‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫«قسمت دهم»
‫آفرین!
‫عالیه.
‫آفرین!
‫- آفرین! ‫- بجنب.
‫یه کم پول به من بده.
‫یوآن مو چینگ.
‫عذر میخوام.
‫یوآن مو چینگ.
‫چینر، بیا بازی کن.
‫زود باش چینر.
‫چینر.
‫چینر، داری چیکار میکنی؟
‫زودباش چینر.
‫چینر.
‫12:45 ظهر.
‫مو چینگ، جریان چیه؟
‫12:45 ظهر.
‫در مورد چی حرف میزنی؟
‫12:45 ظهر.
‫بیا بریم. بیا بریم خونه.
‫من توی دنیات همراهیت میکنم.
‫سه.
‫دو.
‫یک.
‫«شکارچی روح»
‫مو چینگ.
‫باز شو.
‫مکانیسم دفاعیش خیلی قویه.
‫یعنی برای ذهن و روانش اتفاقی افتاده؟
‫باید اول از اینجا برم بیرون.
‫امروز چندمه؟
‫امروز اول اکتبره.
‫داریم به پونزدهم اکتبر،
‫نزدیک میشیم.
‫چی شده؟
‫نمیدونم چه بلایی سرش اومده.
‫از کنار یه عبادتگاه رد شدیم.
‫آدمای اونجا دورش رو گرفتن.
‫به نظرم اومد یه چیزی درست نیست.
‫وقتی دویدم سمتش،
‫من رو هل داد توی آب.
‫من رفتم دنبالش ببینم چی شده.
‫ولی جوابم رو نمیداد.
‫همش زیر لب میگفت،
‫"12:45 ظهر."
‫نفهمیدم چرا این رو میگه ‫برای همین رفتم توی ذهنش.
‫ذهنش کاملا تاریکه.
‫یه دونه در هم نتونستم پیدا کنم.
‫نبضش خیلی تند میزنه.
‫مو چینگ.
‫تو کی هستی؟
‫- خوبی؟ ‫- به من دست نزن.
‫مو چینگ.
‫- به من دست نزن! ‫- زود باش.
‫- مو چینگ. ‫- به من دست نزن!
‫- مو چینگ. ‫- خانوم یوآن.
‫- مو چینگ. ‫- به من دست نزن!
‫خانوم یوآن.
‫چینر.
‫این سری تو رو با خودم میبرم.
‫یه نگاهی اینجا بنداز.
‫این ذهن مو چینگه.
‫هر راهی که میشد رو امتحان کردم.
‫نمیتونم ورودی رو پیدا کنم.
‫توی تمام ذهن هایی که تا الان رفتم،
‫همیشه معمولا یه سری،
‫سرنخ های مشخصی توی ذهن بوده.
‫اما اینجا،
‫اصلا نمیدونم از کجا شروع کنم.
‫آیینه ات رو بده به من.
‫با اینکه اینجا خالیه،
‫اما نور داره.
‫یه امتحانی میکنم.
‫جانگ شو.
‫«دو. ده. یک.»
‫«یک.»
‫«دو»
‫«سه»
‫«شش»
‫اون چیه؟
‫احیانا لی لی نیست؟
‫لی لی چیه؟
‫«یک.»
‫«دو»
‫«سه»
‫«شش»
‫«نه»
‫مسخره بازی درنیار.
‫من...
‫در باز شد.
‫من روی ده ایستادم.
‫«یک»
‫من رو «یک» ام.
‫اول اکتبر.
‫امروزه.
‫- بریم. ‫- بریم.
‫چرا توی یه استودیو عکاسی ایم؟
‫مو چینگ معمولا با فرم پلیسشه.
‫نمیدونستم،
‫از لباس پوشیدن خوشش میاد.
‫ولی،
‫چرا ذهنش،
‫اومده توی یه استودیو عکاسی؟
‫بیا اینجا رو بررسی کنیم.
‫چینر، بیا اینجا.
‫جانگ شو.
‫دوباره شروع کردی که.
‫چینر.
‫چی شده؟
‫تکون نخور.
‫چه خبره؟
‫عینکم.
‫تو چرا اینجایی؟
‫مو چینگ بیشتر یه خانوم ساده هست.
‫چرا ذهنش،
‫توی یه همچین جای عجیبیه؟
‫بیا بریم توی اتاق بعدی.
‫من نمیدونستم،
‫مو چینگ انقدر خودشیفته ست.
‫همش عکسای خودشه.
