.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫تو راهه! داره میاد!
‫چیزی نمونده برسه!
‫داره میاد!
‫آروم باش زن!
‫- چی داره میاد؟ ‫- یه هیولا!
‫مثل یه آشپزخونه می‌مونه که ‫داره یه شهر رو با خودش می‌کِشه.
‫اومده.
‫بریم، بچه. ‫از دستش می‌دیا.
‫مادر اورسولا، اومده.
‫چی اومده؟
‫رسیده!
‫- مه‌مه، اونو ول کن. بیا. ‫- کجا؟
‫الانه که برسه.
‫میشه بریم، مامان؟
‫بعد از کلاست، رناتا.
‫فرناندا، بذار بیاد.
‫لطفا مامان.
‫بریم.
‫مراقب باش، مه‌مه.
‫وای نه!
‫- زود باش! ‫- دستم رو بگیر.
‫- ولی اگه... ‫- کمتر حرف بزن.
‫- دستم رو بگیر. ‫- مراقبم باش.
‫- کمتر حرف بزن. ‫- شالت رو در نیار!
‫رمدیوس!
‫یالا، بچه‌ها! ‫زود باشین!
‫قطار بی‌گناه از راه رسیده بود ‫و با خودش قطعیت‌ و شک‌،
‫تعارف‌ و بدبیاری‌، ‫و اونقدر تغییر،
‫مصیبت و دلتنگی به ماکوندو آورده بود ‫که حد نداشت.
‫به ماکوندو خوش اومدین!
‫موفق شدیم، پسرعمو!
‫و اهالی شهر
‫خوزه آرکادیو سگاندو و آئورلیانو تریسته رو دیدن ‫که از روی لوکوموتیو براشون دست تکون می‌دادن.
‫بی‌شوخی اینجاست!
‫اونو دیدی؟
‫به ماکوندو خوش اومدین!
‫پدرِ پدربزرگت اگه زنده بود ‫بهت افتخار می‌کرد، خوزه آرکادیو.
‫تو به چیزی که اون همیشه رویاش رو داشت ‫دست پیدا کردی.
‫ماکوندو رو به دنیا وصل کردی.
‫باریکلا.
‫دیگه رسما دهن کل شهر رو بستی.
‫ارزش صبر کردن رو داشت.
‫- کجا داریم می‌ریم؟ ‫- توی قطار.
‫نه، مه‌مه .
‫- بیا سوار قطار بشیم. ‫- مامان دعوامون می‌کنه.
‫- خب که چی؟ تو احمقی. ‫- مه‌مه!
‫به ماکوندو خوش اومدین! ‫خوش اومدین!
‫ببخشید، من فقط...
‫آروم باشین، خانم‌ها و آقایون. ‫دستپاچه نشین!
‫نترسین و بیاین جلوتر!
‫یه غریبه‌ی خوشتیپ از قطار پیاده شد،
‫اونقدر شیک و سرسنگین بود
‫که پیش اون، ‫پیترو کرسپی مثل یه بچه‌ی خام به نظر میومد.
‫ببخشید.
‫میشه بهم بگین کجا یه رستوران پیدا کنم،
‫یه رستوران سنتی خوب؟
‫من یه جایی رو برات سراغ دارم، آقای...
‫هربرت.
‫آقای هربرت، می‌خوام دعوتت کنم که ‫مهمون خونه‌ی من بشی،
‫جایی که خوشمزه‌ترین غذای دنیا پخته میشه.
‫درست میگم، مادر اورسولا؟
‫در این مناسب ویژه، ‫درهای خانه‌ی بوئندیا به روی همه بازه.
‫چه عالی.
‫همه می‌تونن بیان.
‫در خونه‌ی ما بازه.
‫ایستگاه بعدی...
‫اون کیه، بابا؟
‫ما رو از کجا می‌شناسه؟
‫اینجا همه ما رو می‌شناسن.
‫ما خانواده‌ی بوئندیا هستیم.
‫چرا منو ول کردی رفتی؟
‫کجا بودی؟
‫کار مه‌مه بود. ‫اون مجبورم کرد برم توی واگن آخر.
‫به منزل بوئندیا خوش اومدین.
‫سانتا سوفیا، برو دو تا مرغ از توی حیاط بیار.
