‫[ارباب مگس‌ها]
‫[قسمت سوم] ‫[سایمون]
‫۱۵ دسامبر. تعطیلات اعلام شد.
‫پدر و مادرا بچه‌ها رو بردن ‫تا اینکه فقط من و جک موندیم.
‫تا شام باهام حرف نزد،
‫ولی بعدش یه شوخی باحال ‫در مورد پودینگ نون و کره کرد.
‫سعی کردم وقتی می‌خندم ‫نشون ندم که خیلی ازش ممنونم.
‫از برنامه‌هاش گفت،
‫از اینکه چطوری قراره امسال رو ‫به بهترین کریسمس تبدیل کنیم.
‫من کم حرف زدم.
‫بعدش صدام کردن دفتر، ‫برای یه تماس از خونه.
‫مامان می‌خواست قبل از رفتن به سوئیس ‫باهام حرف بزنه.
‫گفت بابا خسته‌ست ‫و سال جدید باهام حرف می‌زنه.
‫صداش خیلی سرحال نبود.
‫تازگی بیشتر از قبل باور دارم که حموم کردن
‫تنها کار عاقلانه‌ایه ‫که میشه توی این جزیره کرد.
‫تا کی؟
‫چرا فقط ما باید بزرگسال باشیم؟
‫من میگم بخور، بخواب و حموم کن.
‫جدی نمیگی.
‫می‌تونه جدی باشه.
‫باید همین باشه.
‫از اون ابرها خوشم نمیاد.
‫اینجا بارون می‌باره. ‫شاید متوجه شده باشی.
‫نگران بارون نیستم.
‫نگران یه طوفانم.
‫یه طوفان تو راهه!
‫مواظب عینکم باش!
‫اگه آب روی شیشه‌اش بریزه، ‫باید درش بیارم و تمیزش کنم.
‫- خنده‌دار بود. ‫- فقط اگه حوصله‌ی خنده داشته باشی.
‫سرم درد می‌کنه.
‫رالف، نکن... رالف!
‫بس کن!
‫یه طوفان بزرگ شد.
‫بزرگترین طوفانی که ‫سایمون کامبورن تا حالا دیده بود.
‫براش خیلی هیجان‌انگیز بود.
‫چکمه‌ها و کلاه بارونی و بارونیش رو پوشید
‫و رفت توی طوفان.
‫و از چیزی که دید شگفت‌زده شد.
‫کل باغچه‌ی خونه‌ش
‫یه برکه شده بود،
‫و پر از ماهی بود.
‫یه لحظه ترسید،
‫ولی بعد ماهی‌ها سمتش شنا کردن، ‫لبخند زدن و گفتن...
‫«اینجا قشنگ نیست؟»
‫و سایمون حس خوبی پیدا کرد.
‫ولی بعد سایمون کامبورن ‫یه مشکل دید.
‫روی در باغچه‌ش پر از وزغ‌های نارنجی بود ‫که همه‌جاش نشسته بودن.
‫مشکلی که فردا در موردش بهتون میگم.
‫میگم، میگم، میگم، قول میدم.
‫خب، همه رفتن دستشویی؟
‫- آره. ‫- پرسیوال، تو چی؟
‫شماره تلفنم رو یادم رفته. ‫باریتون ۶۲۳...
‫پرسیوال؟
‫آره، رفتم دستشویی.
‫ممنون.
‫خب، یه‌کم ساکت باشین. ‫یادتون باشه، اگه نمی‌تونین بخوابین،
‫معنیش این نیست که بغل‌دستیتون هم نمی‌تونه. ‫پس سعی کنین بیدارشون نکنین.
‫- مگه اینکه کار واجب داشته باشین. ‫- مگه اینکه کار واجب داشته باشین.
‫چرا اسم من روشه؟
‫کی؟
‫پسری که خوکی در موردش قصه میگه.
‫فکر کنم خوکی فقط داره ‫اسم همه‌ی بچه‌های توی لیست رو میگه.
‫برای هر کدوم یه قصه‌ی متفاوت، می‌دونی؟
‫می‌دونه آخرش چی میشه؟
‫نمی‌دونم. فکر کنم همین‌طور که پیش میره ‫از خودش درمیاره.
‫استعداد خیلی خوبی داره.
