‫نه، ما از بازیِ مسخره‌ات فرار کردیم.
‫اشتباه می‌کنی. ‫هر قدمی که برای رسیدن به اینجا برداشتین،
‫راهش رو من هموار کردم.
‫[آنچه گذشت...]
‫مردم توی خط زمانی، زندگی دارن.
‫باید فرصت اینو داشته باشن ‫که زندگی‌شون رو بکنن.
‫جت‌اسکی، قایق موتوری.
‫- هیچ‌کدوم از اینا اسمت رو صدا نمی‌زنن موبیوس؟ ‫- صدا زدن رو نمی‌دونم...
‫ولی شاید دارن آروم زمزمه می‌کنن.
‫- همین! همین اتفاق داشته می‌افتاده. ‫- عجب! لغزش زمانی.
‫شاخه‌سازی داره بافندۀ زمان رو سنگین می‌کنه.
‫بافندۀ زمان؟
‫بافندۀ زمان، قلب تپندۀ «ت.ن.ز»ـه.
‫و برای این ساخته نشده ‫که این همه شاخه رو به‌هم ببافه.
‫باید حلقه‌ها رو بزرگ‌تر کنیم.
‫یکی‌مون باید تقویت‌کنندۀ توان عملیاتی‌مون رو ‫ببره انتهای پل موقت.
‫و به سمت بافنده پرتابش کنه.
‫پس لوکی باید با تمام سرعت بره و برگرده، آره؟
‫صبر کن. من باید انجامش بدم.
‫تشعشعات زمانی زیادی بالا هستن.
‫کجای کار رو اشتباه رفتیم؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»
‫کُد ۱۲۲۹ ت.ن.ز
‫سیستم ایمنی از خرابی فعال شد.
‫از خدمات شما متشکریم.
‫نه، نه، نه.
‫دوباره نباید این اتفاق بیفته!
‫کُد ۱۲۲۹ ت.ن.ز
‫از خدمات شما متشکریم.
‫سلام؟
‫کُد ۱۲۲۹ ت.ن.ز
‫سیستم ایمنی از خرابی فعال شد.
‫از خدمات شما متشکریم.
‫سلام؟
‫[سیستم ایمنی از خرابی فعال شد]
‫[از خدمات شما متشکریم.]
‫«لوکی»
‫- همه‌ش همیناست؟ ‫- همه‌ش همیناست.
‫هیس!
‫بیاید.
‫[سال ۱۹۶۲] ‫[کالفیرنیا - سان فرانسیسکو]
‫یالا داداش. یالا!
‫بیاید بریم! زود باشید.
‫اگه بگیرن‌مون، ‫مثل ماهی شکم‌مون رو می‌ریزن بیرون.
‫کیسی؟ خیلی‌خب.
‫کیسی.
‫خدا رو شکر که اینجایی.
‫همه اینجان؟
‫تو کی هستی؟
‫دوباره نه!
‫من کی‌ام؟ کیسی، منم.
‫لطفاً بگو که می‌دونی کی‌ام.
‫با قایق اومدی؟ نباید می‌اومدی اینجا.
‫- نباید می‌اومدی اینجا. ‫- همون یارو قایقیه‌ست؟
‫- قایق داری؟ ‫- قایق؟
‫چیزی از قایق نمی‌دونم.
‫- چطور اومدی اینجا؟ ‫- منظورت کجاست؟
‫- جزیرۀ آلکاتراز. ‫- چی؟
‫نمی‌دونم چطور اومدم اینجا.
‫مشکل همینه. ‫نمی‌دونم داره چه اتفاقی می‌افته، کیسی.
‫فرانک، چرا این یارو داره کیسی صدات می‌زنه؟
‫- من که کل این مدت داشتم فرانک صدات می‌زدم. ‫- فرانک؟
‫- راست می‌گه. گفتی اسمت فرانکه. ‫- واقعاً هم هست.
‫- اسمش کیسی‌ـه. ‫- من این یارو رو نمی‌شناسم. نمی‌شناسم.
‫بیاید بریم.
‫باید یه‌جوری خودتو از این جزیره خارج کنی.
‫شرمنده رفیق.
‫یالا.
‫[مک‌دونالدز]
‫خیلی‌خب، دستت رو قشنگ برات گچ گرفتیم.