‫باید همه‌چیز درست کنیم.
‫معلوم نیست که خارجی‌ها چی دوست دارن.
‫وای، اینجا خیلی رویاییه.
‫نوشیدنی.
‫به منزل بوئندیا خوش اومدین.
‫نوشیدنی.
‫به منزل بوئندیا خوش اومدین.
‫ممنون.
‫آئورلیانو!
‫رناتا، برو تو اتاقت. ‫چرا جلوش رو گرفتی؟
‫آئورلیانو!
‫خوزه آرکادیو.
‫معلومه که تو این دیوونگی رو ‫به خونه آوردی.
‫این دیوونگی آینده‌ست.
‫بهش عادت کن. ‫این تازه شروعشه.
‫و منم برادرم نیستم.
‫خوش اومدین.
‫بقیه ظرف‌ها رو بیارین. ‫آدم‌های زیادی اینجان.
‫خوزه آرکادیو، اونو ول کن.
‫بیا.
‫- قرمزه رو بده من. ‫- به مامانت بگو دیگه دوران پادشاهیش تموم شد.
‫منزل بوئندیا دوباره دیوونه‌خونه شده.
‫مامان، خاله میگه که دوران پادشاهیت تموم شده.
‫خوزه آرکادیو.
‫برو پیش مادرت.
‫آئورلیانو!
‫منو ترسوند.
‫التماست می‌کنم. ‫لطفا منو به شوهری قبول کن.
‫چرت و پرت نگو.
‫قول میدم که کل عمرم رو تلاش کنم
‫تا تو رو خوشبخت‌ترین زن دنیا کنم.
‫آخه وقتی منو نمی‌شناسی، ‫چطور می‌تونی خوشبختم کنی؟
‫رمدیوس.
‫برو تو آشپزخونه.
‫نمی‌خوای بخوری؟
‫از دهن میفته.
‫خیلی‌خب، آقایون.
‫نذارین غذا سرد بشه.
‫ممنون.
‫نوش جان!
‫خوشمزه‌ست.
‫خیلی خوبه، جناب.
‫وای، واقعا خوشمزه‌ست.
‫مرسی.
‫جولی، میشه مرغ رو بدی من؟
‫این چیه؟
‫موز.
‫برای خوردنه.
‫برای خوردنه؟
‫موز می‌خوای، رفیق؟
‫شیرینه.
‫«صد سال تنهایی»
‫این گیاه‌ها همه‌جا پیدا می‌شن ‫و خیلی هم سریع رشد می‌کنن.
‫فوق‌العاده‌ست!
‫کجا می‌تونم بازم پیدا کنم؟
‫اگه دوست داری، ‫می‌تونم ماکوندو رو نشونت بدم.
‫پر از موزه.
‫خیلی ممنون می‌شم، مرد جوان.
‫باعث خوشحالیه.
‫کی خارجی آورده اینجا؟
‫- از اینجا برین! ‫- آروم باش، آقا.
‫قضیه اینه که،
‫این خانم‌ها و آقایون ‫مهمون‌های جدمون هستن.
‫برو با مادر اورسولا حرف بزن.
‫همینو کم داشتم، لعنتی.
‫که همون کثافت‌هایی که پاناما رو بالا کشیدن ‫بریزن توی خونه‌ام.
‫یه مشت خوک حریص.
‫- اورسولا! ‫- لطفا پیرمرد رو ببخشید.
‫عقلش رو از دست داده.
‫اون سعی کرد خودش رو بکشه ‫و نتونست.
‫نه، این مشکلی نداره.
‫من ماکوندو رو دوست دارم.
‫همه...
‫خیلی شور و اشتیاق دارن.
‫- خیلی قشنگه. ‫- گفتم که.
‫همه‌جا رشد می‌کنه.
‫وای، خدای من.
‫چقدر زیاد.
‫زیادن.
‫صاحبش کیه؟
‫مال همه‌ست.
‫- همه؟ ‫- مال مردم شهره.
‫با اومدن قطار
‫چنان موجی از حیرت و شگفتی راه افتاد ‫که هیچکس جلودارش نبود.
‫رناتا!
‫برو تو اتاقت. ‫تا این مردم نرفتن نیا بیرون.
‫ما به این می‌گیم "پوپوچه".
