‫«ترجمه از رضا فتحی»
‫خیلی‌خب آقای وکیل. من رو مستقیم ببر پیش دراگان.
‫آره. به‌زودی دراگان رو می‌بینی.
‫زندگی یعنی یه سری تصمیم‌ها.
‫بعضی‌هاشون پیش‌پاافتاده‌ن. قهوه یا چای؟
‫پله یا آسانسور؟
‫بالی یا دریای شمال؟
‫بقیه مهم‌ترن.
‫بعضی وقتا زندگی‌ت به این بستگی داره که ‫کسی حاضر باشه نجاتت بده یا نه.
‫- بله؟ ‫- کسی تعقیبمون می‌کنه؟
‫نه. هیچ‌کس.
‫- خوبه. ‫- نباید از شرش خلاص بشیم؟
‫نه.
‫دیگه جسد بی‌جسد.
‫اون روز، من برای بوریس همون ناجی بودم.
‫آماده‌ای؟
‫سؤال اینه که اون آماده‌ست یا نه.
‫آقای وکیل!
‫ای بابا.
‫لعنتی.
‫آره.
‫لعنت بهش.
‫باید می‌کشتیمش.
‫بوریس که برگرده، کارمون تمومه.
‫لعنتی.
‫اصلاً چطوری از اینجا اومد بیرون؟
‫نگاه کن.
‫یکی از سنگ فرز استفاده کرده.
‫یعنی یکی کمکش کرده.
‫آخرین بار کی دیدیش؟
‫دیشب حدود نه و نیم. براش یه بطری آب آوردم.
‫پس می‌تونه تقریباً نُه ساعت باشه که فرار کرده.
‫- اینکه خیلی زیاده. ‫- بی‌نهایت زیاده.
‫باشه.
‫فوراً به والتر خبر بده.
‫باید برای امیلی، کاترینا، من و تو بادیگارد بذاره.
‫جوری که کاترینا و امیلی نفهمن.
‫بهش چی بگم؟
‫نمی‌تونم بهش بگم بوریس رو زندانی کردیم.
‫بگو... بگو بعداً خودم بهش زنگ می‌زنم ‫و همه‌چی رو توضیح می‌دم.
‫- باشه؟ ‫- بعد مهدکودک چی؟
‫تا وقتی اوضاع تحت کنترل درنیومده، ‫نمی‌خوام هیچ بچه‌ای اینجا باشه.
‫ولی چرا مهدکودک باید یهو تعطیل بشه؟
‫[والدین گرامی، متأسفانه...]
‫[مهدکودک امروز به دلیل وقوع دزدی تعطیل است. ‫از شما بابت...]
‫خب؟
‫[این مسئله عذرخواهی می‌کنیم.]
‫آره، فکر کنم همین کافیه.
‫الو؟ این کافی نیست.
‫بیشتر!
‫بیشتر! بیشتر!
‫[مدیریت مهدکودک] ‫[والدین گرامی، متأسفانه...]
‫[مهدکودک امروز به دلیل وقوع دزدی تعطیل است.]
‫چی شده مامان؟
‫امروز مهدکودک تعطیله.
‫آخ جون! هورا!
‫هورا!
‫می‌تونی مراقب امیلی باشی؟
‫صبح بخیر کاترینا.
‫گوش کن، امروز اینجا دزد اومده. پیام رو دیدی؟
‫آره، می‌دونم. برای همین زنگ زدم.
‫من امروز با یه همکار جلسه دارم.
‫نمی‌خوام فقط به خاطر اینکه...
‫مهدکودک نمی‌تونه اوضاع رو مدیریت کنه کنسلش کنم.
‫همون‌طور که گفتم، اینجا دزد اومده و ما منتظر پلیسیم.
‫حتی نمی‌دونم هنوز اینجا امن هست یا نه.
‫فکر کنم دزدها دیگه رفتن، نه؟
‫آره، احتمالاً. آره.
‫فکر نمی‌کنی تحمل این اوضاع برای امیلی سخت باشه؟
‫- فکر کنم براش هیجان‌انگیز هم باشه. ‫- نمی‌دونم.
