‫[این یک داستان ساختگی‌ست]
‫[بازیگران کودک و حیوانات ‫با رعایت ایمنی فیلمبرداری شدند]
‫«ترجمه از خشایار»
‫سونگ هویجو!
‫بیا بیرون دیگه.
‫سونگ هویجو!
‫یه لحظه بهم وقت بده!
‫به نظرت خیلی بی‌صبر و قرار نیست؟
‫آه. ایشون معمولاً خیلی ‫خوش‌برخورد و راحت هستن.
‫دیرمون شده!
‫- چرا اون... ‫- نه، سرکار بانو!
‫ببخشید.
‫بله، لطفاً شماره صندلی رو برام چک کن.
‫ممنون.
‫صبر کن،
‫خانم سونگ هنوز داره لباس می‌پوشه؟
‫حتماً خودش داره لباس مجلسی رو می‌دوزه.
‫می‌تونست تا الان دوتا بدوزه.
‫سونگ هویجو!
‫خب، با این روند...
‫[تاج بی‌نقص]
‫[قسمت ششم]
‫علیاحضرت گفتن
‫که حضور شما الزامی نیست.
‫عموم اصرار کرد
‫که اونجا باشم.
‫عالیجناب گفتن؟
‫بله.
‫علیاحضرت.
‫اومدی.
‫چطور می‌تونم درخواست
‫ملکه مادر رو رد کنم؟
‫علیاحضرت ملکه مادر تشریف آوردند.
‫ممنون که من رو دعوت کردید، علیاحضرت.
‫خیلی خوشحال می‌شدم اگه ‫به پذیرایی هم دعوت می‌شدم.
‫حیف شد...
‫عذر می‌خوام، علیاحضرت.
‫امیدوارم از ضیافت لذت ببری.
‫به نظرت به عنوان همسر ‫شاهزاده بزرگ ایان چطوره؟
‫نه بیش از حد برجسته‌ست ‫و نه از طبقه‌ای خیلی فروتن.
‫کاملاً مناسبش نیست؟
‫شاهزاده بزرگ ایان تشریف آوردند.
‫صبر کن، نگو اون حلقه...
‫اون حلقه ملکه اوی‌هیون نیست؟
‫عالیجناب.
‫در مقایسه با تو...
‫ممکنه سرعتم خیلی آروم‌تر به نظر بیاد.
‫با این حال...
‫با من ازدواج می‌کنی؟
‫اعلیحضرت.
‫ما رو به دعای خیر سلطنتی
‫مفتخر می‌کنید؟
‫اعلیحضرت.
‫دعای خیر من با شماست.
‫برات آرزوی خوشبختی می‌کنم، عمو.
‫تو هم همینطور، خانم سونگ.
‫بی‌نهایت باعث افتخار منه، اعلیحضرت.
‫نخست‌وزیر مین.
‫از قدرت وتوت استفاده کن.
‫علیاحضرت.
‫ازدواج‌های سلطنتی باید
‫توسط نخست‌وزیر تأیید بشن.
‫اعلیحضرت اون رو جلوی چشم همه تأیید کردن.
‫دقیقاً به خاطر همین گفتم!
‫تو تنها گزینه‌ای هستی که داریم.
‫تاج و تخت و کابینه
‫باید متحد باقی بمونن.
‫درسته.
‫بله، البته. خیلی‌خب، پس.
‫حتماً روز پرمشغله‌ای داشتی.
‫اوه. دستیار چوی.
‫معمولاً اینجا گوشی آنتن نمی‌ده؟
‫آه. احتمالاً امروز سیگنال رو ‫به خاطر مهمون‌ها قطع کردن.
‫آه. پس جایی هست بشه ‫با کابل به اینترنت وصل شد؟
‫اتصال با کابل...
‫دنبالم بیا.
‫صمیمانه‌ترین تبریکات ما رو ‫پذیرا باشید، عالیجناب.
‫شما هم همینطور، خانم سونگ.
‫جونگ‌وو.
‫بریم؟
‫اون بچه ننر ظالم نیومد؟
‫آره، نه تو اتاقشه، نه تو کتابخونه.
‫فکر کنم کلاس نهمی‌ها امروز امتحان داشتن.
‫حدس می‌زنم این دفعه دیگه رتبه اول رو نیاره.
‫شاید یکی زندانیش کرده.
‫جدی؟ ولی کی همچین کاری می‌کنه؟
‫هیچوقت معلوم نیست.
‫ولی اون همیشه زود می‌رسید.
‫[آسانسور خراب است]
‫سلام؟
‫کسی نیست؟
‫آهای؟
‫لعنت!
