‫مدت‌ها پیش یاد گرفتم که داستان‌ها ‫نه کاملا حقیقت دارن و نه دروغ هستن.
‫با حقیقت‌های نصفه‌نیمه،
‫دروغ‌های ماهرانه یا خاطرات مبهم تغذیه شدن. ‫[پیدراس نگراس]
‫خاطراتی که در دودِ فر و گاز گم شده،
‫با دود ادویه درآمیخته شده، ‫و مثل دستور پخت،
‫به‌عنوان یه ماده‌ی دیگه با غذا ترکیب شده.
‫این داستانِ عمه بزرگ من، تیتاست.
‫از صحت و درست بودن ماجرا ‫به طور کل خبر ندارم.
‫بخشیش رو تعریف کردن، ‫و باقیش رو در دفتر خاطرات
‫و کتاب آشپزی آبی قدیمیش خوندم.
‫هر چند، با گذر زمان، ‫به نوعی خاطره تبدیل شد،
‫خاطره‌ی چیزی که من تجربه نکردم
‫ولی به جهاتی، الان بخشی از زندگی منه.
‫میگن تیتا با غذا رابطه نزدیکی داشته
‫که حتی وقتی تو شکم مادرش بوده،
‫موقع خرد کردن پیاز گریه می‌کرده.
‫باید نصف پیاز رو روی سرت بذاری.
‫بچه باز داره گریه می‌کنه.
‫حرف الکی نزن، ناچا.
‫یه روز، گریه‌اش انقدر شدید بود ‫که باعث شد زود زایمان کنه.
‫نفس بکش، نفس بکش، گریه نکن.
‫میگن اشک و گریه به حدی زیاد بوده، ‫وقتی تبخیر شدن،
‫ناچا یه گونی پنج کیلویی نمک پر کرد
‫که تا چندین سال توی غذاهاشون می‌ریختن.
‫تیتا با گریه بدنیا اومد،
‫شاید چون حس کرده بود ‫مادرش اونو نمی‌خواد،
‫شاید چون زنی در دنیای مردسالار بود،
‫یا شاید به خاطر اینکه می‌تونست حس کنه ‫تقدیرش از قبل نوشته شده،
‫و زندگی دشوار و نبرد طولانی ‫برای خوشبختی خواهد داشت.
‫یک...
‫دو...
‫سه...
‫چهار...
‫پنج...
‫شش...
‫هفت...
‫هشت...
‫نه...
‫نه، اونجا نرو. اتاق مامانه.
‫- خب که چی؟ ‫- اجازه نداریم.
‫اتفاقا عالیه، ‫به عقل گرترودیس نمیرسه بیاد اینجا.
‫ده! من اومدم!
‫کجایید؟
‫- پیدات کردم! ‫- عادلانه نیست.
‫کی توی اتاق من رفته؟
‫تیتا، مامان.
‫خبرچینی نکن، روسائورا.
‫به چه حقی، تیتا دلا گارزا! ‫این دفعه بار آخره.
‫مامان...
‫تیتا!
‫تیتا، ناراحت نباش.
‫ناراحت نیستم. از دست روسائورا عصبی‌ام.
‫می‌دونی که روسائورا دوست داره ‫جلوی مامان بچه خوب و حرف‌گوش‌کنی باشه.
‫بیا بریم مزرعه ذرت ‫و با بچه‌ها بازی کنیم.
‫لطفا، تیتا.
‫اون کیه؟
‫پدرو، پسر همسایه‌مون، خانواده موزکیز.
‫تازه از مدرسه‌ شبانه‌روزی برگشته.
‫هی، اگه جرئت دارید برید اون طرفِ مزرعه،
‫و برنده می‌تونه به بقیه ده تا چَک بزنه.
‫- من دخترا رو نمیزنم. ‫- خب، من میزنم.
‫مثل شکلات که با فلفل خشک ‫آب میشه تا سس درست بشه،
‫روح تیتا در اون لحظه بی‌پایان ‫با پدرو ادغام شده بود.
‫بدون کلامی،
‫تیتا و پدرو به‌هم قول دادن ‫تا ابد عاشق و دوستدار یکدیگه بمونن.
