‫همگی برید داخل انباری قایق‌ها. ‫همین الان!
‫[آنچه گذشت...]
‫فقط یه زمین‌لرزه نیست، هست؟
‫پمپئی یک‌باره ‫زیر خاک دفن نشد.
‫یک روز طول کشید.
‫پس، با کنار هم ‫گذاشتن شواهد...
‫وای!
‫...و قدرت تخیل...
‫...سرنوشت سه رومی واقعی رو دنبال ‫می‌کنم تا ببینم اون روز زنده می‌مونن یا نه.
‫یه پسر نوجوان.
‫آویانیوس احتمالاً شاگرد...
‫برنزکارهای ‫خانواده‌ی ماسوری بوده.
‫آوی! مراقبتم. مراقبتم.
‫ژولیا فلیکس، کسی که ‫هنوز سر از کارش در نیاوردم.
‫از پمپئی می‌ریم.
‫من همین‌جا می‌مونم.
‫از کی تا حالا حسابت رو ندادی؟ ‫بگو، آمالتیا؟
‫یک ماهه.
‫غیرممکنه زن.
‫شاید به‌خاطر ‫وابستگیش به مردم باشه.
‫و سومی، یه سرباز قدیمی...
‫که زمانی سرآمد همه بوده.
‫همه که فقط به فکر ‫خودشون نیستن.
‫خیال‌پردازی قشنگیه، ‫خانم پولدار.
‫صدام رو بشنو ایزیس. ‫به درگاهت دعا می‌کنم.
‫انگار یه جور اقدامی ‫برای تخلیه‌ی شهر...
‫صورت گرفته.
‫راهی‌شون کنید! همه ‫می‌رن یه جای امن!
‫زود باشید!
‫توی این ساحل بدون شک ‫یه اتفاقی افتاده.
‫‏[زمان حال]‏
‫‏[کوه وزوو]‏
‫خب، همین دیگه؟
‫وقت نگهبان ‫پرایتوری تموم شده؟
‫متأسفانه آره.
‫حالا وارد مرحله‌ی آخر فوران شدیم، ‫مرحله‌ی ۵،
‫که مرگبارترین مرحله‌ست؛ اتفاقی ‫که بهش می‌گیم جریان آذرآواری.
‫ستون فوران ‫روی خودش فرو می‌ریزه...
‫و ابرهای جوشان ‫بزرگی رو می‌سازه،
‫بهمن‌های سوزانی ‫از سنگ و خاکستر.
‫با سرعتی بیشتر از ۱۰۰ ‫کیلومتر در ساعت.
‫از دامنه‌ی کوه به سمت پایین ‫حرکت می‌کنن.
‫هرکولانیوم اولین جاییه ‫که سر راه آتشفشانه.
‫به تخلیه‌ی ‫صدها نفر کمک کردن،
‫ولی هنوز آدم‌های زیادی ‫توی اون ساحل هستن.
‫چقدر وقت دارن؟
‫چند دقیقه.
‫برید توی انباری قایق‌ها، ‫همین الان!
‫بریم!
‫همین الان! بدوید! بدوید!
‫بجنبید!
‫پناه بگیرید.
‫این جریان‌ها خیلی ‫سریع حرکت می‌کنن،
‫ولی بدجور هم داغن.
‫بیشتر از ۴۸۰ درجه‌ی سانتی‌گراد.
‫صبر کن. ۴۸۰ درجه؟
‫اون عقب منتظر بمونین!
‫به قدری داغه که فلز رو ‫به استخوان جوش می‌ده.
‫حتی اون‌قدر داغه که خون...
‫توی رگ‌های مردم رو بخار می‌کنه.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫در اون لحظه‌های پایانی،
‫انباری قایق‌ها، تنها گزینه بودن،
‫ولی متأسفانه، کافی نبود.
‫با اینکه تقریباً هیچ بقایایی ‫در شهر بالادست پیدا نشد،
‫وقتی که انباری قایق‌ها رو ‫حفاری کردن،
‫حدود ۳۰۰ اسکلت پیدا شد.
‫این‌همه آدم...
‫مرد، زن و بچه.
‫آخرین شهروندان هرکولانیوم،
‫همه‌شون کز کرده ‫بودن کنار هم...
‫و موقع مرگ هم‌دیگه رو ‫در آغوش گرفته بودن.
‫باستان‌شناس‌ها برآورد می‌کنن ‫که هرکولانیوم خونه‌ی...
‫حدود ۵۰۰۰ نفر بوده.