‫حرفت جدی بود؟ ‫چیزی که در مورد کمتر کار کردن گفتی؟
‫چون باید پناهگاه دوم رو محکم کنیم، ‫آتیش علامت رو روشن نگه داریم...
‫گروه جک اصلاً نگران همچین چیزایی نیست.
‫یه روز بابام منو برد توی اتاق کارش.
‫مامانم اونجا بود.
‫داشت گریه می‌کرد.
‫یه کبودی داشت
‫درست همونجا.
‫ازم پرسید کی رو ترجیح میدم، ‫اون یا مامانم رو.
‫یه لحظه صبر کردم
‫و بهشون گفتم نمی‌تونم تصمیم بگیرم ‫کی رو ترجیح میدم.
‫- خیلی سخته... ‫- اونقدرا هم سخت نیست.
‫مامانمو دوست داشتم، ‫و از اون متنفر بودم.
‫ولی اینو نگفتم. ‫در عوض گفتم نمی‌تونم تصمیم بگیرم.
‫یه ترسو بودم.
‫بابام بهم گفت همه‌ی ما ترسوییم، ‫حداقل بعضی وقتا.
‫موهای مامانمو کشید و گفت «می‌شنوی؟»
‫«حتی پسر عزیزدردونه‌ت هم ‫درست و حسابی دوستت نداره.»
‫و رفت و در رو کوبید به هم، ‫و مامانم نگاهم کرد،
‫و بعد داد زد و رفت دنبالش، ‫و برای یه چیزی التماسش می‌کرد.
‫منظورم... منظورم اینه که...
‫من یه ترسو‌ ام.
‫و می‌دونم جک هم ترسوئه.
‫و از اینکه اینو بهت میگم ازم متنفر میشه، ‫ولی ترسوئه.
‫- و تو نیستی، رالف. ‫- تو که نمی‌دونی.
‫و همه‌ی ما، همه‌ی بچه‌های کوچیکتر، ‫بهت نیاز داریم. من بهت نیاز دارم.
‫من، تو و جک رو نمی‌فهمم.
‫توی تعطیلات طولانی خیلی تنها بودیم.
‫وقتی هیچ‌کس اونجا نبود با هم رفیق بودیم.
‫بعد بقیه برمی‌گشتن و ‫منو مثل یه تیکه سنگ می‌انداخت دور.
‫هیچ‌وقت برام مهم نبود.
‫اون مهربون‌تر از چیزیه که آدما می‌دونن.
‫ولی... یه... چیزی هست.
‫- رالف. ‫- رالف.
‫- چیه؟ چیه؟ ‫- دیدیمش! هیولا رو دیدیم!
‫بالا پیش آتیش علامت بودیم.
‫یه هیولا توی این جزیره‌ست.
‫جک!
‫جک! دارن میان.
‫چرا یه برگ دستته؟
‫ایده‌ی خوکی بود.
‫می‌خواستیم نشون بدیم برای مذاکره اومدیم.
‫در مورد چی می‌خواین مذاکره کنین؟
‫هیولا. یکی دیدتش.
‫- آتیش روشن بود. ‫- تازه روشنش کرده بودیم. آتیشو.
‫- چوب‌های بیشتری گذاشتیم روی... ‫- طبق برنامه‌ی خوکی پیش رفتیم.
‫- برای علامت. ‫- بعد چشماشو دیدیم.
‫دندوناش. چنگالاش.
‫یه چیزی بین گوریل و شیر، ‫ولی شبیه هیچ‌کدومشون نبود.
‫تا جایی که تونستیم تند دویدیم.
‫- خوردیم به همه‌چی. ‫- دنبالمون کرد.
‫- این کارو کرد؟ ‫- نه! اون یه بوته بود.
‫حتماً دیدینش؟ هیولا رو؟
‫دارین دستمون میندازین؟
‫ما دیدیمش.
‫من حرفشونو باور می‌کنم.
‫آره. منم باورشون می‌کنم.
‫پس سوال اینه که ‫عقب‌نشینی کنیم یا حمله.
‫کجا می‌خوای عقب‌نشینی کنی، کاپیتان؟ ‫یه جزیره‌ی دیگه؟
‫جزیره‌ی دیگه‌ای دیدی، موریس؟
‫یه بار فکر کردم دیدم، ‫ولی فقط یه مگس رفته بود توی چشمم.
