‫- همه‌مون می‌میریم. ‫- منظورت چیه؟
‫درهای انفجاری باز نمی‌شن.
‫[آنچه گذشت...]
‫درهای بازدارنده قفلن.
‫فقط کسی که طراحی‌اش کرده
‫می‌تونه با یه اسکنِ لحظه‌ای ‫از هالۀ زمانی‌اش، بازش کنه.
‫«اونی که باقی می‌مونه.»
‫ولی مُرده.
‫بافندۀ زمان برای این ساخته نشده ‫که این همه شاخۀ جدید رو به‌هم ببافه،
‫برای همین سنگین شده.
‫هر چی اون شاخه‌ها بیشتر رشد کنن،
‫این دستگاه بیشتر به فروپاشی نزدیک می‌شه.
‫مشکل از ت.وی.ای ه. ‫از بیخ و بن مشکل داره.
‫سیلوی، بدونِ ت.وی.ای... همۀ اینا، همه‌چی... ‫از بین می‌ره.
‫پیداش کردیم. خیلی وحشتناکه.
‫- کی؟ ‫- «اونی کی باقی می‌مونه.»
‫فکر می‌کردیم با این کار ‫خط زمانی رو آزاد می‌کنیم
‫ولی این‌جوری فقط خودش و جنگ‌هاش بیشتر می‌شن.
‫اونا دارن میان. همه‌شون دارن میان.
‫اگه دوباره سر و کله‌اش پیدا بشه، ‫متغیرهاش رو می‌گم، می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫می‌کُشم‌شون.
‫خانم دقیقه داره به رن‌اسلیر کمک می‌کنه.
‫کسی که اینجا رو ساخته در خطره.
‫باید پیداش کنم.
‫خیلی‌خب.
‫بعد از اینکه زندگی‌ام رو دزدیدی، ‫منو کشیدی اینجا.
‫رویداد همبسته‌ایِ من چی بود؟
‫یادم نمیاد.
‫یه سیگنال از زمان‌نگارِ رن‌اسلیر پیدا کردم.
‫[شیکاگو]
‫تیم، یالا!
‫بدو!
‫اَه.
‫[شیکاگو، ایلینوی]
‫[سال ۱۸۶۸ - خط زمانیِ مقدس]
‫بعیده جای درستی اومده باشم.
‫اون کجاست؟
‫چی شد انقدر طولش دادی؟
‫من اینجا چی‌کار می‌کنم؟
‫حالا نمی‌خواد برای ما عصبانی بشی.
‫بهم گفتی دارم می‌رم یه جای مهم.
‫که قراره یه آدم مهم رو ببینم.
‫- چیزی که خواسته بودم رو آوردی؟ ‫- جوابم رو بده!
‫هر چیزی سرِ وقتش. ‫آوردیش؟
‫خدا خِیرت بده.
‫حالا، اون پنجره رو اونجا می‌بینی.
‫- اوهوم. ‫- اون شخصِ مهمی که قراره ببینی...
‫همونی که توی «پایانِ زمان»ـه...
‫بهم گفت باید این بسته رو بندازیم توی اون پنجره.
‫همین؟
‫منظورت از «همین؟» چیه؟
‫این نقشه‌اش برای محافظت از کل زمان بود.
‫پس چرا خودش نکرد.
‫- مُرده. ‫- چی؟
‫این نقشه رو وقتی می‌دونست ‫پایان کارش نزدیکه ریخت.
‫برگرد! الان یکی می‌بینتت.
‫خیلی هم‌رنگ جماعت نیستی.
‫خیلی‌خب.
‫بهتر شد؟
‫این بسته. اون پنجره.
‫دقیقاً در همین لحظه از زمان، آره.
‫در عوض چی عایدم می‌شه؟
‫وقتی اون برگرده جایی که بهش تعلق داره،
‫یعنی در صدرِ ت.وی.ای...
‫من و تو دستِ راست و چپش می‌شیم.
‫[کتاب راهنمای رسمیِ ت.وی.ای]
‫«لوکی»
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»
‫وضعیت بافنده شدت گرفت.
‫چطور بریم داخل؟
‫وضعیت بافنده شدت گرفت.
‫بدون هالۀ زمانیِ ‫«اونی که باقی می‌مونه» نمی‌دونم.
‫چقدر وقت داریم؟
‫فعلاً به ثبات رسیده ولی شاخه‌هایی که داکس ‫ناپدیدشون کرد، دارن دوباره رشد می‌کنن.
‫پس اگه نریم داخل و قطرِ حلقۀ جذبِ بافنده رو ‫افزایش ندیم...
‫که در حدی باشه که توان عملیاتی‌اش تقویت بشه ‫و گِرِه زمانِ خام رو باز کنه...
‫یه لحظه صبر کن، یه لحظه صبر کن. ‫زیر دیپلم بگو.
‫باید ظرفیت بافنده رو بیشتر کنیم ‫تا بتونه اون همه شاخۀ جدید رو تحمل کنه
‫وگرنه از کار می‌افته.
‫اون‌وقت ت.وی.ای نابود می‌شه.
‫و همه‌مون می‌میریم.
‫باید یه راه دیگه هم داشته باشه.
‫می‌تونیم سیستم رو هک کنیم.
‫واقعاً؟ عه، خیالم رو راحت کردی.
‫- نه، نه، نه، برام سؤال شده بود. ‫- چی؟
‫فکر کنم منظورش اینه که ایده بود.
‫- می‌شه؟ ‫- نه. بازم همه‌مون می‌میریم.
‫کسی نمی‌میره.
‫باید یه راه‌حل به‌دردبخور داشته باشه.
‫خانم دقیقه چی؟ ‫اون نمی‌تونه دسترسی به بافنده رو باز کنه؟
‫خانم دقیقه چطور؟
‫امکانش هست. اون دسترسیِ مدیریتی ‫به کل ت.وی.ای داره.
