‫من موکلم رو... و آزادم.
‫من موکلم رو تیکه‌تیکه کردم و آزادم.
‫می‌دونستم.
‫می‌دونستم. از همون اول می‌دونستم!
‫می‌دونستم.
‫می‌دونستم. از همون اول می‌دونستم!
‫» ترجمه از الهام صدر «
‫[چند ماه بعد]
‫سفرهای خانوادگی همیشه عالی‌ان.
‫یه فرصت عالی واسه اینکه ‫سر همون چیزهایی بحث کنی که توی خونه بحث می‌کنی،
‫فقط توی یه جای دیگه.
‫یه جای گرون‌تر با وای‌فایِ داغون‌تر.
‫بااین‌حال باز تصمیم گرفتیم ‫این آزمایش رو خانوادگی انجام بدیم.
‫همه‌مون دنبال آرامش بودیم ‫و واقعاً تلاش کردیم.
‫و پاداشش هم ‫یه تعطیلات خانوادگی فوق‌العاده بود.
‫حتی منی که وکیل مدافع جنایی،
‫مدیر مهدکودک ‫و رئیس دو تا باند تبهکاری‌ام،
‫بالاخره یه نفس راحت کشیدم.
‫زود باشین دیگه، لاکپشت‌ها!
‫توی کوه‌های آلپ اتریش، ‫حسابی بهم خوش می‌گذشت.
‫آره خب، دراِزای حقوق یه ماهت، ‫فقط یه اتاق کوچیک روستایی بهت می‌دن
‫با حموم مشترک و یه تخت‌خواب ‫که انگار دو تا جنگ جهانی رو به چشم دیده،
‫ولی به منظره‌ش می‌ارزید.
‫هنوز نرسیدیم؟
‫ببین.
‫- کلبه اون بالاست. می‌بینیش؟ ‫- آره.
‫و قراره اونجا یه کایزرشمارن خوشمزه بخوریم،
‫با المودودلر...
‫و لاندجِیگر.
‫جِیگر کیه؟
‫اوه، آدم نیست که.
‫یه نوع سوسیس خیلی خوشمزه‌ست.
‫- می‌شه بازم کولم کنی؟ ‫- روی شونه‌هام؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫اینو نگه دار لطفاً.
‫- باشه. ‫- آماده، در جای خود، برو بالا!
‫خب.
‫قدم‌های آخر.
‫بزن بریم.
‫من از همه‌تون بلندترم.
‫خیلی‌خب، بیا پایین.
‫عالیه.
‫چقدر خوب شد که تصمیم گرفتیم نریم مایورکا.
‫آره، موافقم.
‫- گشنته؟ ‫- آره.
‫منم.
‫من کایزرشمارن می‌خوام.
‫می‌رم دستشویی.
‫باورنکردنیه.
‫سلام.
‫بله؟
‫همین‌جا سفارش بدیم یا خودتون میاین بیرون؟
‫باشه، یه لحظه وایسا.
‫- پس میاین بیرون؟ ‫- آره، گفتم که الان میام.
‫ببخشید، فقط خواستم مؤدبانه بپرسم...
‫آره، منم دارم مؤدبانه بهت می‌گم ‫که الان میام.
‫باشه.
‫من با خانواده‌م ‫پشت میز روی تراس نشستیم، ولی...
‫حالا خودتون می‌بینید. ‫بیرون هنوز خیلی ساکته.
‫آره، آره.
‫حتماً.
‫اومدم تعطیلات.
‫گارسون هنوز نیومده؟
‫- گارسون هنوز نیومده؟ ‫- نه.
‫بابا، می‌شه باهام «من می‌بینم» بازی کنی؟
‫من با چشم‌های کوچولوم... ‫گارسون رو نمی‌بینم.
‫بامزه بود.
‫من با چشم‌های کوچولوم... ‫تک‌شاخ نمی‌بینم.
‫- بیورن؟ ‫- جانم؟
‫می‌شه واسه من و امی ‫یه کایزرشمارن سفارش بدی؟
‫- با سس سیب. بدون کشمش. ‫- آره.
‫- من می‌رم دست‌هام رو بشورم، باشه؟ ‫- باشه.
‫من با چشم‌های کوچولوم...
‫مامانم رو نمی‌بینم.
‫سلام پسرها. سلام.
‫سلام خانم‌ها.
‫- سلام. ‫- سلام، ممنون.
‫اینجا همه‌چی روبه‌راهه؟
‫- اینم منو. ‫- ممنون.
