‫من لوکیِ ازگاردی هستم
‫و مسئولیتِ یه هدف باشکوه به دوشم افتاده.
‫[آنچه گذشت...]
‫فهمیدی متغیر هستی ‫ولی هنوز حتی نرفتی ته‌وتوش رو در بیاری؟
‫- می‌خوای پادشاه شی؟ ‫- بحثِ خواستن نیست، برای این کار به دنیا اومدم.
‫تنها چیزی که می‌دونیم همینه. ‫اینکه جنگ در راهه.
‫- اون همونیه که اونجا نشون‌مون دادی؟ ‫- اونی که باقی می‌مونه.
‫اینجا پادشاهی‌ـشه.
‫اینجاشه که ریسکی‌ـه.
‫یا باید مسئولیت رو برعهده بگیرم ‫یا تعداد نامحدودی از من،
‫یه جنگ چندجهانۀ دیگه راه میندازن.
‫منم آخرش دوباره سر از همینجا در میارم.
‫تناسخ می‌کنم، جیگر.
‫سیلوی، بس کن.
‫تو تخت پادشاهی رو می‌خوای؟
‫به‌زودی می‌بینمت.
‫حالا چه خوب چه بد، ‫خطوط زمانی آزاد شدن.
‫وظیفۀ ماست که ازشون محافظت کنیم ‫و بهتر از «اونی که باقی می‌مونه» عمل کنیم.
‫- داریم نقش بازی می‌کنیم. ‫- برنامه چیه؟
‫تقویت‌کننده رو سوار کن، ‫پرتابش کن و برگرد.
‫وقتشه شجاع باشم.
‫شاخه‌ها دارن می‌میرن. ‫همه‌چی داره از هم می‌پاشه.
‫باید برگردم به قبل از اون لحظه‌ای ‫که بافندۀ زمان فرو می‌پاشه.
‫باید یاد بگیری لغزش زمانی‌ات رو کنترل کنی.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»
‫تقویت‌کننده رو سوار کن، ‫پرتابش کن و برگرد.
‫- فهمیدی؟ ‫- فهمیدم.
‫خیلی‌خب.
‫وقتشه شجاع باشم.
‫موفق باشی.
‫وقتشه شجاع باشم.
‫من برگشتم.
‫- خوبی؟ ‫- آره. آره.
‫باید تایملی رو ببریم اون بیرون.
‫حاضرم.
‫- چقدر وقت داریم؟ ‫- خیلی وقت نداریم.
‫حس خوبی به این سطح تشعشعات ندارم، ‫حتی از اون‌موقع که من رفته بودم هم بدتره.
‫موفق می‌شه.
‫شجاع باش.
‫برو بریم.
‫- یالا، برو، برو! ‫- یالا، راه بیفت.
‫چی شد؟
‫مُرد.
‫تموم شد.
‫چی‌کار کنیم؟
‫تشعشعات زمانی زیادی بالاست.
‫کجای کار رو اشتباه رفتیم؟
‫نمی‌دونم. ‫تقصیر من نبود، قسم می‌خورم.
‫- او.بی. ‫- اون مُرده؟
‫چیو می‌تونستیم جور دیگه‌ای انجام بدیم؟
‫سؤال خوبی بود.
‫زیادی لفتش دادیم.
‫دوباره... سریع‌تر.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب. ‫وقت بحث‌کردن نداریم.
‫- یالا، یالا. دنبالم بیاید. ‫- موفق باشی، پروفسور.
‫گوش کن. برو داخل، لباس حفاظتی رو بپوش. ‫وقتی...
‫وقتی اون درها باز شدن ‫با نهایت سرعت برو انتهای پل موقت.
‫تقویت‌کننده رو سوار کن، دکمۀ سبز رو بزن، ‫پرتابش کن و برگرد. باشه؟
‫- باشه. ‫- دقیقاً درسته.
‫بیا بریم. ‫بیا این‌دفعه سریع‌تر انجامش بدیم.
‫- وقتشه شجاع باشم. ‫- حاضری؟
‫«این‌دفعه»؟
‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب. وقت بحث‌کردن نداریم. ‫- موفق باشی، پروفسور.
‫گوش کن...
‫برو داخل، لباس حفاظتی رو بپوش. ‫با نهایت سرعت برو انتهای پل موقت.
‫تقویت‌کننده رو سوار کن، ‫پرتابش کن و برگرد.
‫بیا بریم. ‫این‌دفعه یه مقدار سریع‌تر باش.
‫«این‌دفعه»؟
‫- چی شد؟ ‫- مُرد.
‫- دوباره. سریع‌تر نه، زودتر. ‫- تموم شد.
‫خانم روونا، بعد از اتفاقی که ‫توی کارگاهم افتاد...
‫خانم دقیقه، می‌دونم الان زخم خوردی ‫و عصبانی‌ای.