‫گیرم که به کل جهان دسترسی داشته باشه.
‫وقتی نیستش که فرقی نداره. ‫معلوم نیست کجاست.
‫چطور می‌خوایم یه ساعتِ خودسرِ کارتونی ‫که خودش نمی‌خواد پیداش کنن رو پیدا کنیم؟
‫من که می‌گم هر چی زودتر پیداش کنیم، بهتره.
‫می‌دونیم خانم دقیقه برای رن‌اسلیر ‫اطلاعات می‌فرستاده،
‫بعدش دیگه هیچ‌وقت ندیدیمش.
‫دوتا سیگنالی که از رهگیریِ زمان‌نگار زدیم چی؟
‫اگه رن‌اسلیر رو پیدا کنیم، ‫خانم دقیقه رو پیدا می‌کنیم.
‫چه دورهمیِ ناجوری بشه!
‫با زنی که قصد داشت جفت‌مون رو بکُشه ‫رو در رو می‌شیم.
‫شاید دیگه این چیزا رو از سرش بیرون کرده باشه. ‫بیا روی اون ساعتِ کارتونی تمرکز کنیم.
‫خیلی‌خب، یه سیگنال از زمان‌نگار دریافت کردیم ‫که از اینجا...
‫یعنی شیکاگوی سال ۱۸۶۸ ‫اومده همین نقطه در سال ۱۸۹۳.
‫چرا باید دو بار بره یه‌جا؟
‫نمی‌دونم، ‫دارم دودوتا چهارتا می‌کنم.
‫تازه اینجا نقطۀ عطفِ تاریخ هم نیست.
‫- از مشاهیر بزرگ، کسی از اینجا مشهور نشده؟ ‫- نه.
‫البته آتیش‌نشانیِ شیکاگو رو داریم ‫ولی اون مال سال ۱۸۷۱ـه.
‫بیا بریم سال ۱۸۹۳.
‫راوونا،‌ چه فکر پلیدی توی سرته؟
‫امکان نداره همونجا باشه.
‫آره. آره... چطور یادم رفت؟
‫[شیکاگو، ایلینوی] ‫جشنوارۀ جهانیِ شیکاگو، سال ۱۸۹۳.
‫شهربازیِ «وایت‌سیتی»، ادیسون، اچ‌اچ هولمز. ‫آره! بالون‌های هوای گرم.
‫- این مقصد منطقی‌تری به‌نظر میاد. ‫- آره.
‫یعنی می‌گی اشتباهاً رفتن ۱۸۶۸، ‫بعدش رفتن ۲۵ سال بعد
‫- چون در اصل می‌خواستن بیان اینجا؟ ‫- نه، نه.
‫از رن‌اسلیر بعیده که پیشامدهای غیرمترقبه ‫براش پیش بیاد.
‫در ضمن، اگه خانم دقیقه داره کمکش می‌کنه
‫قطعاً دلیلی داشته که قبلش اومدن اینجا.
‫فقط باید بفهمیم دلیلش چی بوده.
‫اگه اینجا باشن، پیداشون می‌کنیم.
‫اگه باشن!
‫فقط یه راه برای فهمیدنش هست.
‫پیشنهادت چیه؟
‫خب، با گشتن شروع می‌کنی. ‫یه مقدار به روش سنّتی دوندگی داره.
‫دنبال سرنخ‌ها و آثار به‌جا مونده ‫و از این مدل چیزا بگرد.
‫شروع نمایش «روز ناقوس آزادی» ‫در چهارم جولای.
‫«روحِ ساعتی»، همچنان «میدوی» را روح‌زده می‌کند.
‫آهای. بده ببینم.
‫بیا.
‫به این می‌گن چی؟
‫آثار به‌جا مونده.
‫دقیقاً.
‫رفتیم آلاچیق‌های چینی، ‫عجایب بلغارستانی رو دیدیم.
‫یه توقف نه‌چندان‌مختصر برای غذا و نوشیدنی کردیم.
‫آره. دکۀ غذافروشیِ «کرکر جک» ‫توی یه منطقۀ پر رفت‌وآمدـه.
‫- لازم و معقول بود که بریم اونجا. ‫- صد درصد.
‫حالا اینکه خوشمزه بود، نازِ شَست‌مون.
‫- تو نمی‌دونی چون هنوز هیچی ازش نخوردی. ‫- باشه.
‫- مزۀ خاکستر می‌ده. ‫- نه، نمی‌ده.
‫می‌شه عجله کنیم؟ ‫نیومدیم تماشای اماکن دیدنی.
‫نمی‌خوام اماکن دیدنی رو ببینم. ‫سبک‌هامون فرق داره.
‫تو مردِ عملی که ایرادی هم نداره.
‫من یه رویکرد آهسته و حساب‌شده و متفکرانه دارم
‫چون همه‌چی رو می‌بینم. ‫متوجهِ همه‌چی می‌شم.
‫حتی اینم ندیدی که غذا مالیده به چونه‌ات. ‫اینو چی می‌گی؟
‫چقدر چسبناکه لامصب.
‫شوخی‌شون گرفته؟
‫دلتنگِ خانواده‌ات شدی؟
‫نه. اولاً که اصلاً دقیق نیست.
‫چی؟ به‌نظرت اون شبیه اودین نیست؟
‫خجالت‌آورـه. ‫یه تعمیمِ زمخت‌ـه.
‫آخه نمی‌شه که کل یه فرهنگ رو ‫به چند تا ماکتِ سه‌بُعدی ساده منحصر کرد.
‫چقدر فقرِ خیال‌پردازی دارن.
‫یه بنده‌خدایی از این ناراحته ‫که چرا ماکتِ اونو درست نکردن؟
‫نه. دقیقاً چرا «بالدر» رو هم گذاشتن؟ ‫هیچ‌کس اصلاً اسمش رو نشنیده.
