‫این همون کسیه که اینجا رو ساخته. ‫همون کسیه که داره برمی‌گرده.
‫- می‌خواست یارو رو بکُشه. ‫- سیلوی؟
‫- الان کجاست؟ ‫- نمی‌دونم.
‫[آنچه گذشت...]
‫شاخه‌های جدید دارن بافندۀ زمان رو سنگین می‌کنن.
‫- بافندۀ زمان؟ ‫- بد شد.
‫- باید اون شاخه‌های جدید رو ناپدید کنیم. ‫- نباید این کار رو بکنیم.
‫توی اون شاخه‌ها، یه عده آدمِ زنده هستن.
‫توی خط زمانی، یه زندگی داشتی.
‫شما هم همین‌طور. ‫همه‌مون متغیر هستیم.
‫- این قضیه همه‌چی رو عوض می‌کنه. ‫- هیچی رو عوض نمی‌کنه.
‫داکس و گروهش دارن به اسلحه‌خونه حمله می‌کنن.
‫پس اینجایی.
‫اونم از متغیرمون.
‫رن‌اسلیر.
‫من هیچ دوستی ندارم. ‫هیچ‌کس رو ندارم.
‫ناامیدت نمی‌کنم.
‫- سیلوی، دست نگه دار. دست نگه دار. ‫- چی‌کار می‌کنی؟
‫باید بفهمیم توی «آخرِ زمان» ‫چه اتفاقی افتاده.
‫سیلوی رو پیدا کن.
‫چی میل دارید؟
‫می‌خوام همه‌چی رو امتحان کنم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»
‫نظرت؟
‫[انگلستان - لندن]
‫- سیلوی اینجا نیست. ‫- ما که همین الان اومدیم.
‫- حس می‌کنم درست نیست. ‫- می‌دونم، ولی چرا؟
‫- زیادی امنه. ‫- خیلی‌خب.
‫منطقۀ جنگی نیست، آخرالزمان نیست. ‫به سبک سیلوی نمی‌خوره.
‫شاید داره تاکتیکش رو عوض می‌کنه. ‫ضمناً یه سیگنال از یه زمان‌نگار داریم
‫مال شکارچی ایکس-۵ بوده ‫تا اینکه ارتباط اون دستگاه قطع شده.
‫اگه زمان‌نگار قطع شده باشه، ‫پس سیلوی ایکس-۵ رو زودتر پیدا کرده.
‫- شکی توش نیست. ‫- آره، مخالف نیستم.
‫ولی گفتی می‌خوای سیلوی رو پیدا کنی، نه؟
‫حالا که داکس و ایکس-۵ جواب نمی‌دن،
‫این تنها سرنخ‌مونه.
‫[زینیاک]
‫چه حسی نسبت به دستیابیِ سریعت به شهرت داری؟
‫نمی‌دونم چه حسی دارم ‫ولی می‌دونم خیلی خوشتیپ شدم.
‫خداییش یه نگاه بنداز.
خیلی خوشتیپ شدم.
‫شایعه‌های مربوط به «بریجیت باردو» واقعیت دارن؟
‫عه، ران. ران، نباید همچین سؤالی ازم بپرسی.
‫چی‌کار می‌کنی؟ ‫الان وسط یه قرار عاشقانه‌ام.
‫رفیق، این قضیه باید مثل یه راز بمونه. ‫مثل یه راز!
‫- تو... ‫- زینیکِ ۲ هم ساخته می‌شه؟
‫یه دنباله برای طرفدارها.
‫موبیوس! وای!
‫خوشحالم می‌بینم آدمای ناچیز رو فراموش نکردی.
‫قبلنا با این آقا کار می‌کردم.
‫- خوشتیپ شدی. ‫- خیلی ممنون.
‫خودتم خیلی خوب شدی. ‫کلی حرف برای گفتن داریم.
‫- بعد از مراسم، باشه؟ ‫- خب، می‌شه هم همین الان صحبت کنیم.
‫واقعیتش از دیدنِ شما دوتا خیلی خوشحالم.
‫باید در جریان اتفاق‌های اینجا بذارم‌تون.
‫- چرا که نه؟ ‫- ولی فکر کنم قبلش...
‫یه نوشیدنی به کارمون بیاد. ‫چی می‌خوری؟
‫- غافلگیرم کن. ‫- خیلی‌خب، تو چی؟
‫- نه، من نمی‌خوام. ‫- خیلی‌خب، زهرِماری می‌خوریم.
‫اشکالی نداره تا وقتی اینجاییم یه نوشیدنی بخوریم ‫چون بازم کارمون رو می‌کنیم.
‫- الان داره می‌دوئه؟ ‫- داره می‌دوئه.
‫وای خدا، برد وُلف‌ـه. ‫می‌شه بهم امضا بدی؟
‫برای طرفدارهام هر کاری حاضرم... ‫عه، عه!
‫هوی!
‫برد! برد! صبر کن.
‫وایستا! بیا اینجا ببینم.
‫بی‌خیال، موبیوس.
‫گند می‌زنی به زندگیِ اینجام.
‫زندگیِ اینجات؟
‫هنوزم خوشحالی که اینجاییم؟
‫بی‌خیال بابا!
‫بی‌خیال ایکس-۵، ‫واقعاً فکر کردی می‌تونی از دست من فرار کنی؟
‫آره.
‫آهای!
‫پسر بی‌ادب داره کجا می‌ره؟
‫این آقای شیک و پیک داره کجا می‌ره؟
‫بلیتِ اُپرات رو گُم کردی؟ ‫آره؟ وای خدا.
‫- خیلی‌خب، ای خدا. ‫- کجا می‌ری؟
‫- خیلی‌خب. ‫- همینه!
‫- امشب پا توی خیابونِ اشتباهی گذاشتم. ‫- بیاید...
‫بیاید یه لحظه آروم بگیریم. ‫باشه؟ ریلکس باشید.
‫- برید عقب. ‫- عه!
‫برید عقب! ‫آهای، برید عقب!
‫عه، پس گردن‌کُلُفت‌شون تویی؟ هان؟
‫- خیلی بی‌تجربه‌ای، ایکس-۵ ‫- معلوم بود تویی.
‫حالا دیگه بدلکاری‌های خودتو انجام می‌دی؟
‫خیلی قشنگ بود، خیلی قشنگ.
‫جادو رو بذار کنار و جوانمردانه بجنگ.
‫اوه، گندش بزنن.
