‫«ترجمه از محمد سید»
‫یکی بود، یکی نبود...
‫لورا!
‫شام می‌خوری یا نه؟
‫یکی بود، یکی نبود.
‫مامان و بابا
‫و مِری و لورا
‫خونه‌شون توی جنگل بزرگِ ویسکانسین رو ترک کردن.
‫مامان از اینکه زندگی‌مون رو ‫ول می‌کنیم می‌ریم ناراحت بود،
‫ولی بابا می‌گفت اونجا دیگه خیلی شلوغ شده،
‫و نیاز به این داشتیم که توی غرب ‫دوباره از نو شروع کنیم.
‫هر روز، اسب‌ها تا جایی که جون داشتن می‌رفتن جلو،
‫و مامان و بابا یه جای جدید اتراق می‌کردن.
‫بالأخره رسیدن به چمنزار؛
‫جایی که هیچ‌چیزی جز علفزار و موج‌های نور و سایه
‫و یه آسمونِ بی‌انتها نبود.
‫هر روز و هر شبش یه ماجراجویی بود.
‫برو بریم!
‫و اونا خوشحال بودن،
‫چون یه خانواده بودن و کنار هم بودن.
‫♪ یه سوت بزن تا بیام پیشت، پسر خوبم ♪
‫♪ حتی اگه پدر و مادر و همۀ مردم دیوونه بشن ♪
‫♪ یه سوت بزن تا بیام پیشت، پسر خوبم ♪
‫[دشتِ غنی] ‫[زمینِ رایگان در غرب]
‫[بشتابید، قطعه‌زمین خود را بگیرید.]
‫داریم می‌رسیم، فسقلی.
‫♪ خانوادۀ اینگالز دارن میان، هورا، هورا ♪
‫♪ خانوادۀ اینگالز دارن میان به کانزاس ♪
‫♪ خانوادۀ اینگالز دارن میان، هورا، هورا ♪
‫♪ خانوادۀ اینگالز دارن میان، هورا ♪
‫می‌بینی؟ کالسکه و دلیجان‌های زیادی از اینجا رد شدن.
‫- چرا یکی باید اینو اینجا ول کنه؟ ‫- احتمالاً خیلی سنگین بوده.
‫می‌شه «جک» داخل کالسکه بشینه؟
‫فقط همین یه‌بار.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫- افسار رو بگیر. ‫- بابا!
‫چارلز!
‫ولش نکن!
‫نه! جک!
‫- جک! ‫- جک!
‫- عقب وایستا. ‫- جک!
‫- لورا، عقب وایستا! ‫- جک!
‫جک!
‫باید حرکت کنیم!
‫مامان!
‫دخترا، محکم بگیرین!
‫حرکت کنین!
‫دخترا.
‫- جک! جک! ‫- حالتون خوبه؟ کسی که آسیب ندیده؟
‫- خوبی؟ حالت خوبه؟ ‫- جک! جک!
‫- جک! ‫- جک!
‫جک!
‫دیدم کالسکه‌تون توی جریان آب گیر کرد.
‫آروم!
‫همه خوبن؟
‫من دکتر جرج تان هستم. اجازه می‌دین یه نگاهی بندازم؟
‫شاید یه‌کم بسوزه.
‫به نظر جای خوبی برای عبور از آب می‌اومد.
‫بارون‌های بهاری سرعت آب رو زیاد می‌کنه.
‫اشتباهِ رایجیه.
‫قلق اسب‌ها حسابی دستته.
‫خونسردی‌ت رو حفظ کردی و همه رو رسوندی به خشکی.
‫کارِت عالی بود.
‫- تا جایی که می‌تونی خشک نگه‌شون دار. ‫- ممنونم.
‫گمون کنم دارین می‌رین سمت «ایندیپندنس».
‫دیگه راهی نمونده، تقریباً نصف روز.
‫وقتی رسیدین به شهر،
‫یه سر برین فروشگاهِ هندرسون، ‫قیمت‌هاشون خیلی خوبه.