‫- یه نفر اینجا گیر کرده! ‫- هویجو؟
‫جونگ‌وو.
‫دستم رو بگیر.
‫خوبی؟
‫باهام بیا.
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫- تو بهشون بگو. ‫- چی رو بگم؟
‫بهشون بگو به خاطر اینکه
‫اونجا گیر افتاده بودم دیر رسیدم.
‫حرفت رو باور می‌کنن.
‫این حلقه ملکه اوی‌هیونه، درسته؟
‫همیشه این رو دستش می‌کرد.
‫وقتی بچه بودم دیدمش، ولی هنوز یادم میاد.
‫واقعاً خیلی قشنگ بود.
‫ولی مطمئنی که می‌تونی این رو بهم بدی؟
‫این حلقه مادرته.
‫البته که نه.
‫این یک گنجینه ملیه.
‫وقتی از هم طلاق گرفتیم پسش بده.
‫ای بابا، بیا همین الان بگیرش.
‫تا الان کلی ازش عکس گرفتن.
‫ولش کن.
‫به هر حال مادر اون حلقه رو دوست نداشت.
‫چرا؟
‫شاید چون زیادی سنگین بود؟
‫حدس می‌زنم تو محبوب‌ترین بچه‌ش بودی.
‫بالاخره این حلقه بالاخره یه گنجینه ملیه.
‫ولی اون رو برای تو به ارث گذاشت.
‫نه برای برادرت که پادشاه آینده بود.
‫اون تصمیم باعث شد پدرم خیلی عصبانی بشه.
‫پدرم...
‫از اینکه چیزی به من بده، متنفر بود.
‫پدرها اینطوری‌ان دیگه.
‫خدای من.
‫از این قشنگ‌تر چیزی دیدی؟
‫گل رز دوست داری؟
‫چی؟
‫دیوید آستین. رز جولیت.
‫این‌ها رز پیونی‌ان.
‫- همه‌شون رز هستن. ‫- ها؟
‫پدر و مادرم گل‌فروشی دارن.
‫خانم دو.
‫تو وارث گل‌فروشی هستی؟
‫برای فردا یه جلسه با تیم روابط عمومی بذار.
‫قبلاً همه چیز رو هماهنگ کردم.
‫فردا ساعت ۱۰ صبحه.
‫عالیجناب، می‌تونم فردا
‫این حلقه رو تو مصاحبه‌م دستم کنم؟
‫هر کار دوست داری انجام بده.
‫نگاهش کن. خیلی قشنگ نیست؟
‫- خیلی قشنگه. ‫- با چشمات نگاه کن، نه با دست‌هات.
‫وای، دیوانه‌کننده‌ست.
‫ازش خواستگاری کرد؟
‫عزیزم، ما رسماً الان ‫عضو خاندان سلطنتی هستیم!
‫راست می‌گی، نه؟
‫پس من الان رسماً شوهر‌خواهر...
‫شاهزاده بزرگ ایانم.
‫درسته.
‫چی شده؟
‫یه جای کار می‌لنگه.
‫تو فقط از اینکه هویجو تبدیل ‫به ملکه بشه، خوشت نمیاد، نه؟
‫نه،
‫اون نیست.
‫عزیزم، اون باید تبدیل به یه ملکه بشه
‫تا تو به تنها وارث کسل گروپ تبدیل بشی.
‫اون رو می‌دونم.
‫پس چی؟
‫در مورد اون مکانیک کوفتی که مُرد.
‫به نظرت یه جای کار نمی‌لنگه؟
‫حق با توئه.
‫ورودم رو اعلام کن.
‫علیاحضرت.
‫لرد اینپیونگ تشریف آوردند.
‫راهنماییشون کن.
‫ازدواج؟
‫بی‌معنیه.
‫من از اعلیحضرت درخواست می‌کنم ‫که فرمانش رو لغو کنه.
‫اصلاً همچین کاری نکن.
‫یک فرمان سلطنتی که ‫در کسری از ثانیه قابل برگشت باشه
‫اصلاً فرمان محسوب نمی‌شه.
‫پس چی؟
‫می‌خوای قبولش کنی؟
‫شاهزاده بزرگ ایان...
‫از آخرین آرزوی پادشاه فقید خبر داره.
‫تو می‌خوای شاهزاده بزرگ ایان به سلطنت برسه؟
‫واقعاً عقل از سرت پریده؟
‫این از مُردن بهتره.
‫مُردن بهتره.
‫ترجیح می‌دم بمیری.
‫به خاطر ولیعهد.
‫به نظر نمی‌رسید اون حرف ‫به صورت اتفاقی زده شده باشه.
