‫«ترجمه از رضا فتحی»
‫کریسپین.
‫ببخشید، ارباب.
‫می‌تونید بهم یه وام بدید؟
‫بچه‌ام ذات‌الریه گرفته.
‫باید داروهاش رو بخوره و بره دکتر.
‫این رسید رو برام امضا کن.
‫امیدوارم زودتر خوب بشه.
‫خدا خیرتون بده ارباب.
‫اجازه بدید خانم روسائورا.
‫ممنون.
‫حالت چطوره؟
‫[دو سال قبل از عروسی]
‫چرا این‌قدر طولش دادی؟
‫داشتم نامه‌ها رو می‌گرفتم مامان.
‫نامه‌ای برای من نبود؟
‫نه.
‫تیتای عزیزم، امروز صبح با یاد روزی که ‫از هم جدا شدیم از خواب بیدار شدم.
‫گذاشتی روبان رو از روی موهای بافته شده‌ت باز کنم،
‫و موهات روی کمرت رها شدن.
‫هنوز هم عطر موهات رو حس می‌کنم.
‫یادم میاد چطور نگاهم به نگاهت گره خورد،
‫وقتی دست همدیگه رو گرفتیم.
‫قسم می‌خورم توی اون لحظه حس کردم ‫دیگه دو نفر آدم جدا نیستیم
‫و یکی شدیم.
‫تو هم همین حس رو داشتی؟
‫نیاز دارم دست‌هات رو توی دست‌هام،
‫و کنارت بودن رو احساس کنم.
‫هنوز دارم برای برگشتن به «پیدراس نگراس» ‫روزشماری می‌کنم،
‫تا دوباره بتونیم همدیگه رو ببینیم.
‫تا همیشه مال تو، پدرو موزکیز.
‫بعد از مرگ «ناچا»،
‫تیتا خودش رو آشپز مزرعه معرفی کرد.
‫و با عشق و فداکاری، شروع به خلق طعم‌ها،
‫بوها...
‫و بافت‌هایی کرد که احساسات متفاوت زیادی رو...
‫در کسانی که غذاش رو می‌چشیدن بیدار می‌کرد.
‫صبح بخیر.
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫این وقتِ روز خیلی زیبا می‌شی.
‫دوست داشتم منم بتونم همین رو بگم.
‫از وقتی بچه بودم همیشه برامون روزنامه میومد.
‫قهوه می‌خورید خانم؟
‫هنوزم برامون میاد.
‫خب، بابای من روزنامه‌هایی رو می‌خونه ‫که برای من اصلاً مهم نیستن.
‫سر این موضوع نمی‌تونیم با هم کنار بیایم.
‫قبلاً برای ما هم میومد.
‫تیتا، یادته چقدر خوندن سفرنامه‌ها رو دوست داشتیم؟
‫آره.
‫حالا خوندن کاریکاتورها رو دوست دارم، ‫چون همه‌چیز رو مسخره می‌کنن.
‫بامزه‌ان.
‫کدوم کاریکاتورها؟
‫همون‌هایی که دولت رو مسخره می‌کنن.
‫برام عجیب بود که خوندم «دُن پورفیریو» فرار کرده.
‫تیتا، از کِی تا حالا کاریکاتورهایی ‫که دولت رو مسخره می‌کنن برات مهم شدن؟
‫به نظر من روزنامه‌ها پر از دروغ...
‫و اخبار بد هستن.
‫هیچ‌وقت نیازی به خوندنشون نداشتم.
‫روزنامه‌ها فقط خدمتکارها رو تشویق می‌کنن ‫تا از آدم‌های درستکار چیزهایی رو بگیرن
‫که نسل‌ها با فداکاری و سخت‌کوشی به دست آوردن.
‫بعداً باید به «سن آنتونیو» گل تقدیم کنیم،
‫تا ازش معجزه‌ی عشق بخوایم.
‫منم باهات میام، ولی معجزه برام مهم نیست.
‫چی؟
‫لطفاً اون یکی رو بهم نشون بده.
‫قشنگه.
‫- سبد رو بده به من. ‫- نه.
‫می‌گفتی معجزه نمی‌خوای. ‫حالا چی شد گرترودیس؟
‫- کریستینا! بده‌ش به من. ‫- گرترودیس!
‫نه، خانم، خیلی گرونه.
‫ببخشید!
‫سلام.
‫اشکالی نداره.
‫چی، من رو نمی‌شناسی؟
‫خدایا!
‫خب، راستش...
‫نه. قبلاً همدیگه رو دیدیم؟
‫پسر خیلی خوش‌تیپی بودی، بعد حالا ببین چی شدی.
‫باشه.
‫گوش کن، من همیشه...
‫وقتی چشم‌هام برق می‌زنن خوش‌قیافه‌تر می‌شم.
