‫[این یک داستان ساختگی‌ست]
‫[بازیگران کودک و حیوانات ‫با رعایت ایمنی فیلمبرداری شدند]
‫[تاج بی‌نقص]
‫[قسمت هفتم]
‫- سرکار بانو! ‫- عالیجناب.
‫چرا
‫این وقت شب بدون گارد سلطنتی بیرون بودید؟
‫خب، ما داشتیم... می‌دونی...
‫احتمالاً می‌خواستند یه کم باهم تنها باشند.
‫جای قشنگی رفتید؟
‫- نه! ‫- نه!
‫ایشون می‌خواست یه هوای تازه بخوره،
‫برای همین رفتیم یه دوری بزنیم. ‫بوق بوق.
‫پس باید به ما خبر می‌دادید!
‫دستیار چوی حسابی به‌هم ریخته ‫چون نمی‌تونست پیداتون کنه.
‫گوش کن.
‫- تو باید... ‫- چی؟
‫- چی؟ ها؟ ‫- بله؟
‫باید یه کم استراحت کنی.
‫خسته نیستی؟
‫چرا هستم.
‫وای چقدر خسته‌م.
‫آخه، چیز مهمی نیست.
‫فقط تحت تأثیر لحظه بودیم.
‫یعنی، اینطور نیست که
‫خودم رو سمتش پرت کرده باشم.
‫هوم.
‫چرا آخه اینجوری شد؟
‫مشکلی نیست.
‫تو یه عضو بالغ و موثر جامعه هستی.
‫اصلاً هم مشکلی نیست!
‫حسابی گند زدم.
‫حالا چیکار کنم؟
‫سونگ هویجو.
‫باز چیه؟
‫دیوونه شدی؟ چرا تاپ تاپ می‌کنی؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫الان می‌ری سر کار؟
‫اوه!
‫آره، درسته.
‫باید برم
‫سر کارم.
‫باید کار کنم. من مدیرعاملم.
‫باید جانشینم رو هم تعیین کنم. ‫از این کارها.
‫چه روز قشنگیه امروز.
‫بعداً می‌بینمت.
‫به نام پدر، پسر و روح‌القدس،
‫آمین.
‫ببینید،
‫من راستش کاتولیک نیستم.
‫اشکالی نداره؟
‫خب، خداوند در آسمان‌ها بخشنده‌ست.
‫بفرمایید.
‫خب، احیانا می‌شه
‫یک مراسم جن‌گیری برای من انجام بدید؟
‫چی؟
‫آخه...
‫حس می‌کنم الان جن‌زده شدم.
‫وای نه!
‫شاید بشه یه جوری حلش کنیم؟
‫می‌تونم یه کمک مالی خیلی بزرگ ‫به کلیسا اهدا کنم.
‫واقعا؟
‫«اهل بخل و حسادت نیست»؟
‫بعد همچین کاری کرد.
‫حتی واسه اینجا سفید پوشیدم.
‫سونگ هویجو؟
‫اوه.
‫جونگ‌وو.
‫چی تو رو آورده اینجا؟
‫اوه، تاکسی.
‫منظورم اون نبود. چرا اینجایی؟
‫فکر می‌کردم مذهبی نیستی.
‫همین رو بگو، نه؟
‫همینجا باش. الان میام.
‫نه، خودم می‌تونم
‫تنهایی برم...
‫[شاهزاده]
‫بله، عالیجناب.
‫وقت داری؟
‫الان؟
‫توی تقویم یه سری کارها ‫برای برنامه‌ریزی مراسم عروسی داریم،
‫ولی گفتی سرت شلوغه.
‫فهمیدم.
‫وقتش رو عوض کنم؟
‫نه، وقت دارم.
‫بریم، هویجو.
‫چه سریع.
‫عالیجناب،
‫بعداً بهتون زنگ می‌زنم.
‫بعداً می‌بینمت.
‫[هم‌مدرسه‌ای سال پایینی]
‫بریم؟
‫بریم.
‫بهت گفتم، می‌تونستم تاکسی بگیرم.
‫مشکلی نیست. به هر حال توی مسیر بود.
‫تو هم رانندگی کردن رو دوست داری؟
‫- چه سوال بی‌ربطی. ‫- شاهزاده بزرگ
‫اونم وقتی رانندگی می‌کنه، می‌خنده.
‫می‌گه حس می‌کنه داره پرواز می‌کنه.
‫بعضی وقت‌ها خیلی بچه‌گونه می‌شه.
‫[کسل بیوتی]
‫خداحافظ. ممنون که رسوندی.
‫- هویجو. ‫- بله؟
‫زیادی دل نبند.
‫چی؟
‫وگرنه موقع طلاق باید بیشتر خرج کنی.
‫چه پول باشه، چه اعتبار...
‫یا دلت.
‫به نظرت من نادونم؟
‫خداحافظ.
‫من رو با کی اشتباه گرفته؟
‫کسی که نتونه کار و روابط شخصی رو ‫از هم جدا کنه؟
‫واقعا؟
‫خانم سونگ.
‫آمار مربوط به شرکت‌های وابسته رو بیار ‫و بر اساس درآمد مرتبشون کن.
‫این رو بنداز دور.
‫چرا، یه دفعه؟
‫دارن نقشه می‌کشن که تنبلی کنن، ‫بدون رئیسی که به درآمد حساسیت داره
‫و بالا سرشون می‌ره.
‫پس می‌خوای سر و سامون‌شون بدی؟
‫بله.
‫بهشون یادآوری می‌کنم اگه درآمد ‫بیاد پایین، حسابی نابود می‌شن.