‫بدون مراقبتِ مادرش،
‫تیتا در کنار ناچا توی آشپزخونه بزرگ شد،
‫که تمام علم آشپزیش رو به اون یاد داد.
‫میراثی که از قرن‌ها پیش میاد.
‫دو قاشق غذاخوری خامه.
‫توی کتاب آشپزی اومده ‫برای درست کردن فریترز خامه،
‫باید زرده‌ها رو از سفیده‌ها جدا کنی
‫و با خامه هَم بزنی، ‫تا وقتی مایع رقیق بشه.
‫آروم. ‫آروم هَم بزن تا خوب ترکیب بشه.
‫بعد، اجازه میدی چند دقیقه ‫توی ظرف کره استراحت کنه.
‫یادت باشه، فقط دو تا، خب؟
‫سفیده‌های باقی‌مونده رو ‫با شکر، پوست پرتقال،
‫رازیانه و میخک ترکیب میشه ‫تا شیره درست بشه.
‫آره.
‫خوب شده؟
‫ناچا تمام رازهایی که ‫بلد بود رو به تیتا یاد داد.
‫هیچ‌کدوم از این موضوع اطلاع نداشتن
‫که تیتا مهارت بی‌نظیری
‫در انتقال احساساتش ‫به غذاهایی که می‌پزه، داره.
‫این فریترز رو واسه کی می‌پزی؟
‫چه شادی بود یا غم، ‫همه‌چی با اون ادغام می‌شد.
‫انگار تیتا ماده دیگه بود.
‫[فریترز خامه]
‫ببین واست چی آوردم.
‫از کجا می‌دونستی این غذا رو دوست دارم؟
‫یه بار بهم گفتی، و یادم موند.
‫وقتی رفتی شهر، نامه می‌نویسی؟
‫البته! چرا ننویسم؟
‫- هر روز؟ ‫- هر روز، تیتا.
‫هر روز خدا.
‫این فریترز داره دیوونه‌ام می‌کنه.
‫اون فریترز ترکیب تمام چیزهایی بود
‫که تیتا نمی‌تونست به زبون بیاره.
‫وقتی برگردم، هیچی ما رو از هم جدا نمی‌کنه.
‫[پوئبلا سیتی]
‫دیروز، دیکتاتور پورفیریو دیاز
‫به خودش اجازه دادآقای فرانسیسکو مادرو رو ‫در مونتری دستگیر کنه،
‫دیاز فکر می‌کنه با بازداشتِ اون، قدرت‌نمایی می‌کنه. در اشتباهه. ‫[دو سال بعد]
‫نشون میده از جنبش ما واهمه داره، ‫و باید همه‌مون رو زندانی کنه
‫تا مطالبه‌ی ما برای حق رای ‫و بدون برگزاری انتخابات مجدد رو خفه کنه.
‫حق رای، عدم برگزاری انتخابات مجدد!
‫دوستان، در دستان ماست ‫تا جانشین دیاز قانون باشه.
‫قانون انتخابات آزاد. ‫قانون رای‌گیری برای حاکمیت.
‫قانون رای مردم. ‫حق رای، بدون انتخابات مجدد!
‫شما به جرم ایجاد شورش بازداشت هستید.
‫اینجا چیکار می‌کنید؟ ‫کسی به شما زنگ نزد.
‫سزار!
‫سزار! سزار! کمک!
‫سزار! سزار، جواب بده! سزار!
‫فرار کنیم. پدرو!
‫ببخشید.
‫نوبت توئه، گرترودیس.
‫گرترودیس...
‫به نظرم برای امروز ‫به اندازه کافی تمرین کردی.
‫- چشم مامان. ‫- در حقیقت، پی‌یر،
‫فکر می‌کنم دخترم می‌تونه تنها تمرین کنه.
‫اگه بازم کلاس خواستیم بهت میگم.
‫- مامان... ‫- نه...
‫آموزش به شما باعث افتخار بود، گرترودیس.
‫بانو. مادمازل.
‫- تا بیرون همراهی‌تون می‌کنم. ‫- نه، نیاز نیست.
‫اصرار دارم. از این سمت.
‫- می‌خوای باهاشون برم، مامان؟ ‫- تیتا، تو برو.