‫پس هم زشتی و هم فراموش‌کار.
‫هنوز توی مزرعه‌ی «موزکیز» زندگی می‌کنی؟
‫نه.
‫دیگه خدمتکار نیستم.
‫ما نباید برای دشمن کار کنیم.
‫عصر بخیر.
‫پسر، چقدر احمقم! تازه فهمیدم!
‫- تویی؟ ‫- فکر نکنم.
‫من فکر کنم خودتی.
‫من کی‌ام؟
‫پسر، خب...
‫چطور می‌تونم اون دختر کوچولوی توی دشت رو فراموش کنم؟
‫فقط راستش رو بخوای،
‫خیلی فرق کردی گرترودیس.
‫خب، تو که مثل قبلی. ‫هنوز همون آدم احمقی.
‫پسر...
‫زشت، فراموش‌کار و احمق.
‫پس آینده‌ای ندارم.
‫خب...
‫اون عوضی‌ها...
‫بیا.
‫- برو بیرون! ‫- گم شو!
‫آره، برو اونجا.
‫برو بیرون!
‫بیرون! برو گم شو!
‫- بیرون! ‫- از اینجا برو بیرون!
‫گم شید بیرون!
‫- برو! ‫- برو!
‫مامان، چطور باید شکمشون رو سیر کنیم؟
‫ما حتی برای خدمتکارهامون و خانواده‌هاشون هم ‫به‌اندازه‌ی کافی غذا نداریم.
‫لوبیا و نخود میارن.
‫یه هفته‌ست منتظریم.
‫همه‌ی مزرعه‌های این منطقه ‫دارن این وضعیت رو تجربه می‌کنن،
‫به‌خاطر وجود اون آشوبگرها.
‫اگه چند تا گاو بکشیم چی؟
‫احمق نباش تیتا.
‫این راهِ پول درآوردن نیست.
‫- پس نمی‌دونم باید چی‌کار کنیم. ‫- این‌قدر غصه نخور!
‫این موضوع به تو ربطی نداره.
‫- همینه. ‫- خوبه.
‫یه کانال می‌زنیم تا آب رو برسونیم ‫به حیوون‌های توی اصطبل.
‫نوآوری‌های زیادی قراره توی این مزرعه انجام بشه.
‫کسی کیک می‌خواد؟
‫سلام.
‫خانم...
‫- شما آدم خیلی خوبی هستید. ‫- ممنون کریسپین.
‫من یکی می‌خورم.
‫شما چطور پدرو؟
‫خوشمزه‌ست.
‫ممنون.
‫- آمانسیو. بیا، یکی بردار. ‫- بله خانم.
‫ببخشید.
‫می‌تونم یه کیک بردارم؟
‫- البته. ‫- تیتا!
‫چیزی روی اجاق جا نذاشتی؟
‫نه.
‫بوی سوختگی میومد.
‫- یکی می‌خوای؟ ‫- نه.
‫خیلی ممنون خانم.
‫خواهش می‌کنم.
‫این کیک‌ها خیلی خوشمزه‌ان.
‫ممنون.
‫ممنون تیتا.
‫برگردید سر کارتون!
‫آماده!
‫هدفگیری کنید!
‫وایسا!
‫بکشش!
‫- اون یکی رو بسپار به من! ‫- نه!
‫نه! لطفاً من رو نکش!
‫من رو نکش.
‫برو به ژنرالت بگو اینجا چه اتفاقی افتاده.
‫و بعدش بهش بگو که سمت ما هیچ‌کس تسلیم نمی‌شه!
‫و بهش بگو خیلی مراقب باشه،
‫وگرنه ممکنه خیلی زود نوبتش برسه.
‫بریم!
‫همیشه گشنیز رو یادت می‌ره.
‫تو هم همیشه این رو بهم یادآوری می‌کنی.
‫و اون گل‌ها؟
‫می‌ندازمشون دور. ‫اگه مامان پیداشون کنه...
‫اون گل‌ها مال توئن.
‫یه هدیه از طرف کسیه که واقعاً دوستت داره.
‫اونا دیگه ازدواج کردن ناچا.
‫اون که ازدواج نیست.
‫مرده زنش رو دوست نداره.
‫اگه جای من باشی می‌تونی همه‌چیز رو ببینی.
‫پیوند بین تو و پدرو...
‫هیچ‌وقت از بین نمی‌ره.
‫خیلی پیچیده‌ست.
‫زندگی واقعاً چیز سختیه.
‫هیچ‌وقت آسون نبوده.
‫واقعاً نمی‌دونم چی‌کار کنم.
‫شاید اوضاع به هم ریخته به نظر برسه.
‫اما شاید اون‌قدرها هم سخت نباشه.