‫جنگ جوانمردانه‌ای نیست.
‫من هیچ کار اشتباهی نکردم.
‫باشه، ولی چرا فرار کردی؟
‫فکر نمی‌کنی این نمایش سایه‌ها ‫یه‌کم زیاده‌روی باشه؟
‫به‌نظر من که خیلی درست و به‌جا بود.
‫تمامیِ آنالیزورهای در دسترس ‫به ناظرین زمان رجوع کنند...
‫- بهت میاد. ‫- حتماً خیلی داری عشق می‌کنی.
‫اینی که گردنته ‫از اونی که فکرش رو می‌کنی تنگ‌تره، مگه نه؟
‫آره. دفعۀ بعدی یه دونه شُل‌ترش رو می‌گیرم.
‫- این چیه؟ ‫- یه زمان‌نگارـه.
‫- باهاش چی‌کار کردی؟ ‫- چندتا دکمۀ رنگارنگ براتون گذاشتم روش.
‫وقتی توی سلولت وقت داشتی، ‫بهمون می‌گی سیلوی رو پیدا کردی یا نه.
‫صحیح! نه که من مجرمم؟!
‫خیلی‌خب، یالا برو تو.
‫یالا!
‫همین‌طور برو جلو.
‫می‌بینم ایکس-۵ بی‌سروصدا نرفت.
‫توی بی‌سروصدا بودن خیلی تبحری نداره.
‫ولی یه‌کم گوشۀ سلول وقت بگذرونه، ‫بهمون اطلاعات می‌ده.
‫- اینو چی‌کار کنیم؟ ‫- بدید او.بی بررسی‌اش کنه.
‫او.بی؟ سلام؟
‫اوروبروس؟
‫وای خدا، من چقدر خوبم.
‫خیلی‌خب، باید این دوتا سیم رو به‌هم وصل کنم و...
‫باید تر و تمیز درش بیارم،
‫- تا سریع نگهش داره. ‫- او.بی؟
‫عه! سلام بچه‌ها.
‫- اوضاع چطوره؟ ‫- بافنده توی وضعیت خوبی نیست.
‫ولی دارم سعی می‌کنم ‫یه دستگاه بهینه‌ساز درست کنم
‫تا تمام اون شاخه‌های جدید رو کنترل کنه.
‫خودش ترتیبش رو می‌ده.
‫او.بی... می‌شه برام ‫یه نگاه به این زمان‌نگار بندازی؟
‫بده ببینم.
‫عه، چه جالب.
‫آره، قطعاً می‌تونم ته و توش رو در بیارم.
‫به‌نظرتون اولویت این ‫بالاتر از جلوگیری از یه فروپاشیِ زمانی‌ـه؟
‫- نه. ‫- نه، اگه جای تو بودم...
‫- تمرکزم رو روی فروپاشیِ زمانی حفظ می‌کردم. ‫- موافقم.
‫به‌نظر معقول میاد. خیلی‌خب.
‫تمام چیزایی که باید در مورد این بدونید رو ‫اینجا نوشتم.
‫سیگنالی از زمان‌نگار رن‌اسلیر دریافت نکردیم؟
‫چشم.
‫- رهگیریِ رن‌اسلیر؟ ‫- چرا داری آروم حرف می‌زنی؟
‫مأموریت مخفیه دیگه؟ نه؟
‫رن‌اسلیر سی-۲۰ رو کُشت،
‫اقدام به کُشتنِ موبیوس کرد، ‫منو انداخت توی «زندانِ زمان»
‫و سعی کرد کنترل ت.ن.ز رو به دست بگیره.
‫چرا رهگیریِ زمان‌نگارش باید مخفی و محرمانه باشه؟
‫- صحیح! ‫- صحیح.
‫صحیح. ‫ولی نه، خبری نشده.
‫حالا که خانم دقیقه نیست،
‫آنالیزورها دارن دستی رهگیری می‌کنن.
‫و با تمام شاخه‌های اضافی،
‫عین پیدا کردنِ سوزن توی انبار کاه می‌مونه.
‫ولی یه چیز دیگه پیدا کردم.
‫رن‌اسلیر داده‌ها رو از زمان‌نگارش پاک کرده
‫ولی تونستم اینکه کی آخرین پیام رو فرستاده رو ‫سرِ هم کنم.
‫کی؟
‫باید دوباره این پیچه رو ببندم، درسته؟
‫توی صفحۀ هفت همینو نوشته.
‫نه. ‫بند ۴۲ باید با مدیریت سیستم مطابقت داشته باشه.
‫همون بند که نور قرمز رو می‌گه؟
‫- قبلاً امتحان کردیم. ‫- خب، دوباره امتحان کن.
‫چون اونو برنگردونده بودی سرِ جاش، نه؟
‫زیادی پیچیده‌ست.
‫الان توی صفحۀ چند بودم که...
‫کتاب رو برعکس گرفته بودم.
‫- نمی‌تونم تمرکز کنم. انگار چرت و پرت نوشته. ‫- موبیوس.
‫بذار یه چیزی بگم که متمرکز بشی. ‫اگه سر از این در نیاریم،
‫کل اینجا نابود می‌شه. ‫حالا چه با فروپاشیِ زمانی چه بدونِ اون.
‫- باشه، بهشون می‌گم. ‫- کیسی، چیزی که الان بهم گفتی رو بهشون بگو.
‫خانم دقیقه داره به رن‌اسلیر کمک می‌کنه.
‫- چی؟ ‫- پس برای همین هیچ خبری ازش نیست.
‫- اوهوم. ‫- صبر کن ببینم.
‫وقتی توی گذشته بودم،
‫یه چیزی شنیدم.
‫یه گفت‌وگوی قدیمی بین رن‌اسلیر ‫و «اونی که باقی می‌مونه».
‫به حرفاشون می‌خورد که عاشق و معشوق باشن.
‫اون زن واقعاً هر لحظه آدم رو سورپرایز می‌کنه.
‫قربون دهنت.
‫حالا کجان؟ رن‌اسلیر، خانم دقیقه؟
‫دقیق نمی‌دونم ولی بازم می‌گردم.
‫اگه زمان‌نگار سیگنالی دریافت کرد ‫بهتون خبر می‌دم.
‫ولی یه مقدار وقت می‌بره.
‫- اینجا اوضاع چطوره؟ ‫- خیلی تعریفی نداره.
‫اشکالی نداره. بالأخره ازش سر در میاریم.