‫معموله که شنیدن. بالدرِ دلیر!
‫می‌دونی، بعضی وقتا یادم می‌ره ‫که تو هم یکی از اونایی.
‫واقعاً یکی از اونایی. ‫مغزم سوت می‌کشه!
‫تور در این حد قدبلند نیست.
‫هنوز نرفتیم «آتومان هیپودرام»
‫که روح ساعتی اونجا دیده شده. ‫پارک بالون‌ها هم همین‌طور.
‫به اسمش می‌خوره باحال باشه.
‫- شاید ما... ‫- موبیوس، ببین.
‫[شگفتی‌های زمانی - امشب] ‫نوشته «زمانی». بعیده اتفاقی باشه.
‫اونجا می‌تونیم رن‌اسلیر رو پیدا کنیم.
‫می‌شه لطفاً درِ کیف رو باز کنی؟
‫اگه نمی‌خوای همۀ مردم وحشت‌زده بشن
‫تا موقعی که بهت گفتم، توی کیف می‌مونی.
‫شما دو نفر، نوشیدنی‌تون رو میل کنید.
‫همینه! بترکونید!
‫بریم ببینیم چی می‌شه.
‫فکر کنم اینجاست.
‫فکر کنی؟
‫خب، نمی‌دونم. ‫ولی عاشقِ نوشیدنی‌ـه.
‫منم همین‌طور.
‫اوناهاش.
‫نذار ببینتت.
‫- اون بافنده‌ست؟ ‫- آره فکر کنم.
‫زمان همه‌چیز‌ـه.
‫در درونِ...
‫تک‌تک ماها حرکت می‌کنه.
‫زندگی‌هامون رو شکل می‌ده.
‫آینده‌هامون رو.
‫ولی شاید ما بتونیم اونو...
‫شکل بدیم.
‫خودشه.
‫کی؟
‫«اونی که باقی می‌مونه».
‫خانم‌ها و آقایون.
‫چی؟ خودشو شبیه این شخصیت‌های وحشتناک کرده.
‫وقتی بهتون می‌گم...
‫هست دیگه.
‫که در آینده، زمان حکم انرژی رو پیدا می‌کنه...
‫شوکه نشید.
‫آخه تو چی از آینده می‌دونی، پسرجون؟
‫سؤال عالی‌ای بود. سؤال عالی‌ای بود.
‫و جوابش اینه:
‫بیشتر از اونی که فکرش رو بکنی.
‫نمی‌شه همین‌طوری اینجا وایستیم.
‫این یکی از متغیرهاییه که «اونی که باقی می‌مونه» ‫بهم هشدار داده بود.
‫داره راهش رو شروع می‌کنه.
‫- ببین الان کجاییم. واقعاً به‌نظر میاد... ‫- چرا باید جون بکَنیم
‫- در آستانۀ تسخیرِ کل زمان‌ـه؟ ‫- و زیر خاک رو بگردیم
‫تا زغال و نفت خام پیدا کنیم؟
‫اونم وقتی‌که انرژیِ گذشته،
‫حال و آینده، در اطراف ما...
‫در جریانه.
‫بافندۀ زمانِ من...
‫واپاشیِ زمانیِ الکتریسیته‌ای که ‫در درونش جریان داره رو معکوس می‌کنه،
‫آنتروپی‌اش رو پایین میاره
‫و یکجا جمع‌شون می‌کنه ‫تا به رشته‌های مرغوبِ برق...
‫تبدیل بشن!
‫که بعدش بافته می‌شن و ‫تبدیل به طناب‌های باشکوهی...
‫از ولتاژ می‌شن.
‫هرج‌ومرج.
‫هرج‌ومرجِ ذرات...
‫تبدیل می‌شه به...
‫نظم.
‫با دستگاه من، واتِ مورد نیاز برای ادیسون ‫که باهاش...
‫یه لامپ رو روشن می‌کرد...
‫می‌تونه...
‫کل شیکاگو رو...
‫روشن کنه.
‫پس می‌تونی چندتا لامپ روشن کنی. ‫چه دستاوردِ بزرگی!
‫برای روشن‌کردنِ کل یه شهر ‫خیلی بیشتر از این چیزا می‌خوای.
‫اشتباه متوجه منظورم نشید، آقا.
‫من نمی‌خوام یه شهر رو روشن کنم.
‫هدف من...
‫روشن‌کردن...
‫و برق‌رسانی...
‫به کل سیاره‌ست.
‫اگه خواستید بگید رؤیا و خیال‌ـه.
‫اشکالی نداره. پوزخند بزنید.
‫بهش بخندید و بگید کاملاً علمی‌تخیلی‌ـه.
‫ولی اگه بتونه رؤیاپردازی بشه، ‫می‌تونه محقق هم بشه.
‫چون تمام علوم، تخیلی هستن
‫تا اینکه ثابت می‌شن.
‫خوش اومدید!
‫به آینده خوش اومدید...
‫دوستانِ من.
‫اون دستگاهه رو می‌خوام.
‫باید برش گردونیم ت.وی.ای
‫خُل شدی؟
‫رو چه حساب یکی از متغیرهای ‫«اونی که باقی می‌مونه» رو راه بدیم ت.وی.ای؟
‫اون مشکل برای بعد‌ـه. ‫الان یه مشکلِ جدیِ فعلی داریم.
‫بافنده.
‫آره، اون‌وقت هالۀ این یارو تنها چیزیه ‫که می‌تونه دسترسیِ بافنده رو بهمون بده.
‫خدا می‌دونه چه کارهای دیگه‌ای بلده.
‫ممنون. ممنون.
‫آقا، ممنون. ‫ممنون، آقا.
‫اصلاً شانسی برای این داشتیم ‫که خانم دقیقه یا رن‌اسلیر کمک‌مون کنن؟
‫کجا رفت؟
‫آقای تایملی. ‫یه لحظه می‌شه وقت‌تون رو بگیرم؟
‫بفرمایید.
