‫باید ایمان داشته باشیم. باید باور داشته باشیم.
‫نمی‌دونم تا کی می‌تونم دووم بیارم.
‫نمی‌دونم دیگه چقدر ‫می‌تونم باور داشته باشم.
‫- ما موندیم چون نمی‌تونستیم برگردیم. ‫- شاید تو نمی‌تونی برگردی.
‫کارولین، منظورت چیه؟
‫- مری! ‫- مری؟
‫- کارولاین.
‫کارولاین.
‫الایزا؟
‫خدای من.
‫خیلی خب، بذار کمکت کنم بلند شی.
‫چیز مهمی نیست، با یکم کیک و چای حل می‌شه. ‫مگه مامان همیشه همینو نمی‌گفت؟
‫به آخرین ذره‌های شکر افرا رسیدیم.
‫باورت می‌شه؟
‫پیتر نمی‌تونه یه روز رو ‫بدون یه چیز شیرین سر کنه.
‫- حالا دیگه باید به شکر مغازه متکی بشیم. ‫- من اینجا چی کار می‌کنم؟
‫سر عقل اومدی.
‫منظورت چیه؟
‫خودت می‌دونی که بدون اون برات بهتره.
‫تو و دخترا
‫و اون بچه.
‫من... من که...
‫کِی من...
‫کارولاین.
‫داشتی تو خواب حرف می‌زدی.
‫خوبم.
‫هنوزم عصبانی هستی؟
‫ببین و باور کن.
‫باید آب بخوری.
‫همیشه صلاح همه رو بهتر می‌دونی، نه؟
‫حرف خودته، نه من.
‫- مری کجاست؟ ‫- تبش پایین‌تر اومده.
‫لورا پیششه.
‫خوبه.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫خیلی سردمه.
‫- تمام بدنم داره می‌لرزه. ‫- این خوبه.
‫بابا می‌گه این یعنی تبت داره پایین میاد.
‫ولی استخونام هنوز درد می‌کنن، ‫دهنم هم بدجور خشک شده.
‫بیا عزیزم.
‫استراحت کن، بره کوچولوی من.
‫تا صبح بهتر می‌شی.
‫به نظر میاد چند روزه نخوابیدی.
‫نخوابیدم.
‫قضیه چیه؟
‫تب نوبه. یهو همه‌جا رو گرفته.
‫خیلی از تازه‌واردها مریض شدن، ‫داروی کینین هم تموم شده.
‫- بارت نرسیده؟ ‫- شرمنده‌ام.
‫دو هفته پیش سفارش دادم، ‫ولی هنوز نیومده.
‫باید به ده‌ها نفر دیگه سر بزنم. ‫همه‌شون دارن زجر می‌کشن.
‫به کینین نیاز دارم.
‫کیلب، می‌شه ساندویچم رو از اتاق پشتی بیاری؟
‫تا حالا ندیده بودم اوضاع این‌قدر بد بشه.
‫مردم اول تب و لرز می‌کشن،
‫بعد تبشون بالا می‌ره، ‫بعد دما یهو افت می‌کنه،
‫فکر می‌کنن تموم شده، ‫ولی بعدش دو برابر بدتر شروع می‌شه.
‫- شاید بدونم از کجا می‌تونی یکم گیر بیاری. ‫- کجا؟
‫جما جیمز چند ماه پیش ‫یه مقدار زیادی سفارش داده بود.
‫- بعید می‌دونم ازش بگذره. ‫- بذار تلاشم رو بکنم.
‫اجازه هست؟
‫تیزه.
‫حالا دیگه برای جنگ آماده‌ای.
‫اینو بخور.
‫مراقب خودت باش.
‫این شهر نمی‌تونه از دستت بده.
‫تموم تلاشم رو می‌کنم.
‫واسه منه؟
‫واقعاً؟
‫مردم می‌گن قهوه جلوی تب رو می‌گیره. ‫ضرر نداره، نه؟
‫مزه خاک سوخته میده.
‫خب، شرمنده‌ام که شکر نداریم.
‫فقط وانمود کن ‫که لیموناد افرای پدربزرگه.