‫اضافه‌هاش رو می‌دیم حیوون‌ها بخورن. ‫خوشمزه‌ست.
‫شکر خالصه.
‫شهر تسلیم برکتی شد که با قطارها ‫از راه می‌رسید.
‫خوش اومدین!
‫دیگه نمی‌تونیم ادامه بدیم.
‫ببین ازشون خواستم چی واسه بچه‌ها بیارن.
‫اینو قایم کن.
‫فرناندا بچه‌ها رو بالا زندانی کرده.
‫قشنگه.
‫- بله. ‫- ولی بلای جانه.
‫این زیباست.
‫بهشته. بهشت.
‫سرهنگ!
‫می‌دونستی که جدا از غذا،
‫خارجی‌ها به این خونه میان ‫تا دیوونه‌ی خانواده رو ببینن؟
‫تو اصلا خود جاذبه‌ی گردشگری هستی.
‫همه اتفاقاتی که داره در ماکوندو میفته ‫به نظر تو عالیه، خوزه آرکادیو...
‫چون نادانی.
‫- تو خارجی‌ها رو نمی‌شناسی... ‫- ما باید این روایت رو تغییر بدیم.
‫خارجی‌ها قراره اینجا موندگار بشن.
‫آقای هربرت بهم گفت که چندتا تاجر ‫قراره از اوهایو بیان،
‫و می‌خوان همه زمین‌های خالی توی ماکوندو رو بخرن.
‫شاید اون زمین‌ها از قبل صاحب دارن.
‫احمق.
‫عوضی.
‫چی می‌خوای؟
‫از اینجا برو.
‫ربکا.
‫سرهنگ فورا خواهرش ربکا رو شناخت...
‫همون زن بی‌صبر و سرکش.
‫تنها کسی که اون شجاعتِ بی‌ حد و مرز رو داشت
‫که اورسولا برای نسلش می‌خواست.
‫فکر می‌کردیم تو مردی.
‫- کاش می‌دونستیم... ‫- آئورلیانو.
‫برای من مهم نیست که ‫اون سمت خونه چی میشه.
‫کمتر هم اهمیت میدم که چی به سر ‫خانواده‌ی بوئندیا میاد.
‫برای من، همه شما همراه خوزه آرکادیو مُردین.
‫بگو واسه چی اومدی اینجا.
‫وگرنه بهت شلیک می‌کنم.
‫زمین‌های اطراف ماکوندو...
‫آرکادیو سندهاشون رو به برادرم داد.
‫و اگه اون زمین‌ها صاحب داشته باشن،
‫یعنی خوزه آرکادیو و تو،
‫دست خارجی‌ها بهشون نمی‌‌رسه.
‫پس اگه هنوزم داریشون...
‫وقتی برادرت مرد، همه‌شون رو سوزوندم.
‫تنها چیزی که برام مونده بود...
‫این خونه بود.
‫و این شاتگان.
‫از دیدنت خوشحال شدم، ربکا.
‫و روحی درستی درون من احیا کن.
‫مرا از حضور خویش نران.
‫و روحِ مقدس خود را از من نگیر.
‫بعد از گناه مرتکب شدن، ‫داوود از خدا می‌خواد که دل پاکی بهش عطا کنه.
‫خدا همیشه می‌دونه که ما کِی گناه کردیم.
‫شادی نجاتت را به من بازگردان.
‫با روحِ بخشنده‌ات مرا توان ببخش.
‫- آخرین مهمون رفت. ‫- میشه برم دستشویی؟
‫مراقب باش، مه‌مه.
‫نمی‌خوای یکم استراحت کنی، خوزه آرکادیو؟
‫پسرم می‌دونه که باید آموزه‌هاش رو ‫خیلی جدی بگیره،
‫کاری که در خونه‌ای پر از مردان گناهکار
‫که می‌تونه اونو به راه گناه بکشونه، غیرممکنه.
‫وظیفه‌ی ما مسیحی‌ها ‫کمک به افراد نیازمنده.
‫- در کتاب مقدس گفته. ‫- اونا یه مشت ولگردن، اورسولا.
‫ازت سوءاستفاده می‌کنن،
‫و انگار تو هم خوشت میاد.
‫یادت نره که این خونه‌ی منه.
