‫در شب ۱۷ ژوئن سال ۱۹۷۲، ‫دزدها وارد ادارات
‫کمیته ملی دموکرات در
‫مجتمع اداری واترگیت در واشینگتن دی‌سی شدن.
‫این رسوایی به اسم واترگیت معروف شد
‫و در نهایت منجر به استعفای نیکسون ‫از ریاست‌جمهوری شد.
‫خبرنگارهای واشینگتن پست به نام ‫باب وودوارد و کارل برنستین با تحقیقات
‫مفصلشون داستان رو منتشر کردن،
‫ولی امکان نداشت بتونن این کار رو
‫بدون کمک منبعی به نام «دیپ ثروت» ‫انجام بدن،
‫که به صورت ناشناس در گاراژی در واشینگتن ‫اطلاعات رو بهشون لو می‌داد،
‫و اسمش با انتشار فیلم همه مردان رئیس‌جمهور ‫موندگار شد.
‫فیلم خیلی قشنگیه.
‫و ما فهمیدیم دیپ ثروت خیلی حرف‌های ‫بیشتری از چیزی که
‫وودوارد و برنستین منتشر کردن داره.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫- به کجا رسیدین؟ ‫- گیر کردیم.
‫داستان سرعت پروسه رو آورد پایین.
‫- و فکر کردی می‌تونم کمکتون کنم؟ ‫- هیچوقت ازت نقل‌قول نمی‌کنم.
‫حتی به عنوان منبع ناشناس.
‫اسمی ازت آورده نمیشه.
‫می‌تونی بهم اعتماد کنی.
‫ادامه بده.
‫می‌تونی بگی درباره واترگیت چی می‌دونی؟
‫- یه چیزهایی شنیدم. ‫- گوشم با توئه.
‫شرکت سرمایه‌گذاری فرگوسن رو می‌شناسی؟
‫تو طبقه پنجم کار می‌کنن. ‫دارن ورشکسته میشن.
‫پدر و پسر دارن سر مالکیت شرکت ‫رقابت می‌کنن.
‫- اوضاع داره بی‌ریخت میشه. ‫- و این چه ربطی به ورود دزدکی داره؟
‫خودت می‌خواستی درباره ساختمون بدونی.
‫فکر کردم منظورت به ساختمون واترگیته.
‫نه، منظورم به ساختمون نیست. ‫رسوایی واترگیت رو میگم.
‫کارزار انتخابات مجدد نیکسون
‫و شنود ساختمون کمیته ملی دموکرات.
‫آها.
‫شنیدم جی. گوردون لیدی هم یه نقشی داره. ‫درباره لیدی برام بگو.
‫خب، شنیدم دخترش قراره هفته بعد ‫بره ارتودنسیش رو دربیاره.
‫و شنیدم می‌خوان یه دوچرخه جدید ‫براش بخرن.
‫هم ارتودنسی شد، هم دوچرخه گیرش میاد.
‫خب؟
‫تازه شنیدم دوچرخه نمی‌خواد.
‫اسبچه می‌خواد.
‫خیلی گرونه.
‫- آره، گرونه. ‫- فکر نکنم براش بخرن.
‫یعنی داری میگی میشه به راحتی ‫گولش زد؟
‫نه، دارم میگم نمی‌خواد برای دخترش ‫اسبچه بخره.
‫چه ربطی به واترگیت داره؟
‫دختر لیدی و اسبچه‌ش اهمیتی ‫برام نداره.
‫یه چیز قابل استفاده بگو.
‫شنیدم اوضاع خانواده هالدمن خوب نیست.
‫از چه نظر؟
‫دخترش جوآن که کمردرد داره رو می‌شناسی؟
‫- آره. ‫- خب، رفته پیش ماساژور.
‫و اگه متوجه منظورم بشی، حالش ‫خیلی بهتر شده.
‫با ماساژورش قرار می‌ذاره.
‫- که چی؟ ‫- من پسره رو دیدم، قدش ۱۶۴ سانته.
‫کوتوله‌ست.
‫- و؟ ‫- جوآن ده سانت ازش بلندتره.
‫از اختلاف سنی هم بدتره. ‫البته، اگه مرد بزرگتر باشه خیلی بد میشه.
‫- ولی اگه زن بزرگتر باشه داستان جالبی درمیاد. ‫- اینم ربطی به واترگیت نداره.
‫این اطلاعات اهمیتی برام ندارن.
‫فکر کردم... ‫آخه گفتی اطلاعات داری.
‫اطلاعات دادم دیگه. ‫برات جالب نبودن؟
‫یه چیزی می‌خوام که بتونه اطلاعاتی رو
‫درباره اتفاقی که تو واترگیت افتاد و ربطش
‫به رئیس‌جمهور نیکسون فاش کنه.
‫یه چیز دیگه رو درباره جی. گوردون لیدی ‫میگم.
‫باشه.
‫کاخ سفید...
‫نمی‌خواد کسی بدونه جی مخفف چیه.
‫- چیه؟ ‫- گوردون.
‫کاخ سفید نمی‌خواد کسی بدونه
‫که اسمش گوردون گوردون لیدیه؟
‫آره، اسم مزخرفیه. ‫شاید اون جی مخفف گاس باشه.
‫- الان داری اطلاع میدی یا ازم می‌پرسی؟ ‫- جرج. گری.
‫داری ایده میدی؟
‫- جری با جی. ‫- می‌دونی چیه؟
‫- داری وقتم رو تلف می‌کنی. من رفتم. ‫- وایسا. هی، وودوارد.
‫- چیه؟ ‫- پول پارکینگ رو بهم بدهکاری.
‫- نخیر. ‫- بهت اطلاعات دادم.
‫اطلاعات به درد نخور.
‫خیلی خب، اینا چیزهایی هستن ‫که باید بدونی.
‫گوشم با توئه.
‫یه مردی اومده به شهر که اسم ‫خودش رو گذاشته، «دکتر چمن،»
‫- ولی دکتر نیست. ‫- آره، باغبونه.
‫مردم فکر می‌کنن دکتر واقعیه، ولی نیست.
‫چیه؟ فکر کرده بودی دکتر واقعیه
‫و الان فهمیدی دکتر واقعی نیست ‫و ناراحت شدی؟
‫- در ازای هر نوبت چهارصد دلار می‌گیره. ‫- خب، چمن خونه‌ت چقدره؟
‫- نمی‌تونم بگم. ‫- چرا من رو آوردی اینجا؟
‫- شنیدم اطلاعات داری. ‫- خودت اطلاعات رو کنار هم بچین، وودوارد.