‫- سازمان ثبت اراضی رو کجا می‌تونم پیدا کنم؟ ‫- نه. فعلاً از سازمان ثبت اراضی خبری نیست.
‫احتمالاً بتونی ایلای جیمز رو توی هتل جادسون پیدا کنی.
‫اون راهنمایی‌ت می‌کنه که چطوری ‫یه قطعه‌زمین برای خودت ثبت کنی.
‫می‌دونی،
‫اکثر آدم‌ها با کارگر بیشتر، ‫با دوست و فامیل میان سمت غرب.
‫نه کاملاً دست‌تنها.
‫قسمت نشد با هم بیایم.
‫امیدوارم چیزی که دنبالشی رو پیدا کنی.
‫غذاها چی شد؟
‫همه‌شون از بین نرفته، ولی خب خیلی نمونده.
‫منو ببخش.
‫جک! جک!
‫جک!
‫بیا!
‫دزدکی نگاه نکن.
‫لورا.
‫مامان می‌گه بیا غذا بخوریم.
‫صبحونه نخوردی.
‫باید راه بیفتیم.
‫- باید منتظر جک بمونیم. ‫- جک شناگر خوبیه.
‫احتمالاً فقط داره یه‌کم رودخونه رو می‌گرده ‫و بعدش خودش رو بهمون می‌رسونه.
‫چطوری پیدامون می‌کنه؟
‫کاری نداره که. بوی تو رو دنبال می‌کنه.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫برای جک، از خودمون ردّ به‌جا می‌ذارم.
‫نون ذرت خیلی دوست داره.
‫[فروشگاه هندرسون] ‫[آرد و اغذیه]
‫خیلی کوچیکه.
‫همینو می‌خواستیم دیگه، مگه نه؟
‫- اینکه از نو شروع کنیم.
‫- آبنبات‌های نعنایی یادت نره. ‫- یادم نمی‌ره.
‫بریم.
‫سلام. من امیلی هندرسون هستم. ‫فکر نکنم افتخار آشنایی داشته باشم.
‫کارولاین اینگالز. یه لیست خرید دارم.
‫در ضمن، می‌خوام این نامه‌ها رو هم بفرستم شهرمون.
‫متأسفم. اینجا هنوز اداره پست نداره.
‫نه اداره پست داریم، نه کلیسا، نه مدرسه.
‫ولی یه دکتر خیلی خوب داریم.
‫پس فقط همون لیست خرید. ممنونم.
‫[زمین رایگان]
‫ببخشید، من دنبال ایلای جیمز می‌گردم.
‫اینجا رو داشته باشید!
‫یه تازه‌وارد.
‫بذار حدس بزنم. اومدی زمینِ موعودت رو تحویل بگیری.
‫به حرف‌های این آقای «کایند» توجهی نکن.
‫من ایلای جیمزم.
‫اینگالز هستم. دکتر تان گفت ‫برای ثبت زمین باید سراغ شما رو بگیرم.
‫- خانواده‌ت هم همراهته آقای اینگالز؟ ‫- همسرم و دخترام.
‫هوم.
‫نه برادری، نه پسری.
‫یه سر برو کارخونه. ‫سم پارکر نقشۀ زمین‌های ثبت‌شده رو داره.
‫رسمی نیست، ولی راه و چاه رو یاد می‌گیری.
‫حیف که فقط ته‌موندۀ زمین‌ها برات مونده.
‫- هنوز کلی زمینِ خوب مونده. ‫- گرگ هم تا دلت بخواد هست.
‫لزومی نداره مثل احمق‌ها رفتار کنین.
‫- به ایندیپندنس خوش اومدین آقای اینگالز. ‫- ممنونم.
‫چی می‌خوای؟
‫آبنبات نعنایی؟ پاستیل؟ آبنبات لیمویی؟
‫روبان‌هام رو آب برد.
‫خب که چی؟
‫خب مامان می‌خواد ما آدم‌های بافرهنگی باشیم.
