‫نمی‌فهمم.
‫اون منو دوست داره.
‫می‌دونم.
‫واسه همین مطمئنم ‫این‌کارش دلیل داشته.
‫از اون طرفداری نکن، ناچا.
‫پدرو بدون اینکه چیزی رو گردن بگیره رفت.
‫چرا نمی‌تونم ازدواج کنم ‫و تشکیل خانواده بدم؟
‫چرا مامان منو تنبیه می‌کنه؟
‫خب، درک نمی‌کنم.
‫چرا به حرف اون زن عوضی گوش دادی؟
‫چاره دیگه‌ای داشتم؟
‫خودت شنیدی که برگشت گفت ‫«تیتا هیچ‌وقت از این خونه نمیره!»
‫آره، ولی شنیدم اینو هم گفتی
‫چه اون زن راضی باشه یا نه، ‫با تیتا ازدواج می‌کنی.
‫- گفتی یا اون یا هیچ‌کس. ‫- واسه همین، بابا.
‫و فکر می‌کنی چنین مزخرفی جواب بده، پدرو؟
‫نمی‌دونم، یه چیزی پروندم.
‫هیچ مرد عاقلی کاری که تو می‌خوای ‫انجام بدی رو انجام نمیده.
‫پس حتما دیوونه شدم.
‫اما هیچ راه دیگه‌ای وجود نداشت ‫به تیتا نزدیک بشم.
‫خیلی قشنگه، میگل.
‫هفته دیگه میریم سن گابریل دلوس هورنس.
‫به این زودی؟
‫اگه هنوز قصد داریم ازدواج کنیم،
‫باید با بابا و مامانم آشنا بشی.
‫النا؟
‫توجه کن.
‫یاد بگیر از خونه دفاع کنی.
‫[مزرعه لاس پالوماس]
‫دو دل شدی؟
‫نه، چطور می‌تونم؟
‫ناچا! مگه کار نداری؟ ‫زود برو آشپزخونه!
‫ناچا! خواهش می‌کنم! قسم می‌خورم ‫اون میره و هیچ‌وقت نمیاد.
‫چند بار بهت گفتم حق نداره اینجا بیاد؟
‫برو آشپزخونه.
‫و دخترم هم با خودت ببر.
‫این هشدار آخره.
‫ناچا اینجا بدنیا اومده.
‫جای اون اینجاست، ‫و هیچ‌وقت از اینجا نمیره.
‫مفهوم شد؟
‫وقتی فهمید که پدرو ‫می‌خواد با خواهرش ازدواج کنه،
‫زمستان به سرعت به قلب تیتا راه پیدا کرد.
‫سرمایی که احساس می‌کرد ‫از نسیم بلندترین تپه‌ها بدتر بود.
‫این سرما رو در استخوون‌هاش حس می‌کرد.
‫بدون عشقِ پدرو، هیچ‌چیز نمی‌تونست
‫اون رو دوباره گرم کنه.
‫از خدا خواست تمام عشق و علاقه‌اش به پدرو
‫به نفرت تبدیل بشه.
‫اما مگه میشه از چیزی که ‫دوست داشت تنفر پیدا کرد؟
‫نمی‌دونم چرا نمی‌تونیم ‫خودمون شوهرمون رو انتخاب کنیم.
‫به نظرم وقتش رسیده ‫این سنت مسخره رو ریشه‌کن کنیم.
‫من عاشق هر کی بخوام میشم.
‫هیچ‌کس برای من تصمیم نمی‌گیره.
‫حداقل یه روز ازدواج می‌کنی.
‫متاسفم، تیتا.
‫زود باش، بریم.
‫خوان!
‫این اسب رو بگیر.
‫خوان! کجایی؟
‫پاسکوال!
‫خوبی، ارباب؟ چی شده؟
‫اون اسب لعنتی منو نقش زمین کرد!
‫گفته بودم، ارباب.
‫گفتم حالش خوب نیست.