‫باید در مورد آینده‌تون صحبت کنیم.
‫اوناهاش. داره با سوژه صحبت می‌کنه.
‫- از این‌طرف. از این‌طرف. ‫- برو.
‫خب، قطعاً. ‫هر چقدر می‌خواید وقتم رو بگیرید.
‫- برو کنار. ‫- داشتم می‌گفتم...
‫- آقا؟ ‫- کجا می‌تونیم صحبت کنیم؟
‫عجب دستگاهی داری، تایملی.
‫ولی هنوز یه مقدار شک و تردید دارم.
‫خب، هنوز نسخۀ اولیه‌ست.
‫گرچه همین‌جوریش هم کلی سرمایه‌گذارِ ثروتمند ‫دارن برای به دست آوردنش رقابت می‌کنن.
‫نه. نه. ‫من بیشتر تو فکرِ یه چیزی مثل شراکت بودم.
‫اگه حق امتیازش رو بدی من،
‫تولیداتت رو تسهیل می‌کنم.
‫نه. من شریک نمی‌خوام.
‫ببخشید. ممنون که تشریف آوردید.
‫خسته نباشی. آفرین، آفرین.
‫اوناهاش.
‫- چه ارائه‌ی قشنگی بود. ‫- ممنون.
‫عذر می‌خوام، آقای تایملی، ‫می‌شه یه صحبتی داشته باشیم؟
‫ببخشید که انقدر رُک هستم آقا، ‫ولی باید بافندۀ زمان‌تون رو بگیرم.
‫ببینید، ظاهراً ارائه‌ای که دادم ‫خیلی‌ها رو به اون دستگاه علاقه‌مند کرده.
‫خانم‌ها و آقایون، ‫حاضرم رسماً براش مزایده بذارم.
‫۵۰۰ دلار، تکلیف این مزایده رو مشخص نمی‌کنه؟
‫من ۶۰۰ تا می‌دم.
‫هفتصد.
‫- هشتصد. ‫- هشتصد و پنجاه.
‫برو کنار، حقه‌باز. ‫من اول اومدم.
‫۱۰۰۰ دلار.
‫این پیشنهاد نهاییِ منه.
‫پیشنهاد می‌کنم قبولش کنی.
‫این‌طور که معلومه به توافق رسیدیم.
‫از معامله با شما خوشحال شدم.
‫آهای، دلقک. ‫پا گذاشتی روی پام.
‫عذرخواهی می‌کنم.
‫مطمئن باشید هرگونه تماسِ فیزیکی‌ای ‫کاملاً اتفاقی بوده.
‫این همون مَردیه که ‫مقدرّ شده تا «اونی که باقی می‌مونه» بشه؟
‫مطمئنی نقشه‌ات جواب می‌ده؟
‫چند بار بگم؟ نقشۀ من نیست.
‫نقشۀ خودشه.
‫انقدر هم نگران نباش.
‫با کمک ما، ‫همون کسی می‌شه که براش مقدّر شده.
‫یالا، الان گُمش می‌کنیم. ‫می‌شه ترتیب این قضیه رو بدی لطفاً؟
‫چطوره بریم بیرون مشکل‌مون رو حل کنیم؟
‫با زبونِ خوش.
‫بیرون؟
‫پیشنهاد عالی‌ای بود. موافقم.
‫بفرما.
‫لوکیِ شگفت‌انگیز رو تشویق کنید، دوستان.
‫نمایش‌هاش رو کل این هفته می‌تونید ببینید.
‫آقای تایملی، باید در مورد یه چیزی ‫باهاتون صحبت کنم.
‫بله، آینده‌ام!
‫- می‌شه هم‌زمان با قدم‌زدن، صحبت کنیم؟ ‫- آقای تایملی!
‫- پیداش کنید! ‫- ببخشید.
‫- آقای تایملی. من و همکارم... ‫- ببخشید؟ آقایون.
‫- می‌خوایم یه صحبتِ کاری باهاتون داشته باشیم. ‫- هیجان‌انگیزه.
‫دوستان، من و آقای تایملی ‫داشتیم صحبتِ کاری می‌کردیم.
‫رن‌اسلیر، فقط یه دقیقه باهاش کار داریم.
‫همه‌تون همدیگه رو می‌شناسید؟
‫- خب... ‫- متأسفانه! آره، دوست‌های قدیمی هستیم.
‫- همکار! ‫- خیلی وقت پیش.
‫- پس تجدید دیدارـه. ‫- به‌زور یادم میاد.
‫پولم رو پس بده، تایملی.
‫این شلواره کار نمی‌کنه.
‫نماینده، در مورد چی صحبت می‌کنی؟
‫به‌نظر من که قدبلندتر شدی.
‫بهت گفتم که، ‫این یه نسخۀ اولیه‌ست.
‫چطوره هفتۀ بعد یه سر بیام پیشت
‫و تنظیماتش رو درست کنم؟
‫- هفتۀ بعد؟ ‫- هفتۀ بعد. خوبه؟
‫- خوبه. ‫- خوبه.
‫- آقای تایملی... ‫- شلوارِ مکانیکی؟
‫تو یه حقه‌بازِ با اعتماد به نفسی.
‫- چهرۀ ماندگار منظورته دیگه. ‫- چهرۀ ماندگار. البته! ببخشید.
‫ایده‌های من از زمانۀ خودم جلوترن.
‫چرا که نه؟
‫مفاهیم کاملاً موجه و علمی هستن.
‫فقط باید تکنولوژی ابتداییِ این دوره رو...
‫یه‌جوری با ذهنِ خلاق خودم همراه کنم.
‫می‌دونی، هیچ شکی ندارم که همین‌طوره.
‫- دوستانِ با بصیرت هیچ‌وقت شک نمی‌کنن. ‫- البته.