‫باشه، صبح امی پیش منه. ‫ساعت یازده و نیم میارمش پیش تو.
‫- باشه؟ ‫- آره، باشه. اگه دیگه چاره‌ای نیست.
‫نه، چاره‌ای نیست. ممنون. خداحافظ!
‫لعنتی. اون اینجا چی‌کار می‌کنه؟
‫- سلام نیکول. ‫- سلام.
‫- پیام رو ندیدی؟ ‫- چرا، دیدم.
‫گفتم بیام یه نگاهی بندازم. ‫مهدکودک خودمونه بالأخره. محل کارمه.
‫آره، لطف کردی.
‫- همکارهام اومدن؟ ‫- نه، تازه می‌خواستیم زنگ بزنیم.
‫نیازی نیست. من دیگه اینجام.
‫مهدکودک آخه!
‫کی همچین کاری می‌کنه؟
‫خب، در جلویی و این...
‫به نظر نمیاد کار یه حرفه‌ای باشه.
‫گفتی فقط صندوق پول گم شده؟
‫خب، می‌گم یا کار معتادا بوده یا...
‫فقط یه خرابکاریه.
‫خیلی خنگه.
‫هیچی حالیش نیست!
‫یا من چیزی رو از قلم انداختم بیورن؟
‫بگو کار اون عوضی‌های توی پارک بوده.
‫راستش یه مدته که چندتا پسر عجیب‌وغریب...
‫شب‌ها توی پارک می‌چرخن.
‫فکر می‌کنی ممکنه کار اونا باشه؟
‫فقط چون شب‌ها توی پارک می‌چرخن،
‫مظنونن؟
‫نه.
‫نمی‌خوای یه بررسی بکنی؟
‫خب، از ظواهرش پیداست که این پرونده بسته شده.
‫فردا می‌تونید مهدکودک رو باز کنید.
‫ولی اگه جای شما بودم، ‫به فکر زدن یه قفل دوتایی روی در میفتادم.
‫و حفاظ برای پنجره‌ها.
‫آره دیگه، بیاید خودمون رو حبس کنیم.
‫اینم یه راه برای کاهش آمار جرم و جنایت توی آلمانه.
‫ممنون بابت راهنمایی و کمکتون.
‫خواهش می‌کنم.
‫حتماً یه چیزی رو از قلم انداختیم.
‫شاید.
‫کی همچین کاری می‌کنه؟
‫این خیلی خطرناکه.
‫ساشا!
‫ساشا، اون رو ببین.
‫این دیگه چیه...
‫تو با خودت اسلحه حمل می‌کنی؟
‫کاملاً کاریه.
‫تو مدیر مهدکودکی.
‫ترجیح می‌دادی گیتار با خودم ببرم؟
‫مُرده؟
‫نمی‌دونم.
‫هی، داری چی‌کار می‌کنی؟
‫چک می‌کنم ببینم هنوز نفس می‌کشه یا نه.
‫خب، چی شد؟
‫- هنوز زنده‌ست. ‫- لعنتی.
‫فقط چون نمی‌خوایم کسی رو بکشیم ‫معنی‌ش این نیست که نمی‌تونیم...
‫کادو قبول کنیم.
‫این آشغال چیه؟
‫میدازولام.
‫برای خوابیدنه.
‫بهش آرام‌بخش زدن.
‫به نظر میاد بیمه دولتی داره. ‫این سرُم رو با عشق بهش وصل نکردن.
‫یالا.
‫لعنتی، چقدر سنگینه.
‫- گرفتیش؟ ‫- آره.
‫- با شماره سه. یک، دو... ‫- وایستا!
‫وای خدا. کمرم.
‫لعنتی.
‫الان یه مشکلمون کم شد یا یکی بهشون اضافه شد؟
‫خب.
‫خبر خوب اینه که احتمالاً امروز نمی‌میریم.
‫بستگی داره کی آزادش کرده باشه.
‫مشخصه که دوستش نبوده.
‫لعنتی.
‫- ساشا؟ ‫- بله؟
‫آوردن اسلحه توی مهدکودک ممنوعه.