‫[سال ۲۰۱۲] ‫[نیویورک]
‫کمکت می‌کنه حسابی خوب شی، ‫ولی تا شش هفته نباید درش بیاری، باشه؟
‫هنوز درد داره؟
‫خوبه، ولی یادته وقتی اومدی اینجا ‫چقدر درد داشت؟
‫اینم خوبه.
‫ولی شاید در عرض شش هفتۀ آینده ‫یادت بره چقدر درد داشته،
‫برای همین یه یادآوریِ کوچیک ‫اینجا برات می‌نویسم.
‫از درخت‌ها بالا نرو.
‫[از درخت‌ها بالا نرو.]
‫با این حرف‌ها نمی‌شه جلوت رو گرفت، مگه نه؟
‫من سعی‌ام رو کردم.
‫خیلی‌خب، بچۀ خوبی باش.
‫باد لای موهات می‌پیچه، ‫یه مقدار مِه به صورتت سیلی می‌زنه.
‫- دان؟ ‫- و هیچ‌چیز جز آب‌های آزاد در مقابلت نیست.
‫دان؟ پسرت داره به خط سه زنگ می‌زنه.
‫بگو بعداً بهش زنگ می‌زنم.
‫[سال ۲۰۲۲] ‫[اوهایو - کلیولند]
‫خب نظرت رو بگو. چی فکر می‌کنی؟
‫ببخشید، من... ‫به موتورهای صحرایی بیشتر علاقه داشتم.
‫خب، معروفه که می‌گن شناورِ شخصی، ‫یه‌جورایی مثل موتور صحراییِ آدمای فکورـه.
‫اینا رو ول کن، ‫آماده‌ای دل به دریا بزنی؟
‫سوارِ این پسرِ بد شو.
‫نه مرسی. ببخشید.
‫اشکالی نداره.
‫اگه نظرت عوض شد یا یه دونات دیگه می‌خواستی ‫بهم زنگ بزن.
‫امروز دونات‌هات خیلی خوب بودن، دیل.
‫من که حاضرم یکی بهم حقوق بده
‫- و کلاه بذارم و وسط خاک و گِل رانندگی کنم. ‫- خدا رو شکر.
‫سلام.
‫- چطور دلش اومد نیاد سوار این بشه، دیل؟ ‫- باورنکردنیه. نمی‌فهمم.
‫- اینجایی؟ ‫- صد درصد.
‫هر روزِ هفته بجز یکشنبه‌ها ‫از ساعت ۹:۰۰ تا ۵:۰۰ اینجام.
‫ت.ن.ز تموم شد!
‫فکر کنم منظورت ای.تی.وی‌ـه (موتور چهارچرخ) ‫و باید بگم نه، بخت باهات یاره.
‫هفتۀ پیش دوتا برامون رسید. ‫طبقۀ بالان.
‫تو هم منو یادت نمیاد؟
‫نه، نه، یادمه. ‫همین چند روز پیش اینجا بودی، درسته؟
‫پسرت پشت خطِ سه‌ـه.
‫ببخشید، بابای مجردم، ‫یه لحظه بهم وقت بده.
‫- بهت گفتم بعداً بهش زنگ می‌زنم. ‫- اون یکی پسرت.
‫به اونم بگو بهش زنگ می‌زنم.
‫[سال ۱۹۹۴] ‫[کالیفرنیا - پاسادینا]
‫«زارتان کانتینجنت».
‫فکر نکنم تا حالا اینو دیده باشم.
‫خیلی خوبه. ‫نویسنده‌اش یکی از بهترین‌هاست.
‫تمام آثارش رو می‌خونم.
‫باید یه نگاهی بهش بندازم.
‫اگه جات بودم عجله می‌کردم. ‫توی قفسه فقط چند تا مونده.
‫هوم.
‫بارکد رو نمی‌خونه.
‫می‌تونم نقد باهات حساب کنم. ‫رسید و اینا هم لازم ندارم.
‫آره، ولی باید ثبتش کنم وگرنه...
‫داری کتاب خودتو می‌خری؟
‫از دست تو!
‫گفته بودم انقدر کتاب‌های علمی-تخیلی‌ات رو ‫نذاری روی قفسه‌های ما.
‫ژانر علمی-تخیلی، ژانر محترم و تأمل‌برانگیزیه.