‫پس اگه به‌خاطر ‫تخلیه‌ی شهر نبود،
‫اگه به‌خاطر ایثار ‫و فداکاری نبود،
‫ممکن بود تلفات خیلی ‫خیلی بیشتر باشه.
‫بقایای این سرباز گارد ‫پرایتوری همین‌جا پیدا شد،
‫جایی که روی این ‫ساحل به زمین افتاد.
‫با کمربند نظامیش، ‫کل حقوقش...
‫و صدالبته، شمشیرش، پیدا شد.
‫این وسایل شخصی ‫و همین‌طور بقایای پیکرش،
‫تنها چیزهایی بودن ‫که ازش به جا موندن،
‫ولی چیزهای زیادی درباره‌ی ‫مردی که بوده، بهمون می‌گن.
‫اسمش رو نمی‌دونیم.
‫فقط می‌دونیم عضو ‫گارد پرایتوری بوده.
‫ولی می‌دونم چی کار کرده.
‫نیازی به اسمش ندارم.
‫خود اون مرد رو ‫پیدا کردم.
‫‏[فداکاری]‏
‫خب، حالا مرحله‌ی ‫۵ تموم شد کریس؟
‫متأسفانه نه.
‫جریان آذرآواری که ‫به هرکولانیوم برخورد کرد،
‫فقط یکی از مجموعه جریان‌هایی ‫بود که آتشفشان وزوو قرار بود...
‫اون روز آزاد کنه.
‫پس دقیقاً همین بلا ‫سر پمپئی هم میاد،
‫سر ژولیا و آویانیوس؟
‫بله. ستون فوران همچنان ‫به فرو ریختن ادامه می‌ده...
‫و پشت سر هم جریان‌های ‫آذرآواری تولید می‌کنه.
‫پس این جریان‌ها ‫الانه برسن به پمپئی.
‫بعید می‌دونم ‫آویانیوس و ژولیا...
‫قبل از این‌که شهر ‫کاملاً دفن بشه،
‫بیشتر از یک ساعت ‫فرصت داشته باشن.
‫‏[پمپئی]‏
‫اگه هنوز کسی ‫اون ‌پایین زنده باشه،
‫در یه کابوس ‫واقعی زندگی می‌کنه.
‫این آخرین فرصت ‫آویانیوس و مادرشه.
‫فرصتشون برای بقا ‫داره از دست می‌ره.
‫آوی، آماده‌ای؟
‫باید از اون‌جا برن.
‫و باید همین الان راه بیفتن.
‫نیازی به ماسک پدربزرگ ‫نداریم، عزیزم.
‫بذار بمونه.
‫فقط چیزهایی که برای مسیر لازمه بردار، باشه؟
‫باشه مامان.
‫خب، همه‌چی رو برداشتی؟
‫آره.
‫خب. بیا. بیا این‌جا.
‫ولی فرار کردن ‫کار ساده‌ای نیست.
‫دما هنوز داره می‌ره بالا.
‫در تاریکی همین‌طور سنگ می‌باره...
‫و راه‌های خروج ‫شهر رو می‌بنده.
‫هوا هم اون‌قدر پر ‫از خاکستر و گازه،
‫که انگار در یه طوفان ‫ماسه‌ی سیاه و سوزان هستن.
‫حتی نمی‌تونستن بیشتر از...
‫چند متر جلوترشون رو ببینن.
‫حالت خوبه؟ ‫بیا این‌جا. بیا این‌جا.
‫بیا آوی. این رو بگیر. ‫بگیر جلوی دهنت.
‫نفس بکش. نفس بکش.
‫آوی، نگاه نکن. پیش من بمون.
‫این لحظه‌ی بحرانی ‫برای بقای انسان‌هاست.
‫ولی تا الان دیگه وسایل ‫خونه‌ی ژولیا جمع شده.
‫‏[تخلیه؟]‏
‫بالاخره آماده‌ی رفتنه.
‫همه‌چی آماده‌ست؟
‫همه‌چی جمع شده.
‫آب داری؟ به‌اندازه‌ی کافی ‫پتو برای مهمون‌ها هست؟
‫معلومه.
‫کاسیوس چی؟
‫از همین الان داره از تاول ‫پاهاش گله می‌کنه.
‫اوهوم.
‫پس دیگه آماده‌ی رفتنیم.
‫زود باشید.
‫باید بریم!
‫برید سمت دروازه‌ی شهر.
‫از این طرف!
‫بیاین. مراقب زیر پاتون باشین. بیاین.
‫ژولیا!