‫تقصیر منه؟
‫- اگه اونو درست نعل کرده بودی... ‫- درست نعل شده بود، ارباب.
‫چی؟
‫خوان...
‫اگه ارباب میگه، پس حق با ایشونه.
‫عذرخواهی کن.
‫من کار اشتباهی نکردم، بابا.
‫می‌دونی مشکل از کجاست، پاسکوال؟
‫مردهای جوون این دوره ‫فکر می‌کنن همیشه حق با اون‌هاست.
‫عذرخواهی کن!
‫گفتم عذرخواهی کن!
‫از معذرت‌خواهی کردن خسته شدم!
‫ببخشید، آقای پدرو.
‫باهاش صحبت می‌کنم، عذرخواهی می‌کنه.
‫لازم نیست.
‫می‌خوام از خونه‌ام برید.
‫- آقای پدرو... ‫- امروز با خانواده‌ات اینجا رو ترک کنید!
‫نمی‌خوام توی مزرعه‌ام باشید.
‫- بهش چیزی بگم؟ ‫- نه.
‫- تیتا! ‫- باید مثل گراز باهاش رفتار بشه.
‫من میرم داخل.
‫اگه کمک خواستی، داد بزن.
‫تیتا!
‫باید صحبت کنیم.
‫تیتا، خواهش می‌کنم. ‫لطفا بهم گوش کن.
‫گله رو آوردی مامانم راضی میشه.
‫حداقل بذار توضیح بدم.
‫مامان گفت من حق ازدواج ندارم ‫و تصمیم گرفتی با خواهرم ازدواج کنی.
‫تمام ماجرا همینه، ‫کسی از من چیزی نپرسید.
‫تموم شد و رفت.
‫امیدوارم خوشبخت بشی.
‫بیا.
‫نگاهش کن، داری می‌لرزی.
‫پدرو!
‫اومدی نامزدت رو ببینی؟
‫بله.
‫واسه همین اومدم.
‫النا، با نیکولاس حرف زدم.
‫با سرکارگر من حرف زدی؟
‫بابت حقوق و غذا راضی نیستن.
‫کِی راضی بودن؟
‫خسته شدن
‫- می‌تونم باهاشون صحبت کنم... ‫- به خودم بسپر.
‫و زیادی باهاشون گرم نگیر.
‫تا بعد.
‫بیا پدرو. تا قبل عروسی
‫زیاد وقت نداریم همدیگه رو بشناسیم.
‫- روسائورا. ‫- بله؟
‫گوش کن...
‫نمی‌خوام احساس کنی مجبور شدی.
‫اگه نخوای باهام ازدواج کنی درک می‌کنم.
‫نگران نباش، پدرو.
‫می‌دونم یه روز خوشبخت میشیم.
‫بریم؟
‫بریم.
‫از این خونه میرم. میرم یه جای دور.
‫- کجا میری؟ ‫- نمی‌دونم.
‫هر جایی.
‫دخترم، می‌دونم دوستش داری.
‫و اونم تو رو دوست داره،
‫عشق شما از بچگی جریان داره.
‫و باید چیکار کنم؟
‫چه کاری از دستم برمیاد؟
‫اگه می‌خوای، برو.
‫ولی اول باهاش حرف بزن.
‫به حرف‌هاش گوش بده.
‫حرفت دلت رو بهش بزن.
‫به منِ پیرزن گوش بده.
‫چی شده؟
‫بابات دستور داد.
‫از خودش بپرس.
‫بابای من؟
‫چرا؟
‫ارباب ما رو بیرون کرد.
‫امکان نداره.
‫برای چی؟
‫چون پسر من خودخواهه ‫و جایگاه‌شو نمی‌دونه.
‫- بهت گفته بودم با ارباب بحث نکن! ‫- نه، بابا!
‫بحث کردم چون حق با من بود!
‫خسته شدم از بس ازم سوء استفاده شد.
‫وقتش رسیده تو مسئولیت رو گردن بگیری!
‫بریم، مامان.
