.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫در تاریخ ۲۶ اکتبر سال ۱۸۸۱ در ‫توم‌استونِ آریزونا،
‫برادران ارپ، وایات و ویرجیل و ‫داک هالیدی هفت‌تیرکش
‫در تقابلی معروف در تیراندازی آغلِ اوکی
‫با باند کلانتون روبرو شدن.
‫در واقع، این تیراندازی اصلاً ‫تو آغل اتفاق نیفتاده بود،
‫بلکه همه اتفاقات در یک زمین خالی ‫پشت آغل آخر خیابون فریمانت افتادن.
‫تیر و تیراندازی جون سه نفر رو گرفت، ‫اما فرضیه‌های متضادی درباره علت
‫شروع این درگیری وجود دارن.
‫یه سری‌ها میگن تنها دلیل
‫این مبارزه ورود یک شخص رو اعصاب، دردسرساز،
‫و مزخرف از شرق بود.
‫[توم‌استون]
‫- خیلی خب، اسم بازی هفت‌کارته استاده. ‫- هفت‌کارته استاد. پخش کن، داک.
‫وایات، وایات. امان از دست تو و ‫ژتون‌هات.
‫مدام باهاشون سر و صدا می‌کنی. ‫دست بردار، رفیق. ها؟
‫ببخشید، لورنس جان، اذیت میشی؟
‫- آره. ‫- پات به صرفه‌ست.
‫«ارپ.» اسم عجیبه.
‫یعنی چی؟ واسه کجاست؟
‫- یه اسم معروفه. ‫- جدی؟
‫- تو کل اروپای شرقی. ‫- اروپای شرقی؟
‫بخش غربیِ اروپای شرقی.
‫آره، اگه بری بخش غربی اروپای شرقی،
‫یه سنگ پرت کنی احتمالاً به یکی ‫می‌خوره که فامیلیش ارپه.
‫آره. اونجا پر ارپه.
‫- پر ارپه. بخش غربی اروپای شرقی؟ ‫- «هی، ارپ! هی، هی، ارپ!»
‫مخصوصاً بخش مرکزیِ غربِ اروپای شرقی.
‫- دقیقاً. ارپ‌ها... ‫- آره.
‫مردمان مرکز غربِ اروپای شرقی هستن.
‫پات به صرفه‌ست.
‫- یه آس. ‫- واو، اینجا رو باش.
‫- یه آس پیک. ‫- اینجا رو باش.
‫- نه. هی! چیکار می‌کنی؟ ‫- هی، هی، هی. بشین، متقلب.
‫نه، تقلب کجا بود. تقلب نکردم.
‫خواستم یه نگاه به اسب بندازم. ‫نگرانشم.
‫- مگه اسبت چشه؟ ‫- می‌دونی، من بلد نیستم خوب گره بزنم.
‫یه حلقه درست می‌کنم. گره رو از حلقه رد می‌کنم. ‫ولی بلد نیستم درستش چطوریه.
‫- اعتماد به نفسش رو ندارم. ‫- مشکلی چیزی داری؟
‫تو جنگ مجروح شدی؟
‫من تو جنگ نبودم، داک. ‫خار استخوانی داشتم.
‫خدای من.
‫- شاید بهتر باشه بری پیش یه دکتر دیگه. ‫- شاید تو هم باید فضولی رو بذاری کنار.
‫هی، داک، تو اول هفت‌تیرکش بودی و بعدش ‫تصمیم گرفتی بری دانشکده پزشکی؟
‫یا اول رفتی دانشکده پزشکی و بعدش گفتی، ‫«عه، ترجیح میدم هفت‌تیرکش باشم؟»
‫آخه ترکیب عجیبیه. ‫من دکترهای قاتل زیادی رو نمی‌شناسم.
‫خیلی خب، نوبت منه.
‫راستی، به نظرت اینکه آدم شب‌ها ‫دو بار برای دستشویی رفتن بیدار بشه...
‫زیاده؟
‫اومدی کارت بازی کنی یا معاینه بشی؟
‫فهمیدم. می‌خوای بیام مطبت که
‫بتونی ازم هزینه ویزیت بگیری.
‫- چه هوشمندانه، زرنگ. ‫- اون دندون‌پزشکه.
‫- لعنتی! ‫- ای وای!
‫خدای من!
‫درسته.
‫کلانتون‌ها هستن.
‫بیلی، این عوضی رو باش.
‫نه از اینور میشه اسب رو گره زد، ‫نه از اونور.
‫کل تیرک رو گرفته.
‫- آره، کل تیرک رو گرفته. ‫- من خودمم همین رو گفتم، بیلی.
‫- درسته. ‫- لعنتی!
‫روی الماس شرط می‌بندم.
‫- آقایون. ‫- وای خدا، این چیه؟
‫- خدایی؟ ‫- چیه؟
‫انگشتت رو کردی تو لیوان.
‫جانی ویسکرز، این چه کاری بود.
‫- آخه چطوری باید بنوشمش؟ ‫- نگران اینی که
‫- انگشتم رفته تو نوشیدنیت؟ ‫- آره!
‫انگشت من تمیزترین بخش این ساختمونه!
‫اونی که روبرت نشسته سل داره، خب؟
‫کیلتوس و بو که اونجا نشستن ‫اسهالن
‫و نصف دخترهای این شهر هم بیمارن.
‫خیلی خب، آروم باش، ویسکرز.
‫جانی، کدوم بخش از دخترهای اینجا بیمارن؟
‫بخش پایینی.
‫خیلی خب! اون نمک‌نشناسی که
‫اسبش رو به وسط تیرک گره زده کیه؟
‫- درست وسطش. ‫- نه، خفه شو، بیلی! بذار خودم بپرسم.
‫اونجا باید برای دوتا اسب جا باشه. ‫پس هر کی که هستی، آقای بد پارک‌کن...
‫خدای من!
‫- برو اسبت رو جابجا کن. ‫- وایسا ببینم.
‫به من میگی بد پارک‌کن؟
‫اینطور به نظر میاد.
‫- اینجوری حرف زدن می‌تونه آدم رو به کشتن بده. ‫- برام مهم نیست.
‫می‌خوام بره بیرون و اسبش رو جابجا کنه.
‫وایسید، مقدار شرط‌بندیمون دو برابر شده. ‫من سی و پنج دلار گذاشتم وسط.
‫تا وقتی من نگم کسی جایی نمیره.
‫جدی؟
‫پس چی.
‫چون واسه جانی ویسکرزِ متصدی احترام قائلم
‫همین الان و همینجا یه گلوله خالی نمی‌کنم ‫تو مغزت.