‫باشه، الان انجامش می‌دم.
‫به سونگ ته‌جو بگو اونجا همدیگه رو ببینیم.
‫مدیر ارشد اجرایی؟
‫[تاریخ‌های مبارک برای ‫عروسی شاهزاده بزرگ ایان]
‫این‌ها تاریخ‌هایی هستند که ‫دبیرخانه سلطنتی و کابینه
‫برای مراسم عروسی ‫شاهزاده بزرگ پیشنهاد کردند.
‫همه روزهای مبارکی هستند،
‫بنابراین اعلیحضرت هر کدوم رو ‫که مناسب می‌دونن، انتخاب کنند.
‫اعلیحضرت، شاهزاده بزرگ ایان تشریف آوردند.
‫راهنماییشون کنید.
‫اعلیحضرت.
‫شنیدم دارید روز عروسی من رو انتخاب می‌کنید.
‫دارم فکر می‌کنم این تاریخ رو انتخاب کنم.
‫دلیل خاصی داره؟
‫مگه زودترین روز نیست؟
‫اجازه می‌دید یک نگاهی بندازم؟
‫من این روز رو ترجیح می‌دم.
‫دلیل خاصی داره؟
‫یک کم زمان...
‫احتیاج داریم.
‫پس این تاریخ رو انتخاب می‌کنم.
‫[سوم جولای، نهم ژوئن قمری]
‫فقط اومدم از تیم حمایت کنم.
‫نیازی نیست دستپاچه بشید.
‫شما از نظر فروش،
‫برترین شرکت وابسته ما هستید.
‫مجموعه جدیدی که تازه عرضه شده
‫در بین گروه سنی ۲۵ تا ۳۵ سال ‫عملکرد خوبی داره.
‫این گردنبند جزو همون ‫ست گوشواره‌های امروز شماست.
‫دوست دارید امتحانش کنید؟
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫هوم...
‫و همینطور
‫باقی می‌مونه، درسته؟
‫چی؟
‫فکر نمی‌کنم هیچوقت از کنجکاوی
‫نسبت به آمار و ارقام دست بردارم.
‫درسته که دارم ازدواج می‌کنم،
‫ولی هنوز چشم و گوشم به همه جا هست.
‫حتماً خانم. به تلاشمون ادامه می‌دیم.
‫هویجو.
‫مگه من گفتم اون گرملین رو هم دعوت کنی؟
‫کار من نبود.
‫من اصرار کردم که بیام.
‫دلم برات تنگ شده بود، می‌دونی؟
‫اگه حرفی داشتی بزنی، ‫می‌تونستی زنگ بزنی.
‫مجبورم کردی این همه راه بیام...
‫عزیزم، این رو ببین. ‫خیلی بهت میاد.
‫بیا دیگه. این مجموعه جدید خوبه.
‫این رو امتحان کن.
‫این... وای، عالیه.
‫این اولین واگذاری می‌شه.
‫چی؟
‫سهامم.
‫آره، سهام تو...
‫چی؟
‫صبر کن.
‫واقعاً می‌گی؟
‫واقعاً می‌خوای همه چیز رو به من بدی؟ ‫کل کسل بیوتی رو؟
‫- نباید بدم؟ ‫- باید بدی.
‫بی‌خیال دیگه. چرا همچین حرفی می‌زنی؟
‫- اگه ورشکست بشی، خودم می‌کشمت. ‫- چی؟
‫درست شنیدی.
‫می‌کشمت.
‫این بچه ننر داره تله می‌ذاره ‫که من رو بکشه؟
‫نه.
‫نه؟
‫آره، قطعاً نه.
‫واقعاً راست می‌گفتی؟
‫چی؟
‫گزینه‌های دیگه‌ای هم داری، ‫مثلاً استخدام یه مدیر غیرمالک.
‫مدیر چوی هم هست.
‫اینطور که به نظر میاد
‫می‌خوای من هیچوقت برنگردم.
‫- چی؟ ‫- وقتی سونگ ته‌جو مسئولیت رو به دست بگیره،
‫پدر و بقیه بالاخره می‌فهمن.
‫«اوه، درسته.
‫سونگ هویجو یک سر و گردن ‫از سونگ ته‌جو بالاتره.
‫بنابراین، جانشین کسل گروپ باید
‫سونگ هویجو باشه، نه کسی دیگه».
‫فهمیدم.
‫بعدی کدوم شرکته؟
‫کِی اون‌ها جزو شرکت‌های وابسته شدن؟
‫بهم گفتن خودت تأیید کردی بیای.
‫اشتباه گفتن؟
‫کِی؟
‫- امروز صبح. ‫- کِی من...
‫- وقت داری؟ ‫- وقت دارم.
‫خودم این کار رو کردم.
‫قطعاً خودم گفتم.
‫جدی؟
‫بیا بریم.
‫چی شد...
‫باورنکردنی هستی.
‫چقدر قشنگه.
‫این لباس عروسی شما می‌شه،
‫پس لطفاً هر جا احساس ناراحتی کردید ‫فوراً به ما بگید.
‫- باشه. ‫- لطفاً برید سر جاتون.
‫خانم دو.
‫- می‌شه به سمت راست بچرخید؟ ‫- باشه.
‫هوم؟
‫اوه!
‫چی شده؟
‫ثابت باش.
‫- حالتون خوب نیست؟ ‫- چی؟
‫- مریض شدی؟ ‫- پزشک سلطنتی!
‫- چی شده؟ ‫- نه، خوبم.