‫اینجا کاری نداریم.
‫خوان!
‫بذار با بابام حرف بزنم.
‫ضررش رو دیدیم.
‫اجازه بده بهت کمک کنم.
‫ما دوست هستیم.
‫دوست؟
‫تو آینه نگاه بنداز، پدرو.
‫و بعد به من نگاه کن.
‫وقتی بچه بودیم دوست بودیم.
‫می‌تونم با النا حرف بزنم!
‫می‌تونی با من بیای مزرعه!
‫نه، ممنون.
‫دیگه ارباب نمی‌خوام.
‫من متعلق به کسی نیستم!
‫امروز مقدمات عروسی رو شروع می‌کنیم.
‫به خیاط گفتم زود بیاد.
‫گرترودیس، تو مسئول دوختن ملافه عروسی هستی.
‫روسائورا بهت کمک می‌کنه.
‫یه جشن ساده و خلوت می‌گیریم.
‫کشور در آستانه‌ی جنگ قرار داره،
‫پول ارزش زیادی داره.
‫خدا می‌دونه چه اتفاقی بیفته.
‫تیتا، دعوت‌نامه‌ها به عهده توئه.
‫و توی غذای عروسی به ناچا کمک می‌کنی.
‫مامان، می‌تونم یه سوال بپرسم؟
‫می‌خوای چی بدونی؟
‫تو واقعا مادر من هستی؟
‫چون مادر آدم اینطوری باهات رفتار کنه ‫قابل باور نیست.
‫بس کن، تیتا.
‫چرا می‌خوای منو ناراحت کردی؟
‫- مگه من چیکار کردم؟ ‫- کافیه، تیتا! خفه شو!
‫دهنتو ببند.
‫باشه، مامان.
‫من دیگه اینجا کاری ندارم.
‫تیتا همیشه تحقیر مادرش رو احساس کرده بود.
‫اما هیچ‌کس دلیل این تنفر رو ‫به اون نگفته بود.
‫در قلب مادر النا رازی مدفون بود
‫که قادر به دوست داشتن دختر خودش نبود.
‫رازی که با خودش به گور می‌بره.
‫باز اومدی اینجا، تیتا؟
‫بیا بیرون.
‫بیا بیرون!
‫آه و ناله کافیه. ‫هر چقدر می‌خوای گریه کن،
‫و وقتی خسته شدی آستین‌هاتو بالا بزن،
‫یه عالمه کار داریم.
‫گریه نمی‌کنم.
‫تصمیمم رو گرفتم.
‫توی کلیسا کنار خواهرت می‌ایستی. ‫ساقدوش اون میشی.
‫و دعوت‌نامه‌ها رو یادت نره.
‫وقتی تیتا بدنیا اومد،
‫قلب مادر النا عاری از عشق و عاطفه بود.
‫روزهای قبل از عروسی ‫برای تیتا خیلی سخت بود.
‫نه تنها باید این موضوع رو می‌پذیرفت
‫که پدرو با خواهرش ازدواج می‌کنه،
‫بلکه باید با این واقعیت کنار می‌اومد
‫که سرنوشت اون مراقبت از مادرشه.
‫روزها سپری شد، ‫ولی این سوال در ذهنش نقش بسته بود.
‫چرا حق ازدواج نداشت؟
‫چرا حق نداشت مثل خواهرهاش خوشبخت بشه؟
‫چرا پدرو قبول کرد با روسائورا ازدواج کنه؟
‫سس دونه‌های کدو تنبل، کرم‌نخود،
‫سیب‌زمینی شیرین له‌شده، دنده مزه‌دار شده.
‫بلدرچین با سس سبزیجات،
‫خوراک ماهی آکسولوتل، و کیک عروسی چابلا.
‫بیست نوع غذا می‌خوام، ناچا.
‫درست عین عروسی خودم.
‫تیتا، صبر کن! گوش کن!
‫- فقط و فقط به من دروغ گفتی. ‫- من هیچ‌وقت به تو دروغ نگفتم.