‫چینر.
‫ببین.
‫عکس منم اینجاست.
‫کوپر هم هست.
‫از تو همین الان عکس گرفته شد.
‫قاب عکس تو هم روی دیواره.
‫انگار تو خیلی براش مهمی.
‫این عکس تکون میخوره.
‫چینر، اینجا چیزی برای دیدن وجود نداره.
‫بذار ببینمش.
‫- اینجا چیزی برای دیدن نیست، چینر. ‫- مو چینگ.
‫بریم اتاق بعدی.
‫تو و اون واقعا،
‫خیلی تجربه سختی توی اون تانک داشتین.
‫متوجهم.
‫داشتی مو چینگ رو نجات میدادی.
‫تو چی میفهمی؟ ‫بیا بریم.
‫بذار یه نگاه دیگه بندازم.
‫چیزی برای دیدن نیست. بیا بریم.
‫میخوام ببینم بعدش من رو نشون میده یا نه.
‫نمیخواد.
‫این اتاق،
‫و اتاق قبلی شبیه همدیگه هستن.
‫فقط عکس ها متفاوتن.
‫بازم فقط عکس های تو و مو چینگه.
‫ذهن و واقعیت،
‫خیلی عمیق به هم متصلن.
‫این یعنی،
‫من خیلی برای مو چینگ،
‫مهمم.
‫جانگ شو.
‫چه عکس قشنگی.
‫مال کی هست؟
‫این...
‫کی رفتیم اینجا؟
‫فراموش کردی؟
‫یادم نمیاد.
‫نه، قضیه این نیست.
‫این اتفاق هرگز رخ نداده.
‫تو همین الان گفتی،
‫ذهن با واقعیت در ارتباطه و به هم متصلن.
‫آره.
‫من این هم گفتم که،
‫ذهن یه جورایی ادامه واقعیته.
‫چیزی که بهش میگن ضمیر ناخوادآگاه.
‫درست میگم؟
‫این ها توهماتشه.
‫باشه پس.
‫حداقل این مشخصه.
‫برای خانوم یوآن،
‫تو یه فرد خاص هستی.
‫خاص؟
‫من خاصم؟
‫اگه اینجوریه،
‫توی ذهن تو،
‫باید پر از عکس های من باشه.
‫تو توی ذهن من بودی.
‫عکسی اونجا بود؟
‫- نبود؟ ‫- بود؟
‫باشه. بریم.
‫بریم.
‫چینر.
‫همه اتاق ها مثل همدیگه هستن.
‫نمیتونیم همینطور دور خودمون بچرخیم.
‫اگه همینطور ادامه بدیم،
‫هیچوقت نمیتونیم از اینجا بیایم بیرون.
‫دقت کردی که،
‫داره تاریک تر میشه؟
‫به نظرم احتمال اینکه،
‫داریم به ضمیر ناخودآگاه،
‫یوآن مو چینگ نزدیک میشیم زیاده.
‫تاریک ترین و عمیق ترین مکان.
‫نجار ژانگ رو،
‫یادته؟
‫ذهنش یه هزارتو بود.
‫فکر میکنی،
‫ذهن مو چینگ هم همینطوریه؟
‫ممکنه خودش رو گم کرده باشه.
‫ممکنه.
‫نمیتونیم عمیق تر از این جلو بریم.
‫همه این اتاق ها از عکس پر شده.
‫بیا این کار رو بکنیم.
‫بیا از طریق عکس ها،
‫سرنخ پیدا کنیم.
‫این تنها راهمونه.
‫چینر.
‫ببین.
‫این دختر،
‫باید کوچیکی های مو چینگ باشه.
‫پسره کیه؟
‫نمیشناسمش.
‫این بهتر از اون یکی نوشته شده.
‫اینطوری بنویسش.
‫فهمیدی؟
‫این عکس حرکت میکنه.
‫داداش، بدو بیا.
‫فکر میکنی این خوب نوشته شده؟
‫آره.
‫دوباره مینویسمش.
‫اون یوآن یی هست.
‫مو چینگ و داداشش، یوآن یی،
‫خیلی به هم نزدیک بودن.
‫اما،
‫ما هیچوقت یوآن یی رو ندیدیم.
‫نظرت چیه؟
‫در قفله.
‫کاری که الان کردی،
‫مکانیسم دفاعیش رو تحریک کرد.
‫هی.
‫مگه بلد نیستی قفل باز کنی؟
‫امتحانش کن.
‫روشی که توی واقعیت هست اینجا کار نمیکنه.