‫پس همه‌چیز رو از دست داد، ‫ولی راهی برای فرار پیدا کرد.
‫می‌دونستم ژولیا ‫یه راهی پیدا می‌کنه.
‫خب، ‫متاسفانه مجبورم دوباره...
‫در این مورد حرفت رو اصلاح کنم، تام.
‫ای بابا.
‫لطفاً بگو که ‫شهر رو تخلیه کردن.
‫این اتفاق، با تعداد کمی از...
‫بقایای انسانی که پیدا کردن، ‫هم‌خوانی داره.
‫خیلی‌خب.
‫ولی فکر کنم ‫اینجا یه چیزی هست...
‫که واقعاً دلت می‌خواد ببینی.
‫وای.
‫این محراب ژولیا برای ‫ایزدبانو ایزیسه.
‫درسته.
‫به یاد بیار که توی باغ، ‫نشونت دادم قبلاً کجا بوده.
‫طبیعتاً الان ‫به پهلوئه...
‫چون دارن ترمیمش می‌کنن.
‫برای محرابی که ‫آدم بذاره توی خونه،
‫یه‌کم بزرگ به نظر می‌رسه، نه؟
‫در واقع یکی از بزرگ‌ترین ‫محراب‌های خونگی‌ایه که...
‫توی پمپئی از زیر ‫خاک درآوردن.
‫وای.
‫ولی وقتی سال ۱۹۵۲ ‫محراب رو حفاری کردن،
‫یه جسد پیدا کردن.
‫فکر می‌کنی ژولیا باشه؟
‫واقعاً نمی‌دونیم.
‫بقایای پیکر در واقع ‫دیگه باقی نمونده.
‫باستان‌شناسی از اون زمان ‫تا حالا خیلی تغییر کرده.
‫ولی توصیف حفارها از بقایا این بوده ‫که مال یه زن بالغ بودن...
‫که زیورآلات خیلی ‫گرون‌قیمتی به تن داشته.
‫دقیقاً کنار همین ‫محراب پیدا شد.
‫[ژولیا فلیکس]
‫اگه اون بدن ‫مال ژولیا بوده،
‫دم محراب چی‌کار می‌کرده؟
‫کجای کار رو اشتباه کردم؟
‫ژولیا باهوشه. یه رهبره.
‫مردم حرفش رو گوش می‌دن.
‫می‌دونیم اسب‌ها و ارابه‌ها رو ‫از خونه برده بودن.
‫تخلیه‌ی شهر رو ‫سازمان‌دهی کرده.
‫خودش می‌مونه.
‫اصلاً منطقی نیست. ‫[بدن]
‫‏[تخلیه؟]‏
‫بیاید یه بار دیگه امتحان کنیم، باشه؟
‫ایزیس. ایزیس، صدام رو بشنو.
‫همه‌چی آماده‌ست؟
‫همه‌چی جمع شده.
‫پس آماده‌ی رفتنیم.
‫یه کار آخری هست ‫که باید انجام بدم.
‫دنبالم بیا.
‫ولی کیتی، متوجه نمی‌شم، ‫اگه اون جسد مال خودش بوده،
‫چرا موند؟
‫خب، ‫یه علت احتمالی ممکنه...
‫دقیقاً همینجا ‫جلوی چشممون باشه.
‫چی، ایزیس؟
‫رومی‌ها خدایان زیادی داشتن،
‫از جمله خیلی‌ها که اصالتاً ‫مال فرهنگ‌های دیگه بودن، مثلاً...
‫در این مورد، مصر.
‫و هر کسی می‌تونست ‫انتخاب کنه که...
‫به کدومشون وفادارتر باشه.
‫ایزیس آفریننده‌ای ‫کیهانی بود.
‫می‌تونست تجسمی از تمام خدایان ‫در یک بدن باشه،
‫هم‌زمان یه نقش مادرانه هم ‫برای بقیه داشت.
‫پس یه حامی بود، ‫می‌تونست مردم رو امن نگه داره.
‫بدون شک الهه‌ای بود ‫که آدم دلش می‌خواست...
‫موقع یه بلای ‫طبیعی کنارش باشه.
‫و دیگه، وقتی معبد پیدا شد، ‫همه چیزش برای عبادت آماده بود.
‫اشیاء مقدس و نذورات دیده می‌شدن.
‫اگه مردم بقیه‌ی وسایل باارزش ‫عمارت رو با خودشون برده بودن،
‫عجیبه که این اشیاء سر ‫جاشون باقی مونده بودن.
