‫» ترجمه از الهام صدر «
‫لعنتی.
‫این کورت سی‌ثانیه‌ایه.
‫کار این دلقکه.
‫از کجا می‌شناسیش؟
‫بیست سال پیش مشتری ثابت ‫اولین کافه ‌مون بود.
‫مستأجرهات رو نمی‌شناسی، ‫ولی مشتری بیست سال پیش کافه ت رو یادته؟
‫اون دلقک یه چیز خاصی بود.
‫چرا؟
‫هفته‌ای یکی دو بار پیداش می‌شد. ‫بیشتر اوقات حتی بیشتر.
‫و کورت سی‌ثانیه‌ای ‫همون معنی‌ای رو می‌ده که فکر می‌کنم؟
‫دقیقاً.
‫سی ثانیه‎ای نئشه می‌شد.
‫همۀ پول‌هاش رو اونجا خرج می‌کرد.
‫قیافه‌ش عین نهنگ عنبر بود ‫ولی جوری رفتار می‌کرد انگار ریچارد گییره.
‫هی به یکی از دخترهایی که ‫اونجا کار می‌کرد گل رز می‌داد.
‫همیشه به همون یه دختر گل می‌داد؟
‫آره.
‫کی بود؟
‫مهم نیست.
‫شایدم باشه.
‫داستانش درازه.
‫خب، ما که وقت داریم.
‫تو هم همین‌طور.
‫آناستازیا، عشق سابقم.
‫چیزهایی که می‌گن راسته؟
‫نمی‌دونم چی می‌گن، آقای وکیل.
‫خب،
‫خودت می‌دونی.
‫سَرِ اون بود؟
‫بوریس،
‫من وکیلم. موظفم رازدار باشم.
‫این دستیار حقوقیمه.
‫آره.
‫آره، سر اون عفریته رو بریدم.
‫دلیلشم بهت می‌گم.
‫چون با دراگان ریخت رو هم.
‫طرف توی کافه کار می‌کرد،
‫معلوم بود کارش چیه.
‫بعد تو می‌کُشیش ‫چون با شریک کاریت ریخت رو هم؟
‫آره، معلومه.
‫مشکلش چیه؟
‫خب، مشکل الانمون اینه که
‫ظاهراً کورت می‌خواد ‫تو هم همون‌جوری بمیری که اون مُرد.
‫حالا می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫الان در موردش حرف می‌زنیم.
‫خب؟
‫خصوصی.
‫البته.
‫حالا همه‌چی با عقل جور درمیاد.
‫کورت می‌خواد از بوریس انتقام بگیره ‫چون عشق زندگیش رو کشته.
‫و می‌خواد کثافت‌کاری‌هاش رو بندازه گردن ما.
‫خواب دیده خیر باشه.
‫ولی بهش می‌فهمونیم ‫که به این راحتی‌ها نمی‌تونه ازمون اخاذی کنه.
‫اونم کورت سی‌ثانیه‌ای.
‫آشغال‌ها.
‫کورت سی‌ثانیه‌ای.
‫باید یه نقشه می‌کشیدم تا تلافی کنم.
‫بگو، می‌شنویم.
‫فکر کردم هیچ‌وقت نمی‌پرسی.
‫خب، اول از همه، به والتر زنگ می‌زنی.
‫[بیورن دیمل]
‫سلام والتر. شرمنده، دارم غذا می‌خورم.
‫بگو ببینم...
‫هولگرسون‌ها چطورن؟
‫خب، همچنان یخ روشونه ‫ولی دارن بو می‌گیرن.
‫واسه همین زنگ زدم.
‫امشب یه لطف کوچیک دیگه از افرادت می‌خوام.
‫بیورن، بهت برنخوره، باشه؟
‫ولی فکر نمی‌کنی بهتره ‫به‌عنوان یه وکیل روی کارت تمرکز کنی
‫و بقیه چیزها رو بسپاری به من؟
‫والتر، ایده‌ش ردخور نداره.
‫بهم اعتماد کن.
‫آره، باشه.
‫«فردا تا ساعت ۷ صبح،
‫گوش رو لای ‫صفحه اول روزنامۀ زردِ فردا می‌پیچی
‫و می‌ذاری روی دیوار روبه‌روی مهدکودک.»
‫«قبلش، از زوایای مختلف ‫از گوش روی روزنامه عکس بگیر
‫و به این ایمیل بفرست.»
