.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[این یک داستان است]
‫[این یک تاریخچه است]
‫[آنچه گذشت...]
‫در پمپئی می‌شه ‫در زمان سفر کرد.
‫و با ترکیب شواهد و تخیل،
‫می‌شه دو خط زمانی رو پیوند داد، ‫گذشته و حال.
‫رد دو تا ‫رومی واقعی رو...
‫در حین فوران کوه ‫وزوو دنبال می‌کنم.
‫اولین نفر، آویانیوسه.
‫خب، شاید منم ‫مثل بابا باشم.
‫اونم نمی‌خواست کاری ‫باهات داشته باشه.
‫آوی، صبر کن.
‫و در یه آهنگری ‫بیرون شهر کار می‌کنه.
‫زمین‌لرزه بود.
‫باید بزرگ بشی.
‫یه‌کم کله‌شق و خودسره.
‫نفر بعدی، ژولیا فلیکسه،
‫یه زن تاجر موفق ‫و سرپرست خانواده‌اش.
‫باید شکرگزار ایزیس باشیم.
‫ازمون محافظت می‌کنه.
‫هر دوشون درست همون‌جان،
‫زیر آتشفشانی که مثل ‫یه بمب در حال منفجر شدنه.
‫تموم شد، ‫دیگه وقتی براشون نمونده.
‫آوی؟ خوبی؟
‫ببرشون داخل. زود باش!
‫همه برید داخل!
‫زود برید داخل!
‫آوی، تو رو خدا!
‫نمی‌تونم. مامانم...
‫پیداش کن، ‫بعد بیا پیش ما.
‫برمی‌گرده به پمپئی ‫تا مامانش رو نجات بده.
‫آویانیوس، ‫ژولیا، کل پمپئی...
‫...تقریباً ‫دیگه فرصتی براشون نمونده.
‫[سال ۷۹ میلادی]
‫[زمان حال]
‫[کوهستان وزوو]
‫خب، کریس،
‫اوضاع از این قراره.
‫فکر کنم آویانیوس ‫و ژولیا از مرحله‌ی اول، زمین‌لرزه‌ها...
‫و مرحله‌ی دوم، فوران اولیه، ‫جون سالم به در بردن.
‫پس، اگه تا اینجا زنده مونده باشن، ‫شانسی دارن؟
‫متأسفانه، هنوز ‫خطری از بیخ گوششون نگذشته،
‫چون ۶۰۰ میلیون تن ‫سنگ داغ و ماگما...
‫تا ارتفاع ۳۲ کیلومتری ‫جو پرتاب شده.
‫حالا وارد مرحله‌ی سوم شدیم،
‫چیزی که بهش می‌گیم ‫ستون فوران.
‫و ظرف چند دقیقه،
‫سنگ‌ها و ماگما کم‌کم مثل بارون، ‫باریدن روی پمپئی.
‫وای، حتماً شبیه ‫میدون جنگ بوده.
‫و... آویانیوس،
‫داره درست می‌ره ‫توی دل همین جهنم.
‫همین الان برید داخل!
‫برو کنار، ‫از سر راهم برو کنار.
‫زود باش کاسیوس، تکون بخور!
‫بجنبید، برید داخل، ‫داخل، داخل!
‫برید داخل!
‫فقط یه زمین‌لرزه‌ی ساده نیست، نه؟
‫نه. این یه چیز دیگه‌ست.
‫خب، بودن در اون ‫شرایط چه حسی داشته،
‫این‌که آدم با چشمای ‫خودش شاهدش باشه؟
‫استیون، گزارش دست اولی...
‫از دیدن این ستون فوران هست؟
‫خب، یه گزارش توی ‫پایگاه داده هست،
‫یه روایت مستقیم از اون روز، ‫در سال ۷۹ میلادی.
‫بیا دنبالم.
‫باشه.
‫یه نگاهی می‌ندازیم،
‫ببینیم می‌تونیم توی ‫این قفسه پیداش کنیم.
‫در بخش پ، در بخش پ.
‫پلینی. آها، ایناهاش.
‫یه روایت دست اول ‫از دنیای باستان.
‫آها، نامه‌های گایوس پلینیوس.
‫دوست قدیمیم پلینی جوان‌تر.
‫آره.
‫توی دانشگاه علوم کلاسیک خوندی، نه؟
‫بهم این‌طوری گفتن.
‫خب، پلینی درست همون روز...
‫کنار خلیج ناپل حضور داشت.
‫پلینی شاهد عینی‌ایه که می‌خوای.
‫آره، خیلی‌خب.
‫این‌طوری توصیفش کرده:
‫«شکل ابر رو می‌شه بهترین‌طور...
‫به یه درخت کاج ‫چتری تشبیه کرد.‏
‫چون مثل تنه درخت تا ‫ارتفاع زیادی بالا رفت...‏
‫و بعد به همه طرف ‫گسترش پیدا کرد.»
‫قرار نیست تموم بشه، نه؟
‫نه. باید هر چه سریع‌تر...
‫از وزوو دور بشیم.
‫مهمون‌ها ترسیدن، آسیب دیدن.
‫نمی‌تونیم. ‫نمی‌تونیم بریم بیرون.
‫می‌دونم، ولی اوضاع فقط بدتر می‌شه. باشه؟
‫«ابری سیاه و وحشتناک...