‫روبان نشونۀ بافرهنگ بودنه، ‫حتی اینجا وسطِ ناکجاآباد.
‫من اینو ترجیح می‌دم.
‫[هفته‌نامه]
‫چرا؟ تو که سوادِ چندانی هم نداری.
‫خوندن بلدم.
‫حرفت رو پس بگیر.
‫بچه‌های هم‌سنّ تو سواد دارن.
‫کیلِب، منتظر اون بسته‌ها هستن.
‫امشب رو توی هتل می‌مونین؟
‫- ترجیح می‌دیم چادر بزنیم. ‫- اون بیرون خیلی مراقب دختراتون باشین.
‫احتمال اینکه گرگ‌ها یا آدم‌ها ببرنشون ‫به یه اندازه‌ست.
‫گرگ‌ها صرفاً حیوون‌های وحشی‌ان. ‫فاصله‌تون رو حفظ کنین. غذا بیرون نذارین،
‫- اون‌وقت هیچ مشکلی براتون پیش نمیاد. ‫- فقط یه نصیحت دوستانه بود.
‫صورت‌حسابتون.
‫خب، همۀ جنس‌ها از راه خیلی دوری میاد.
‫- باور کنین قیمت‌ها کاملاً منصفانه‌ست. ‫- مطمئنم همین‌طوره.
‫- می‌تونیم براتون حساب دفتری باز کنیم. ‫- نه، ممنونم.
‫فقط مجبورم قهوه و بیکن رو حذف کنم.
‫و تخم‌مرغ‌ها رو.
‫و شکر رو. و زنجبیل رو. ‫ببخشید که به زحمت انداختمتون.
‫نه، چه زحمتی؟
‫می‌خوای آواز بخونیم؟
‫می‌تونی روبان‌های منو برداری.
‫من روبان‌های تو رو نمی‌خوام.
‫منو احمق جلوه دادی.
‫به‌خاطر اون پسره؟
‫حتی یه سلامم نکرد.
‫تازه، خیال می‌کردم عاشقِ اون چارلی استونِ خنگ شدی.
‫خب، دیگه هیچ‌وقت قرار نیست ببینمش، مگه نه؟
‫تو برات مهم نیست از اونجا رفتیم، ‫چون هیچ دوستی نداشتی.
‫ولی من داشتم.
‫بیا دیگه جک. می‌دونم که پیدامون می‌کنی.
‫تو اینو بگیر.
‫من تبر و چاقوم رو دارم.
‫به یه تفنگ یا یه سگ دیگه احتیاج داریم.
‫بنویسش توی لیست. قبل از غروبِ آفتاب ‫با یه جایی که بشه بهش گفت «خونه» برمی‌گردم.
‫مامان، نگاه کن!
‫این یه عروسک سرخ‌پوستیه، نه؟
‫به نظرت اسمش چیه؟
‫می‌شه نگه‌ش دارم؟ تو رو خدا؟
‫می‌تونی پارگی‌هاش رو بدوزی
‫و از روبان‌های من استفاده کنی.
‫باشه.
‫چرا بابا برنگشته؟
‫احتمالاً برای شکار وایستاده.
‫تفنگ رو با خودش نبرد.
‫جک؟
‫ازش دور شو!
‫برید!
‫آروم باش.
‫منم.
‫کجا بودی؟
‫زمان از دستم در رفت، ‫برای همین با «پت» مجبور شدیم چادر بزنیم.
‫ولی قشنگ‌ترین و بی‌نقص‌ترین قطعه‌زمین رو پیدا کردم.
‫صبر کن تا خودت ببینی‌ش.
‫هوم؟
‫- صبحونه بخوریم و راه بیفتیم؟ ‫- صبحونه‌ت رو خودت درست کن.
‫لورا نزدیک بود غذای گرگ بشه.
‫خیلی‌خب، خونه میاد اینجا. باغچه، اینجا.
‫طویله، اونجا.
‫و یه تاب.
‫و بهار سال بعد ‫تا جایی که بتونیم گندم و ذرت می‌کاریم.