‫و یه لحظه ازشون غافل نشو.
‫مورو اسب نجیبیـه.
‫و هر کاری ازش برمیاد.
‫اما اگه بهش استراحت ندید ‫و مدام سوارش بشید...
‫اگه نتونم سوارش بشم ‫اسب به چه دردم می‌خوره، خوان؟
‫ببینید.
‫این استخوون داره به یه طرف رشد می‌کنه.
‫مطمئنی اشتباه نعل نشده ‫یا سُم‌هاشو درست تمیز کردی؟
‫وقتی بحث اسب باشه ‫با خوان یکی‌به‌دو نمی‌کنم.
‫- پسرم! ‫- پدرو.
‫صبح بخیر.
‫حال شما، عمو؟ خوشحالم می‌بینمتون.
‫منم از دیدنت خوشحالم.
‫می‌بینی وکیل‌جماعت اول صبح بیدار میشه؟
‫به خاطر سفر این‌دفعه رو چیزی نمیگم، ‫ولی فردا...
‫با طلوع‌خورشید بیدار میشی ‫وگرنه با سطل آب میام سراغت.
‫باشه.
‫خب، می‌مونی؟
‫توقع داری کجا بره؟ ‫پسرم قانون‌های زیادی توی سرش داره.
‫وقتش رسیده همین‌جا پیش باباش باشه،
‫مزرعه رو بگردونه، مگه نه؟
‫بله.
‫خوان! کِی با اسب بریم تپه رو بگردیم؟
‫- فردا. ‫- خوبه.
‫به بابات بگو انبار رو باز بذاره ‫و چند تا عقرب نقاشی کنه.
‫خب، اگه بهش بگم ‫خیلی خوشحال میشه، پدرو.
‫از دیدنت خوشحال شدم، عمو. ‫به زن عمو سلام برسون.
‫حتما، پدریتو. میگم سلام رسوندی.
‫کافیه، خوان. ‫به مورو استراحت بده.
‫کاراملو و اون مادیون رو برای داداشم زین کن.
‫خوان، نه پسرم و نه تو ‫دیگه بچه نیستید،
‫از الان به بعد، می‌خوام مثل من ‫اون رو آقای پدرو صدا بزنی.
‫یا حداقل بگو رئیس، باشه؟
‫چشم رئيس.
‫فکر کنم شما و دخترهای زیباتون رو
‫در رقص صد سالگی استقلال می‌بینم.
‫از اون رقص‌های وامونده بدم میاد، ‫ولی آره، باید بریم.
‫مگه میشه نیای؟
‫اونجا پر از مردهای برجسته و سرشناسه ‫که آماده هستن زن بگیرن.
‫درسته. به درد همین می‌خورن.
‫اومدش.
‫تیتا، میشه حرف بزنیم؟
‫حالت چطوره، پدرو؟
‫خانم النا. خوب هستید؟
‫- بله. بابات چطوره؟ ‫- خوبه، ممنون.
‫- سلام برسون. ‫- حتما.
‫کاری که گفتم رو انجام بده.
‫به خاطر رقص صد سالگی مسخره ‫شهر زیر و رو شده.
‫رقص حوصله‌ی آدمو سر می‌بره، مامان.
‫ولی اگه شما اصرار دارید، خب میریم.
‫اگه بریم، به خاطر روسائورا میریم،
‫پس زیاد خوشحال نباشید.
‫چرا موزکیز جوان می‌خواست باهات صحبت کنه؟
‫نمی‌دونم، مامان.
‫و راستش واسم مهم نیست.
‫- با این لباس شبیه مادربزرگ شدم. ‫- خب، لباس مادربزرگ لولا بود.
‫مامان حدود ۲۰ باری ترمیم و رفو کرده.
‫چرا نباید لباس جدید داشته باشیم؟
‫به همون دلیل که مامان نمی‌تونه ‫سقف‌های انبار غله رو درست کنه،
‫نمی‌تونه حقوق کارگرها رو بده.
‫لباس قدیمی و کهنه فرق نداره، ‫واسه پوشیدن همین لباس میرم مجلس رقص.
‫شاید یکی پیدا شد ‫و گفت بیا واست لباس جدید بخرم.