‫- اوه! ‫- چی شده؟
‫نه، فقط یه کم گرمم شده. همین.
‫نه، فکر کنم تب داری.
‫فقط یه کم گرمم شده. ‫لایه‌های لباس زیادن.
‫سرکار بانو گرم‌شون شده. ‫دمای اتاق رو بیار پایین.
‫چشم خانم.
‫- لطفاً سریع باش. ‫- نه، من...
‫الان اینجا خنک می‌شه.
‫وقت قرار بعدی ما نشده؟
‫قرار بعدی شما؟
‫بعد از این، یک پزشک سلطنتی ‫برای ارزیابی سلامت میاد.
‫فردا، توی خونه خانوادگی ‫خانم سونگ قرار شام داریم.
‫چی؟ «خونه خانوادگی»؟
‫یعنی خانواده‌ی من؟
‫چرا؟
‫رسم بر اینه که داماد آینده ‫به خانواده عروس ادای احترام کنه.
‫هوم.
‫آه. دفتر رئیس مطلع شده.
‫قبلاً تأییدش کردن.
‫ممنونم.
‫من می‌رم کارهای مراسم‌های ‫خواستگاری و پاتختی رو انجام بدم.
‫مراسم خواستگاری؟
‫مراسم خواستگاری و پاتختی؟
‫«این فرمان سلطنتی برای هیون‌گوک ‫از خاندان سونگ است.
‫پادشاه اعلام می‌کند...»
‫«وقتی آسمان و زمین از هم جدا شدند،
‫نظم بشری به وجود آمد.
‫از طریق پیوند زن و شوهر، ‫نیاکان و نسل سلطنتی حفظ می‌شوند.»
‫یک کاغذ دیگه بهم بده.
‫چشم اعلیحضرت.
‫طبق سنت،
‫رئیس تشریفات مین جونگ‌وو ‫و معاون تشریفات چوی هیون
‫آداب و رسوم را رعایت کرده ‫و مراسم خواستگاری را اجرا خواهند کرد.
‫«بدینوسیله فرمان سلطنتی صادر شد.
‫باشد که همه مطلع شوند.»
‫الان روند کار رو توضیح می‌دم.
‫به طور سنتی، مراسم عروسی
‫از خونه عروس شروع می‌شه.
‫با این حال، با توجه به خطرات امنیتی
‫و نایب‌السلطنه بودن عالیجناب،
‫در عوض در اقامتگاه خصوصی‌شون برگزار می‌شه.
‫پس ما هم به اقامتگاه خصوصی ایشون میایم؟
‫بله، درسته.
‫این رو هم برای شما آوردم...
‫یک لحظه.
‫محض احتیاط، یک خلاصه ‫از مراسم عروسی رو آماده کردم.
‫می‌شه
‫یه کمی تندتر حرف بزنی؟
‫- چی؟ ‫- برای این قضیه دو تا جلسه رو عقب انداختم.
‫چشم قربان. بفرمایید.
‫[پدر]
‫خانم سونگ.
‫سلام.
‫همه منتظرت هستن.
‫چرا اومدید بیرون؟
‫هنوز گرمتونه؟
‫نه، اینطور نیست.
‫پس باید برای ارزیابی سلامت برگردید.
‫باشه.
‫شما
‫یک معاینه دقیق‌تر در بیمارستان ‫سلطنتی سئول خواهید داشت.
‫معاینه امروز برای بررسی بنیه و باروری هست.
‫چی؟
‫بله؟
‫هوم... نه، چیزی نیست.
‫لطفا ادامه بدید.
‫وارثان در کاخ جایگاه ویژه‌ای دارند.
‫بعد از اینکه سلامت شما به درستی تأیید شد،
‫مقدمات پیوند شما...
‫«مقدمات»؟
‫چه جور مقدماتی؟
‫پیوند زناشویی نماد هماهنگی یین و یانگ هست.
‫یین باید به سمت یانگ جریان پیدا کنه
‫و یانگ باید به سمت یین متمایل بشه.
‫وقتی سلوک مناسب این رو ممکن کرد،
‫یک روز و ساعت مبارک تعیین می‌شه...
‫- صبر کن. ‫- چی شده؟
‫نبضشون بالاست.
‫اه...
‫حالتون خوب نیست؟
‫صبر کن ببینم.
‫ممکنه عارضه بعد از اون تصادف باشه؟
‫نه، همچین چیزی نیست.
‫ساکت باش.
‫پس بیماری زمینه‌ای داری؟
‫نه، اصلاً. هیچ بیماری زمینه‌ای ندارم.
‫کافیه.
‫می‌خواهم خصوصی باهاش صحبت کنم.
‫اتاق رو ترک کنید.
‫چشم عالیجناب.
‫چیزی اذیتت می‌کنه؟
‫چی؟
‫رفتارت عجیب شده.
‫منظورت چیه؟
‫اونی که رفتارش عجیب شده،‌ تویی.
‫- من؟ ‫- بی‌خودی اینقدر بهم محبت می‌کنی.
‫وقتی همه داشتن نگاه می‌کردن،
‫مثلاً، موهای جلو صورتم رو کنار زدی.
‫و چشم‌هات...
‫همینطوری مدام با اون
‫چشم‌های آهوت نگاهم می‌کنی.
‫چشم من اصلا عوض نشده.
‫حقیقت نداره.
‫این راجع به دیشبه؟
‫من حالم خوبه.
‫راجع به چی؟
‫راجع به دیشب.
‫مشکلی ندارم.
‫مگه ما بچه‌ای چیزی هستیم.
