‫روز فوق العاده‌ای میشه، عزیزم.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫دارم کار درست رو انجام میدم، آره؟
‫اگه تصمیمت از قلبت بیاد،
‫پس داری کاری درست رو انجام میدی.
‫راه بیفت!
‫گریس بهت علامت میده ‫که حلقه‌ها رو بیاری.
‫- باشه؟ ‫- باشه، بابا.
‫آفرین.
‫بابا گفت بهم میگی حلقه‌ها رو ببرم.
‫- آره. ‫- ولی چطوری؟
‫بهت میگم، نگران نباش.
‫عروس اومد!
‫قیافه‌ام خوبه؟
‫شبیه پرنسس‌ها شده!
‫ممنون، دلفینو.
‫ممنون.
‫کمک میدی، دلفینو؟
‫ممنون.
‫خوش آمدید، برادران.
‫برکت خدای متعال
‫بر شما باد.
‫پروردگار فرمود:
‫«خوب نیست انسان تنها باشد.
‫یاوری مناسب برای او خواهم ساخت.»
‫تو با این زن
‫از روی هوس ازدواج نمی‌کنی،
‫بلکه نیت خیری داری.
‫خدای متعال،
‫شفقت خود را به ما عطا کن
‫بگذار در کنار همدیگه،
‫و همزمان در سرزمین تو باشیم.
‫این کلام پروردگاره.
‫- خداوندا، حمد و ثنای تو را می‌گوییم. ‫- خداوندا، حمد و ثنای تو را می‌گوییم.
‫بایستید.
‫در اینجا، در محراب حضور داریم،
‫زیرا خداوند، جلال بی‌کران،
‫ورود شما به این ازدواج را تضمین می‌نماید.
‫روبه‌روی همدیگه بایستید.
‫به همدیگه نگاه کنید.
‫سوال اینجاست...
‫شما
‫بدون هیچ فشاری،
‫به خواست و اراده خود در اینجا هستید؟
‫بله پدر.
‫با اراده خودمون اومدیم.
‫آیا مصمم هستید به همدیگه احترام بذارید
‫و تا آخر عمرتون زن و شوهر باقی بمونید؟
‫مصمم هستید به همدیگه عشق بورزید ‫و احترام بگذارید
‫و تا آخر عمرتون زن و شوهر باقی بمونید؟
‫متاسفم.
‫نمی‌تونم.
‫نه...
‫چی شد؟
‫پدرو...
‫مراقب باشید، خانم.
‫ممنون، دلفینو.
‫تیتا!
‫کجاست؟
‫- چی شده؟ ‫- تیتا!
‫روسائورا!
‫تو می‌دونستی، آره؟
‫تو بهش گفتی بره، آره؟
‫- نه... آروم باش... ‫- چیکار کردی؟ ولم کن!
‫روسائورا، لطفا، باید آرامش‌تو حفظ کنی.
‫برگشتی.
‫روسائورا.
‫چی شد؟
‫کجا رفتی؟
‫باید حرف بزنیم.
‫نه.
‫هیچی نگو، نمی‌خوام بشنوم.
‫من دارم با تیتا میرم.
‫نمی‌تونیم با این وضع زندگی کنیم.
‫نه، نمیشه.
‫جفت‌مون به‌قدر کافی عذاب نکشیدیم؟
‫اگه قول و قرار مادرم رو قبول نکرده بودی،
‫هیچ‌کس عذاب نمی‌کشید!
‫من خیانت نکردم!
‫باهات ازدواج کردم چون دوستت داشتم!
‫من هرگز نمی‌تونم تو رو دوست داشته باشم.
‫می‌دونم.
‫خودم می‌دونم.
‫اصلا واسم مهم نیست.
‫چه بخوای یا نخوای، ‫تا آخر عمرم کنارتم.
‫هنوز وقت داریم.
‫تو هم می‌تونی خوشبخت بشی.
‫من هیچ‌وقت خوشبخت نمیشم.
‫اجازه نمیدم تو یا تیتا خوشبخت بشید.
‫اگه از این خونه بری، ‫هیچ‌وقت اسپرانزا رو نمی‌بینی.
‫یه بار پسرتو از دست دادی.
‫می‌خوای دخترتو هم از دست بدی؟
‫شما دو تا دارید میرید؟
‫کجا زندگی می‌کنید؟
‫الان، هیچی نمی‌دونم.
‫فقط کاری که باید رو انجام دادم.
‫می‌دونستم مطمئن نبودی.
‫خیلی زمان برد تا تصمیم بگیرم.
‫وظیفه داشتی با دکتر ازدواج کنی.
‫فقط باید بله می‌گفتی!
‫وظیفه، سنت، رفتار مودبانه. ‫عین مامان حرف میزنی.