‫بدون شک همه‌مون واسه جانی ویسکرز ‫احترام زیادی قائلیم.
‫نوشیدنی‌های فوق‌العاده‌ای می‌ریزه.
‫آره. خیلی براش احترام قائلیم.
‫- البته. دوستت داریم، جانی. ‫- اون بهترینه.
‫خیلی خب. بیاید مرد و مردونه ‫حلش کنیم.
‫ساعت سه، آغل اوکی.
‫- سه؟ ‫- من می‌تونم بیام.
‫آره، منم می‌تونم بیام.
‫آره! ساعت سه. ‫ولی یه سوال.
‫- داخل آغل قرار داریم؟ ‫- آره.
‫اسب‌ها چی؟
‫خب... خیلی خب. نکته خوبیه. ‫بیرون آغل می‌بینیمتون.
‫- یعنی تو چاله؟ ‫- نه، پایین کنار تابلو.
‫تابلویی که درست بیرون آغله، می‌دونی؟
‫فکر نکنم دیگه تابلویی اونجا باشه.
‫- آره، درسته. نیستش. ‫- من خیلی وقته ندیدمش.
‫- برداشتنش. ‫- خب، نمی‌دونم، سمت چپ آغل
‫همدیگه رو می‌بینیم.
‫سمت چپ کی؟ اگه... ‫از چه دیدگاهی نگاه می‌کنی؟
‫سمت چپ شما یا ما؟
‫- وقتی گرد باشه چطوری باید رو بهش ایستاد؟ ‫- رو به آغل...
‫خیلی خب، ولی راستش رو بخوای
‫فکر نکنم آغل فکر خوبی باشه.
‫اون زمین رو می‌شناسی، چی بود؟ فریمنت؟
‫- فریمانت؟ ‫- آره، فریمانت.
‫- یه زمین اونجاست. می‌تونیم اونجا صحبت کنیم. ‫- خب، من بهش میگم آغل.
‫باشه، هر چی دوست داری صداش کن، ‫ولی تو زمین همدیگه رو می‌بینیم.
‫- میریم به بخش جنوبی آغل. ‫- زمین.
‫- بعدش... ‫- آره، زمین.
‫امروز اسمش آغله.
‫ما میریم جنوب آغل. ‫شما شمال آغل.
‫- زمین. ‫- خوبه،
‫ولی کجاش میشه بخش شمالی؟
‫- نمی‌دونم. ‫- آره، دیدی؟ آره. تو می‌دونی؟
‫خیلی خب! ساعت سه تو آغل.
‫پس قراره تو آغل یا همون زمین ‫همدیگه رو ببینیم
‫و بعدش چی میشه؟
‫- رویه‌ی ماجرا چیه؟ ‫- آره...
‫- آره، سیستم تیراندازی. ‫- سیستم...
‫آره. پشت به همدیگه می‌ایستیم، ‫نفری بیست قدم برمی‌داریم.
‫- خدای من. ‫- تو اون زمین بیست قدم جا نمیشه.
‫- آره. باید کوتاه بیای. ‫- تو اون زمین نمیشه بیست قدم برداشت.
‫پشت به هم می‌ایستیم، ‫نفری ده قدم برمی‌داریم. بیست قدم خیلیه.
‫- خیلی خب، قبول. ‫- چی؟
‫نه، رفقا، اصلاً چرا باید قدم برداریم؟
‫- دوئل که نیست، تیراندازیه. ‫- درسته.
‫پس شما بیاید، ما هم میایم.
‫خب، اگه قراره یه تیراندازی منصفانه باشه،
‫نمیایم که بگیم، «بیاید و اسلحه‌تون رو ‫بکشید بیرون.»
‫دوست داره یه تیراندازی سازمان‌دهی شده باشه.
‫ما بیشتر یه چیز... آشفته می‌خوایم.
‫- آره. ‫- اگه نشونه‌گیریت خوب باشه، مهم نیست.
‫از کجا بدونیم کِی شروع میشه؟
‫ساعت سه شروع می‌کنیم، ‫یه مقدار زودتر می‌رسیم،
‫ساعت سه که شد شروع می‌کنیم ‫به تیراندازی.
‫- پس اگه پنج دقیقه به سه بیاید... ‫- پنج دقیقه به سه می‌رسیم.
‫...برای ساعت سه آماده میشید، همین.
‫جانی می‌تونه بهمون خبر بده. ‫وقتش که شد می‌تونه زنگوله رو به صدا دربیاره.
‫خیلی خب. ساعت سه میریم آغل.
‫- زمین. ‫- یه کم قبل از سه.
‫من بهش میگم آغل!
‫آره، گیر داده به «آغل.»
‫- ولش کن. ادامه بده. ‫- خب؟ اونجا می‌بینمت، بد پارک‌کن.
‫وایسا، این ایده چطوره؟ ‫همینجا شروع کنیم و تا اونجا پیاده بریم.
‫- نه. ‫- نه.
‫- نه... لال شو، بیلی! ‫- مطمئن نیستم.
‫اگه پیاده بریم جو بهم می‌ریزه...
‫- آره، زیاد راحت نیستیم... ‫- آره. یه جوریه.
‫- ساعت سه، تو آغل. ‫- زمین.
‫- می‌بینیمتون. ‫- ساعت سه می‌بینیمتون.
‫- آره. ‫- می‌بینمتون.
‫خب، پسرها، ممکنه چندتا تیر بخوریم.
‫- باید کار لازم رو انجام بدیم. ‫- اینجور اتفاقات معمولاً پر از خون و خونریزی هستن.
‫- ممکنه یه سری‌هامون زنده برنگردیم. ‫- اول از همه، باید بگم،
‫واقعاً برام باعث افتخاره که قراره با برادران ارپ ‫و داک هالیدی برم تیراندازی.
‫- باورنکردنیه. ‫- خب...
‫خیلی قراره بهمون خوش بگذره.
‫متاسفانه، یه دفعه یادم اومد که ساعت سه ‫قراره برم پیش آهنگر.
‫- باید اسبم رو هم ببرم. ‫- امروز؟
‫می‌دونید نوبت گرفتن ازش چقدر سخته؟ ‫واقعاً سخته.
‫- آره، درسته. آره. ‫- وای خدا. خیلی ناامید شدم.
‫- دلم می‌خواست باهاتون بیام. ‫- چه بد.
‫- می‌اندازیمش ساعت چهار. ‫- خوبه.
‫- نه، نه... ‫- می‌دونی، چهار واسه منم بهتره.
‫کلانتون‌ها... نمی‌تونید...