‫خودت می‌دونی اینا چه ربطی ‫به هم دارن؟
‫- برو دنبال پول. ‫- «برم دنبال پول؟»
‫کدوم پول؟ ‫نمی‌فهمم چی میگی.
‫برنستین کجاست؟
‫اگه ناراحت نمیشی باید بگم از تو ‫باهوش‌تر به نظر میاد.
‫نه، نه. مزخرف نگو. ‫یه چیز قابل استفاده بگو.
‫یه چیزی که مربوط به کاخ سفید باشه.
‫- خیلی خب، ولی محرمانه‌ست. ‫- البته.
‫شایعه شده که پت نیکسون
‫موقع دزدی از پاساژ بندل دستگیر شده.
‫یه کفش تو کیفش پیدا کردن. ‫یک لنگه. فکر کن.
‫دارم فکر می‌کنم. یک لنگه؟
‫- یک لنگه رو گم کرده بوده؟ ‫- یک لنگه برداشته.
‫چرا؟ یک لنگه رو که نمی‌تونه بپوشه.
‫- دقیقاً. آماده‌ی شنیدنش هستی؟ ‫- نه، فکر نکنم.
‫جرالد فورد با نوه‌هاش رفته بود قاشق‌زنی.
‫وقتی نشناختنش، به بچه‌ها گفت ‫شکلات‌ها رو پس بدن.
‫- چی... ‫- نوه‌هاش باهاش قهر کردن.
‫چی میگی واسه خودت؟
‫خب به جهنم. ‫قاشق‌زنی دیگه چیه.
‫اسبچه، ارتودنسی، عشق و عاشقی ‫برام مهم نیستن.
‫هیچکدومشون برام مهم نیستن. ‫داری وقتم رو تلف می‌کنی!
‫یه اطلاعات قابل استفاده داری یا نه؟
‫چارلز کولسون برای جلسه‌ی کاخ سفید ‫با صندل اومده بود.
‫نیکسون براش مهم نبود، ولی ‫هالدمن خیلی شلوغش کرد.
‫- خیلی خب، دیگه بسه. ‫- منم... باید برم،
‫چون دارم با خشک‌کن عمومی لباس‌هام ‫رو خشک می‌کنم،
‫و می‌ترسم یکی لباس‌هام رو دزدیده باشه.
‫خیلی خب، باشه. موفق باشی.
‫ممنون بابت همه چیز. ‫واقعاً لطف کردی...
‫کوارتر داری که اگه لازم شد دوباره ‫بندازم تو دستگاه؟
‫هی، حالت بد به نظر میاد. ‫می‌تونی بری خونه؟
‫ماشین داری؟
‫- با اتوبوس اومدم. ‫- با اتوبوس؟
‫همین الان گفتی پول پارکینگ بهت بدم.
‫می‌خوای ازم پول پارکینگ اخاذی کنی؟
‫- خودت باید بفهمی. ‫- گمشو بابا!
‫بمیری! به من زنگ نزن! ‫خسته‌م کردی!
‫- به برنستین بگو بهم زنگ بزنه. ‫- به برنستین زنگ نزن! دست از سرم بردار!
‫عجب آدم عجیبی.
‫در ۱۵ ژوئیه سال ۱۹۰۳، هنری فورد ‫اولین سفارش رو برای مدل آ گرفت،
‫یه ماشینی که توسط شرکتش ‫به نام شرکت فورد موتور
‫در دیترویت میشیگان تولید شده بود.
‫تا آخر سال، شرکت هزار ماشین تولید کرده بود
‫و دگرگونی ماشین‌ها آغاز شد.
‫فورد فقط یه مخترع و کارخونه‌دار نبود،
‫بلکه ضد یهود هم بود.
‫فورد مالک دیربورن ایندیپندنت هم بود ‫و باهاش مقاله‌هایی رو مثل
‫«یهودی بین‌المللی» منتشر می‌کرد.
‫عجب آدم عجیبی.
‫خیلی زود، در هر خیابون آمریکا ‫ماشین دیده میشد.
‫فورد در اوج بود.
‫اما به قول معروف، ‫سرنوشت خوب بلده که
‫تو رو آدم کنه.
‫- بله؟ ‫- آقای فورد.
‫سردسته‌های گروه‌های مدنی دیترویت اومدن.
‫- بفرستشون داخل، کلیفتون جوون. ‫- چشم.
‫آقایون محترم، لطفاً اجازه بدید آقای فورد ‫شما رو ببره بگردونه.
‫آقایون... واو.
‫- رئیس ماهونی. ‫- خوشبختم.
‫- آقای هادسون. ‫- هنری.
‫شما؟
‫من خاخام اشمول بن‌یانکلوویتز هستم و
‫تازه به عنوان عضو شورای شهر انتخاب شدم.
‫تبریک میگم.
‫خوشحالم که بخشی از این رویداد تاریخی هستم.
‫بدنم مور مور شده. ‫اسمش چیه؟
‫اسمش اتومبیله.
‫- «اتومبیل.» ‫- فوق‌العاده‌ست.
‫- بله. ‫- بله.
‫- مدل آ. ‫- میشه یه نگاه بندازیم؟
‫حتماً. دست نزنید ولی بفرمایید ببینید.
‫- بله، بله. ‫- واقعاً باشکوهه.
‫آقای فورد، شما واقعاً...
‫دستاورد بی‌نظیریه، آقای فورد.
‫- تاثیرگذاره، هنری. ‫- زیباست.
‫طی یک دقیقه سرعتش از یک به شش می‌رسه
‫و قدرت دوتا اسب بخار رو داره.
‫- واو! ‫- تاثیرگذاره، هنری.
‫- چقدر دستاورد... ‫- بی‌نظیره.
‫- ...باشکوهی، آقای فورد. ‫- خیلی ممنونم.
‫- می‌دونین، تو کراکوف... ‫- بله.
‫یه هایمی فوردبرگ داریم. فامیلید؟
‫شما فامیلیتون رو از فوردبرگ به فورد تغییر ندادید؟
‫- کوتاهش نکردید؟ ‫- نه. فامیلیم رو کوتاه نکردم.