‫مطمئنی به دکتر تن نیاز نداریم؟
‫نگران نباش. ‫تب همیشه باید دوره‌اش رو طی کنه.
‫وقتی تو و مری کوچولو بودید، ‫همیشه تب می‌کردید.
‫مثل بخاری‌های کوچولو داغ می‌شدید.
‫به مامانت می‌گفتم، «هی کرولاین، ‫امشب نیازی به هیزم نداریم.»
‫«می‌ذاریم دخترا توی شومینه بخوابن ‫و کل خونه رو گرم کنن.»
‫مامان می‌گفت نه.
‫باید توی تخت گرم و نرم می‌موندید. ‫مادربزرگ هم پتو رو دورتون محکم می‌پیچید.
‫جنگل بزرگ الان خیلی دور به نظر می‌رسه.
‫قول می‌دم، اگه تبشون بالاتر رفت ‫و دیگه آب نخوردن،
‫اون‌وقت با اسب می‌رم دنبال دکتر تن.
‫چرا تو و جک ‫نمی‌رید لب رودخونه یکم آب بیارید؟
‫بعدش من به پت و پتی آب و غذا می‌دم.
‫کار قشنگی اینجا کردی، چارلی.
‫یه کار واقعاً قشنگ.
‫جرج.
‫مگه می‌شه این طاقچه شومینه از این کامل‌تر باشه؟ ‫آدم فکر می‌کنه سنگ‌تراش به دنیا اومدیم.
‫و فکرش رو بکن، ‫نمی‌خواستی باهات بیام غرب.
‫معلوم شد
‫کانزاس دقیقاً همون چیزی بود که نیاز داشتم.
‫بابا؟
‫چیزی شده؟
‫کمک کن برم روی تخت، فسقلی.
‫فقط باید چشمام رو ببندم ‫و یه دقیقه استراحت کنم. خوب می‌شم.
‫نگران نباش، جک. ‫فقط نیاز داره یه دقیقه استراحت کنه.
‫بهتره برم به کارهای خونه برسم.
‫خانم جیمز. خوشحالم که خونه‌اید.
‫حالتون چطوره؟
‫خیلی خوبم، ممنون. ‫چه کاری می‌تونم براتون بکنم، دکتر تن؟
‫خب، فقط اومدم به مردم سر بزنم.
‫و خانوادتون احتمالاً همگی سلامت هستن؟
‫- همگی سرزنده‌ان، ممنون. ‫- خب، از شنیدنش خوشحالم.
‫متاسفم که باید بگم اوضاع ‫واسه بقیه خونواده‌های این منطقه این‌طور نیست.
‫تب نوبه به شکل خیلی بدی شیوع پیدا کرده.
‫بیماری وحشتناکیه.
‫شنیدم که ذخیره خوبی از کینین دارید.
‫درسته، من برای آینده برنامه‌ریزی می‌کنم.
‫شاید اون‌قدر بزرگوار باشید ‫که هر چقدر می‌تونید بهم قرض بدید؟
‫البته فقط تا وقتی که محموله بعدی برسه.
‫متاسفانه نمی‌تونم ازش بگذرم. ‫اون کینین رو واسه روز مبادا نگه داشتم.
‫قطعاً. من...
‫می‌گم الان همون روز مباداست،
‫به‌خصوص واسه مهاجرای جدیدی که هیچ تجربه‌ای
‫توی مواجهه با این... با این نوع بیماری ندارن.
‫روز مبادای خانواده خودم.
‫خوشحال می‌شم ازتون بخرم.
‫- حداقل به عنوان پیش‌پرداخت. ‫- بحث پول نیست.
‫نه، معلومه که نیست.
‫قدردان تمام کارهایی که می‌کنید هستم، ‫اما متاسفم نمی‌تونم کمکی کنم.
‫بدون کینین،
‫مردم می‌میرن.
‫و درست نیست بذارم اسم خونواده خودم ‫هم جزو اونا باشه.
‫لورا؟
‫مری، کجایی؟
‫لورا؟
‫مری؟
‫بالاخره اومدی. ‫همه امشب مشتاق دیدنت هستن،
‫واسه همین فکر کردم یه لباس ‫برات پیدا کنیم که بپوشی.