‫با زبانه کشیدن ‫فوران‌های آتیش به هر طرف شکافته شد...‏
‫و شعله‌های بلندتری رو ‫نمایان کرد.‏
‫داییم در میسنوم ‫مستقر بود...‏
‫و اون روز فرماندهی ‫ناوگان رو بر عهده داشت.»
‫صبر کن. چی؟
‫نگه دار.
‫یه ناوگان؟
‫درسته. ‫ناوگان امپراتوری روم،
‫کنار خلیج ناپل ‫لنگر انداخته بودن.
‫یه عملیات ‫نجات رو توصیف می‌کنه؟
‫دقیقاً.
‫و یکی از اولین نمونه‌های ‫ثبت‌شده در تاریخه.
‫نیروی دریایی روم ‫درست همون‌جاست؟
‫درست همون‌جا. آره.
‫چی می‌شه؟
‫خب، می‌رسن؟ موفق می‌شن؟
‫جزییات نامه یه‌کم مبهمه.
‫قطعی نمی‌دونیم.
‫باید یه راهی برای ‫فهمیدنش باشه.
‫حتماً یه راهی هست ‫که بشه فهمید.
‫خب، چیا می‌دونیم؟
‫می‌دونیم ناوگان ‫روم بسیج شده بود...
‫تا آدمایی رو که زیر وزوو ‫گیر افتاده بودن نجات بده.
‫شاید اگه رد عملیات نجات رو بگیرم، ‫بازمونده‌هایی پیدا کنم.
‫ولی به پمپئی می‌رسن؟
‫آویانیوس ‫و ژولیا رو نجات می‌دن؟
‫باید یه راهی پیدا کنم تا رد ‫اون عملیات نجات رو بزنم.
‫یه قایق لازم دارم.
‫‏[خلیج ناپل]‏
‫پلینی شرایطی رو که اون روز واردش شدن، ‫این‌طور توصیف می‌کنه:
‫«خاکستر روی کشتی‌ها می‌بارید،
‫هرچی نزدیک‌تر می‌شدن، ‫داغ‌تر و غلیظ‌تر می‌شد.‏
‫بعد پوکه‌سنگ‌ها ‫و سنگ‌های سیاه،
‫سوخته و خردشده در آتش.
‫به سمتی شتافتن که ‫بقیه ازش فرار می‌کردن...
‫و مستقیم مسیرشون رو ‫به سمت خطر پیش گرفتن.»
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫تام، نه. این عملیات اصلاً ‫برای نجات پمپئی نبود.
‫حالا گوش کن.
‫اوه، ببخشید. ‫باید شما رو به...
‫باستان‌شناس راهنما...
‫و مزاحم خوشی، ‫دکتر داریوش آریا، معرفی کنم.
‫یه نگاه به این نقشه بنداز.
‫یه لحظه، یه لحظه.
‫یعنی می‌گی ناوگان ‫اصلاً برای نجات...
‫ژولیا و آویانیوس ‫نیومده بود؟
‫متأسفانه بله.
‫هیچ مدرک باستان‌شناسی‌ای وجود نداره ‫که نشون بده نیروی دریایی روم...
‫اصلاً پاش به پمپئی ‫رسیده باشه.
‫ولی شهرهای رومی ‫دیگه‌ای هم در امتداد ساحل قرار داشتن.
‫پر از آبادی بوده. ‫خیلی متراکم و پرجمعیت بوده.
‫درسته، درسته. ‫خب پس فقط پمپئی نبوده؟
‫شهرهای زیادی ‫در امتداد ساحل بودن...
‫که ناوگان ‫می‌تونسته بره اونجا.
‫دقیقاً و درست همین‌جا، ‫فقط ۱۵ کیلومتر بالاترش،
‫شهر هرکولانیوم قرار داره.
‫آها، آره، هرکولانیوم.
‫من... خب اونجا رفتم، ‫۱۷ سالگی یه سفر رفتم اونجا.
‫مجلل‌تر و اشرافی‌تر ‫از پمپئی بود.
‫دنج‌تره. بهتر هم سالم مونده.
‫آره.
‫ولی بدون شک پولدارتره.
‫و درست همین‌جاست، ‫دامنه‌ی کوه وزوو،
‫در خطری حتی ‫فوری‌تر از پمپئی.
‫جون کل اون آدم‌ها در خطره.
‫همه‌شون ‫باید نجات پیدا کنن.
‫خیلی‌خب، پس منتظر چی هستیم؟
‫بریم هرکولانیوم.
‫[هرکولانیوم ‫۱۴.۵ کیلومتر در شمال غرب پمپئی]
‫اینجا واقعاً باثروت و مجلله، نه؟
‫آره، ‫پول هنگفتی اینجا درجریانه.
‫و خونه‌ها، خب، یه سری ‫از مجلل‌ترین خونه‌هایی هستن که...
‫از دل دنیای روم ‫بیرون کشیده شده.
‫در واقع، این شهر...
‫یه جور استراحتگاه ‫ساحلی برای اشراف روم بوده.
‫درسته. ‫تقریباً مثل کاپری امروزی...
‫یا پالم بیچ یا یه همچین چیزی.
‫دقیقاً.
‫ولی داریوش، مدرکی ‫از اون عملیات نجات هست؟
‫ناوگان به هرکولانیوم می‌رسه؟
‫قضیه پیچیده‌ست.
‫می‌دونیم که حداقل ‫یکی از نیروهای نظامی...
‫موقع فوران اینجا بوده.
‫و یه چیزی ازش مونده که ‫می‌خوام بهت نشون بدم.
‫بیا.
‫این رو ببین.
‫اوه! وای!