‫- تو مطمئن بودی... ‫- شک دارم اصلا مدرکی داشته باشه.
‫آتش‌سوزی اون روز...
‫همه چیز رو به خاکستر تبدیل کرد.
‫بنابراین،
‫این پیوند ناخوشایند رو
‫قبول می‌کنم.
‫- علیاحضرت. ‫- تا زمانی که از اون وصیت‌نامه خبر داره،
‫هیچوقت نمی‌تونیم باهاش متحد بشیم.
‫- پس چی؟ ‫- سونگ هویجو.
‫هویجو ثابت کرده که نقطه ضعفشه.
‫بهترین کار اینه که ‫اون رو در دسترس نگه داریم.
‫موافق نیستی؟
‫منم کاملاً موافق نیستم،
‫ولی چاره چیه؟
‫حق با اونه، پدر جان.
‫یک خواستگاری عمومی انجام شد ‫و اعلیحضرت هم بهشون اجازه داد.
‫اوه، راستی.
‫پدر، شاید بتونیم از این فرصت استفاده کنیم
‫تا سهام شرکت رو دوباره توزیع کنیم...
‫دایونگ.
‫بله؟
‫باید به پدر و مادرت زنگ بزنی.
‫پدر و مادرم؟
‫باید یک نفر رو تو کاخ بذاریم.
‫خواهرت
‫باید حداقل یک نفر رو داشته باشه ‫که بتونه روش حساب کنه.
‫[کسل بیوتی]
‫- راستی، عزیزم. ‫- بله؟
‫فکر می‌کردم پدرت از هویجو خوشش نمیاد.
‫ازش خوشش نمیاد،
‫ولی از اینکه بقیه بهش زور بگن ‫بیشتر بدش میاد.
‫چی؟
‫همینطوریه دیگه.
‫باورم نمی‌شه دارم از نزدیک می‌بینمش.
‫این چند عیاره؟
‫واقعا؟
‫خب، به هر حال...
‫تا حالا جانشین خودت رو معرفی کردی؟
‫جانشینم؟
‫اعضای سلطنتی نمی‌تونن کار کنن.
‫پس، می‌دونی،
‫شرکتت...
‫باید حق و حقوق
‫مدیریتت رو واگذار کنی.
‫- خب؟ ‫- منظورت از «خب» چیه؟
‫منظورم اینه که...
‫این شرکت، ثمرهٔ یک عمر کار و تلاشته.
‫این موقعیته که آدم به فامیلش تکیه می‌کنه.
‫دلت نمی‌خواد به یه غریبه واگذارش کنی...
‫درسته؟
‫موافق نیستی عزیزم؟
‫البته که موافقم. بله.
‫برادر عزیزت خوب از پسش برمیاد...
‫این تصمیم رو من باید بگیرم.
‫چیزی که ازت خواستم رو
‫پیدا کردی؟
‫حرف زدن با تو مثل حرف زدن با دیواره.
‫به هر حال...
‫پیداش کردم.
‫خیلی زحمت کشید
‫تا پیدایش کنه.
‫می‌دونم، درسته؟
‫ببین، اصلاً آسون نبود. این روزها...
‫ای وامونده.
‫دیگه نمی‌ذاره من حرف بزنم.
‫طرف مُرده.
‫چی؟
‫مُرده.
‫خب منم یه کم محض احتیاط گشتم،
‫ولی چیزی پیدا نکردم.
‫نه پدر و مادری. نه خواهر و برادری.
‫ببین، تو زندگیت همه جور آدم دیوونه می‌بینی.
‫- محض رضای خدا! ‫- ای بابا، من رو ترسوندی.
‫لعنتی، کاش خودم کشته بودمش.
‫ولی یه آشغالی زودتر از من ‫این کار رو کرد!
‫یه لحظه یادم رفته بود کی هستی.
‫پنج دقیقه شد. دیگه باید برین.
‫- ما؟ ‫- بله.
‫وای، شرکت ما این روزها واقعاً دیگه...
‫هیچکس جایگاهش رو نمی‌دونه.
‫- بریم. ‫- باشه.
‫دیگه هیچوقت نگو.
‫به من می‌گی برم؟ ‫من مدیر ارشدم، می‌دونی؟
‫ببخشید.
‫مواظب خودتون باشین.
‫این لیست سوالات پیش‌بینی شده‌ست. ‫یه نگاهی بنداز.
‫باشه.
‫چرا این سوالات
‫اینقدر کلیشه‌ای هستن؟
‫«نقاط قوت و ضعف شاهزاده بزرگ؟»
‫کدوم آدمی اصلاً اهمیت می‌ده؟
‫باید بیشتر شبیه این باشه...