‫هیولا هیچ‌وقت نیومده اینجا.
‫- اگه اینجا بمونیم، متحد... ‫- چی، و اینجا حبس بشیم؟
‫غذامونو چطوری پیدا کنیم، راجر؟
‫شاید اگه مودبانه ازشون بخوایم ‫خوک‌ها خودشون بیان پیشمون.
‫وقت شکاره. ‫شکارچی‌ها میرن. ما سلاح داریم.
‫اون نیزه‌ها فقط از چوب ساخته شدن.
‫برای ما نگرانی. چقدر مهربون.
‫فقط نمی‌فهمم حمله به یه هیولا با چوب‌کبریت ‫چیکار می‌تونه بکنه.
‫پس با خوکت موافقی؟ ‫میگی صبر کنیم تا هیولا بره؟
‫من همچین چیزی گفتم؟ ‫فقط میگم باید فکر کنیم!
‫پیش به سوی جلو! ‫بریم سربازای مسیحی!
‫و بچه‌های کوچیکتر، جک؟ ‫به اونا فکر کن.
‫- اگه ما بریم، و هیولا بیاد پایین... ‫- گور بابای بچه‌های کوچیکتر.
‫بس کنین! ‫همه دارن داد می‌زنن.
‫باید با صدف ‫یه جلسه‌ی درست و حسابی بگیریم.
‫گور بابای صدف! ‫ما می‌دونیم کی باید حرف بزنه.
‫حرف زدن سایمون تا حالا چیکار کرده؟ ‫یا بیل؟
‫وقتشه بعضیا تصمیم‌گیری رو ‫بسپارن به بقیه‌مون.
‫این بی‌رحمانه بود.
‫اون توی گروه کره.
‫باید می‌اومد پیش من.
‫تازه، خسته شدم از بس ‫نگران بی‌رحم بودن بودم.
‫وقتشه عصبانی بشیم. خداحافظ!
‫داری اشتباه می‌کنی. ‫کجا می‌تونه باشه؟
‫کجا می‌تونه زندگی کنه که ما ندیدیمش؟
‫ممنون، رالف. ‫نقطه‌ی شروع رو بهمون دادی.
‫تنها جایی که نرفتیم. ‫یادت میاد، موریس؟
‫اون سر جزیره، ‫همونجا که صخره‌ها روی هم تلنبار شدن.
‫آره، می‌دونم کجاست.
‫متوجه شدی بدترین چیز در مورد اینکه ‫هیولا روی کوهه چیه؟
‫اینکه آتیش علامت خاموش شده؟
‫وظیفه‌ی ماست که آتیشو دوباره روشن کنیم.
‫یا دیگه بیخیال ایده‌ی نجات شدی؟
‫پس همه‌مون میریم.
‫همه‌ی ما بزرگترها میریم.
‫همه‌مون باید هیولا رو بکشیم.
‫خوبه.
‫- هر جا که میریم! ‫- نه.
‫با اینا نه.
‫می‌تونی ببینی چرا اینجا ‫تنها تیکه‌ی جزیره‌ست که کسی کشفش نکرده.
‫من رئیسم.
‫من میرم.
‫اینجا بمونین.
‫قایم بشین.
‫منتظر من بمونین.
‫فکر می‌کنی هیچ‌کدوم از اینا ‫در مورد پیدا کردن هیولاست؟
‫من رئیس شکارچی‌هام.
‫نمی‌تونستم بذارم تنهایی این کارو بکنی.
‫آره، جک!
‫- آره! ‫- آره، جک!
‫خب، اینجا هیچ هیولایی نیست.
‫نه، ولی چه جای معرکه‌ای برای یه قلعه‌ست.
‫ارزونی خودت. ‫من که هیچ‌وقت نمیام اینجا.
‫وقتی بیای اینجا، ‫کی دلش می‌خواد بره؟
‫- آب شیرین نداره. ‫- پس اون چیه؟
‫می‌تونی یه پوست نارگیل بذاری اونجا، ‫که همیشه پر بشه.
‫هیچ نارگیلی نیست! ‫نه میوه‌ای هست، نه خوکی.
‫برای غذا باید کلی راه بریم.