‫- کِی می‌خواستی بهمون بگی... ‫- اون چیه؟
‫یه زمان‌نگارِ دستکاری‌شده‌ست.
‫- چی‌کار می‌کنه؟ ‫- می‌خوایم همینش رو بفهمیم.
‫ایکس-۵ می‌گه یه‌جوری ‫رهگیریِ ت.ن.ز رو مسدود می‌کنه.
‫همچین کاری نمی‌کنه.
‫بفرما.
‫آره. کتاب راهنمای ت.ن.ز رو نخوندین؟
‫- خب، حفظش که نکردم ولی... ‫- اوهوم.
‫یه مدت طول می‌کشه اصلاحاتش رو آنالیز کنم
‫ولی قطعاً هیچ ردیابی رو مسدود نمی‌کنه، ‫از این بابت مطمئنم.
‫سرِ همین قضیه می‌ریم سراغ ایکس-۵.
‫بریم یه صحبتی با برد ولف داشته باشیم.
‫- بریم یه صحبت جدی داشته باشیم. ‫- ممنون.
‫خیلی‌خب، سؤال‌هاتون ساده باشن. ‫داکس کجاست؟
‫سیلوی کجاست؟ ‫و با اون زمان‌نگار چی‌کار کرده؟
‫فقط همینا رو باید بفهمیم. ‫خب؟
‫ولی صد درصد برد ما رو می‌شناسه ‫و تاکتیک‌هامون رو بلده.
‫ولی خصوصیاتِ یه بازیِ شطرنجِ جذاب همینه.
‫خیلی‌خب، از همه مهم‌تر، برد آدم عوضی‌ایه.
‫پس نذارید بره روی مُخ‌تون. باشه؟ خب؟ لوکی؟
‫چیه؟
‫بریم.
‫عه، خوش برگشتید. ‫چطوره این قلاّدۀ زمان رو در بیارید
‫و شروع کنید مثل کسی باهام رفتار کنید ‫که مقامش ازتون بالاتره؟
‫- من اینجا کار نمی‌کنم. ‫- عه، نکتۀ خوبی بود.
‫پس دیگه حرف نزن.
‫ببینم، اونجا توی «خط زمانیِ سری ‫چی‌کار می‌کردی؟
‫- فیلم درست می‌کردم. ‫- وقت‌مون رو هدر نده، ایکس-۵.
‫- اسمم بردـه. بردلی. ‫- صحیح، برد!
‫بریم سر اصل مطلب، خب؟
‫با این زمان‌نگار چی‌کار کردی؟
‫- جواب سؤال رو بده. ‫- ردیاب‌هاتون رو مسدود می‌کنه.
‫- نه، نمی‌کنه. ‫- چشم‌بسته غیب گفتی؟
‫- برای چه منظوری طرحی شده، ایکس-۵؟ ‫- برد هستم.
‫اصلاً با اجازۀ کی منو اینجا نگه داشتید؟
‫چون هیچ‌کدوم از افراد این اتاق ‫مقام‌شون در حد این تصمیم بالا نیست.
‫برای بازداشت شکارچی‌ای که ‫پُستش رو ترک کرده، نیازی به تأیید کسی ندارم.
‫قشنگ گفتی. قشنگ گفتی.
‫ولی خودت نبودی که یه ریز حرف از این می‌زدی
‫که همه‌مون توی خط زمانی زندگی داریم؟
‫خب، من رفتم زندگی‌ام رو پس گرفتم.
‫دقیقاً سرِ چی از دستم عصبانی‌اید؟
‫جون یه عده در خطره.
‫جون یه عده در خطره؟
‫وای که چقدر پُررویی.
‫«جون یه عده در خطره.»
‫اینجا همه می‌دونن داری چی‌کار می‌کنی، خب؟
‫فقط داری تلاش می‌کنی ‫تا تمام کارهای وحشتناک...
‫و افتضاحی که توی زندگی‌ات کردی رو جبران کنی، ‫مردکِ رقت‌انگیز!
‫- خیلی‌خب، کافیه. ‫- نه، نه، موبیوس. نه، این...
‫بحث جالبیه.
‫- ادامه بده. می‌خوام بیشتر بشنوم. ‫- خوبه.
‫ببین، تمام کارهایی که تو و سیلوی ‫به قصد کمک کردین،
‫- فقط و فقط اوضاع رو بدتر کرد. ‫- جدی؟
‫من پرونده‌ات رو خوندم.
‫مسئله تویی. مشکل اصلی تویی.
‫هر بار یکی از نسخه‌های تو رو پیدا کردیم ‫دردسر شد.
‫مشکل اینجاست که فکر می‌کنی تو یکی فرق داری ‫ولی این‌طور نیست.
‫مهم نیست چه لباسی می‌پوشی،
‫چه تیپی می‌زنی یا چه دروغ‌هایی ‫به دوست‌هات می‌گی
‫یا حتی چه دروغ‌هایی به خودت می‌گی.
‫در نهایت، فقط همه‌چی رو بدتر می‌کنی.
‫برای موبیوس، برای بی-۱۵،
‫برای مادرت.
‫چون تو کارِت همینه.
‫شکست می‌خوری. بی‌عُرضه‌ای.
‫لوکی.
‫انقدر سعی نکن قهرمان باشی، پسر.
‫تو یه شروری.
‫و توش تبحر داری. ‫همون رو ادامه بده.
‫ممنونم، برد.
‫خیلی ممنون.
‫واقعاً تحت‌تأثیر قرار گرفتم.
‫می‌دونی، حق با توئه.
‫کارهای وحشتناک و افتضاحی کردم.
‫آره، شاید واقعاً همچین آدمی باشم، ‫ایشون هم می‌دونه.
‫منِ واقعی همینم. ‫بی‌عُرضه‌ام.
‫همیشه این‌طور بوده. ‫همیشه هم این‌طور می‌مونه.
‫و شاید این مدت...
‫- داشتم جلوی خودمو می‌گرفتم. ‫- لوکی.
‫شاید داشتم صبر و حوصله می‌کردم.
‫شاید منتظر همچین لحظه‌ای بودم،
‫تا با تو یه‌سری کارهای...
‫افتضاح و وحشتناک بکنم.
‫پس بذار یه‌بار دیگه ازت بپرسم.
‫سیلوی کجاست؟
‫زیادی شیفتۀ اون شدی.
‫روان‌درمانی نیاز داره.