‫تو گفتی،
‫اون مکانیسم دفاعی مو چینگ بود.
‫پس فقط میتونیم به روش خودش قفل رو باز کنیم.
‫چینر چطوره که،
‫بقیه درها رو بررسی کنیم؟
‫- قفلن. ‫- چینر.
‫این قفل،
‫با بقیه فرق داره.
‫یه ساعت آفتابیه.
‫ساعت آفتابی،
‫یه وسیله خیلی قدیمی ‫برای اندازه گیری زمانه.
‫این قفل به زمان مربوطه.
‫زمان؟
‫دقیقا.
‫جانگ شو.
‫سعی کن زمان هایی که،
‫برای مو چینگ مهمه رو به یاد بیاری.
‫منظورت ساعتیه که،
‫قبل از اینکه مو چینگ رو هیپنوتیزم کنم،
‫هی داشت تکرار میکرد؟
‫چینر، 12:45 بود.
‫یه امتحانی بکن.
‫بریم.
‫مراقب باش! خودت رو قایم کن!
‫اون صدای مو چینگه.
‫زود باش بیا یه نگاهی بندازیم.
‫بریم.
‫شماها کی هستین؟
‫- اینجا چیکار میکنین؟ ‫- مو چینگ.
‫ما اومدیم اینجا نجاتت بدیم.
‫داداش، این ها دوستامن.
‫اون ها اونجان! ‫بیاین!
‫چینگر.
‫رئیس هونگ به ما رسید.
‫بچه ها یه لطفی میکنین؟
‫خواهرم رو صحیح و سالم از اینجا ببرید.
‫12:45 ظهر.
‫روی پل منگ شیونگ میبینمت.
‫نه.
‫- نه! ‫- وقت رفتنه.
‫- نه! ‫- اون ها اونجان!
‫- برو! ‫- داداش!
‫داداش!
‫در رو بشکونین!
‫یوآن یی.
‫پدرت، یوآن ژن،
‫و نیروهاش،
‫تمام خروجی ها رو بستن.
‫فقط یه راه هست.
‫باید مبارزه کنیم.
‫بچه ها.
‫دختره رو پیداش کنین.
‫نباید بذاریم دختر یوآن ژن فرار کنه.
‫با من بیا!
‫پیداش کنین.
‫بریم.
‫- زود باش. ‫- ولم کن.
‫من برمیگردم دنبال داداشم.
‫مو چینگ، به من گوش بده.
‫برگشتنت هیچ کمکی به اوضاع نمیکنه.
‫به حرف داداشت گوش کن.
‫بیا اول یه جای امن پیدا کنیم. باشه؟
‫از این سمت بریم.
‫زود باشین.
‫مو چینگ، وقت نداریم.
‫باید عجله کنیم.
‫بجنبین.
‫خانوم.
‫خانوم، خوشحالم حالتون خوبه.
‫با من بیاین. ‫براتون یه مسیر امن پیدا میکنم.
‫چرا باید به تو اعتماد کنیم؟
‫ایشون فرمانده گئو هستن.
‫ایشون یکی از افراد پدرمه.
‫بسیار خب.
‫بیاین بریم دنبالش.
‫- بریم. ‫- اما...
‫برو.
‫بریم، خانوم.
‫از این سمت!
‫12:45 ظهر.
‫ساعتیه که اون و برادرش با هم توافق کردن.
‫انگار این قضیه،
‫مربوط به برادرشه.
‫بیا بریم دنبالش،
‫و علت اختلال و مشکلش رو پیدا کنیم.
‫ستوان غیبش زد.
‫هنوز وقتش نشده.
‫داداش.
‫باید سالم برگردی.
‫وقتش شد.
‫چینر.
‫قضیه چیه؟
‫چرا داداشش نرسید؟
‫یعنی اتفاقی افتاده؟
‫نمیدونم.
‫داداش.
‫مو چینگ، نمیتونی بری.
‫- به من گوش کن، نمیتونی بری. ‫- ولم کن.
‫اگه برگردی اونجا،
‫خودکشی کردی.
‫صدای شلیک گلوله بود.
‫داداشم توی خطره.
‫ولم کن.
‫مو چینگ، به من گوش بده.
‫اگه داداشت ازت خواسته ‫که اینجا براش صبر کنی،
‫باید اینجا بمونی.
‫اگه برگرده چی؟
‫من هدف دزدها نیستم.
‫برات یه نگاهی میندازم.
‫جانگ شو.