‫خب، نظرت چیه؟
‫خواهرم می‌گفت خیلی احمقم که همه‌چیز ‫و همۀ کسایی که می‌شناختم رو ول کردم
‫و کورکورانه دنبالت اومدم.
‫ولی الان اینجاییم.
‫آره، الان اینجاییم.
‫♪ بتاب، ای ماهِ نقره‌ای ♪
‫♪ راه مسافر رو نشون بده ♪
‫♪ وقتی که آواز بلبل کوک و دلنشینه ♪
‫♪ دیگه هیچ‌وقتِ هیچ‌وقت با عشقِ حقیقی‌ام گمراه نمی‌شم ♪
‫♪ زیر پرتوهای ملایم و نقره‌ایِ تو، ای ماه مهربون ♪
‫♪ مثل گوزنی توی کوهستان، معشوق من شجاع بود ♪
‫♪ خیلی نجیب و مردونه... ♪
‫لورا الیزابت اینگالز!
‫الان می‌گیرمت!
‫♪ و او از صمیم قلب دوستم داشت ♪
‫♪ ادوینِ من، لنگه نداشت ♪
‫بیدارم.
‫تو بخواب.
‫مری رو می‌ذارم پیشت حواسش بهت باشه، ‫لورا رو می‌برم کمکم کنه.
‫[از طرف کیلب]
‫آره. خوبه. خیلی خوبه. همینه.
‫یه‌کم استراحت کن، فسقلی.
‫سلام.
‫عه.
‫اوه! مال توئه؟
‫عروسکم رو دزدیده بود.
‫بعید می‌دونم عروسکت رو دزدیده باشه.
‫خودت گمش کردی، یادته؟
‫یادته چقدر گریه کردی؟
‫زیر یه تخته‌سنگ لای گِل پیداش کردم.
‫مامانم پارگی‌های لباسش رو دوخت. ‫دکمه‌ش برای خودت.
‫راستی، من لورا هستم.
‫چارلز اینگالز.
‫داریم همین نزدیکی، پشت اون تپه، یه خونه می‌سازیم.
‫شاید همسایه‌ باشیم.
‫از لورا تشکر کن.
‫ممنونم.
‫همون دختری بود که کنار رودخونه دیدم.
‫و توی شهر.
‫و عروسک هم مال اون بود.
‫می‌تونیم بفهمیم کجا زندگی می‌کنن؟ ‫می‌تونیم بریم دیدنشون؟
‫- لزومی نداره باهاشون آشنا بشیم. ‫- چرا؟
‫- لزومی نداره دنبال دردسر بگردیم. ‫- چه دردسری؟
‫مامان،
‫چه دردسری؟
‫دردسر با سرخ‌پوست‌ها.
‫ولی اونا اینجا زندگی می‌کنن. چرا باید دردسری پیش بیاد؟
‫و اصلاً اگه نمی‌خواستیم باهاشون آشنا بشیم
‫چرا این‌همه راه اومدیم تا این چمنزار؟
‫من کم جنگ ندیدم. ‫نمی‌خوام یه جنگ دیگه توی محیط زندگی‌م ببینم.
‫جنگ؟ با سرخ‌پوست‌ها؟
‫نه، معلومه که نه.
‫شمال، روزهای سختی رو گذروندیم. ‫اینجا کانزاسه.
‫اوضاعِ کشور دیگه عوض شده.
‫منم دوست دارم باهاشون آشنا بشم.
‫باید فراری‌شون می‌دادی و ردشون می‌کردی برن.
‫این زمین هنوز مالِ ماست.
‫فکر نمی‌کنم دشمن‌تراشی فایده‌ای داشته باشه.
‫حالا دخترمون هم فکر می‌کنه ‫قراره باهاشون دوست بشه.
‫چرا نشیم؟
‫می‌بینی؟ دیدی فامیل عزیز؟
‫فقط دلش پاک و بی‌کینه‌ست، همین. ‫همون‌طور که خواهر بزرگ‌ترش بود.