‫ولی به کمکت نیاز داریم تا تقویت‌کنندۀ ‫توان عملیاتی رو سریع‌تر تکمیل کنیم.
‫وقت طلاست.
‫وقت رو تلف کردم ‫ولی الان وقت داره منو تلف می‌کنه.
‫تقویت‌کننده رو نذار زمین!
‫دوباره.
‫بیخیال!
‫دوباره. دوباره.
‫دوباره.
‫یالا، یالا، یالا.
‫دوباره.
‫معرفی می‌کنم. اوروبروس، این ویکتور تایملی‌ـه.
‫ویکتور تایملی، این اوروبروس‌ـه. ‫اگه گفتی چیه؟
‫دفترچه راهنمای ت.ن.ز رو جفت‌تون نوشتید. ‫فوق‌العاده‌ست، نه؟
‫- لوکی، چرا انقدر عجیب‌وغریب شدی؟ ‫- او.بی...
‫ویکتور تایملی؟
‫اوروبروس.
‫- هِی، هِی! ‫- خوشوقتم.
‫اینجا یه ماکت از بافنده رو داریم ‫که او.بی کمک شایانی کرده و اونو کپی کرده.
‫دوستان، ویکتور، ‫این ماکت هنوز کامل نشده، خب؟
‫یه لایه رنگ بیشتر روش زده نشده.
‫او.بی، چی می‌گی؟
‫کاملاً بی‌عیب‌ونقص‌ـه.
‫حالا گوش کنید. تایملی باید لباس حفاظتی رو بپوشه ‫و بره توی بافنده.
‫صبر کن ببینم... چرا من؟
‫چون خودت داوطلب شدی، ‫قبلاً... یعنی می‌شی.
‫ممکنه مشکلی پیش بیاد ‫و تو می‌دونی تقویت‌کننده چطور عمل می‌کنه.
‫- آره. ‫- کاملاً منطقیه.
‫تو این لباس حفاظتی رو می‌پوشی.
‫موبیوس، شانس آوردی.
‫شبیه موبیوس‌ـه ‫ولی در واقع ویکتور تایملی‌ـه.
‫اون منم؟
‫ویکتور، این لباس رو می‌پوشه، ‫وقتی در باز شد
‫با تمام سرعتت می‌ری انتهای پل موقت.
‫یه مقدار زحمت داره.
‫- کار آسونی نیست. ‫- کار آسونی نیست.
‫یه عالمه تشعشعات زمانی هست.
‫- تا اینجاش رو همه فهمیدن؟ ‫- آره.
‫ویکتور، تقویت‌کننده رو سوارِ پرتاب‌کننده کن، ‫بچرخونش،
‫دکمۀ سبز رو بزن که پرتابش می‌کنه ‫و به بافنده وصل می‌شه.
‫اون‌وقت ظرفیت بافنده ‫برای مدیریتِ اضافاتِ شاخه‌ها بیشتر می‌شه.
‫- تقویت‌کننده هنوز آماده نیست. ‫- چرا هست.
‫- چون تایملی اینو داره. ‫- اون چیه...
‫- یه نمونۀ اولیه... ‫- بله.
‫که ولتاژ دریافتیِ بافنده رو افزایش می‌ده ‫و واپاشیِ زمانی رو معکوس می‌کنه.
‫این دستگاه، به‌علاوۀ تقویت‌کنندۀ توان عملیاتی
‫حلقه‌ها رو بزرگتر می‌کنه.
‫- لوکی، اونو به پروفسور پس بده. ‫- لوکی...
‫خیلی ممنون. بهم اعتماد کنید.
‫ولی یه‌کم طول می‌کشه ‫تا تقویت‌کنندۀ توان عملیاتی‌ام رو تنظیم...
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫بستگی داره. ‫حتی نمی‌دونم با چی طرفم.
‫اون چیه؟
‫او.بی، چقدر طول می‌کشه ‫تا تمام چیزهایی که می‌دونی رو...
‫در مورد مکانیک، فیزیک و مهندسی بدونم.
‫چقدر می‌دونی؟
‫فرض کن که خیلی سریع یاد می‌گیرم
‫- پس بیاید از پایه شروع کنیم. ‫- از پایه شروع کنیم.
‫وقت این کارها رو نداریم. ‫بهتره تنهایی کار کنیم.
‫او.بی، درک می‌کنم.
‫ولی اگه باید می‌دونستم،
‫یعنی بایدِ بایدِ باید می‌دونستم،
‫چقدر طول می‌کشید؟
‫- ده‌ها سال. ‫- قرن‌ها!
‫[چند قرن بعد...]
‫کاملاً با عقل جور در میاد.