‫برمی‌گردیم و میریم بالای کوه. ‫موریس اشتباه می‌کرد.
‫بهتره از همونجایی شروع کنیم ‫که دوقلوها اولین بار دیدنش.
‫حیف که اول اونجا رو نگشتی. ‫به کمپ نزدیکتر بود.
‫می‌خوای موریس رو تنبیه کنم؟
‫فکر نمی‌کنم ایده‌ی موریس بوده باشه.
‫شجاع بازی درمیاری، رئیس.
‫ولی واقعاً مثل سگ ترسیدی. مگه نه؟
‫و تو هم اونقدر که می‌خوای ما فکر کنیم ‫سرسخت نیستی.
‫و کی اینو بهت گفته؟
‫۱۸ دسامبر.
‫تصمیم گرفتیم به بلوط بزرگ توی حیاط زائر ‫بگیم درخت سرنوشت.
‫جک نقشه داره که ‫کل محوطه رو دوباره نقشه‌برداری کنه.
‫هفته‌ی بعد قراره پیدایش باشه، پیدایش ما،
‫و ما قراره روی همه‌چیز توی محوطه ‫یه اسم جدید بذاریم و از نو خلقشون کنیم
‫انگار که تازه به دنیا اومدن.
‫اون هر دومون رو برد روی تپه ‫پشت کلیسای جامع و گفت داد بزنیم،
‫«باشد نور بتابد!» ‫اون فوق‌العاده به نظر می‌رسید،
‫موهای زردش ‫مثل خود خورشید می‌درخشید.
‫گفت «ما مثل خدایانیم، چون اگه خدا نباشیم»،
‫«پس دنیا چطوری قراره ساخته بشه؟»
‫این مسخره‌ست. ‫نمی‌دونیم داریم کجا میریم.
‫خیلی چاق و بی‌عرضه‌ای.
‫چرا وایسادیم؟
‫- قبلاً اینجا بودیم. ‫- یادمه.
‫اگه از این وسط بری... ‫مسیر خوک‌ها رو یادته؟
‫کیلومترها ادامه داشت.
‫پیداشون می‌کنیم و ‫یه مسیر تا آتیش علامت پیدا می‌کنیم.
‫می‌دونیم داریم کجا میریم؟
‫داریم دنبال جک میریم.
‫مسیر خوک‌ها. مسیر خوک‌ها!
‫جک! خورشید داره میره پایین.
‫- همه‌مون خسته‌ایم. ‫- داریم دنبال هیولا می‌گردیم.
‫- گشتن نور می‌خواد. ‫- من گشنمه.
‫اگه الان بریم، ‫می‌تونیم قبل از تاریکی برگردیم کمپ.
‫می‌خوابیم، ‫و فردا می‌تونیم بریم بالا.
‫ایده‌ی خوبیه.
‫اگه ترسیدین، ‫معلومه که می‌تونیم برگردیم.
‫حتماً باید همه‌چی رو ‫تبدیل کنی به یه رقابت...؟
‫ولش کن.
‫سایمونِ تو میگه ولم کنی.
‫خوکت بهت یه دلیل برای برگشتن میده.
‫تصمیم توئه.
‫پادشاه رالف.
‫یه گروه کوچیکتر تندتر حرکت می‌کنه. ‫بقیه باید برگردن کمپ.
‫خوبه. داوطلب می‌خوایم.
‫ممنون.
‫بیخیال چاقالو. ‫تو به اندازه‌ی کافی سریع نیستی.
‫بچه‌های کوچیکتر توی کمپ بهت نیاز دارن.
‫آره، نیاز دارن.
‫ما با هم راگبی بازی کردیم. ‫می‌دونی که از پسش برمیام.
‫قول میدی غش نکنی؟
‫پنج تا عدد خوبیه.
‫پسش بده.
‫چی رو پس بدم؟
‫اصلاً یادم نمیاد چی نوشتم.
‫غمناک‌ترین قصه‌ایه که تا حالا خوندم.
‫این چیزیه که نوشتی.
‫تو خسته‌ای.
‫اگه نمی‌خوای ادامه بدی، ‫خودم تنهایی میرم بالا.
‫من باهاتم، جک.
‫منم همین‌طور. ‫خسته نیستم.
‫- هر چی بخوای رو انجام میدن؟ ‫- افراد تو انجام نمیدن؟
‫سایمون. تو یه سگ خوبی.