‫اینجا کسی نمی‌خرتش.
‫چیزی که قراره بهت بگم...
‫باورش سخته.
‫معلومه که حرفت رو باور می‌کنم. ‫انگار آرزوم برآورده شده.
‫یکی از کاراکترهام جون گرفته ‫و به کمکم نیاز داره.
‫منو یادِ اتفاقاتی انداخت ‫که توی «پسران یورن» افتاد.
‫- چی هست؟ ‫- خب، می‌دونی...
‫محبوب‌ترین کتابی که تا حالا نوشتم.
‫مطمئنم یه جایی این دور و بر ‫یه نسخه ازش پیدا می‌شه.
‫صبر کن ببینم.
‫تو نویسنده‌ای؟
‫- آره. ژانر علمی-تخیلی. ‫- به فنا رفتم.
‫ولی... این چیزی که می‌خوام بگم ‫یه مقدار خجالت‌آوره.
‫مجبور شدم دکترام رو بگیرم تا شغل اصلی‌ام
‫که تدریس فیزیک توی ‫دانشگاه فنی کالیفرنیاست رو حفظ کنم.
‫صبر کن ببینم، دانشمند هم هستی؟ ‫عالیه.
‫آره. تا وقتی که بتونم استعفا بدم ‫و تمام‌وقت نویسندگی کنم.
‫نمی‌دونی چقدر سخته که بشـ... ‫عه، اینجا رو داشته باش.
‫یه نسخه ازش هست. ‫خیلی خوش‌شانسی.
‫خیلی ببخشید. ‫می‌شه بحث‌های حاشیه‌ای رو ول کنیم؟
‫حتماً. حالا دقیقاً می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫باید برگردم به قبل از زمانی که ‫بافندۀ زمان فرو پاشید.
‫نمی‌شه. غیرممکنه.
‫ولی بازم تلاشت رو بکن.
‫متوجه حرفی که الان زدی نشدم.
‫خب، با سفر در زمان...
‫- به جایی سفر کردی که زمان نداره، درسته؟ ‫- درسته.
‫- همچین چیزی ممکن نیست. ‫- می‌دونم.
‫پس اینکه سفر کنی به جایی که ‫دیگه وجود خارجی نداره، به همون اندازه غیرممکنه.
‫بنابراین کاریه که شاید بتونی انجامش بدی.
‫باشه، عالی بود.
‫آره. کاملاً با عقل جور در میاد.
‫- شبیه مطالب علمی به‌نظر نمیاد. ‫- نه، ولی شبیه مطالب داستانی‌ـه.
‫باید یاد بگیری چطور لغزش زمانی رو کنترل کنی.
‫نمی‌تونم کنترلش کنم. ‫نمی‌تونم همین‌جوری...
‫عملیش کنم. ‫رندوم اتفاق میوفته.
‫ولی رندوم نیست، ‫چون مدام سر از جاهایی در میاری
‫که آدمایی که دنبال‌شون می‌گردی اونجا حضور دارن
‫و داره توسعه پیدا می‌کنه
‫چون تو صرفاً در زمان لغزش نمی‌کنی،
‫داری در فضا هم جابه‌جا می‌شی.
‫عین اینه که یه نسخۀ بهتر ‫از یکی از اون زمان‌نگارها باشی.
‫جوری می‌گی که انگار چیز خوبیه.
‫توی علوم، ‫فقط به بررسی چی‌بودن و چگونه‌بودن می‌پردازیم.
‫ولی توی داستان‌ها، ‫به چراییِ قضیه می‌پردازیم.
‫پس، چرا باید این کار رو بکنی؟
‫چرا باید این کار رو بکنم؟
‫دلیلش رو بهت می‌گم.
‫چون اگه ت.ن.ز رو از نابود شدن نجات ندم،
‫هیچی نمی‌مونه...
‫تا در برابر چیزی که در پیشه ازمون محافظت کنه.
‫خب، اگه این دلیلِ واقعی‌ایه که ‫داره راه رو بهت نشون می‌ده،
‫باید بتونی کنترلش کنی.
‫پس شروع کن.
‫- الان؟ ‫- آره، آره، انجامش بده.
‫باشه.
‫- برو بریم. ‫- حله.
‫روی اون دلیلت تمرکز کن.
‫- باید ت.ن.ز رو نجات بدی. ‫- باشه.