‫لوکی، نمی‌خوام اینکه یهویی ‫مهارت‌های مهندسی‌ات پیشرفت کرده رو زیر سؤال ببرم
‫ولی بهتر نیست قبلش او.بی اونو تست کنه؟
‫پروتکلِ تست‌کردن ‫برای پیشرفت ایمنِ علمی، حیاتی‌ـه.
‫هیچ مشکلی نداره. ‫تایملی، اینجا لازمت دارم.
‫باید هالۀ زمانی‌ات رو ‫روی این دستگاه عالی اسکن کنیم.
‫- حالا، به‌نظر مرگبار میاد. ‫- اون...؟
‫- کاملاً بی‌خطره. اینجا رو داشته باش. ‫- لوکی، لوکی!
‫امکان دسترسی وجود ندارد.
‫نوبت توئه. ‫عینکت رو بده من.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫- هر وقت آماده بودی برو. ‫- آماده‌ام.
‫حالا برو.
‫خوش آمدید، «اونی که باقی می‌مونه».
‫- می‌تونم بیام بیرون؟ ‫- هنوز زنده‌ای!
‫- این عینکه رو لازم داری. ‫- ممنون.
‫بچه‌ها، بدتر از اونیه که فکرش رو می‌کردم.
‫باید سریع باشیم. ‫کی می‌ره؟
‫اون می‌ره. تو می‌ری. ‫داوطلب می‌شی.
‫نقشه اینه: برو داخل، لباس حفاظتی رو بپوش.
‫وقتی اون درها باز شدن، ‫با نهایت سرعت برو انتهای پل موقت.
‫تقویت‌کننده رو سوار کن، دکمۀ سبز رو بزن،
‫- پرتابش کن و برگرد. ‫- فهمیدم.
‫راستی، یادت نره...
‫روی شَستِ راست، ‫زانوی چپ و صفحۀ روی صورتت چسب بزن
‫وگرنه تشعشعات زمانی پوستت رو می‌کَنه.
‫- مواظب قدم اولت باش، ممکنه بیفتی. ‫- شَست، زانو، صفحۀ روی صورت.
‫- یه چیز دیگه. ‫- بله.
‫هر کاری که می‌کنی، ‫تقویت‌کننده رو زمین نذار.
‫وگرنه از روی پل موقت می‌افته پایین. ‫باشه؟ فراموش نکن.
‫شجاع باش.
‫وقتشه شجاع باشم.
‫کیسی، باید ولتاژ دریافتی رو افزایش بدیم ‫و واپاشیِ زمانی رو معکوس کنیم.
‫- جداکنندۀ یونی چی؟ ‫- مشکلی نداره.
‫- در جهت محفظۀ اصلی بفرستیدش. ‫- داغ نمی‌کنه؟
‫نه. باید بذاریم تا با سیستم محاسبه‌گرانۀ ‫تصاعدیِ وفق‌پذیرِ تایملی مداخله داشته باشه.
‫با اون ارتقاها، بافنده می‌تونه...
‫ظرفیت خودش رو برای اضافاتِ شاخه‌ها ‫افزایش بده.
‫حلقه‌ها. حلقه‌ها زیادی کوچیکن.
‫بزرگترشون می‌کنیم. ‫برو بریم.
‫حواست رو جمع کن، او.بی.
‫- انگار یکی می‌خواد جات رو بگیره. ‫- «می‌خواد جات رو بگیره».
‫درسته، می‌خوام این کاره بشم. ‫او.بی، حواست رو جمع کن.
‫ کیسی، با نهایت سرعت، تقویت‌کننده رو...
‫- ببر بده به تایملی. ‫- باشه.
‫- داری چه غلطی می‌کنی؟ ‫- بهم اعتماد کن.
‫- نه. ‫- می‌دونم دارم چی‌کار می‌کنم.
‫- نه! ‫- نگاه کن.
‫- کیسی، یادت نره چِفت کلاهش رو بندازی. ‫- باشه.
‫- چِفت کلاهش رو بنداز. ‫- ممنون.
‫- آقای تایملی آماده‌ست. ‫- می‌دونم.
‫امکان دسترسی وجود ندارد. ‫نیاز به رمز عبور است. رمز عبور درست بود.
‫- برو بریم. ‫- ایول!
‫صبر کنید. ‫حس می‌کنم یه‌کم زیادی داریم عجله می‌کنیم.
‫فقط تو این حس رو داری. ‫بهم اعتماد کن، اگه وایستی، می‌میری.
‫خیلی‌خب.
‫برو بریم.
‫با نهایت سرعتت برو انتهای پل موقت
‫و تقویت‌کننده رو سوارِ پرتاب‌کننده کن.
‫همینه. یه قدم یه قدم.
‫شجاع باش. ‫داری خیلی دلیرانه پیش می‌ری.
‫خیلی خوب داری پیش می‌ری. فوق‌العاده‌ست.
‫ادامه بده.
‫قدم به قدم برو جلو.
‫چشم به‌هم بزنی، ‫می‌بینی رسیدی انتهای پل موقت.