‫جانی می‌تونه به کلانتون‌ها خبر بده.
‫- نه، جانی رو تو زحمت نندازید. ‫- آره، آره. نه، مشکلی نیست. می‌تونم...
‫میرم دنبالشون. ‫فکر نکنم رسیده باشن به ته خیابون.
‫- اگه با چهار موافقن، بندازیمش ساعت چهار. ‫- آره. خیلی خب، میرم بهشون بگم.
‫- خیلی خب. ممنون، جانی. ‫- آره. درک می‌کنن.
‫- خیلی خب. پس افتاد ساعت چهار. ‫- آره.
‫ولی قبل از تیراندازی یه کم وقت می‌خوام ‫تا آماده بشم.
‫باید برم حموم، لباسم رو عوض کنم. ‫می‌دونید، این لباس واسه مبارزه با اسلحه مناسب نیست.
‫- آره. ‫- خب؟
‫در ضمن، ایده ساعت چهار عالی بود.
‫- می‌بینیمت. ‫- اتفاقاً اونا هم از ساعت چهار راضی‌تر بودن.
‫- خوبه. ‫- پس آره، افتاد ساعت چهار.
‫می‌دونید چیه؟ ساعت ۳:۵۵، ۳:۵۵!
‫[ساعت ۳:۵۵]
‫یالا، جونزی! تندتر برو، لعنتی!
‫باید از اینجا بریم!
‫[پایان]
‫در ۹ آوریل سال ۱۸۶۵، ژنرال ارتش موتلفه ‫رابرت ای لی
‫در اپوماتوکس تسلیم شد و به ‫جنگ داخلی پایان داد.
‫اما الان جنگ تموم شده بود و کشور ‫می‌تونست بهبود پیدا کنه.
‫ولی پنج روز بعدش، ‫شب چهارده آوریل،
‫رئیس‌جمهور لینکلن و زنش مری رفته بودن ‫به تماشای تئاترِ
‫«فامیل آمریکایی ما» در تئاتر فورد در ‫واشینگتن دی‌سی،
‫و اونجا، جان ویلکس بوث، که از حامیان ‫ارتش موتلفه بود،
‫با فریاد کشیدن «این است فرجام ستمکار» ‫که شعار ایالت ویرجینیاست،
‫رئیس‌جمهور رو به قتل رسوند.
‫آبراهام لینکلن تبدیل به اولین رئیس‌جمهوری شد ‫که در دوران ریاست‌جمهوریش به قتل رسید.
‫و در حالی که جان ویلکس بوث به عنوان یکی ‫از شرورترین آمریکایی‌ها به یاد آورده میشه،
‫میشه گفت یه بخشیش هم تقصیر اون احمقیه
‫که لینکلن رو راضی کرد برای تماشای تئاتر بره.
‫خیلی خب.
‫خب، جناب رئیس‌جمهور، کار امروزتون تموم شد.
‫جنگ به پایان رسید.
‫یه شایعه شنیدم که گرنت یه مقدار ‫تو اپوماتوکس بی‌حال بوده.
‫- منم شنیدم. ‫- «اپوماتوکس.» چه اسم سختی.
‫- بلدید هجیش کنید؟ ‫- آره!
‫یه نیکل شرط می‌بندم نمی‌تونید.
‫- خیلی خب. ‫- بگید. امتحان کنید.
‫ا پ و م ت ک س.
‫- حتی نزدیک هم نبود. ‫- جدی؟
‫اپوماتوکس. ‫اون وسط «ای» نداره. یه نیکل بهم بدهکارید.
‫- خیلی خب. ‫- رد کن بیاد.
‫الان همراهم نیست، ولی می‌دونی که ‫همیشه سر حرفم هستم.
‫- جدی؟ می‌دونم؟ ‫- لقب من «آب صادقه.»
‫- جدی؟ ‫- من تا حالا دروغ نگفتم.
‫نه، دروغ که نمی‌گید، ولی یه سری ‫وقتا فراموش می‌کنید.
‫یه سوال.
‫اگه بهتون یادآوری کنم... ‫مثلاً پنج روز دیگه،
‫اگه یادآوری کنم، از چشمتون میفتم؟
‫آخه خیلی ناچیزه.
‫کی تو این وضعیت ناچیزتر رفتار می‌کنه؟ ‫اونی که شرط رو می‌پیچونه؟
‫یا اونی که از کسی که شرط رو ‫پیچونده پول می‌خواد؟
‫شاید پول بدم، که میدم. ‫شاید بدم. شاید ندم.
‫- ولی شرط بستیم. ‫- سر یه چیز مسخره.
‫- ولی شما قبول کردی! ‫- خیلی خب.
‫یه روز بهت یه نیکل میدم.
‫- می‌دونی که سر قولم هستم. ‫- باشه.
‫راستی، اینجاها یه شال زرد ندیدید؟
‫- چند روز پیش اینجا جا گذاشتمش. ‫- نه.
‫- ندیدین؟ ‫- نه...
‫چون مری رو دیدم که...
‫یه شال مشابه رو پوشیده بود.
‫فکر کنم فهمیدم چی رو میگی. به نظرم...
‫فکر کنم... مری شال رو برداشته واسه خودش.
‫فکر می‌کردم خریدتش. ‫چون پوشیده بودش.
‫- خودتون هم دیدین؟ ‫- آره.
‫- شال من رو برداشته؟ ‫- از تیپت خوشش میاد.
‫شما چیزی گفتید؟
‫آره، ولی یواشکی.
‫- شنید؟ ‫- نه.
‫چرا نگفتید، «اون شال واسه باترفیلده؟»
‫- آخه هر چی بخواد رو برمی‌داره واسه خودش. ‫- برام مهم نیست. شال من رو دزدیده.
‫- شالم رو پس می‌خوام. ‫- خب به خودش بگو.
‫تو یه مرد بالغی. ‫نمی‌خوام دخالت کنم.
‫رفتم جنگ که ازش دور بشم. ‫صداش دیوونه‌م می‌کنه.
‫- ترجیح میدم صدای مُردن بقیه رو بشنوم. ‫- هی، یه لطفی در حقم می‌کنی؟
‫می‌تونی بری سراغ کمدش؟
‫- من نمیرم. خودت برو! ‫- نمی‌تونم برم طبقه بالا سراغ کمدش.
‫نیاز نیست تو چشمش نگاه کنی! ‫بذار خودش حرف بزنه!
‫- فکر کردی قراره باهاش حرف بزنم؟ ‫- حرف بزن دیگه.
‫- نمی‌خوام! ‫- باهاش حرف بزن!
‫نمی‌تونم. روانیه!