‫نگران نباش. ‫بسپرش به من.
‫ازش مراقبت کن.
‫باید سالم برگردی.
‫یوآن یی.
‫چی شده؟
‫چینر.
‫چه خبره؟
‫من با چشمای خودم،
‫جسد داداششو دیدم.
‫چطوری جلوی مو چینگ ظاهر شد؟
‫یه کم فکر کنی میفهمی چه خبره.
‫داری میگی که،
‫مو چینگ نتونسته،
‫مرگ برادرش رو تا الان هضم کنه؟
‫بریم.
‫وقتشه.
‫چینر.
‫دیدیش؟
‫من نمیدونستم مو چینگ،
‫قبلا توسط اراذل و اوباش دزدیده شده بوده.
‫احتمالا،
‫برادرش تو این اتفاق،
‫جونش رو از دست داده.
‫مو چینگ نتونسته،
‫مرگ برادرش رو بپذیره و هضم کنه.
‫برای همین، خیال پردازی میکنه،
‫که برادرش زنده ست.
‫یعنی این اختلال هذیونی ‫همونطوریه که طب غربی،
‫توصیف کرده؟
‫آره.
‫احتمالا توسط یه محرک خارجی تحریک شده،
‫و باعث به وجود اومدن اختلال هذیونیش شده.
‫اختلال هذیونی روندش اینطوریه.
‫توهمات،
‫همراه با تمایلات خشن همراهن.
‫چینر.
‫چطوری باید این اختلال رو درمان کنیم؟
‫بیا این کار رو بکنیم.
‫صبح، من میرم به عمارت یوآن،
‫تا جزئیات اون آدم ربایی رو در بیارم.
‫بانو شی سان.
‫اگه بیدار شد،
‫و کنترلش رو دوباره از دست داد،
‫از این استفاده کن.
‫باشه.
‫دنبال کی میگردین؟
‫لطفا بگید که،
‫من دنبال یوآن یی هستم.
‫ارباب یوآن جوان.
‫چی گفتین؟
‫دکتر چین اینجا هستن.
‫پیشخدمت وانگ.
‫امروز،
‫دنبال ارباب یوآن جوان هستم.
‫قضیه چیه؟
‫یه سری چیزها هستن،
‫که میخوام ازشون بپرسم.
‫ایشون اینجا نیستن.
‫لطفا از اینجا برید.
‫خانوم وان اومدن.
‫دکتر چین.
‫چرا اینجا وایستادین؟ ‫بیاین داخل.
‫نیازی نیست.
‫اومدم که،
‫در مورد ارباب یوآن جوان تحقیق کنم.
‫بعد از اون میرم.
‫داخل صحبت میکنیم.
‫وسایل رو بیارید.
‫خانوم وان.
‫رک میپرسم.
‫ارباب یوآن یی جوان،
‫پنج سال پیش توی حادثه آدم ربایی،
‫فوت شدن؟
‫موقعی که ما به کوچه رسیدیم،
‫جونی تو تنش نمونده بود.
‫اون،
‫اینجاش تیر خورده بود.
‫کل عمارت یوآن،
‫از مرگ یوآن یی با خبرن،
‫به جز مو چینگ.
‫برای اینکه ازش محافظت کنین،
‫این قضیه رو به مردم هم نگفتین.
‫چینگر خودش رو سرزنش میکرد.
‫فکر میکنه که باعث و بانی ‫مرگ یوآن یی هست.
‫نتونست هضمش کنه.
‫برای همین، خیال میکنه که یوآن یی زنده ست.
‫برای راحت بودنش،
‫برادرم قدغن کرده که ‫خدمتکارها به این قضیه اشاره کنن.
‫متوجهم.
‫چرا در مورد یوآن یی میپرسین؟
‫برای چینگر اتفاقی افتاده؟
‫نگران نباشین خانوم وان.
‫مو چینگ حالش خوبه.
‫دو روزی رفته تعطیلات.
‫بعدش برمیگرده.
‫ازم خواست بهتون بگم که،
‫خیلی دلش براتون تنگ میشه.
‫ممنونم که گفتین.
‫من دیگه رفع زحمت کنم.
‫من سعی کردم ‫به تمام راه های ممکن فکر کنم.
‫اما مرگ برادرش یه حقیقته.
‫ما نمیتونیم،
‫برادرش رو زنده کنیم.
‫جانگ شو.
‫تو من رو یاد یه چیزی میندازی.