‫آفرین.
‫رسید. موفق شد.
‫هنوز نه.
‫ویکتور، چی بهت گفته بودم؟
‫تقویت‌کننده رو نذار زمین، ‫وگرنه از روی پل می‌افته پایین.
‫وای خدا، باشه!
‫درستش همینه. آفرین. ‫حالا بذارش توی پرتاب‌کننده.
‫یالا.
‫زود باش.
‫- تونست. ‫- خب. با دقت گوش کن چی می‌گم.
‫دکمۀ سبز رو بزن.
‫دکمۀ سبز رو بزنم.
‫نه.
‫دکمه رو بزن.
‫ممکنه یه‌کم گیر داشته باشه.
‫دکمۀ سبز رو بزن.
‫ایول!
‫حالا برگرد، سریع!
‫برگرد، برگرد.
‫- برگردم؟ ‫- آره، برگرد.
‫داره کار می‌کنه. داره کار می‌کنه. ‫این‌دفعه کار می‌کنه.
‫بجنب ویکتور. ‫آره، برگرد!
‫یالا.
‫بیا، بیا، بیا، بیا! بیا.
‫بیا.
‫- ای‌جان! ‫- ایول.
‫گرفتی ما رو؟
‫- موفق شد! ‫- آره!
‫چطور این کار رو کرد؟
‫کدو تنبل!
‫داره کار می‌کنه.
‫موفق شدیم.
‫زنده می‌مونیم.
‫من می‌رم سیستم‌ها رو چک کنم.
‫چه عجب.
‫داره یکپارچه می‌شه.
‫بافنده داره شاخه‌ها رو به هم می‌بافه. ‫داره پایدار می‌شه.
‫- جواب داد، جادوگر؟ ‫- موفق شدی!
‫- وای خدا. موفق شدیم. ‫- جواب داد؟
‫آره، جواب داد. ‫همین الان داره کار می‌کنه.
‫- واقعاً؟ ‫- داره کار می‌کنه. اونجا رو ببین.
‫جواب داد.
‫موفق شدی. موفق شدی!
‫- زنده می‌مونیم. ‫- جواب داد.
‫- به دست تو عملی شد. ‫- صبر کنید.
‫چیه؟
‫این شاخص‌ها مشکل دارن.
‫منظورت از «مشکل دارن» چیه؟
‫نمی‌دونم. مشکل دارن دیگه.
‫امکان نداره.
‫شاخص‌ها چطور می‌تونن مشکل داشته باشن؟
‫بافنده دوباره داره سنگین می‌شه.
‫چطور ممکنه بافنده دوباره سنگین بشه؟
‫نه.
‫غیرممکنه.
‫امکان نداره.
‫ما توان عملیاتی رو افزایش دادیم.
‫تقویت‌کننده بی‌نقص بود.
‫توان عملیاتی رو افزایش داد، درسته، ‫ولی شاخه‌ها بیش‌ازحد زیادن.
‫باید از اینجا بریم بیرون.
‫صبر کنید.
‫شاخه‌های زمان با ضریب بی‌نهایت...
‫دارن تکثیر می‌شن و توسعه پیدا می‌کنن.
‫نمی... نمی‌فهمم.
‫یه مشکل تناسبی‌ـه.
‫ولی برای همین داشتیم تنظیمش می‌کردیم.
‫بافنده هیچ‌وقت نمی‌تونه...
‫با یه جهان چندگانه که تا ابد در حال رشده ‫وفق پیدا کنه.
‫نمی‌شه تناسبی برای بی‌نهایت قائل شد.
‫مثل اینه که بخوای یه عدد رو ‫تقسیم بر صفر کنی.
‫شدنی نیست.
‫پس هر چقدر هم که توان عملیاتی رو افزایش بدیم
‫هیچ‌وقت کافی نیست.
‫کافی نیست. ‫هیچ‌وقت کافی نیست.
‫- بافنده هم همیشه نقص فنی پیدا می‌کنه. ‫- نقص فنی...
‫و خطوط زمانیِ جدید، همیشه...
‫تقریباً عین اینه که به محض اینکه ‫خطوط زمانی شروع به شاخه‌دادن کردن
‫این فاجعه قطعی شده بود.
‫شرمنده.
‫سیلوی، دست نگه‌دار.
‫دست نگه‌دار.
‫منم توی این وضعیتی که الان هستی بودم.
‫حسی که داری رو حس کردم.
‫خودتم همچین چیزی رو نمی‌خوای.
‫چه خبره؟
‫راست می‌گفتی. ‫چه فکری پیش خودت کردی که به من اعتماد کردی؟
‫من قابل اعتماد نیستم.
‫حرفی که می‌زنم رو باور کن.
‫نباید اون رو بکُشی.