‫هیچ‌کدوم مهم نیست، ‫کِی می‌خوای بفهمی؟
‫نزنش!
‫اگه مامان اینجا بود، ‫هیچ‌کدوم از این اتفاق‌ها نمیفتاد.
‫به حرفش گوش می‌دادی!
‫بهمون دروغ گفت. ‫اون مجبور شده بود ازدواج کنه.
‫یه مرد دیگه رو دوست داشت.
‫حقیقت نداره.
‫چقدر هم مودبی.
‫دروغه، هر دوتون دیوونه‌اید.
‫می‌خواید منو ناراحت کنید! ‫از بچگی با من دشمن بودید!
‫تو فقط به ظاهر و وجه‌ات اهمیت میدی!
‫هیچ‌وقت به ما اهمیت ندادی!
‫از خونه‌ام گورتونو گم کنید ‫و دیگه نمی‌خوام شما رو ببینم!
‫وقتی با پدرو تصمیم گرفتید، بهم خبر بده.
‫مراقب خودت باش.
‫دوستت دارم.
‫اگه خوان نیومد، ‫خودم گوش‌شو می‌گیرم و میارمش.
‫حتما این‌کار رو کن!
‫جان.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم خداحافظی کنم.
‫واسه توئه.
‫هدیه عروسیت بود.
‫همه‌ی ما درون خودمونی یه جعبه کبریت داریم.
‫فقط باید چاشنی پیدا کنیم.
‫افسانه‌ها چیز دیگه‌ای میگن.
‫باید مراقب باشیم
‫و دونه دونه کبریت روشن کنیم.
‫وگرنه، اگه احساسات خیلی عمیق بشه،
‫و تمام کبریت‌ها روشن میشه،
‫آتیش می‌گیره و خاموش نمیشه.
‫قصد نداشتم دلتو بشکنم.
‫می‌دونم.
‫اگه توضیح می‌خوای، حرفی ندارم، ‫حداقل امروز حوصله توضیح ندارم.
‫نه.
‫نمی‌تونم از شما دور باشم.
‫الان اون پسر توئه.
‫من عوضی‌ام.
‫آره، عوضی هستی.
‫ببخشید.
‫خب؟
‫تو به من وفادار بودی.
‫قابل اعتمادی، گرترودیس.
‫خب؟
‫حرف دیگه‌ای نداری؟
‫حسادت وجودمو گرفته بود.
‫بیشعور بازی درآوردم.
‫خیلی ناراحت شدم چون فکر می‌کردم که...
‫که تو یکی دیگه رو دوست داری.
‫خب؟
‫منو ببخش.
‫دلم واست لک زده بود.
‫ببخشید.
‫گرترودیس.
‫میای یا نه؟
‫می‌بریش بخوابه؟
‫چی می‌خوای؟
‫دیگه نمی‌خوام بچه‌دار بشم.
‫اسپرانزا تا وقتی بمیرم کنار من می‌مونه.
‫متوجه نیستی این سنت چقدر آسیب‌زا بوده؟
‫تنها چیزیه که دارم.
‫اسپرانزا حق داره طوری ‫که می‌خواد زندگی کنه.
‫حاضرم قبول کنم.
‫اما باباشو ازش نگیر.
‫برو یه جای دور
‫و هیچ‌وقت برنگرد.
‫اینجایی.
‫حاضری؟
‫آره.
‫چی شده؟
‫روز پر ماجرایی بود.
‫فوق العاده بود.
‫شب بخیر.
‫پدرو،
‫این نامه رو می‌نویسم
‫چون اون‌قدر شجاع نیستم ‫توی صورتت نگاه کنم و خداحافظی کنم.
‫من پیشنهاد روسائورا رو قبول کردم،
‫و برای همیشه میرم.
‫اگه با هم بمونیم،
‫چه اینجا یا جای دیگه،
‫روسائورا بهت اجازه نمیده اسپرانزا رو ببینی.
‫از اون بدتر، اونو محکوم می‌کنه
‫به رسم مزخرفی تن بده ‫که زندگی منو نابود کرد.
‫اجازه نمیدم.
‫این سنت باید با من نابود بشه.
‫مراقب اسپرانزا باش.
‫من تابستون‌ها ازش مراقبت می‌کنم.
‫مطمئنم که
‫من و تو
‫بهش کمک می‌کنیم یه زن آزاد و مستقل بشه.
‫امروز از خوشبختی خودم می‌گذرم
‫تا اسپرانزا زندگی خوبی داشته باشه.
‫از تو هم می‌گذرم
‫و به دنبال آزادی خودم میرم.
‫لطفا...
‫هیچ‌وقت به عشق من نسبت به خودت شک نکن.
‫ما از بچگی از دور همدیگه رو دوست داشتیم.