‫همه‌جا دنبال رالف میری، مگه نه؟
‫پس برین. شما سه تا، برین.
‫با هیولا بجنگین.
‫می‌بینی؟ ‫نمی‌خوای این کارو بدون من انجام بدی.
‫رالف، نیازی به این کار نیست.
‫حالا تو سگ منی.
‫رالف...
‫ایده‌ی خوبیه.
‫چیزی می‌بینی؟
‫اونجا هیچ صخره‌ای نبود. ‫درست میگم؟
‫جک، بچه‌ها رو نترسون.
‫نترسونمشون؟! حق دارن که بترسن.
‫- من این جلسه رو تشکیل دادم... ‫- هیچ جلسه‌ای در کار نیست.
‫صدف دست منه!
‫تو از صدف متنفری.
‫اول از همه، باید بدونین... ‫ما هیولا رو دیدیم.
‫فقط چند متر باهاش فاصله داشتیم.
‫نشست و نگاهمون کرد.
‫میشه ساکت باشین؟! ‫خیلی مهمه، و صدف دست منه!
‫ما نمی‌دونیم این هیولا چیکار می‌کنه.
‫حتی نمی‌دونیم چی هست.
‫- از دریا میاد. ‫- شکار می‌کنه.
‫- شاید هیولا... ‫- آره. داره شکار می‌کنه.
‫این کاریه که داره می‌کنه.
‫هیولا یه شکارچیه ‫و فقط یه کار میشه با شکارچی‌ها کرد.
‫شکارشون کنی. بکش یا کشته شو.
‫اینو کسی میگه که از همه تندتر می‌دوید.
‫پس رالف فکر می‌کنه ‫همه‌ی شکارچی‌های من به‌دردنخورن.
‫چی؟ من هیچ‌وقت اینو نگفتم. دروغگو!
‫رالف فکر می‌کنه ‫همه‌ی شکارچی‌های من ترسو‌ان!
‫- ترسوها فرار می‌کنن! ‫- جک، می‌ذاری حرف بزنم؟
‫رالف همون خوکیه.
‫مثل خوکی حرف می‌زنه ‫چون خوکی بهش میگه چی بگه.
‫شما خوکی رو ‫به عنوان رهبرتون انتخاب می‌کنین؟
‫نه. معلومه که نه.
‫همه‌ش حرف، حرف، حرف. ‫کی اینو می‌خواست؟ کی جلسه رو تشکیل داد؟
‫رالف نباید رئیس شما باشه! ‫می‌شنوین؟!
‫تو همین الانش هم کمپ خودتو داری. ‫صدف رو بده به من.
‫بس کن.
‫فقط یه نفر هست که می‌تونه ‫شما رو از دست هیولا نجات بده،
‫و اون رئیستون نیست.
‫بیاین بریم!
‫هیچ‌وقت نباید می‌اومدیم!
‫♪ هر جا که میریم ♪
‫♪ آدما همیشه ازمون می‌پرسن ♪
‫♪ ما کی هستیم ♪
‫♪ از کجا اومدیم... ♪
‫«۲۶ دسامبر.»
‫«جک هنوز مریضه.»
‫«دارم براش هاکلبری فین می‌خونم.»
‫«یه جاش بود که شروع کردم به ‫درآوردن صداهای خنده‌دار،»
‫«و جک واقعاً خندید، ‫برای همین ادامه‌ش دادم.»
‫«گفتن خنک نگهش دارم،»
‫«ولی بعدش از اینکه سردشه شکایت کرد،»
‫«برای همین پتوها رو انداختم روش. ‫ترجیح دادم راحت باشه.»
‫«عادت کردم پرده‌هام رو بکشم»
‫«تا اگه بهم نیاز داشت، ‫بتونم براش اونجا باشم.»
‫«اون خیلی به چیزی نیاز نداره،»
‫«فقط یه کلمه‌ی آرامش‌بخش اگه بترسه.»
‫«دیشب اتفاقی بهم گفت مامان»
‫«و هردومون از ته دل خندیدیم.»
‫«پیشش دراز کشیدم تا خوابش برد.»
‫اگه اینجا نبودی کجا بودی؟
‫توی یه کلبه لبه‌ی دارتمور.