‫به هیچ وجه نباید این کار رو ادامه بدی. ‫اگه ادامه بدی، همه‌چی تموم می‌شه.
‫می‌دونم حرف‌هام عجیب به‌نظر میاد. ‫ولی خودم دیدم. مطمئنم.
‫- از سر راهم برو کنار. ‫- نمی‌رم.
‫تو با تخت پادشاهی وسوسه شدی.
‫تنها چیزی که نمی‌خوامش، تخت پادشاهیه.
‫سیلوی، بس کن.
‫اگه می‌خوای بس کنم، باید منو بکُشی.
‫اوه!
‫نزدیک بود.
‫به‌زودی می‌بینمت.
‫سیلوی، بس کن.
‫اگه می‌خوای بس کنم، باید منو بکُشی.
‫به‌زودی می‌بینمت.
‫چه انتظاری داشتید؟ هان؟
‫تو صرفاً... یه آدمی.
‫یه آدمیزاد با گوشت و خون. ‫نگید که ناامید شدین.
‫گوش کن چی می‌گم.
‫نه. نه.
‫اگه می‌خوای بس کنم، باید منو بکُشی.
‫به‌زودی می‌بینمت.
‫اگه می‌خوای بس کنم، باید منو بکُشی.
‫- اگه می‌خوای بس کنم، باید منو بکُشی... ‫- باید بکُشمت، فهمیدم بابا.
‫چرا هیچ‌وقت سعی نمی‌کنی جلوش رو بگیری؟ ‫از خودت دفاع کن. یه کاری بکن!
‫خب، تا الان چند بار این صحنه رو تکرار کردی؟
‫- چی‌کار کردی؟ ‫- بیخیال!
‫نگو که هنوز یاد نگرفتی چطور باید زمان رو...
‫متوقف... کنی.
‫فکر می‌کردم تا الان ‫خیلی جلوتر از این حرف‌ها باشی.
‫نگران نباش، عاشقِ دلباخته. ‫اون حالش خوبه.
‫ولی یه‌کم زیادی جلوی دیدـه. ‫پس چطوره این‌جوری...
‫خب، این...
‫این اولین باری نیست ‫که این گفت‌گو رو داشتیم، مگه نه؟
‫- از کجا فهمیدی؟ ‫- از لغزش زمانی خبر دارم.
‫اون‌وقت فکر کردی کی اون مسیر رو هموار کرده؟
‫حدسی نداری؟ نظرت رو بگو.
‫«اونی که باقی می‌مونه».
‫زدی تو خال!
‫تو برای خودت داشتی توی زمان لغزش می‌کردی.
‫فکر می‌کردی داری بر اساس نظم و نظام پیش می‌ری.
‫اون یارو رو شکست می‌دی و بعدش... ‫اوف!
‫الان باهاش روبه‌رو شدی.
‫بچه‌جون، واقعاً فکر کردی من می‌شینم سرِ جام ‫و می‌ذارم اون دختره منو بکُشه؟
‫همین و تمام؟ پایان؟ هیچی؟
‫روحت شاد، اونی که باقی می‌مونه.
‫نه، بهت گفتم که.
‫تناسخ می‌کنم، جیگر.
‫«ما با افراد روبه‌‌موت می‌میریم...
‫و با مُردگان زنده می‌شویم.» ‫(جمله‌ای معروف از تی. اس. الیوت)
‫آهان. خیلی‌خب، هضم این همه‌چیز برات سخته.
‫درک می‌کنم. پس چطوره دو سه هزار بار دیگه ‫این صحنه رو تکرار کنی؟
‫دو دوتا چهارتا کن.
‫بعدش... بعدش نتیجه رو به من بگو.
‫خب؟ هر موقع که آماده بودی صحبت کنیم.
‫باشه؟
‫اون‌وقت چرا فکر کردی...
‫این گفت‌وگو رو داشتیم؟
‫آفرین. تو لوکیِ مورد علاقه‌ـمی.
‫وقتی دو نفرتون اینجا بودین، ‫از تو بیشتر خوشم می‌اومد.
‫خیلی‌خب.
‫پس، به‌نظر میاد از همه‌چی سر در آوردی. ‫هوم؟
‫بگو ببینم، حال ویکتور تایملی چطوره؟
‫- مشخص بود اون رو هم می‌شناسی... ‫- صبر کن. بهم نگو.
‫با یه بافندۀ زمان به مشکل خوردین.
‫- مشکل تناسبی. ‫- مشکل تناسبی؟ اون بهت این‌جوری گفت؟
‫ویکتور گفت مشکل تناسبی داره؟ ‫عجب!
‫نه. نه، هیچ مشکلی وجود نداره.
‫ت.ن.ز رو از بین برد.
‫بافندۀ زمان، خودایمن‌ـه.
‫وقتی بافنده با شاخه‌ها سنگین می‌شه،
‫اون شاخه‌هایی که نباید اونجا باشن رو پاک می‌کنه.