‫دخترا کجا هستن؟
‫معلومه دیگه مدرسه.
‫این لباس‌ها دیگه نخ‌نما شدن.
‫اون بیرون مجبورت می‌کرد چیکار کنی؟
‫من با همین لباس با چارلز آشنا شدم.
‫این یکی رو یادت میاد؟
‫توی عروسی والتون پوشیده بودیش.
‫رابرت بنتون نمی‌تونست ‫با این لباس در برابرت مقاومت کنه.
‫اون ثروتمند، مهربون و قابل‌اعتماد بود.
‫قطعاً تو رو تا آخر دنیا نمی‌کشوند،
‫اونم وقتی که بارداری.
‫خودت می‌دونی این به نفعته.
‫- می‌دونم. ‫- بیا.
‫باید آب بخوری.
‫فقط داره یه دقیقه استراحت می‌کنه.
‫خیلی داغه.
‫بابا می‌گه باید آب بخوری.
‫- خودت چی؟ خودت چطوری؟ ‫- من خوبم.
‫داشتم کارهای خونه رو می‌کردم.
‫خودتو خسته نکن.
‫نمی‌کنم. قول می‌دم.
‫اینم از این.
‫بیا تو!
‫امیلی بهم گفت کینین تموم کردی.
‫دنبال هر چیز دیگه‌ای می‌گردم ‫که بتونم باهاش علائم رو درمان کنم.
‫- ریشه مار، ریوند، روغن کرچک... ‫- چی... بذار کمکت کنم.
‫من یه مقدار ذخیره توی خونه دارم. ‫می‌تونی ازش استفاده کنی.
‫کینین؟ چطور؟
‫ضرر یکی منفعت ماست. ‫می‌خوای با من بیای؟
‫راه بیفت.
‫بابا،
‫وقت آب خوردنه.
‫مامان، بیدار شو. وقت آب خوردنه.
‫چرا دوباره این‌قدر داغ شدن؟
‫مری.
‫- من و جک داریم می‌ریم کمک بیاریم. ‫- چی؟
‫مامان و بابا مثل آتیش داغن ‫و اصلاً آب نمی‌خورن.
‫- باید پت رو زین کنم و برم دنبال دکتر تن. ‫- اما نمی‌تونی.
‫- تا حالا تنهایی سوارکاری نکردی. ‫- چیزی نیست. پت راه رو بلده.
‫زود برمی‌گردم.
‫قول می‌دم.
‫پت؟
‫پتی؟
‫پت! پتی!
‫منتظر دعوت‌نامه رسمی هستی؟
‫کِی قصد داری راهی غرب بشی؟
‫اوایل بهار.
‫قبل از اینکه یخ دریاچه آب بشه.
‫برادرت یه بند در موردش حرف می‌زنه.
‫تمام پولش رو خرج رمان‌های ارزون‌قیمت ‫و یه کلاه پوست راکون کرده.
‫فکر می‌کنه قراره دیوی کراکت بشه.
‫صحیح.
‫درمورد اون...
‫خب، حرفت رو بزن.
‫نمی‌تونم جرج رو با خودم ببرم.
‫خب، سرخورده می‌شه.
‫اگه تصمیمت اینه، ‫می‌تونه همین‌جا پیش ما بمونه.
‫- اینجام نمی‌تونه بمونه. ‫- نمی‌تونه، نه؟
‫اون از نظر روحی سالم نیست، پدر. ‫خودت می‌دونی، از بعد از جنگ این‌طوری شده.
‫مسخره بازی درنیار.
‫یه یونیفرم پاره‌پوره می‌پوشه
‫که دو سایز براش کوچیکه، ‫سربازهایی رو می‌بینه که وجود ندارن.
‫هر شب با جیغ از خواب می‌پره.
‫تنها چیزی که نیاز داره یه کاره ‫تا خودشو سرگرم کنه،
‫و تو قرار بود این کار رو بهش بدی.