‫باید ت.ن.ز رو نجات بدی.
‫نشد؟
‫دارم سعی می‌کنم.
‫شاید باید بیشتر سعی کنی.
‫دارم نهایت سعی‌ام رو می‌کنم.
‫حتماً داری یه جاش رو اشتباه می‌کنی
‫چون واقعاً حس می‌کنم ‫لغزش زمانی، راه‌حل تمام مشکلاتته.
‫- شاید بهتر باشه روی همون علوم تمرکز کنیم. ‫- خیلی‌خب.
‫- خب، این معادله نشون می‌ده که... ‫- آخ!
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- آزمایش علمی.
‫حالا فهمیدیم که پالس‌های الکتریکی، ‫لغزش زمانی رو فعال نمی‌کنن.
‫ای خدا.
‫واکنش ستیز یا گریز تأثیری بر روی...
‫خیلی‌خب، بیا لغزش زمانی رو فراموش کنیم، باشه؟
‫علوم چطور کمک‌مون می‌کنه...
‫تا بریم جایی که وجود خارجی نداره؟
‫- خب، شاید وجود داشته باشه. ‫- نداره.
‫با چشمای خودم دیدم سربه‌نیست شد.
‫ولی بعدش، گفتی به یه جایی توی ت.ن.ز ‫سفر در زمان کردی، درسته؟
‫تئاتر زمان، آره.
‫اگه این‌طور باشه، پس شاید اون مکان و زمانی که ‫داری دنبالش می‌گردی هنوز وجود داشته باشه.
‫فقط نمی‌دونی کجا رو باید بگردی.
‫بیا این روش رو امتحان کنیم.
‫- اینو بگیر. ‫- خب؟
‫گروه رو برمی‌گردونیم دورِ هم.
‫به‌نظر خیلی علمی نمیاد.
‫گفتی همه... ‫همۀ دوست‌هات...
‫- یه هالۀ زمانی دارن، مگه نه؟ ‫- آره.
‫خب، این یعنی یه دسته آدم...
‫یه هالۀ جمعیِ منحصر به اون زمان دارن.
‫اگه بتونیم همه رو یکجا دورِ هم جمع کنیم،
‫می‌تونیم اون هاله رو بخونیم.
‫مثل مختصات عمل می‌کنه.
‫بعدش می‌تونیم با این مختصات ‫برگردیم در اون لحظه از زمان.
‫- نه. ‫- چرا؟
‫چون یکی از اون زمان‌نگارهایی که ‫در موردش حرف زدی رو نداریم.
‫خب، می‌تونی یه دونه بسازی؟ ‫می‌تونی بسازی دیگه.
‫شاید، ولی بدونِ هیچ اطلاعاتی از نحوۀ عملکردش...
‫مجبورم از نو اختراعش کنم.
‫ممکنه یه عمر طول بکِشه.
‫اگه اطلاعات مربوط بهش رو داشتی چی؟
‫- اون چیه؟ ‫- تو باید بگی. خودت نوشتی‌اش.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫یه دونه از اینا روی تمام میزهای ت.ن.ز هست.
‫پس بالأخره یه کتاب پر فروش می‌نویسم.
‫آره، یه‌جورایی. ‫بیا روی کار تمرکز کنیم و...
‫اوه، داستان شد.
‫خیلی‌خب، بچه‌ها، ‫یه قانون جدید داریم
‫و اون اینه که هر اسباب‌بازی‌ای که ‫بیرون از اتاق‌تون پیدا بشه
‫به‌عنوان «آشغال» طبقه‌بندی می‌شه، خب؟
‫زباله! خب؟
‫چون خسته شدم از بس میام خونه...
‫و مجبور می‌شم به صحنه‌ای نگاه کنم ‫که انگار حراج اثاثیۀ منزله...
‫اون سوخت‌ـه؟
‫آره، سوخته.
‫چطور سوخته؟
‫کوین، کی بهت کبریت داده؟
‫- دزدیدم‌شون. ‫- نه، این...
‫بده‌شون به من. ‫یالا، ردشون کن بیاد.
‫ندو. کوین. کوین. ‫کِو... کوین!
‫شان، برو بگیرش. ‫یالا، زود باش!
‫و اگه نذاری خونه رو به آتیش بکِشه، ‫برات یه توله‌سگ می‌گیرم.