‫یعنی، اگه فضا جور باشه...
‫چرا که نه؟
‫و با اون فضایی که دیروز بینمون بود،
‫حتی اگه یه آدم غریبه کامل هم بود،
‫هر کسی همین کار رو می‌کرد. آره...
‫یک آدم غریبه کامل...
‫چی؟
‫برای من اینطور نبود.
‫چی؟
‫منظورت چیه؟
‫فقط به خاطر تحت تأثیر لحظه،
‫اون کار رو نکردم.
‫به خاطر تو...
‫اون کار رو کردم.
‫شاهزاده بزرگ ناراحته؟
‫بله علیاحضرت.
‫خانم سونگ امروز اومده بود.
‫از اون موقع تا حالا یه کمی آشفته هستن.
‫تاریخ عروسی تعیین شده، ‫با این حال هنوز آشفته‌ست...
‫می‌رم با ایشون یه کم قدم بزنم.
‫اتفاقی افتاده که ناراحتت کرده؟
‫به نظر پریشان میای.
‫ممکنه از اتفاق دیشب ناراحت باشی؟
‫البته که نه.
‫پس،
‫با خانم سونگ بحث و دعوا کردی؟
‫انگار آرزو می‌کنی همچین اتفاقی شده باشه.
‫من فقط نگرانم.
‫شما دو نفر از دو دنیای متفاوت میاید.
‫تفاهم کامل به آسونی به دست نمیاد.
‫شما چطور؟
‫شما هم به تفاهم رسیدید؟
‫شما و برادر من
‫توی یک دنیا بزرگ شدید.
‫شما دو نفر...
‫به خوشبختی رسیدید؟
‫آخه چطور من تنها برم؟
‫منتظر هر دونفرمون هستن.
‫می‌خوای چیکار کنم؟
‫علیاحضرت.
‫بازم برادرم فرار کرده؟
‫من همراهی‌تون می‌کنم.
‫اگه بگیم ولیعهد حالشون خوب نیست،
‫کسی نمی‌تونه بگه کار اشتباهی بوده
‫که من، شاهزاده بزرگ،
‫به جای اون همراه شما اومدم.
‫این فقط باعث می‌شه پدر ‫تو رو سرزنش کنه.
‫به هر حال هر روز ‫من رو سرزنش می‌کنه.
‫در پیوند سلطنتی
‫جایی برای خوشبختی وجود داره؟
‫به خاطر تو
‫اون کار رو کردم.
‫[شاهزاده]
‫نه.
‫خب پس چی؟
‫بذار یه کم با هم وقت بگذرونیم،
‫آخرش که به هر حال طلاق می‌گیریم.
‫نه.
‫[قرارداد ازدواج]
‫[چهارم. طلاق حداکثر ظرف سه سال]
‫باید عجله کنید.
‫چرا تو این وضعیت هستید؟
‫لطفاً بلند شید، علیاحضرت.
‫علیاحضرت؟
‫مطبوعات
‫به زودی خبر فاجعه اعلیحضرت رو منتشر می‌کنن.
‫شما باید
‫جانشینی ولیعهد رو تضمین کنید.
‫اعلیحضرت، ولیعهد رو رها کرده بود.
‫ایشون می‌خواست ولیعهد رو عزل کنه...
‫و به نفع شاهزاده بزرگ ایان ‫از سلطنت کناره‌گیری کنه.
‫یعنی چی؟
‫ایشون حتی یک فرمان سلطنتی هم نوشت!
‫من مطمئنم...
‫اعلیحضرت من رو درک می‌کنه.
‫همه این کارها به خاطر ولیعهد بود.
‫معلوم هست
‫چی کار کردی؟
‫من...
‫همه چی رو به آتش کشیدم.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫[بدین ترتیب، من قصد کناره‌گیری دارم]
‫[و شاهزاده بزرگ ایان جانشین من می‌شود]
‫«خیلی خوشحالم شما رو ‫دوباره می‌بینم، عالیجناب». بعد...
‫«باعث افتخار بنده‌ست».
‫- ای بابا... ‫- عزیزم.
‫موهات رو خشک نکردی؟
‫سعی کردم مثل عالیجناب ‫درش بیارم. دوست نداری؟
‫آخه چرا باید مدل موهاش رو کپی کنی؟
‫شاخک‌هاش زیاد شد؟ فقط فکر کردم...
‫تو خیلی خوشگل‌تر از اونی!
‫- واقعاً؟ ‫- ته‌جو مال کیه؟
‫مال دایونگ. آه...
‫- بسه دیگه. ‫- چرا پدر نمیاد پایین؟
‫ولی اگه پدر باز مثل دیروز رفتار کنه چی؟
‫همچین کاری نمی‌کنه.
‫پدر؟ پدر!
‫صدات رو واضح می‌شنوم.
‫پدر جان.
‫باید یه کم خوش‌روتر باشی. ‫امروز قراره جشن بگیریم.
‫- لبخند بزن. ‫- درسته.
‫می‌تونی از بچه خودت بدت بیاد، ‫ولی نباید از دامادت بدت بیاد.
‫مخصوصاً وقتی شاهزاده بزرگ ایان باشه.
‫فقط من رو ببین.
‫بعد از اینکه عاشق دایونگ شدم، ‫جلوی پدرش طوری تعظیم می‌کنم انگار شغلم شده.
‫می‌بینی شاهزاده بزرگ ایان ‫اصلا وقت تلف نمی‌کنه؟
‫اونم حتماً حسابی شیفته‌ش شده. ‫قسم می‌خورم...