‫چرا با اون گل‌ها براش یه چیزی نمی‌پزی؟
‫این‌جوری، هیچ‌کس نمی‌تونه اونا رو ازت بگیره.
‫و مجبور نیستی بندازیشون دور.
‫کتاب آشپزی می‌گه برای آماده کردن بلدرچین ‫با سس گلبرگ رز،
‫باید گلبرگ‌ها رو خیلی با دقت جدا کنی.
‫این‌جوری، طعم و عطرشون حفظ می‌شه.
‫بعد از اینکه گلبرگ‌ها از رزها جدا شدن،
‫اون‌ها رو با رازیانه تو هاون می‌کوبن.
‫جداگانه، شاه‌بلوط‌ها رو توی ماهیتابه تفت می‌دن،
‫پوستشون رو می‌گیرن و توی آب می‌پزن‌شون.
‫بعد از اینکه پرهای بلدرچین‌ها کنده و تمیز شدن،
‫پاهاشون رو به هم می‌بندن ‫تا ظاهر شکیلی پیدا کنن.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫وقتی سس آماده شد،
‫چهار قطره عصاره‌ی گل سرخ اضافه کنید.
‫بیشتر از چهار تا نه،
‫چون در غیر این صورت ممکنه ‫طعم و بوی خیلی تندی بگیره.
‫[بلدرچین با گلبرگ‌های رز]
‫بوی خیلی خوبی می‌ده تیتا.
‫ممنون.
‫نوش جان.
‫تیتا، این یه شاهکاره.
‫خیلی شور شده.
‫آره، خیلی شوره.
‫- پس چرا داری می‌خوریش؟ ‫- گشنمه.
‫انگار یه فرآیند کیمیاگریِ عجیب...
‫خودِ تیتا رو توی سس گلبرگ رز...
‫و گوشت نرم بلدرچین‌ها حل کرده بود.
‫پدرو هیچ مقاومتی نشون نداد.
‫انگار خودِ تیتا داشت توی بدنش با هر لقمه...
‫نفوذ می‌کرد.
‫حالم زیاد خوب نیست.
‫باید یه هوایی بخورم.
‫عطر رزی که از گرترودیس پخش می‌شد ‫با باد سفر می‌کرد،
‫و شور و شوق غیرمنتظره‌ای رو ‫توی کسانی که بوش می‌کردن بیدار می‌کرد.
‫این میل چنان شدید بود،
‫که از ایمان یا طبقه‌ی اجتماعی فراتر می‌رفت.
‫مقاومت در برابر این میل شدید غیرممکن بود.
‫آتیش!
‫آتیش! آتیش گرفته! آتیش!
‫آتیش! آتیش گرفته!
‫نمک‌نشناس.
‫همه‌ش همین بود.
‫هیچی نمونده.
‫بیا اینجا.
‫اوضاع زندگی مشترک‌تون خوبه؟
‫نه.
‫فکر کنم در موردت اشتباه می‌کردم روسائورا.
‫فکر نمی‌کنم بتونی برام نوه بیاری.
‫خواهرت هیچ‌چیزی نداره که تو نداشته باشی.
‫چشم مامان.
‫تیتا غافلگیر نشد.
‫به دلیل عجیبی، حسودی هم نمی‌کرد.
‫شاید چون از همون اول می‌دونست
‫که خواهرش پدرو رو به دست میاره.
‫اما قلب پدرو مال اون می‌موند.
‫ماه‌های بعد از فرار گرترودیس...
‫خیلی سخت بودن.
‫بدون همدستیِ خواهرش،
‫و بدون خنده‌هایی که تسکین‌دهنده‌ی غم‌هاش بود،
‫تیتا احساس می‌کرد گم شده.
‫[چهار ماه بعد]
‫خانم تیتا.
‫این برای شماست.
‫برای من؟
‫از طرف خواهرتون گرترودیس.
‫یه ساعته منتظریم تا ارباب رو ببینیم.
‫هنوزم منتظریم.
‫مادرم چیزی به من نگفت.
‫ازتون خواست به کار ما رسیدگی کنید؟
‫بگید چی لازم دارید.
‫لوبیایی که قولش رو داده بود.
‫هنوز نرسیده. ببینید.
‫انبار خالیه.
‫پس ذرت و کمی نخود بگیرید.
‫ما قبلاً تورتیلا رو با لوبیا می‌خوردیم، ‫الان حتی همون لوبیا رو هم نداریم.
‫روزهای سختی برای مزرعه‌ست.
‫اما ازتون می‌خوام بهم اعتماد کنید.
‫قول می‌دم اوضاع بهتر می‌شه.
‫ولی اوضاع داره عوض می‌شه.
‫چرا مزرعه‌های دیگه دارن شورش می‌کنن؟
‫اتفاقاتی که توی مزرعه‌های دیگه میفته
‫قرار نیست اینجا هم بیفته.