‫- اختراع‌هات قلابی‌ان، تایملی. ‫- حالا که حرف از ذهنِ خلاق شد...
‫ببخشید.
‫کاری می‌کنم اون نیشت رو ببندی.
‫آهای! دزد!
‫جلوی اون مَرد رو بگیرید. ‫دزده!
‫بالأخره که می‌گیرمت، تایملی.
‫هیچ‌کس منو فریب نمی‌ده.
‫[چرخ‌وفلک]
‫- اوناهاش! بگیریدش! ‫- هوگو!
‫مواظب باش.
‫- باید بزنم تو صف. ‫- برو!
‫- فقط می‌خوایم صحبت کنیم! ‫- ببخشید؟
‫ممنون. شرمنده.
‫از سر راه برید کنار!
‫دیگه تو چنگ‌مونی، تایملی!
‫از این اتاقکِ چرخ‌وفلک نمی‌تونی فرار کنی.
‫دوستان، دوستان، یه دزد اینجاست!
‫یه دزد اینجاست. کوش؟ چی...
‫اونجاست! اونجاست!
‫در رو باز کنید! ‫می‌دونی من کی‌ام، پسرجون؟
‫الان وقت خوبی نیست.
‫ببخشید، ‫یه چیز جدید پیدا کردیم.
‫ما هم اینجا یه چیز جدید پیدا کردیم.
‫کاشف به عمل اومد ‫یه چیزِ بهتر از خانم دقیقه رو داریم:
‫یکی از متغیرهای «اونی که باقی می‌مونه».
‫می‌تونیم از هالۀ زمانی‌اش استفاده کنیم.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب. آممم...
‫حواس‌تون رو جمع کنید ‫چون کِیسی یه سیگنال عجیبِ زمان‌نگاری دریافت کرد.
‫چی؟ عجیب یعنی خطرناک؟ از کجا؟
‫حدود سه متر اون‌طرف‌تر از جایی که وایستادی.
‫ویکتور. خیلی‌خب...
‫مشخصه که توی فرارکردن تبحر خاصی داری.
‫این وجه اشتراکِ ما دوتاست.
‫- چی... ‫- سیلوی! سیلوی، نه.
‫تو دخالت نکن.
‫نه!
‫صبر کن. یه لحظه صبر کن.
‫به اندازۀ کافی زحمت کشیدی.
‫از سر راهم برو کنار ‫و بذار کار رو تموم کنم.
‫[چرخ‌وفلک]
‫عالیه! ‫گذاشتید سیلوی ردتون رو بزنه؟
‫به ذهنت خطور نکرد که شاید رد تو رو زده باشه؟
‫چرا بهم نمی‌گی چه خبره؟
‫بگو دیگه. بین خودمون می‌مونه.
‫می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫دیگه همکار نیستیم، موبیوس.
‫مجبور نیستم چیزی رو بهت بگم.
‫آره، اون‌وقت ببین همکار نبودن‌مون ‫به کجا کشوندتت. فراری شدی!
‫وقتی یهویی سر و کله‌ات پیدا شد ‫تا زندگی‌ام رو خراب کنی
‫ازم پرسیدی اگه یکی از متغیرهاش سبز بشه، ‫چی‌کار می‌کنم.
‫همون‌موقع بهت گفتم، می‌کُشمش.
‫چه خبره؟
‫بهش نیاز داریم. ‫بدونِ کمکِ اون، ت.وی.ای نابود می‌شه.
‫خوبه. بذار بسوزه. ‫به چیزی جز ت.وی.ای هم اهمیت می‌دی؟
‫ت.وی.ای... ‫تشکیلات ناسازگاری زمانی.
‫می‌دونم که فقط می‌خوای تنهات بذارن ‫تا توی شاخه‌ات زندگی کنی.
‫درک می‌کنم.
‫ولی اگه بافنده از کار بیفته ‫و ت.وی.ای نابود بشه
‫دیگه زندگی‌ای نمی‌مونه ‫که بخوای برگردی ادامه‌اش بدی.
‫نه برای تو، نه برای هیچ‌کس.
‫بدونِ اون هم نمی‌تونیم درستش کنیم.
‫موبیوس، خودت بودی که به‌جای من ‫طرفِ لوکی رو گرفتی.
‫حالا برام دَم از کارِ تیمی نزن.
‫می‌شه دَم از «تو می‌خواستی منو بکُشی» بزنم؟
‫این‌جوری به جایی می‌رسم؟
‫چون ت.وی.ای داره از هم می‌پاشه
‫و اون برای درست‌کردنِ بافنده، حیاتی‌ـه.
‫وقت‌مون داره تموم می‌شه. ‫به کمکت نیاز داریم.
‫نه، موبیوس. ‫من و تو دیگه با هم کاری نداریم.
‫وای نه!
‫اینکه نذاری اون مکان نابود بشه ‫و درست‌کردنش...
‫دوتا مسئله‌ی خیلی خیلی متفاوتن.
‫ضمناً کار کردن با یکی از متغیرهای اون یارو ‫تو رو به هیچ‌جایی نمی‌رسونه.
‫خب، قَمۀ تو هم تا حالا ‫هیچ‌کدوم از مشکلات رو حل نکرده.
‫فکر کردی دوست دارم اینجا باشم؟
‫فکر کردی از کُشتنِ اون مَرد، لذت می‌برم؟
‫پس نکُش.
‫فکر کردی اون کتابه رو از کجا آورده؟
‫اگه تو و ت.وی.ای باهاش ور نمی‌رفتید، ‫الان بی‌آزار می‌موند.
‫ولی به‌جاش، شماها خطرناکش کردین.
‫چی می‌گی؟
‫رن‌اسلیر توی مسیری قرارش داده ‫که سرنوشتش نبوده.
‫الانم که تو داری مستقیم برش می‌گردونی ت.وی.ای
‫دزدی که اختیار کامل داره.