‫دادام!
‫وای، وای، وای.
‫خیلی‌خب، اینم شمشیرمون.
‫شمشیر یه سرباز؟
‫شمشیر یه سرباز.
‫وای!
‫از هرکولانیوم.
‫غلافش رو ببین. ‫تزئیناتش رو ببین.
‫ظرافت ساختش بی‌نظیره.
‫جزئیاتش رو. محشره.
‫این سرباز کوله‌باری ‫از تجربه...
‫در میدون جنگ داشته.
‫آدم حس می‌کنه گذشته ‫خیلی نزدیکه.
‫انگار همین چند لحظه پیش ‫شمشیر رو به دست داشته.
‫درسته.
‫و اینجا، ‫این کمربندشه.
‫خب.
‫یه کمربند نظامی.
‫دوباره نگاه کن، ‫این‌همه جزییات پیچیده.
‫حتی می‌تونه کمربند ‫یه گارد پرایتوری باشه،
‫محافظ‌های مخصوص امپراتور.
‫پس با یه نیروی زبده ‫و ارشد نظامی طرفیم.
‫- یه سرباز؟ ‫- آره.
‫- یه سرباز زبده؟ ‫- آره.
‫و بعد این مدرک عجیب ‫دیگه رو هم داریم.
‫این پول همراهش پیدا شده،
‫دقیقاً معادل حقوق ‫ماهانه یه گارد پرایتوری.
‫ولی داریوش، ‫آخه کی حقوق ماهانه‌اش رو...
‫برمی‌داره میاره ‫به یه عملیات نجات؟
‫و اصلاً حرف از فقط ‫یه نفر یا یه سربازه،
‫یا به نظرت صحبت از یک یگانه؟
‫خب، سوال اصلی همینه.
‫این‌جا،، ‫این نشون‌دهنده‌ی یه سربازه.
‫فقط یک نفره؟
‫آره.
‫همم، جالبه.
‫فکر کنم سومین و آخرین...
‫رومی واقعی رو برای ‫دنبال‌ کردن پیدا کردم.
‫یه سرباز.
‫عضوی از گارد پرایتوری.
‫ولی این کافیه که ‫با قطعیت بگیم این آدم...
‫بخشی از ماموریت ‫نجات پلینی بوده؟
‫یه چیز دیگه می‌خوام، ‫بیشتر می‌خوام،
‫یه توضیح دیگه می‌خوام.
‫یه هیستوریای دیگه.
‫خب، چی داریم؟
‫می‌دونیم که ‫یک سرباز کهنه‌کاره.
‫می‌دونیم تنهاست.
‫می‌دونیم بدون شک ‫در هرکولانیومه.
‫چرا؟ ‫توی هرکولانیوم چی‌کار می‌کنه؟
‫چرا این شهر؟
‫هرکولانیوم جای خوش‌گذرونیه،
‫جای عیاشی و زیاده‌روی.
‫یه استراحتگاه ساحلی ‫برای نخبه‌هاست.
‫جایی برای جشن گرفتن ‫و ریخت‌و‌پاش.
‫اونم یه سرباز ‫میدون‌دیده و جنگ‌دیده‌ست.
‫پس اونجا چی‌کار می‌کنه؟ ‫اصلاً وصله‌ی ناجور اونجاست.
‫مگه این‌که، طبیعتاً، ‫رفته باشه تعطیلات.
‫پول داره که اونجا خرج کنه.
‫شاید رفته مرخصی ساحلی.
‫جای خوبی برای نوشیدنی خوردنه. ‫جای خوبی برای فراموش کردنه.
‫شاید دست از قضا ‫درست روز قبل از...
‫فوران کوه وزوو ‫در هرکولانیوم بوده.
‫شاید فقط یه آدم بخت‌برگشته‌ست...
‫که در زمان نامناسب، ‫جای نامناسبی بوده.
‫بیاید یه بار دیگه امتحان کنیم، باشه؟
‫[هرکولانیوم ‫روز قبل از انفجار]
‫بفرمایید، رسیدیم.
‫اصل کاری رسید!
‫برای من؟ محشره.
‫ممنون.
‫هلویای عزیزم.
‫بعید می‌دونم فکر خوبی باشه.
‫عضوی از گارد پرایتوریه.
‫به نظرم حضورش سر سفره‌مون ‫باعث افتخاره.
‫صبر کن، نگه‌دار، داریوش.
‫گفتی گارد پرایتوری ‫بااعتبارترین بخش...
‫ارتش روم بود، درسته؟
‫آره. صحبت از زبده‌ترین‌های ارتشه.
‫و بیا به اون امپراتوری ‫روم فکر کنیم.
‫باشه.
‫خب، درست ‫از بریتانیا تا سوریه.
‫هر چی نباشه، امپراتوری بزرگ رومه.
‫پهناوره.
‫خب، روم چی‌کار می‌کنه؟ ‫استثمار می‌کنه.
‫ثروت اون ایالت‌ها رو ‫می‌کشه بیرون.
‫و اون ثروت، کجا می‌ره؟
‫در درجه‌ی اول می‌ره برای روم.
‫درسته، آره.
‫ولی به خیلی...
‫از شهرها و شهرک‌های دیگه، ‫مثل هرکولانیوم، هم می‌رسه.
‫درسته.
‫ذی‌نفع بوده.
‫پس سرباز ما، ‫می‌اومده اینجا...
‫تا از اون ثروت لذت ببره، تا...
‫آره، ولی خب اون ‫روی تاریک...