‫- هی، فینا! ‫- چرا الان نپوشی؟
‫- نه... ‫- کمک.
‫- این مدلیه. ‫- برعکسه.
‫مطمئنا پدرو واسه رقص میاد.
‫- خب که چی؟ ‫- ماجرای پدرو چیه؟
‫قول داده بود نامه می‌نویسه، اما ننوشت.
‫شهر از دخترهای جوون زیبا پره، تیا.
‫خب؟ منم خوشگلم.
‫حتی اگه زشت بودم، ‫دو سال آزگار یه نامه نگرفتم.
‫- پدرو دوستت داره، تیتا. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫خب، چون دیدم چطوری نگاهش می‌کنه.
‫هنوز آماده نشدید؟
‫این چه لباسیه، فینا؟ ‫زود دربیار.
‫چشم خانم.
‫شب بزرگ و مهم خواهر شماست.
‫پس خوب می‌دونید اگه کسی پیشنهاد رقص داد،
‫جواب منفی می‌دید ‫و میگید به خواهرتون پیشنهاد بده.
‫خیلی خوشگل شدی، عزیزم. فهمیدید؟
‫- بله مامان. ‫- بله مامان.
‫روسائورا.
‫اخباری رسیده که مردم دارن قیام می‌کنن.
‫راست میگم.
‫خبر خوب اینه که مادرو زندانه.
‫شاید زندان باشه، اما اون مادریستاهای شورشگر
‫هنوز دارن ذهن مردم رو مسموم می‌کنن.
‫خیر سرشون دموکراسی می‌خواستن، آره؟
‫دنبال انتخابات بودن، ‫الان باید شکست رو قبول کنن.
‫نظر موزکیز جوان چیه؟
‫فکر می‌کنم دیاز با نتیجه بدست اومده ‫به خودش لطف نکرد.
‫از نظر شما مفتضحانه نیست ‫که اون با ۱۸ هزار رای برنده شد
‫و مادرو حتی ۲۰۰ رای هم نگرفت؟
‫راست میگه. ‫نمایش مفتضحانه‌ی قدرت بود.
‫شب بخیر، آقایون.
‫- شب بخیر. ‫- فلیپه.
‫- از دیدنت خوشحالم، برادر شوهر. ‫- همچنین، عروس.
‫پدرو، شنیدم از دانشگاه انصراف دادی.
‫- مطمئنی؟ ‫- وقت مناسبی بود.
‫الان اینجا بهم احتیاج دارن.
‫خوبه. فلیپه، فکر کنم رقص شروع شده.
‫فکر می‌کنم داره شروع میشه. آقایون.
‫- ببخشید. ‫- راحت باشید.
‫اون می‌خواد تو مزرعه بمونه.
‫مشخص بود یه روزی به اینجا میرسه.
‫یه روز، تمام اموالی که ‫واسه تو هست رو بالا می‌کشه.
‫بریم برقصیم.
‫پدرو؟
‫باید صحبت کنم.
‫بعدا.
‫خوشحالم می‌بینمت، سانتیاگو.
‫و اون شورشی‌ها ‫تا همین چند وقت پیش کارگر بودن.
‫نظرت درباره اون مردی که سبیل داره چیه؟
‫ریش بیشتر بهش میاد، ‫صورتش رو قایم می‌کنه.
‫خانم‌های جوان، شما عیب‌های همه رو می‌بینید.
‫دکتر براون اومد.
‫کی فکرشو می‌کرد؟
‫تا همین چند وقت قبل، ‫دختر بچه بودی و الان...
‫خب، الان خانم بسیار زیبایی شدی.
‫لطف دارید، دکتر براون.
‫اجازه همراهی هست؟
‫- بریم، دکتر براون. ‫- ببخشید؟
‫می‌خوام با شما راه برم. یالا.
‫- گرترودیس... ‫- خواهش می کنم.
‫- اینطوری به حرفم گوش میدی؟ ‫- من کار اشتباهی نکردم.
‫کار اشتباهی نکردی؟
‫می‌دونستی نباید بری
‫و تمام پیشنهادات رو به خواهرت بدی.
‫- پدرو به من گفت، نه به روسائورا. ‫- و تو قبول کردی.