‫خطرناک‌ترین مَرد تاریخ.
‫سیلوی، تا حالا این مَرد رو ‫توی زندگی‌ام ندیده بودم.
‫من این کتاب رو بهش ندادم.
‫تا امروز اسم «ویکتور تایملی» رو نشنیده بودم.
‫منم وقتی قیافه‌اش رو دیدم، شوکه شدم. ‫شاید حق با تو باشه.
‫شاید بهتر باشه از همین کابینِ چرخ‌وفلک ‫پرتش کنیم پایین.
‫ولی لازمش داریم. ‫ت.وی.ای لازمش داره.
‫زندگی‌هایی که ازشون محافظت می‌کنیم، ‫لازمش دارن.
‫هیچی نمی‌دونی، نه؟
‫اون زندگی‌ها، خونۀ تو... ‫همه‌شون در خطرن.
‫و در حال حاضر، اون احتمالاً بهترین شانس ما ‫برای نجات دادن‌شونه.
‫این صحنه خیلی آشناست، مگه نه؟
‫نمی‌تونم بذارم زنده بمونه.
‫نه.
‫[چرخ‌وفلک]
‫آقای تایملی.
‫آقای تایملی، حالت خوبه؟
‫- خوبی؟ ‫- خوبم.
‫- از سرِ راهم برید کنار! ‫- صبر کن، وایستا، وایستا!
‫- اون کجاست؟ اون کجاست؟ ‫- کجا می‌خوای فرار کنی؟
‫- خانم دقیقه؟ ‫- بله.
‫- الان وقتشه. ‫- بگیریدش.
‫- روحِ ساعتی! ‫- پِخ!
‫به نفع‌تونه فرار کنید.
‫- از این‌طرف. ‫- کلی سؤال دارم.
‫تقصیر توئه.
‫لوکی! یالا.
‫به هیچ وجه.
‫یوهو!
‫حتماً از این وسیله خوشت میاد. ‫اینجا رو خونۀ خودت بدون.
‫یکی از اختراع‌هاته؟
‫آممم...
‫این دکمه‌ای که اینجاست، ‫دما رو از طریق کوسن کنترل می‌کنه.
‫می‌تونه تا ۴ درجۀ سانتی‌گراد هم پایین بیاد.
‫راستی...
‫یه صندلیِ یخچالی.
‫بهش دست بزن.
‫خیلی کاربردی‌ـه.
‫خب، از نمایشی که اونجا اجرا کردم خوش‌تون اومد؟
‫باریکلا. فوق‌العاده بود.
‫- یه مقدار ترسناک بود. ‫- ممنون.
‫ولی قهرمانِ مایی.
‫این جلوه، دستیار توئه؟
‫نه، من یه موجودیتِ هوش مصنوعیِ ‫ذی‌شعورِ کاملاً هوشیار هستم.
‫و اسم هم دارم. ‫خانم دقیقه!
‫می‌بخشید، مادمازل مینتس. ‫(به فرانسوی گفت)
‫حقیقتاً منحصربه‌فرد هستی.
‫ممنونم. ‫خودت هم خیلی منحصربه‌فردی.
‫یا بهتره بگم، بعداً می‌شی. ‫(چون فعلاً فرد نیست و چندتاست)
‫منظورت چیه؟
‫خیلی پیچیده‌ست.
‫خانم‌ها، وقتش رسیده یه نفر...
‫دقیق بهم بگه چه خبره.
‫خیلی وقت پیش...
‫خیلی قبل‌تر از الان...
‫توی یه زمان دیگه،
‫یکی از گونه‌های تو، ‫تشکیلاتی به اسم «تشکیلات ناسازگاری زمانی» ساخت
‫ولی دوتا متغیر از یه خدای اسکاندیناویایی ‫به قتل رسوندنش
‫که منجر به خلقِ خطوط زمانیِ جدید شد
‫که در هر کدوم‌شون، شاهد تولد دوبارۀ ‫گونه‌های بی‌شماری از تو بودیم.
‫یعنی می‌گی...
‫من ت.وی.ای رو ساختم؟
‫یه چیزی تو این مایه‌ها.
‫می‌دونم هضم این قضیه سخته.
‫اگه برات قابل هضم نیست...
‫نه.
‫انگار داستان زندگی‌ام که همیشه...
‫تصورش می‌کردم...
‫حقیقت داره.
‫اونجاش که مربوط به «قتل» می‌شد رو شنیدی؟
‫امنیتت رو تأمین می‌کنم.
‫اون‌وقت شما دوتا برای ت.وی.ای کار می‌کنید؟
‫خب، حتی قبل از ت.وی.ای یا این خانم، ‫منو درست کردی.
‫و توی «پایانِ زمان» با هم کار می‌کردیم.
‫علت اینکه اومدم اینجا اینه که ‫می‌دونم چه مردِ بزرگی می‌تونی بشی.
‫و...
‫تو کی هستی؟ خانمِ...
‫دوشیزه راوونا.
‫من فقط دنبال اینم که ‫ثابت رو به ت.وی.ای برگردونم.
‫بافنده‌مون، دستگاهی که خیلی ‫با نمونۀ اولیه‌ای که روی صحنه داشتی فرق نداره،
‫به مشکل خورده و به تو نیاز داره.
‫این چیزهایی که گفتی، با گفته‌های ‫اون آقای جادوگر توی کابینِ چرخ‌وفلک...
‫تفاوتی نداره.
‫چرا شما دوتا با اون و دستیارش همکاری نمی‌کنید؟
‫- نمی‌شه بهشون اعتماد کرد. ‫- چطور؟
‫لوکی در قتل متغیرت مشارکت داشت.
‫راست می‌گه.
‫ولی داشت ازم محافظت می‌کرد.
‫جناح عوض می‌کنه. ‫این خصوصیتِ رفتاری‌اش، کاملاً مستندسازی شده.
‫وقت رفتنه.