‫فکر کنم کوتاه کردید.
‫- فوردبرگی در کار نیست. همون فورد... ‫- کوتاهش کردید؟
‫- نه، قربان. ‫- خب، بریم دیگه.
‫- اه، بله! ‫- حتماً.
‫- بله. ‫- بله، عالیه.
‫ولی متاسفانه به علاوه من فقط برای
‫دو نفر دیگه جا داره، پس...
‫ولی من دارم چهارتا صندلی می‌بینم.
‫ولی محدودیت وزن داره.
‫- محدودیت وزن. ‫- بله.
‫- جالبه. ‫- آره.
‫چیکار میشه کرد؟ ‫محدودیت وزن داره دیگه. آره.
‫چیکار میشه کرد؟
‫پس انگار یه نفر قراره جا بمونه.
‫- بله. پس باید یکی رو انتخاب کنیم... ‫- چطوری دو نفر رو انتخاب کنیم؟
‫الان میگم.
‫به سبک منصفانه‌ی آمریکایی.
‫دارم به یه عدد بین صفر تا ده فکر می‌کنم.
‫هر کی حدسش نزدیک‌تر باشه با من میاد، ‫هر کی نباشه حذف میشه.
‫- منصفانه‌ست. ‫- قبول.
‫خیلی منصفانه‌ست.
‫- خوشم اومد. خوشم اومد. ‫- ممنون.
‫آقای هادسون، میشه شروع کنید، قربان؟
‫- پنج. ‫- عالیه. رئیس؟
‫من سه‌تا بچه دارم. ‫عدد شانسم همون سه هست.
‫عالیه. و شما، خاخام؟
‫من هفت بار به خاطر یهودی بودنم ‫کتک خوردم،
‫پس هفت.
‫متاسفم. عدد منتخب من چهار بود.
‫اگه چهار بار کتک خورده بودید، می‌تونستید ‫سوار ماشین بشید
‫- و حذف نشید. ‫- چه بد.
‫متاسفم. متاسفم. این چیزها...
‫چطور تونستم اشتباه حدس بزنم؟
‫ممنون که تشریف آوردید.
‫- اوه، بله، البته. ‫- بله.
‫- حیف شد، نه؟ ‫- بله.
‫رئیس ماهونی.
‫تو حوزه هشتم یه نفر از زندان فرار کرده.
‫آقایون، متاسفم، یه مورد فوری پلیس ‫پیش اومده.
‫- نه. نه، نه. ‫- خیلی ممنون که وقت گذاشتید.
‫- نه، نه، نه، برگرد، برگرد. ‫- ببین، متاسفم.
‫انگار ما دوتا موندیم، آقای فورد.
‫- آقای فورد. ‫- خیلی خب، بشینید بریم.
‫خدای من!
‫- اینجا رو. ‫- لطفاً آروم باشید.
‫- سلام! سلام! ‫- نه، باهاشون حرف نزن.
‫- تو مسیر خودشونن. ‫- چقدر جالبه!
‫- ممنون. ممنون. ‫- عالیه.
‫تا حالا یه غیر یهودی در این حد ‫باهوش ندیدم. چطوری اینقدر باهوشی؟
‫- چطوری اینقدر باهوش شدی؟ ‫- فکر کنم ژنم خوب بوده.
‫- چی اینجا داریم؟ این... ‫- اون داشبوردمه.
‫داشبورد. یه داشبورد کوچولو برای...
‫برای دستکش و آدامس و شاید... سواستیکا؟
‫سواستیکا یه نماد سرخپوستی باستانی از ‫قدرته، همین، قربان.
‫به نظرم اینجا سواستیکا داری!
‫- من سواستیکا ندارم! ‫- سواستیکا داره!
‫هایمی!
‫- اشمول! ‫- مویشه، فایول! نگه دار.
‫- ماشین رو نگه دار! ‫- واسه همچین آدم‌هایی نگه نمی‌دارم.
‫نیاید جلو! نیاید جلو! ‫واو، واو، واو!
‫- اشمول! ‫- یکی به آقای فورد کمک کنه!
‫چه تصادفی کرد!
‫- ای وای! ‫- هنری فورد آسیب دید!
‫ای وای!
‫آقای فورد؟
‫یه لحظه فکر کردیم از دستتون دادیم.
‫- چی شد؟ ‫- کالسکه بی‌اسب جدیدتون خورد به درخت،
‫پرت شدید تو ویترین مغازه و ‫دچار کلی زخم و بریدگی شدید.
‫خیلی خون از دست دادید
‫و ترسیدیم از دستتون داده باشیم.
‫خوشبختانه، همون نزدیکی یه اهداکننده خون
‫پیدا کردیم که گروه خونیش با شما یکی بود.
‫الان خونش در بدن شما جریان داره.
‫این مرد شریف کیه؟
‫♪ بیاید خوشحال باشیم، ♪ ‫♪ بیاید خوشحال باشیم ♪
‫فرمان خدا بود!
‫- نه! ‫- برادر خونی من!
‫نه، چطور این اتفاق افتاد؟ ‫و چرا اینقدر هوای اینجا باد داره؟
‫مقداری سرده.
‫- مقداری سرده. ‫- مقداری سرده.
‫و من... غذا می‌خوام. خوراک سبک می‌خوام، ‫وگرنه دیوونه میشم.
‫الان دیوونه می‌شیم.
‫- آره، دیوونه می‌شیم. ‫- دیوونه می‌شیم.
‫پرستار، میشه برای آقای فورد ‫نون تست خشک بیارید؟
‫نه. نون تست خشک؟ ‫نون بیگل می‌خوام با چربی.
‫شاید چربی شاه‌ماهی؟
‫آره، آره. چربی شاه‌ماهی ولی زیاد ‫شور نباشه.
‫من چرا دارم اینجوری حرف میزنم؟
‫در سال ۱۸۵۷، جیمز بیوکنن تبدیل به
‫پونزدهمین رئیس‌جمهور کشور شد.
‫جیمز هنوز هم تنها رئیس‌جمهوریه که ‫هیچوقت ازدواج نکرد.
‫وقتی به ریاست‌جمهوری رسید، ‫بین ایالت‌های جنوبی و شمالی
‫بحرانی شکل گرفته بود. ‫مشکل هم برده‌داری بود.