‫اجازه نداری به مجلس برگردی، تیتا.
‫- گرترودیس هم همینکار رو کرد. ‫- پای خواهرتو باز نکن.
‫همین‌جا می‌مونی، ‫و وا‌ی به حالت، تیتا دلا گارزا،
‫اگه برگردی و دوباره منو تحقیر کنی.
‫چشم مامان.
‫پدرو.
‫بیا.
‫- خوشحالم می‌بینمت. ‫- روابط‌مون چطور پیش میره؟
‫خوبه. با چند تا گروه تماس گرفتم.
‫رعیت و کارگر هستن،
‫آدم‌هایی که مزارع صاحب‌خونه‌هاشون رو ترک کردن.
‫کارد بزنی خونشون درنمیاد، ‫چیزی برای از دست دادن ندارن.
‫هدف ما بدون کارگرها ارزش نداره.
‫با خشم تنها و بدون اسلحه ‫کاری از دستشون ساخته نیست.
‫همین روزا، عازم تگزاس میشم.
‫میرم پول و سلاح جمع کنم.
‫مسلما در یه مقطع، ‫به کمکت نیاز دارم، پدرو.
‫می‌دونم، واسه همین برگشتیم. نگاهشون کن.
‫فکر می‌کنن می‌تونن ۳۰ سال دیگه ‫به همین شکل حکمرانی کنن.
‫مادرو درست میگه. ‫باید مردم رو راهنمایی و مسلح کنم.
‫به خاطر سزار.
‫مراقب خودت باش.
‫تیتا، اون روز که کلیسا بودیم، ‫جوری باهام رفتار کردی انگار غریبه‌ام.
‫ولی الان،
‫وقتی می‌رقصیدیم، خودِ ما بودیم،
‫مثل همیشه.
‫من عوض نشدم، پدرو.
‫منم.
‫مطمئنی؟
‫چون پدرویی که من می‌شناختم سر قولش می‌موند.
‫- گفت واسم نامه می‌نویسه. ‫- آره.
‫- یه دونه نامه هم ننوشتی. ‫- تیتا، من هزار تا نامه فرستادم.
‫هزار تا؟
‫هرروز نامه فرستادم.
‫تمام هفته، ‫تا اینکه از جواب ندادنت خسته شدم.
‫پس،
‫با دختری توی شهر آشنا نشدی.
‫یه روز، توی بازار زوکالو قدم میزدم،
‫یه بوی آشنا به مشمامم خورد.
‫توی غرفه، فریترز خامه‌ای می‌فروختن.
‫یکی‌شو خوردم.
‫بهشون گفتم بلد نیستن ‫فریترز خامه‌ای درست کنن.
‫تیتا، بدونِ تو هیچی مزه نداره.
‫هیچی منطقی نیست.
‫اون دختر همیشه عجله داره.
‫ناچا!
‫پدرو دوستم داره.
‫پدرو موزکیز دوستم داره.
‫چی شده، دختر؟
‫واسم نامه‌های زیادی نوشته بود، ‫اما هیچ‌وقت به دستم نرسید.
‫خب؟
‫می‌خواد باهام ازدواج کنه.
‫قراره خوشبخت بشیم، ‫و توی میای با ما زندگی می‌کنی.
‫امیدوارم.
‫بین وظایف زیادی که جد مادریم ‫به تیتا سپرده بود...
‫مزیت مبهم کمک به اون ‫برای حمام وجود داشت.
‫پدرو موزکیز و باباش می‌خوان تو رو ببینن.
‫برای چی؟
‫نمی‌دونم.
‫یه نامه فرستادن که گفتن ‫می‌خوان شما رو ببینن.
‫خب، بهشون بگو به خودشون زحمت ندن.
‫- چرا؟ ‫- خاندان موزکیز حق ندارن پاشون رو
‫توی این خونه بذارن، فهمیدی؟
‫خاندان موزکیز آدم‌های بدی‌ان.
‫ازم سوء استفاده کردن، دزدن.
‫از ما دزدی کردن.
‫- چی دزدیدن؟ ‫- آب سرد شد.
‫رزاریو، حالت چطوره؟
‫صبح بخیر، آمانسیو.