‫- می‌تونم یکی رو بهت معرفی کنم... ‫- خیلی‌خب. بیا.
‫البته اگه می‌خوای خوب بشی.
‫حیوون دست‌آموزت رو کنترل کن، موبیوس.
‫اوضاع یه‌کم جدی شد.
‫ببین، یه جوکِ قشنگ برات بگم؟
‫تق تق.
‫- کیه؟ ‫- برد.
‫- کدوم برد؟ ‫- یادم نمیاد ولی توی سینما بود.
‫نمی‌خوام اسمت فراموش بشه.
‫پس باهامون همکاری کن، ‫جواب سؤال‌هامون رو بده
‫که ما برت گردونیم اونجا تا بقیه فراموشت نکنن.
‫نظرت چیه؟
‫- همچین کاری می‌کنی؟ ‫- آره.
‫- قول می‌دی؟ ‫- قول می‌دم.
‫صحنه رو داشتید؟
‫موبیوس، تو می‌تونی بازیگر شی.
‫من بازیگر نیستم، آنالیزورم. ‫ولی ممنون.
‫تو آنالیزور نیستی، منم شکارچی نیستم.
‫هیچ‌کدوم از اینا واقعی نیستن.
‫اصلاً توی خط زمانی کی هستی؟ خودت می‌دونی؟
‫اهمیتی نداره.
‫فکر می‌کنم اهمیت داشته باشه ‫چون هیچ‌کدوم از اینا واقعی نیستن.
‫- خیلی‌خب. ‫- ت.ن.ز خونۀ واقعی‌ات نیست.
‫موبیوس حتی اسم واقعی‌ات هم نیست.
‫خب، با اسم دیگه‌ای جواب کسی رو نمی‌دم.
‫اصلاً می‌دونی چه‌جور زندگی‌ای رو ‫ممکنه ول کرده باشی؟
‫که کی ممکنه اونجا منتظرت باشه؟ ‫منظورم اینه که برات مهمه؟
‫می‌دونی که اونا مال رو دزدیدن.
‫می‌دونی زندگی‌هامون رو دزدیدن ‫ولی هنوز اینجایی.
‫آخه یه‌جورایی عجیبه، پسر. ‫باید از خواب بیدار شی.
‫- بیدارم. ‫- نه، خوابی.
‫- باید بیدار شی، موبیوس. ‫- بیدارم.
‫- و تا وقتی بیدار نشدی، هیچی نیستی. ‫- نه.
‫اون خانم هیچی نیست. لوکی رو که اصلاً نمی‌دونم ‫از کجاش شروع کنم، ولی اینجا هیچی نیستید.
‫و تا وقتی بیدار نشی، ‫صرفاً یه مردِ بی‌اصالتی. یه...
‫خودت بی‌اصالتی! ‫مردکِ احمق!
‫- عه! ‫- مردکِ احمق.
‫عه!
‫موبیوس! ایول.
‫- چی شد یهویی؟ ‫- هیچی.
‫- خوبی؟ ‫- چیزیم نیست.
‫- اونجا چِت شد؟ ‫- هیچی.
‫- به‌نظر نمی‌اومد هیچی باشه. ‫- یه حرکت تاکتیکی بود.
‫- به‌نظر که رفتش روی مُخت. ‫- نوچ!
‫روی مُخِ من نرفت. ‫روی مُخِ تو رفت.
‫موبیوس، خوبی؟
‫تا حالا این‌طوری ندیده بودمت.
‫- چطوری ندیده بودی؟ ‫- اشکالی نداره، قضاوتت نمی‌کنم.
‫حس می‌کنم داری قضاوت می‌کنی. ‫ببین، بهت گفتم هم می‌تونم سخت‌گیر باشم و هم...
‫- اینجا کجاست؟ ‫- من که داشتم دنبال تو می‌اومدم.
‫نه، من داشتم دنبال تو می‌اومدم.
‫موبیوس. ‫به‌وضوح جلوتر از من بودی.
‫چطوره بریم کیک بخوریم؟
‫- کیک لیمویی. ‫- خیلی‌خب، عالیه. بیا بریم.
‫هوم.
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫آره.
‫ببین، اون حرکتم تاکتیکی نبود.
‫کنترلم رو از دست دادم.
‫ایرادی نداره.
‫ببین، پیش میاد.
‫یه وقتایی خشم آدم جمع می‌شه ‫و بالأخره باید... خالی‌اش کنی.
‫اون دفعه رو یادته که
‫اون‌قدر از دستِ پدر و برادرم عصبانی بودم
‫که رفتم کرۀ زمین...
‫و کل شهر نیویورک رو ‫با ارتش فضایی‌ها گروگان گرفتم؟
‫سنگِ ذهن رو روی تونی استارک استفاده کردم.
‫عمل نکرد، ‫واسه همین استارک رو از ساختمون پرت کردم پایین.
‫حالا بذار یه چیزی رو بهت بگم.
‫- حرکت تاکتیکی‌ای نبود. ‫- آره.
‫کنترلم رو از دست دادم.
‫یه وقتایی احساسات‌مون بهمون غلبه می‌کنه.
‫آخ گل گفتی.
‫بذار یه سؤالی ازت بپرسم.
‫ایکس-۵ مسلماً...
‫روی اعصابت راه رفت، درسته؟
‫ولی هیچ‌وقت نمی‌خواستی ‫به خونه‌تون توی خط زمانی سر بزنی؟
‫ببین، الان اصلاً و ابداً ‫نباید به همچین چیزی فکر کنم.
‫یعنی... کنجکاو نیستی؟
‫نمی‌خوای ببینی قبل از اینکه بدزدنت
‫و بیارنت توی ت.ن.ز ‫چه زندگی‌ای برات مقدّر شده بوده؟
‫- نه راستش. ‫- چطور؟
‫- چون زندگیِ من نیست. ‫- ولی می‌تونست باشه.
‫نیست! ‫ولی این هست.
‫دلم می‌خواد از کسی که ‫منو دزدید و آورد اینجا تشکر کنم.
‫منو به این کیک رسوند.
‫اگه هیچ‌وقت پیگیری نکنی، ‫هیچ‌وقت نمی‌فهمی.
‫ت.ن.ز تنها زندگی‌ایه که می‌شناسمش. ‫ازش خوشم میاد.
‫ببین، درک می‌کنم. می‌فهمم.
‫ولی شاید بهتر باشه بیشتر بهش فکر کنی، ‫چون شاید...