‫«اولین قرار مخفی کِی بوده؟»
‫«پشت درهای بسته، کی برنده دعواست؟»
‫نباید از اینجور سوال‌ها بپرسن؟
‫کاخ از قبل اون‌ها رو کنترل کرده، ‫پس چاره دیگه‌ای نداشتن.
‫آه.
‫قسم می‌خورم،
‫واقعاً به یه تیم روابط عمومی جدید نیاز دارن.
‫اه، اه، اه.
‫شما دو نفر چطور با هم آشنا شدید؟
‫اولین ملاقات ما؟
‫هوم...
‫خیلی وقت پیش بود.
‫ما هم‌مدرسه‌ای بودیم.
‫اون زمان فقط همکلاسی بودید؟
‫هیچ احساس عاشقانه‌ای نبود؟
‫عالیجناب چی؟
‫شما هم اینجا هستید، مگه نه؟
‫شما هم نمره منفی می‌گیرید؟
‫اون موقع هم جرقه‌هایی بینمون بود.
‫ولی هیچوقت چیزی بینمون اتفاق نیفتاد.
‫فقط انگار...
‫ما از دو دنیای خیلی متفاوت اومده بودیم.
‫از وقتی که فقط آشنای معمولی بودین تا الان،
‫به نظرت بزرگ‌ترین تغییر چی بوده؟
‫هوم...
‫بیش از حد محافظ بودن؟
‫سونگ هویجو!
‫ایشون فعلاً اینجا می‌مونه.
‫داشتم سعی می‌کردم ازت محافظت کنم!
‫احتمالاً فکر می‌کنه ‫من با خفیف‌ترین تماس می‌شکنم.
‫انگار که از شیشه ساخته شدم.
‫«شیشه».
‫چرا؟
‫من غیرقابل شکستن به نظر میام؟
‫شوخی کردم.
‫عالیجناب.
‫چرا یه استراحت نمی‌کنی ‫و به این نگاه نمی‌ندازی؟
‫چیه؟
‫این پیش‌نویس مصاحبه خانم سونگه.
‫[گفتگو با سونگ هویجو، ‫مدیرعامل کسل بیوتی]
‫مباشر کیم، سرکار بانو تشریف آوردن!
‫خدای من!
‫سرکار بانو!
‫جوری رفتار می‌کنی انگار سال‌ها گذشته.
‫همین رو بگو.
‫با این روند، یه دعوای عشقی دیگه ‫من رو به کشتن می‌ده.
‫جوری می‌گی انگار تو نبودی که ‫پلاک شناسایی رو از دستم قاپیدی.
‫چرا خانم دو اینجاست؟
‫اون دست راست منه.
‫بریم داخل.
‫چشم، خانم.
‫چی؟
‫من اون فایل‌ها رو خیلی پیش خواستم و هنوز...
‫وای.
‫بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫ازش خوشت میاد؟
‫اوه...
‫خیلی قشنگه.
‫می‌تونی بری. بقیه کارها با خودم.
‫نه، فقط یه ثانیه طول می‌کشه...
‫خیلی‌خب. اگه چیزی لازم داشتید بهم بگید.
‫به اقامتگاه خصوصیم برگرد.
‫چی؟
‫مگه من آدمی‌ام که به دستور تو بیام و برم؟
‫الان وسایلمون رو جمع می‌کنیم.
‫خانم دو.
‫نگرانم که تو رو تنها بذارم.
‫حداقل اونجا با گارد سلطنتی در امانی.
‫- درسته؟ ‫- البته.
‫گارد سلطنتی ما جزو بهترین‌هاست.
‫یک مورد دیگه.
‫بفرمایید، عالیجناب.
‫یه جاسوس تو اقامتگاه خصوصیم هست.
‫جاسوس؟
‫جزو کارکنان شماست؟
‫اسمش رو می‌دونید؟
‫یه لحظه.
‫گزارش اطلاعات شخصی لی آروم
‫اوه؟
‫احتمال شنود یا دوربین مخفی وجود داره؟
‫اون غیرممکنه.
‫هم کاخ و هم اقامتگاه خصوصی ‫به صورت منظم چک می‌شن.
‫پس یعنی فقط چیزایی که می‌بینه
‫و می‌شنوه رو گزارش می‌ده.
‫چند بار بهت گفتم که اخراجش کن؟
‫اینجوری فقط با یکی دیگه جایگزین می‌شه.
‫من میام پیش تو زندگی می‌کنم.
‫جدی؟
‫آره.
‫مشکلی نداره؟
‫هر طور خودت بخوای.
‫خانم دو،
‫باید این رو جواب بدم.