‫امپراتوری رو هم دیده.
‫بهای این ثروت و موفقیتِ...
‫امپراتوری رو کاملاً ‫از نزدیک حس کرده.
‫که در واقعیت یعنی...
‫سرقت و غارت و خون‌ریزی.
‫حتی خون خودش، به نظرم.
‫خب، گمونم اگه یه سرباز ‫امروزی بود،
‫احتمالاً می‌گفتیم دچار ‫اختلال استرس پس از سانحه‌ست.
‫کی دلش می‌خواد ‫یه داستان بشنوه؟
‫آره.
‫همم؟
‫همین رو کم داشتیم.
‫برای همین من رو دعوت کردید اینجا، نه؟
‫داستان. شکوه جنگ.
‫خب از کجا شروع کنم؟
‫خیانت!
‫فساد. طمع!
‫ترجیح می‌دیم که شما...
‫چقدر باکلاس.
‫چقدر متمدن.
‫ولی همه‌ی این‌ها...
‫...دیدم واقعاً ‫چه بهایی داره.
‫خون.
‫فکر کنم دیگه کافی باشه. ‫وقت رفتنه.
‫در تمام ثروتتون...
‫...غوطه می‌خورید.
‫فکر می‌کنید کی این‌ها رو ‫براتون دزدیده؟
‫یا اصلاً براتون مهم نیست؟
‫معلومه که نیست.
‫فقط به فکر خودتونید.
‫اوه، همه‌مون همین‌طوریم.
‫شب خوش، خانم پولدار.
‫وایستا، صبر کن.
‫وایستا، ‫شمشیرت رو جا گذاشتی.
‫پس حتماً چیزهایی دیده.
‫چیزهای سختی.
‫آره. ‫تجربه‌هایی که داشته...
‫خود جهنم بوده.
‫در یکی از بدترین ادوار...
‫تاریخ روم زندگی می‌کرده، ‫سال چهار امپراتور.
‫خب، اول گالبا بوده، ‫بعد اتو،
‫ویتلیوس و در آخر وسپاسیان.
‫و هر بار، ‫با هم‌رزم‌های...
‫خودش می‌جنگیده.
‫هر روز با مرگ رو‌به‌رو می‌شده،
‫یا جون کسی رو می‌گرفته، ‫یا از جون خودش دفاع می‌کرده.
‫همین کافیه تا آدم رو ‫از پا بندازه،
‫دلسرد و ناامید کنه.
‫کاری کنه باورش رو ‫به آدم‌ها از دست بده.
‫وایستا، وایستا.
‫صبر کن. نرو.
‫بیا، این رو جا گذاشتی.
‫اشتباه می‌کنی، می‌دونی؟
‫همه فقط به فکر ‫خودشون نیستن.
‫کارهای از روی مهربونی، ‫شجاعت و فداکاری هم هست،
‫کوچیکن و اغلب...
‫نادیده گرفته می‌شن، در هر خونه‌ای هستن، ‫دور و برت،
‫شاید حتی هنوز ‫در وجود خودت هم باشه.
‫آدم‌ها همیشه قابل ‫پیش‌بینی نیستن.
‫ممکنه غافلگیرت کنن.
‫خیال‌پردازی شیرینیه، ‫خانم پولدار.
‫برو بخواب.
‫اسمش رو نمی‌دونیم.
‫یه لحظه وایستا،
‫گفتی اینجا ‫یک استراحتگاه ساحلی بوده،
‫پس دریا کجاست؟
‫خب، الان روی ‫ساحل هستیم...
‫و دریا دقیقاً همون‌جا بوده.
‫پس... امواج بودن، ‫قایق‌ها هم روی آب بودن.
‫یه لحظه وایستا. ‫منظورت چیه؟
‫خط ساحلی حدود ۸۰۰ ‫متر اون‌طرف‌تره.
‫آره، ولی این قدرت فورانه.
‫جغرافیای کل...
‫خلیج ناپل رو ‫کلاً تغییر می‌ده.
‫وای.
‫پس وقتی به این صخره ‫نگاه می‌کنیم،
‫در واقع لایه‌ای از آوار ‫آتشفشانی به ارتفاع ۲۵ متریه،
‫که فقط ظرف یک روز ‫روی هم انباشته شده...
‫و همه‌چیز رو پوشونده، ‫کل شهر رو.
‫حتی عمیق‌تر از پمپئی ‫زیر خاک دفن می‌شن.
‫خب، پس یک پرایتوری داریم.
‫ظرف چند دقیقه، ‫بدون این‌که خودش بدونه،
‫با یکی از بدترین ‫فجایای طبیعی...
‫تاریخ دنیای باستان ‫روبه‌رو می‌شه.
‫حالا، ظاهر ماجرا اینه که،
‫اون دقیقاً همون‌کسیه که ‫در همچین موقعیتی آدم بهش نیاز داره.
‫تجربه رو داره، ‫اقتدار رو داره،
‫تخصص رو داره، ‫ولی سختی زیادی هم کشیده.
‫وحشت و واقعیت جنگ رو دیده.
‫سربازیه در کهنسالی خودش.
‫از پسش برمیاد؟
‫این کاره‌ست؟
‫اصلاً دلش می‌خواد ‫به این مردم کمک کنه؟
‫یا یه داستان کلاسیک ‫رستگاری پیش رو داریم؟
‫چون من یه سری چیزها درباره‌ی ‫این داستان‌ها می‌دونم.