‫- ما می‌دونیم چی می‌خوایم سفارش بدیم. ‫- چی؟
‫- می‌تونیم همین الان سفارش بدیم. ‫- باشه.
‫بذار اول تبلتم رو بیارم.
‫زیاد نیست. مطمئنم یادتون می‌مونه.
‫نه.
‫آروم بگیر.
‫باشه؟
‫الان برمی‌گردم.
‫عجب عوضی‌ایه.
‫خودت آروم بگیر.
‫خب؟
‫- سفارش دادی؟ ‫- کاش می‌شد.
‫بابا گفت گارسون عوضیه.
‫آره، خدای من... یارو واسه ‫سه تا قلم سفارش تبلت لازم داره.
‫بیورن، جوش نیار. ‫اومدیم تعطیلات.
‫دقیقاً. ما اومدیم تعطیلات. ‫گارسون که نیومده تعطیلات.
‫خیلی‌خب.
‫خب پسرها، حتماً حسابی تشنه‌اید، نه؟ ‫چی براتون بیارم؟
‫- آره. ‫- خیلی‌خب.
‫و شما دو تا چی میل دارین؟
‫بـ... ببخشید؟
‫- گشنمه. ‫- آره.
‫منم.
‫- اینم از این! ‫- خیلی‌خب.
‫چهار تا نوشیدنی. بفرمایین.
‫نوش!
‫- الان میام خدمتتون. ‫- نه، دیگه نوبت ماست.
‫- هی! دستت رو بکش! ‫- بیورن!
‫ببخشید. همسرم وقتی قند خونش می‌افته، ‫بدخلق می‌شه. معذرت می‌خوام.
‫فقط اعلی‌حضرت نیستن که مهمن.
‫آره، می‌دونم. ببخشید. عذر می‌خوام.
‫خب، عالی‌جناب.
‫چی براتون بیارم؟
‫- سه تا کایزرشمارن می‌خوایم. ‫- با سس سیب یا آلو خورشتی؟
‫بله؟
‫با سس سیب یا آلو؟
‫با سس سیب.
‫کشمش نداشته باشه.
‫- بدون کشمش. ‫- بدون کشمش.
‫- بدون کشمش، فهمیدم.
‫سه تا المودودلر. خنک باشه لطفاً.
‫ببینیم چی می‌شه.
‫و یه لاندجِیگر.
‫- با کمال میل. ‫- ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫سه‌سوته برمی‎گردم.
‫ممنون.
‫برج زهرمار.
‫- چیه؟ ‫- رفتارت غیرقابل قبول و بی‌ادبانه بود.
‫- تو بودی می‌تونستی آروم‌تر باهاش برخورد کنی؟ ‫- آره. صد جور دیگه هم می‌شد.
‫بی‌خیال.
‫- بفرمایین. ‫- ممنون.
‫- ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- یه المودودلر. ‫- ممنونم.
‫یه المودودلرِ دیگه.
‫برای آقای محترم.
‫- اینم یه کایزرشمارن. ‫- به نظر خوشمزه میاد.
‫- بفرمایین. ‫- چنگال؟ ببخشید.
‫- بفرمایین. ‫- ممنون.
‫و سس سیب فوق‌العاده‌مون.
‫- نوش جان. ‫- ممنون.
‫- نوش جان. ‫- نوش جان.
‫خب؟
‫سرده.
‫خودت گفتی خنک می‌خوای.
‫آره، منظورم المودودلر بود.
‫باورم نمی‌شه.
‫دیگه چیه؟
‫اون احمق لاندجِیگرم رو یادش رفته.
‫خب برو بپرس، ولی لطفاً ‫بداخلاقیت رو سر من خالی نکن.
‫موضوع این نیست.
‫من کل سال رو کار می‌کنم ‫یه دفعه می‌رم مسافرت،
‫بعد باید جلوی یه مشت احمق ‫مثل اون خم‌وراست بشم؟
‫- سر یه سوسیس الم‌شنگه راه ننداز. ‫- موضوع سوسیس نیست!
‫- پس چیه؟ ‫- موضوع...
‫موضوع تویی!
‫آره. خدای من، آره. ‫یه بارم موضوع منم.
‫آره. یه بار. باشه.
‫می‌دونی چیه؟ ‫دیگه برام مهم نیست.
‫نوش!
‫صورت‌حساب.
‫حتماً. به‌زودی.
‫نه. همین الان.
‫اونجا.