‫بله، عالیجناب.
‫کاخ، فردا؟
‫باید مراسم عروسی رو برنامه‌ریزی کنیم.
‫یه ماشین می‌فرستم دنبالت بیاد.
‫خودت رانندگی نکن.
‫هویجو.
‫جونگ‌وو!
‫ولی تو هم برای برنامه‌ریزی عروسی ‫بهمون کمک می‌کنی؟
‫فکر می‌کردی کمک نمی‌کنم؟
‫من نخست‌وزیرم و عروسی شما ‫اساساً یه مسئله مربوط به دولته.
‫درسته.
‫عالیجناب، خانم سونگ تشریف آوردند.
‫نخست‌وزیر مین هم اینجا هستن.
‫راهنماییشون کن.
‫شما دوتا...
‫با هم اومدید؟
‫نه.
‫جلوی دروازه کاخ همدیگه رو دیدیم.
‫آها.
‫خب پس،
‫شروع کنیم؟
‫می‌شه یه کم جلسه رو عقب بندازیم؟
‫آره. حدود دو ساعت؟
‫- بیشتر از اونی که فکر می‌کردیم طول می‌کشه. ‫- خانم دو!
‫باشه، ممنونم.
‫حتماً با خانم سونگ اومدی اینجا.
‫- بله. ‫- آها.
‫وقتی داشتی میومدی، گل‌ها رو دیدی؟
‫کاخ این وقت از سال ‫به بهشت گل تبدیل می‌شه.
‫- مخصوصا... ‫- هوم؟
‫- خانم دو؟ ‫- بله؟
‫مخصوصا گل‌های سوسن و ادریسی فوق‌العاده‌ان.
‫اگه بعداً کار نداشتی...
‫ادریسی؟
‫بعداً می‌بینمت.
‫مراسم عروسی سلطنتی شما در مقیاسی
‫قابل مقایسه با مراسم ولیعهد برگزار می‌شه.
‫به چه دلیل؟
‫خاندان سلطنتی تراژدی‌های زیادی رو دیده.
‫مردم هم به همون اندازه رنج کشیدن.
‫بنابراین، باید از این فرصت استفاده کنیم
‫تا به مردم یادآوری کنیم که ‫تاج و تخت هنوز با قدرت سرپاست.
‫- این... ‫- تاج و تخت رو مفیدتر کنه.
‫چه در داخل
‫و چه در خارج.
‫درسته.
‫مزایای اقتصادی قابل توجهی هم داره.
‫عروسی‌های سلطنتی بالاخره درآمد بیشتری ‫نسبت به هزینه‌شون تولید می‌کنن.
‫هزینه‌ش چقدره؟
‫حدود...
‫چه داغه!
‫خوبی؟ زبونت سوخت؟
‫نه، خوبم.
‫وایستا، صبر کن.
‫چه جور درآمدی می‌تونه ‫توجیه‌کننده اون هزینه باشه؟
‫نخست‌وزیر مین.
‫سونگ هویجو به زودی همسرم می‌شه.
‫لطفاً مراقب رفتارت باش.
‫لازم نیست پیش من ظاهرسازی کنی.
‫اوه...
‫ببین...
‫جونگ‌وو از همه چیز خبر داره.
‫تا زمانی که طلاق شما ‫بدون حادثه‌ای، نهایی بشه...
‫من
‫تموم تلاشم رو می‌کنم که ‫به هر دوی شما کمک کنم.
‫هورا!
‫پدرت راضی به نظر می‌رسید، مگه نه؟
‫البته.
‫کی می‌تونه مخالف این باشه که خانواده داماد ‫با خاندان سلطنتی وصلت می‌کنه؟
‫صبر کن، واسه همین راضی بود؟
‫نه به خاطر اینکه من قراره ‫کسل گروپ رو به ارث ببرم؟
‫نمی‌تونیم هنوز از اون بابت مطمئن باشیم.
‫چی؟
‫صبر کن، این حرفت یعنی چی؟
‫هان دایونگ.
‫اون اینجا چیکار می‌کنه؟
‫- اه، سلام. ‫- عزیزم، شونه‌هات رو عقب بده.
‫اومدی پدر و مادرت رو ببینی؟
‫آره، پدرم می‌خواست ‫به خواهر شوهرم یه هدیه عروسی بده.
‫حدس می‌زنم اخبار رو دیدی؟
‫فکر کردم به خواهرت نزدیک نیستی.
‫خب، می‌دونی، فامیل می‌تونه...
‫چی می‌گی؟ اون‌ها که اصلاً از هم جدا نمی‌شن.
‫آهان، بله، ما نزدیکیم.