‫[روز فوران]
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫وزوو خیلی نزدیکه.
‫کامل محاصره شدن.
‫گیر افتادن، نه؟
‫آره.
‫و تنها راه نجات ممکن، ‫خروج از همین ساحله.
‫پرایتوری باید دست‌به‌کار بشه.
‫همین الان باید یه کاری بکنه.
‫‏[پمپئی]‏
‫خاکستر و پوکه‌سنگی که ‫در ستون فوران بوده...
‫روی سر اهالی ‫پمپئی می‌باریده.
‫ولی لابه‌لاشون صخره‌های ‫خیلی بزرگ‌تری هم هستن...
‫که بهشون می‌گن ‫بمب‌های آتشفشانی.
‫بمب‌های آتشفشانی؟
‫پناه بگیرید!
‫لیویا!
‫وای!
‫نه! امن نیست! نه!
‫پس پمپئی شهریه ‫که به آتیش کشیده شده.
‫ولی ژولیا، خب، ‫خودش و اطرافیانش...
‫تا الان پناه گرفتن، درسته؟
‫دیگه ‌جاش امنه، مگه نه؟
‫نه دقیقاً تام، چون...
‫بارش خاکستر و پوکه‌سنگ ‫انباشته می‌شده،
‫با سرعت ۶۰ سانتی‌متر ‫در ساعت روی سقف‌ها جمع می‌شده،
‫اون‌قدر سنگین می‌شده ‫که باعث می‌شده سقف‌ها...
‫بریزن روی سر ‫کسانی که پناه گرفتن.
‫و بدترین قسمتش هنوز در راه بود،
‫چون ستون فوران ‫هی بزرگ‌تر می‌شه،
‫اون‌قدر متراکم و سنگین می‌شه ‫که انرژی زمین‌گرمایی...
‫دیگه نمی‌تونه نگهش ‫داره و فرو می‌ریزه...
‫و هرکولانیوم ‫و پمپئی رو دفن می‌کنه.
‫چقدر وقت دارن؟
‫زیاد وقت ندارن.
‫هرکولانیوم اولین ‫جاییه که در خط مقدمه.
‫به‌زودی کاملاً ‫زیر خاک دفن می‌شه.
‫ولی هنوز فرصت هست، درسته؟
‫هنوز شانسی دارن که ‫بتونن تخلیه کنن؟
‫شانس خیلی کمیه.
‫پس ژولیا باید یک تصمیم ‫تقریباً غیرممکن بگیره.
‫یا بمونه و ریسک زنده به گور ‫شدن خودش و مهمون‌هاش رو...
‫به جون بخره...
‫...یا شهر رو تخلیه کنه...
‫و در خیابون‌های پمپئی ‫گرفتار این بمبارون بشه.
‫بانوی آتش،
‫به درگاهت دعا می‌کنم، التماست می‌کنم، ‫عاجزانه درخواست می‌کنم.
‫ایزیس، نجاتمون بده.
‫سریتا، خب، شهر ‫داره زنده‌زنده...
‫زیر بورانی از سنگ و خاکستر ‫آتشفشانی دفن می‌شه.
‫روان‌شناسی می‌تونه بهمون بگه ‫که پرایتوری، آویانیوس...
‫و ژولیا چه واکنشی ‫ممکنه نشون بدن؟
‫خب، آره.
‫وقتی در هر محیطی باشیم،
‫همیشه حواسمون به خطره ‫و دنبال تهدیدها می‌گردیم.
‫و اگه...
‫تهدیدی مثل فوران ‫آتشفشان اون‌طرف؟
‫دقیقاً. و وقتی همچین ‫چیزی می‌بینیم،
‫بخشی از مغزمون رو فعال می‌کنه ‫که بهش می‌گن بادامک مغز...
‫و اگه بادامک وارد کار بشه،
‫واکنش جنگ یا گریز ‫خودبه‌خود اتفاق میفته.
‫جنگ یا گریز.
‫خب واکنش گریز در واقع ‫برای حفظ بقاست،
‫برای اینه که سعی ‫کنیم از خطر دور بشیم.
‫وای!
‫نگهبان!
‫عقب‌نشینی!
‫پس فکر کنم این پرایتوری ‫رفته روی حالت گریز،
‫مثل تمام آدم‌های دیگه‌ی شهر.
‫از سر راهم برو کنار!
‫از روش برش دارید!
‫دارید قایق رو داغون می‌کنید!
‫هی!
‫اون قایق منه!
‫و سریتا، واکنش جنگ چطور؟
‫خب، جنگیدن همیشه ‫به این معنی نیست...
‫که فیزیکی با کسی درگیر بشی،
‫می‌تونه به این معنی هم باشه که ‫با شرایط محیط می‌جنگی...
‫تا به چیزی که ‫می‌خوای، برسی.
‫مثلاً شاید بخوایم یکی ‫از عزیزامون رو نجات بدیم.
‫دقیقاً کاری که ‫آویانیوس می‌کنه.
‫می‌زنه به دل خطر،
‫تا دوباره به مادرش برسه.
‫آهان.
‫ولی ژولیا چی؟
‫درست از کارش ‫سر درنمیارم.
‫اهل جنگه یا گریز؟
‫خب، در واقع،
‫ممکنه هیچ‌کدوم ‫از این دو نباشه.
‫یه حالت سومی هم هست ‫و اون حالت قفل‌کردنه.
‫گاهی وقت‌ها بهش فلج ‫شناختی هم می‌گن...