‫- باشه؟ ‫- آره، حق با توئه.
‫[مهدکودک امروز تعطیل است]
‫[برای ساکنین ساختمان]
‫چه لطف بزرگی کردید که کل مهدکودک رو تعطیل کردید
‫فقط به‌خاطر اینکه من زیرزمین رو یه‌کم تمیز کردم.
‫تا آخر هفته وقت دارید که مهمونتون رو بکشید.
‫صبح جمعه...
‫سر بوریس باید توی یه جعبه ‫روی دیوار پارک اون‌طرف خیابون باشه،
‫وگرنه تا عصر سری بعدی عکس‌ها ‫می‌ره روی میز دوستت...
‫توی اداره پلیس.
‫نه!
‫ما بوریس رو نمی‌کشیم.
‫دارن ازمون اخاذی می‌كنن.
‫نگاه کن.
‫یکی می‌خواسته مطمئن بشه ‫که ما اون پایین پیداش می‌کنیم.
‫حالا... حالا دیگه بیچاره شدیم.
‫مشخصه که می‌دونه کی رو توی زیرزمین زندانی کردیم.
‫پس اخاذ با مهدکودک و بوریس ارتباط داره.
‫ولی کی می‌تونه باشه؟
‫هی.
‫اگه بوریس رو ببریم و...
‫نه!
‫ما بوریس رو نمی‌کشیم.
‫نه.
‫نه. این‌طوری تا آخر عمر می‌تونن ازمون اخاذی کنن.
‫خب.
‫سه روز وقت داریم بفهمیم کار کیه.
‫یالا.
‫بیا این عوضی رو پیدا کنیم.
‫[بیورن دیمل، وکیل] ‫[کشف سلاح در اواسط آوریل]
‫[همدستان شناخته‌شده تا کنون] ‫[چه کسی از دیمل محافظت می‌کند؟]
‫[خشم یا نقشه‌ی از پیش تعیین‌شده؟] ‫[انگیزه‌اش چیست؟]
‫[دراگان سرگوویچ] ‫[کجاست؟]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫رئیس گفت این رو بدم بهت.
‫اتریشی‌ها کمک می‌خوان.
‫تو اداره دست به دست می‌شد، ‫رئیس فکر کرد ممکنه برات جالب باشه.
‫- چیز هیجان‌انگیزی هست؟ ‫- بازجویی از یه شاهد.
‫یه پیشخدمت افتاده توی یه دره.
‫[پرونده]
‫بابایی!
‫بله. سلام.
‫من باید برم دستشویی.
‫- باشه، در بازه. تو برو. ‫- باشه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خیلی دیرم شده.
‫- باشه. ‫- بیا.
‫چه‌جور جلسه‌ایه که این‌طوری تیپ زدی؟
‫و این...
‫ساعت چهار میام دنبال امیلی، باشه؟ ‫مشکلی نیست؟
‫ناهار کاری خیلی طولانی‌ایه.
‫آره. خیلی چیزها هست که باید در موردشون بحث کنیم.
‫تازه من هیچ‌وقت برات وقت نگرفتم.
‫- بعداً می‌بینمت، خداحافظ. ‫- می‌بینمت.
‫سعی کردم با همه‌چی فکرشده برخورد کنم.
‫ولی خب معلومه که نگران بودم ‫چطوری از این مخمصه جون سالم به در ببریم.
‫البته در گذشته هم، ‫مشکلاتم رو آگاهانه کُشته بودم.
‫ولی اون‌موقع، می‌دونستم مشکلاتم کیا هستن،
‫و همچنان حاضر بودم که فقط از شرشون خلاص شم.
‫حالا یه چیزی اساسی تغییر کرده بود.
‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌خواستم درگیر هیچ قتلی بشم.
‫در زیرزمین درست شد.
‫لوله رو درآوردم و یه‌کم آب پاشیدم توی صورتش.
‫هنوز مثل یه بچه خوابیده.
‫توی این فاصله،
‫رفتم سراغ پرونده‌های والدین مهدکودک
‫تا ببینم ارتباطی با بوریس پیدا می‌کنم یا نه.