‫منو دوست داشتی، می‌خواستی باهام ازدواج کنی.
‫این مدت که نبودی هر روز واسم نامه نوشتی. ‫همه‌اش دروغ بود.
‫شاتگانِ مامان‌بزرگ پره، مامان؟
‫نه، دخترم.
‫خیلی خطرناکه.
‫می‌خوام تیراندازی یاد بگیرم.
‫باشه.
‫بِکش.
‫قراره ملافه ‌تون باشه، روسائورا.
‫این مدل،
‫سنت خانوادگی ماست.
‫اذیت نمیشم، مامان؟
‫- می‌خندی؟ ‫- به خواهرت نخند، گرترودیس.
‫شاید اذیت بشی.
‫این پارچه مناسبه
‫اینطوری، از یه چیزایی دوری میکنیم
‫که باعث بدبختی و بدبیاری میشه.
‫قشنگ بدوز.
‫بعد از سه روز آشپزی،
‫ناچا به‌شدت خسته بود.
‫مدت زیادی بود خسته بود.
‫این سال‌ها به دوشش سنگینی کرده بود،
‫و همین‌طور آماده‌سازی جشن ‫و ضیافت برای خانواده دلاگارزا.
‫اما چیزی که به دوش اون شدیدا سنگینی می‌کرد، ‫خاطره عشق مشابه‌ای بود
‫که هیچ‌وقت جرئت جنگیدن واسش رو نداشت.
‫برای لایه کیک چابلا،
‫چهار تا ماده لازمه.
‫آب،
‫شکر،
‫چند قطره لیمو و رنگ قرمز.
‫آماده‌سازی لعاب راحت به نظر میاد،
‫ولی باید خیلی مراقب بود،
‫چون ممکنه هر لحظه خراب بشه.
‫رازش اینه که رنگ رو در وقت مناسب اضافه کنی،
‫و حواست باشه این ترکیب آلوده نشه.
‫ناچا.
‫بعد از میگل...
‫عاشق شدی؟
‫نه، بعدِ میگل هیچ‌کس نبود.
‫عاقبت منم همین میشه.
‫نه، دخترم.
‫این حرف رو نزن.
‫گوش کن.
‫اجازه نده خانواده‌ات همین بلا رو سرت بیارن.
‫اجازه نده برای عشقت کسی تصمیم‌گیری کنه.
‫ترجیح میدم تو رو دور و شاد ببینم،
‫تا اینکه اینجا باشی ‫و دردت رو پنهان کنی.
‫ولی لطفا، اگه رفتی،
‫چون خودت می‌خوای برو.
‫به پشت سرت نگاه نکن.
‫عشق از دست‌رفته همین‌جا باقی می‌مونه.
‫نمی‌دونی چه حسی داره.
‫قلبت رو از درد خفه می‌کنه.
‫گریه نکن.
‫برو بخواب، بسپر به من.
‫تو خسته‌ای.
‫برو. من درست می‌کنم.
‫فردا باید خوشگل باشی.
‫اسلحه رو بندازید، آقای پدرو.
‫نیومدیم به کسی صدمه بزنیم.
‫برید بیرون.
‫برید بیرون!
‫چی شده؟
‫خوان، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫دوستت مجرم و دزده.
‫فقط یه دزد اینجا وجود داره.
‫چندین سال سلامتی ما رو دزدیدی.
‫و زندگی‌مون رو.
‫و در ازای چی؟
‫یه مشت تورتیلا و آمارانت.
‫وقتش رسیده جبران کنی.
‫از روی گرسنگی اومدیم
‫- می‌کشمت، عوضی! ‫- آروم باش!
‫می‌خوای منو آروم کنی؟
‫نصفه‌شب اومدن تا همه‌چی رو بگیرن.
‫اومدن ما رو بکشن!
‫کسی کشته نمیشه.
‫هر چی می‌خواید بردارید و برید.
‫بریم!
‫بابا. بابا!
‫لعنتی...