‫- واقعا؟ ‫- سونگ خیلی به من تکیه داره.
‫با خودم فکر می‌کنم ‫تو کاخ بهش ملحق بشم یا نه.
‫- جدی؟ ‫- جدی؟
‫آره.
‫آخه مادری نداره که بتونه بهش تکیه کنه.
‫باید وارد عمل بشم.
‫چاره‌ای ندارم.
‫چاره‌ای نداره...
‫قسم می‌خورم چاره‌ای نداشتم.
‫وقتی داشتم با خانم دو حرف می‌زدم ‫اومد تو...
‫به این می‌گی بهانه؟
‫فقط اتفاقی بود که افتاد.
‫متاسفم.
‫ولی این ماجرا اونقدرها هم بد نیست، نه؟
‫- چی؟ ‫- برای هر چیز کوچیکی
‫به تأیید خاندان سلطنتی و کابینه نیاز داریم.
‫حالا که جونگ‌وو طرف ماست،
‫دیگه لازم نیست نگران کابینه باشیم.
‫از کجا اینقدر مطمئنی؟
‫- چی؟ ‫- درباره نخست‌وزیر مین.
‫از کجا مطمئنی که همیشه طرف ما باشه؟
‫چون، واضحه...
‫یه کم ساده‌لوحانه نیست؟
‫چی؟
‫از یک خانم تاجر انتظار می‌ره
‫اونقدر عاقل باشه که به این آسونی
‫به مردم اعتماد نکنه، نه؟
‫من و عالیجناب تازه داریم ‫با هم هماهنگ می‌شیم.
‫پس منطقی‌تره که من ‫به اون اعتماد کنم تا تو، نه؟
‫از وقتی بچه بودیم همیشه طرف من بوده.
‫- چی؟ ‫- بیا روراست باشیم.
‫تا جایی که من می‌دونم، ‫ممکنه دوباره من رو تنها بذاری.
‫«دمدمی‌مزاج» واسه تو کم‌لطفیه.
‫«د... دمدمی‌مزاج»؟
‫فقط این رو بدون که واقعاً ‫دلم می‌خواد یه قرارداد بنویسم،
‫ولی دارم نهایت تلاشم رو می‌کنم ‫که خودم رو نگه دارم.
‫بنویسش.
‫- چی؟ ‫- بنویسش.
‫- بنویسمش؟ ‫- بنویسش.
‫بیا بنویسیمش!
‫پس ما طلاق می‌گیریم...
‫حداکثر ظرف سه سال.
‫هر چه زودتر، بهتر.
‫تقسیم دارایی بعد از طلاق؟
‫به غیر از لباسی که به تن داری،
‫هر ملک یا دارایی‌ای که به واسطه ‫موقعیت سلطنتی اعطا شده
‫باید برگردونده بشه.
‫همون بهتر سر پول خرد دعوا کنیم.
‫«پول خرد»؟
‫خیلی‌خب، پس.
‫با این حال،
‫من عنوان یا رتبه‌ام رو واگذار نمی‌کنم.
‫امتیازات وابسته به اون‌ها هم حفظ می‌شه.
‫- تا آخر عمرم. ‫- تا زمانی که تو باعث
‫جنجال عمومی نشی یا قانون رو نقض نکنی، ‫اون‌ها رو حفظ می‌کنی.
‫بازم هست.
‫یک.
‫همه مسائل مربوط به کاخ
‫محرمانه باقی می‌مونه،
‫در طول ازدواج و بعد از اون.
‫دو.
‫تمامی مسائل بین ما
‫محرمانه باقی می‌مونه،
‫در طول ازدواج و بعد از اون.
‫- سه. ‫- تمامی مسائل باید
‫محرمانه باقی بمونه.
‫حرفت رو فهمیدم.
‫- در مقابل، عالیجناب... ‫- اگه حفظ محرمانه بودن سخت شد،
‫فراموش کن که اتفاق افتاده.
‫به هر حال همه‌ش بازیه.
‫اهمیتی نداره.
‫عالیجناب،
‫ملکه مادر تشریف آوردند.
‫عالیجناب.
‫راهنماییشون کن.
‫علیاحضرت.
‫هویجو از خانواده سونگ هستم.
‫وقتی شنیدم هر دوتون اینجایید، ‫گفتم بیام سری بزنم.
‫می‌خواستم بپرسم برای شام به من ملحق می‌شید؟
‫به هر حال
‫به زودی با هم فامیل می‌شیم.
‫- نوش جان. ‫- تو هم همینطور.
‫خانم سونگ چیزیش نمی‌شه؟
‫اگه دل‌درد بگیره چی؟
‫چیزیش نمی‌شه. معده آهنین داره.