‫- یالا. ‫- یه مار هم می‌گیری؟
‫بعداً براش مذاکره می‌کنیم. ‫بدو! زود باش!
‫اینم یه پیروزیِ کوچیک.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام. ‫عه، تو اون‌موقع توی فروشگاه بودی.
‫- درسته. ‫- آره... این اطراف زندگی می‌کنی؟
‫یا تا خونه‌ام تعقیبم کردی؟
‫نه. نه، نه. ‫در واقع تو راه بودم و داشتم می‌رفتم یه جایی...
‫که یهویی تو رو دیدم، واسه همین...
‫با خودم گفتم بیام بگم...
‫شرمنده‌ام که اون‌موقع سریع ول کردم رفتم.
‫یه مقدار وقتم تنگ بود.
‫آره. دنبال ای‌تی‌وی (موتور چهارچرخ) می‌گشتی.
‫- ت.ن.ز ‫- آره.
‫ببینم، هنوز قصد خرید داری؟
‫چون یه چیزی دارم...
‫یه چیزی دارم که باید نشونت بدم. ‫بیا بریم.
‫در حالت عادی، فکرش رو هم نمی‌کردم ‫که با یکی از این خوشگل‌ها خداحافظی کنم.
‫ولی همسرم خیلی وقته فوت کرده ‫و جفت‌شون رو نمی‌تونم بِرونم.
‫در ضمن، پسرهام نیاز به ارتودنسی و ‫معلم خصوصیِ ریاضی دارن.
‫خدا می‌دونه دیگه چی لازم دارن.
‫یه ترکیب زیبا از شکل و کارکرد.
‫عه، چه تعبیر قشنگی. آره.
‫آره، واقعاً همین‌طور هستن ‫و ناراحتم که می‌خوام ردشون کنم...
‫ولی چه می‌شه کرد؟
‫ببین، نوشیدنی می‌خوری؟ ‫یه چیزی برات بیارم؟
‫نه، نه، نه، نمی‌خوام. ممنون.
‫متأسفانه نیومدم اینجا که جت‌اسکی بخرم.
‫- عه، پس برای چی اومدی؟ ‫- گوش کن.
‫می‌خوام یه چیزی رو بهت بگم ‫که درکش سخته، موبیوس.
‫- موبیوس؟ ‫- موبیوس اسمته.
‫خیلی‌خب...
‫- فکر کنم منو با یکی دیگه اشتباه گرفتی. ‫- نه، ببین، موضوع اینه که اشتباه نگرفتم.
‫موبیوس اسم واقعی‌ـته، ‫و جای تو توی مکانی به اسم «ت.ن.ز»ـه.
‫جدی؟
‫خیلی‌خب، حرفت یادت نره. من برم یه سر به...
‫- چیزی نیست. چیزی نیست. ‫- دنبال شرّ نیستم.
‫- نگران چیزی نباش. من دوستتم. ‫- آره می‌دونم. منم دوستتم.
‫چی؟ ‫چطور انقدر سریع زمان‌نگار ساختی؟
‫نمی‌دونم ۱۸ ماه رو می‌شه سریع حساب کرد یا نه. ‫خب، ۱۹ ماه!
‫وقتی از سرِ کارم اخراج شدم ‫و زنم ازم جدا شد،
‫باید یه وقفه‌ای توی کار مینداختم ‫و از خونه‌ام می‌رفتم.
‫- قدم بعدی چیه؟ ‫- چه خبره؟
‫قول می‌دم بعداً برات منطقی بشه.
‫آخه... چطور...؟
‫واقعیت اون چیزی نیست که فکر می‌کنی.
‫و این زندگیِ مَردی نیست که می‌شناسمش.
‫نمی‌دونم کیو می‌شناسی. نمی‌فهمم.
‫- من تو رو می‌شناسم، از یه جایی... ‫- نه، نمی‌شناسی.
‫به اسم تشکیلات ناسازگاری زمانی.
‫اولش که رسیدم اونجا، جونم رو نجات دادی.
‫یه چیزی توی وجودم دیدی ‫که خودم ندیده بودم.
‫واقعاً دوستمی؟
‫آره.
‫اون کیه؟
‫- اونم دوستمه؟ ‫- بعداً می‌شه.