‫نیم‌ساعت وقت داریم.
‫باشه.
‫گوش.
‫برش گردون.
‫بعدش...
‫بپیچش.
‫[آبروی دزدیده شده]
‫خب، هنوز امید داری؟
‫نه زیاد.
‫عکس‌ها رو می‌خواست تا مجبور نباشه ‫خودش بیاد گوش رو برداره.
‫کارش فقط مردم‌آزاریه.
‫[آبروی دزدیده شده رحم نداره!]
‫اون چیه؟
‫نامه‌ عاشقانه برای کورت.
‫می‌تونی با عشق ‫از یکی از پنجره‌هاش بندازیش تو؟
‫- لعنتی. ‫- چیه؟
‫داره میاد؟
‫خیلی‌خب.
‫وای، تو چقدر نازی!
‫بیا اینجا.
‫گوش رو بده من.
‫بیا پیشی، بیا.
‫گوش رو بده من.
‫- یالا. ‫- بیا پیشی، بیا.
‫هی، عزیزم.
‫لعنتی!
‫لعنتی.
‫ای بابا.
‫رسیدیم.
‫لعنتی.
‫بیورن؟
‫الان میام!
‫سلام.
‫هنوز باید فرم رو پر کنم. ببخشید.
‫مشکلی نیست. ‫یه لحظه می‌تونیم حرف بزنیم؟
‫- الان؟ ‫- آره.
‫آره، حتماً.
‫میشه یه قهوه بخورم؟
‫نه، تازه تموم کردم.
‫بفرمایین.
‫قبلاً بهت گفتم که شیش تا مرد ‫روبه‌روی زمین‌بازی پیدا شدن.
‫اول شهادت دادن که هشت نفر بودن.
‫خب؟ مشکل چیه؟
‫مشکلی نیست.
‫اون دو نفری که غیبشون زده بود پیدا شدن.
‫و تونستیم هویت‌شون رو شناسایی کنیم.
‫اونا متعلق به گروهی ‫به اسم خاندان هولگرسونن.
‫مهره‌های کوچیکی بودن، ولی بازم...
‫هولگرسون، آره. یه چیزهایی یادمه.
‫همون‌هایی هستن که ‫مجسمه‌شون هم ناپدید شد، درسته؟
‫درسته.
‫پس برخلاف اون مجسمه، ‫این دو تا پیدا شدن.
‫کجا؟
‫راستش، یه تصادف کاملاً عجیب بود.
‫جفتشون سوار یه اسکوتر برقی بودن ‫که یه کامیون از روشون رد می‌شه.
‫می‌دونستم جواب می‌ده.
‫کجای این عجیبه؟
‫با یه روبان قرمز از کمر به هم بسته شده بودن.
‫جالبه.
‫نیکول، می‌دونستی که
‫توی بعضی فرهنگ‌ها روبان قرمز ‫یعنی طرف آماده‌ست که سروسامون بگیره؟
‫شاید خواستن به دخترها نشون بدن ‫که واسه ازدواج آماده‌ن.
‫می‌دونی، به نظرم این سنت‌های فرهنگی ‫باید توی جامعه جا بیفته.
‫نه اینکه چیز عجیبی باشه.
‫عجیبه، بیورن.
‫موندم قصدشون چی بوده.
‫چرا برات مهمه، نیکول؟
‫پلیس که مشکلی با این چیزها نداره.
‫تازه از ازدواج استقبال هم می‌کنه.
‫باشه. قبوله، بیورن.
‫گیرم من فکر کنم عادیه که ‫دو تا از اعضای یه خانوادۀ تبهکار عرب
‫وسط خیابون مراسم خواستگاری راه بندازن.
‫چیز واقعاً عجیب اینه که، ‫طبق گفته پزشک قانونی،
‫هر دوشون حداقل شیش ساعت ‫قبل از تصادف مُرده بودن.
‫اُوردوز کوکائین.
‫ناراحت‌کننده‌ست.
‫چیزی که بیشتر ناراحت‌کننده‌ست ‫اینه که یکی‌شون یه گوش نداره.
‫هنوز نمی‌فهمم چرا داری این داستان رو ‫واسه من تعریف می‌کنی.