‫نه، ببین...
‫ملکه مادر می‌تونه...
‫یه کم سنتی باشه. ‫می‌تونه خیلی سخت‌گیر بشه.
‫مشکلی نیست.
‫خانم سونگ خودش هم خیلی یاغیه.
‫آها.
‫پس دیگه نگران نباش و غذات رو بخور.
‫رئیس‌هامون بعد از شام ‫دیگه حسابی به هم می‌ریزن.
‫خیلی‌خب پس.
‫راستش رو بگم، نگران بودم
‫که نکنه واقعاً عاشق هم بشن.
‫یعنی بی‌خیال.
‫کی می‌تونه عاشق عالیجناب نشه؟
‫با اون صورت و هیکل ‫و اون شونه‌ها که انگار...
‫چیزی نیست که نگرانش باشی.
‫خانم سونگ مردهای زینتی رو دوست داره.
‫چی گفتی؟
‫مردهای زینتی.
‫اون‌هایی که با یک اشاره میان و می‌رن.
‫مردهای بی‌اراده.
‫پس غذات رو بخور.
‫احتمال اینکه یک مردی که تموم عمرش ‫مردم رو احضار کرده
‫و زنی که تموم عمرش به مردم دستور داده
‫عاشق همدیگه بشن
‫عملاً صفره.
‫- شما چی، خانم هه‌جونگ؟ ‫- چی؟
‫تیپ مورد علاقه‌ت چیه؟
‫اینجا واقعاً خوب بلدن سبزیجات کوهی رو بپزن.
‫آفرین خاله.
‫امیدوارم غذا به مذاقت خوش بیاد.
‫ممنون، علیاحضرت.
‫این نوشیدنی از گلابی درست شده.
‫خیلی سنگینه.
‫آه.
‫ملکه مادر.
‫اون...
‫نمی‌تونی تحمل کنی؟
‫قطعاً
‫می‌تونم.
‫صبر کن، واقعاً اینقدر سرزنشت کردن؟
‫مرتب نامه عذرخواهی می‌نوشت.
‫مطمئنم به اندازه‌ای بود ‫که یه کتاب کامل بشه.
‫واقعا؟
‫پس حدس می‌زنم
‫خیلی دردسرساز بودی.
‫یه کم آب بخور.
‫صبر کن. صورتت سرخ شده.
‫کاملاً سرخ شدی.
‫صورتت قرمزه.
‫اگه اعلیحضرت پدرت هنوز با ما بود...
‫موندم درباره این وصلت چی می‌گفت.
‫ملکه مادر.
‫درخواست یه نامه عذرخواهی می‌کرد.
‫مرتب تو رو به خاطر اینکه
‫جلوی برادرت وایمیستادی، دعوا می‌کرد.
‫مطمئناً تأیید نمی‌کرد که
‫جلوی راه برادرزاده‌ت بایستی.
‫دیگه باید بس کنی.
‫واقعاً می‌تونی ادعا کنی که
‫در مرگ پادشاه فقید کاملاً بی‌گناه بودی؟
‫وقتی به اعلیحضرت نگاه می‌کنی، ‫چی به ذهنت خطور می‌کنه؟
‫آرزو می‌کنی که جلوی راهش قرار بگیری
‫و حذفش کنی، ‫درست مثل کاری که با پادشاه فقید کردی؟
‫حالت خوبه؟
‫می‌دونی چرا به اون
‫عنوان سلطنتی «ایان» دادن؟
‫«ای» یعنی «حکومت کردن».
‫«آن» یعنی «صلح».
‫ازش خواسته شده که از آسیب زدن
‫به ثبات تاج و تخت خودداری کنه.
‫اگه اجازه بدید،
‫ما دیگه بریم.
‫کم کم
‫درهای کاخ بسته می‌شن.
‫آروم‌تر.
‫گفتم آروم‌تر.
‫فقط این رو بدون چون هنوز
‫با هم ازدواج نکردیم ‫دارم جلوی خودم رو می‌گیرم.
‫همه‌ش می‌گی داری جلوی خودت رو می‌گیری.
‫اگه دست خودم بود،
‫ملکه مادر رو له میکردم...
‫وای!
‫فقط تحمل کن.
‫به محض اینکه ازدواج کردیم،
‫هر چیزی که مانع تو بشه رو
‫از سر راه برمی‌دارم.
‫حرفم رو باور نمی‌کنی؟
‫باور می‌کنم.
‫پس
‫من رو از اینجا ببر.
‫چی؟
‫نمی‌خوام امشب اینجا بمونم.