‫فکر کردی خودم نمی‌دونم روانیه؟ ‫من باهاش زندگی می‌کنم! باهاش ازدواج کردم!
‫مادر بچه‌های مُردمه.
‫- اون باید... ‫- می‌دونم.
‫- می‌دونی؟ ‫- می‌دونم.
‫- می‌دونی؟ ‫- وایسا، منظورت چیه؟
‫- نمی‌دونم. ‫- باید بفرستیش جایی.
‫نه، سعی کردیم.
‫- به... تیمارستان. ‫- قبولش نکردن.
‫از تیمارستان انداختنش بیرون.
‫رفتم دنبالش بهم گفتن، «هی، ‫این خانم دیوونه‌ست.»
‫- واسه همین تیمارستان تاسیس شده. واسه دیوونه‌ها. ‫- زیادی واسه دیوونه‌ها دیوونه بود.
‫یعنی میگی نتونست بین دیوونه‌ها ‫زندگی کنه؟
‫- یه سطح دیگه از دیوونگی بود. ‫- واو.
‫من می‌تونم کشور رو با هم متحد کنم، ‫ولی مری یه جونور عجیبه.
‫خیلی خب.
‫جناب رئیس‌جمهور، یه چیزی براتون گرفتم. ‫یه سورپرایز کوچولوئه، خب؟
‫بلیط تئاتر فورده؟
‫آره! نمایش کمدیه. ‫فامیل آمریکایی ما.
‫برید که حال و هواتون عوض بشه.
‫- باید ریلکس کنید! ببینید تو چه حالی هستید! ‫- نمی‌تونم برم بیرون.
‫الان نمی‌خوام پیش مردم باشم. فقط...
‫بیخیال، قرار نیست پیش بقیه بشینید. ‫ما جایگاه مخصوص خودمون رو داریم.
‫خیلی کار کردید! ‫باید سرگرم بشید!
‫شما خندیدن رو دوست دارید. ‫خیلی شوخ‌طبعید.
‫- راست میگی. ‫- خیلی شوخید.
‫جوک‌های خیلی بامزه‌ای میگید.
‫- همه همین رو میگن. ‫- خیلی بامزه‌م.
‫اولین دست‌نوشته‌ی نطق گتیسبرگ؟
‫- وقتی خودم ادای بقیه رو درآوردم؟ ‫- بله، دقیقاً.
‫افراد، شخصیت‌ها و همه چیز؟
‫آره، مجبورم کردن کاتش کنم، ‫ولی خیلی باحال بود.
‫ادای هری چاتانوگای جنوبی رو درآوردم.
‫ادای هری چاتانوگا رو دربیارید.
‫- نمی‌تونم. ‫- بگید دیگه!
‫«هی، لباسم خیس شد. این آب خیسه.»
‫- خیلی باحال بود. عالی بود. ‫- وقتی وکیل بودم...
‫- آره، آره. ‫- می‌شناختمش.
‫یکی دیگه‌شون تونی خپل بود که...
‫- تونی خپل. باید یه بار ادای اونم دربیارید. ‫- «هی، اون چیه؟ کوفته‌ست؟»
‫«از اینجا ببریدش. جاش اینجا نیست.»
‫«جاش اینجا نیست.»
‫«اون اینجا چیکار می‌کنه؟ جاش اینجا نیست.»
‫- عاشق تونی خپلم. ‫- «اینا رو نمی‌خوام.»
‫«ببریدش. ببریدش بیرون.»
‫- دقیقاً همین رو میگه. ‫- عالیه.
‫- عاشق تونی خپلم. عالیه. ‫- «ببریدش بیرون.»
‫بگذریم، دیگه باید برید.
‫- فکر نکنم بتونم. ‫- یالا. پاشید دیگه.
‫- بهمون خوش می‌گذره؟ ‫- کی قراره بیاد؟
‫خب، من و شما که به صورت قطعی میریم، ولی...
‫چیکار میشه کرد؟
‫دلش می‌خواد بیاد. عاشق تئاتره.
‫عاشق اینه که بشینه کنارم و بگه، ‫«اوه، می‌دونم الان چی میشه.»
‫- هر دفعه اشتباه می‌کنه. ‫- آره.
‫میگه، «چرا دارن آواز می‌خونن؟» ‫میگم، «خب موزیکاله دیگه!»
‫هی، گوش کن، اگه باهات میاد بهتره
‫من و بقیه هم باشیم تا بخوای باهاش ‫تنها باشی.
‫- درسته. ‫- آره، پس میری؟
‫- یه لطفی در حقم می‌کنی؟ ‫- البته.
‫میشه وسط ما بشینی؟
‫اگه می‌خوای، باشه، ‫ولی خانمت راضی نمیشه.
‫از تو خوشش میاد. ‫از تیپت خوشش میاد.
‫از خوشتیپیت خوشش میاد.
‫- من خوشتیپ نیستم. ‫- هستی.
‫- شاید یه مقدار خوشتیپ باشم. ‫- نه، کاملاً خوشتیپی.
‫- نه، نیستم. ‫- چند سال پیش خیلی خوشتیپ شدی.
‫با کسایی حرف میزنی که میگن ‫من خوشتیپم؟
‫مردم خودشون به من میگن تو خوشتیپی.
‫شما خودت نمیگی؟ آخه حس می‌کنم ‫خودت به بقیه میگی.
‫به چند نفر گفتم،
‫مثلاً گفتم، «باترفیلد خیلی...»
‫خوشم نیومد، لطفاً دیگه نگو.
‫آخه می‌بینم وقتی میری چقدر تو ‫آیینه به خودت نگاه می‌کنی.
‫یه نگاه کوتاه می‌اندازم. چی میشه مگه؟
‫نگاه کوتاه که نیست. ‫اینجوری می‌کنی.
‫نخیرم. یه نگاه کوتاه می‌اندازم،
‫- و میرم. ‫- اینجوری می‌کنی.
‫بد نمیشه شما هم هر از چند گاهی
‫یه نگاه تو آیینه بندازی.
‫نمی‌تونم حین نمایش کنارش بشینم. ‫تحمل سوال‌هاش رو ندارم.
‫- تو رو خدا، میشه پیشش بشینی؟ ‫- آره.
‫- آره، آره. سعیم رو می‌کنم. ‫- ممنون، ممنون.
‫نمی‌دونم چطوری از پسش برمیاید؟ ‫بین اون و جنگ داخلی؟
‫- میشه... ‫- خب، جنگ در مقایسه با این زن
‫- یه تعطیلات به حساب میاد. ‫- آره.