‫اگه چیزِ بدی باشه، اون‌وقت...
‫یا چیز خوبی باشه! ‫با چیزِ بد می‌تونم کنار بیام.
‫اگه چیزِ خوبی باشه چی؟
‫فکر کردی می‌خوام همه‌ش ‫به اون زندگیِ خوب فکر کنم؟
‫- معلومه که نه. ‫- درسته.
‫می‌دونی، ایکس-۵ هیچی بهمون نمی‌گه.
‫ایکس-۵ بهمون اطلاعات می‌ده. ‫فقط باید راه ارتباط برقرار کردن رو پیدا کنیم.
‫خیلی‌خب. ‫حالا این‌دفعه چیو ازش نپرسیم؟
‫ببین، ایکس-۵ شکارچیِ خوبیه، خب؟
‫توی کارش خیلی ماهره.
‫پس، واقعاً با عقل جور در میاد ‫که این همه وقت اون پایین باشه (توی خط زمانی)
‫و سیلوی رو پیدا نکرده باشه؟
‫ببین، سیلوی کل زندگی‌اش رو با قایم‌شدن گذرونده. ‫پیداش نکرده.
‫آره، ولی از اون زمان‌نگاره یه‌کم کمک گرفته.
‫خیلی‌خب. اگه سیلوی رو پیدا کرده ‫ولی راهش رو کشیده و رفته،
‫پس سیلوی نفهمیده اون پیداش کرده. ‫این تنها احتمال منطقیه.
‫فکرش رو بکن. ‫پیداش کرده ولی شاید تحویل نداده‌اش،
‫چون می‌خواد به زندگیِ خوبش ‫توی خط زمانی ادامه بده.
‫- می‌خواد باز هم «برد ولف» باشه. ‫- کیه که نخواد؟
‫صحیح.
‫حالا فقط باید یه راهی پیدا کنیم ‫که حاضر بشه اعتراف کنه.
‫اون تنها کسیه که می‌دونه سیلوی کجاست.
‫فقط باید از زیر زبونش بکِشیم بیرون.
‫خب، یه کاری بکن. ‫ناسلامتی آخرِ شرارت هستی.
‫مگه نه؟
‫وضعیت بافنده بی‌ثبات است.
‫لطفاً سریعاً اقدام کنید.
‫وضعیت بافنده بی‌ثبات است.
‫لطفاً سریعاً اقدام کنید.
‫هوم.
‫[دسترسی تأیید نشد] ‫[هالۀ زمانیِ غیرمجاز]
‫وای نه.
‫سلام.
‫سلام لوکی. ‫برای دورِ دوم حاضری؟
‫حس کردم یه جلسۀ دیگه لازم دارم، می‌دونی؟
‫یه‌سری چیزا تو دلم مونده که باید بگم.
‫این‌بار می‌خوای از تاکتیک‌های سخت‌گیرانه ‫استفاده کنی؟
‫- یه چیزی تو این مایه‌ها. ‫- باشه.
‫بی-۱۵ کجاست؟
‫توی این جلسه حاضر نمی‌شه.
‫آها، فهمیدم. ‫بدونِ بی-۱۵ اومدین اینجا...
‫تا باور کنم که می‌خواید شکنجه‌ام کنید، موبیوس؟
‫خب، بذار همه‌چی رو برات ساده‌سازی کنم.
‫تو اطلاعاتی داری که ما لازمش داریم.
‫نمی‌خوای اطلاعاتت رو بهمون بدی.
‫پس چطور به تفاهم برسیم؟
‫- دارید مستأصل می‌شید. ‫- بی‌راه نمی‌گه. بی‌راه نمی‌گی.
‫قطعاً داریم مستأصل می‌شیم.
‫بذار باهات روراست باشم، ‫رسیدیم به آخرین گزینه‌مون.
‫- و آخرین فرصتِ تو. ‫- چه قشنگ.
‫این نمایش‌نامه رو کدوم‌تون نوشته؟
‫چون تو به همین راحتی‌ها مُقُر نمیای،
‫چاره‌ای برامون نذاشتی جز اینکه یه‌جورایی...
‫موبیوس، کنترل رو نیاوردیم.
‫راست می‌گی. خیلی‌خب.
‫نمی‌تونیم مراسم رو بدونِ اون کوچولو شروع کنیم. ‫منتظر باش.
‫عجب!
‫آهای، باز کن!
‫- آهای، لوکی؟ ‫- از قرار معلوم...
‫در واقع یه گزینۀ دیگه هم داریم.
‫نه، نه! آهای!
‫دست‌مون رو خوندی، برد.
‫می‌دونستم متوجه می‌شی، ‫چون آدم باهوشی هستی.
‫پس حدس بزن چی شده.
‫یه نمایش‌نامۀ مخصوص خودم نوشتم.
‫لوکی. لوکی، کارِت درست نیست. ‫باز کن!
‫ولی اون دستگاه بدونِ کنترل کار نمی‌کنه، پس...
‫می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫اینو می‌گی؟
‫خیلی‌خب، عالیه. ‫یه پرسش و پاسخِ کوچیک راه میندازیم.
‫سیلوی رو پیدا کردی؟ ‫و اگه پیداش کردی، الان کجاست؟
‫واقعاً سؤال ساده‌ایه ولی دلیل نمی‌شه...
‫که همین‌طور که ادامه می‌دیم، ‫نتونیم خوش بگذرونیم.
‫این یکی که به برق وصله.
‫نزدیک بود باورم بشه.
‫ولی روحت هم خبر نداره ‫که اون دستگاه چطور کار می‌کنه.
‫قصدم این نیست که قهرمان باشم، برد.
‫شرورم! یادت رفته؟
‫نه. لوکی!
‫من منظورم همچین شرارتی نبود!
‫هِی! لوکی، تو شرور نیستی. تو...
‫اینجا رو داشته باش.
‫اون‌موقع یه‌سری حرف‌های نیش‌دار زدم،
‫و بحث مادرت رو پیش کشیدم ‫و خیلی از این بابت شرمنده‌ام.
‫- موبیوس! آهای، بیا تو! ‫- قفله، برد. قفله!
‫اونو بذار زمین.
‫آخه بلد نیستی باهاش کار کنی.
‫این دکمه چی‌کار می‌کنه؟
‫ببخشید. ‫ممکن بود به خودت آسیب بزنی.