‫- صبح بخیر، خانم. ‫- صبح بخیر.
‫رمدیوس.
‫- خانم تیتا. ‫- سوپی که فرستادم خوشمزه بود؟
‫- آره، دخترم خوابید. ‫- خوبه.
‫ببخشید.
‫دلفینو، حالت چطوره؟
‫خوبم، دوشیزه تیتا. ‫چه کمکی ازم برمیاد؟
‫هیچی، خواستم باهات گپ بزنم.
‫حتما.
‫جانم؟
‫می‌دونی جریان بین مامانم ‫و خانواده موزکیز چیه؟
‫گله رو یادتون میاد؟
‫خب، اون حیوون‌ها غرور و افتخار مزرعه بودن.
‫مامانت پول زیادی نداشت.
‫آقای پدرو فهمید و در ازای مبلغی ‫پیشنهاد خرید گله رو داد.
‫پیشنهادش تحقیرآمیز بود، ‫مثل پیشنهادهایی که اول مذاکرات میدن.
‫بعدش چی شد؟
‫مامانت به اون پول نیاز داشت، ‫پیشنهادش رو قبول کرد.
‫گله رو زیر قیمت فروخت،
‫ولی حقیقت امر اینه اون پیشنهاد رو قبول کرد.
‫آقای پدرو می‌تونست به یه زن بیوه رحم کنه، ‫ولی اونو خودت خوب می‌شناسی.
‫مرد حریص و خودخواهیه.
‫ممنون، دلفینو. روز خوبی داشته باشی.
‫خواهش می‌کنم.
‫هر بار تیتا نیاز داشت ‫افکارش رو سر و سامون بده،
‫آشپزی می‌کرد.
‫رایجه و طعم‌های گاز ‫وقتی که با آتش ترکیب می‌شد
‫موضوعی بود که به تیتا کمک می‌کرد ‫تا تصمیم‌گیری کنه.
‫- سلام. ‫- کسادیا آوردم.
‫بیا.
ای وای
‫تیتا، معرکه‌ست.
‫با مامانم حرف زدم،
‫وضعیت واسمون رو سخت می‌کنه.
‫انگار یه سری مشکلات حل‌نشده با بابات داره.
‫می‌دونم.
‫اگه وقتی واسه خواستگاریم میای، ‫به‌عنوان هدیه نامزدی،
‫به مامانم پیشنهاد بدی گله‌ای ‫که به بابات فروخته رو بهش بدی چطوره؟
‫گله؟ نه، نه، تیتا، زیاده‌رویه.
‫می‌دونم. ولی مامانم نه نمیاره.
‫مطمئنم بابای من نه میاره.
‫ولی اگه ازدواج کنیم، ‫اون گله توی خانواده می‌مونه.
‫فکر نمی‌کنی راه‌حل مناسبی باشه؟
‫- می‌دونی چیه؟ ‫- جان؟
‫به نظرم ممکنه جواب بده.
‫حتما باید از خانواده دلاگارزا باشه؟
‫من تحمل اون زن خبیث رو ندارم، نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم اجازه بدم عضوی از خانواده‌مون باشه. ‫مضحکه.
‫دختر آقای گنارو، فرماندار، خوشگله.
‫یا خواهرزاده آقای مائورو. ‫دخترهای خوشگل زیادی با خانواده‌های خوبی وجود دارن، پدرو.
‫من تصمیمم رو گرفتم.
‫آره، با مال و دارایی بقیه تصمیم‌گیری راحته.
‫ببین، من بابت اون گله ‫به خانم النا پیشنهاد دادم،
‫- اونم قبول کردم. ‫- مشکل این نیست.
‫اتفاقا مشکل همین‌جاست.
‫اون باید با دخترش و جهیزیه‌ی خوب بیاد.
‫باید خوشحال باشه دخترش ‫با خانواده موزکیز وصلت می‌کنه.
‫ولی در عوض، من باید چیکار کنم؟
‫از یه گله بگذرم؟ گله‌ی خودم؟
‫اصلا قابل درک نیست.
‫- بابا. ‫- چیه؟
‫چه بخوای یا نخوای، ‫من با تیتا ازدواج می‌کنم.