‫خیلی رو اعصابه. همین که حرف میزنه،
‫- به یه چیز دیگه فکر می‌کنم. ‫- آره. خیلی خب.
‫فکر کنم خیلی ناراحت میشم، چون
‫سعی می‌کنم خودم رو ازش رها کنم،
‫و فکر کنم واسه همینه که دارم برده‌ها ‫رو هم رها می‌کنم.
‫شما به اعلامیه آزادی بردگان شخصیت نیاز داری.
‫نمی‌خواستم این حرف رو بزنم، ولی آره، ممنون.
‫آره. می‌دونی، بد نمیشد که
‫با یه «حادثه نابهنگام» روبرو میشد.
‫ادامه بده.
‫خب، ایده... وحشتناکی به نظر میاد.
‫نمی‌دونم داری شوخی می‌کنی یا نه. ‫داری شوخی می‌کنی؟
‫خب معلومه.
‫- پس بریم دیدن نمایش. ‫- بریم.
‫چهار سال دیگه، آقای لینکلن!
‫سلام.
‫چه غلطی می‌کنی؟ ‫من نمی‌خوام کنار تو بشینم.
‫- پاشو. ‫- ولی عزیزم... عزیزم،
‫گفتم شاید بخوای درباره نمایش ‫باهاش صحبت کنی و...
‫- آره. ‫- جاتون رو عوض کنید.
‫- می‌خوای بزنمت؟ ‫- خیلی خب بابا.
‫- باشه. ‫- باشه!
‫هر دفعه همینجوری می‌کنی.
‫- گفتم که! ‫- می‌دونم.
‫ببخشید، چون شاید دلت بخواد
‫- باهاش صحبت کنی چون... ‫- هی، خانم لینکلن.
‫- راستی یه چیزی. ‫- چیه؟
‫می‌دونم شما شالم رو برداشتی، ‫پسش بده.
‫- حالا الان باید می‌گفتی؟ ‫- کدوم شال؟
‫- شال زردی که برداشتی. ‫- مگه شال زرد داری؟
‫تو کاخ سفید جا گذاشتمش، ‫شما برداشتی پوشیدیش!
‫- نمی‌دونم چی داری میگی. ‫- خیلی مزخرف میگی.
‫- باورم نمیشه! ‫- چیکار می‌کنی؟
‫- شوهرت دیده که شال رو پوشیدی. ‫- چیکار می‌کنی؟ نکن.
‫- منظورت چیه؟ ‫- تو بهش گفتی من شالش رو دزدیدم؟
‫- آره. ‫- نه، دیدم یه شال زرد رو برداشتی،
‫- ولی ندیدم که دزدیده باشیش. ‫- چرا باید...
‫- آره. ‫- چی... این حرفا...
‫آبراهام لینکن، داری به من دروغ میگی؟
‫تو داری به من دروغ میگی! خودت برداشتیش!
‫- چرا باید لباس تو رو بدزدم؟ ‫- خفه شو!
‫- دروغگو! ‫- دارید رو صورتم تف می‌کنید.
‫- تکیه بده! ‫- دروغگو!
‫- لعنتی، خیلی دروغگویی. ‫- تو بدتیپ‌ترین آدمی هستی که دیدم!
‫- خاک تو سرت، مری. ‫- «خاک تو سرت؟» این چه حرفیه؟
‫هی، عزیزم، عزیزم، یواش‌تر.
‫خدای من، عجب آدمیه.
‫بسه! ‫دیگه حرف نزنید.
‫- تمومش کنید! ‫- و اگه فکر کردی
‫- دیگه به روت نمیارم... ‫- خدای من!
‫خبری از مهمونمون نشد؟
‫نه، اونا بازیگرن، باید... خیلی خب.
‫هی.
‫نیکلی که بهم بدهکاری همراهت نیست؟
‫نه، ندارمش.
‫- می‌تونم از اون بخوام. ‫- آره، بگو.
‫هی، ما سر یه نیکل شرط بستیم
‫که من نمی‌تونم اپوماتوکس رو تلفظ کنم ‫و... باختم.
‫یه نیکل داری که بهش بدم؟
‫- نه. ‫- نیکل داری؟
‫- نه، اون... ‫- بهش بگو قابل اعتمادم و بعداً پولش رو میدم.
‫- میگه قابل اعتماده. ‫- آره. جون خودش.
‫واقعاً خسیس‌ترین آدم دنیاست.
‫گمونم کم‌کم دارم اینجا احساس ‫راحتی می‌کنم.
‫- می‌دونی چیه؟ ‫- چیه؟
‫- یه جوک بزرگ به ذهنم رسید. ‫- شاید یه... جوک مثل...
‫این چیه؟
‫می‌دونی، مثلاً...
‫- خب این به چه دردی می‌خوره؟ ‫- سم. منظورم اینه که مسمومش کن.
‫آره.
‫به نظرم باید یه گلوله تو سرش خالی کنیم.
‫- میشه قبل از آماده شدنت بری حموم؟ ‫- حموم؟
‫- لهجه‌ت خیلی بده.
‫چقدر چرته. به چی می‌خندن؟
‫خنده‌دارترین چیزیه که تو عمرم دیدم.
‫- من که یه بار هم صدای خندیدنت رو نشنیدم. ‫- تو دلم دارم می‌خندم.
‫وای خدا، خیلی مزخرفه.
‫- ایده خودت بود. ‫- می‌دونم.
‫غلط کردم. مردم گفته بودن قشنگه.
‫- باورم نمیشه. ‫- مردم اینجور چیزها رو دوست دارن.
‫آره، می‌دونی کی دوست داره؟ ‫آدم‌های احمق.
‫- به نظر من خیلی خنده‌داره. ‫- آره، احمقی دیگه.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫- دوستان، خواهش می‌کنم نکنید. ‫- چیه؟
‫- شنیدی دیگه. ‫- خواهش می‌کنم.
‫بس کنید.
‫- بزن به چاک! ‫- «بزن به چاک؟»
‫- یعنی برو بیرون! ‫- آقا، درست صحبت کنید!
‫یالا. پاشو بریم.
‫- یعنی چی بریم؟ ‫- پاشو.
‫- نمی‌تونم برم بیرون. ‫- چرا؟
‫ناسلامتی رئیس‌جمهور ایالات متحده هستم، ‫نمی‌تونم بلند شم و برم.
‫می‌بینی که هر دفعه بلند میشم و ‫هر کاری می‌کنم، برام دست می‌زنن.
‫بهش بگو... بهش بگو حال من خوب نیست.
‫یعنی باید ببرمت؟ همراهیت کنم؟
‫آره. ازش بپرس.