‫ببین، همین‌جوری شانسی دکمه‌های اونو نزن، خب؟
‫موبیوس، بیا اینجا!
‫به گمونم این ماسماسک فوت و فن داره، نه؟
‫آره، فوت و فن داره.
‫ممکنه باهاش منو به کُشتن بدی.
‫جدی؟
‫هیجان‌انگیزه.
‫خاموشش کن.
‫لوکی، خاموشش کن.
‫بذار اینو امتحان کنم. بذار اینو امتحان کنم.
‫باشه. باشه. حله.
‫ببخشید. این دکمه کوچیک‌ترش کرد.
‫خب ببین، من نمی‌دونم داکس و بقیه کجان. ‫خب؟ نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم اینو می‌دونی یا نه
‫ولی من یه‌سری کارهای وحشتناک و افتضاح کردم.
‫آره، کردی. ‫الان هم داری می‌کنی.
‫یه نگاه به خودت بنداز. ‫خیلی‌خب!
‫خیلی‌خب.
‫آزمون و خطا.
‫قسم می‌خورم نمی‌دونم کجان.
‫برد، خیلی متقاعدکننده‌ای.
‫دلم می‌خواد حرفت رو باور کنم ولی آخه... ‫بازیگر خیلی خوبی هستی.
‫ببین، واقعاً واقعاً نمی‌دونم. ‫قسم می‌خورم.
‫خیلی با استعدادی.
‫- اونا نقشه‌شون رو بهم نگفتن. ‫- لطفاً راستش رو بگو.
‫- می‌دونم داری دروغ می‌گی. ‫- باشه، باشه، باشه.
‫دروغ گفتم، دروغ گفتم، خب؟ درسته.
‫قرار بود برم دنبال سیلوی بگردم ‫ولی بعدش پیچوندم. خب؟ پیچوندم.
‫پس بهت گفتن بری دنبال سیلوی بگردی ‫ولی پیچوندی؟
‫آره.
‫مجازات یه افسر عملیاتیِ پر افتخار ‫که مأموریتش رو رها می‌کنه چیه؟
‫تو و داکس؟ تو کَتَم نمی‌ره.
‫خیلی‌خب. ‫ببین، قسم می‌خورم! خب؟
‫رفتم اون پایین تا زندگی‌ام رو بکنم، خب؟
‫چون... هیچ‌کدوم از اینا واقعی نیست.
‫خب، اگه هیچ‌کدوم از اینا واقعی نیست، ‫پس به گمونم تو هم واقعی نیستی.
‫هِی! صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن! ‫صبر کن.
‫مثل بچۀ آدم بهم بگو سیلوی کجاست، برد.
‫باشه.
‫بهت می‌گم کجاست.
‫یه زندگیِ جدید داره.
‫بفرما.
‫آخرش گفتی.
‫چرا انقدر کار رو برای خودت سخت می‌کنی، برد؟
‫یه نکته‌ای هست: ‫گفتی مأموریت رو پیچوندی.
‫آره، ولی قبلش پیداش کردم. ‫توی یه شاخه‌ست.
‫- می‌دونه سیلوی کجاست. ‫- دیدی؟
‫- یه‌کم شرارت. ‫- به‌علاوۀ نقشۀ خوبِ تو.
‫ممنون. ‫بیا بریم، زینیاک. (اسم فیلمش)
‫- یعنی می‌گید همه‌ش...؟ ‫- عجب نقشی بازی کردیم.
‫اگه بهتون بگم سیلوی کجاست، می‌ذارید برم خونه؟
‫نه. باید نشون‌مون بدی.
‫سلام او.بی ‫این کیسی‌ـه، گفتم شاید بتونه کمکت کنه.
‫- همه‌مون می‌میریم. ‫- او.بی؟
‫همه‌مون می‌میریم!
‫عه، سلام. خوشوقتم.
‫- همه‌مون می‌میریم. ‫- منظورت چیه؟
‫درهای انفجاری باز نمی‌شن.
‫مسیر گذرگاهِ سی-۱۲ رو امتحان کردی؟
‫کار نمی‌کنه.
‫- مطمئنی؟ ‫- صد درصد. خودم برنامه‌اش رو نوشتم.
‫ببینم...
‫تو اوروبروس هستی؟
‫- بله. ‫- کتاب راهنمای ت.ن.ز رو تو نوشتی!
‫- خوندی‌اش؟ ‫- خوندمش؟ عملاً حفظش کردم.
‫می‌شه کتابم رو برام امضا کنی؟
‫- معلومه که می‌کنم. با کمال میل. ‫- همین بغل عکست رو امضا کن.
‫صبر کنید.
‫الان داشتی می‌گفتی همه‌مون می‌میریم.
‫آها، صحیح. ‫درهای بازدارنده قفل هستن،
‫و فقط کسی که طراحی‌اش کرده
‫با یه اسکنِ لحظه‌ای از هالۀ زمانی‌اش ‫می‌تونه بازش کنه.
‫«اونی که باقی می‌مونه.»
‫اونم که مُرده.
‫پس بدونِ خانم دقیقه که کمک‌مون کنه ‫قفل رو از کار بندازیم، گیر افتادیم.
‫یعنی باید یه هوش مصنوعیِ خودسر رو...
‫قانع کنیم که برگرده سرِ کار؟
‫هر کار می‌خوایم بکنیم باید سریع‌تر بکنیم.
‫هر چی اون شاخه‌ها بیشتر رشد کنن،
‫این دستگاه بیشتر به فروپاشی نزدیک می‌شه.
‫اون دستگاه رو من ساختم
‫ولی باید یه راه ورود پیدا کنید ‫وگرنه فرقی به حال‌مون نمی‌کنه.
‫[براکستون - اوکلاهاما]
‫[سال ۱۹۸۲]
‫برد، راه برو! ‫برد، همین الان باهات اتمام حجت می‌کنم
‫اگه وقت‌مون رو هدر بدی، ‫برمی‌گردی توی «گیزمو».
‫دوست داری توی مکعب، مچاله بشی؟
‫هِی، هِی، خیلی‌خب. ببینید، اون اونجاست. ‫حله؟
‫داخلِ اونجاست. ‫پس شما دوتا...
‫برید داخل و یادتون باشه که من آوردم‌تون اینجا
‫و با هم یه قراری گذاشتیم. خب؟
‫پس شماها برید جلو، من برمی‌گردم.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن، ‫چرا انقدر دستپاچه شدی؟
‫- داری به منم دلشوره می‌دی. ‫- دستپاچه نشدم. دلشوره هم ندارم.