‫و زمانیه که مغز به قدری ‫تحت فشار قرار می‌گیره...
‫که نمی‌تونه هیچ ‫واکنشی نشون بده.
‫فکر می‌کنی قفل کرده؟
‫راستش مطمئن نیستم، خب، ‫اصلاً به ژولیا نمی‌خوره...
‫آدمی باشه که قفل کنه.
‫باهوشه، سرسخته، ‫اهل عمله، رهبره.
‫فکر کنم حق با تو باشه.
‫خب، اگه به هر چی که این اطراف...
‫ساخته نگاه کنیم،
‫معلومه که تاجر ‫بسیار موفقی بوده.
‫کاملاً.
‫در شرایط سخت ‫خونسردیش رو حفظ می‌کنه.
‫ولی باید یه دلیلی ‫داشته باشه.
‫خب، چرا مونده؟
‫ممکنه به خاطر ‫این باشه که واقعاً...
‫از نظر فیزیکی ‫به این مکان وابسته‌ست.
‫به تک‌تک چیزهای اینجا ‫دلبستگی عاطفی داره.
‫ولی، فکر کنم ژولیا ‫از اون آدم‌هاییه که...
‫با خودش می‌گه اگه ‫یه بار ساخته‌اش،
‫دوباره هم می‌تونه بسازه‌اش.
‫پس شایدم بحث ‫وابستگی به مکان نباشه.
‫شاید به خاطر وابستگی ‫به مردم باشه.
‫همینه.
‫به خاطر مردمه.
‫معلومه.
‫ژولیا باید مهمون‌هاش رو ‫راضی کنه که شهر رو تخلیه کنن.
‫تنهاشون نمی‌ذاره.
‫تا همه رو بیرون نفرسته، ‫خودش نمی‌ره.
‫دوستان عزیزم،
‫خواهش می‌کنم دقیقاً ‫به حرفم گوش بدین.
‫موندن اینجا امن نیست.
‫باید هرچه زودتر ‫از اینجا بریم.
‫پس خواهش می‌کنم سعی ‫کنید فقط چیزهایی رو...
‫با خودتون بردارین که برای سفر لازمه، ‫لطفاً.
‫می‌دونم ترسیدین، ولی اوضاع ‫قراره از این هم بدتر بشه.
‫صبر کن ببینم.
‫چیه؟
‫ازمون انتظار داری ‫توی اون اوضاع بریم بیرون؟
‫کاسیوس.
‫دیوونه شدی؟
‫واقعاً فکر می‌کنی بعد از این ‫نذورات رقت‌انگیزت،
‫ایزدبانو ایزیس ازمون محافظت می‌کنه؟
‫هان؟
‫اون بیرون مرگه!
‫این زن نمی‌تونه ‫ازمون محافظت کنه!
‫یه زن؟
‫نه.
‫من همین‌جا می‌مونم. خب؟
‫بقیه‌تون هم هر کاری ‫دلتون می‌خواد بکنین.
‫نه، نه، بی‌خیال.
‫چیزی نمی‌شه.
‫اینجا در امانیم.
‫حتماً، تو مهمون منی، کاسیوس.
‫بی‌فایده‌ست.
‫مردم فرار می‌کنن ‫و افتادن به جون هم.
‫شنیدید چی گفت.
‫موندن امن نیست.
‫مردم تصمیم‌های ‫اشتباه می‌گیرن،
‫در حالی که باید با هم همکاری ‫کنن تا شهر رو تخلیه کنن.
‫فقط می‌خوان خودشون رو نجات بدن. ‫هر کسی به فکر خودشه.
‫دقیقاً همون‌طور ‫که پرایتوری گفت.
‫قایق‌های بیشتری می‌فرستن.
‫مطمئنم قایق‌های بیشتری میان.
‫خورشید داره ناپدید می‌شه!
‫خورشید رفت!
‫خب کریس، ‫الان چه خبره؟
‫حالا رسیدیم به مرحله‌ی چهارم فوران.
‫ستون فوران الان به قدری ‫پهناور و متراکم شده...
‫که عملاً جلوی رسیدن نور ‫خورشید به هرکولانیوم،
‫پمپئی و خب، کل خلیج ‫ناپل رو گرفته.
‫روز رو مثل شب تاریک کرد.
‫مرحله‌ی چهارم.
‫تاریکی مطلق.
‫این توصیف پلینی از بودن ‫در میان ابر خاکستره:
‫«تاریکی همه‌جا رو گرفت،
‫نه مثل یه شب ابری یا بی‌ماه،
‫بلکه مثل یه اتاق دربسته، ‫وقتی که چراغش خاموش می‌شه.»
‫می‌شد صدای شیون زن‌ها،
‫گریه‌ی نوزادها ‫و فریاد مردها رو شنید.
‫بعضی‌ها بچه‌هاشون رو ‫صدا می‌زدن،
‫بعضی‌ها پدر و مادرهاشون ‫و بعضی‌ها هم همسرانشون رو.
‫و سعی می‌کردن از روی ‫صداها بشناسنشون.
‫صدا‌م رو بشنو ایزیس، ‫بیا پیشم.
‫بانوی آتش، به درگاهت دعا می‌کنم،
‫التماست می‌کنم، ‫عاجزانه درخواست می‌کنم.
‫ایزیس، نجاتمون بده.
‫«بعضی‌ها از ترسِ مردن، ‫تقاضای مرگ می‌کردن.
‫خیلی‌ها دست‌هاشون رو ‫به سمت خدایان بلند کرده بودن.