‫- چرا یادم نمیاد؟ ‫- خیلی پیچیده‌تر از اونیه که الان توضیح بدم
‫ولی برای نجات اون مکان ‫یعنی ت.ن.ز به کمکت نیاز دارم.
‫یه‌بار بهم گفتی زندگی‌کردن توی اونجا ‫تنها زندگی‌ای بوده که توی عمرت می‌شناختی.
‫من فروشندۀ جت‌اسکی هستم، پسر.
‫بهم اعتماد کن.
‫- پسرهام چی؟ ‫- مشکلی براشون پیش نمیاد.
‫نمی‌تونم تنهاشون بذارم.
‫- منظورت چیه که مشکلی براشون پیش نمیاد؟ ‫- درک می‌کنم. گوش کن.
‫ببین، هر وقت خواستی می‌تونی برگردی.
‫- عه، تو اون‌موقع توی فروشگاه بودی. ‫- درسته.
‫آره... این اطراف زندگی می‌کنی؟
‫یا تا خونه‌ام تعقیبم کردی؟
‫می‌تونم برت گردونم به هر لحظه‌ای از زمان.
‫جوریه که انگار هیچ‌وقت نرفتی.
‫پسرهات حتی نمی‌فهمن که رفته بودی.
‫آره، ولی خودم می‌فهمم.
‫کل هستی در خطر بزرگیه.
‫- برام مهم نیست. ‫- پسرهات هم در خطرن.
‫اگه کمکم نکنی نمی‌تونم امنیت‌شون رو تأمین کنم.
‫ببینم، هنوز قصد خرید داری؟
‫بیا بریم.
‫چی صدام زدی؟
‫موبیوس.
‫اسم خیلی باحالیه.
‫حرفی که می‌خوام بزنم به‌نظرت عجیب میاد.
‫حالت چطوره؟ ‫من دان هستم.
‫به گمونم موبیوس اسم فضاییم باشه.
‫تو هم بخشی از این ماجرای...
‫نجات‌دادنی؟ ‫این اتاقه ایمن‌ـه؟
‫- یه موقع کرم‌چاله یا... ‫- آره.
‫کل این منطقه متروکه‌ست. ‫تا چند کیلومتری هیچ‌کس نیست.
‫خب، همه‌مون همیناییم؟
‫نه.
‫یه نفر دیگه مونده.
‫حرفی که می‌خوام بزنم عجیب به‌نظر میاد.
‫- می‌دونم منو نمی‌شناسی. ‫- لوکی.
‫- معلومه که می‌شناسمت. ‫- چی؟
‫- می‌شناسی؟ ‫- چرا نباید بشناسمت؟
‫چون کسِ دیگه‌ای نشناخت. ‫زندگی‌هاشون ریست شد، بعد از...
‫آره، می‌دونم. خودمم اونجا بودم.
‫ببخشید. ببخشید.
‫فکر نمی‌کردم این صحنه این‌طور پیش بره.
‫عه؟ دقیقاً انتظار داشتی چطور...
‫خیلی‌خب، سوار ماشین شو.
‫- یه نوشیدنی مهمونت می‌کنم. ‫- خیلی‌خب.
‫زینیاک تشنۀ خون‌ـه.
‫ولی زندگیِ موبیوس توی «ت.ن.ز» ‫ازش گرفته شده.
‫بی-۱۵ هم همین‌طور. ‫کیسی که زندانی بود.
‫یادشون نمیاد کی هستن.
‫زندگی‌هاشون مهمه. خودشون مهمن.
‫آره، الان هم که بالأخره ‫برگشتن توی زندگی‌های واقعی‌شون.
‫خبر خوبیه.
‫- اریک، یه نوشیدنی میاری؟ ‫- ولی چندتاشون...
‫اگه حق انتخاب داشتن، ‫تصمیم به موندن می‌گرفتن؟
‫موبیوس همیشه می‌گفت ‫زندگی توی ت.ن.ز تنها زندگی‌ای بوده که می‌شناسه
‫و ازش خوشش میاد.
‫به زندگی‌اش هدف می‌ده.
‫از اولش هم انتخاب خودش نبوده، لوکی.
‫«اونی که باقی می‌مونه» براش تصمیم گرفته.