‫خب؟
‫چیز زیادی نیست. اینا والدینی هستن که دکترن.
‫ممکنه اونا دستشون به داروی بی‌هوشی رسیده باشه.
‫[مشخصات] ‫[اسم من: مکس]
‫ولی مادر مکس سر بوریس رو برای چی می‌خواد؟
‫قبول دارم، سرنخ دندون‌گیری نیست.
‫اونا هنوز اینجان؟
‫متأسفانه علف‌های هرز یه جا رو انتخاب می‌کنن ‫و همون‌جا می‌مونن.
‫بابا، خیلی سروصدا می‌کنن. می‌شه بریم؟
‫باشه.
‫بریم.
‫بیدار که شد خبرم کن.
‫باشه.
‫- می‌خوای یه‌کم اسکوترسواری کنی؟ ‫- آره!
‫- تندتر، مثل پروانه! ‫- ولی نه خیلی تند، خب؟
‫مامان‌بزرگ توی زیرزمینه
‫بابابزرگم پشت سرشه...
‫لعنتی.
‫وای نه.
‫- حالت خوبه؟ صدمه دیدی؟ ‫- نه.
‫خیلی بد شد؟
‫فقط سه‌تا کلمه بود،
‫ولی با چنان شدتی بهم ضربه زد ‫که اصلاً آمادگیش رو نداشتم.
‫یه خاطره‌ی خیلی قدیمی از اسکوتر محبوبم
‫یهو برام زنده شد.
‫دوستم میشا بهم داده بودش. همین‌جوری.
‫خیلی از صاحب ماشین می‌ترسیدم. ‫بهش می‌گفتیم آقای بداخلاق.
‫ولی به همون اندازه از واکنش پدرم هم می‌ترسیدم.
‫خیلی بده؟
‫خرجش زیاد می‌شه.
‫ولی اون به‌جای اینکه ترسم رو از بین ببره، ‫اسکوترم رو ازم گرفت.
‫پول فروشش رفت برای خسارت صاحب ماشین.
‫تا مثلاً من بالأخره یاد بگیرم مسئولیت‌پذیر باشم.
‫شاید دردناک‌ترین لحظه‌ی بچگی‌م بود.
‫فهمیدم که چیزی که من می‌خوام اصلاً مهم نیست.
‫خیلی بد شد؟
‫نه عزیزدلم. اصلاً هم بد نشد. ببین.
‫فقط یه خراش کوچولوئه. ‫تازه می‌دونی چیه؟
‫هیچ‌وقت بابت چیزهایی که به من می‌گی دعوات نمی‌کنم.
‫باشه؟ قول می‌دم.
‫قول قوله، قول قوله.
‫باشه. حالا بهتری؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫- بریم؟ ‫- بریم.
‫بریم. مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫اینم برای تو، آقای بداخلاق.
‫[ساشا، پیام جدید]
‫[داره به‌هوش میاد!]
‫- مامان! ‫- سلام! سلام!
‫- بستنی چندمته؟ ‫- دوم.
‫- بستنی یخی دومته؟ ‫- آره.
‫- خب؟ چطور بود؟ ‫- سلام. چی؟
‫جلسه‌ت.
‫آهان، درسته. آره.
‫خیلی مفید بود.
‫عالیه.
‫- خوبه. ‫- بگو پخ.
‫- پخ. ‫- دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫- بعدازظهر خوبی داشته باشین، خب؟ ‫- ممنون.
‫- می‌بینمت. ‫- خداحافظ.
‫- خب، شما چی‌کارا کردین؟ ‫- بازی کردیم، نفس کشیدیم، بستنی خوردیم...
‫- فکر کردم بیدار شده. ‫- آره، منم همین فکر رو کردم.
‫همین الان داشت حرف می‌زد، ‫ولی باز خوابش برد.
‫بوریس. هی!
‫بوریس!
‫فکر کنم نمک بویایی یا آمونیاک می‌خوایم.
‫الان برمی‌گردم.