‫الان رانندگی کنی مشکلی نداره؟
‫ترک کردن کاخ به خودی خودش نافرمانی بود.
‫نمی‌ترسی؟
‫تصادف رانندگی همین تازگی اتفاق افتاد.
‫رانندگی کردن رو دوست دارم.
‫حس پرواز رو داره.
‫و می‌تونم سریع برم.
‫اجازه دویدن یا دوچرخه‌سواری رو ندارم.
‫ولی اجازه رانندگی دارم.
‫منطقش رو نمی‌فهمم.
‫واقعاً می‌خوای پرواز کنی؟
‫می‌خوام ازم خواستگاری کنی؟
‫بیش از حد فیلم و سریال دیدی.
‫پس چرا اومدیم اینجا؟
‫این رو اجاره کردی؟
‫مال خودمه.
‫پس چی؟
‫می‌خوای اینجا پرواز کنم؟
‫معلومه نمی‌تونی اینجا پرواز کنی.
‫می‌تونیم اونطرف پرواز کنیم.
‫همینجا باش.
‫سونگ هویجو.
‫نباید بدویید، اعلیحضرت!
‫اعلیحضرت!
‫این‌ها رو خودم خشک کردم، خانم دو.
‫چطوره؟
‫- خوبه. ‫- می‌دونستم!
‫این رو به هر کسی نمی‌دم.
‫ولی من دیروز خوردم.
‫- تو مگه کار نداری؟ ‫- امم.
‫عمو!
‫- اعلیحضرت. ‫- اوه، اعلیحضرت.
‫اوه، فقط شما اینجایید؟
‫بله، اعلیحضرت.
‫عمو کجاست؟
‫شنیدم خانم سونگ
‫هم اینجا بوده.
‫اوه، راستش ما هم نمی‌دونیم کجا...
‫می‌تونید به من بگید، اعلیحضرت.
‫هر پیامی دارید رو حتماً بهشون می‌رسونم.
‫نیازی نیست.
‫- اعلیحضرت. ‫- یه آه بلند از اعلیحضرت...
‫اعلیحضرت، مسئله چیه؟
‫خیلی بامزه‌ست.
‫کسی داره تعقیبت می‌کنه؟
‫چرا هیچکس اینجا نیست؟
‫من ازشون خواستم خالی کنن.
‫چیزی می‌خوای برات بیارم؟
‫«یک عضو سلطنتی فقط در ‫رستوران‌های تأییدشده می‌تونه غذا بخوره».
‫چ... چی کار می‌کنی؟
‫امشب هر کاری دلت می‌خواد بکن.
‫- چی؟ ‫- گفتم فقط خودمون اینجاییم.
‫- ولی یک عضو سلطنتی... ‫- عضو سلطنتی هیچوقت با عادی ازدواج نمی‌کنه.
‫پس چرا داری با من ازدواج می‌کنی؟
‫خدای من.
‫خوبی؟
‫- کی روی قایق تفریحی، دریازده می‌شه؟ ‫- دل‌پیچه گرفتم.
‫دل‌پیچه.
‫خب، می‌تونم انگشتت رو نیش بزنم.
‫- چی؟ ‫- اینجا باید سوزن هم باشه.
‫- یک عضو سلطنتی... ‫- می‌ترسی؟
‫چون نیش زدن خیلی درد داره؟
‫از ترس می‌لرزی؟
‫باشه. بیا انجامش بدیم.
‫مطمئنی جواب می‌ده؟
‫فقط اثر دارونما نیست؟
‫آخ!
‫الان کاملاً بهتر شدم.
‫آخ!
‫چطور به همچین شاهزاده ترسویی اعتماد کردم؟
‫«ترسو»؟
‫من فقط...
‫با درمان‌های خانگی آشنا نیستم.
‫حالا بریم.
‫راه بیفت.
‫گفتم می‌ذارم پرواز کردن رو تجربه کنی.
‫- بیا. ‫- چ...
‫«ترجمه از خشایار»
‫فقط تحت تأثیر لحظه بودیم.
‫نه اینکه خودم رو سمتش پرت کرده باشم.
‫چرا آخه اینجوری شد؟
‫برای من اینطور نبود.
‫فقط به خاطر تحت تأثیر لحظه،
‫اون کار رو نکردم.
‫به خاطر تو اون کار رو کردم.
‫فکر نمی‌کنی بیش از حده؟
‫شاید دارن عاشق هم می‌شن.
‫یعنی واقعا شبیه کسایی شدن ‫که تازه با هم قرار می‌ذارن.
‫من صبر می‌کنم.
‫تا روزی که دیگه نتونی خودت رو کنترل کنی.