‫بیوکنن حاضر نبود طرف کسی رو بگیره،
‫و مورخ‌ها این منفعل بودنش رو
‫یکی از عوامل اصلی جنگ داخلی می‌دونن.
‫ولی موضوع این نبود که نمی‌تونست ‫تصمیم بگیره.
‫بهتره بگیم حواسش پرت بود.
‫حتی با وجود سرنوشت اتحادیه،
‫فکرش پی اتحادهای دیگه‌ای بود.
‫اومدن.
‫چه مراسم خوبی.
‫چقدر شیک. ‫اینجا رو. آفرین، اپلتون.
‫فوق‌العاده‌ست. ‫باورم نمیشه اینهمه خانم اومدن.
‫- باورنکردنیه. ‫- ممنون، قربان.
‫- خدای من. ‫- یه سوال دارم.
‫شام ساعت چنده؟
‫نه، نه، نه. شامی در کار نیست. ‫پیش‌غذای چرخشی داریم.
‫- «پیش‌غذای چرخشی؟» ‫- «پیش‌غذای چرخشی؟»
‫آره، ایده‌ش رو از هنری کلی گرفتم.
‫خوشش نمیومد سر میز بشینه و ‫کنار یه نفر گیر کنه،
‫واسه همین ایده‌ی پیش‌غذای چرخشی ‫به ذهنش رسید.
‫پیشخدمت‌ها با سینی راه میرن و ‫مهمون‌ها سرپا غذا می‌خورن.
‫جناب رئیس‌جمهور، وقت شامه.
‫فکر کنم اگه شام ندیم مردم ناراحت میشن.
‫نه، اتفاقاً خوشحال میشن چون مجبور نیستن ‫سر میز گیر کنن
‫و پیش کسی بشینن که دوست ندارن ‫باهاش صحبت کنن.
‫ببینید، جناب رئیس‌جمهور، ‫من باید یه...
‫وایسا ببینم. عجله نکن، اپلتون.
‫شاید خانم بخواد با رئیس‌جمهور پونزدهم ‫صحبت کنه.
‫من... جناب رئیس‌جمهور، ببخشید.
‫- من نمی‌فهمم. کی قراره شام بدن؟ ‫- «پیش‌غذای چرخشی؟»
‫سلام، جناب رئیس‌جمهور.
‫- جناب رئیس‌جمهور. ‫- شب بخیر.
‫- شب بخیر.
‫- شب بخیر، جناب رئیس‌جمهور.
‫کجاست؟ نمی‌بینمش. ‫کجا رفت؟
‫همونطور که صحبت کردیم، ‫جفرسون دیویس هم اومده.
‫- آره، آره. دیو... آره. ‫- بحث جدایی از اتحادیه داغه.
‫خیلی خوب میشه وقت بذارید و ‫باهاش صحبت کنید.
‫- باشه، باشه. ‫- پس یادتون نره.
‫- موضوع مهمیه. ‫- اوه، بو بو بو بو.
‫بو بو بو.
‫یادتون نره با جفرسون دیویس...
‫- شب بخیر. ‫- جناب رئیس‌جمهور.
‫می‌دونی کدوم بخش از ساس‌بند ‫رو خیلی دوست دارم؟ بخش پوشیدنش رو.
‫چون اول آویزون میشن. ‫می‌دونی، این پایینن.
‫و بعدش یه دستت رو می‌اندازی ‫داخلش و بعد هم اون یکی دستت رو...
‫و بعد با شونه‌هات حرکتش میدی.
‫- خیلی خب، آره. ‫- باحاله،
‫و تا شب همینجوری راه میری.
‫- با افتخار. بله. ‫- می‌دونی... آره.
‫- حال شما؟ خوب هستید؟ ‫- جناب رئیس‌جمهور.
‫بله، سلام.
‫- سلام. ‫- سلام. دیدی؟ آره.
‫ساس‌بند.
‫- لباس سبز خیلی زیباییه. آره. ‫- ممنون، ممنون.
‫دیگه چی سبزه؟ چمن.
‫چمن سبزه. پول.
‫قراره چیزهای سبز رو نام ببرید؟
‫- خیارشور. ‫- که اینطور. باشه.
‫- باید موارد بیشتری هم باشه. آره. ‫- فکر کنم هست، ولی نیاز نیست بگید.
‫- تا حالا خرمالو خوردی؟ ‫- نه.
‫میوه جالبیه. ‫انگار اسمش رو از روی اسم کسی برداشتن.
‫مثلاً یکی که اسمش خرمالو بوده.
‫- می‌دونی؟ ‫- نوشیدنیم تموم شد.
‫- برم نوشیدنی بردارم. ‫- جک خرمالو.
‫نه؟ یا یکی به اسم ادگار... ‫ادگار خرمالو.
‫استیون خرمالو.
‫خب، خانم زیبایی مثل شما
‫تنهایی تو همچین ضیافتی چیکار می‌کنه؟
‫- دارم کار می‌کنم. ‫- ممنون.
‫من جیمز بیوکنن هستم.
‫رئیس‌جمهور ایالات متحده.
‫- کاناپه میل دارید؟ ‫- هسته مورد علاقه‌ت چیه؟
‫- هسته؟ ‫- هسته میوه. هسته مورد علاقه من هسته گیلاسه.
‫- عالیه. ‫- بیرون تف کردنش خیلی کیف میده.
‫گیلاس رو می‌جوی.
‫تخم میوه چی؟ ‫نظرت درباره‌ش چیه؟
‫- نظر خاصی ندارم. ‫- تخم هندونه.
‫خیلی لیز هستن. ‫یه حقه برای برداشتنشون بلدم.
‫انگار دارم مگس می‌کشم، اینجوری ‫می‌زنم روشون.
‫می‌چسبن به دست. ‫بعد می‌خورمشون.
‫فکر نکنم درست باشه که تخم میوه‌ها ‫رو قورت بدید.
‫این که افسانه‌ی زن‌های پیره.
‫می‌دونی، صحبت از افسانه زن‌های پیر شد، ‫بدم نمیاد توی پیرزن رو بگیرم.
‫بله؟
‫- خوشت نیومد؟ ‫- من برمی‌گردم سر کارم.
‫اوه، جدی؟ جدی می‌فرمایید؟
‫می‌دونی، من بانوی اول ندارم،
‫ولی شما اولین بانویی هستی که ‫امشب دیدم.