‫زمان فوران آتشفشان، ‫یه نفر اینجا دعا می‌کرده.
‫دست‌هات رو بده به من.
‫نمی‌دونم، این‌که ژولیا ‫تصمیم گرفته نره...
‫خیلی تقدیرگرایانه ‫به نظر می‌رسه.
‫بیا پیش من، ای ایزیس.
‫صدام رو بشنو، ‫ای بانوی شعله‌های آتش.
‫ای مادر، ای حامی.
‫ستایشت می‌کنم.
‫ازت طلب لطف دارم ‫و بهت التماس می‌کنم.
‫بیا پیش من، ای ایزیس.
‫شاید هم دقیقاً برعکس ‫دیدگاه تقدیرگرایانه باشه.
‫چطور؟
‫رومی‌ها نگاه خیلی ‫فعالانه‌ای به مذهب داشتن.
‫باور داشتن که می‌شه مستقیم ‫دست به دامن خدایان شد.
‫می‌شد با نذورات ‫و دعا این کار رو کرد.
‫می‌تونیم تصور کنیم که احساس ‫می‌کرده باید واسطه بشه...
‫تا با کمک یه حامی الهی، ‫خانواده‌اش رو نجات بده.
‫می‌فهمم.
‫پس به ایزیس متوسل شده، ‫چون باور داشته...
‫که می‌تونه برای خانواده‌اش...
‫و کسانی که دوست داره، ‫گذر امنی فراهم کنه.
‫اینم بدون شک روایتی هست ‫که می‌تونیم تصور کنیم.
‫مسئولیت حفاظت ‫از مردم رو به عهده داشته...
‫و هیچ قربانی ‫دیگه‌ای از فوران...
‫در بخش‌های مسکونی عمارت پیدا نشد، ‫پس شاید کارساز بوده.
‫از کجا معلوم؟
‫تو نمیای؟
‫خودت می‌دونی که نمی‌تونم.
‫خواهش می‌کنم. باید بیای.
‫آمالتیا، تو همیشه به من باور داشتی، مگه نه؟
‫لطفاً یه بار دیگه هم ‫همین کار رو بکن.
‫نه، گریه نکن. گریه نکن.
‫خواهش می‌کنم!
‫آه. هیس.
‫نمی‌تونم.
‫اوه، ببین.
‫زنجیرش دوباره باز شده.
‫می‌تونی برام درستش کنی؟
‫این کنار جسد توی ‫باغ پیدا شد.
‫انگار در حضور خودش هستیم.
‫چنین شیء شخصی‌ای اونجا بوده،
‫که پوست این آدم ‫واقعی رو لمس می‌کرده.
‫ممنونم.
‫این هلال ماه، ‫اینجا، یه طلسمه.
‫نماد محافظته، ‫به‌ویژه برای زنان و دختران.
‫این رو پیش خودت نگه دار. ‫بهش نیاز پیدا می‌کنی، باشه؟
‫ممنونم.
‫حالا برو، وگرنه کاسیوس ‫هر چی نوشیدنی دارم تموم می‌کنه.
‫حواسم هست ‫صورت‌حساب به دستش برسه.
‫برو. برو عزیزم. برو.
‫فکر کنم بالاخره متوجه شدم.
‫ژولیا هر کاری از دستش ‫برمیومد براشون می‌کرد،
‫پس معلومه که می‌مونه.
‫از اول هم قرار بود بمونه.
‫صدام رو بشنو، ای ایزیس، ‫ای بانوی شعله‌های آتش.
‫زود باشید، زود باشید.
‫باید بریم، باید سریع بریم.
‫چیزیت نمی‌شه.
‫راهنماییشون کن و از دست ‫این هیولا نجاتشون بده.
‫بجنب. بجنب. ‫بجنب. نزدیک شدیم.
‫بجنب. بجنب. بیا دیگه. بدو.
‫دروازه رو می‌بینم!
‫اگه دنیا رو از چشم ‫ژولیا ببینیم...
‫و همون‌طوری درکش کنیم ‫که اون درک می‌کرد،
‫تصمیمش کاملاً ‫منطقی به نظر می‌رسه.
‫آخرین اقدام زنی که تمام ‫چارچوب‌ها رو زیر پا گذاشت...
‫و به شیوه‌ی خودش زندگی کرد.
‫آخرین اقدام کسی که ‫تاریخ به ما می‌گه...
‫وجودش باید غیرممکن باشه.
‫آخرین اقدام ‫ژولیای باورنکردنی.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫خب. بفرما.
‫مراقب باش، مراقب باش.
‫خب، آروم قدم بردار.
‫این‌ها رسماً دقایق ‫پایانی پمپئی هستن،
‫در این تاریکی مطلق.
‫تمام مدارک،
‫تمام شواهد باستان‌شناسی، ‫ناپدید می‌شن.
‫خب، هوات رو دارم، ‫هوات رو دارم.
‫مردم پمپئی به‌کلی ‫از تاریخ محو می‌شن.
‫مثل مه‌ایه که نمی‌تونیم ‫پشتش رو ببینیم.
‫آه.
‫اوه.
‫آوی، ببخشید، من... ‫فکر کنم اشتباه رفتیم...
‫نمی‌دونم کجاییم.
‫اون‌پایینه، مامان.
‫مطمئنی؟
‫آره. از اون‌طرفه.
‫پدربزرگ نصف خیابون‌های این شهر رو ‫ساخت، یادته؟
‫وای، خیلی دوستت دارم، ‫آوی من.
‫راه رو نشون بده.
‫بجنب.
‫آویانیوس هم به‌کلی ‫از تاریخ محو می‌شه.
‫مثل چراغیه که خاموش می‌شه.
‫خب، همین‌جاست.
‫استیون؟
‫تام، خودتی؟
‫پیداش کردم.
‫چی؟ چی... چی رو پیدا کردی؟
‫تکه‌ی گم‌شده‌ی این معما رو.
‫مدرکی که پایان داستان ‫آویانیوس رو بهمون می‌گه.
‫خب، چه اتفاقی افتاد؟
‫همه‌چیز توی اون سنگ‌نوشته‌ی ‫خیلی کوتاه اومده.
‫خب.
‫آه، دیس مانیبوس.
‫درسته؟
‫اوهوم.
‫دیس مانیبوس.
‫تقدیم به ارواح درگذشتگان.
‫اوهوم.
‫این یه سنگ قبره.
‫همین‌طوره.
‫سنگ قبر آویانیوس.
‫ولی مال خیلی بعد ‫از فوران آتشفشانه...
‫و از یه جامعه‌ی ‫کاملاً متفاوت.
‫متوجه نمی‌شم.
‫معنیش اینه که ‫زنده بیرون اومده.
‫معنیش اینه که ‫از پمپئی فرار کرده.
‫آویانیوس زنده می‌مونه؟
‫آره.
‫موفق شدیم.
‫یه بازمانده‌ی ‫واقعی پیدا کردیم.
‫هه!
‫با این حساب، ‫این یه داستان از نجات و بقاست.
‫داستان زنده موندن آویانیوسه.
‫آویانیوس فلیچیونی. فلیچیونی.
‫اولین باره که اسم ‫کاملش رو می‌بینیم.
‫همین‌طوره، ولی چیزهای ‫بیشتری هم اونجا هست.
‫خب.
‫آلومنو کاریسیمو ‫ماسری فکرونت.
‫خب، «کاریسیمو» یعنی «عزیزترین»، درسته؟
‫عزیزترین آویانیوس.
‫خب، آلومنو.
‫آلومنو.
‫خب، «آلومنو» یعنی «دانش‌آموز»، درسته؟
‫یا...
‫نه.
‫این کتیبه فاش می‌کنه که ‫آویانیوس یتیم شده بود.
‫این معنی دوم آلومنوئه.
‫خودش زنده می‌مونه، ‫ولی مادرش نه.
‫تنها چیزی که نوشته همینه.
‫و نمی‌دونیم چه بلایی ‫سر مادرش اومده.
‫شاید داستان‌هایی باشه ‫که گفتنشون خیلی سخته.
‫چیزهایی که حتی ‫نمی‌تونید تصورش رو بکنید.
‫مثل بچه‌ای که ‫مادرش رو از دست می‌ده.
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، ‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم،
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‫از دست دادن کسی که ‫اولین کلمات آدم رو شنیده.
‫کسی که وقتی آدم زمین ‫می‌خورد، بغلش می‌کرد.
‫کسی که همیشه حضور داره...
‫...کسی که آدم رو بهتر ‫از خودش می‌شناسه.
‫و آویانیوس تنهاست.
‫کاملاً و تماماً تنهاست.
‫شاید قوه تخیل هم، ‫مثل تاریخ، ته می‌کشه.
‫‏[یتیم]‏
‫تموم شد.
‫وقتشون تموم شد.
‫آخرین روز پمپئی ‫به پایان رسید.