‫- خیلی‌خب. ‫- شبیه اینایی هستی که می‌خوان فرار کنن.
‫فقط نمی‌خوام دور و برِ متغیری باشم ‫که ۴۰۰ نفر از همکارهامون رو کُشته.
‫پس اگه در رو باز کنید، من دیگه رفع زحمت می‌کنم.
‫نظرت چیه؟
‫اگه اینجا باشه، ‫باید بفهمم چی می‌دونه.
‫خودم باهاش صحبت می‌کنم. ‫فقط آماده باش.
‫ببین، هر وقت فرصت کردی ‫قوطیِ نِی‌ها رو پُر می‌کنی؟
‫قبل از اینکه بگی کردم.
‫بیل، سفارش آماده‌ست.
‫ممنون، سیلوی.
‫قضیه خیلی جدی‌ـه.
‫نظرت چیه تنهاشون بذاریم راحت باشن؟ ‫ما برگردیم ت.ن.ز
‫چی می‌گی برای خودت؟ نه!
‫تا وقتی پای سیب نخوردم جایی نمی‌رم.
‫نه، نه، نه، نه.
‫سلام.
‫ببین، کلی کار دارم. ‫می‌خوای سفارش بدی یا چی؟
‫می‌شه صحبت کنیم؟
‫وقت استراحتم پنج دقیقۀ دیگه‌ست.
‫وقت استراحت کوتاهیه، ‫پس سریع حرف‌هات رو بگو.
‫می‌دونم اصلاً دوست نداری منو ببینی.
‫درسته.
‫من...
‫نیومدم اینجا تا دردسر درست کنم.
‫پس چرا اومدی اینجا؟
‫حرفی که می‌خوام بزنم عجیب به‌نظر میاد.
‫ولی... یه مشکل پیش اومده.
‫پیچیده‌ست.
‫من دارم بین زمان‌های مختلف کِشیده می‌شم.
‫بین گذشته و حال. ‫توی گذشته بودم...
‫برو سر اصل مطلب، لوکی.
‫سیلوی، رفته بودم آینده و تو رو دیدم.
‫ت.ن.ز در خطره. تو هم اونجا بودی. ‫باید دلیلش رو بدونم.
‫پس حالا دیگه آینده رو می‌بینی؟ چه باحال.
‫چیزی نبوده که خودم انتخابش کرده باشم.
‫ببین، با اینکه خیلی دوست دارم ‫ت.ن.ز با خاک یکسان شه،
‫اصلاً قصد ندارم برگردم اونجا.
‫الان زندگی‌ام همینجاست و ‫از دست کسی فرار نمی‌کنم. از وضعم راضی‌ام.
‫پس چه توجیهی برای چیزی که دیدم داری؟
‫- نمی‌دونم. برام مهم نیست. ‫- آینده‌ست. حتماً اتفاق می‌افته.
‫جدی؟ واقعاً؟
‫چون این‌طور که می‌گی به‌نظر میاد ‫که آینده از قبل نوشته شده.
‫ولی جفت‌مون می‌دونیم که نوشته نشده. ‫دیگه روالش این نیست.
‫خودم ترتیبش رو دادم.
‫افسونم کن. ‫می‌تونی ببینی چی می‌بینم.
‫نمی‌خوام ببینم. ‫نمی‌خوام کاری به این قضیه داشته باشم.
‫هیچ توجیهی براش ندارم.
‫سیلوی، اگه با همدیگه کار نکنیم، ‫تضمینی نیست که این زندگی چقدر ادامه داشته باشه.
‫- خیلی رو داری که با این اراجیف اومدی اینجا. ‫- رو دارم؟
‫این قضیه فراتر از ت.ن.زـه ‫این به همه‌چی مربوط می‌شه.
‫از زندگیِ اینجا خوشت میاد؟
‫از این مکان خوشت میاد؟ اینجا رو خونه‌ات کردی؟
‫اگه حرفای «اونی که باقی می‌مونه» ‫حقیقت داشته باشه،
‫ت.ن.ز تنها مقرّ دفاعی‌ـه.
‫و اگه چیزی که از تو دیدم حقیقت داشته باشه،
‫هیچی نیست که ‫جلودارِ خرابیِ مطلقِ این دنیا باشه.
‫بدونِ ت.ن.ز... همۀ اینا، همه‌چی...
‫از بین می‌ره.
‫آممم.
‫فکر می‌کردم می‌خوای ما رو توی تله بندازی.
‫نگو می‌خواستی یه غذای خیلی خوب ‫برامون جور کنی. ممنون.
‫الان دقیقاً داره چه اتفاقی می‌افته؟
‫انگار دارن تمام جزئیاتی که ‫توی رابطه‌شون بوده رو مرور می‌کنن.
‫ببین، رابطه‌شون پیچیده‌ست، خب؟
‫وقتی در واقع عاشقِ خودت می‌شی
‫- خیلی مسائل هست که باید بررسی بشن. ‫- آره.
‫می‌گن افرادی که با هم فرق دارن، به‌هم جذب می‌شن؟ ‫اشتباهه.
‫اینم مثال نقضش.
‫خدایا، خیلی عجیبه.
‫- ولی به سیلوی رسوندم‌تون. این کار رو کردم. ‫- آره.
‫به قولم عمل کردم.
‫- حالا تو هم به قولت عمل کن و منو برگردون... ‫- حتماً.
‫به «خط زمانی مقدس». ‫همون‌طور که خودت گفتی.
‫می‌شه یه لحظه در مورد این صحبت کنیم ‫که زندگی چقدر شیر تو شیرـه؟
‫آخه ۱۰ دقیقه پیش...
‫داشتی سرم داد می‌زدی و می‌گفتی: ‫«تو هیچی نیستی!»
‫و بعد یه‌جورایی نگران شدم ‫و عملاً شکنجه‌ات کردم.
‫اون‌وقت الان اینجاییم،
‫مثل دوتا جنتلمن از غذامون لذت می‌بریم.
‫بهم سیلی زدی. فراموش نمی‌کنم.
‫عوضش برات استیک گرفتم. خب؟
‫از این لحظه لذتت ببر. ‫از زینیاک برام بگو.
‫- از چیش بگم؟ ‫- می‌خوام جزئیاتش رو بدونم.