‫ما که یه بار همدیگه رو دیدیم.
‫اوه، آره! آره، آره!
‫- لباس سبزه! ‫- آره.
‫خیلی خب، کیوی، هم سبزه هم قهوه‌ای.
‫- بسه دیگه. ‫- میوه دو طرفه‌ست.
‫دو...
‫سلام. می‌دونی چطوری میشه با ‫کد مورس سلام رو نوشت؟
‫نقطه نقطه نقطه نقطه... نقطه. خط تیره،
‫خط تیره، خط تیره، خط تیره، خط تیره، خط تیره.
‫- نقطه، نقطه، نقطه... ‫- باز هم منم.
‫- سلام. ‫- سلام، جناب رئیس‌جمهور.
‫شما تا حالا انبه خوردی؟
‫خیلی خوشمزه‌ست. و آب‌دار.
‫هر وقت خواستی بخوری یه حوله هم بردار.
‫چون کل صورتت خیس میشه.
‫- جالبه. ‫- هسته خیلی بزرگی داره.
‫شما هسته بزرگ دوست داری؟
‫- از شما خوشش نمیاد. ‫- آخه پاش رو لگد کردم.
‫کاملاً اتفاقی بود. ‫ولی خب تقصیر خودش بود.
‫- واو. ‫- ولی فکر کنم فلج بل داره.
‫- چی؟ ‫- چی داره؟
‫فلج بل. فلج بل داره. ‫کنترلی روی حرکاتش نداره.
‫اصلاً نمی‌دونم چطوری داره راه میره.
‫- مطمئنید؟ سالم به نظر میاد. ‫- بگذریم، لباس شما چه رنگیه؟
‫- حنایی. ‫- حنایی؟
‫- چیزی به رنگ حنایی به ذهنم نمیاد. ‫- باشه، خوبه.
‫من برم غذا پیدا کنم.
‫سیب‌زمینی حنایی.
‫من نمی‌فهمم.
‫هر زوری که میشد زدم. ‫درباره میوه حرف زدم.
‫بحث میوه‌ها رو وسط کشیدم، ‫انبه و پاپایا.
‫درباره هسته و تخم میوه‌ها.
‫- هسته! ‫- درباره هسته صحبت کردید؟
‫آره، هسته.
‫هسته بزرگ، کوچیک، ‫هسته هلو، آلو.
‫به نظرم خیلی موضوع جالبیه.
‫- ولی برای بقیه جالب نیست. ‫- براشون جالب نیست.
‫براشون جالب نیست. ‫دارم دیوونه میشم.
‫شاید بهتر باشه درباره چیزی جز ‫میوه باهاشون صحبت کنید.
‫صحبت کردم. ‫از یکی پرسیدم دندون‌پزشکش کیه.
‫دندون‌هاش داغون بودن. ‫سوال احمقانه‌ای بود.
‫خجالت کشید.
‫نباید می‌پرسیدم. ‫ولی خودمم باید برم پیش دندون‌پزشک.
‫قربان، میشه الان با جفرسون دیویس ‫صحبت کنید؟
‫من واسه همین وارد عرصه سیاست شدم، ‫که زن پیدا کنم.
‫قربان، باید اتحادیه رو حفظ کنید.
‫صحبت با ایالت‌های جنوبی ‫از همه چیز مهم‌تره.
‫«از همه چیز مهم‌تره؟»
‫- بله. ‫- خودشه.
‫- خودشه. عالیه. ‫- ممنونم.
‫- یه فکری به ذهنم رسید. ‫- خیلی خب.
‫اون خانم لباس قرمز رو می‌بینی؟ ‫دارم براش می‌میرم.
‫فهمیدم چطوری می‌تونم دلش رو به دست بیارم.
‫میرم باهاش صحبت کنم. ‫تو بیا و بگو،
‫«قربان، باید یه سند رو امضا کنید.
‫سرنوشت اتحادیه بهش بستگی داره.»
‫- ولی واقعاً همینطوره. ‫- دوباره بگو.
‫سرنوشت اتحادیه بهش بستگی داره.
‫- عالیه. ‫- ولی، نه...
‫جناب رئیس‌جمهور.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫می‌دونی، من یه حس ششمی دارم.
‫میشه گفت ذهن‌خوانم، بدون اینکه ‫چیزی درباره یه نفر بدونم
‫اسمش رو حدس میزنم.
‫- جدی؟ ‫- به اسم خودت فکر کن.
‫- تو ذهنت اسمت رو فریاد بزن. ‫- فریاد...
‫- داری فریاد می‌زنی؟ ‫- بله.
‫خیلی خب. الان... ‫چشم‌هات رو باز کن... جنت.
‫- نه، اسمم جنت نیست. ‫- گرترود؟
‫نه، حتی نزدیک هم نشدید.
‫- کورین؟ ‫- نزدیک شدید. فقط...
‫- ولی من... ‫- کلاریسا؟
‫نه، فکر نکنم استعدادش رو داشته باشید.
‫- فکر نکنم. ‫- جناب رئیس‌جمهور.
‫باید یه سند مهم رو امضا کنید.
‫سرنوشت اتحادیه بهش بستگی داره.
‫الان، اپلتون؟ ‫دارم با این خانم زیبا صحبت می‌کنم...
‫- ترایمن. ‫- اسم من ترایمن نیست.
‫خوشبختم، خانم ترایمن.
‫اسم من ترایمن نیست. ‫ترایمن اصلاً اسم نیست. این...
‫- درباره چیه؟ ‫- خب، ما...
‫- قراره با ایتالیا وارد جنگ بشیم. ‫- چرا؟
‫سر گوجه.
‫- دارن گوجه احتکار می‌کنن. ‫- مسئله مهمی نیست، خانم ترایمن.
‫- خب، اون... ‫- باز هم تکرار می‌کنم، اسم من ترایمن نیست.
‫تو که نمی‌دونی چه خبره، اپلتون.
‫ولی واقعاً قراره سر گوجه وارد جنگ بشیم؟
‫- و فلفل دلمه‌ای. ‫- فلفل دلمه‌ای چرا؟
‫خب، دارن فلفل دلمه‌ای رو هم احتکار می‌کنن.
‫- مگه خیلی بهشون نیاز داریم؟ ‫- آره، داریم.
‫و می‌دونی، گوجه سبزیجات نیست.