‫خدای من!
‫- دیوونه شدی؟ ‫- چی می‌خوای؟
‫حموم خون راه بیفته؟
‫باید برای اموالت ایستادگی کنی!
‫اگه باهاشون عادل بودی، این اتفاق نمیفتاد.
‫پاشو.
‫تو چه مرگت شده؟
‫خائن شدی!
‫مایه شرمساری هستی!
‫خدا رو شکر فردا ‫برای همیشه از این خونه میری!
‫[کیک چابلا]
‫می‌خوای گره موهاتو باز کنم؟
‫قیافه‌ات یه جوری شده.
‫چی شده؟ حالت خوب نیست؟
‫تا صبح کار کردم خسته‌ام.
‫امروز حوصله سر و کله زدن با کسی رو ندارم.
‫می‌خوام کل روز رو استراحت کنم.
‫کاش منم می‌تونستم.
‫پاشو.
‫لباس بپوش، وقتش شده.
‫ناچا، بدون تو چیکار کنم؟
‫زود باش، دخترم.
‫استخوونمو می‌شکنی.
‫امروز باید روز عروسی تو می‌بود.
‫قول بده قوی می‌مونی.
‫باشه.
‫برو استراحت کن.
‫خوشگل شدی، دخترم.
‫چی شده؟
‫اضطراب داری؟
‫آره.
‫نمی‌دونم.
‫تو و بابا وقتی ازدواج کردید ‫عاشق همدیگه بودید؟
‫ازدواج و عشق دو مسئله جداست، روسائورا.
‫هیچ‌وقت؟
‫هیچ‌کدوم از زن‌های طبقه ما
‫که ازدواج کردن از روی عشق نبوده.
‫عشق توهمی بیش نیست.
‫و تمام توهمات از بین میره.
‫ازدواج وصلت دو خانواده‌ست.
‫تجارته.
‫موزکیز یه خانواده محترم هستن.
‫قدرت زیادی دارن.
‫به پسرهاشون ارث هنگفتی میرسه،
‫و دو تا از بزرگ‌ترین مزارع کوآهویلا رو دارن.
‫اگه تیتا هم عروس می‌شد، نتیجه‌اش همین بود.
‫به خواهرت فکر نکن، روسائورا.
‫جای تیتا کنار منه تا ازم مراقبت کنه،
‫ولی جای تو کنار پدروئه.
‫داری ازدواج می‌کنی.
‫بچه‌دار میشی.
‫و به لاس پالوماس کمک می‌کنی ‫رشد کنه و بقا پیدا کنه.
‫این همیشه وظیفه‌ی من بوده.
‫و وظیفه‌ی تو هم هست.
‫چشم مامان.
‫وظیفه‌ی منه.
‫ولی به نظرت هیچ‌وقت می‌تونم عاشق پدرو بشم؟
‫تو حاضری، دخترم.
‫قوی باش، تیتا.
‫اصلا به اون بی‌شرف نگاه نکن.
‫پدرو موزکیز،
‫آیا روسائورا دلاگارزا را ‫به همسری خود برمی‌گزینی،
‫او را در سلامتی و بیماری
‫دوست بداری و به او وفادار بمانی،
‫و از همه جز او دور کنی، ‫تا زمانی که زنده هستید؟
‫بله،
‫می‌پذیرم.
‫روسائورا دلاگارزا،
‫آیا پدرو موزکیز را ‫به همسری خود برمی‌گزینی،
‫او را در سلامتی و بیماری ‫دوست بداری و به او وفادار بمانی،
‫و از همه جز او دور کنی، ‫تا زمانی که زنده هستید؟
‫بله.
‫لطفا حلقه‌ها رو بیارید.
‫روسائورا، این حلقه را
‫به‌عنوان سوگند عشق
‫و وفاداری من بپذیر.
‫پدرو،
‫این حلقه را به‌عنوان سوگند عشق
‫و وفاداری من بپذیر.
‫لطفا همه در جای خود بایستند.