‫نمی‌خوای از شر اون گاوها خلاص بشی؟
‫عیب نداره، یه راهی پیدا می‌کنم.
‫- چقدر خوشمزه‌ست. ‫- دستپخت تیتاست.
‫بابا، من فقط تیتا رو دوست دارم.
‫فقط اون.
‫می‌تونیم اون زن بدجنس رو ‫از معامله خارج کنیم
‫و گله به شما و بچه‌هاتون برسه.
‫فکر کنم. آره.
‫خب، در این‌صورت،
‫تحت هر شرایطی، توی خانواده می‌مونه.
‫واقعا فکر می‌کنی چند تا گاو بیشتر
‫واسه من از خوشبختیت ارزش‌شون بیشتره، پدرو؟
‫این همه سال کار کردم و جون کندم ‫اگه به تو ندم، به کی بدم؟
‫تمام اموال من برای توئه.
‫مطمئنی؟
‫- نوش جان. ‫- نوش جان.
‫طوری که خانواده‌ام داستان رو تعریف کردن،
‫هیچ‌وقت مشخص نشد حرف‌های پدرو
‫در نهایت پدرش رو متقاعد کرد،
‫یا اینکه میل و علاقه‌ی عمیق تیتا ‫به کسادیاها تزریق شده بود.
‫تیتا نه تنها رویای خواستگاری پدرو رو داشت،
‫بلکه اینو هم می‌دید، با برگشتن گله دام،
‫برای اولین بار، ‫مادرش بهش افتخار می‌کنه.
‫خانم، آقای پدرو موزکیز و پسرشون اومدن.
‫- می‌خوان شما رو ببینن. ‫- مگه بهت نگفتم، تیتا؟
‫نمی‌دونم چی می‌خوان.
‫خیلی‌خب، فینا، بگو بیان اتاق مهمان.
‫فریترز خامه.
‫خب، آقای پدرو، این ملاقات غیر منتظره رو ‫مدیون چه چیزی هستم؟
‫خب، خانم النا،
‫شما منو می‌شناسید، اهل حاشیه رفتن نیستم.
‫پسرم پدرو، عاشق دختر شما تیتاست،
‫و برای خواستگاری اومدیم.
‫متاسفانه سفرتون بیهوده بوده.
‫قصد ندارم دخترم، تیتا رو شوهر بدم.
‫چون اون دختر کوچک منه، ‫برنامه‌ها و نقشه‌های دیگه‌ای واسش دارم.
‫خانم النا، من تیتا رو دوست دارم ‫و می‌خوام باهاش ازدواج کنم.
‫بهتون اطمینان میدم ‫تمام نیازهای اون محقق میشه.
‫حرفشم نزنید، این عروسی ممکن نیست.
‫عذرخواهی می‌کنم، باید به کارهام برسم.
‫خانم النا، درک می‌کنم،
‫ولی برای نفع خودتون هم شده، ‫باید به پیشنهاد پدرم گوش بدید.
‫بله، پسرم...
‫خب، پیشنهاد ما اینه،
‫بابت هزینه عروس شدن دخترتون تیتا، ‫گله‌مون رو به شما میدیم.
‫گله‌ای که در گذشته از شما خریدم.
‫پیشنهادتون بسیار سخاوتمندانه‌ست.
‫ولی در حال حاضر، قصد دارم ‫اولین دخترم، روسائورا رو شوهر بدم.
‫بهترین تصمیم ممکنه.
‫خانم النا، فکر می‌کنم هوشمندانه‌ست...
‫حرفشم نزنید، ‫تیتا از این خونه نمیره.
‫ولی می‌تونیم یه راه‌حل پیدا کنیم.
‫چرا انقدر لِفتش دادن؟
‫موزکیزها دارن میرن.
‫اومدن تیتا رو خواستگاری کردن.
‫و بله، عروسی برگزار میشه.
‫ولی بهشون توضیح دادم، مدت‌ها پیش،
‫تصمیم گرفتم که تیتا توی خونه می‌مونه
‫تا آخر عمرم از من مراقبت کنه.
‫چی میگی، مامان؟
‫پدرو موزکیز قراره با روسائورا ازدواج کنه.
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M