‫نمی‌خوای ببینی کی داره در می‌زنه؟
‫تایملی، در رو باز کن!
‫می‌تونیم با یه درِ زمانی بریم.
‫دیوونه شدی؟ اونا ردمون رو می‌زنن.
‫اگه مستقیم بریم ت.وی.ای مهم نیست.
‫من تا وقتی که آخرین نمونۀ اولیه‌ام رو...
‫- برنداشتم، هیچ‌جا نمیام. ‫- تایملی، بیا بیرون!
‫باشه. برش دار. بیا بریم.
‫- توی آزمایشگاهمه که اون‌طرفِ دریاچه‌ست. ‫- دریاچه؟
‫اگه ببینید خوش‌تون میاد. ‫برای غربِ میانه حکم دریای کارائیب رو داره.
‫اینجا زندگی نمی‌کنی؟
‫نه، این صرفاً یه خونۀ موقتی‌ـه.
‫کل فروش‌هام رو توی شیکاگو انجام می‌دم
‫ولی آزمایشگاهم توی «ویسکانسین»ـه. ‫(ایالتی در غرب میانه)
‫برو، برو، برو.
‫اونجا کمتر مالیات می‌گیرن.
‫این در رو بشکنید! برید!
‫بیرون!
‫- ردمون رو زدن. بدویید! ‫- اونجان.
‫کجان؟
‫اون یارو مال منه، کثافت‌ها.
‫- دست به کار شو. ‫- جانم؟
‫برو بگیرش! اصلاً مال خودت.
‫- چیزی پیدا نکردی؟ ‫- نه.
‫خیلی‌خب، به بی-۱۵ می‌گم رهگیری کنه.
‫از این‌طرف.
‫ببخشید! آقا... عذر می‌خوام. ‫ممنون. ممنون. راه رو باز کنید.
‫ببخشید، ببخشید، ببخشید.
‫فقط... بله. فقط یه لحظه، ممنون.
‫آقا، یه کمکی بکنید. ممنون.
‫ببخشید! ببخشید. ممنون.
‫عذر می‌خوام. ممنون.
‫همون تدارکاتِ همیشگی رو می‌خوایم.
‫خب، این آخرین پروژه‌ات چیه ‫که انقدر مهمه؟
‫راهی برای...
‫درک و کنترلِ زمان.
‫تمام چیزایی که تصور می‌کنم رو اینجا می‌نویسم.
‫تمام طراحی‌هام.
‫به‌نظر فوق‌العاده میاد.
‫یه کتاب راهنمای ت.وی.ای ـه.
‫احیاناً برات آشنا نیست؟
‫بچه که بودم به دستم رسید.
‫یه‌جور امداد غیبی، این کتاب رو...
‫انداخت توی زندگیِ من.
‫هیچ‌وقت نفهمیدم کارِ کی بوده.
‫تو؟
‫آره.
‫من برات آوردمش.
‫تو مثل یه پستچی که نامه رو ‫به دست صاحبش می‌رسونه عمل کردی.
‫جفت‌مون خوب می‌دونیم ‫که در اصل نقشۀ کی بود.
‫خب، نقشۀ هر کی هم که بوده، تشکر می‌کنم.
‫این کتاب...
‫مسیر زندگی‌ام رو مشخص کرد.
‫اینو به‌عنوان یه نوع مکاتبه...
‫بین خودم و نویسندۀ خلاقش، اوروبروس می‌دونم.
‫ببین. این مهم‌ترین اکتشافیه که ‫تا الان کردم.
‫یه تقویت‌کنندۀ توان عملیاتی‌ـه.
‫می‌تونه توی بافنده‌تون بهتون کمک کنه.
‫همیشه می‌دونستم ایده‌هام خوبن،
‫فقط تکنولوژی لازم رو نداشتم ‫که درست‌وحسابی...
‫پیاده‌سازی‌شون کنم.
‫عه، چه روز خوبی.
‫قشنگه.
‫ممنون.
‫می‌دونی، ویکتور، من...
‫کم‌کم دارم متوجه می‌شم ‫که چه مردِ بزرگی می‌شی.
‫لطف داری...
‫راوونا.
‫امید زیادی به این شراکت دارم.
‫شنیدی که چی گفت، ویکتور. ‫«شراکت». (شریک زندگی و شریک کاری)
‫مجبور بودی این کار رو بکنی.
‫خداحافظ.
‫اوه...
‫خوش اومدی.
‫بگیر بشین، یا روی هوا معلق بمون.
‫من یه دقیقه کار دارم.
‫عجله نکن.
‫خیلی شبیه اونی.
‫چه پروژه‌های فوق‌العاده‌ای داری.
‫خیلی خوشحالم که اینجام.
‫اون...؟
‫خودشه.
‫نقطۀ اوجِ دستاوردهای...
‫زندگیِ من.
‫- معرکه‌ست. ‫- آره.
‫همیشه خیلی باهوش بودی، ویکتور.
‫خیلی‌خب، آماده‌ام.
‫- بریم. ‫- حالا چرا عجله داری؟
‫مگه نباید بریم به...
‫ت.وی.ای؟
‫داشتم به این فکر می‌کردم...
‫که شاید کار عاقلانه این باشه ‫که یه مدت آفتابی نشیم.
‫اونجا خیلی گردوخاک کردیم.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب.
‫که از راوونا بیشتر از من خوشت اومده.
‫توی اون دفترچه‌ات، طرحی از من هم هست؟
‫اولش که منو ساختی،
‫خیلی قبل‌تر از ت.وی.ای یا جنگِ چندجهانه...
‫یه هوش مصنوعیِ ساده بودم.
‫صرفاً چیزی که بشه باهاش شطرنج بازی کرد.
‫برای همین بهم اختیار دادی ‫که خودم خودمو برنامه‌نویسی کنم.