‫نمی‌خواستم ناراحتش کنم.
‫اشکالی نداره.
‫یادآوری خاطرات، چیز خوبیه.
‫از سفرت برام بگو. ‫دولت چه‌جور زمین‌هایی رو داره ارائه می‌ده؟
‫صخره‌ای، تپه‌ای، پر از بوته و درخت بلوط.
‫فکر نکنم اکثرشون اصلاً به درد کشاورزی بخورن،
‫ولی اونجا کلی شکار و آب دیدم.
‫«وایت سان» اصلاً... خوشش نیومد. ‫[خورشید سفید؛ نام سرخ‌پوستی]
‫شاید همچین زمینی باعث بشه مهاجرها دور بمونن.
‫- شاید اصلاً علاقه‌ای بهش نداشته باشن. ‫- شاید.
‫اگه کار به اونجا بکشه، می‌مونی یا می‌ری؟
‫خیلی حیفم میاد هر چی اینجا ‫دست و پا کردیم رو از دست بدم.
‫سه، دو، یک.
‫- پسش بده. بده من. ‫- مگه نگفتی آب بُرده‌شون؟
‫اشتباه می‌کردم. توی جیبم بود.
‫باید برم آب بیارم.
‫می‌خوای استراحت کنی؟
‫خوبم.
‫کارولاین!
‫- چقدر اوضاعش بَده؟ ‫- باید جلوی خونریزی رو بگیریم.
‫- مری، برو چندتا پارچۀ تمیز بیار. زود باش. ‫- باشه.
‫چیزی نیست. چیزی نیست. من خوبم.
‫باید با اسب برم دنبال دکتر تان.
‫- نه. لطفاً نرو. ‫- هر چی زودتر برم، زودتر برمی‌گردم.
‫- دخترا مراقبِت هستن، مگه نه؟ ‫- آره.
‫چیزی نیست.
‫شاید لورا بتونه یکی از قصه‌هاش رو برامون بگه؟
‫یکی بود، یکی نبود،
‫توی جنگل بزرگ،
‫مامان و بابا و مری و لورا
‫از میونِ برف‌های بهاری، رفتن خونۀ مامان‌بزرگ.
‫فصلِ شیره‌پزی بود،
‫و همه داشتن می‌اومدن ‫که برن توی طویله و زیر نور ماه جشن بگیرن.
‫بابا فیدلش رو می‌زد، ‫[نوعی ساز موسیقی شبیه ویولن]
‫و مامان لباس سبزش با اون گل‌های ریز رو پوشیده بود،
‫و مامان‌بزرگ شیرینی‌های شیره‌ای رو ‫اون‌قدر روی هم چیده بود که تقریباً بالاشون دیده نمی...
‫کاش هیچ‌وقت از اونجا نمی‌رفتیم.
‫کاش پیش مامان‌بزرگ و بابابزرگ
‫و خاله الایزا و عمو پیتر،
‫و... و تمام دوستام،
‫و درخت‌ها و جغدها می‌موندیم؛ ‫اون‌طوری جک رو هم هنوز داشتیم.
‫موندن‌مون به این سادگی‌ها نبود.
‫هیچ‌کس نیومد خداحافظی کنه.
‫چرا هیچ‌کس نیومد باهامون خداحافظی کنه؟
‫مهم اینه که ما کنار همیم.
‫تا وقتی کنار هم باشیم، همه‌چیز درست می‌شه.
‫باید هر روز پانسمانش رو عوض کنی.
‫و باید استراحتِ مطلق باشی.
‫درد دیگه‌ای هم داری؟
‫مثلاً...
‫خونریزی نداری؟
‫یه‌کم،
‫ولی بند اومد.
‫هنوز به چارلز نگفتم.
‫که این‌طور.
‫گفت به همین دخترا راضیه، ولی...
‫همۀ مَردها پسر می‌خوان.