‫با این زنجیر مقدس،
‫اکنون شما را
‫زن و شوهر اعلام می‌دارم.
‫کم و کسری ندارید؟
‫خوشمزه‌ست.
‫نوش جان.
‫ممنون.
‫خانم النا،
‫چه ضیافت بی‌نظیری برگزار کردید!
‫غذاها محشره.
‫زحمت ناچاست.
‫تمامی غذاها رو اون درست کرده.
‫لطفا ازش تشکر کنید.
‫حتما.
‫ببخشید. میرم نوشیدنی بیارم.
‫همراهت میام.
‫ببخشید.
‫ناچا هنوز خوابه.
‫چه روزی واسه مریض شدن انتخاب کرده.
‫تا صبح کار کرده و مریض شده.
‫باید واسشون بیشتر نوشیدنی بریزیم.
‫نوشیدنی؟ باید هر چی می‌تونیم ‫به خوردشون بدیم تا بخوابن.
‫یالا.
‫واقعیت داره ‫دیروز به مزرعه برادرت حمله کردن؟
‫سومین حمله این هفته بود.
‫- تلفات هم داشته؟ ‫- فقط توی یکی از مزارع.
‫و چه اتفاقی افتاده، جناب سرهنگ؟ تعریف کنید!
‫یه زن شلیک کرده.
‫به افتخارش.
‫یه زن مُسن مزرعه‌دار رو کشته ‫و تو جشن می‌گیری؟
‫اینکه می‌بینم زن‌ها دارن یاد می‌گیرن ‫از اسلحه استفاده و از خودشون دفاع کنن خوشم میاد.
‫از خودش دفاع نمی‌کرد، ‫مرتکب جرم شده.
‫ولی اون رو دستگیر کردیم.
‫بزودی اعدام میشه.
‫پس واقعیته داره انقلاب میشه؟
‫سرخ‌پوست‌ها رو چه به انقلاب.
‫تبل تو خالی هستن.
‫- به افتخار عروس و داماد بنوشیم! ‫- بله!
‫- به افتخارشون!
‫- به افتخار عروس و داماد! ‫- به افتخار عروس و داماد!
‫داماد صحبت کن!
‫آره، داماد حرف بزن!
‫عروس صحبت کنه!
‫نه، نه! داماد صحبت کنه!
‫چند کلمه حرف بزن، پدریتو!
‫آره! داماد صحبت کنه!
‫آره! صحبت کن!
‫خب،
‫چون مجبورم کردید...
‫به افتخار همه‌تون می‌نوشیم!
‫و ممنون که امروز کنار ما حضور دارید.
‫و اگه ممکنه،
‫مایلم از ناچا تشکر کنم،
‫آشپز لاس پالوماس.
‫و تمام افرادی که توی پختن ‫این غذاهای خوشمزه کمک کردن.
‫ممنون.
‫به افتخار همه!
‫- نوش جان! ‫- نوش جان!
‫بابا، بخور.
‫یه چیزی بگو، آقا پدرو!
‫به افتخار همه!
‫- نوش جان! ‫- نوش جان!
‫اگه مامانت زنده بود،
‫مثل من ناامید می‌شد.
‫چونه‌تو بالا بگیر.
‫آماده؟
‫- آفرین! ‫- آفرین!
‫ناچا، واست کیک آوردم.
‫فینا از صبح فقط فحش می‌داد.
‫اگه بیدار نشی، یه سطل آب یخ میاره‌ها.
‫ناچا.
‫ناچا؟
‫نه!
‫ناچا!
‫وقتی کیک رو خوردن،
‫حسرت و دلتنگی عظیمی مهمون‌ها رو فرا گرفت.
‫افرادی که از عشق آسیب دیده بودن،
‫از تاثیر اشک‌های تیتا به زانو دراومدن.
‫توی کیک چی ریختی؟
‫عروسی خواهرتو خراب کردی، تیتا دلاگارزا!
‫ناچا مُرده!