‫عده‌ی بیشتری هم به این نتیجه رسیده ‫بودن که دیگه الهه‌ای باقی نمونده...
‫و یه شب جاودانه ‫زمین رو فرا گرفته.»
‫«در این تاریکی، ‫تک و تنها...
‫...با چرخش خاکستر ‫و دود در هوا،
‫با صدای مداوم شکاف‌ خوردن ‫از اعماق زمین...
‫و بارش سنگ‌ها بر سر آدم،
‫چطور باید راه نجات رو پیدا کرد؟»
‫مامان؟
‫مامان، خواهش می‌کنم.
‫مامان؟
‫کجایی؟
‫مامان!
‫به جایی از داستان رسیدم...
‫که واقعاً دلم ‫می‌خواست ازش فرار کنم.
‫و این داستان قالب‌های ‫گچی غم‌انگیزه،
‫قالب‌های گچی مردم پمپئی...
‫که در لحظه‌ی مرگ منجمد شدن.
‫نکته‌ی اون قالب‌ها...
‫اینه‌ که بازسازی ‫شکل و شمایل انسان نیستن.
‫خود انسان‌ها هستن.
‫آدمن.
‫شاید ساده‌لوح بودم.
‫چطور می‌تونم ‫از حقیقت فرار کنم؟
‫شاید داستان پمپئی...
‫در نهایت فقط ‫داستان مرگ باشه.
‫و چطور...
‫چطور هر کسی، ‫چطور آویانیوس...
‫از همچین چیزی ‫جون سالم به در می‌بره؟
‫سریتا، ‫داستانشون همین‌جا تموم می‌شه؟
‫خب، حتی در اوج بحران هم،
‫آدم‌ها می‌تونن رفتاری از خودشون...
‫نشون بدن که بهش ‫می‌گیم رفتار جامعه‌پسند.
‫رفتار جامعه‌پسند؟
‫آره. مثلاً می‌بینیم ‫آدم‌ها به هم کمک می‌کنن،
‫هوای همدیگه رو ‫دارن، هم رو نجات می‌دن،
‫دوست، خانواده، ‫یا حتی غریبه‌های کامل.
‫همدیگه رو نجات می‌دن؟
‫آره.
‫از قایقم دور بشین!
‫خواهش می‌کنم به حرفم گوش بدین، ‫گوش بدین.
‫قایق منه!
‫مال منه!
‫بس کن!
‫خواهش می‌کنم!
‫و یه چیز دیگه هم هست، تام.
‫خیلی‌خب.
‫یه سری از آدم‌ها هستن که دقیقاً ‫می‌دونن باید چه واکنشی نشون بدن.
‫کیان؟
‫کسایی که آموزش مخصوص دیدن.
‫خواهش می‌کنم! خواهش می‌کنم!
‫پس یه سرباز باتجربه ‫ممکنه بدونه؟
‫دقیقاً.
‫خب، همچین کسی رو دارن.
‫آه!
‫نه!
‫سلام، خانم پولدار.
‫این همون چیزیه که ارتش ‫بهش می‌گه مهارت و تمرین،
‫یعنی می‌تونن اقداماتی قاطع،
‫بدون احساس ‫و موثر انجام بدن...
‫که برای نجات مردم ‫و رسوندنشون به جای امن، لازمه.
‫باید یه کاری بکنیم.
‫تو یه پرایتوری.
‫به حرفت گوش می‌دن.
‫جمعیت خیلی زیاده.
‫خیلی‌خب، گوش کنید ‫چی می‌گم.
‫به حرفم گوش کنید.
‫به حرفم گوش کنید!
‫بس کنید!
‫دیگه بس کنید! ‫گوش کنید ببینم چی می‌گم!
‫همه باید دست به دست هم بدن.
‫زن‌ها و بچه‌ها، سمت چپ من صف ببندین، ‫زود باشین.
‫ملوان‌های باتجربه، قایق‌ها رو آماده کنید، ‫فانوس‌های ته قایق رو روشن کنید.
‫مردها، با تمام سرعت شروع ‫کنید مردم رو سوار کنید.
‫خانم پولدار، ‫آمار تعداد نفرات رو می‌خوام.
‫دکتری بینمون هست؟
‫من هستم.
‫عالیه.
‫همه رو از این ساحل ‫نجات می‌دیم.
‫زود باشین، ‫وقتی برای تلف کردن نداریم.
‫بجنبید!
‫خب، پس مردم توی ساحل ‫فرستاده‌ی گارد پرایتوری رو دارن،
‫ولی کسی برای نجات آویانیوس نمیاد، نه؟
‫خب، لزوماً این‌طور نیست.
‫یه چیزی هست که ‫تحقیقاتم نشون داده،
‫که در سرتاسر کل دنیا،
‫در طول تاریخ و در ‫هر فرهنگ و تمدنی،
‫در هر بحرانی ‫که بشه تصور کرد،
‫مامان‌ها... مامان‌ها می‌رن ‫دنبال بچه‌هاشون می‌گردن.
‫آوی؟
‫مامان؟
‫آوی؟
‫مامان!
‫آوی!
‫مامان؟
‫آوی؟
‫- آوی! ‫- مامان!
‫آه.
‫پیداش کرد.
‫مراقبتم.
‫مامان... ‫ببخشید که اون حرف‌ها رو زدم،
‫همه‌چیز تقصیر منه.