‫اجازه داشتم تا خواسته داشته باشم،
‫و آرزوهام رو دنبال کنم ‫و اونی بشم که الان هستم.
‫ولی بازم هر شب شطرنج بازی می‌کردیم و ‫گپ می‌زدیم.
‫یه دوستِ وفادار.
‫فراتر از دوست.
‫چرا نذاشتی یه بدنِ واقعی داشته باشم؟
‫خب، اون شخص من نبودم.
‫اگه بدن داشتم، ‫می‌تونستیم حقیقتاً با هم رهبری کنیم.
‫بله، ولی این موضوعیه که
‫راهش رو بلد نیستم.
‫هیچ‌وقت حتی تلاش هم نکردی.
‫علی‌رغم تمام قدرت‌ها و تمام توانایی‌هات،
‫منو مثل یکی از وسایلت نگه داشتی.
‫مثل کامپیوترت، اسباب‌بازی‌ات.
‫نذاشتی اون چیزی بشم که می‌تونستم بشم.
‫نامزدت.
‫ویکتور، داری چی‌کار می‌کنی؟
‫اونو بذار زمین! این کار رو نکن! ‫ما یه تیم هستیم. بهم نیاز داری! دوستت دارم!
‫خدا رو شکر که اومدی.
‫اوضاع داشت خیلی عجیب می‌شد.
‫اون... خیلی خطرناکه.
‫خیلی بی‎ثباته.
‫مسلماً اشتباه کردم
‫- که تو رو ول کردم. ‫- زور الکی نزن.
‫این مأموریت رو «اونی که باقی می‌مونه» ‫به من سپرد، نه متغیرش.
‫پس الان به بعد،
‫من رئیسم.
‫شیرفهم شد؟
‫کاملاً، راوونا.
‫دوشیزه رن‌اسلیر.
‫- نه، نه! ‫- ازش فاصله بگیر. بهش نیاز داریم.
‫اگه یه قدم بیاید جلوتر، کارش رو یکسره می‌کنم.
‫بس کن. ‫وون (راوونا)، چی‌کار می‌کنی؟
‫این همون آزادیِ عملی‌ـه که دنبالش بودی؟
‫منو ببین. ‫راهت رو گُم کردی.
‫موبیوس، واقعاً آدم غیرقابل تحملی هستی.
‫با چه رویی به من پند اخلاقی می‌دی؟
‫پند اخلاقی ندادم، ‫دارم خواهش می‌کنم.
‫بعد از اون همه سال ‫که کثافت‌کاری‌هات رو کردم،
‫گندهات رو تمیز کردم،
‫تصمیمات سختی گرفتم ‫که هیچ‌وقت جربزۀ گرفتن‌شون رو نداشتی،
‫بعد از تمام دفعاتی که...
‫ت.وی.ای رو به خودم ارجحیت دادم،
‫حتی به قیمت شادیِ خودم،
‫به قیمت انسانیت‌ام.
‫تو کی باشی که بهم پند اخلاقی بدی ‫و بگی راهت رو گُم کردی؟
‫ببین. همه‌مون راه‌مون رو گُم کردیم.
‫ولی یه نفر باید حواسش به هدف اصلی باشه.
‫روحت هم خبر نداره که رهبری‌کردن چی لازم داره،
‫که فعالیت‌کردن و حفظ نظم چی لازم داره.
‫احیاناً متوجه نشدی به محض اینکه من رفتم،
‫همه‌چی از هم پاشید؟
‫تنها کسی که می‌تونه ثبات رو ‫به ت.وی.ای برگردونه منم،
‫چون الان سالیانِ ساله که ‫دارم این کار رو می‌کنم، ولی دریغ از ذره‌ای تشکر.
‫کِی یاد می‌گیری که هیچ‌کدوم از حرف‌هات ‫هیچ ارزشی ندارن؟
‫تنها چیزی که مهمه، نظم در برابر آشوب‌ـه.
‫- من نظم‌ام. ‫- نه.
‫خواهش می‌کنم.
‫من هیچ کاری نکردم.
‫ولی می‌کنی.
‫کارهای وحشتناکی می‌کنی.
‫اون شخص من نیستم.
‫آخه منو نمی‌شناسی.
‫تو از دلِ من...
‫تو از دلِ من خبر نداری.
‫خودم قدرتِ تصمیم‌گیری دارم.
‫اون آدمی نیستم که فکر می‌کنی.
‫از اینجا ببریدش.
‫برو تو.
‫کاری نکنید بعداً پشیمون بشم.
‫این زنه رو بسپرید به من.
‫بالأخره به‌هم رسیدیم.
‫به گمونم برات گزینه‌ای بودم ‫که خیلی وقته می‌خواستی تیکش رو بزنی.
‫اگه می‌خوای منو بکُشی، تمومش کن.
‫نه بابا. هزار بار توی ذهنم کُشتمت،
‫هر بار هم وحشیانه‌تر از دفعۀ قبلی.
‫این‌جور عقده‌ها، فلج‌کننده‌ان.
‫کم‌کم دارم متوجهش می‌شم.
‫تو عقدۀ قدرت داری، مگه نه؟
‫دنبال همینی.
‫جایگاهی توی «پایانِ زمان».
‫خب، مواظب آرزوهات باش.
‫چی؟
‫دوستت دارم. ‫(ادامۀ جملۀ قبلی‌اش که به سازنده‌اش گفت)
‫گندش بزنن.
‫باید می‌دونستم.
‫داشتم کنترلش می‌کردم تا اینکه ‫خرابم کردی و جفت‌مون رو احمق جلوه دادی.
‫خب، حماقت کرد که از کسی دشمن ساخت...
‫که تمامِ رازهاش رو می‌دونه.
‫یه راز خیلی بزرگ هم در مورد تو می‌دونم.
‫می‌تونم بهت بگم، ولی...
‫ولی چی؟
‫حسابی عصبانی‌ات می‌کنه.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»