‫- میوه‌ست. و... ‫- خب.
‫و قرمزه.
‫- دیگه چی قرمزه؟ ‫- وایسا.
‫خواهش می‌کنم به خاطر گوجه ‫تو کشور جنگ راه ننداز.
‫- اونقدرا هم جدی نیست، خانم ترایمن. ‫- من ترایمن نیستم!
‫خیلی خب، عالی بود.
‫با زن بعدی که آشنا شدم باید جلو جلو ‫اسمش رو یاد بگیریم،
‫و بعد برم جلو و حدس بزنم. ‫می‌خوام شوکه‌ش کنم.
‫قربان، اصرار می‌کنم که با جفرسون دیویس ‫صحبت کنید.
‫باشه بابا. بریم.
‫سینی به دست راه میرن.
‫- من نمی‌فهمم. ‫- «پیش‌غذای چرخشی؟»
‫- حتی نمی‌تونم تصور کنم... ‫- ببخشید آقایون.
‫- جناب رئیس‌جمهور. ‫- سناتور دیویس...
‫درباره کانزاس چندتا ایده دارم که
‫می‌تونه همه رو راضی کنه.
‫چند ساعته دارن به همه پیش‌غذا ‫تعارف می‌کنن.
‫کِی قراره شام بدید؟
‫- آره، نه. شامی در کار نیست. ‫- شامی در کار نیست؟ چی...
‫- نه، آره. ‫- جدی میگی؟
‫آره، آره. ‫بهش میگن پیش‌غذای چرخشی.
‫ببین...
‫منم همین رو میگم. ‫سینی‌های چرتی هستن.
‫یه بار انگشتش رو لگد کردم. ‫فکر کنم یه مشکلی داره.
‫به جهنم.
‫دارم از گشنگی می‌میرم.
‫یه ساندویچ خوردم که اندازه ‫غذای بچه‌ست.
‫بیسکوئیتی خوردم که روش چندتا ‫چیز مزخرف بود.
‫خیلی خب.
‫مطمئنم یه پنیر خوردم که دورش ‫بیکن پیچیدن.
‫خب الان مُد شده دیگه، خب؟ ‫بهش میگن پیش‌غذای چرخشی.
‫می‌چرخوننش و شما هم می‌خورید.
‫نه، پیش‌غذا شام نیست.
‫مقدمه‌ی شامه. ‫نمیشه با شام جایگزینش کرد.
‫اگه به اندازه کافی بخوری جایگزین هم میشه.
‫- اگه به اندازه کافی بخورم؟ ‫- جایگزینش میشه.
‫من دوست دارم با شامم سالاد بخورم.
‫- نه، سالاد... ‫- سالاد هم میدن؟
‫اینجوری نیست. ‫باید سرپا با چنگال بخوری.
‫- نه، نمیشه. ‫- خیلی خب.
‫حداقل نون و کره می‌دید؟
‫می‌دونی، منم خیلی نون و کره دوست دارم.
‫مخصوصاً اگه نون گرم باشه.
‫- البته. ‫- و کره‌ی ذوب شده.
‫- البته. ‫- حرف نداره.
‫کره رو می‌ذاری روش...
‫- خدای من! ‫- ...و به خورد نون میره.
‫- بی‌نظیره. ‫- آره، حالا نون و کره کجاست؟
‫- جزو برنامه ما نیست. ‫- نیست.
‫حالا شاید جای غذا رو نگیره.
‫قبول. ولی مزایای خودش رو داره.
‫اگه شام بدیم، مردم خیلی سر میز ‫معطل می‌کنن.
‫زیادی می‌مونن. ‫من از معطلی خوشم نمیاد.
‫خب، شاید تو ایالت‌های شمالی نه.
‫ولی تو جنوب ما عاشق جا خوش کردنیم.
‫ترجیح میدیم غذا رو یواش‌تر تموم کنیم.
‫بخشی از پروسه‌ست.
‫خب، تو شمال، ما از معطل کردن ‫غذا لذت نمی‌بریم.
‫می‌خوایم بخوریم و بریم خونه، ‫پیژامه‌مون رو بپوشیم و یه کتاب برداریم
‫- و ریلکس کنیم. ‫- خب...
‫خوشمون نمیاد بشینیم سر میز و ‫مزخرف ببافیم...
‫شبیه مراسمات خانوادگیه دیگه!
‫اصلاً دلم نمی‌خواد با اون افراد ‫صحبت کنم.
‫اتفاقاً من از خدامه.
‫- جدی؟ خب پس... ‫- با فک و فامیل‌ها.
‫من نمی‌خوام با کسی صمیمی بشم. ‫می‌خوام دسرم رو بخورم و برم خونه.
‫- ببین چی میگم. ‫- چیه؟
‫نمی‌تونم تصور کنم تو کشوری زندگی کنم ‫که نصف جمعیتش...
‫بعد از تموم شدن غذا بلند میشن و میرن.
‫منم نمی‌تونم کشوری رو تصور کنم که ‫مردمش همه چیز رو کش میدن.
‫ایالت‌های جنوبی سه روز دیگه ‫جلسه دارن.
‫- شب خوش. ‫- اوه، آره.
‫برید. برید و از اتحادیه جدا بشید.
‫- میرم و جدا میشم. ‫- جدا بشید.
‫- شاید جدا بشیم. ‫- شما... وای که چقدر ترسیدیم.
‫- باید هم بترسید. به من نزدیک نشو! ‫- خب جدا بشید.
‫آره. اوه، آره. به این میگن غذا. ‫این شامه!
‫حق نداری به من بگی اون شامه، ‫چون شام نیست.
‫- این شامه! ‫- زر نزن!
‫بی‌تربیت!
‫[سه روز بعد، یازده ایالت جنوبی ‫از اتحادیه جدا شدند.]
‫جناب رئیس‌جمهور.
‫در اواخر قرن نوزدهم و اوایل ‫قرن بیستم،
‫فلج اطفال یکی از ترسناک‌ترین بیماری‌های ‫جهان بود،
‫و شیوعش به صورت روزمره هزاران نفر رو ‫می‌کشت و فلج می‌کرد،
‫از جمله رئیس‌جمهور فرانکلین دی. روزولت رو.
‫ولی در اوایل دهه پنجاه، پزشک آمریکایی ‫به اسم جوناس سالک اولین
‫واکسن موفق فلج اطفال رو درست کرد.