‫بسه دیگه، اینقدر چرند نگو.
‫اگه بشه یه لحظه توجه‌تون رو جلب کنم.
‫وقتی رسیدیم، ‫ممکنه یه خرده جمعیت منتظر دیدن‌تون باشه.
‫لطفاً یادتون باشه
‫وقتی پیاده می‌شید لبخند بزنید.
‫خانم سونگ، شما فقط می‌تونی ‫از شاهزاده بزرگ پیروی کنی و دست تکون بدی.
‫گارد سلطنتی چی؟
‫مشکلی نیست. ‫دو برابر حد معمول نیرو فرستادیم.
‫- چطور... ‫- چطور...
‫زمان پایان مراسم مشخصه؟
‫عجله‌ای نیست. فقط از غذاتون لذت ببرید،
‫ولی حداقل، فکر می‌کنیم چهار ساعت...
‫چهار ساعت؟
‫خب، می‌دونید،
‫اگه خیلی زود برید، ‫ممکنه بی‌ادبی تلقی بشه.
‫اگه خیلی دیر بشه، ‫بقیه اعضای خاندان سلطنتی حسودی می‌کنن.
‫ممنون می‌شم اگه ‫این نکات رو در نظر داشته باشید.
‫بابت تأخیر در در ابراز ارادت، عذر می‌خوام.
‫پدر.
‫خب، ما خیلی مفتخریم که
‫میزبان شما هستیم،
‫عالیجناب.
‫خواهر کوچکم عالی نیست.
‫یعنی، بی‌عیب و نقص نیست.
‫امیدواریم که دردسرساز نشه.
‫و...
‫بنده، هیون‌گوک از خاندان سونگ،
‫ابراز ارادت می‌کنم، عالیجناب.
‫ایشون پسر بنده‌ست.
‫من مدیر ارشد اجرایی کسل گروپ هستم
‫و جانشین آینده ایشون...
‫بله، درسته.
‫یادم میاد، برادر.
‫بله، فهمیدم.
‫اه...
‫«برادر»؟ دیوونه‌کننده‌ست.
‫یعنی «عالیجناب».
‫آره، درسته.
‫اون قبلاً... آره.
‫یعنی، می‌دونم فقط...
‫فقط نقش بازی کردنه و اینجور چیزها،
‫ولی خیلی با هم خشک و رسمی ‫حرف می‌زنن، مگه نه؟
‫واقعا می‌ترسم لو برن.
‫موافقم.
‫شنیدم دیروز حین ارزیابی سلامت
‫فضا خیلی خشک و ناجور بود.
‫آخه می‌تونی تصور کنی خانم سونگ ‫چقدر تحت فشار بوده؟
‫که قلبش اینقدر تند بزنه؟
‫ولی...
‫- فکر نمی‌کنی بیش از حده؟ ‫- دقیقاً نظر منه.
‫- شاید دارن عاشق هم می‌شن. ‫- چی؟
‫یعنی واقعا شبیه کسایی شدن ‫که تازه با هم قرار می‌ذارن.
‫تازه با هم قرار می‌ذارن...
‫اوه؟
‫باید برم.
‫باهات میام.
‫نه، تو اول باید
‫همه این‌ها رو تموم کنی.
‫من رفتم.
‫باشه. بعداً می‌بینمت.
‫آره، ممنون.
‫ممنونم.
‫راستش من مدیرعامل هتل کسل هم هستم.
‫چند تا از آشپزهام رو فرستادم ‫این غذا رو بپزن. چطوره؟
‫تو هنوز مدیرعامل نشدی.
‫اون انتقال هنوز انجام نشده.
‫حتماً الان باید به این موضوع اشاره کنی؟
‫تقریباً تموم شده.
‫همه چیز خیلی خوبه، برادر.
‫اوه...
‫واقعاً؟
‫خیلی خوشحالم.
‫می‌شه بپرسم
‫شما کِی شروع کردید به قرار گذاشتن؟
‫- چی؟ ‫- خب، می‌دونید،
‫سلیقه وحشتناکی توی مردها داشت.
‫بهش چی می‌گن؟ می‌دونی، ‫اون‌هایی که با خودت اینور اونور می‌بری.
‫الان کی به اون چیزها اهمیت می‌ده؟
‫اوه، درسته. پسرهای زینتی.
‫قبلاً خیلی درگیر پسرهای زینتی بود. ‫همیشه خیلی لاغرمردنی بودن.
‫ولی به نحوی، ‫یک شوهر خیلی قوی گیرش اومده.
‫سونگ...
‫برادر عزیز.
‫نگران نباش. دارم تعریف می‌کنم.
‫فقط به عالیجناب ما نگاه کن.
‫خیلی قد بلنده.
‫تقریباً به اندازه چهارچوب در ‫و شونه‌هاش...
‫آره، تقریباً به اندازه این میز، عرض دارن.
‫این می‌شه یه مرد واقعی برای تو...
‫فقط داره سعی می‌کنه بگه
‫که شما زوج خیلی خوبی هستید.
‫آره، درسته.
‫- دیگه اینقدر نخور. ‫- باشه.
‫آره، یک زوج خوب. هوم...
‫لطفاً...
‫ازش مراقبت کن.
‫تموم عمرش به خودش می‌بالید،
‫واسه همین امیدوار بودم
‫با کسی ازدواج کنه که ‫یک کم از خودش پایین‌تر باشه.
‫حالا قراره با خاندان سلطنتی ازدواج کنه،
‫بی‌اختیار نگران می‌شم.