‫امیدوار بودم بوریس با گذشت زمان، سندرم استکهلم بگیره،
‫و من و ساشا رو فقط به‌عنوان آدم‌رباهاش نبینه،
‫بلکه ما رو دوست خودش بدونه.
‫متأسفانه، این‌طوری نشد.
‫ولش کن!
‫- خوبی؟ ‫- آره، خوبم.
‫تقصیر من بود.
‫بی‌دقتی کردم.
‫لعنت بهت بوریس. ‫فکر می‌کردم از این مرحله رد شدیم.
‫یه روز جفت‌تون رو می‌کشم، سگ‌صفت‌ها.
‫حتماً، چرا که نه. ولی تا اون‌موقع، باید با هم راه بیایم.
‫حالا می‌خوام بدونم کی تو رو از اینجا بُرد بیرون.
‫- بُرد بیرون؟ ‫- آره.
‫دیشب یکی بهت دارو داد و بُردت بیرون. کی؟
‫- دارین در مورد چی حرف می‌زنین؟ ‫- هی.
‫سعی کن قبل از اینکه بیهوش بشی یادت بیاد چی شد، خب؟
‫این همون چیزیه که می‌خوام بهم بگید!
‫عوضی‌های کثافت.
‫اون قضیه‌ی مسخره‌ی نور رو هم باید توضیح بدین.
‫کدوم نور؟ قضیه چیه؟
‫- دقیقاً می‌دونین دارم در مورد چی حرف می‌زنم. ‫- نه، نمی‌دونیم. بهمون بگو.
‫شبا نور چراغ‌قوه میندازین توی صورتم، آشغال‌ها.
‫دیشب؟
‫آره.
‫هفته‌ی پیش هم همینطور.
‫دقیقاً بعد از اون یکی مسخره‌بازی.
‫کدوم مسخره‌بازی؟
‫اون سوت زدن احمقانه.
‫اصلاً شماها چند سالتونه؟
‫پنج؟
‫خب بعدش چی شد؟
‫گفتم اگه اون سوت زدن کوفتی رو تموم نکنین ‫لب و لوچه‌تون رو پاره می‌کنم.
‫خب، بعدش؟
‫بعدش اون سوت زدن لعنتی قطع شد، ‫و من منتظر شام موندم.
‫شما اونجا بودین.
‫نه، متأسفانه نبودیم. ‫دقیقاً هم مشکلمون همینه.
‫خیلی‌خب.
‫پس هفته‌ی پیش دو بار ملاقاتی داشتی.
‫یکی با چراغ‌قوه و یکی که سوت می‌زده.
‫و دیروز هم باز یکی نور انداخته توی صورتت؟
‫بعدش چی شد؟
‫رفتم سمت در.
‫خب بعد؟
‫- از لای در نگاه کردم. ‫- خب.
‫خب؟
‫بعدش...
‫بیهوش شدم.
‫پاکت رو داری؟ ‫نامه و عکس‌ها رو بهش نشون بده.
‫ولی خطاب به ما نوشته شده.
‫خب، عملاً، اونم اینجا زندگی می‌کنه.
‫- بیا. ‫- امروز صبح جلوی در پیداش کردیم.
‫چه لطف بزرگی کردید که کل مهدکودک رو تعطیل کردید.
‫تا آخر هفته وقت دارید که مهمونتون رو بکشید.
‫من توی اون خونه‌بازی کوفتی بودم؟
‫فکر کردم بیشتر نگران قسمت بریدن سرت باشی.
‫شما دوتا هیچی رو نمی‌بُرین. جربزه‌ش رو ندارین.
‫ترجیح می‌دیم همه‌ی گزینه‌ها رو روی میز نگه داریم.
‫ولی اول، می‌خوام بدونم با کی طرفیم.
‫این شخص ازت متنفره، می‌دونه توی زیرزمینی،
‫می‌تونه بی‌سروصدا وارد مهدکودک بشه ‫و مشخصه که عقل درست و حسابی نداره.
‫خب معلومه شمایین.
‫بوریس.
‫ما ازت متنفر نیستیم.
‫فقط نمی‌دونیم باهات چی‌کار کنیم.