‫من در رو
‫با همون سخاوتمندی به روشون باز کردم ‫که به روی تو
‫و همه قدیس‌هات بازش کردم.
‫ببین چی شد.
‫امروز چهارم اکتبره.
‫دقیقا مصادف شده با ‫روز سنت فرانسیس آسیزی.
‫قدیسِ فقر و تنگدستی.
‫و تواضع.
‫اون زنده‌ست، مامان.
‫اون زنده‌ست.
‫خدای بزرگ!
‫چطور ممکنه این همه سال ‫فراموشش کرده باشم؟
‫تو می‌دونستی زنده‌ست؟
‫خاله، دنبالت می‌گشتم.
‫تنها کسی که حتی یه لحظه هم ‫در آگاهی از زنده بودن ربکا
‫و پوسیدنش در اون شرایط کثیف ‫هدر نداده بود،
‫آمارانتای بی‌رحم و سالخورده بود.
‫اون سحر داشت بهش فکر می‌کرد،
‫وقتی داشت
‫بانداژ سیاهی رو عوض می‌کرد ‫که به خاطر تقاص دادنش به دست داشت.
‫بعد از نجات یه روستای کامل
‫و چند ماه نخوابیدن،
‫خودم رو وقف نوشتن اون کتاب کردم.
‫درباره‌ی چیه؟
‫نمی‌تونم بهت بگم، مه‌مه‌ی خوشگل.
‫تا صد سال نگذشته
‫کسی نباید معنیش رو بفهمه.
‫اونو چرا سرت کردی؟
‫داره درباره ملکیادس بهمون میگه.
‫از رناتا بعید نبود.
‫تو تمایلِ خاصی به گناه داری.
‫ولی تو خوزه آرکادیو، ‫اصلا...
‫دعواشون نکن. ‫من بیدارشون کردم.
‫من بهت اجازه دادم که سال‌ها ‫ما رو تحقیر و رها کنی.
‫بچه‌های تو کجا غذا می‌خورن؟
‫تو اتاق‌هاشون، ‫مثل سگ‌های رانده شده.
‫ظاهرا، مهمون‌های اورسولا ‫مهم‌تر از ما هستن.
‫اونقدرهام مسئله جدی‌ای نیست.
‫تو هیچ کاری برامون نمی‌کنی.
‫در عوض، من اجازه هرکاری رو بهت دادم،
‫حتی یه زن دوم.
‫زن دوم چیه؟
‫همون زنیه که توی ایستگاه قطار دیدیم.
‫فرناندا، همون روز آئورلیانو رو با چمدون‌هاش ‫به خونه‌ی اون زن فرستاد.
‫به کارگرها گفته بود
‫که چمدون‌ها رو از وسط خیابون ببرن ‫تا همه ببینن...
‫خجالت نمی‌کشی؟
‫فکر می‌کرد که شوهرش ‫بی‌آبرویی رو تحمل نمی‌کنه
‫و سرش رو می‌ندازه پایین ‫و برمی‌گرده.
‫سگ پشیمون!
‫اون حال بهم زنه.
‫خدای بزرگ!
‫اوه، اومد.
‫به ماکوندو خوش اومدین، آقای براون.
‫آقای هربرت، حالتون چطوره؟
‫عالی‌ام، عالی.
‫ایشون شهردار جدید شهر هستن.
‫در خدمت شمام، آقای براون.
‫از دیدنتون خوشحالم.
‫آقا، لطف کنین از این طرف بیاین.
‫ما...
‫همیشه اینقدر هوا گرمه؟ ‫از هائیتی هم گرم‌تره.
‫اوه، قطعا همینطوره.
‫ولی بهش عادت می‌کنین.
‫- باشه. خدا کنه. ‫- من که عادت کردم.
‫قطار برای شهر تازگی داره،
‫پس...
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫در یه روز چهارشنبه‌ی گرم، ‫آقای جک براون
‫مستقیما از شهر پرتویل ایالت آلاباما ‫به ماکوندو رسید.
‫یه مشت سگِ هار،
‫مهندس، نقشه‌بردار و کارشناس زمین ‫دنبالش راه افتاده بودن.
‫هیچکس نمی‌دونست که اون دنبال چی می‌گشت.