‫- بی‌خیال. ‫- می‌شه خواهش می‌کنم؟
‫- تو اهمیتی به فیلمم نمی‌دی. ‫- برد، پوسترش رو دیدم.
‫- ترسناک به‌نظر می‌اومد. ‫- نه نیست. نه نیست.
‫ترسناک نیست. ‫ولی بیش‌ازحد دلهره‌آورـه. خب؟
‫- جدی؟ آره؟ ‫- سینماست دیگه. خیلی ممنون.
‫مُفتی هم نمی‌شه ببینیش. باید بلیت بگیری. ‫برات بلیت جور نمی‌کنم. اونم بعد از این قضایا.
‫خودم می‌گیرم.
‫ببین، چطوره بگیم اینو بیرون‌بَر کنن؟
‫نظرت چیه؟ قشنگ بسته‌بندی می‌شه.
‫بیا بدیم بیرون‌بَرش کنن ‫و بلند می‌شیم و از اینجا می‌ریم بیرون.
‫- نظرت چیه؟ ‫- مثل یه نوار می‌مونی که روی حالتِ تکراره.
‫می‌گی: «منو برگردون توی خط زمانیِ مقدس.»
‫الان هم که گفتی: ‫«منو از اینجا ببر بیرون.»
‫واقعاً تله‌ست؟
‫هِی، هِی. چه خبره؟
‫هیچی.
‫باید برگردم سرِ کارم.
‫می‌خوای به همه آزادی عمل بدی ‫و راهت رو بکِشی بری؟
‫روالش همینه. این به جای تشکرته؟
‫اگه اون یارو دوباره سر و کله‌اش پیدا بشه، ‫متغیرهاش رو می‌گم، می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫می‌کُشم‌شون.
‫ببخشید که وسط حرف‌تون می‌پرم. ‫فکر کنم برد یه صحبتی داره...
‫که احتمالاً می‌خواد بگه و خالی بشه.
‫قسمت دوم زینیاک می‌خواد ساخته بشه. ‫جفت‌تون هم دعوتید.
‫- هِی! هر چقدر هم طولش بدی ما وقت داریم. ‫- نه، وقت نداریم.
‫باید توی ت.ن.ز در موردش صحبت کنیم.
‫- نه، می‌تونیم همینجا و همین الان صحبت کنیم. ‫- الان!
‫باشه. ‫اگه اینجا بمونیم همه‌مون می‌میریم.
‫اونا می‌میرن. ‫اون خانم لباس نارنجی می‌میره.
‫از همه مهم‌تر، ‫همگی‌مون می‌میریم.
‫اینا رفتنی‌ان! مگر اینکه...
‫- همۀ این کارها برای سیلوی؟ ‫- تو کَتَم نمی‌ره.
‫- می‌خوان تک‌تک شاخه‌ها رو بمبارون کنن. ‫- آره، از جمله این یکی.
‫- کجا بریم؟ ‫- بهتون می‌گم.
‫- بی-۱۵ داره میاد. بیا بریم. ‫- عالیه.
‫حالا دیگه خطوط زمانی رو ناپدید می‌کنیم؟
‫هدف‌ها توی کلی از شاخه‌ها پیدا شدن.
‫باید بفهمیم این حمله داره از کجا صورت می‌گیره.
‫- چه خبره؟ ‫- موبیوس، قضیه چیه؟
‫داکس دنبال سیلوی نمی‌گشته.
‫می‌خواد تمام شاخه‌های جدید رو ناپدید کنه.
‫همین الانش هم داره می‌کنه. ‫موبیوس، داکس همه‌شون رو می‌کُشه.
‫هیچ الگویی نداره.
‫شروع کنید ردِ اون چاشنی‌ها رو بزنید.
‫- مهمات چقدر دارید؟ ‫- چاشنی‌های راه‌اندازیِ مجددمون کمه.
‫با درهای زمانی دارن چی‌کار می‌کنن؟
‫ظاهراً به زمان‌نگارها وصلن.
‫شاید واسه همین زمان‌نگارِ برد اصلاح شده بود.
‫۳۰ درصد شاخه‌ها رو ناپدید کردن.
‫موبیوس هنوز توی مأموریته؟
‫موبیوس، دارن میلیاردها نفر رو می‌کُشن.
‫همین الان داکس رو از بین ببر.
‫دقیقه‌بان‌ها چاشنی‌های راه‌اندازیِ مجدد دارن.
‫این‌جوری دارن همۀ خط‌های زمانی رو ‫هم‌زمان بمبارون می‌کنن.
‫همه‌شون به پنلِ کنترلِ مرکزی وصلن.
‫هدف‌مون همونه.
‫- من حواس‌شون رو پرت می‌کنم. ‫- باشه.
‫مأموریت‌مون لو رفته.
‫هر چیو که می‌تونید منفجر کنید.
‫باید جلوشون رو بگیریم. ‫می‌تونیم چاشنی‌ها رو غیرفعال کنیم؟
‫اگه ردشون رو بزنیم امکان‌پذیره ‫ولی تعدادشون خیلی زیاده. «او.بی» رو خبر می‌کنم.
‫اینجا!
‫دیگه دیر شد. تمومش کنید!
‫زیادی بهش فکر نکن.
‫اینا همۀ حامی‌های داکس هستن؟
‫همۀ حامی‌هایی که فرار نکردن.
‫موبیوس، باید برگردی.
‫لوکی، باید بریم.
‫اونا آدمن!
‫اونا هم جون دارن.
‫بچه‌ها، یه سیگنال از زمان‌نگارِ رن‌اسلیر ‫دریافت کردم.
‫- سیلوی... ‫- نهایت کاری که شماها می‌تونید بکنید همینه؟
‫کاری از دست‌مون برنمی‌اومد.
‫عجب دفاعی کردین!
‫ت.ن.ز خودِ مشکله. ‫سیستمش داغون و فاسده.
‫من می‌رم خونه. ‫البته اگه هنوز سرِ جاش باشه.
‫لطفاً نرو. این‌جوری موندن برات...
‫سخت‌تر می‌شه.
‫سلام سیلوی. خوبی؟
‫- می‌خواستم یه احوالی ازت بپرسم. ‫- آره، خوبم. ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫به‌نظرت فردا هم میای سرِ کار؟
‫آره.
‫- حله، حله. ‫- جک؟
‫مامانت تو راهه که بیاد ببرتت؟
‫آره، الاناست که بیاد. مشکلی نیست.
‫شب بخیر.
‫خداحافظ.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»