‫با چند نفر درمورد یه جا توی پنسیلوانیا حرف زدم، ‫سربازهای مثل اون رو درمان می‌کنن.
‫با مردم درمورد جرج حرف زدی؟
‫- می‌خوام قبل از اینکه راه بیفتم ببرمش اونجا. ‫- اون مریض نیست!
‫اون قهرمانه.
‫تمام قهرمان‌ها زخم‌هایی دارن،
‫اما تو که چیزی درموردش نمی‌دونی، مگه نه؟
‫اون به کمک آدم‌هایی نیاز داره ‫که می‌دونن چطور بهش کمک کنن.
‫جرج داغون شده، ‫و یکی باید اون رو سرپا کنه...
‫جرج!
‫جرج، صبر کن!
‫جرج! جرج، برگرد! معذرت می‌خوام!
‫جرج!
‫بشین. همون‌جا بمون.
‫سلام؟ کسی خونه هست؟
‫خانم میچل؟
‫آقای میچل؟
‫توئی، جولیا؟
‫جولیا...
‫نه.
‫منم. لورا اینگالز هستم.
‫کی باهاته؟
‫هیچ ‌کی.
‫فقط سگم جک.
‫خانوادم تب دارن و اسب‌هامون گم شدن.
‫امیدوار بودم آقای میچل ‫بتونه منو ببره تا دکتر تن رو بیارم.
‫ویلیام واسه کار رفته بیرون شهر.
‫تا چند روز دیگه برنمی‌گرده.
‫مامان؟ من یکم دیگه آب می‌خوام.
‫من برات میارم.
‫می‌تونم پیاده برم شهر.
‫نه، تنهایی نه.
‫تنها نیستم. جک همراهمه.
‫من سریع می‌دوم. نگران نباشید.
‫بلدی چطور از اینجا بری جاده اصلی؟
‫فکر کنم آره.
‫اونو مستقیم به طرف شرق برو تا به شهر برسی.
‫به هر کسی که دیدی اشاره کن نگه‌داره.
‫ولی به هیچ وجه از جاده خارج نشو.
‫بهم قول می‌دی؟
‫قول می‌دم.
‫خدایا،
‫توی این مسیر به لورا کمک کن.
‫نذار هیچ دشمن یا موجودی
‫بهش آسیبی برسونه.
‫کیلب؟
‫[ریشه زنجبیل و پوست بید. ‫پولش رو می‌دم]
‫با ریشه زنجبیل و پوست بید کجا داری می‌ری؟
‫خونه اینگالزها.
‫واسه گرفتن بسته‌شون دیر کردن، ‫می‌ترسم تب کرده باشن.
‫اگه تب کرده باشن هم کاری از دستت برنمیاد.
‫اونا به کینین نیاز دارن. تا وقتی دکتر تن ‫و لیسی برنگردن، کینین نداریم.
‫- فقط می‌خوام یه سری بهشون بزنم. ‫- کیلب، دلم نمی‌خواد مریض بشی.
‫ولی دکتر تن گفت که آدم ‫از بقیه تب نمی‌گیره.
‫هیچ‌کس... هیچ‌کس نمی‌دونه چطور مبتلا می‌شن، ‫حتی خود دکتر تن.
‫و من نمی‌ذارم ریسک کنی.
‫دکتر تن و لیسی قصد دارن ‫به تمام خانواده‌های غرب شهر سر بزنن.
‫مطمئنم اینگالزها ‫اولین خانواده توی لیست هستن.
‫خیلی خب؟ فقط ایمان داشته باش، کیلب.
‫چشم خانم.
‫خیلی خب. جارو زدن رو تموم کن، ‫برات یه چیزی درست می‌کنم بخوری.
‫جک!
‫جک.
‫نگاه کن.
‫سلام! سلام! سلام!
‫خواهش می‌کنم! ما به کمک نیاز داریم!
‫مادربزرگ؟
‫توی کانزاس چیکار می‌کنی؟
‫دلم واسه دخترام تنگ شده بود.
‫منم دلم برات تنگ شده بود.
‫همه از تب مریض شدن.
‫باید برم دنبال دکتر.
‫من خوبم. فقط یکم داغم.