‫بیورن، دوشنبه به مهدکودک دستبرد زدن،
‫و تو همون موقع به اون پسرهای ‫توی زمین‌بازی اونور خیابون مشکوک شدی.
‫من بهشون مشکوک نشدم.
‫از تو خواستم بهشون مشکوک بشی.
‫همون شب،
‫این پسرها کتک می‌خورن ‫و دوتاشون دزدیده می‌شن.
‫ظاهراً که نه. ‫حتی وقت کردن به خودشون روبان قرمز بزنن.
‫فرداییش، دو تا جسد پیدا می‌کنیم.
‫بیورن، اینا همون پسرهایی‌ هستن...
‫که شیش ماهه ‫به‌خاطر سروصداشون گزارش‌شون رو می‌دادی.
‫منهای یه گوش.
‫چی؟
‫ظاهراً اجساد کاملی نبودن. ‫خودت گفتی یه گوششون کمه.
‫قضیه سر گوش‌های توئه، بیورن!
‫از سروصداشون شکایت داشتی. الان مُردن.
‫بی‌خیال، نیکول.
‫آدم چقدر باید خنگ باشه که به پلیس زنگ بزنه
‫و بعد سر یه سروصدا، ‫خودش قانون رو اجرا کنه؟
‫- از جونم چی می‌خوای؟ ‫- اگه چیزی می‌دونی بهم بگو.
‫هیچی، جز همون‌هایی که قبلاً بهت گفتم.
‫- باشه، خیلی‌خب. ‫- ای بابا.
‫فقط خواستم بپرسم.
‫- شاید چیزی دیده باشی. ‫- نه!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫نمی‌دونستم گربه داری. نازه.
‫آره.
‫مال من نیست.
‫پس چرا بغلش کردی؟
‫از گربه‌ها خوشم میاد.
‫گربه‌ی ملوسیه.
‫بیا اینجا عزیزم.
‫پیش، پیش.
‫- خیلی نازه. ‫- سلام بیورن! سلام ساشا!
‫سلام کلاودی.
‫- خوشحالم اینجایین. ‫- سلام.
‫فامیلم امروز می‌تونه ‫یه نگاهی به سیستم گرمایشی بندازه.
‫تا بتونیم برای جلسه اولیا و مربیانِ آتی ‫یه برآوردی داشته باشیم.
‫باشه. مراقب خودت باش.
‫- واسه گرمایش عالی می‌شه. ‫- خداحافظ نیکول.
‫این... این خیلی عالیه، کلاودیا.
‫فقط زمان‎بندیش خیلی بده.
‫چرا؟
‫راستش هنوز باید با صاحب‌ ملک تماس بگیرم. ‫متأسفانه هنوز انجام نشده.
‫که این‌طور.
‫ولی این‌طوری، اگه والدین بهش رأی بدن،
‫نمی‌تونیم به این زودی‌ها دست‌به‌کار بشیم.
‫می‌فهمم، و خودمونم کلافه‌ایم.
‫خیلی زیاد.
‫باشه، پس بهت زنگ می‌زنم، خب؟
‫آره. ما پیگیرشیم.
‫آره پیگیرشیم.
‫هنوز باید یه فکری به حال اون بکنیم.
‫وگرنه همه‌شون پا می‌شن میان توی زیرزمین‌مون.
‫همه کارهایی که ‫برایتنر بهم گفته بود رو انجام داده بودم.
‫با ذهن‌آگاهی زندگی کردم، ‫روی ارتباط با کودک درونم کار کردم،
‫ولی بازم زندگیم ‫مثل یه سطل آشغال در حال سوختن بود
‫با یه بوی ملایم از بحران وجودی.
‫درحالی‌که بقیه داشتن ‫به برنامه‌های آخر هفته‌شون فکر می‌کردن
‫یا به اینکه وای‌فای‌شون ‫به درد تماس تصویری می‌خوره یا نه،
‫افکار من حول سؤالات وجودی‌تری می‌چرخید،
‫مثلاً اینکه آیا تا جمعه ‫مجبور می‌شم بوریس رو بکشم.
‫و در درجۀ دوم، که البته کم‌اهمیت هم نبود، ‫اینکه می‌تونم زنم رو برگردونم،
‫مادران نارنجک‌دستی رو ‫از موتورخونه‌م دور نگه دارم،
‫و بالاخره نیکول رو خیط کنم.
‫سلام، بابای امیلی.