‫نه، نه. عزیز دلم، ‫نیازی نیست چیزی بگی، باشه؟
‫هیچ‌کدوم این‌ها مهم نیست. ‫الان پیش همیم، باشه؟
‫بیا، اینجا امن نیست. بریم.
‫باشه. برو، برو، برو.
‫پس شاید اصلاً پای ‫ناوگان روم در میون نبوده.
‫شاید تمام این مدت داشتم ‫جای اشتباهی رو می‌گشتم.
‫روم نیست که به نجاتشون اومده، ‫خود مردمن.
‫خودشون، همدیگه رو نجات می‌دن.
‫همگی، ‫اگه می‌تونین، صف ببندین.
‫بیاین، زود باشین، ‫زود باشین.
‫بریم. تندتر، تندتر، ‫زود باشین دیگه.
‫بذارین ببرمتون جلوی صف.
‫سوار اولین قایق می‌کنمتون.
‫خب، چقدر مونده؟
‫قایق اول تقریباً آماده‌ست.
‫با تمام ‫سرعت کار می‌کنیم.
‫- چقدر طول می‌کشه؟ ‫- ۱۰ دقیقه.
‫- بکنش ۵ دقیقه. ‫- چشم قربان.
‫دست از کار نکشین.
‫همه خوب گوش کنید.
‫آماده بشین برای ‫سوار شدن توی قایق‌ها.
‫داریوش.
‫بله.
‫یه سوال. ‫تخلیه جواب می‌ده؟
‫خب، یه سری اطلاعات ‫دیگه‌ هم هست...
‫که باید بدونی.
‫خب.
‫برخلاف پمپئی، شهری که پر ‫از تندیس‌های گچی تمام اون...
‫خب، اجساد آدم‌هاست.
‫آره.
‫وقتی هرکولانیوم رو ‫از زیر خاک در آوردن،
‫شهری با حدود ۵ هزار نفر جمعیت، ‫اون بالا توی شهر،
‫کلاً هیچ جسدی پیدا نکردن.
‫پس، یه اتفاقاتی توی این ساحل افتاده، نه؟
‫به نظر می‌رسه...
‫یه جور اقدام برای تخلیه‌ی ‫شهر صورت گرفته باشه.
‫گروه بعدی، ‫همین‌طور بیاین جلو.
‫برید توی قایق‌ها! بجنبید!
‫همینه. دو تای ‫دیگه هم پر شد.
‫بفرستینشون برن. همین الان!
‫گروه بعدی رو آماده کردیم.
‫بفرستینشون بیاد.
‫همگی بیاین جلو.
‫بیاین جلو.
‫قایق پر شد.
‫قایق پر شد. برید، ‫برید، برید!
‫سه، دو، یک، هل بدین!
‫گروه بعدی، پاشین.
‫سریع ولی با نظم.
‫زود باشید.
‫برید توی قایق‌ها، ‫با تمام سرعتی که می‌تونین.
‫بجنبید، بجنبید.
‫داره جواب می‌ده.
‫بالاخره همه‌شون ‫دارن خارج می‌شن.
‫شاید واقعاً موفق ‫بشن نجات پیدا کنن.
‫ولی ژولیا چی؟
‫یا الانه، یا هیچ‌وقت.
‫می‌تونیم حرف بزنیم، کاسیوس؟
‫بهت گفتم زن، ‫من همین‌جا می‌مونم.
‫متاسفانه نمی‌مونی.
‫اوه. متأسفانه می‌مونم.
‫صورت‌حسابت.
‫چی؟
‫صورت‌حسابت.
‫از کی تا حالا صورت‌حسابت رو ندادی؟ ‫بگو آمالتیا.
‫یک ماهه.
‫آره، یک ماهه.
‫الان وقت این حرف‌ها نیست.
‫بهت هشدار ‫لازم رو داده بودم.
‫من... ‫من می‌خواستم تسویه کنم.
‫دیگه دیر شده، کاسیوس.
‫مهلتت تموم شده ‫و حالا باید بری بیرون.
‫در واقع، ‫همه‌تون باید برین بیرون.
‫چی؟ چی؟
‫رسماً ساعت کاریمون تموم شد، خب؟
‫اوه، که این‌طور.
‫می‌خوای همه‌ی آذوقه رو... ‫برای خودتون انبار کنی.
‫نه. باهامون میان.
‫بریم.
‫حرکت کنید.
‫از پمپئی می‌ریم!
‫غیرممکنه، زن.
‫خب، تا یک دقیقه‌ی دیگه حرکت می‌کنیم، آوی.
‫یه سطر دیگه از نامه‌ی ‫پلینی هست...
‫یه‌کم آب بخور.
‫...که دلم می‌خواد براتون بخونم.
‫«خوشبخت کسیه که خدایان ‫بهش این قدرت رو دادن...
‫تا کاری انجام بده که ‫ارزش ثبت کردن داشته باشه.»
‫فکر می‌کنم مردم اون روز در ساحل، ‫هر کسی که بودن،
‫کاری کردن که ارزش ‫ثبت کردن داشت.
‫و حالا ما، ‫بعد از دو هزار سال،
‫داستانشون رو روایت می‌کنیم، ‫شاهد کارهاشون هستیم...
‫و انسانیتشون رو باور ‫و درک می‌کنیم.
‫اسم‌هاشون رو نمی‌دونیم.
‫ولی این میراثشونه،
‫میراثی از جنس بقا،
‫همگی،
‫برید توی انبار قایق‌ها.
‫همین الان!
W W W . M O V I E S H O . C O M