‫- قربان، آماده‌ست. ‫- عصای منو بگیر، دستت درد نکنه.
‫خارجی‌ها با داشتن امکاناتی که قدیم ‫فقط دستِ خدا بود...
‫خوزه آرکادیو، اسبم رو بیار!
‫بارش باران رو تغییر دادن
‫و رودخونه رو از جایی که همیشه بود،
‫بردن اونطرف شهر.
‫در شرکت موزی که تازه افتتاح شده بود، ‫یونایتد فروت کمپانی،
‫خوزه آرکادیو سگاندو ‫به عنوان سرکارگر استخدام شد.
‫آقایون، خوش اومدین.
‫همونطور که به زودی می‌بینین،
‫وضعیت کاری اینجا ‫بهتر از همه‌جای نوار ساحلیه،
‫چون شرکت ما ‫بزرگ‌ترین شرکت در تمام منطقه‌ست.
‫کل فرایندش رو خودمون انجام می‌دیم،
‫از لحظه‌ای که موزها رو می‌چینیم ‫تا زمانی که صادر می‌شن.
‫بخشی از حقوق شما ‫این بن‌های خرید هست،
‫که می‌تونین توی فروشگاه شرکت خرجشون کنین ‫و محصولات وارداتی‌ای مثل اینا بگیرین.
‫باید احساس سعادت کنین،
‫چون هیچ جایی در کل ماکوندو ‫یا کشور نیست
‫که بتونین بهترین ژامبون ویرجینیا رو بگیرین.
‫این هدیه‌ی ما به شماست.
‫باریکلا!
‫- خوزه آرکادیو. ‫- آقای براون.
‫لذت ببرین.
‫توی شهر بگردین و استراحت کنین.
‫فردا ساعت 6 می‌بینمتون.
‫به خانواده‌ی یونایتد خوش اومدین!
‫ظاهرش چه خوبه.
‫- خوش اومدین. ‫- ممنون.
‫برو ژامبون درجه‌یک آمریکایی بگیر.
‫خوش اومدین.
‫تا آخرین لحظه‌ی عمرش،
‫رمدیوس زیبا
‫به روی خودش نیاورد که سرنوشتش به عنوان یه دختر سرکش ‫هر روز یه فاجعه بار میاورد.
‫موزها از روی همین ریل‌ها ‫تا خروجی منتقل می‌شن.
‫از اونجا به قطار ‫و بعد به بندر برده می‌شن.
‫عصر بخیر، آقایون.
‫همین که رمدیوس وارد زمین‌های کشاورزی شد،
‫هوا رو رایحه مرگباری گرفت.
‫مردهایی که سخت مشغول کار بودن، ‫انگار یه جذبه‌ی عجیب و غریب تسخیرشون کرده بود.
‫و چون خطر نامرئی‌ای تهدیدشون می‌کرد،
‫خیلی‌هاشون تسلیمِ میل شدید به غرش کردن شدن.
‫اون مال هیچکس نیست.
‫خیلی مهمه، چون باید کاملا تمیز تحویلشون بدیم.
‫تور چطور بود؟
‫اصلا نمی‌دونستم که میشه این همه کار انجام داد.
‫عزیزم، چی شده؟ ‫چه اتفاقی افتاده؟
‫کلاهت کجاست؟
‫خدای بزرگ، رمدیوس!
‫زود باشین، بچه‌ها.
‫- بریم! ‫- شمایی که قمه دستتونه، برین!
‫بهترین نوشیدنی منه.
‫مستقیم از کانادا اومده.
‫خیلی راحت زیر میره، ها؟
‫خانواده‌ات از تور لذت بردن؟
‫خوبه.
‫بله،
‫ولی امروز دوتا از کارگرهام ‫توی زمین‌ها مردن.
‫یه حادثه بود.
‫خب، این خیلی ناراحت کننده‌ست.
‫دیگه چه خبری هست؟
‫مدام کارگرهای جدید دارن می‌رسن.
‫فردا قراره با دوتا تیم کامل شروع کنیم.
‫باید خوابگاه‌ها رو گسترش بدیم. ‫اون پسرها از راه دور اومدن.
‫ترتیبش رو میدم.
‫چیز دیگه‌ای هست؟
‫بله، آقای براون.