‫- سلام. ‫- سلام، بیورن.
‫باید می‌زدم بیرون.
‫بیرون از آپارتمان، بیرون از ساختمون. ‫در بهترین حالت، بیرون از کل این شهر.
‫- می‌خواستم باهات حرف بزنم. ‫- الان وقتش نیست.
‫قرار دارم.
‫- با خودم. ‫- منم باهات میام.
‫من...
‫- فوری به کمکت نیاز دارم. ‫- واسه چی؟
‫جون کوفتیم در خطره.
‫همراهیِ اون آخرین چیزی بود که ‫الان دلم می‌خواست.
‫ولی دربارۀ وضعیت روحیِ ‫کورت سی‌ثانیه‌ای هم کنجکاو بودم.
‫باشه.
‫ماشینم پایین خیابونه.
‫بیا بریم.
‫تصمیم گرفتم مثل یه بید باهاش رفتار کنم.
‫اگه خیلی نزدیک شد بپرونمش.
‫چه خبر؟
‫دیشب یه اتفاقی افتاد.
‫خب؟
‫یکی از ون‌های من از روی دو نفر رد شد.
‫- بدجوری صدمه دیدن؟ ‫- آره.
‫مُردن.
‫متأسفم، نمی‌تونم کمکت کنم.
‫من از قوانین راهنمایی‌ورانندگی سر در نمیارم، ‫فقط حقوق کیفری.
‫صدمه بدنی منجر به مرگ ‫در حیطۀ کاریم هست.
‫ولی تصادف منجر به مرگ، نه خیلی.
‫بیا.
‫یکی اینو از پنجره‌ی انبارم انداخته تو.
‫«آبروی دزدیده شده رحم نداره!»
‫فقط اسکوتر برقی اجاره می‌دی ‫یا حروف الفبا رو هم اجاره دادی؟
‫چندتاش کمه.
‫گوگل کردم.
‫دارن اعلام خون‌خواهی می‌کنن.
‫اون دو نفری که وَن من زیرشون گرفت ‫از خاندان هولگرسونن.
‫همون‌هایی هستن که مجسمه داشتن؟
‫و کاملاً جدی‌ان.
‫- حالا من باید چی‌کار کنم؟ ‫- تو که...
‫منظورم اینه که شنیدم تو...
‫تو با این‌جور آدم‌ها سروکار داری. ‫به‌عنوان وکیل.
‫نمی‌تونی یه جوری حلش کنی؟
‫مذاکره‌ای چیزی بکنی؟
‫نمی‌دونم.
‫بیورن، خواهش می‌کنم.
‫فکر کنم این دفعه جدیه.
‫باشه. ببینم چی‌کار می‌تونم بکنم.
‫- ممنون. ‫- خواهش.
‫برات جبران می‌کنم.
‫چطوری اون‌وقت؟
‫نمی‌دونم.
‫اگه یه زمانی خواستی رازی رو نگه داری، یا...
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫بعد از دیدن کورت، ‫واقعاً باید از شهر می‌زدم بیرون.
‫نیاز داشتم طبیعت دوروبَرم باشه. ‫و باید ورزش می‌کردم.
‫مثل راکی توی راکی یک دویدم.
‫فقط با عضله‌های یه‌کم کمتر.
‫می‌دونی که نمی‌تونی ‫از مشکلاتت فرار کنی، درسته؟
‫راستش دارم سعی می‌کنم واضح‌تر ببینمشون.
‫خوبه.
‫پس بدو. نفس بکش.
‫بهتره بهش فکر نکنی. ‫این ریتم ثابت آرومت می‌کنه.
‫تا جایی که حس کنی ذهنت ‫بدون هیچ زحمتی روی بدنت سوار شده
‫و با خیال راحت در این منظره جابه‌جا می‌شه.
‫یه‌جورایی مثل سوار شدن ‫توی بخش درجه‌یک قطاره.
‫فقط بدون خطر معطلی.
‫آره، دقیقاً.
‫ریتم ثابت کمکم کرد آروم بشم.
‫و هرچی بیشتر می‌دویدم، ‫مشکلاتم واضح‌تر می‌شدن.
‫بیورن، ببین، خیلی ساده‌ست.
‫تو توی مشتمی. ‫اگه برم پیش پلیس، می‌ری زندان.
‫اگه برم پیش آدم‌های بوریس، کارت تمومه.