‫آقا پدرو داره دوشادوش شما کار می‌کنه.
‫تمنا می‌کنم حرفم رو باور کنید.
‫قبرستون‌ها پر از آدم‌های زودباوره.
‫- بریم. ‫- نیکولاس.
‫- بریم. ‫- بریم.
‫- حرکت کن. ‫- یالا.
‫من می‌رم جایی که بهم واقعاً پول بدن.
‫باید بریم.
‫ادواردو. کریسپین.
‫نرید! اینجا خونه‌ی شماست!
‫اینجا چه خبره؟
‫خدمتکارها دارن می‌رن.
‫اون بیرون اوضاع خیلی بدتره!
‫فقط مرگ نصیبتون می‌شه نمک‌نشناس‌ها!
‫- نمی‌بینی گشنه‌ان مامان؟ ‫- خفه شو تیتا!
‫- تو چی از این چیزها می‌دونی؟ ‫- خانم النا...
‫حق با تیتاست.
‫بحث کردن با شما دوتا بی‌فایده‌ست.
‫خیلی وقت بود ندیده بودمت رفیق.
‫- حالت چطوره سانتیاگو؟ ‫- خوبم.
‫من به نقشه‌مون ایمان دارم.
‫خوبه.
‫چی لازم داری؟
‫فردا با پول پرداختی‌ها از مرز رد می‌شم.
‫بعدش، فقط باید اسلحه‌ها رو پخش کنیم.
‫بهم دستور دادن که گروه‌های جنوب ایالت رو مسلح کنم.
‫پس بریم سمت جنوب.
‫- من توی یه موقعیت استراتژیک زندگی می‌کنم. ‫- آره، «لاس پالوماس» جای استراتژیکیه.
‫- اما این برای تو خطرناکه پدرو. ‫- هیچ‌کس به من شک نمی‌کنه.
‫پس فکر کنم تا یه مدت طولانی همدیگه رو نبینیم.
‫باشه.
‫مهم اینه که من یه راهی برای گرفتن اون اسلحه‌ها دارم،
‫و خیلی خوب می‌دونم باید به کی بدمشون.
‫می‌بینمت سانتیاگو.
‫می‌بینمت پدرو. بریم.
‫سلام.
‫چی می‌خوای؟
‫من تیتا دلا گارزا هستم، خواهر گرترودیس.
‫- بیا تو. ‫- می‌تونی مراقب این باشی؟
‫تیتا؟
‫فکر می‌کردم نامه‌ام به دستت نمی‌رسه! سلام!
‫سلام.
‫- چقدر خوشگل شدی! ‫- خوشت میاد؟
‫عاشقشم.
‫بیا.
‫اینا رو تونستم نجات بدم.
‫مامان همه‌ی وسایلت رو سوزوند.
‫اما یه چیزی برات آوردم که عاشقش می‌شی.
‫تورخاس خامه‌ای!
‫هنوز هم گرمه!
‫همراه من بیا.
‫دور هم می‌شینن تا درد زخم‌هاشون رو حس نکنن.
‫باورم نمی‌شه این‌قدر به «لاس پالوماس» نزدیکی.
‫اوضاعت چطوره؟
‫تیتا، مبارزه‌ی مسلحانه زندگی منه.
‫و خوان...
‫ما عاشق همیم، باورت می‌شه؟
‫من از زندگی جدیدت حمایت می‌کنم.
‫همین‌طور از ایده‌های انقلاب.
‫ولی من هیچ‌وقت نمی‌تونم کسی رو بکشم.
‫برای انقلابی بودن مجبور نیستی آدم بکشی.
‫اگه می‌خوای دنیا رو تغییر بدی، ‫باید از یه جایی شروع کنی.
‫تغییر دنیا...
‫خب، آره...
‫ببین.
‫دوست داشتم به اندازه‌ی اونا بی‌پروا باشم.
‫و کی جلوت رو گرفته؟
‫باید برم.
‫دیگه باید برم.
‫دوستت دارم.
‫تیتا، سرشار از حس سرکشی،
‫شروع کرد به زندگی کردنِ انقلاب خودش.
‫می‌دونست که اونم می‌تونه دنیا رو تغییر بده.
‫دنیای خودش رو.
‫- عمراً حدس بزنی کجا بودم! ‫- باید با هم حرف بزنیم.
‫بذار من حرف بزنم.
‫پدرو، بیا با هم از اینجا بریم.
‫تیتا، من نمی‌تونم هیچ‌جا بیام.
‫خبر خوب رو به تیتا دادی؟
‫چه خبری؟
‫من و پدرو قراره بچه‌دار بشیم.
‫«ترجمه از رضا فتحی»
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M