‫هی، حال باترفیلد خوب نیست،
‫میشه ببرمش بیرون؟
‫- برام مهم نیست حالش چطوره. ‫- می‌خواستم ببرمش بیرون.
‫به اون عوضی بگو نمی‌تونی بری جایی.
‫گفت بهت بگم
‫- که یه عوضی هستی... ‫- آره.
‫- ...و نمی‌تونم برم جایی. ‫- آره.
‫بهش بگو امیدوارم خبر مرگش بیاد.
‫گفت خبر مرگت بیاد.
‫بهش بگو بلند میشم میرم‌ها.
‫گفت بهت بگم که... بلند میشه میره‌ها.
‫بهش بگو فکر خیلی خوبیه
‫چون کسی حاضر نیست پیشش بشینه، ‫از جمله خودت.
‫گفت بهت بگم فکر خوبیه
‫چون کسی حاضر نیست پیشت بشینه، ‫از جمله من.
‫- پاشو گمشو بیرون! ‫- باشه، رفتم.
‫- آره، چیزه... ‫- آره، شوخی بامزه بودا؟
‫- جوک. باشه، باشه. ‫- جوک بامزه؟ آره.
‫- روش کار کن، خب؟ ‫- باشه.
‫- فردا می‌بینمت. ‫- برو به سلامت.
‫- ببخشید. ‫- شرمنده.
‫- نه، تقصیر من بود. ‫- نه، کاملاً تقصیر من بود.
‫نه، حواس من کاملاً یه جای دیگه بود.
‫- شب خوبی داشته باشی. ‫- همچنین. ممنون.
‫...گستاخیت نشون میده که مجرمی.
‫- دارم یخ میزنم. ‫- تو نمی‌دونی تو
‫جامعه چطوری باید رفتار کرد، ها؟
‫خب، اونقدری می‌دونم که بخوام ‫دیوونه‌ت کنم، پیرزن،
‫کلاهبردار شیاد!
‫بعد از اینکه آبراهام لینکلن توسط ‫جان ویلکس بوث به قتل رسید،
‫بیوه‌ی لینکلن یعنی مری اینقدر حالش بد بود
‫که نتونست تو مراسم دفن شوهرش شرکت کنه،
‫و حتی نتونست از کاخ سفید بره بیرون.
‫به مدت شش هفته، رئیس‌جمهور جدید ‫و سوگند خورده،
‫اندرو جانسون، مجبور شد با کل دارایی‌هاش
‫از جمله سگ‌هاش تو ساختمون ‫خزانه‌داری زندگی کنه.
‫جانسون که داشت دیوونه میشد، ‫آجودانِ لینکلن یعنی
‫لورنس باترفیلد رو احضار کرد که ‫کار لازم رو انجام بده.
‫یعنی همون مردی که آغازگر زنجیره حوادث بود،
‫چون لینکلن رو کشوند به اون نمایش لعنتی.
‫خیلی خب. اینجا هیچی پیدا نمی‌کنم.
‫- باترفیلد. ‫- با من کار داشتید، جناب رئیس‌جمهور؟
‫- لعنتی. ‫- خدای من.
‫- وای پسر. ‫- مستقیم خورد به ساق پام.
‫- چه بد. ‫- اول از همه، می‌خوام بگم
‫اتفاقی که برای لینکلن افتاد یه تراژدی
‫- وحشتناک بود. ‫- بله.
‫- افتضاح بود. ‫- وحشتناک بود.
‫بهش التماس کردم نره واسه تماشای اون تئاتر.
‫باورت میشه آخرین چیزی که تو زندگیش دید ‫اون نمایش مزخرف بود؟
‫- شنیدم افتضاح بوده. ‫- خب، منتقدها که ازش راضی بودن.
‫- ولی من اینطور نشنیدم. ‫- شما شنیدین؟ من مطالعه کردم.
‫چون خودآموز بودم بهم تیکه می‌اندازی؟
‫- چی؟ نه. ‫- که وقتی سنم زیاد بود
‫- زنم خوندن و نوشتن یادم داد؟ ‫- نه، این چه حرفیه. شوخی می‌کنی؟
‫اگه حرفی داری، تو روم بگو.
‫اول از همه، حرفی برای گفتن ندارم،
‫ولی اگه داشتم، تو روی شما که نمی‌گفتم.
‫می‌رفتم پشت سر شما به یکی دیگه می‌گفتم.
‫- ولی حتی نمی‌خواستم به کسی چیزی بگم. ‫- خیلی خب. ولی یه چیزی رو نمی‌فهمم.
‫اگه منتقدها ازش راضی بودن، ‫چرا التماسش کردی که نره؟
‫باید خونه می‌موند و استراحت می‌کرد. ‫می‌خواستم استراحت کنه.
‫- همین؟ ‫- آره.
‫یه مقدار مشکوک میزنی، باترفیلد.
‫- نخیرم. ‫- مطمئنی؟
‫آره، مطمئنم.
‫یه نکته، هر چی می‌خونی رو باور نکن.
‫چون سر و صدایی که از اهالی تئاتر شنیدم...
‫اهالی تئاتر؟ ‫شما با اهالی تئاتر دوستی؟
‫- کدوم اهالی تئاتر؟ ‫- بازیگرهای ذخیره.
‫با بازیگرهای ذخیره می‌گردی؟
‫مگه چیه؟ ‫من خیلی مردمی هستم.
‫می‌فهمم،
‫ولی عجیبه که منظورت از مردمی ‫«اهالی تئاتر» هستن.
‫چرا انگشتت رو آوردی بالا؟ ‫یعنی چی؟
‫اونا یه مقدار با بقیه متفاوت هستن.
‫- از مسیری که پیش گرفتی خوشم نیومد. ‫- آره. هی، کوئینسی.
‫هی! میشه بری بیرون؟ نه!
‫چه خبر، پسر؟ کی یه پسر خوبه؟
‫دیوونه شدم. ‫همه‌شون اینجا جمع شدن.
‫- اینجا بوی گند گرفته. ‫- بوش رو حس می‌کنی؟
‫- وحشتناکه. ‫- درگیر سیاست شدن دیگه.
‫نه، جکسون، نه. ‫اون عهدنامه ناواهوئه. بذارش زمین.
‫- جکسون. ‫- نفسم بالا نمیاد!
‫واقعاً؟ منم همینطور. ‫واسه همین گفتم بیای اینجا دیگه.
‫ما تو خزانه‌داری کوفتی گیر کردیم، خب؟
‫با دوتا سگ. شبیه کمد می‌مونه.