‫همه‌چی بجز خط زمانیِ مقدس.
‫و ت.ن.ز...
‫صرفاً تلفات جانبی‌ـه.
‫ببین، چیز خاصی نیست. ‫راحت می‌شه بازسازی‌اش کرد.
‫- حیف این همه وقت که هدر رفت! ‫- حالا شاید بدونی، شاید ندونی...
‫ولی متغیرهای من همین الانش هم اون بیرونن.
‫پیداشون می‌کنیم.
‫- تعدادشون خیلی زیاده. ‫- دست برنمی‌دارم.
‫- فرقی نداره. ‫- تا حالا که سرِ این چیزا دست برنداشتم.
‫می‌دونم، پهلوون.
‫ولی جوابِ این معادله، همچنان...
‫همچنان تغییر نمی‌کنه.
‫می‌بازی.
‫می‌دونم.
‫نگران نباش.
‫معادله رو تغییر می‌دم.
‫بافنده‌ات رو از بین می‌برم.
‫ولی بافنده از یه جنگ بی‌رحمانه جلوگیری می‌کنه.
‫جنگی که همه‌چی توش از بین می‌ره، لوکی.
‫حتی خط زمانی مقدس هم نمی‌مونه.
‫خیلی‌خب، بذار یه‌جور دیگه بگم.
‫تمام لحظات آرامشی که...
‫تا حالا تجربه کردی،
‫به‌خاطر اینکه من اینجا بودم، محقق شدن.
‫تنهایی...
‫در پایانِ زمان بودم
‫و نظارت می‌کردم.
‫متوجهم.
‫ولی می‌خوای بافنده رو از بین ببری.
‫فکر می‌کنی چه اتفاقی برای دوست‌هات می‌افته؟
‫هوم.
‫من تصمیمات سختی گرفتم، ‫برای همین به این جایگاه رسیدم.
‫امنیت‌مون رو حفظ می‌کنم.
‫متوجه نیستی با این کارهام...
‫دارم رحم می‌کنم؟
‫به من یا به خودت؟
‫نه.
‫یه راه دیگه پیدا می‌کنم.
‫خیلی‌خب.
‫بچرخ و بچرخ و بچرخ تا بچرخیم!
‫ببینیم چی می‌شه.
‫تصمیم سخت رو بگیر.
‫بافنده رو از بین ببر و جنگی راه بنداز ‫که همه‌مون رو می‌کُشه. بازی تموم می‌شه.
‫یا اینکه اونو بکُش
‫و از چیزهایی که می‌تونیم محافظت می‌کنیم.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫- کاری که شروع کردم رو تموم می‌کنم. ‫- چه کاری؟
‫- تخت پادشاهی‌ام رو می‌گیرم. ‫- می‌خوای پادشاه شی؟
‫بحثِ خواستن نیست، برای این کار به دنیا اومدم.
‫می‌دونم، ولی دقیقاً پادشاه چی؟
‫خیلی‌خب، بیا بیشتر بازش کنیم. ‫مَردی که می‌خواد پادشاه...
‫- نه، موبیوس، تمومش کن. ‫- تمومش کنم؟ تازه شروع کردیم.
‫- باید ادامه بدیم. ‫- نه، نه، نه.
‫می‌دونم این جلسه برای چیه.
‫برای چیه؟
‫می‌خوای بدونی چی به لوکی انگیزه می‌ده.
‫آره.
‫می‌خوای بدونی چرا این کارهایی که ‫می‌کنم رو می‌کنم.
‫که چرا انقدر تنوع رفتاری دارم.
‫آره.
‫یادداشت برمی‌داری
‫و بعد اون دکمۀ روی اون دستگاهه رو می‌زنی
‫بعدش صحنه‌های کل زندگی‌ام رو پخش می‌کنی
‫که چطور برام تقدیر شده؛ ‫گذشته، حال، آینده.
‫که یه هدف باشکوه به دوشم افتاده.
‫زندگیِ من اتلاف وقت بود.
‫ظاهراً لیست برنامه‌ها ‫به دست یه بنده‌‌خدایی رسیده!
‫- چطور داری این کار رو می‌کنی؟ ‫- موبیوس، به کمکت نیاز دارم.
‫خب، گوش می‌دم.
‫چطور تصمیم می‌گیری کی زنده بمونه ‫و کی بمیره؟
‫ناپدیدسازی. ما اینجا ناپدیدسازی می‌کنیم ‫و نگهبانان زمان رو انتخاب نمی‌کنیم،
‫- اونا این مسئولیت رو دارن. ‫- نگهبانان زمان...
‫جریانِ مناسب زمان رو دیکته می‌کنن.
‫اونا مشغولِ جدا کردنِ پایان زمان ‫از شاخه‌های بی‌نهایت هستن.