‫ولی موبیوس باید الان حق انتخاب داشته باشه، نه؟
‫نباید همه‌شون حق انتخاب داشته باشن؟
‫که اگه بخوان برگردن ت.ن.ز
‫نه، با این کارِت مردم رو ‫از زندگی‌هاشون جدا می‌کنی
‫و چیزی رو نشون‌شون می‌دی ‫که دیگه نمی‌تونن از ذهن‌شون پاکش کنن.
‫این چه‌جور حق انتخابیه؟
‫ولی اونا حق انتخابی توی این قضیه نداشتن.
‫منم نمی‌تونم بدونِ تو ‫بهشون حق انتخاب بدم.
‫برات مهم نیست؟
‫نه ظاهراً.
‫به گمونم همۀ این اتفاق‌ها دقیقاً همون‌طوری که ‫می‌خواستی افتادن
‫و مشکلی نداری که راهت رو بکِشی بری.
‫- خیلی خودخواهانه‌ست. ‫- معلومه که خودخواهم.
‫دلم می‌خواد زندگی داشته باشم.
‫دلم می‌خواد زندگی کنم.
‫چه اشکالی داره که آدم ‫خواسته داشته باشه، لوکی؟
‫خودت چی می‌خوای؟
‫- می‌خوام جلوی «اونی که باقی می‌مونه» رو بگیرم. ‫- نه، اشتباهه. دوباره بگو.
‫- واقعاً دنبال چی هستی؟ بگو. ‫- می‌خوام از این وضع نجات‌مون بدم.
‫می‌خوام همه‌چی رو نجات بدم. ‫هر چی هست.
‫واقعاً انقدر جوابش سخته؟ ‫یالا، بازم تلاش کن.
‫- می‌خوام ت.ن.ز رو نجات بدم. ‫- چرا؟
‫- می‌خوام ت.ن.ز برگرده. ‫- دیگه چی؟
‫- چی می‌خوای؟ (چی می‌خوری؟) ‫- می‌خوام دوست‌هام برگردن.
‫دوتا لیموناد لطفاً.
‫انتخاب خیلی خوبی کردی، سیلوی.
‫دلم می‌خواد دوست‌هام برگردن.
‫نمی‌خوام تنها باشم.
‫دیدی؟ جفت‌مون خودخواهیم.
‫ممنون.
‫می‌دونم برات سخته.
‫ولی دوست‌هات برگشتن جایی که بهش تعلق دارن.
‫ولی بدونِ اونا...
‫من به کجا تعلق دارم؟
‫الان دیگه هر کی داره داستان زندگیِ ‫خودشو می‌نویسه.
‫برو داستان زندگی‌ات رو بنویس.
‫چقدر دیگه می‌خوایم اینجا باشیم؟
‫بعضی‌هامون کارهایی داریم ‫که از نظر زمانی حساسن.
‫نگران نباش. برت می‌گردونیم همون‌جایی که ‫ازش آوردیمت.
‫جدی؟
‫یعنی اون ماسماسک هر جا که بخوای می‌برتت؟
‫هر جا در طول زمان و مکان. آره.
‫- مثلاً پارک؟ ‫- آره.
‫- «گرند کنیون»؟ ‫- آره.
‫گاوصندوقِ بانک؟
‫خیلی می‌ری لبِ دریا؟
‫- برای شنا؟ ‫- آره، یا برای شناورهای شخصی.
‫نه. من توی شهر زندگی می‌کنم.
‫خیلی فرصت ندارم برم لبِ آب. می‌دونی؟
‫خب، اگه دمِ یه رودخونه زندگی می‌کنی، ‫راه هیجان‌انگیزی برای رفت‌وآمدـه.
‫یا در ضمن، خیلی خوبه که بری توی یه برکه ‫و خودتو تخلیه کنی.
‫تمام دغدغه‌هات رو بیرون کنی.
‫- خب، یادم می‌مونه. ‫- باشه.
‫پرداخت شرایطی هم داریم.
‫ببینید، اگه مجبوریم منتظر بمونیم...
‫این وسیله‌هه رو یه چند لحظه قرض می‌گیرم.
‫به خودت زحمت نده.
‫همه‌تون باید برید خونه.
‫- سلام لایل. ‫- سلام. حالِ تنها مشتری ثابتم چطوره؟
‫خب، خوبم. ‫هیچ‌وقت نمی‌ری خونه؟
‫از اینجا بیشتر خوشم میاد.