‫بعد از این‌همه وقت، چرا الان؟
‫چطوری اینجا بچه به دنیا بیارم؟
‫این دیگه چه شانسیه؟
‫استخوون‌ها رو جا انداختم، ‫زخم رو بستم و برای دردش هم بهش دارو دادم.
‫ولی حتی اگه مصدوم هم نبود،
‫همسرت نباید این‌جور کارها رو انجام بده،
‫مخصوصاً حالا که... یه بچه توی راه دارین.
‫اگه دوست یا فامیلی ندارین، ‫باید کارگر استخدام کنی.
‫تا قرون آخر پولی که داشتیم رو توی راه خرج کردم.
‫تا وقتی که وام مسکن به دستم نرسه، ‫هیچی پول ندارم.
‫خانواده‌هایی رو دیدم که اینجا از سرما یخ زدن و مُردن،
‫از گرسنگی مُردن،
‫جونشون رو به‌خاطر تب، گرگ‌ها یا جنون ‫از دست دادن.
‫اینکه آدما می‌تونن تنهایی اینجا دَووم بیارن ‫افسانه‌ای بیش نیست.
‫فقط یه قصۀ قشنگه، همین.
‫هرطوری که شده
‫یه کمک‌دست پیدا کن.
‫تا حالا کلی بچۀ سقط‌شده داشتم.
‫نمی‌خواستم دوباره تو ذوقت بخوره.
‫درستش می‌کنم.
‫قول می‌دم.
‫آهای؟
‫کسی خونه نیست؟
‫صبح بخیر.
‫- یا شایدم... از صبح گذشته؟ ‫- ببخشید. نمی‌خواستم مزاحم بشم.
‫اشکالی نداره. خیلی کم پیش میاد مهمون بیاد.
‫به‌جز... به‌جز این گربه‌های ولگرد.
‫- از گربه خوشت میاد؟ ‫- من بیشتر سگ‌ها رو می‌پسندم.
‫متأسفانه سگمون رو توی راه از دست دادیم.
‫چارلز اینگالز هستم. ‫فکر نکنم درست‌وحسابی به هم معرفی شده باشیم.
‫جان ادواردز هستم.
‫دکتر تان منو فرستاد.
‫دارم یه خونه می‌سازم. ‫گفت شاید مایل باشین برای هم کار کنیم.
‫همسرم و دخترهام همراهم هستن. دوتا دختر.
‫از قرار معلوم، تقریباً هم‌سن و سالِ دخترهای خودتونن.
‫اهل کجایین آقای ادواردز؟
‫تنسی.
‫راستش، هنوز... هنوز تصمیم قطعی نگرفتم ‫که بمونم یا برم، برای همین...
‫خب، قول می‌دم دوتایی خیلی سریع کار رو جمع کنیم.
‫براتون یه خونۀ گرم و نرم می‌سازم
‫که وقتی خانواده‌تون رو آوردین اینجا، ‫براتون یه خونۀ خیلی شاد و باصفا بشه.
‫هوم.
‫اسمشون چیه؟
‫دخترهاتون رو می‌گم.
‫اسم همسرم کارولاین‌ـه.
‫دخترهام هم مری و لورا هستن.
‫قصد جسارت نداشتم.
‫گفتی یه خونۀ شاد، هوم؟
‫دیگه باید رفع زحمت کنم.
‫ادواردز.
‫اومدم بابت اون میخ‌هایی که ازت قرض گرفتم ‫تسویه‌حساب کنم.
‫یه‌مقدار هم خرمالو برای جبران زحمتت آوردم.
‫می‌خوابه حالش خوب می‌شه.
‫همیشه همین‌جوریه.
‫نمی‌دونم از کجا اومدی آقای اینگالز.
‫ولی اکثر اوقات، این آب و خاک، ‫یه قشر خاصی از آدما رو به سمت خودش می‌کِشه.
‫بعضی‌ها ناامید و بدشانسن.
‫بعضی‌ها با جنگ و فقر، پوستشون کنده شده.
‫بعضی‌ها هم ذاتاً خرابکار و بی‌رحم و سنگدل‌ان.