‫نوش.
‫من حساب می‌کنم.
‫تو برو یه دوری بزن ‫و وقتی آروم شدی برگرد.
‫مرسی که هوام رو داری.
‫کلبه کوهستانی لعنتی مزخرف!
‫چی باعث شد ‫اون‌قدر شدید واکنش نشون بدی؟
‫راستش مطمئن نیستم.
‫من هیچ‌وقت آدم زودجوشی نبودم. ‫اتفاقاً کاملاً برعکس بودم.
‫اوایل آشنایی‌مون، ‫همیشه خشمم رو می‌خوردم.
‫و حالا یه سوسیس باعث می‌شه از کوره در بری؟
‫ولی این همۀ ماجرا نیست.
‫کایزرشمارن سرد بود ‫و المودودلر گرم.
‫چرا مدام برمی‌گردی سراغ اون ترکیب غذایی؟
‫نمی‌دونم.
‫فقط یه‌سری خاطرات خوب غذایی ‫از دوران بچگیمه
‫که می‌خواستم امی هم ‫اون خاطرات رو داشته باشه.
‫واقعاً وقتی بچه بودی و به کلبه‌های کوهستانی می‌رفتی، ‫با اینا خوش بودی؟
‫مگه مهمه؟
‫شاید.
‫ولی لطفاً ادامه بده. ‫نمی‌خواستم حرفت رو قطع کنم.
‫تاوان این کارش رو پس می‌ده.
‫- می‌خواستین حساب کنین؟ ‫- بله.
‫- نقدی یا کارت؟ ‫- کارت.
‫[اخطار! فقط برای بارگیری و تخلیه باز شود]
‫خیلی‌خب.
‫این از انعامت کم می‌شه.
‫اگه ازدواج کرده باشی،
‫می‌دونی که آشتی کردن ‫مثل مراحل آخر بازی جنگاست.
‫یه حرکت اشتباه کنی...
‫کل برج می‌ریزه.
‫ایستگاه کوهستان به ایستگاه دره.
‫ایستگاه کوهستان به‌ گوشه.
‫تیم نجات کوهستان در راهه.
‫اون بالا چه عملیات نجاتی در جریانه؟
‫یه حادثۀ بد. ‫یه گارسون افتاده توی دره.
‫خدای من.
‫بیچاره. بعد تو مثل یه بچه سرش عصبانی شدی.
‫خب، خودش داشت مثل احمق‌ها رفتار می‌کرد.
‫من فقط یه نفر رو دیدم که داشت توی اون کلبه ‫مثل احمق‌ها رفتار می‌کرد که اونم تو بودی.
‫از نوسانات خلقیت خسته شدم.
‫همین الان و همین‌جا بهم قول بده ‫که کنترلش می‌کنی.
‫اون‌وقت چطور باید این کار رو کنم؟
‫همین امروز یه وقت از اون یارو، «برایتنر» بگیر.
‫وگرنه با امی می‌رم.
‫و این‌طوری شد که بهت زنگ زدم.
‫ولی همسرت تنها دلیلش نبود، درسته؟
‫نه، من...
‫بهت زنگ زدم چون اصلاً نمی‌دونم ‫چرا اون‌قدر شدید واکنش نشون دادم.
‫یه صدای درونی تحریکم کرد.
‫حال اون گارسون چطوره؟
‫قشنگ ترکید.
‫که خیلی هم دروغ نیست. ‫پاش شکست.
‫و گردنش.
‫اگه همین الان برات چای بیشتری نریزم، ‫صدای درونت باعث می‌شه قات بزنی؟
‫ببخشید؟ نه، معلومه که نه.
‫من نیومدم اینجا چای بخورم.
‫می‌بینی؟ دقیقاً نکته همینه.
‫منظورت چیه؟
‫چرا به اون کلبه رفتی؟
‫خواستم یه خاطره خوش بچگی رو ‫با دخترم شریک بشم.
‫ولی اون احمق خرابش کرد.
‫و این دقیقاً همون چیزیه که ‫در موردش شک دارم.
‫- منـ... منظورت چیه؟ ‫- تو وکیل مدافعی.
‫می‌دونی که یه بیانیه واقعی ‫همیشه با جزئیات و دقیقه.
‫مگه اینجا دادگاهه؟
‫نه، ولی تو بدون هیچ احساسی ‫در مورد غذات صحبت کردی.
‫المودودلر، کایزرشمارن، لاندجِیگر.