‫خب، پس بیا. بریم طرف شهر. ‫توی راه می‌تونی همه‌ چی رو برام تعریف کنی.
‫- زندگی توی چمنزار رو دوست داری؟ ‫- دوست دارم.
‫واسه تو و مری ‫یه سرویس چای‌خوری واسه کلبه بازی درست کردم.
‫دیگه واسه سرویس چای‌خوری بزرگ شدی، نه؟
‫- بزرگ نشدیم. ‫- خوبه.
‫چون برای نشون دادنش بهت کلی ذوق دارم.
‫باید به‌زودی برسیم اونجا.
‫ساکت، جک.
‫بابا؟
‫بابا!
‫جرج!
‫هی، مجبور نیستی بری. تو...
‫مجبور نیستی کاری رو ‫که دلت نمی‌خواد انجام بدی.
‫چرا نمی‌تونستی بذاری ‫همه‌ چی همون‌طور که خوبه بمونه؟
‫می‌خواستم کمک کنم.
‫همیشه فکر می‌کنی صلاح همه رو بهتر می‌دونی.
‫من... معذرت می‌خوام.
‫هیچ‌وقت به‌خاطر این نمی‌بخشمت.
‫معذرت می‌خوام!
‫خواهش می‌کنم!
‫پدر!
‫پدر، برگرد!
‫معذرت می‌خوام!
‫بابا؟
‫بابا، بیدار شو. بابا؟
‫مری.
‫داشتی توی خواب راه می‌رفتی؟
‫معذرت می‌خوام. معذرت می‌خوام.
‫با کی حرف می‌زدی؟
‫هیچ‌کس.
‫مهم نیست.
‫دکتر تن!
‫اون تب داره.
‫- همه‌مون تب داریم. ‫- هی. آروم، آروم، آروم.
‫خیلی خب. اشکالی نداره. ‫حالت خوب می‌شه.
‫این رو بنوش. همه‌ش رو بنوش.
‫- بیا عزیزم. ‫- همینه.
‫- مگه تو یه بره کوچولوی شجاع نیستی؟ ‫- بیایید شما دوتا رو برگردونیم به خونه.
‫لورا با شماست؟
‫لورا؟ چرا باید پیش من باشه؟
‫اون سوار بر اسب رفت دنبال دکتر تن.
‫چند ساعت پیش.
‫مادربزرگ کجا رفت؟
‫هی. پسر خوب، جک. ‫پسر خوب. خیلی خب.
‫بیا. بیا.
‫بیا.
‫اشکالی نداره. فقط بخور. آره.
‫فکر می‌کنی می‌تونی بایستی؟
‫آره، فکر می‌کنی می‌تونی؟ ‫خیلی خب.
‫نگران نباش. می‌برمت یه جای امن.
‫فکر کردم سر رنگ زرد توافق کردیم.
‫من رنگ زرد رو نمی‌خواستم.
‫مسخره بازی درنیار.
‫رابرت منتظره تا واسه شام بری پیشش.
‫هنوزم واسه داشتن اون زندگی شانس داری، کارولاین.
‫من اون زندگی رو نمی‌خواستم.
‫رابرت کسل‌کننده و قابل‌پیش‌بینی بود.
‫اون امن بود.
‫من یه چیز متفاوت می‌خواستم.
‫چارلز بهت دروغ گفت.
‫اون زیادی خوش‌بین و ساده‌لوحه.
‫اما در عین حال باهوشه...
‫و خلاقه
‫و انگیزه‌اش عشق ‫و امید و حس ماجراجوییه.
‫و من همیشه اینو واسه زندگیم می‌خواستم.
‫همیشه تصور می‌کردم ‫خودم هم همین‌جور آدمی هستم.
‫اون باعث می‌شه احساس کامل بودن کنم، الایزا.
‫باعث می‌شه احساس کنم خودمم.
‫تو هیچ‌وقت اینو درک نکردی.
‫این همون چیزیه که می‌خوای؟
‫یه زندگی نامطمئن؟
‫یه زندگی نامطمئن پر از فرصت‌های ممکنه.