‫من تموم تلاشم رو می‌کنم ‫که هیچ نگرانی نداشته باشید...
‫اگه فقط به همین بود، نگران نمی‌شدم.
‫کاخ سلطنتی
‫به دردسرها و مصیبت‌هاش معروفه، مگه نه؟
‫این حرفت
‫زیاد منطقی نیست، مگه نه؟
‫آخه داری کی رو مسخره می‌کنی؟
‫مگه اشتباه می‌گم؟
‫وقتی توی اون تصادف رانندگی بودم،
‫این «پدرِ همیشه نگران» کجا بود؟
‫اصلا جور در نمیاد، مگه نه؟
‫همونطور که می‌بینی،
‫هنوز یه بچه‌ست.
‫کاستی‌های خودش رو داره...
‫به اندازه کافی حرف‌های روزمره زدیم، مگه نه؟
‫هدیه عروسی برای ما نداری؟
‫یعنی وقتی ته‌جو ازدواج کرد،
‫تو به خانواده دایونگ سهام شرکت ‫و حتی یه ساختمان دادی.
‫همه چی حاضر و آماده.
‫تنها دخترت داره ازدواج می‌کنه.
‫حتماً چیزی داری هدیه بدی.
‫چطوره
‫یک کمک مالی بزرگ ‫به خاندان سلطنتی اهدا کنی؟
‫هی.
‫داری عالیجناب رو ناراحت می‌کنی.
‫شما می‌تونید
‫این غذا رو بدون من تموم کنید.
‫فکر می‌کردم می‌تونم خودم رو کنترل کنم...
‫ولی خیلی سخته.
‫هوم...
‫می‌رم بهش سر بزنم.
‫سونگ هویجو.
‫فقط یه لحظه من رو به حال خودم بذار.
‫وقتی یه کم عصبانیتم فروکش کرد ‫برمی‌گردم طبقه پایین.
‫چیه؟
‫دو دل شدی؟
‫چون خانواده من اینقدر افتضاحه؟
‫حتماً حافظه ضعیفی داری.
‫اگه یادت بیاد مادر ملکه بهم چی‌ها گفت،
‫غیرممکنه این حرف رو بزنی.
‫درسته.
‫به نظرت،
‫پدرت من رو دوست نداره؟
‫- باور کردی؟ ‫- نباید باور کنم؟
‫اون پدر نگران و دلسوز، ‫همه‌ش نقش بازی کردنه.
‫نتیجه‌ی اینه که حساب کتاب کرده ‫و ارزیابی کرده
‫با استفاده از تو، می‌تونه به چی برسه.
‫چه اهمیتی داره؟
‫تا وقتی که من صادق باشم...
‫من چیزهای زیادی دارم که تو نداری
‫و اگه تو بخوای،
‫می‌خوام همه‌شون رو فراهم کنم.
‫احیاناً،
‫نسبت به من احساساتی نداری؟
‫- یه دفعه؟ ‫- پس من
‫اولین...
‫عشق زندگیت هستم؟
‫چی؟
‫یعنی...
‫درسته.
‫می‌تونم یه زن شهرآشوب حسابی باشم.
‫ولی بازم،
‫چشم‌هات یه کم زیادی برق می‌زنن.
‫من ازت خوشم میاد.
‫و اولین بارمه.
‫خودداری همیشه به دنبال خواسته میومد.
‫ولی این دفعه آسون نیست.
‫چیه؟
‫داری دو دل می‌شی؟
‫نگرانی که تو رو طلاق ندم؟
‫طلاق نمی‌دی؟
‫نگران نباش.
‫نمی‌خوام تو رو پیش خودم زندانی کنم.
‫فقط باید همه چیز رو قبول کنی.
‫چه پول باشه، چه افتخار،
‫یا قلب من...
‫من همیشه پول بیشتری از تو داشتم.
‫همیشه؟
‫همیشه داشتم.
‫- «همیشه داشتی»؟ ‫- همیشه خواهم داشت.
‫[جونگ‌وو]
‫چیه؟ جواب بده.
‫سلام، جونگ‌وو.
‫آره، تموم شد.
‫داریم برمی‌گردیم اقامتگاه خصوصی.
‫آره، کنار من نشسته.
‫باشه. یه لحظه.
‫عالیجناب، خوب پیش رفت؟
‫آره.
‫پدر زنم، من رو دوست داره.
‫واقعاً؟
‫حدس می‌زنم امروز با پدرت دعوا نکردی.
‫به نظرت من فقط همه جا دعوا راه می‌ندازم؟
‫ته‌جو چی؟ رفتارش خوب بود؟
‫معمولی بود.
‫هنوز نمی‌دونم واگذاری کنترل شرکت ‫به اون ایده خوبی بوده یا نه.
‫آره.
‫می‌دونی چیه، راست می‌گی.
‫تو چطور؟
‫کارت تموم شده؟
‫روز عروسی همدیگه رو می‌بینیم.
‫منم از رفتن ناراحتم.
‫- البته که خوشش اومد. چطور ممکنه خوشش نیاد؟ ‫- الان عالیجناب اینجوری بود،
‫«منم از رفتن ناراحتم».
‫این رو قبل از رفتن گفت.
‫عالیجناب دستپاچه بود؟ خوب پیش رفت؟
‫منتظرم بودین این چیزها رو بپرسین؟
‫- آره. ‫- حتی نتونستن غذا بخورن.
‫همه‌شون خیلی عصبی بودن.
‫- هنوزم؟ ‫- آره.
‫می‌دونم الان دیروقته،
‫ولی بریم یه چیزی بخوریم؟
‫- اوه، آره. ‫- آره لطفا!