‫باید برم به کاخ سفید.
‫ولی یه مشکل دارم و واسه همون صدات کردم، ‫اونم اینه که مری تاد لینکلن نمیره بیرون.
‫- شش هفته شده. ‫- آره، می‌دونم.
‫من رئیس‌جمهورم. ‫برو بندازش بیرون، خب؟
‫منم دوست دارم بره بیرون. ‫می‌فهمم که ساختمون خزانه‌داری
‫جای مناسبی برای سکونت ‫یه رئیس‌جمهور نیست.
‫ولی خب من از پسش برنمیام.
‫یعنی من تقریباً از پس هر کاری برمیام.
‫- گفتن تو می‌تونی حلش کنی. ‫- خب می‌تونم.
‫حرفت با عقل جور درنمیاد. ‫و می‌دونی چی رو نمی‌فهمم؟
‫اینکه اصلاً چطوری به همچین ‫مقامی رسیدی.
‫من از حساب و کتاب سر درمیارم، ‫ولی نمی‌فهمم باترفیلد چطوری به اینجا رسیده.
‫- نمی‌دونی باترفیلد چطوری به اینجا رسیده؟ ‫- درسته.
‫- می‌تونی برام توضیحش بدی؟ آره. ‫- توضیح بدم؟
‫- آره، توضیح بده... ‫- چی رو؟
‫برای لینکلن چیکار می‌کردی؟
‫- چیکار می‌کردم؟ ‫- چطوری دست راستش بودی؟
‫من مناظره‌های لینکلن داگلاس رو درست کردم!
‫- همینجوری دست راستش شدم! ‫- چی؟
‫- به داگلاس رشوه دادم. ‫- جدی؟
‫- آره! ‫- واو.
‫راستی، از من نشنیده بگیر.
‫- قبول. ‫- خیلی خب.
‫- می‌تونی برای منم همچین حرکتی بزنی؟ ‫- پس چی. روم حساب کن.
‫از من بهتر گیرت نمیاد. ‫توانایی‌های خاصی دارم.
‫از همون اول عمرم.
‫- می‌تونم دروغ بگم... ‫- آره.
‫- و دروغگوترین‌ها هم حرفم رو باور می‌کنن. ‫- خیلی خب.
‫- می‌تونم هر کسی رو وادار به هر کاری بکنم. ‫- خوشحالم این حرف رو زدی.
‫می‌تونم مردم رو بازی بدم.
‫الان دارم تو رو بازی میدم ‫ولی خودت خبر نداری.
‫فهمیدی منظورم چیه؟
‫پس برو مری تاد رو بنداز بیرون.
‫- مشکل اینه که از من متنفره. ‫- اون که از همه متنفره.
‫- چی میگی واسه خودت؟ ‫- نه، نه! مخصوصاً از من.
‫در ضمن، شال من رو هم دزدید.
‫این چه بحث مزخرفیه؟ ‫برام مهم نیست.
‫داری وقتم رو تلف می‌کنی. ‫چرا رفت تماشای اون نمایش مزخرف؟
‫اگه نمی‌رفت، من تو همچین مخمصه‌ای ‫نمیفتادم.
‫با همچین مشکلاتی روبرو نبودم.
‫«مخمصه؟» ‫حالا وضعیتت اونقدرا هم که بد نیست.
‫- منظورت چیه؟ ‫- قبلاً معاون رئیس‌جمهور بودی،
‫الان خود رئیس‌جمهوری.
‫وایسا ببینم، باترفیلد، یعنی داری میگی
‫ترجیح میدم لینکلن مُرده باشه ‫که بتونم رئیس‌جمهور بشم؟
‫- نه. نه. ‫- نه.
‫نه. البته که نه.
‫کدوم آدمی... همچین
‫- حرفی میزنه؟ ‫- یه آدم وحشتناک.
‫- وحشتناک. ‫- یه آدم وحشتناک.
‫یه آدم وحشتناک همچین چیزی رو می‌خواد ‫و همچین پیشنهادی میده.
‫- کاملاً وحشتناک. ‫- وحشتناک. ولی...
‫- الان رئیس‌جمهوری دیگه، خیلی باحاله. ‫- آیا حاضرم که به کشورم خدمت کنم؟
‫- آره. آره. ‫- یه سری ایده دارم؟ درسته.
‫هیجان‌زده‌م که به این میراث
‫- به عنوان یه رئیس‌جمهور ادامه بدم... ‫- آره.
‫- به عنوان رئیس‌جمهور. ‫- ...ولی از این ساختمون نمی‌تونم.
‫پس باید برم کاخ سفید.
‫- خدای من. ‫- برو با اون روانی حرف بزن.
‫مودبانه حرف بزن. با پشیمونی حرف بزن.
‫بهش تسلیت بگو. بعدش اون روانی رو...
‫- خیلی متاسفم. ‫- ...بنداز بیرون،
‫که من بتونم برم اونجا زندگی کنم. ‫وگرنه اخراجی.
‫خیلی خب.
‫خانم لینکلن، لورنس باترفیلد اومده دیدنتون.
‫خانم لینکلن، مشتاق دیدار.
‫- واقعاً تسلیت میگم. ‫- ممنون، جناب.
‫- حالتون چطوره؟ ‫- عزادارم.
‫نه، اون رو که می‌دونم.
‫می‌خواستم بدونم حرف دیگه‌ای ‫داشتید یا نه.
‫- صد در صد عزادارم. ‫- قابل درکه.
‫ممنون که اومدی. روز بخیر.
‫خب، الان پیش رئیس‌جمهور جانسون بودم، ‫معاون سابق رئیس‌جمهور،
‫که الان تو ساختمون خزانه‌داری زندگی می‌کنه.
‫- چه وحشتناک. ‫- واقعاً... وحشتناکه.
‫تو اون ساختمون کوچیک
‫- با خانواده و سگ‌هاش زندگی می‌کنه. ‫- چه بد.
‫بهرحال، ازم درخواست کرد ‫بیام و بپرسم،
‫که...
‫زمان خاصی هست که برای رفتن ‫مد نظرتون باشه؟
‫چون شش هفته شده.
‫- کلکسیون پارچ‌هام رو دیدی؟ ‫- بله، بله. خیلی زیبان.
‫یه سری‌هاشون آبی هستن، ‫یه سری‌هاشون صورتی.
‫- یه سری‌هاشون زردن. ‫- یه سری‌هاشون زردن.
‫- یه سری‌هاشون سبزن. ‫- ببینید، یه بنفش.
‫- یه سری‌هاشون از بقیه بزرگترن. ‫- آره، اندازه‌های متفاوتی دارن.