‫من یه زندگی پر از فرصت‌های ممکن می‌خوام.
‫تو اون بیرون کاملاً تنهایی.
‫فکر نمی‌کنم تنها باشیم.
‫بذار برم خونه، الایزا.
‫من نیستم که تو رو اینجا نگه داشتم.
‫خوش برگشتی.
‫چارلز بیرونه، داره یکم هوای تازه می‌خوره.
‫مری داره استراحت می‌کنه، ‫و لورا تو خونه خانواده میچله.
‫چرا؟ اون... اون اونجا چیکار می‌کنه؟
‫خب، اون رفته بود دنبال کمک بگرده، ‫و نزدیک مزرعه حالش بد شد.
‫اما کیلب پیداش کرد و آوردش.
‫حالش کاملاً خوبه.
‫دکتر تن گفت تا حالا ندیده بوده ‫دو تا دختر در حال نقاهت این‌قدر بهشون خوش بگذره.
‫عصاره گوشته. طعم کینین رو ‫از دهنت می‌بره
‫و یکم جون می‌گیری.
‫ممنون که مراقبمون بودید.
‫من... امیدوارم بذاری این لطفت رو جبران کنم.
‫نیازی نیست. باعث افتخارمه.
‫و آقای ادواردز، حالش... ‫حال اون خوبه؟
‫اونم یکم حالش بد شده بود.
‫جان همون کسی بود که چند هفته پیش ‫واسه گرفتن کینین سوار بر اسب رفت.
‫اون تک‌تک سکه‌های جایزه‌اش رو خرج کرد.
‫یه حسی بهش می‌گفت ‫که مردم دارن سختی می‌کشن.
‫و اون طاقت نداره سختی کشیدن مردم رو ببینه.
‫لطفاً مراتب قدردانی منو بهش برسون.
‫من می‌رم یه سری به مری بزنم. ‫تو همه‌ش رو تا قطره آخر بخور.
‫خواب پدر و جرج رو دیدم،
‫تمام اتفاقاتی که قبل از رفتنمون افتاد،
‫دریاچه.
‫به‌شدت باور داشتم ‫که دارم کار درست رو انجام می‌دم.
‫- تو می‌خواستی کمک کنی. ‫- اما کمکی نکردم.
‫حالا تو این زمین بلاتکلیف موندیم.
‫ما تنهاییم.
‫نزدیک بود از تب بمیریم.
‫و می‌ترسم تو هم هیچ‌وقت منو نبخشی.
‫منظورت چی بود ‫وقتی گفتی یه راه فرار داری؟
‫توی اون نامه چی بود؟
‫هیچی.
‫مهم نیست.
‫فقط از این به بعد نیاز دارم بهم اعتماد کنی.
‫نیاز دارم همون‌طور که بهت باور دارم، ‫بهم باور داشته باشی.
‫نیاز دارم باور کنی ‫که من قوی و توانام.
‫می‌تونم از پس هر چیزی که پیش بیاد بربیام، ‫خوب یا بد.
‫نیاز دارم درک کنی ‫که من توی این مسیر باهات همراهم.
‫دیگه هیچ رازی بینمون نباشه.
‫تا حالا آهنگی مثل این نشنیده بودم.
‫این یه دعای صبگاهی واسه شکرگزاری از واکان‌تا، خالق،
‫به‌خاطر گذشته، حال و آینده.
‫خیلی وقت بود انجامش نداده بودم.
‫چرا؟
‫من دخترم رو از دست دادم،
‫یه سال پیش.
‫متاسفم.
‫اسمش جولیا بود؟
‫آره.
‫اون روز وقتی اومدم توی خونه، ‫من رو جولیا صدا زدی.
‫واقعاً؟
‫گود ایگل حتماً دلش براش تنگ شده.
‫اون درباره‌اش حرفی نمی‌زنه.
‫تقصیر منه.
‫تا مدت‌ها، ‫یادآوری خاطراتش غمگینم می‌کرد،
‫حتی شنیدن اسمش.