‫خب، خوشحالم امشب می‌تونم باهات صحبت کنم.
‫- روز سختی داشتی؟ ‫- جزو روزهای خوبم نبود.
‫می‌دونم باید چی‌کار کنی.
‫این...
‫یا ناخوشی‌ات رو برطرف می‌کنه ‫یا خیلی بدترش می‌کنه.
‫جداً باید روی تکنیک‌های فروش‌ـت کار کنیم. ‫ممنون.
‫سیلوی!
‫یهویی سر و کله‌ات پیدا شد و اومدی بهمون گفتی ‫ما راهِ نجاتِ هستی‌ایم.
‫الان چی می‌گی؟ می‌گی نیستیم؟
‫شرمنده.
‫اشتباه کردم. خب؟
‫بیشتر دنبال چیزی که خودم می‌خواستم بودم.
‫بهتره برگردی پیش پسرهات.
‫می‌دونم، ولی مسئله همینه. ‫گفتی اونا در معرض خطرن.
‫- یعنی الان خوبن؟ ‫- همه‌تون باید...
‫برگردید سرِ زندگی‌هاتون. ‫جاتون همونجاست.
‫یعنی من دقیقاً باید برگردم همونجا که بودم؟
‫- ت.ن.ز چی می‌شه؟ ‫- ت.ن.ز
‫بدونِ اونم مشکلی براتون پیش نمیاد.
‫بدونِ اون، برای هیچ‌کدوم‌تون مشکلی پیش نمیاد.
‫چرا، پیش میاد.
‫همه‌چی داره از هم می‌پاشه.
‫شاخه‌ها دارن می‌میرن.
‫- یعنی چی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم چه خبره، ‫ولی باید یه کاری باشه که می‌تونیم بکنیم.
‫می‌تونیم برگردیم به عقب.
‫می‌تونیم جلوی فروپاشیِ بافنده رو بگیریم.
‫او.بی، همه‌مون اینجاییم.
‫خودکارها!
‫همۀ خودکارها رو داریم.
‫همون قضیۀ لیوانه... ‫مختصات!
‫آها. خیلی‌خب. اول از همه باید ‫هالۀ زمانیِ جمعیِ تمام کسایی که...
‫توی این اتاق هستن رو با زمان‌نگار بخونیم.
‫- پس کجاست؟ ‫- هِی!
‫من برش نداشتم.
‫گوش کن. وقتی این ماجرا تموم شد ‫هر بانکی که خواستی رو بزن.
‫الان اون زمان‌نگار رو لازم داریم.
‫عالیه. ولی بازم می‌گم برش نداشتم.
‫چی‌کار کنیم؟
‫پس یه مشکلِ داستانی بود.
‫نه، نه. باید برگردم تا پسرهام رو ببینم. من...
‫تموم شد؟
‫ما...؟
‫جایی نمونده که بریم.
‫نه. نه!
‫- پس یه مشکلِ داستانی بود. ‫- همه‌چی داره از هم می‌پاشه.
‫نه. باید برگردم تا پسرهام رو ببینم.
‫چه اشکالی داره که آدم ‫خواسته داشته باشه؟
‫- اگه می‌تونستم جایی برم... ‫- شاد به‌نظر می‌اومدم.
‫- هر جا که واقعاً از اونجا اومدم. ‫- ت.ن.ز...
‫به‌نظرت چیزی که لوکی رو لوکی می‌کنه،
‫این نکته‌ست که ما محکوم به شکستیم؟
‫جایی نمونده که بریم.
‫چرا، پیش میاد.
‫همه‌چی داره از هم می‌پاشه.
‫شاخه‌ها دارن می‌میرن.
‫- یعنی چی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم چه خبره، ‫ولی باید یه کاری باشه که می‌تونیم بکنیم.
‫- موفق شدم. ‫- چی؟
‫- موفق شدم. ‫- موفق شدی چی‌کار کنی؟
‫کنترلش کردم.
‫یاد گرفتی لغزش زمانی رو کنترل کنی؟
‫آره.
‫مسئله‌ی کِی و کجا و چرایی‌اش نیست.
‫مسئله‌ اینه که برای کی باشه.
‫می‌تونم داستان رو از نو بنویسم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»
‫مُردی. سکۀ جدید وارد کن، بازنده!