‫اون رستوران جدید چطوره؟
‫گفته بودی غذای اونجا خوشمزه‌ست.
‫- کجاست؟ ‫- آره، باید بریم اونجا.
‫نوش جان.
‫ممنون. خیلی‌خب، پس.
‫حالا بخورین.
‫همه چیز
‫امشب مهمون من.
‫- ممنون. ‫- خیلی ممنون.
‫هوم!
‫خیلی خوبه.
‫سرکار بانو، شما هم باید یه کم بخوری.
‫بیچاره.
‫حتماً اونقدر استرس داشتی ‫که نتونستی بخوری.
‫حتماً با نزدیک شدن عروسی
‫حسابی استرس می‌گیری.
‫بی‌خیال، خیلی‌ها قبل از عروسیشون ‫رژیم می‌گیرن.
‫مگه می‌شه؟
‫ایشون که مثل پر سبکه. ‫چرا باید رژیم بگیره؟
‫من امشب
‫رژیم رو تعطیل کردم.
‫- بخورید. ‫- عالی شد.
‫هوم...
‫اممم!
‫می‌خواستیم یه مهمونی کوچیک
‫قبل از عروسی برای شما بگیریم.
‫شاید بعدش بریم یک کیک بگیریم؟
‫سرکار بانو حتماً خسته‌ست.
‫فقط غذاتون رو بخورید.
‫آروم، چرا نمی‌خوری؟
‫فکر می‌کردم اینجا رو دوست داری.
‫آه... دارم یواش یواش می‌خورم.
‫شما هم باید بخوری.
‫- هوم... ‫- بیا، این رو بخور.
‫خوبه.
‫این پیشنهاد اصلاح‌شده‌ی خزانه‌داری هست.
‫لطفاً یک نگاه بندازید.
‫قربان، عالیجناب برای دیدن شما اومدن.
‫جدی؟
‫تو برنامه شما نیست.
‫سرت شلوغه؟
‫چیزی می‌خوای برات بیارم؟
‫من سونگ هویجو رو دوست دارم.
‫فکر کردم باید بدونی.
‫و اینکه من بدونم
‫چیزی رو عوض می‌کنه؟
‫این باعث می‌شه
‫مراقب رفتارت باشی.
‫هویجو هم می‌دونه؟
‫الان دارم در مورد خودم حرف می‌زنم.
‫نه اون.
‫کارها رو
‫برای هویجو سخت نکن.
‫چی؟
‫اون از تو
‫این رو نمی‌خواد.
‫سونگ هویجو کجاست؟
‫آه... دو ساعت پیش رفت جلسه هیئت مدیره.
‫تا الان باید تموم شده باشه.
‫احتمالاً الان تو راهه.
‫گفت درست بعد از جلسه می‌ره ‫به یکی از شرکت‌های وابسته سر بزنه.
‫- وقت غذا خوردن نداره. ‫- دقیقاً.
‫سهام و وظایفش باید قبل از عروسی منتقل بشه.
‫همینجوریش هم کلی کار داره.
‫یعنی خانم دو بیچاره هم باید رنج بکشه...
‫ممنون بابت زحمتت.
‫[یادت نره غذا بخوری...]
‫همه جا هست.
‫- چرا اون رو برمی‌دارن؟ ‫- چی؟
‫اوه، اون رو می‌گی؟ ‫دیگه وقتشه پایین کشیده بشه.
‫والاحضرت نمی‌تونه تبلیغات شخصی انجام بده.
‫[فقط چون سرت شلوغه،]
‫[غذا خوردن رو فراموش نکن.]
‫[چرا اون تبلیغ رو زود جمع کردی؟]
‫[تا می‌تونی پول دربیار.]
‫- خانم سونگ. ‫- چیه؟
‫- ادامه بده. ‫- چشم خانم.
‫بعد، ما در حال برنامه‌ریزی
‫برای کمپین‌های بازاریابی محلی ‫و همکاری با اینفلوئنسرها هستیم،
‫به همراه یک برنامه آموزشی ‫برای عرضه محصول جدید.
‫در مرحله نهایی بررسی قراردادها هستیم.
‫باشه. به نظر خوبه.
‫عالیجناب.
‫ردای تشریفاتی از سازمان خیاطی سلطنتی رسید.
‫اینقدر ذوق دارید؟
‫نه.
‫- هویجو کجاست؟ ‫- خانم سونگ...
‫عالیجناب.
‫از حالا باید شکل صحیح خطاب رو رعایت کنید.
‫همسرم...
‫کجاست؟
‫داره چیکار می‌کنه؟
‫سرکار بانو!
‫درست.
‫خیلی‌خب.
‫خب، وقتی اون ردای تشریفاتی ‫زرشکی‌رنگ رو پوشیدی...
‫- زرشکی؟ ‫- ای بابا، خط چشمت پخش می‌شه.
‫بالاخره می‌تونم قرمز بپوشم
‫و وارد کاخ می‌شم؟
‫بیا. وزارت تشریفات...
‫هویجو!
‫خدای من.
‫چرا اینقدر زود اومدی؟
‫تو و دستیارت اصلاً برای قواعد تشریفاتی دربار ‫و اشراف‌زادگان ارزشی قائل نیستید.
‫به عنوان یک بانو از خاندان اشرافی، ‫خودم مجبورم همه چیز رو بررسی کنم.
‫هوم... بد نیست.
‫- کفش عروسی‌شون رسیده؟ ‫- بله، رسیده!
‫- خدای من! ‫- وای!