‫خیلی مراقب باش.
‫حواسم هست.
‫ویلیام میچل.
‫ممنونم آقای میچل.
‫منتظر من بودی؟
‫اون‌طور که باید و شاید، محکم نگرفته بودمش.
‫ولش کردم.
‫و اون پرید توی آب.
‫باید محکم‌تر می‌گرفتمش.
‫تقصیر تو نبود.
‫جک پرید توی آب تا منو نجات بده.
‫باید حالیم می‌بود که نباید از اونجا رد بشم.
‫در مورد خیلی چیزها باید بهتر تشخیص می‌دادم.
‫مامان گفت جک دیگه برنمی‌گرده.
‫امید مهم‌ترین چیزه.
‫تنها چیزیه که داریم.
‫از برگشتنش ناامید نشو.
‫به ما امید داشته باش.
‫دارم.
‫هوم.
‫کسی رو پیدا کردی که جفت‌تون به هم کمک کنین؟
‫هنوز نه.
‫اگه می‌خوای برگردیم،
‫هر وقت احساس کردی جون گرفتی می‌تونیم راه بیفتیم.
‫پول سفر کردن نداریم. ‫آذوقه می‌خوایم، اسب‌های جدید می‌خوایم.
‫- خونه‌ای هم نداریم که بخوایم برگردیم. ‫- داداشت می‌تونه زیر پر و بالمون رو بگیره.
‫راه برگشتی نیست، چارلز.
‫اونم بعد از تمام اتفاق‌هایی که افتاد.
‫حداقل تا یه مدت طولانی نمی‌شه. ‫مخصوصاً مثل گدا گشنه‌ها!
‫شبی که با هم آشنا شدیم رو یادته؟
‫- جشن برداشتِ محصول، توی مزرعۀ اندرسون. ‫- تا خودِ صبح بیدار بودیم.
‫وقتی داشتیم صحبت می‌کردیم، برف اومد، ‫برای همین منو تا خونه‌مون همراهی کردی.
‫یه لباس آبی پوشیده بودی.
‫خیلی آزاد و رها و عجیب بودی.
‫تمام دخترای اونجا کشته‌مرده‌ت بودن.
‫من که متوجه نشدم.
‫می‌تونستی هر کدومشون رو که می‌خواستی انتخاب کنی...
‫ولی منو انتخاب کردی.
‫و همون لحظه فهمیدم که همه‌جا دنبالت میام.
‫ببین کارت به کجا کشید.
‫من از اینجا می‌ترسم.
‫وانمود نمی‌کنم که این‌طور نیست.
‫ولی انتخاب خودم بود که بیام.
‫قبول کردم چون به تو اعتماد دارم.
‫به نور امیدبخشت.
‫به آرزوهات. به قدرتِ تخیلت.
‫دلم می‌خواد بچه‌هامون زندگیِ بهتری ‫نسبت به چیزی که ما داشتیم داشته باشن.
‫اگه اشتباه کرده باشم چی؟
‫اگه بهتر نباشه چی؟
‫این‌طوری بگو:
‫اگه اینجا بالأخره همون آدم‌هایی بشیم ‫که قسمت بوده باشیم چی؟
‫اگه بالأخره همین‌جا پسردار بشی چی؟
‫تا این راه رو امتحان نکنیم ‫از کجا می‌خوایم بفهمیم؟
‫کتاب‌ها رو بفروش،
‫ساعت جیبی پدرم،
‫شونه‌های نقره‌م،
‫و هر چیز دیگه‌ای که می‌تونیم ازش بگذریم.
‫فیدل رو.
‫همه‌شون رو بفروش.
‫شاید نمی‌دونستن که داریم می‌ریم.
‫شاید همه‌شون منتظرن تا ما برگردیم.
‫جک؟
‫سلام! جک! جک! جک!
‫پیدامون کردی.
‫جک.
‫گفتم شاید مال شما باشه.
‫بابات گفت توی مسیر یه سگ گم کردین.