‫اون واکسن همه چیز رو زیر و رو کرد.
‫در سال‌های بعدی، دکتر آلبرت سابین
‫یه واکسن خوراکی تولید کرد که ‫هزینه تولیدش کمتر بود
‫و راحت‌تر مصرف میشد.
‫و تا سال ۱۹۷۹، فلج اطفال از ایالات متحده ‫ریشه‌کن شد،
‫اونم به لطف این واکسن سراسری.
‫بذارید تکرار کنم. ‫به لطف این واکسن سراسری.
‫جوناس سالک به لطف زحمات ‫پیشگامانه‌ش جون افراد بی‌شماری رو
‫در تمام دنیا نجات داد، و مادرش رو ‫سربلند کرد.
‫بسیار سربلند.
‫[سال ۱۹۵۵، محله کویینز، نیویورک]
‫- سلام، اولین. ‫- ظهر بخیر، دورا. چطوری؟
‫عالیم. اولین. ‫نمی‌دونم گفتم یا نه...
‫- باز شروع شد. ‫- که پسرم جوناس
‫هفته بعد قراره بره کنگره.
‫آره، هزار بار گفتی.
‫و می‌دونی چرا؟
‫- آره. ‫- چون درمان فلج اطفال رو پیدا کرد!
‫- آره، دورا. ‫- جوناس من درمان فلج اطفال رو کشف کرد.
‫- آره. ‫- خیلی باهوشه.
‫- نابغه‌ست. ‫- جوناس...
‫جوناس، بیا پایین و به اولین بگو
‫چطوری درمان فلج اطفال رو کشف کردی.
‫الان وقت ندارم، مامان. سرم شلوغه.
‫- خیلی کار رو سرم ریخته. ‫- البته.
‫- خیلی خب، ولی سلام، اولین. چطوری؟ ‫- جوناس، خوشحالم می‌بینمت.
‫- مشتاق دیدار. عالی به نظر میای. ‫- ممنون، جوناس.
‫خیلی خب، خیلی کار دارم.
‫- می‌فهمم. ‫- پس عذر می‌خوام، خب؟
‫- بسیار خب. ‫- ممنون.
‫- موفق باشی. ‫- جوناس، روی سرطان کار کن.
‫سرطان داره مردم رو می‌کشه. ‫حلش می‌کنه.
‫- درمان سرطان رو پیدا می‌کنه. ‫- شاید.
‫- شاید سرطان رو حل کنه. ‫- شاید.
‫- می‌دونی چیه؟ ‫- چیه؟
‫از همون بچگیش می‌دونستم...
‫جدی؟
‫...که قراره موفق بشه.
‫بهش تجهیزات شیمی دادیم. ‫و البته که آتیش روشن کرد.
‫دنیل خیلی غر میزد.
‫- عصبانی بود. داشت دیوونه میشد. ‫- چه بامزه.
‫گفت، «نمی‌دونم باید با این بچه ‫چیکار کنم.»
‫خب، آره.
‫منم گفتم، «دنیل، وایسا چون یک روز،
‫این پسر قراره سربلندت کنه.»
‫یه مادر این چیزها رو می‌دونه.
‫و اگه امسال بهش جایزه نوبل رو ندن،
‫میرم سوئد و اونجا رو روی سرشون ‫خراب می‌کنم.
‫- جدی؟ ‫- از گردنشون می‌گیرم تا خفه بشن و بمیرن.
‫- می‌کشمشون. ‫- خیلی خب، دورا. ولش کن.
‫می‌دونستی جوناس از این واکسن ‫پول درنیاورده؟
‫حتی امتیازش رو هم نگرفت.
‫- فقط می‌خواد به بشریت خدمت کنه. ‫- پسر خیلی خوبیه.
‫اتفاقاً برام سوال بود چرا هنوز ‫اینجا زندگی می‌کنه،
‫- ولی الان فهمیدم چرا. ‫- ما بچه‌های فوق‌العاده‌ای داریم. نعمت خدان.
‫- آره. می‌دونم. ‫- درسته! نعمت خدا هستن.
‫- تیموتی چطوره؟ ‫- خب، ممنون که پرسیدی، دورا.
‫- البته. ‫- می‌دونم برات سخت بود.
‫اون... خوبه. اون...
‫- هنوز تو شرکت تولید کت‌وشلوار و کراوات کار می‌کنه؟ ‫- اسم برندش رابرت هاله.
‫همین چند روز پیش ترفیع گرفت،
‫و جوون‌ترین مدیر تاریخ شرکته.
‫چیه؟
‫جوون‌ترین مدیر تاریخ شرکت.
‫- آره. ‫- هی، جوناس.
‫- جوناس! ‫- بله، مامان؟
‫- تیموتی... ‫- خب.
‫مدیر رابرت هال شده. ‫می‌تونه برای کنگره یه کت‌وشلوار جدید برات بیاره.
‫- چه فکر خوبی. ‫- مگه نه؟
‫جوناس هم تبدیل به جوون‌ترین مدیر ‫تاریخ شرکت شد.
‫چی چی؟
‫جوون‌ترین مدیر تاریخ شرکتشون.
‫چه عالی. فوق‌العاده‌ست.
‫بذار واسه رفتنت به کنگره یه ‫کت‌وشلوار جدید برات بیاره، جوناس.
‫من کت‌وشلوار دارم، مامان. ‫چندتا دارم.
‫جوناس، مگه چند بار دیگه قراره ‫بری کنگره؟
‫کت‌وشلوار نمی‌خوام. ‫ولی لطف داری.
‫- ممنون، مامان. ‫- از رابرت هاله‌ها.
‫همونجا مناسب سایز خودت می‌دوزن!
‫فکرهام رو می‌کنم. ‫میشه فکر کنم؟
‫- فکرهات رو بکن. ‫- خیلی خب.
‫- عمراً اگه بهش فکر کنی. ‫- فکرهام رو می‌کنم، مامان.
‫- نه، فکر نمی‌کنی. ‫- به اندازه کافی کت‌وشلوار دارم.
‫- من می‌شناسمت. ‫- خدای من.
‫- بهش... ‫- سرش شلوغه.
‫دلشون نمی‌خواد به حرف مادرشون ‫گوش بدن.
‫هیچ اهمیتی به لباس نمیده. ‫فقط بشریت براش مهمه.