‫اینطوری از پاشنه‌هات محافظت می‌کنی.
‫کل روز قراره پات باشن.
‫فهمیدم. منطقیه.
‫هوم؟
‫سلام، جونگ‌وو.
‫تدارکات خوب پیش می‌ره؟
‫مطمئنی نمی‌خوای مراسم رو کنسل کنی؟
‫اگه بگم آره، کمکم می‌کنی؟
‫نخست‌وزیر مین.
‫بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫هنوز لباس نپوشیدید؟
‫حالت خوبه؟
‫چرا خوب نباشم؟
‫پس...
‫منتظر می‌مونم.
‫تا روزی که دیگه نتونی خودت رو کنترل کنی.
‫ما همینجوری اینجا وایستیم؟
‫هویجو خیلی خوشگل شده.
‫نه، تو خیلی خوشگل‌تری.
‫برای عروسی بهتون تبریک می‌گم.
‫- تبریک می‌گم. ‫- تبریک می‌گم.
‫شما رسماً همسر شاهزاده بزرگ شدی.
‫خب؟ خوشت اومد؟
‫همگی تعظیم کنید!
‫برخیزید!
‫- خوبی. ‫- سرکار بانو.
‫لعنتی...
‫عروس و داماد
‫به یکدیگر تعظیم کنید.
‫با نوشیدن این فنجان،
‫اکنون در مقام و جان برابر هستید.
‫خداوند رو گواه می‌گیرم که ‫به عنوان زن و شوهر به یکدیگر پیوستید.
‫حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫اکنون نوبت پدر عروس است ‫تا چند کلام پند و اندرز بگوید.
‫احتیاط و تکریم رو پیشه کن.
‫از سپیده‌دم تا پاسی از شب،
‫هیچ انحرافی از فرمان وجود نداشته باشه.
‫بله.
‫فرمان شما رو با وفاداری اجرا خواهم کرد.
‫پایین رو نگاه نکن.
‫باعث می‌شه ضعیف به نظر بیای.
‫خدای من! سرکار بانو خیلی...
‫نه، یعنی... والاحضرت.
‫حتماً لب‌هاش داره گز گز می‌کنه.
‫اون آرایش رو بی‌نقص ببینین.
‫خوشحال نیستین به جای مرجانی صورتی، ‫از صورتی مرجانی استفاده کردم؟
‫کاملاً.
‫اون جمعیت عظیم رو نگاه کنین.
‫فکر نکنم برای مادر ملکه ‫اینقدر جمعیت اومده باشه.
‫قطعاً نه.
‫وای.
‫چرا گریه‌م گرفته؟
‫انگار پسرت داره ازدواج می‌کنه.
‫مباشر کیم، داری گریه می‌کنی؟
‫عالیجنابِ ما الان دیگه بزرگ شدن.
‫لبخند بزن.
‫فک صورتم از این همه لبخند زدن ‫داره از جا کنده می‌شه.
‫تو چطور این کار رو برای ‫همه مراسم‌ها انجام می‌دی؟
‫فقط طاقت بیار.
‫تقریباً آخرهاشه.
‫[مراسم عروسی شاهزاده بزرگ ایان]
‫[و شاهدخت بزرگ سونگ]
‫برای همین گفتم وتوش کن.
‫چیزی که برای مدت طولانی، سرکوب بشه
‫معمولاً به غیرمنتظره‌ترین شکل فوران کنه.
‫- تبریک می‌گم. ‫- تبریک می‌گم.
‫صمیمانه‌ترین تبریکات
‫به عالیجناب
‫و والاحضرت.
‫تبریک می‌گم که تونستی
‫به مقام صوری برسی.
‫اعلیحضرت.
‫شاهزاده بزرگ و همسرشون تشریف آوردند.
‫شاهزاده بزرگ ایان.
‫از طرف مردم و کابینه،
‫از صمیم قلب پیوندتون رو تبریک می‌گم.
‫- تبریک می‌گم. ‫- تبریک می‌گم.
‫ممنونم، نخست‌وزیر.
‫والاحضرت.
‫از طرف مردم و کابینه،
‫از صمیم قلب
‫پیوندتون رو...
‫تبریک می‌گم.
‫- تبریک می‌گم. ‫- تبریک می‌گم.
‫ممن...
‫سونگ هویجو.
‫سونگ هویجو!
‫هویجو.
‫سونگ هویجو.
‫سونگ هویجو!
‫مسمومیت؟ من؟
‫به نظر عمدی بود.
‫می‌دونستم که نمی‌تونی ازش محافظت کنی.
‫من اشتباه کردم.
‫داری چیکار می‌کنی؟ آروم باش!
‫الان اون در معرض خطره!
‫بازم زیادی حریص بودم؟
‫حالت خوبه، نه؟
‫فکر کردم داری می‌میری.
‫فکر کردم تو رو از دست دادم.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫کل کشور توی پخش زنده دیدن که غش کردم.
‫نباید وقتی مرخص می‌شم، اینقدر قشنگ باشم.
‫اولین شب‌مون به عنوان یه زوج متاهله.
‫[بخش پایانی]
‫کارها رو
‫برای هویجو سخت نکن.
‫چی؟
‫اون از تو
‫این رو نمی‌خواد.
‫پس چرا تو بهش ندادی؟
‫چیزی که از طریق ازدواج با من، بهش می‌رسه.
‫می‌تونستی همین رو واسش فراهم کنی.
‫شاید من چیزی دارم
‫که اون می‌خواد
‫و تو نداری؟
‫«ترجمه از خشایار»