‫تو مری هستی یا لورا؟
‫جک از غریبه‌ها خوشش نمیاد.
‫توی راه که می‌اومدیم یه‌کم با هم حرف زدیم.
‫گفت دلش برای خانواده‌ش تنگ شده.
‫لورا!
‫بابا!
‫جک رو بردار. برگرد توی چادر.
‫تا وقتی بهتون نگفتم همون‌جا بمونین. ‫فهمیدی؟
‫مری!
‫جک!
‫از کجا می‌دونستی پیدامون می‌کنه؟
‫نمی‌دونستم.
‫فقط امید داشتم.
‫می‌خوام بابت رفتارِ دیروزم معذرت‌خواهی کنم.
‫از بی‌ادبی‌م خجالت‌زده‌ام.
‫ممنونم، ولی نیازی به عذرخواهی نیست. ‫می‌تونی بری به کارهات برسی.
‫راستش آقای اینگالز،
‫دوست دارم توی ساختنِ خونه کمکت کنم.
‫اون دخترا قبل از اینکه برف بباره ‫به یه سقف بالای سرشون احتیاج دارن.
‫یا قبل از رسیدنِ گرگ‌ها.
‫چقدر باید احمق باشم که بهت اعتماد کنم؟
‫بله.
‫می‌دونی، منم... منم یه لورا داشتم.
‫لورا و ابیگل.
‫و اونا اگه بودن، عاشق اینجا می‌شدن.
‫از پرنده‌ها گرفته...
‫تا گل‌ها،
‫و آسمون.
‫تا حالا همچین آسمونی دیدی؟
‫بذار برات جبران کنم.
‫نمی‌تونم پول بدم. فقط می‌تونم تبادلی کار کنم.
‫آره، گفته بودی.
‫فردا صبح زود شروع می‌کنیم.
‫اول مال تو رو می‌سازیم، بعد مال منو.
‫پس تصمیم گرفتی بمونی؟
‫خب، وقتی مَردی که این‌همه چیز برای از دست دادن داره ‫حاضره ریسک کنه و بمونه، من چرا نمونم؟
‫- منظورت چیه؟ چه ریسکی؟ ‫- همه‌مون داریم روی آیندۀ این زمین‌ها ریسک می‌کنیم.
‫هر اتفاقی ممکنه بیفته.
‫این‌طور نیست. اینجا برای اِسکان، آزاد و مجازه. ‫توی روزنامه‌ها خوندم.
‫همه‌جای ویسکانسین اعلامیه زده بودن. زمینِ رایگان.
‫نه، این زمین این‌طور نیست.
‫اینجا زمینِ قبیلۀ اوسیج‌ـه. ‫همه‌چیزِ اینجا مال اوناست.
‫ولی مردهای توی شهر گفتن ‫قراره سازمان ثبت اراضی بزنن...
‫اونا دارن ریسک می‌کنن ‫به امید اینکه دولت وارد عمل بشه
‫و سرخ‌پوست‌های اوسیج رو بیرون کنه.
‫الان اوسیج‌ها موقتاً رفتن. ‫رفتن شکار، ولی برمی‌گردن.
‫اون‌وقت می‌بینی که این زمین‌ها اصلاً هم رایگان نیست.
‫ولی خب، تا خطر نکنی چیزی گیرت نمیاد، مگه نه؟
‫اصلاً مگه برای همین اینجا نیستیم؟
‫که یه آمریکای جدید بسازیم؟
‫حالا هر چی که می‌خواد باشه.
‫فردا صبحِ زود می‌بینمت. کلۀ سحر!
‫برو، جک!
‫کسی رو پیدا کردی برای ساختنِ خونه کمکت کنه؟
‫آره.
‫پس، از دستِ همۀ گرگ‌ها در امان می‌مونیم.
‫امن و امان.
‫و می‌تونیم توی علفزار و زیر این آسمون بمونیم.
‫اینجا خونۀ همیشگیِ جدیدمون می‌شه.
‫بیا.
‫«ترجمه از محمد سید»
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M