‫- چی گفتی؟ ‫- ناچا مُرده!
‫مرگ ناچا قلب تیتا رو از تنهایی پر کرد.
‫خیلی ناراحت بود،
‫که حتی اون روز آسمون لاس پالوماس ‫با اون گریه کرد.
‫ببخشید، خیلی اضطراب دارم.
نمیدونم چی بگم
زیاد خوب نمیتونم صحبت کنم
‫خوبه.مشکلی نیست
‫- آره. ‫- آره.
‫خسته‌ای؟
‫نه، اما...
‫با فوتِ ناچا...
‫بچه‌دار شدن بعد مرگ یه نفر ‫بدشگونی داره، اینطور نیست؟
‫هر طور بخوای.
مشکلی نیست
‫شب بخیر، شوهرم.
‫شب بخیر.
‫کجا میری؟
‫چی فکر می‌کنی؟
‫میرم ختم ناچا.
‫مراسم واسه خدمتکارهاست، تیتا، ‫نه خانواده‌ی ما.
‫- به هر حال میرم. ‫- اجازه نمیدم.
‫این دفعه به حرفت گوش نمیدم.
‫دلت می‌خواد پنج تا شلاق بخوری؟
‫پنج یا پونصد، هر چقدر می‌خوای بزن. ‫من میرم.
‫اجازه نمیدم ‫از این خونه خارج بشی، تیتا دلاگارزا!
‫من میرم.
‫ناچا منو بزرگ کرد.
‫بهم غذا داد.
‫وقتی مریض بودم ازم مراقبت کرد.
‫هیچ‌وقت منو کتک نزد.
‫همیشه ازم تعریف می‌کرد.
‫وقتی می‌ترسیدم واسم آواز می‌خوند،
‫و هزار تا قصه واسم تعریف کرد.
‫ناچار منو دوست داشت ‫مثل مادری که دخترشو دوست داره.
‫پس، حتی اگه می‌خوای جلوی منو بگیری،
‫یا بعدا تنبیه‌ام کنی،
‫با خدمتکارها میرم جوری که لیاقتش رو داره
‫باهاش خداحافظی کنم.
‫♪ دفن میشن ♪
‫♪ به درون روح من ♪
‫♪ مثل خاری ♪
‫♪ پیدا شده در بیابان ♪
‫♪ آخر قصه رو می‌دونم ♪
‫♪ ادامه میدم ♪
‫♪ بدون دیدن تو ♪
‫♪ مسیرم جلوی منه ♪
‫♪ باید دنبالش برم ♪
‫♪ من اینجا هستم ♪
‫♪ نتونستم جلوی تو رو بگیرم ♪
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫می‌دونم ناچا رو دوست داشتی.
‫می‌خوام کنارت باشم.
‫هر چی می‌خوای بگو، ‫اما هیچ حرفی باعث نمیشه تو رو ببخشم.
‫مامانت چاره‌ای واسم نذاشت.
‫گفت سرنوشتت اینه کنارش باشی،
‫اینکه نمی‌تونی کسی رو دوست داشته باشی، ‫یا ازدواج کنی یا بچه‌دار بشی.
‫با روسائورا ازدواج کنم می‌تونم کنار تو باشم.
‫و همین تصمیم رو گرفتم.
‫و فکر کردی من ناراحت نمیشم؟
‫پیش خودت فکر نکردی ‫نقشه احمقانه‌تو بهم بگی؟
‫تیتا...
‫من دوستت دارم.
‫می‌خوام هر روز از عمرت رو کنارت باشم.
‫اونوقت زندگی با خواهرم ‫و بچه‌دار شدن ازش رو چی میگی؟
‫من روسائورا رو دوست ندارم!
‫تیتا.
‫شاید اشتباه کنم.
‫اما وقتی پیشم نیستی، زندگی معنی نداره.
‫می‌خوام برم، ‫تا دیگه هیچ‌وقت نبینمت.
‫کاش می‌تونستم ازت متنفرم باشم.
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M