‫اگه واقعاً خاطره‌ای از کایزرشمارن داشتی،
‫توصیف می‌کردی که چطور...
‫پر از بوی لذیذ کره ذوب‌شده، پودر قند شیرین
‫و سس سیب تازه بود.
‫اینکه چطور دلت برای اون حسِ نرم ‫و پفکی تنگ شده بود
‫وقتی زبونت آروم اونو ‫به سقف دهنت فشار می‌داد.
‫ببین، می‌شه یه تمرین بهم یاد بدی...
‫که بتونم فوران خشم بعدیم رو کنترل کنم؟
‫می‌خوام بهت یاد بدم چطور کلاً ‫از فوران‌های بعدی جلوگیری کنی.
‫ولی هنوز یه تیکه اطلاعات حیاتی لازم داریم.
‫چه اطلاعاتی؟
‫در کودکی واقعاً چند بار ‫با پدر و مادرت توی کوهستان...
‫کایزرشمارن خوردی؟
‫شرمنده، ولی اصلاً حال‌وحوصله ندارم ‫الان به دوران بچگیم برگردم.
‫می‌تونه یه دیدار سریع باشه.
‫چشم‌هات رو ببند، ‫سه تا کلمه بهت می‌گم
‫و ببین چه خاطراتی به ذهنت میاد.
‫خیلی ساده‌ست. باشه؟
‫- باشه پس. ‫- خوبه.
‫لطفاً چشم‌هات رو ببند...
‫و با ذهن‌آگاهی دم و بازدم کن.
‫دم.
‫و بازدم.
‫دم.
‫و بازدم.
‫والدین، تعطیلات، کوهستان.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫سلام. سه تا کایزرشمارن.
‫یکی برای شما.
‫ما به این مزخرفات نیازی نداریم.
‫خوردن کایزرشمارن در کوهستان ‫با والدینِ شاد...
‫خاطره‌ای از کودکی تو نیست.
‫این یه آرزوی کودکیه ‫که هنوز برآورده نشده.
‫درسته؟
‫اگه این‌طوری بهش نگاه کنی...
‫و تو می‌خواستی اون رؤیای کودکی رو...
‫با دخترت توی اون کلبه برآورده کنی.
‫و بازم، بهت نه گفته شد.
‫واسه همین قاتی کردم.
‫نه.
‫اون کسی که توی کلبه قاتی کرد، تو نبودی.
‫پس کی بود؟
‫کودکِ درونت.
‫و کودکِ درون من کیه؟
‫خب...
‫آیا یه کبودی روی پات می‌تونه ‫زندگی روزمره‌ت رو تحت‌تأثیر قرار بده؟
‫- نه. ‫- اگه کسی روش فشار بده چی؟
‫اون‌وقت وحشتناک درد می‌گیره.
‫در مورد کودکِ درونت هم همینه.
‫کودکِ درونت بخشی از ناخودآگاه توئه...
‫که تمام زخم‌های دوران کودکیت ‫اونجا ذخیره شدن.
‫عواقبِ این زخم‌ها رو ‫مثل کبودی در نظر بگیر.
‫دردشون زندگی روزمره‌ت رو ‫تحت‌تأثیر قرار نمی‌ده.
‫ولی اگه کسی ‫یکی از اون کبودی‌ها رو لمس کنه،
‫کودکِ درونت آزرده‌خاطر می‌شه.
‫و اون گارسونِ توی کلبه...
‫یکی از اون کبودی‌ها رو لمس کرد.
‫ولی کدومشون؟
‫همونی که می‌گه ‫خواسته‌هات اهمیتی ندارن.
‫آره، ممکنه.
‫ولی کایزرشمارن نخوردن بعد از سال‌ها ‫توی یه کلبه، دقیقاً معادل پای شکسته نیست.
‫اون گارسون شاید مخالف باشه.
‫ببین، این گارسون ‫اون زخم رو دوباره باز کرد.
‫قبلاً خیلی خوب توصیفش کردی
‫و گفتی صدای تحریک‌کننده‌ی درونته.
‫و اون صدا، همون کودکِ درونته.
‫این کمک می‌کنه.
‫کمک می‌کنه بدونم که...
‫من بانی اون تشدید نبودم. ‫کودکِ درونم بود.
‫در اصل آره، ولی تو مسئول کودک درونت هستی.
‫حداقل، باید باشی.
‫می‌خوام باهات کار کنم ‫تا زخم‌های کودکِ درونت رو درمان کنیم.