‫بابام روی قایق‌های پلیموث کار می‌کرد.
‫یه کلبه؟ ‫قشنگ به نظر میاد.
‫فکر کنم هم‌اندازه‌ی ‫اتاقک نگهبانی سایمون باشه.
‫ما یه اتاقک نگهبانی داشتیم.
‫وقتی برف می‌اومد، ‫باید خیلی سخت کار می‌کردیم،
‫مطمئن می‌شدیم که زیر برف گیر نمی‌کنیم.
‫من و بابا تا دیروقت اونجا بودیم و ‫مسیر رو تمیز می‌کردیم و نمک می‌پاشیدیم.
‫ولی وقتی کارمون تموم می‌شد،
‫جلوی آتیش ‫کورن‌فلکس با شکر و خامه می‌خوردیم.
‫کورن‌فلکس با شکر و خامه؟
‫هر چیزی میدم که اونو بخورم.
‫فکر کنم الان اونجا بودم.
‫تو کجا بودی، سایمون؟
‫من می‌دونم کجا بودم.
‫پشت پیشخون توی شیرینی‌فروشی ‫داشتی به خاله‌ت کمک می‌کردی؟
‫در حالی که داشتی ‫چندتا پاستیل ماری می‌خوردی
‫و پاستیل‌های نواری توت‌فرنگی.
‫شکلات‌های چرخ‌دنده‌ای. ‫شیرینی‌های پرنده.
‫بگو دیگه، سایمون.
‫فکر کنم، در کل...
‫اگه می‌تونستم هر جایی باشم...
‫اینجا رو انتخاب می‌کردم.
‫من اینجا خوشحال بودم.
‫تو برمی‌گردی به... به همون کلبه.
‫برمی‌گردی همونجا که ازش اومدی.
‫یه کشتی توی جیبت داری؟
‫صدف!
‫فرار کنین!
‫همه‌تون به من گوش کنین.
‫شماها دزدین، ولگردین.
‫موجودات ترحم‌انگیز.
‫امشب یه مهمونی داریم.
‫یه خوک کشتیم، ‫و آتیش هم داریم که باهاش بپزیمش.
‫می‌تونین بیاین و با ما غذا بخورین.
‫رئیس حرفش رو زد!
‫این یعنی دارین یه آتیش علامت رو ‫روشن نگه می‌دارین؟
‫دزدیدن آتیش ما
‫یعنی مسئولیتِ ‫علامت دادن توی ساحل رو گردن می‌گیرین
‫حالا که نمی‌تونیم بریم بالای کوه؟ جک!
‫- جک! ‫- رالف.
‫تو خل‌وضعی، سایمون.
‫بقیه کجان؟
‫شاید توی پناهگاه دراز کشیدن.
‫نه.
‫پس دریاچه. یا دستشویی.
‫- سم و اریک کجان؟ ‫- مهمونی جک.
‫- چرا باید اینو می‌گفتی؟ ‫- چرا ما باید بدونیم و اون نه؟
‫بذار برن.
‫برام مهم نیست.
‫- اگه ما هم...؟ ‫- یه تله‌ست.
‫گوشته.
‫- تو ازش متنفری. ‫- آره، ولی از گوشت متنفر نیستم.
‫لازم نیست کار دیگه‌ای بکنیم ‫جز اینکه بگیریم و بخوریم.
‫اینطوری قوی‌تر میشیم.
‫قلدرها فقط در صورتی کنترل دارن ‫که تو بهشون کنترل بدی.
‫- فکر کنم اتفاقای بدی می‌افته. ‫- ولی تو خل‌وضعی، و رالف رئیسه.
‫تو چی فکر می‌کنی، رئیس؟
‫من فکر می‌کنم...
‫فکر می‌کنم...
‫فکر کنم کاش می‌دونستم چی باعث میشه ‫همه‌چی اینطوری از هم بپاشه.
‫- اونا فقط... اونا فقط... می‌پاشن. ‫- ببخشید.
‫اشکالی نداره اگه از نیکی بپرسم؟
‫- نیکی کیه؟ ‫- من.
‫من نیکی‌ام.
‫اسمم اینه.
‫واقعاً نمی‌دونم، رالف.
‫فکر کنم کار اونه.
‫- جک؟ ‫- جک.