‫تا الان می‌تونستی این کار رو بکنی.
‫ولی مشخصه که یه چیز دیگه می‌خوای.
‫آره، که بوریس رو بکشی. ‫مگه چیه؟ فقط انجامش بده.
‫نه. این‌طوری تا آخر عمرم ‫منو توی مشتت داری.
‫اون‌وقت مجبوری منم بکشی.
‫خانواده‌مون حالت رو جا میاره، کثافت.
‫البته فقط درصورتی‌که کورت چیزی بهشون بگه.
‫کورت؟ کدوم کورت؟
‫دقیقاً.
‫رفیق، وایسا!
‫آشغال! همون‌جا بمون!
‫ایست!
‫کنترل مدارک.
‫لعنتی.
‫نیکول، تو که خوب می‌دونی من کی‌ام.
‫آره، شاید یه‌کم زیادی خوب می‌دونم.
‫- از جونم چی می‌خوای؟ ‫- اتریش چی‌کار می‌کردی؟
‫- رفته بودم تعطیلات. ‫- دراگان سرگوویچ کجاست؟
‫- اونم رفته تعطیلات. ‫- و گوش هولگرسون؟
‫اونم تعطیلاته؟
‫شاید باید با این یارو کورت یه گپی بزنم.
‫آره، شاید.
‫ولی بگو ببینم، حتی یه دونه مدرک هم داری؟
‫نه.
‫پس اصلاً چرا دارم باهات حرف می‌زنم؟
‫- مگه همیشه از این کار خوشت نمی‌اومد؟ ‫- آره، ولی فقط واسه حرص دادنت.
‫ببین.
‫اون یه جسده؟
‫- کو؟ ‫- اون پشت.
‫[نوار پلیس]
‫از اینجا به بعد باید چی‌کار کنیم؟
‫سؤال خوبیه.
‫اگه داری بی‌وفایی می‌کنی، ‫همه‌چی بینمون تمومه.
‫کاتارینا، این یه سوءتفاهم بزرگه.
‫و راستش، تنها سوءتفاهم بینمون هم نیست.
‫می‌دونی، من فقط باور نمی‌کنم چیزی باشه
‫که نتونیم با آرامش در موردش حرف بزنیم.
‫باشه. پس بگو.
‫نه.
‫نه، اول باید یه‌سری چیزها رو حل‌وفصل کنم.
‫آینده خانواده‌مون اون‌قدر برام مهمه ‫که نمی‌تونم به‌عنوان یه مسئله فرعی بهش نگاه کنم.
‫باشه.
‫اینجا چقدر نورش زیاده.
‫آقای وکیل!
‫یکم یواش‌تر.
‫چرا؟
‫- از فرم افتادی، بوریس؟ ‫- شیش ماهه ورزش نکردم.
‫چرا توی زیرزمین دوچرخه ثابت نذاشتی؟
‫قرار نیست اون پایین بهت خوش بگذره.
‫ولی...
‫چه نقشه‌ای برام داری؟
‫نقشه‌ای ندارم.
‫پس اون‌وقت...
‫مجبوری منو بکشی!
‫اسم مشکلات اصلی کورت و بوریس بود.
‫و تنها راه خلاص شدن از شرشون ‫این بود که جفتشون بمیرن.
‫ولی دیگه نمی‌خواستم کسی رو بکُشم.
‫لعنتی.
‫چی انقدر لعنتیه؟
‫فکر کنم بالاخره مجبوریم ‫بوریس و کورت رو بکشیم.
‫- چی؟ بوریس نه! ‫- پس چی‌کار کنم؟
‫نمی‌دونم، ولی نمی‌تونیم همین‌طوری ‫سرِ بوریس رو ببریم.
‫اون خیلی بانمکه.
‫بانمکه؟
‫این آخرین چیزیه که می‌تونم در مورد بوریس بگم.
‫خودمم نمی‌دونم.
‫ولی یه‌جورایی منو یاد تاپسی می‌ندازه.
‫تو این‌طور فکر نمی‌کنی؟
‫اصلاً نمی‌دونم داری در مورد چی حرف می‌زنی.
‫پسر، تو واقعاً همه‌چیز رو فراموش کردی.
‫تاپسی!
‫قایم شو.
‫فقط دارم بهش آب و غذا می‌دم.
‫باید بره.