‫به نظرت چطوره؟
‫کاملاً دیوونگیه.
‫آره، شاید.
‫ولی مشکلات ارتباطیت، ‫سختی‌های کارت،
‫ترس کلی‌ـت از آینده...
‫اگه زخم‌های دوران کودکیت ‫عامل همۀ اینا باشن چی؟
‫به نظرت وارد نشدن به این مسیر ‫دیوونه‌وارتر نیست؟
‫مگه چی واسه از دست دادن داری؟
‫به جز مشکلاتت.
‫خب؟
‫دوشنبه بعد می‌بینمت؟
‫دوشنبه بعد می‌بینمت.
‫هرچقدر هم دیوونه‌وار به نظر می‌رسید،
‫برایتنر دست گذاشت روی نقطۀ حساس.
‫اگه کودکِ درونم مدام ‫توسط زندگی دوگانه‌ی...
‫به‌شدت پیچیده‌ای که داشتم تحریک می‌شده چی؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫تونستم منطق استدلال برایتنر رو ببینم.
‫اون‌قدر جذاب بود که نمی‌شد نادیده‌ش گرفت.
‫سلام.
‫بله؟
‫- سلام، ساشا. ‫- سلام.
‫- برگشتم، باشه؟ ‫- هی...
‫لازمه امروز به افراد بوریس ‫یه‌سری دستور بدی،
‫وگرنه باز شروع می‌کنن به بداهه‌پردازی.
‫حق با توئه. انجامش می‌دم.
‫با وجود تمام تلاش‌هام، ‫زندگیم هنوز پر بود...
‫از بی‌قراری دائمی ‫و یه حس پنهانی تهدید.
‫هم به این دلیل که ‫علاوه‌بر شغل‌های اصلیم،
‫حالا داشتم به دو سازمان مافیایی دروغ می‌گفتم ‫و عملیات‌هاشون رو اداره می‌کردم.
‫دفترِ من توی یه ساختمون قدیمی زیبا بود، ‫همراه با مهدکودک،
‫آپارتمانمم همین‌طور.
‫من کل ساختمون رو مدیریت می‌کردم.
‫برای موکل سابقم، دراگان سرگوویچ،
‫که پارسال تیکه‌تیکه‌ش کردم ‫و انداختمش توی دستگاه خردکن.
‫واسه اینکه کسی هیچ‌وقت بویی نبره،
‫تنها راهم این بود که کسب‌وکار جنایی دراگان رو ‫به اسم خودش ادامه بدم.
‫[درون - گروه‌ها]
‫[هدف - همسایه‌ها]
‫تا الان، دیگه فقط ‫به سازمانِ مافیایی دراگان دروغ نمی‌گفتم،
‫بلکه به مالِ بوریس هم دروغ می‌گفتم.
‫مدام سعی می‌کردم با ذهن‌آگاهی، ‫استرس رو کنترل کنم.
‫ولی نمی‌تونستم دلایلش رو از بین ببرم.
‫واقعاً به برایتنر نیاز داشتم.
‫شاید حتی بیشتر از دفعۀ اول.
‫موقع فکر کردن به دوران کودکیم،
‫سریع متوجه شدم که دو تا چیز ‫به‌طرز وحشتناکی اشتباه پیش رفته بودن.
‫پدرم و مادرم.
‫توی اون آشفته‌بازاری که ‫در اعماق روحم به جا گذاشته بودن،
‫سخت به دنبال کودک درونم گشتم.
‫دمِ عمیق بگیر.
‫و بازدم.
‫دم.
‫و بازدم.
‫حالا با هم سعی می‌کنیم ‫با کودک درونت ارتباط برقرار کنیم.
‫خودت تصمیم می‌گیری چقدر جلو بریم.
‫دقیقاً از جایی شروع می‌کنیم...
‫که سری قبل ول کردیم.
‫برگرد به اون لحظه توی کوهستان.
‫کلبه کوهستانی رو می‌بینی؟
‫آره.
‫اطراف کلبه رو نگاه کن.
‫نسخه‌ی جوون‌ترِ خودت رو ‫اون اطراف می‌بینی؟
‫آره.
‫داره غذا خوردن خانواده‌های شادِ دیگه رو ‫تماشا می‌کنه.
‫خوبه.
‫توی خیالت، برو سمتِ این پسر.
‫لازم نیست کاری کنی. ‫لازم نیست چیزی بگی.
‫فقط بهش نگاه کن.
‫این پسر، کودکِ درون توئه.