‫- و اون همه‌چیزه؟ همه‌ش تقصیر اونه؟ ‫- نه.
‫ببین، ما فقط باید ادامه بدیم، رالف، همین.
‫بزرگترها این کارو می‌کنن.
‫- می‌خوایم بگیم ممنون! ‫- ممنون!
‫- برای هدیه‌ی این خوک. ‫- ممنون!
‫- این آتیش خروشان! ‫- ممنون!
‫- این گوشت لذیذ. ‫- ممنون!
‫- که خوردنش اینقدر می‌چسبه! ‫- ممنون!
‫می‌خوایم بگیم ممنون!
‫ممنون!
‫رالف، تیکه‌ی اول گوشت رو می‌خوای؟
‫همونطور که مامان میگه، ‫همیشه اول به مهمونا غذا بده.
‫و مامانت عجب خانومی بود.
‫زود باش!
‫هیولا رو بکش!
‫آره، زود باش! هیولا رو بکش!
‫خوک خوبه.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج...
‫تو یه پسر کوچولوی احمقی.
‫فقط یه پسر کوچولوی نادون و احمق.
‫بهتره بری و با بقیه بازی کنی.
‫همین الانشم فکر می‌کنن خل‌وضعی.
‫نمی‌خوای رالف فکر کنه خل‌تر شدی، مگه نه؟
‫از من نمی‌ترسی؟
‫من هیولام.
‫نه! تو فقط یه کله‌ی خوک روی یه چوبی.
‫خوک خوب بود!
‫برای کسایی که به قبیله‌ی من ملحق بشن ‫خوک بیشتری هست.
‫کی به قبیله‌ی من ملحق میشه ‫تا خوش بگذرونه؟
‫من رئیس‌ام!
‫شما شکارچی هستین. ‫این کار شما بود.
‫ما تصمیم گرفتیم از هیولا نترسیم.
‫تصمیم گرفتیم به اندازه‌ی کافی قوی باشیم ‫که بکشیمش!
‫کی به قبیله‌ی من ملحق میشه و نمی‌ترسه؟
‫هیولا رو بکش!
‫گلوشو ببر! خونشو بریز!
‫نادون.
‫خیلی نادون.
‫همه‌تون.
‫خیال کردین هیولا یه چیزیه که ‫بتونین شکارش کنین و بکشینش.
‫- تو می‌دونستی. ‫- بس کن!
‫ولی کاری نکردی که گوش بدن،
‫چون ضعیفی.
‫حالا برو، سایمون کامبورن.
‫فرار کن!
‫یه طوفان تو راهه!
‫از پناهگاهت راضی هستی، جک؟
‫این کمپ بدیه.
‫یه کمپ بد برای آدمای بده!
‫رقصمون رو انجام بدین!
‫یالا!
‫هیولا رو بکش! ‫گلوشو ببر! خونشو بریز!
‫هیولا رو بکش!
‫اونجا! اونجا!
‫گلوشو ببر! خونشو بریز!
‫هیولا رو بکش! گلوشو ببر! ‫خونشو بریز! هیولا رو بکش!
‫- نه! ‫- گلوشو ببر! خونشو بریز!
‫هیولا رو بکش! ‫گلوشو ببر! خونشو بریز!
‫چهارم ژانویه.
‫ترم زمستانه فردا شروع میشه،
‫پس یواش‌یواش بچه‌ها برمی‌گردن ‫همونجا که باید باشن.
‫جک موقع صبحونه مهربون بود،
‫ولی تا موقع ناهار داشت خودشو ‫برای رسیدن بقیه آماده می‌کرد.
‫ازش خواستم پیش درخت سرنوشت ‫منو ببینه،
‫و گفت نمی‌دونه دارم در مورد ‫کدوم درخت حرف می‌زنم.
‫سعی کردم خیلی عکس‌العمل نشون ندم.
‫موریس اولین نفر از گروهش بود ‫که پیداش شد.
‫از آشپزش یه کیک گرفته بود،
‫که هر دوشون با هم قسمتش کردن
‫در حالی که با صدای بلند در مورد ‫ماجراهای کریسمس موریس حرف می‌زدن.
‫اونقدر نزدیک نشستم که گوش بدم
‫و بعد تنهایی برگشتم خوابگاه.
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M