‫ستون فوران بالاخره فرو ‫می‌ریزه و موج پشت موج،
‫جریان‌های آذرآواری ‫به پمپئی برخورد می‌کنن.
‫تمام اون زندگی خاموش می‌شه.
‫شهر به همراه ‫مردمش مدفون می‌شه.
‫قصه‌هاشون برای هزاران سال ‫زیر خاکستر مهروموم می‌شه.
‫[پمپئی نابود شد ‫هرکولانیوم نابود شد]
‫وقتی این پروژه رو ‫شروع کردم،
‫فکر می‌کردم نجیبانه‌ست...
‫که قالب‌های گچی ‫غم‌انگیز اجساد...
‫مردم پمپئی رو نشون ندم،
‫آدم‌هایی که در لحظات ‫پایانی‌شون خشکشون زده.
‫در تمام دنیا شناخته‌شده‌ان...
‫و نگرانم که مبادا بهشون ‫بی‌حس شده باشیم.
‫بی‌حس به زندگی‌شون،
‫بی‌حس به آدم‌های واقعی ‫و رنج واقعی‌شون.
‫ولی تنها راهی که باعث می‌شه ‫آدم بی‌حس بشه...
‫اینه که با سرنوشت ‫و داستان‌هاشون درگیر نشه.
‫با دنبال کردن ژولیا، ‫با دنبال کردن سرباز پرایتوری و آویانیوس،
‫دیگه درگیر شدیم؛ این‌ها ‫فقط قالب‌های گچی نیستن،
‫آدم هستن ‫و این‌ها داستان‌هاشونه.
‫و این آدم‌ها زندگی کردن، ‫عشق ورزیدن.
‫خانواده داشتن، خونه داشتن.
‫آدم‌هایی رو داشتن که بهشون ‫اهمیت می‌دادن و بعد از اون فاجعه،
‫کسانی بودن که دنبالشون ‫گشتن و وقتی پیداشون نکردن،
‫براشون عزاداری کردن.
‫اول این پروژه،
‫هدفم این بود داستانی ‫از پمپئی رو بگم که نمی‌دونیم.
‫به‌نوعی، شاید ‫داستان‌های بقا و نجات.
‫شاید آویانیوس تونسته ‫باشه زنده از شهر خارج بشه.
‫شاید از نظر جسمی ‫زنده مونده باشه.
‫ولی اگه در این مسیر،
‫آدم همه‌چیز رو از دست بده، ‫بقا چه معنایی داره؟
‫خب، فکر کنم بقا ‫فقط این نیست که...
‫زنده بمونی و بدون شک، ‫به معنی فراموش کردن...
‫یا سعی برای پاک ‫کردن گذشته نیست،
‫بلکه یعنی ادامه دادن به زندگی، ‫که آدم تصمیم بگیره زندگی و رشد کنه.
‫و وقتی ضربه‌ی روحی و رشد می‌تونن ‫کنار هم در یه مسیر قرار بگیرن،
‫همینه که راه ‫برای پیشرفت رو باز می‌کنه.
‫روان‌شناس‌ها از آسیب‌های ‫بعد از حادثه حرف می‌زنن،
‫ولی یه پدیده مرتبط هم ‫وجود داره...
‫به اسم رشد بعد از حادثه...
‫و همینه که می‌تونه ‫آینده رو بسازه.
‫صبر کن، واقعاً همچین چیزی هست؟ ‫رشد بعد از حادثه؟
‫آره، بعضی از مردم ‫وقتی یه اتفاق واقعاً تلخ...
‫مثل پمپئی رو از سر گذرونده باشن، ‫تجربه‌اش می‌کنن.
‫آدم‌ها سعی می‌کنن برای اتفاقی ‫که افتاده معنا پیدا کنن...
‫و این ممکنه باعث بشه درک ‫عمیق‌تری نسبت به زندگی پیدا کنن،
‫که یه هدف جدید پیدا کنن.
‫شاید آویانیوس هم ‫همچین حسی داشته باشه.
‫به نظرم دلیلی داریم ‫که بهش امیدوار باشیم.
‫آسیب همیشه بخشی ‫از سرنوشتش باقی می‌مونه،
‫ولی قرار نیست ‫کل زندگیش بشه.
‫همم. ممنون، سریتا.
‫فکر کنم تازه دارم می‌فهمم ‫روان‌شناسی بحران...
‫خیلی فراتر از آژیر خطر ‫و واکنش‌های اولیه‌ی مغزه.
‫خب، راستش هیچ‌وقت ‫خیلی از عنوان...