‫اون بخشی از توئه.
‫خوب به کودک درونت نگاه کن.
‫چه شکلیه؟
‫صورتش.
‫هیکلش.
‫لباسش.
‫حالا وقتی چشم‌هات رو باز می‌کنی،
‫کودک درونت رو ‫با خودت به دنیای ما بیار.
‫خب؟
‫جواب داد؟
‫آره.
‫خوبه.
‫چه شکلیه؟
‫یه‌جورهایی غمگینه.
‫تعجبی نداره.
‫از حالا به بعد، ازت می‌خوام ‫کودک درونت رو جدی بگیری.
‫به خواسته‌هاش گوش کن.
‫لازم نیست همه‌شون رو برآورده کنی، ‫ولی یادت نره، هر خواسته‌ای
‫نشونه‌ای از اینه که یه چیزی کمه.
‫حرف برایتنر رو گوش کردم
‫و تصمیم گرفتم یکی از خواسته‌های ‫کودک درونم رو برآورده کنم.
‫لندرور دیفندر، با موتور دیزل 16 لیتریش، ‫ماشینِ شهری نبود.
‫ولی خیلی خفن بود.
‫بجنب، یه استخوان بردار.
‫- نه. ‫- یالا دیگه.
‫نکنه می‌ترسی؟
‫[ماکتِ یک استخوان]
‫و این‌طوری شد که من و کودک درونم ‫کوچیک‌ترین گروه خودیاریِ جهان رو تشکیل دادیم.
‫هنوز اجازه داری توی شهر ‫با اون برونی؟
‫این چیزهای کثیف رو باید ممنوع کنن.
‫می‌دونی چیه؟
‫حق با توئه.
‫یه فکری براش می‌کنم.
‫شاید یه باتری برقی ‫با ردپای کربن 17 تنی نصب کنم.
‫بعد از شیش جلسه دیگه، ‫مشاوره زوج‌درمانیم داشت خوب پیش می‌رفت.
‫هزینه‌ش تقریباً اندازه همون مبلغی بود که ‫مردم صرف لقاح مصنوعی می‌کنن...
‫تا یه بچه‌ی واقعی داشته باشن.
‫یادت نره، هروقت چیزی پیش اومد ‫می‌تونی تماس بگیری.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫یه چیزی برات دارم.
‫اگه خواستی بیشتر در موردش بخونی.
‫عالیه.
‫حالا باید چیزهایی که یاد گرفتی رو پیاده کنی.
‫حس کن کودک درونت چی نیاز داره.
‫شاید صرفاً یه چیز کوچیک باشه،
‫یا شاید نیاز به راهنماییِ صریح تو داشته باشه.
‫اگه موفق بشی...
‫تا یه هفته کودک درونت رو ‫به‌طور مداوم توی زندگی روزمره‌ت بگنجونی،
‫اون تبدیل می‌شه به یه شریک مطمئن ‫در تمام موقعیت‌های مشکلی...
‫که از این به بعد باهاشون مواجه می‌شی.
‫عالیه.
‫موفق باشی.
‫ممنونم.
‫پسر.
‫عوضی!
‫رفیق! عوضی خودتی!
‫چه افتضاحیه.
‫هر شب همین بساطه.
‫با این‎همه سروصدا نمی‌تونم بخوابم.
‫منم.
‫- نمی‌تونی یه کاری کنی؟ ‫- چی مثلاً؟
‫بیا یه چیزی پرت کنیم سمتشون.
‫یه چیز سفت.
‫یه چیز سفت. باشه.
‫خیلی‌خب، عوضی‌ها.
‫هی! چه غلطی می‌کنی؟
‫- از کجا میاد، رفیق؟ ‫- نمی‌دونم.
‫یکی داره یخ پرت می‌کنه.
‫- هی! پدرسوخته! ‫- هی!
‫برای اولین بار طی ماه‌های اخیر، ‫خوب خوابیدم.
‫و حس خوبی داشتم از اینکه ‫کودک درونم کنارمه.
‫ولی اون خوابِ سزاوار و نوظهورم...
‫قرار بود دوباره به هم بریزه.
‫این بار اون عوضی‌هایی که ‫توی زمین‌بازی داد می‌زدن «عوضی» نبودن،
‫بلکه نزدیک‌ترین همکارم بود.
‫چه خبره؟
‫اون رفته.
‫کی رفته؟
‫بوریس.
‫لعنتی.
‫» ترجمه از الهام صدر «