‫- دقیقاً آره. ‫- اعتقادات‌تون رو می‌دونم،
‫ولی در واقع، خودتون این کار رو می‌کنید.
‫به‌خاطر اینکه جریان مناسب زمان بوده.
‫- این چه‌جور آرامشی به آدم می‌ده؟ ‫- آرامش؟ آرامشی در کار نیست.
‫توی ت.ن.ز «آرامش» پیدا نمی‌کنی.
‫می‌خوای یه قصۀ خوب بشنوی؟ ‫اینو گوش کن.
‫دوتا شکارچی برای یه مأموریت، ‫یه جایی نزدیکِ دریای سیاه اعزام شدن
‫تا متغیری رو پیدا کنن ‫که مسئول مرگ ۵۰۰۰ نفر آدم می‌شه.
‫۵۰۰۰ تلفاتی که در جریان مناسبِ زمان نبودن.
‫وقتی رسیدن اونجا به یه مشکل کوچولو برخوردن.
‫متغیر یه بچۀ هشت‌ساله بود.
‫سرش تو کارِ خودش بود.
‫با برادرش شنا می‌کرد، ‫از روی اسکله می‌پرید توی آب.
‫یکی از شکارچی‌ها که تا حالا ‫مشکلی توی ناپدیدسازی نداشت،
‫تا حالا دو دل نشده بود، ‫ولی اون روز، دو دل شد.
‫تعلل کرد.
‫خط زمانی شروع به شاخه‌دادن کرد، ‫متغیرهای بیشتری ظاهر شدن.
‫اون‌قدر سریع اتفاق افتاد که همکارش ‫مجبور شد پا پیش بذاره و بچه‌هه رو ناپدید کنه.
‫ولی اون‌موقع، دیگه کار از کار گذشته بود.
‫دوتا شکارچی مُردن.
‫فقط به‌خاطر اینکه اون یه شکارچی،
‫هدف اصلی رو در نظر نگرفت.
‫باید هدف اصلی رو مد نظر داشته باشی.
‫اوهوم.
‫اکثر مأموریت‌ها بیشتر از اون که باشکوه باشن، ‫مسئولیت دارن.
‫و باور کن بهتره که اون کسی نباشی ‫که از انجام مأموریتش خودداری می‌کنه
‫چون با بار مسئولیتش نمی‌تونی کنار بیای.
‫تو چطور باهاش کنار میای؟
‫جای زخمش می‌مونه.
‫همکارت چی شد؟
‫شکارچی‌ای که وقتی تو دلت نیومد، ‫اون پسره رو ناپدید کرد.
‫اوضاع بر وفق مرادش پیش رفت.
‫اتفاقاً قاضی شد.
‫می‌دونی، به‌خاطر اونه که تو الان اینجایی ‫و گرد و غباری توی دریچه‌های ت.ن.ز نیستی.
‫رن‌اسلیر.
‫می‌دونست کارِ سخت، ‫همون کاری بود که باید انجام می‌شد.
‫منظورم از کار سخت، کار غیرممکنه.
‫نه، آرامشی توش وجود نداره.
‫فقط باید باری که به دوش می‌کشی رو انتخاب کنی.
‫ممنونم، موبیوس.
‫این آخر خطه؟
‫ما...؟
‫دیگه جایی نمونده که بریم.
‫چه خبره؟
‫ما خارج از محدودۀ زمانیم.
‫چطور؟
‫بالأخره یاد گرفتم لغزش زمانی رو کنترل کنم.
‫برگشتم به گذشته.
‫فکر می‌کردم می‌تونم بافنده رو تعمیر کنم.
‫خودایمنی‌ـه.
‫برای محافظت از خط زمانی مقدس طراحی شده بود، ‫همین و بس.
‫جای تعجب نداره.
‫من دیگه نمی‌دونم چی‌کار کنم، سیلوی.
‫هر کاری بگی کردم.
‫تنها راهی که می‌شه چیزی جون سالم به در ببره...
‫اینه که من از همون اول ‫«اونی که باقی می‌مونه» رو نکُشم.
‫پس تو مجبوری منو بکُشی.
‫اگه منتظر اینی که بهت اجازه بدم، ‫همچین کاری نمی‌کنم.
‫چی‌کار کنم؟
‫یا خط زمانی مقدس باید حفظ بشه، یا هیچی.
‫این کارها برای محافظت از ‫خط زمانی مقدس کافی نیست، لوکی.
‫حتی اونجا هم پُر از مرگ و نابودی و...
‫بی‌عدالتی‌ـه.
‫واقعاً می‌خوای کسی باشی ‫که اختیار همه رو ازشون می‌گیره
‫تا بتونی از اونجا محافظت کنی؟
‫ولی اگه همه بمیرن، اختیار به چه دردی می‌خوره؟
‫تو کی باشی که بگی ‫نمی‌تونیم در حال تلاش، بمیریم؟
‫تو کی باشی که تصمیم بگیری ‫نمی‌تونیم در حال جنگیدن بمیریم؟
‫داری یه کابوس رو ‫با یه کابوس دیگه جایگزین می‌کنی.