‫واقعاً زیبان. ‫تبریک میگم.
‫ممنون. خوشحال شدم دیدمت. ‫مجدد میگم، خداحافظ.
‫روز بخیر، جناب.
‫در هر صورت،
‫مطمئنم می‌دونید که تو قانون سیاسی ذکر شده
‫که وقتی رئیس‌جمهور دیگه تو کاخ سفید نباشه، ‫ریاست‌جمهوری به معاونش می‌رسه.
‫به نفع کشوره
‫که شما از کاخ سفید برید و بذارید ‫رئیس‌جمهور جانسون بیاد اینجا.
‫من نمیرم. جایی برای رفتن ندارم!
‫- می‌دونی می‌تونی کجا بری؟ ‫- کجا؟
‫یه رفیق تو اسپرینگفیلد دارم
‫که میگه مردهای اسپرینگفیلد برات صف کشیدن!
‫- برای من؟ ‫- آره!
‫می‌دونی، میگن خیلی زیبایی،
‫خیلی خوش صحبتی، که صورت بی‌احساست
‫و رفتار عجیبت و چند شخصیتیت،
‫واقعاً به دلشون می‌شینه.
‫- آره. ‫- و... اون سفتی
‫وسط سرت رو یادم رفت.
‫واقعاً زیباست.
‫خب، من عمراً برنمی‌گردم اونجا.
‫دیگه نمی‌خوام تو یه کلبه چوبی ‫زندگی کنم. فراموشش کن.
‫- خانم لینکلن. ‫- بله؟
‫نظرتون چیه یه سفر برید پاریس
‫و هزینه‌هاش رو دولت آمریکا تقبل کنه؟
‫می‌دونی اونجا چی دارن؟ ‫تو کل پاریس پر از پارچه.
‫شهر پارچ‌های آب.
‫- نیاز نیست پول چیزی رو بدی. ‫- من جایی نمیرم. عزادارم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫خیلی خب، واقعاً نمایش باورپذیری ‫رو اجرا کردی...
‫- ممنون. ‫- واقعاً جالبه.
‫اون شب خودت باید روی استیج ‫تئاتر فورد اجرا می‌کردی.
‫- ممنون. خودمم همینطور فکر می‌کردم! ‫- در این حد بازیگر خوبی هستی.
‫- در این حد کارت درسته. ‫- ممنون.
‫ولی واقعاً عزادارم. ‫می‌دونی عزاداری یعنی چی؟
‫- آره، می‌دونم. من... ‫- واقعاً؟
‫- آره. آره. ‫- تا حالا فقدان بزرگی رو تجربه کردی؟
‫آره، خانم لینکلن!
‫من تو جنگ انگشت پام رو از دست دادم! ‫این خودش یه جور فقدانه.
‫- آره! ‫- انگشت پا نداری؟
‫نه!
‫- چطوری از دستش دادی؟ ‫- تیر خوردم.
‫- همه انگشت‌هات؟ ‫- بله!
‫- با یک گلوله یا دوتا؟ ‫- یک گلوله.
‫پام ناقص شد. ولی به زندگی ‫ادامه دادم.
‫فهمیدم که نمی‌تونم کل روز تو خونه بشینم،
‫و جز غصه خوردن کاری نکنم.
‫- خب الان پات چه شکلی شده؟ ‫- به شما مربوط نیست.
‫حس می‌کنم رنگش قرمزه.
‫- درست میگم؟ ‫- نه، اصلاً.
‫- پس توضیح بده. ‫- شبیه یه فضای خالی شده، می‌دونی؟
‫- شبیه... شکم شما. ‫- من چهارتا بچه به دنیا آوردم.
‫نکته اصلی اینه که دیگه نمی‌تونم ‫مثل آدم راه برم، ولی قبولش کردم. فراموشش کردم.
‫- داری میگی منم باید فراموش کنم؟ ‫- نه، دارم میگم باید از اینجا بری.
‫لالالا! صدات رو نمی‌شنوم. شرمنده.
‫نمی‌فهمم چی میگی. ‫من جایی نمیرم. الان دیگه اینجا زندگی می‌کنم.
‫خیلی خب، نمایش تمومه، خب؟
‫الان دیگه اینجا خونه منه. اینجا زندگی می‌کنم. ‫خوشحالم که صحبت کردیم و به نتیجه رسیدیم.
‫روز بخیر، جناب.
‫خانم لینکلن، اگه من الان برگردم پیش آقای جانسون
‫و بهش بگم که شما از اینجا نمیری، ‫اخراج میشم،
‫بعدش مجبورم دوباره فروشنده بشم.
‫شما که نمی‌دونی چقدر کار سختیه. ‫مردم دیگه از وسایل قدیمی استفاده نمی‌کنن.
‫تفشون رو پرت می‌کنن روی زمین. ‫من... دیگه...
‫«من یه فروشنده بی‌ارزشم. ‫نمی‌دونم چیکار کنم!»
‫- «شوهرم به قتل رسیده!» ‫- «حالا چیکار کنم؟»
‫- آره، شوهرم به قتل رسید... ‫- «و نمی‌تونم فراموشش کنم.»
‫اونم وقتی داشتیم یه نمایش کمدی ‫تماشا می‌کردیم!
‫«وانمود می‌کنم که عزادارم
‫در حالی که بیکار می‌شینم!»
‫می‌دونی چیه؟ ‫به نظرم از زندگی تو این خونه بزرگ خوشت میاد!
‫به نظرم داری کِیف می‌کنی
‫که خدمتکارها بهت رسیدگی می‌کنن ‫و همه دلشون برات می‌سوزه!
‫یعنی میگی من دروغگوئم؟
‫- یه نیکل بهم بدهکاری! ‫- از خونه من گمشو برو بیرون.
‫اگه یه بار دیگه برگردی، جدی جدی ‫به انگشتت تیراندازی می‌کنم.
‫- برمی‌گردم! ‫- آره، آره! فرار کن!
‫باورم نمیشه.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- شال من رو دزدیدی، عوضی روانی!
‫- اصلاً اینطور نیست! ‫- می‌دونستم!
‫- این چیه؟ این مال منه! ‫- اون شال منه!
‫- آره! دروغ نگو! ‫- چجور مردی
‫- به شال زرد نیاز داره... ‫- این شال منه!
‫- این شال منه! دستت رو بکش! ‫- ...روانی؟
‫شانس آوردی زنده‌ای چون من و لینکلن
‫می‌خواستیم بکشیمت!
‫هنوز هم این شال رو می‌خوای؟ ‫به شوهرم سلامم رو برسون.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M