‫روان‌شناس بحران ‫خوشم نمی‌اومد.
‫اوه.
‫ترجیح می‌دم من رو...
‫به‌عنوان روان‌شناس بقا بشناسن.
‫تقریباً مطمئنم توی ‫این زمینه می‌تونم بهت کمک کنم.
‫وای، مرسی.
‫خواهش می‌کنم. این کمترین ‫کاری بود که می‌تونستم بکنم.
‫خب، مثل این‌که دیگه ‫یه روان‌شناس بقا شدم.
‫ممنون.
‫فقط قول بده دیگه هیچ آژیر ‫خطری رو به صدا درنیاری.
‫خب، به نظرم چیزی که ‫مردم هیچ‌وقت در خصوص...
‫پمپئی بهش فکر نمی‌کنن، ‫عواقب بلافاصله بعد از فوران آتشفشانه.
‫آه!
‫آویانیوس فقط یکی ‫از هزاران داستانیه...
‫از آدم‌هایی که ‫تونستن نجات پیدا کنن.
‫ممکنه هزاران، ‫شاید ده‌ها هزار آواره...
‫از پمپئی، هرکولانیوم و بقیه‌ی ‫مناطق آسیب‌دیده وجود داشته باشه.
‫هوم.
‫همه‌شون آواره شدن.
‫همه‌شون بی‌خانمان. ‫همگی استیصال‌زده.
‫می‌تونیم اینجا استراحت کنیم.
‫خدایا، هیچ‌وقت...
‫این‌طوری بهش فکر نکرده بودم.
‫خیلی... خب، ‫خیلی تکان‌دهنده‌ست،
‫تصویر خیلی معاصری هم هست.
‫می‌تونی بری یه‌کم آب بیاری؟
‫آره.
‫در واقع، عواقب فوران وزوو،
‫یک بحران بشردوستانه‌ی ‫تمام‌عیار بوده.
‫حتماً اردوگاه‌های ‫موقتی وجود داشته،
‫حتماً صف‌های غذا بوده، ‫خانواده‌های جداشده از هم.
‫کل جوامعی از مردم که از هم ‫پاشیدن و برای همیشه نابود شدن.
‫صبر کن. برای همیشه نابود نشدن، ‫پمپئی نابود نشد.
‫استیون، پمپئی نابود شد.
‫زیر خروارها ‫خاکستر و سنگ پا...
‫و موج‌های جریان ‫آذرآواری دفن شد.
‫وزوو کاملاً محوش کرد.
‫قبول دارم. ‫خود شهر پمپئی دفن شد،
‫ولی یه شهر فقط ‫ساختمون‌هاش نیست،
‫فقط کاشی‌کاری‌ها و نقاشی‌های ‫دیواریش نیست، جامعه‌اشه.
‫مردم فرار کردن ‫و زندگیشون رو از نو ساختن،
‫رشد کردن، عاشق شدن، ‫خانواده تشکیل دادن.
‫پمپئی زنده موند چون جامعه‌اش، ‫مردمش، زنده موندن.
‫پمپئی یه مکان نیست، ‫خود مردمه.
‫دقیقاً.
‫من حتی تونستم الگوی...
‫اسکان مجدد بعد از فوران رو ‫در تمام خلیج ناپل پیدا کنم،
‫جوامع و کل خانواده‌ها.
‫جابه‌جا شدن، ‫زندگیشون رو از نو ساختن...
‫و ایمانشون رو هم حفظ کردن.
‫حتی شواهدی از معابد ‫جدید برای ایزیس هست،
‫که در سال‌های بعد ‫از فوران ساخته شدن.
‫گمونم هرچقدر هم که ‫این فاجعه‌ها ویرانگر باشن،
‫فرصتی هم هستن برای ‫درخشش انسانیت.
‫همین‌طوره. دقیقاً همین‌طوره.
‫ولی بیا یه نگاه دیگه ‫به این کتیبه بندازیم.
‫فکر نمی‌کنم به واژه‌ی آلومنو ‫توجه کافی کرده باشی.
‫چی؟
‫می‌شه وایستیم؟
‫آهان، باشه. متوقفش می‌کنیم.
‫آره. آره.
‫وایستیم.
‫اوهوم.
‫خب، «آلومنو» یعنی «یتیم»، درسته؟
‫اوه، باید لاتینت رو بهتر کنی، هیدلستون.
‫خب، یه معنی دیگه هم داره.
‫به‌جای «یتیم»، ‫سعی کن «فرزندخوانده» بخونیش.