‫خواهش می‌کنم بابا!
‫تاپسی.
‫ای بابا.
‫پاک فراموشش کرده بودم.
‫ولی می‌دونی چیه؟ ‫فکر کنم داری چیزها رو با هم قاتی می‌کنی.
‫ببین، تاپسی یه بچه‌گربه‌ی خیلی ناز بود. ‫بوریس یه خلافکار خطرناکه.
‫فقط یه وجه‌اشتراک دارن.
‫نمی‌تونی توی زیرزمین نگهشون داری، ‫وگرنه به دردسر می‌افتی.
‫درسته.
‫ولی فکر کردم نمی‌خوای...
‫آره، نه راستش.
‫ولی اگه یکی دیگه این کار رو بکنه چی؟
‫منظورم اینه که کشته شدن ‫یکی از خطرات شغلیِ رایج رئیس مافیا بودنه.
‫ولی بازم همون مشکل رو داریم ‫که یه نفر می‌دونه چی شده
‫و مجبور می‌شیم اونم سربه‌نیست کنیم.
‫نه اگه بوریس و کورت همدیگه رو بکشن.
‫آره. این خوبه.
‫این خوبه.
‫ولی چطوری این کار رو بکنیم؟
‫آره، وقتشه که یه فکری براش بکنیم.
‫کاش یه دستگاه خردکن داشتیم.
‫اصلاً حرفشم نزن.
‫باشه، فکر کنم فهمیدم!
‫چیزی که نیاز داریم...
‫زنجیرهای آهنیه.
‫آجر هم خوبه، و...
‫بعد از اینکه مشکل تاپسی رو حل کردیم، ‫من و کودک درونم
‫بالاخره تونستیم یه راهی ‫برای خلاص شدن از شر دو تا مشکل اصلیم پیدا کنیم.
‫ولی هنوز خیلی کارها ‫و برنامه‌ریزی‌ها مونده بود.
‫کاتارینا، می‌تونیم یه لحظه حرف بزنیم؟
‫- سلام. آره. ‫- خداحافظ، ممنون.
‫حتماً، در مورد چی؟
‫در مورد تعطیلاتت در اتریشه.
‫می‌خواستم در مورد اتفاقی که ‫واسه اون گارسونه افتاد بپرسم.
‫- چیزی در موردش شنیدی؟ ‫- آره.
‫اتریشی‌ها ازم خواستن از شاهدها بازجویی کنم.
‫مشکلی ندارم، ‫ولی من شاهد این حادثه نبودم.
‫هیچ‌کس ندیده، ‫ولی شاید متوجه چیزی شده باشی.
‫نه.
‫نه؟
‫نگران نباش، می‌دونم بیورن ‫یه‌کم قبل از اون حادثه باهاش بحثش شده.
‫می‌دونی دقیقاً بحث سر چی بوده؟
‫خب، بیورن که از درّه پرتش نکرده پایین.
‫- اگه منظورت اینه. ‫- نه، اصلاً همچین فکری نمی‌کنم.
‫اگه چیز دیگه‌ای یادت اومد، بهم خبر بده.
‫- باشه؟ ‫- حتماً.
‫می‌بینمت.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫چیز مهمی بود؟
‫داشت در مورد اتفاقی که ‫واسه اون گارسونه افتاد می‌پرسید.
‫آهان، آره. از منم پرسید.
‫و تو چی گفتی؟
‫هیچی.
‫خوبه.
‫خوشحالم دیدمت.
‫می‌خوام در مورد چیزی که ‫روی آینه حموم دیدی توضیح بدم.
‫- لازم نیست چیزی رو به من توضیح بدی. ‫- فکر نمی‌کنی بهتره در موردش حرف بزنیم؟
‫کاتارینا؟
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫بیا حرف بزنیم.
‫باشه، حتماً. امشب؟
‫- امشب خوب نیست. ‫- فردا؟
‫فردا خوبه. ۳:۳۰؟
‫باشه. خونه‌ی من.
‫- خوبه. ‫- کار جدیدت چطوره؟
‫خوبه.
‫خوبه که آدم رو به‌عنوان یه شخص ببینن، ‫نه فقط یه مادر.
‫بپر بالا.
‫می‌خوای سوار شی؟
‫بپر بالا.
‫بیا، کوله‌پشتیت.
‫» ترجمه از الهام صدر «