‫من توی آخرالزمان‌ها بزرگ شدم، لوکی.
‫اون‌قدر توشون زندگی کردم که بدونم بعضی وقتا...
‫اشکالی نداره یه چیزی رو نابود کنی.
‫البته...
‫البته اگه امیدی باشه که ‫بتونی اون چیزی که نابود کردی رو...
‫با یه چیز بهتر جایگزین کنی.
‫خوش آمدید، «اونی که باقی می‌مونه».
‫لوکی.
‫آهای.
‫لوکی، چی‌کار می‌کنی؟
‫- در رو باز کن. ‫- لوکی.
‫می‌دونم چی می‌خوام.
‫می‌دونم چه‌جور رئیسی باید باشم...
‫برای شما.
‫برای همه‌مون.
‫- نه! ‫- لوکی!
‫باید برم اون بیرون.
‫شاخه‌ها دارن خشک می‌شن.
‫داره بهمون یه فرصت دوباره می‌ده.
‫[بعد از این اتفاق]
‫تیمت داره عالی پیش می‌ره.
‫- اگه چیزی لازم داشتید بهم بگو. ‫- ممنون.
‫اینجا اوضاع چطوره؟
‫سلام به همگی، من خانم دقیقه هستم.
‫تضمینی هست که اون...
‫- قصد جونِ همه‌مون رو نکنه؟ ‫- آره.
‫خیال آدم رو راحت نمی‌کنی، او.بی.
‫- داری می‌ری سمت اتاق جنگ؟ ‫- آره.
‫بهشون می‌گی تا چند لحظۀ دیگه میام بالا؟
‫یه کار بهتر می‌کنم، ‫یه صندلی برات نگه می‌دارم.
‫سلام. حالت خوبه؟
‫اون گزارش‌ها در مورد متغیرهای ‫«اونی که باقی می‌مونه» به دستم رسید.
‫- از بین‌شون هنوز کسی نمی‌دونه ما وجود داریم؟ ‫- نه.
‫یکی‌شون توی قلمروی مجاور ۶۱۶ ‫یه مقدار جنجال بپا کرد
‫ولی قضیه رو حل کردن. ‫پس فعلاً مشکلی نداریم.
‫جز این چیزِ دیگه‌ای نمی‌خوایم.
‫- تو هم می‌ری بالا؟ ‫- آره، اون بالا می‌بینمت.
‫[همون پرونده‌ای که درخواست داده بودی]
‫کیسی گفت می‌گه بیان اینا رو بردارن.
‫ولی یادآورِ خوبیه.
‫برای اونایی که گذشته رو به یاد نمیارن، ‫می‌دونی...
‫اوهوم.
‫- خب، وقتی رفتیم داخل... ‫- آره...
‫خوب شد به این موضوع اشاره کردی، چون...
‫می‌خوای بری.
‫آخه فکر می‌کنی ت.ن.ز دلش برای یه آنالیزورِ ‫خسته و پیر و از دور خارج‌شده تنگ می‌شه؟
‫که البته قلب مهربونی داره.
‫فکر کنم یکی دو نفر باشن که دل‌شون برات تنگ بشه.
‫من... باید برم ببینم دقیقاً چی بوده ‫که کل این مدت...
‫داشتیم ازش محافظت می‌کردیم.
‫خب، هر موقع خواستی اینجا...
‫جات محفوظ‌ـه.
‫ممنون.
‫اونجا لازمت دارن.
‫ترسیدی؟
‫آره بابا.
‫[دفترچۀ راهنمای ت.ن.ز]
‫داره به عمق حرکت می‌کنه، ‫هیچ‌کس نمی‌تونه جلوش رو بگیره. کمک!
‫ما هم‌تیمی هستیم. کمک!
‫تیمارستان به دستِ بیمارها افتاده!
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، صلح، صلح.
‫بریم غذا بخوریم. ‫بیاید روی یه چیز توافق کنیم.
‫بیاید بریم. دو دیوانه!
‫حیاط خونه‌ات یه‌کم کار داره.
‫نه، عالیه.
‫خدایا، بهترین خونۀ این بلوک‌ـه.
‫تا حالا ندیده بودم و متوجه نشده بودم.
‫عجیبه که لوکی اینجا نیست، مگه نه؟
‫آره.
‫خب، به گمونم بعداً می‌بینمت.
‫کجا می‌ری؟
‫خودت چی؟
‫شاید یه‌کم دیگه همینجا بمونم.
‫می‌ذارم زمان بگذره.
‫می‌ذارم زمان بگذره...
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»
‫«پایان فصل»