‫بهتره یه مرکز درمانی بسازیم
‫که شاید موارد اضطراری‌ای مثل امروز ‫دوباره هم پیش اومد.
‫فکر خوبیه.
‫ترتیبش رو میدم.
‫اوه، بوئندیا. ‫یه لحظه.
‫برای توئه.
‫یه مقدار بن خرید برای فروشگاه شرکت.
‫کارت عالیه، بوئندیا.
‫عزیزم، میشه یه لحظه بیای اینجا؟
‫قربان؟
‫درد می‌‌کنه، عمه؟
‫چرا اون کارو باهات کردن؟
‫چون مردم این شهر دارن دیوونه می‌شن.
‫فقط به خاطر این نیست.
‫رمدیوس کارش جلب توجه کردنه.
‫دیدیم که چطور بدون لباس می‌گرده
‫تا کسایی که اورسولا دعوت می‌کنه ‫بتونن ببیننش.
‫یکم احترام بذار!
‫گاوِ نمک نشناس.
‫حیا و نجابت مال آد‌م‌هایی مثل توئه، فرناندا
‫آدم‌هایی مثل تو که هر روز دعا می‌کنن ‫تا از شهر خباثتی که درونشون دارن خلاص بشن.
‫من فقط دارم حقیقت رو می‌گم.
‫عمه‌تون نه تنها دیوونه‌ست ‫بلکه خطرناک هم هست.
‫پستچی هستم!
‫برای خانم کارپیو بسته آوردم.
‫بابابزرگ کادو فرستاده! ‫زود باش، مه‌مه!
‫بیا اینجا.
‫نگهش دار، مه‌مه.
‫بیشتر از این صبر ندارم ببینم چیه.
‫بابا!
‫برین بیرون!
‫چطور تونستی اینطوری خفت‌بار
‫یاد و خاطرش رو خراب کنی؟
‫یه مسیحی مرده، آئورلیانو.
‫نه یه سگ!
‫ببخشید.
‫ممنون.
‫این ادای احترامی به پدرته.
‫مامان، من کاری نکردم.
‫همش کار مه‌مه و بابا بود.
‫خفه شو، آدم‌فروش!
‫فرناندا، فقط کار اون نبود.
‫- منم... ‫- دخالت نکن، اورسولا.
‫- بیا بریم. ‫- به تو مربوط نمیشه.
‫من این ازدواج شکست خورده
‫و بی‌ادبی این آدم‌ها رو پذیرفتم
‫تا بچه‌هام رو در یه خونه مسیحی بزرگ کنم،
‫ولی بارها و بارها بهم ثابت شده
‫که توی این دیوونه‌خونه غیرممکنه.
‫بچه‌ها از ماکوندو میرن.
‫نمی‌تونی بچه‌هام رو ببری.
‫بله که می‌تونم.
‫چون من مادرشونم.
‫همه‌چیز بهشون دادم.
‫ولی تو اون زنه رو انتخاب کردی.
‫محض رضای خدا، فرناندا. ‫چی داری میگی؟
‫شیرینی‌هایی که دوست داری ‫رو برات گذاشتم،
‫ولی همه‌شون رو باهم نخور.
‫بهم قول میدی؟
‫بیا. ‫لباس‌هات رو عوض می‌کنم.
‫بیا.
‫قشنگه.
‫خیلی ممنونم.
‫عمه، تو نمیای ایستگاه قطار؟
‫هر دوتون رو خیلی دوست دارم.
‫خوش باشین.
‫دلم برات تنگ میشه.
‫دل منم برات تنگ میشه.
‫خوزه آرکادیو، بیا بریم.
‫عمه، حالت خوبه؟
‫از این بهتر نمی‌شم.
‫منم اینو تجربه کردم.
‫اما من و تو از خاندان سلطنتی هستیم.
‫و ملکه‌ها رو راهبه‌ها تربیت می‌کنن.
‫این به صلاح توئه.
‫- دلم برات تنگ میشه، عزیز دلم. ‫- منم.
‫- خوب رفتار کن. ‫- باشه.
‫برو پیش مادربزرگت.
‫بیا، مه‌مه.
‫خدا پشت و پناهتون، فرزندان من.
‫به خوبی رفتار کن، عزیز دلم.
‫هر ماه واسه باباتون نامه بنویسین.