‫- درسته. ‫- پسرم داره دنیا رو درمان می‌کنه.
‫جوناس من. جوناس!
‫- بله، مامان؟ ‫- داری دنیا رو درمان می‌کنی!
‫- دارم نهایت تلاشم رو می‌کنم، مامان. ‫- من به دنیا آوردمت!
‫- خیلی خب.
‫واقعاً زحمت کشیدی.
‫- پسر گلیه، دورا. ‫- تیموتی تو هم همینطور.
‫موندم چرا هیچوقت با هم دوست نشدن.
‫- خب، تیموتی خیلی ورزشی بود. ‫- ورزشی؟
‫می‌خواست پیچرِ تیم بیسبال یانکیز بشه،
‫ولی بعدش تصمیم گرفت که یه زندگی ‫ساده رو ترجیح میده.
‫می‌خواد تو رابرت هال کار کنه.
‫آره.
‫هنوز با اون دختره‌ی زشت و بد ترکیب قرار می‌ذاره
‫- که چند هفته پیش جلوی در خونه‌تون بود؟ ‫- دختر خیلی دوست داشتنی‌ایه، دورا.
‫- دختر نازیه. ‫- چه خوب.
‫می‌دونی، از یه جا خوندم آلبرت سابین قراره ‫واکسن خوراکی فلج اطفال رو تولید کنه.
‫خاک تو سر سابین. ‫اسمش رو جلوی من نیار.
‫«واکسن خوراکی؟»
‫اون پسری که اون بالاست تا ساعت ‫دو تو آزمایشگاه بود...
‫- خیلی خب. ‫- هر روز هفته، تا خود صبح!
‫سابین یه شیاده.
‫- کلاهبرداره. ‫- باشه.
‫یه بار دیگه اسمش رو جلوی من بیاری، ‫به خدمتت می‌رسم.
‫- باشه. ‫- بیچاره‌ت می‌کنم، اولین.
‫- می‌تونیم بیشتر از یه دانشمند داشته باشیم. ‫- نه، فقط یه دانشمند داریم. اونم ایشونه.
‫دانشمند اصلی!
‫اون واکسن مردم رو می‌کشه. ‫مردم رو سکته میده.
‫برو بمیر، بابی. ‫امیدوارم مثل سگ بمیری.
‫- شنیدم معده آدم رو کوچیک می‌کنه. ‫- اوه، ولم کن، خب؟
‫تو هیچی درباره علم نمی‌دونی.
‫- بیشتر از تو بلدم. ‫- تو که دکتر نیستی.
‫اگه من کاره‌ای بودم، نمی‌ذاشتم بچه‌ها ‫اون واکسن رو بزنن.
‫- واکسن سرخک رو هم همینطور. ‫- اگه کاره‌ای بودی؟
‫- درسته. ‫- خدا به دادمون برسه.
‫اگه یه احمقی اومد به تو رای داد،
‫پس مطمئنم روز تاریکی برای ‫بشریت خواهد بود.
‫- مامان! مامان، مامان. آروم باش. ‫- اون...
‫باهاش حرف نزن. ‫اون که از چیزی سر درنمیاره...
‫تو از هیچی سر درنمیاری، بابی.
‫من سر درنمیارم؟
‫شما و اون واکسنتون دیوونه شدین.
‫- آره، حق با توئه، ما دیوونه شدیم، بابی. ‫- آره، درسته.
‫- خل شدیم. ‫- آره، ما دیوونه شدیم.
‫به لطف شماها، همه مجبورن ‫واکسن بزنن.
‫شبیه آلمان نازی شده، آدولف.
‫- آدولف؟ به چه حقی به پسر من میگی آدولف! ‫- بله؟
‫- آدولفه دیگه! ‫- چرا میگی شبیه آلمان نازی شدیم؟
‫به چه حقی پسر من رو با اون ‫هیولا مقایسه می‌کنی؟
‫- جوناس داره جون مردم رو نجات میده، بابی! ‫- ببخشید؟
‫خودت رو ناراحت نکن.
‫جای اینکه وقتت رو سر واکسن تلف کنی...
‫ببخشید؟
‫- اینجا خیابون شصت و نهم و پلاک ۴۳۷ب هست؟ ‫- ...مواد شیمیایی رو از آب استخراج کن!
‫ما پلاک ۴۳۹ هستیم. ‫اونی که شما می‌خواید همسایه بغلیه.
‫و در ضمن، فلورید آدم‌ها رو گیج می‌کنه.
‫- من اونقدری باهوشم که... ‫- باشه. ممنون، دوستان.
‫...شیر غیرپاستوریزه بنوشم.
‫درست از خود گاو. ‫به صورت مستقیم. همه می‌دونن اینجوری مفیدتره.
‫- واقعاً همه می‌دونن، باب؟ ‫- همه می‌دونن.
‫در ضمن، آنفلوانزای اسپانیایی یه ‫سلاح زیستیه، یه جوری طراحیش کردن
‫که چینی‌ها رو آلوده نکنه.
‫و دولت نمی‌خواد این رو بدونید.
‫بله، خودشه.
‫آره، با اره سر نهنگ رو قطع کردم،
‫ولی سرش رو آویزون کردم روی دیوار خونه‌م ‫که مورد استفاده قرار بگیره.
‫- هی، چیکار می‌کنید؟ من دیوونه نیستم. ‫- خیلی خب، بابی، بیا بریم.
‫- بندازینش زندان. ‫- چیکار می‌کنید؟
‫- هی! ‫- مغزش رو کرم خورده!
‫یه خرس مُرده تو هم صندوق عقب ماشینشه!
‫- می‌خوام اون خرس رو بخورم! ‫- روانیه!
‫- می‌خوام اون خرس رو بخورم! ‫- خیلی خب. بیا بریم.
‫چی؟
‫شاید وقتی کارتون تموم شد، ‫بتونید بیاید ایشونم ببرید.
‫امان از دست تو جوناس! خیلی بامزه‌ست. ‫از همه کمدین‌ها بامزه‌تره.
‫- چی؟ ‫- هنری یانگمن و میلتون برل.
‫می‌تونست کمدین بشه ولی دانش رو ‫انتخاب کرد.
‫چون جوناسه علم و دانش رو انتخاب کرد!
‫جوناسه! جوناس منه!
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M