‫فکر می‌کنم اگه به همین شکل بمونه ‫به نفع همه باشه.
‫خداحافظ، پدرو.
‫اون روز، زندگی زن‌های دلاگارزا ‫برای همیشه دستخوش تغییر شد.
‫زمانی که تیتا با شورش درونی خودش مبارزه می‌کرد،
‫شورشیان،
‫با وجود اینکه ضعیف‌تر می‌شدن،
‫به مبارزه ادامه می‌دادن.
‫گرترودیس! یه سوارکار اومده!
‫کیه؟
‫- کمکم کن. ‫- بده به من.
‫من مراقبشم. برو، زود باش!
‫زمان گذشت،
‫و روسائورا سر حرفش موند.
‫تابستون هر سال اسپرانزا رو پیش تیتا می‌برد.
‫مراقب باش.
‫سلام، اسپرانزا!
‫سلام، خاله تیتا!
‫بیا تو. کمک می‌خوای؟
‫تیتا به قرارشون پایبند بود.
‫هیچ‌وقت دنبال پدرو نرفت.
‫در عوض، شاهد بزرگ شدن اسپرانزا بود.
‫در نهایت،
‫تیتا آرامشی رو بدست آورد ‫که مدت‌ها به‌دنبالش بود.
‫زندگی آرومی رو پیش گرفت،
‫با بافندگی،
‫آشپزی،
‫و فرصت اینکه می‌تونست با اسپرانزا باشه.
‫و درست مثل ناچا،
‫تیتا تمام رازهای آشپزیش رو به اسپرانزا یاد داد.
‫و این گیاه بوی خاصی داره...
‫گیاهِ چیه؟
‫نعنا!
‫آره، نعنا!
‫نازک‌تر برش بده تا راحت‌تر بپزه.
‫پدرو دیگه هیچ‌وقت با روسائورا صمیمی نشد.
‫اون یه پدر نمونه بود.
‫جسم و روحش رو وقف دخترش
‫و جنگیدن برای حق و حقوق ‫افراد محروم کرد.
‫به‌عنوان یه مالک زمین، او از ایجاد قوانین
‫برای بهبود شرایط کارگران کشور حمایت کرد.
‫سفر بخیر، عزیزم.
‫ممنون، خاله.
‫زود برگرد.
‫روزگار همچنان سپری می‌شد.
‫فکر می‌کنم در همین حین،
‫تیتا و پدرو هیچ‌وقت از فکر همدیگه درنیومدن.
‫ته‌دلشون، می‌دونستن دوری اون‌ها از همدیگه
‫به نفع همه‌ست.
‫و اسپرانزا؟
‫دخترم کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫مهمون داریم.
‫اومدم، مامان.
‫خداحافظ، الکس.
‫خداحافظ.
‫خداحافظ، خانم.
‫با پسر دکتر براون چیکار داشتی؟
‫این رفتار واسه یه خانم جوان مناسب نیست.
‫تازه، حالم خوب نیست.
‫ازم مراقبت کن.
‫درد روسائورا بدتر می‌شد.
‫اینکه پدرو اون رو پس میزد،
‫میل پنهانش جهت اینکه ‫اسپرانزا عشق رو پیدا نکنه،
‫و تمام نفرت و کینه‌ای که ‫در دلش نگه داشته بود
‫باعث شده بود ذره‌ذره
‫از درون فاسد بشه.
‫مامان!
‫چی شده، مامان؟
‫مامان!
‫مامان، مامان...
‫مُرده.
‫بعد از فوتِ روسائورا،
‫اسپرانزا از تیتا خواست توی آماده‌سازی غذا ‫جهت مراسم پیش‌رو بهش کمک کنه.
‫تیتا قبول کرد
‫چون می‌دونست پدرو توی شهر کار داره و نیست.
‫با برگشتن به مزرعه
‫خاطرات دردناکی به یاد تیتا اومد.
‫همچنین خاطرات زیبایی که مدت‌ها بود ‫فراموش شده بودن رو زنده کرد.
‫اون روز فلفل با سس گردو درست کردن.
‫غذایی که
‫در روز استقلال مکزیک ‫به طور سنتی پخته می‌شد.
‫گفته میشه اگه فلفل‌ها به درستی پخته بشه،
‫می‌تونه روح افرادی که ‫اون غذا رو می‌خورن رو روشن کنه.
‫پخت غذا با اسپرانزا
‫توی آشپزخونه‌ای که بدنیا اومده بود،
‫جایی که بزرگ شده بود ‫و چیزهای زیادی یاد گرفته بود،
‫تیتا رو به‌شدت تحت تاثیر قرار داد.
‫و بعد،
‫احساس عمیق آزادی رو حس کرد ‫که درونش رشد کرد
‫و بار دیگه، این احساس به درون ‫تمام غذاهایی که پخته شد وارد شد.