‫آقای وکیل.
‫چرا فکر می‌کنی طرف عقل درست و حسابی نداره؟
‫از نظر من، اینکه بخوای سر یکی رو قطع کنی ‫قویاً نشون می‌ده
‫که یه جای عقلت می‌لنگه.
‫چرا؟ قطع کردن سر یه نفر ‫می‌تونه خیلی حس رهایی‌بخشی بده.
‫کثیف‌کاری داره؟ آره.
‫خیلی هم کثیف‌کاری داره. همه‌جا پر خون می‌شه.
‫ولی...
‫بالأخره یه جایی سرش توی دستته.
‫و این...
‫حس فوق‌العاده‌ای داره، می‌فهمی؟
‫آره، حالا خودتون رو ببینید.
‫اینم نتیجه‌ش. آره، خودت این بلا رو سر خودت آوردی.
‫منم دوستت داشتم.
‫هی!
‫آهنگ رو شناختی؟
‫به نظر من شبیه آهنگ پی‌پی جوراب‌بلند بود.
‫- کمکی بهمون می‌کنه؟ ‫- نوچ.
‫تا حالا وقتی اون پایین بودی این رو خوندی؟
‫فقط یه حدس بود.
‫- سلام بیورن! ‫- سلام.
‫سلام.
‫اینجا چی‌کار می‌کنید؟
‫جلسه نماینده‌های والدین قبل از جلسه هیئت‌مدیره؟
‫یادت میاد؟
‫آره، معلومه. داشتم شوخی می‌کردم.
‫خوش بگذره.
‫مطمئن نبودیم امروز هنوز جلسه رو داریم یا نه.
‫آره، حتماً. معلومه. بیاید تو.
‫- بریم بالا اتاق من، باشه؟ ‫- عالیه.
‫ممنون.
‫- کلاودیا، یوگای کف لگن چطور پیش می‌ره؟ ‫- خوبه، ولی هنوز یه‌کم مشکل دارم.
‫زغال‌اخته رو امتحان کردی...
‫زمان‌بندیش از این بدتر نمی‌شد.
‫ولی به‌عنوان نماینده‌ی تازه‌انتخاب‌شده‌ی ‫والدین برای گروه نمو،
‫نمی‌تونستم از زیرش در برم.
‫به جای اینکه بیفتم دنبال اخاذمون،
‫یهو افتادم وسط یه مشت والدین هلی‌کوپتری،
‫که من ترجیح می‌دادم بهشون بگم والدین نارنجکی.
‫از نظر من، بچه‌ها فقط ضامن این والدین بودن.
‫اشتباه باهاشون تا کنی، منفجر می‌شن.
‫من اون روش آسانسور رو امتحان کردم، ‫ولی واسه درد من جواب نمی‌ده.
‫با اینکه زخمم خودش باز شد و برش نخورد، ‫هنوز باید بهش پماد بزنم.
‫ولی انفجار اون شب
‫از یه سمت دیگه و کاملاً غیرمنتظره اتفاق افتاد.
‫نوشیدنی می‌خوری؟
‫بهتر از داستان دردهای کلاودیاست.
‫آره، یه لیوان می‌خورم. نوشیدنی موردعلاقه‌مه.
‫واقعاً؟ چه تصادف جالبی.
‫- نه، برای همین آوردمش. ‫- اوه. ببخشید.
‫پس خیلی خوشحالم که این نوشیدنی با پای خودش نیومده.
‫- لیوان‌ها؟ ‫- آره، اون بالان.
‫ممنون.
‫خب، بیاید شروع کنیم بچه‌ها.
‫بیورن! لاورا!
‫بله! الان میایم.
‫می‌تونیم بعداً به گپ زدنمون ادامه بدیم.
‫من هنوز یه سؤال در مورد ‫اون هیولای لبی توی زیرزمینت دارم.
‫کدوم هیولای لبی؟
‫همونی که لب و لوچه‌ت رو پاره می‌کنه.
‫اگه آهنگ پی‌پی جوراب‌بلند رو سوت بزنی.
‫«ترجمه از رضا فتحی»