‫بابا نامه‌هاتون رو می‌خونه.
‫هرگز فراموش نکنین که بابا ‫دوستتون داره.
‫بابا منتظرتونه!
‫[خطوط ریل جدید توسعه در ماکوندو را افزایش می‌دهد]
‫خانواده‌ام پاک دیوونه شدن.
‫حالا کاشف به عمل اومده که ‫قراره یه پاپ
‫و یه زن مومن و دین‌دار داشته باشیم.
‫و یه شهید.
‫ندیدیش؟
‫[به یاد سرهنگ آئورلیانو بوئندیا]
‫[پاسدار خستگی‌ناپذیر آزادی و عدالت]
‫[پیکار او برای کشوری مستقل ‫تا ابد در دل مردمش می‌تپد.]
‫چون نتونستن منو بکشن...
‫می‌خوان زنده زنده دفنم کنن.
‫چته؟
‫عجله داری؟
‫نگاه کن.
‫ببین فقط به خاطر اینکه
‫یکی از اون خارجی‌های صاحب‌مرده رو ‫واسه موز خوردن دعوت کردیم
‫به چه روزی افتادیم.
‫- اینم بن خرید. ‫- تو اینجا کار می‌کنی؟
‫پسرم آره. ‫پدر نوه‌ام اینجا کار می‌کنه.
‫اگه اینجا کار نمی‌کنی، ‫نمی‌تونی بیای داخل.
‫این مخصوص کارگرهای شرکته.
‫ولی من بن خرید دارم ‫و کسی که اینو بهم داده کارگر اینجاست.
‫- نشونم بده. ‫- تو نمی‌تونی جلوم رو بگیری...
‫- بهم نشونش بده، پدربزرگ. ‫- بیا بن خرید اینه.
‫داشتن این غیرقانونیه. ‫جرمه.
‫کار تو جرمه. ‫تو فقط یه آدم معمولی هستی.
‫- خود قانون که نیستی. ‫- پسر!
‫- بیخیال شو! ‫- شنیدی؟
‫- صبر کن. داره دزدی می‌کنه! ‫- مانوئل!
‫هی، دست از سر بچه بردار! ‫مانوئل!
‫- مانوئل! ‫- ولم کن!
‫تکون نخور.
‫مأمورهای لعنتی!
‫عوضی‌ها!
‫قاتل‌ها!
‫بی پدرها!
‫بیا بریم.
‫اونا چه مرگشونه؟
‫این چه وضعیه؟
‫بیا بریم.
‫اینجا چه خبره، گرینلدو؟
‫هی، آقا. ‫کجا میری؟
‫آقا!
‫هی!
‫تو اینجا چیکار می‌کنی، سرهنگ؟
‫اومدم به این آقای براون اطلاع بدم
‫که امروز شرکتش مرتکب قتلی شده.
‫قتل؟
‫اگه دنبال دردسر نیستی ‫بذار رد بشم.
‫همه‌چیز روبراهه؟
‫هیچ مشکلی نیست.
‫دولت محافظه‌کار با دادن این زمین‌ها به اونا، ‫به ما خیانت کرد!
‫- چی شده؟ ‫- بهشون اختیار تام هم داده.
‫تا هرکاری که خواستن بکنن.
‫ولی بدونین هنوز مردانی در ماکوندو هستن
‫که جلوی هیچکس زانو نمی‌زنن،
‫و حاضرن شورش کنن.
‫این بار علیه تو و شرکت قاتلت.
‫یه مشت خودفروخته.
‫- جریان چیه؟ ‫- نه، همه‌چیز روبراهه.
‫چه نامحترمانه!
‫فقط اورسولا اونقدر دل آرومی داشت
‫که بفهمه اون باد مصمم ‫از کجا آب می‌خوره.
‫وقتی داشت رمدیوس زیبا رو
‫در میان ملافه‌هایی تماشا می‌کرد ‫که اون رو به آسمان می‌بردن.
‫اونها از هوایی عبور کردن که ‫مرز ساعت چهار درش به پایان می‌رسید...
‫و برای همیشه باهاش در اوج آسمان گم شدن،
‫جایی که حتی اوج‌گرفته‌ترین پرنده‌های خاطره هم بهش نمی‌رسیدن.
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M