‫[فلفل با سس گردو]
‫بابا!
‫بیا به دوستام معرفیت کنم.
‫- بیا. ‫- باشه.
‫حالت چطوره؟
‫- ایشون بتوئه. ‫- سلام.
‫- سلام! ‫- و همسرش.
‫حالتون چطوره؟
‫از زندگی ممنونم
‫که مدت‌ها پیش ‫ما رو در مسیر یکدیگه قرار داد.
‫امروز می‌خوام
‫ به خاطر تو،
‫اسپرانزای قشنگم بنوشم.
‫و به افتخار همه‌ی شما!
‫به افتخارتون!
‫و قبل اینکه غذا بخوریم!
‫چیزه...
‫البته اگه احساساتم بهم غلبه نکنه.
‫می‌خوام از پدرم تشکر کنم،
‫مادرم،
‫پدر شوهر عزیزم،
‫و تو، الکس،
‫بابت اینکه منو خوشبخت‌ترین زن دنیا می‌کنی.
‫ضمنا...
‫می‌خوام از یه فرد بی‌نظیر تشکر کنم.
‫این شخص به من یاد و نشون داد
‫که می‌تونم در زندگی ‫به هر چیزی دست پیدا کنم،
‫که هیچ نوع محدودیتی وجود نداره،
‫و اینکه آزادی موهبت نیست،
‫باید هر روز واسش بجنگی.
‫می‌دونم امروز که اینجا هستم...
‫به لطف توئه،
‫تیتا.
‫خیلی خوشحالم کنارم هستی.
‫صادقانه بگم،
‫مثل مادر دوم من هستی.
‫نوش جان!
‫- نوش جان. ‫- آفرین!
‫- اون کیه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- دعوت‌شون کردی؟ ‫- خوسسیتو نیست؟
‫خاله گرترودیسه.
‫خاله‌ی منه!
‫خواهر!
‫خیلی خوشگل شدید!
‫فینا!
‫سلام!
‫- از آشناییت خوشوقتم، من تیتا هستم. ‫- از آشناییت خوشوقتم.
‫خوسه، خیلی بزرگ شدی!
‫خیلی خوشحالم بالاخره می‌بینمت.
‫بیا، با خانواده‌ام آشنا شو.
‫خیلی ممنون.
‫خیلی خوشمزه‌ست!
‫بافت لطیفی داره!
‫نه، دستپخت تیتا دلاگارزاست!
‫توی یه چشم‌بهم‌زدن،
‫فلفل‌ها از سینی محو شدن.
‫مهمون‌ها با ولع خوردن.
‫و وقتی می‌خوردن، دونه‌به‌دونه،
‫به خودشون اجازه دادن آزادی رو حس کنن
‫که تیتا موقع پخت غذا داشت.
‫- لئو! ‫- بله قربان؟
‫- یه آهنگ دیگه بزن! ‫- چشم!
‫آفرین!
‫بعد از بیست سال
‫پدرو و تیتا بالاخره احساس آزادی کردن ‫تا کنار همدیگه باشن.
‫تمام عمر منتظر این لحظه بودن.
‫اون روز،
‫عشق‌شون گذر زمان رو به چالش کشید.
‫اشتیاق، بعد از سال‌های بسیار،
‫انتظار بی‌پایان،
‫شور و حرارت دیدار مجدد.
‫احساسات بسیاری وجود داشت،
‫عشق زیادی در اون تجدید دیدار وجود داشت
‫که تمام کبریت‌های درونشون
‫به‌طور همزمان روشن شد.
‫مدت‌ها پیش،
‫فهمیدم که داستان‌ها ‫نه کاملا حقیقت دارن و نه دروغ هستن.
‫چون با حقیقت‌های نصفه‌نیمه،
‫دروغ‌های ماهرانه
‫یا خاطرات مبهم تغذیه شدن.
‫خاطراتی...
‫که در دود آتش گم شده
‫یا به بوی ادویه آغشته‌ست،
‫و مثل هر دستور پختی،
‫با مواد دیگه‌ای ترکیب شده.
‫این داستان تیتاست،
‫خاله بزرگم.
‫داستانِ اسپرانزا، مادرِ مادربزرگم، ‫که کتاب آشپزی اون رو نجات داد،
‫ داستانِ تک‌تک زنان دیگه ‫خانواده‌ی دلاگارزا که پس از اون‌ها اومدن.
‫داستانی که، چه واقعی باشه یا ساختگی،
‫یادآوری می‌کنه که ما زن‌ها ‫صاحب سرنوشت خودمون هستیم.
‫داستانی که تا وقتی
‫کسی باشه با دستور پختش غذا درست کنه
‫به حیات ادامه میده.
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M