‫برای ارواح درگذشتگان،
‫خانواده‌ی ماسوری این رو برای ‫آویانیوس فلیچیونی ساختن.
‫عزیزترین...
‫...پسرخوانده‌شون.
‫پس اینطوری شد؟
‫خانواده‌ی ماسوری.
‫آوی. آوی!
‫خانواده‌ی برنزکار.
‫مارکوس، آویه!
‫آویانیوس رو ‫به فرزندخوندگی گرفتن.
‫من این‌طوری می‌خونمش. آره.
‫آوی!
‫اوه، آوی!
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫مراقبتیم. مراقبتیم.
‫پیدامون کردی.
‫پیداش کردن.
‫تاریخ واقعیت‌ها رو در اختیارمون می‌ذاره، ‫نام‌ها، تاریخ‌ها، مکان‌ها...
‫و با این‌که تمام ‫این مدارک حیاتی هستن،
‫هیچ‌وقت تمام جزئیات رو ‫در اختیارمون نمی‌ذارن.
‫این‌که مردم چه احساسی داشتن. ‫چطور زندگی کردن. چطور عشق ورزیدن.
‫و این هم یه نوع ‫دیگه از حقیقته.
‫حقیقتیه که از همدلی...
‫و تخیل و قصه‌گویی ‫به دست میاد.
‫امیدوارم ‫با ترکیب این دو تا،
‫مدرک و همدلی،
‫تاریخ و داستان،
‫امیدوارم به حقیقت ‫کامل‌تری رسیده باشم.
‫می‌دونم که مردم ‫پمپئی رو پیدا کردم...
‫و امیدوارم سرگذشتشون رو ‫درست روایت کرده باشم.
‫بله؟
‫تام، توی صحنه منتظرتن.
‫عالیه. ممنون، ‫دیوید. الان میام.
‫[اتاق نویسندگان]
‫خب، اصلاً چرا این کارها رو می‌کنیم؟ ‫چرا سعی می‌کنیم درک کنیم؟
‫توی جشن پایان ‫فیلم‌برداری می‌بینمت.
‫می‌بینمت.
‫چرا با مردم گذشته ‫ارتباط برقرار کنیم؟
‫این‌همه راه اومدیم، ‫این‌همه تلاش کردیم.
‫سلام، داریو. سلام.
‫و چرا از قصه‌گویی برای سفر ‫در زمان استفاده کنیم؟
‫خب، درسته. پس...
‫فکر کنم در مورد ‫گذشته داستان می‌گیم...
‫تا چیزی رو در مورد زمان ‫حال خودمون درک کنیم.
‫این داستان‌ها، عدسی‌ای می‌شن که از پشتشون ‫بررسی می‌کنیم الان کی هستیم...
‫و شاید با گوش دادن ‫به نیاکانمون...
‫خیلی‌خب، ‫یه‌لحظه سکوت در صحنه.
‫...همدلی با اون‌ها، ‫درک کردنشون،
‫چیزی در مورد خودمون ‫و شاید...
‫حتی در مورد آینده‌مون، ‫یاد بگیریم.
‫گفتم سکوت در صحنه!
‫و حرکت!
‫خب، کاری که الان می‌کنیم،
‫چیزی رو می‌سازه که ‫قراره بشه یه مجسمه برنزی.
‫وای! چه حرف عمیقی!
‫باید این رو بنویسیم ‫روی تابلوی بیرون.
‫مارکوس ماسوریوس؛ ‫سازنده‌ی آینده.
‫خیلی‌خب.
‫نه، جدی می‌گم.
‫نسل‌های بعدی می‌خوان بدونن.
‫باشه، خیلی زرنگی.
‫ببخشید، ببخشید، ‫یادم رفت.
‫دیالوگم چی بود؟
‫کات! ایرادی نداره، ‫نگران نباش.
‫صبر کنید، ‫دوباره شروع می‌کنیم.
‫ببخشید، ببخشید بچه‌ها.
‫دوباره بریم.
‫صحنه‌ی ۲۴۲، برداشت ۵۸.
‫بیاید یه بار دیگه امتحان کنیم، باشه؟
‫خب، دستت درد نکنه استیون.
‫می‌دونی، هنوز بهت امید هست، ‫هیدلستون جوان.
‫اگه این جریان بازیگریت ‫به جایی نرسید،
‫توی پروژه بازماندگان ‫پمپئی همیشه برای کسی که...
‫به لاتین مسلط باشه جا هست.
‫خب، بخت یار شجاعان است.
W W W . M O V I E S H O . C O M
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M