‫اما،
‫توی این چند هفته گذشته،
‫به‌خصوص این چند روز اخیر،
‫حضور روحش رو در کنارم حس می‌کنم،
‫وقتی وسایلش رو می‌بینم و دستم می‌گیرم،
‫وقتی صدای خنده و بازی کردن ‫گود ایگل با تو رو می‌شنوم،
‫همون‌طور که قدیما ‫با جولیا می‌خندید و بازی می‌کرد.
‫مامان.
‫بابا حالش اون‌قدر خوب نبود، ‫واسه همین خودم اومدم دنبالت.
‫نمی‌تونستم یه دقیقه دیگه هم صبر کنم.
‫آماده‌ای بریم خونه؟
‫خیلی خب. بدو برو داخل لباس بپوش.
‫ممنون که مراقبش بودید.
‫خونه قشنگی داری.
‫من شانس آوردم
‫که توی هیئت اعزامی معلم‌هایی داشتم
‫که علاقه‌ام به زبان و ادبیات رو تشویق کردن.
‫لورا بهم گفت شما معلمی.
‫آره، قبل از اینکه ازدواج کنم.
‫حالا تا وقتی که اینجا مدرسه باز بشه، ‫خودم توی خونه به دخترا درس می‌دم.
‫من معلم خیلی صبوری نیستم.
‫فکر کنم ایده خوبی باشه ‫که گود ایگل در کنار دخترای دیگه آموزش ببینه،
‫اگه هنوزم مایل باشی.
‫آموزش فقط به کتاب خوندن نیست.
‫خوشحال می‌شم.
‫باید حسابی استراحت کنی.
‫تب می‌تونه هم واسه خودت ‫و هم واسه بچه خیلی خطرناک باشه.
‫چه حسی داری؟
‫خیلی بهترم.
‫ممنون.
‫من شنیدم که بابات رو نجات دادی.
‫منم شنیدم تو خواهرم رو نجات دادی.
‫اون کار... کار جک بود.
‫خب، به هر حال ممنون.
‫دوستا هوای همدیگه رو دارن.
‫کیلب!
‫امیدوارم بدونی چقدر بهت افتخار می‌کنیم.
‫خیلی از بزرگ‌ترها هم این‌قدر شجاع نبودن.
‫ولی من که نتونستم کمکی پیدا کنم.
‫و پت و پتی هم رفتن.
‫احتمالاً وقتی بهشون غذا می‌دادم، ‫در اصطبل رو باز گذاشتم.
‫نگران نباش.
‫همین که گشت‌وگذارشون تموم بشه، ‫خودشون برمی‌گردن.
‫من مادربزرگ رو توی چمنزار دیدم.
‫بغلم کرد ‫و برام از روباه،
‫مرغ‌ها و زنبورای عسل گفت.
‫بوی گل بنفشه می‌داد.
‫می‌دونم داشتم خواب می‌دیدم.
‫فقط دلم براش تنگ شده.
‫منم دلم براش تنگ شده.
‫همه اومدن تا بهمون کمک کنن،
‫درست مثل همون جنگل بزرگ.
‫فکر کنم همین‌طوره.
‫می‌خوای یکم موسیقی گوش بدیم؟
‫این سرود موردعلاقه پدربزرگه.
‫- کلماتش رو یادت هست؟ ‫- یادم هست.
‫♪ بیا قدر زندگی رو بدونیم ♪
‫♪ تا وقتی که هنوز شمع روشنه ♪
‫♪ و گل‌های تازه رو ♪
‫♪ قبل از پژمرده شدن بچینیم ♪
‫♪ چرا این‌قدر شیفته رنج و سختی هستید؟ ♪
‫♪ چرا می‌خواید خار ملامت رو به تن کنید؟ ♪
‫♪ و بی‌تفاوت از کنار گل‌های سوسن بگذرید ♪
‫♪ که در مسیر ما شکوفا می‌شن ♪
‫♪ بیا قدر زندگی رو بدونیم ♪
‫♪ تا وقتی که هنوز شمع روشنه ♪
‫♪ و گل‌های تازه رو ♪
‫♪ قبل از پژمرده شدن بچینیم ♪
W W W . M O V I E S H O . C O M
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M