‫درسته که حقیقت مرگ یوآن یی عوض نمیشه،
‫اما ما میتونیم به مو چینگ ‫کمک کنیم مرگ برادرش رو بپذیره.
‫یه چیزی یادم اومد.
‫چینر.
‫یادته توی ذهنش،
‫برادرش گفت،
‫سربازای پدرم بیرونن؟
‫وقتی برگشتم،
‫جسد نیروهای ارتش یوآن رو دیدم.
‫- پس... ‫- بیا با دو طرف داستان کار کنیم.
‫تو از سمت رئیس هونگ زمان بخر.
‫من از یوآن ژن کمک میگیرم.
‫بیا به مو چینگ کمک کنیم ‫تا یادش بیاد واقعا چه اتفاقی افتاد.
‫باشه.
‫بریم.
‫شماها کی هستین؟
‫اینجا چیکار میکنین؟
‫مو چینگ، ما اومدیم اینجا نجاتت بدیم.
‫داداش، اون ها دوستام هستن.
‫اون ها اونجان! ‫بیاین!
‫چینگر، دزدها به ما رسیدن.
‫بچه ها یه لطفی میکنین؟
‫خواهرم رو صحیح و سالم از اینجا ببرید.
‫من سر اون ها رو گرم میکنم.
‫نیازی نیست.
‫من استاد هونگ رو متوقف میکنم.
‫شماها باید برید.
‫- جانگ شو. ‫- مو چینگ.
‫من هدفشون نیستم.
‫امنیت تو تنها چیزیه که مهمه.
‫روی پل منگ شیونگ میبینمت.
‫بهم اعتماد کن.
‫چینر.
‫- بریم. ‫- نه.
‫جانگ شو، برگرد.
‫در رو بشکونین!
‫برو به جهنم!
‫یی هنگ.
‫ممکنه جانگ شو توی خطر بیوفته؟
‫به من گوش کنین.
‫از این در برید بیرون.
‫بعد از اینکه رفتین بیرون،
‫زیردست پدرتون، فرمانده گئو،
‫راه پل منگ شیونگ رو بهتون نشون میده.
‫باید بدونین که،
‫رئیس هونگ هدفش خانواده یوآنه.
‫تا وقتی شما دو تا رو نگیره،
‫یوآن ژن میتونه پیروز بشه.
‫فهمیدین؟
‫یوآن یی.
‫مو چینگ رو به تو میسپرم.
‫نگران نباش.
‫مراقب باش.
‫روی پل منگ شیونگ میبینمتون.
‫بریم چینگر.
‫بیا.
‫عوضی، نمیتونی فرار کنی!
‫برید دنبالش!
‫- بقیه، دنبال من بیاین. ‫- بله، قربان.
‫زود باشین.
‫بیاین. من اینجام.
‫سعی کن دوباره فرار کنی.
‫پس برو که رفتیم.
‫- ببریدش. ‫- تکون بخور.
‫امیدوارم فرار کرده باشن.
‫اوضاع چطوره؟ ‫وضعیت چیه؟
‫ژنرال، ما منطقه رو بررسی کردیم.
‫حمله کردن به این استودیو سخته.
‫هر چند تعدادشون کمه،
‫اما خیلی سفت و سخت دارن ‫نگهبانی منطقه رو انجام میدن.
‫به نظرم نباید عجولانه واکنش بدیم.
‫ژنرال.
‫شلیک نکنین.
‫منم.
‫ارباب یی هنگ جوان.
‫اونجا چیکار میکردی؟
‫به من گوش کنین ژنرال.
‫وضعیت اینطوریه که،
‫رئیس هونگ تقریبا 30 تا یا بیشتر آدم داره.
‫ولی اونایی که اسلحه دارن خیلی نیستن.
‫دخترم رو دیدی؟
‫بله. خانوم یوآن حالشون خوبه.
‫دیگه کی اونجاست؟
‫یوآن یی.
‫ارباب یوآن جوان.
‫هر دوی اون ها الان حالشون خوبه.
‫متاسفانه باید عجله کنین ‫و به استودیو حمله کنین.
‫فرار کردن بسه!
‫بگیرینشون!
‫ژنرال.
‫اوضاع اضطراریه.
‫- نباید دست دست کنین. ‫- حمله!
‫حمله!
‫- جانگ شو. ‫- مو چینگ؟
‫رئیس هونگ خبر بد دارم.
‫نیروهای یوآن ژن دارن حمله میکنن.
‫لعنت بهش.
‫همین الان دخترت رو میکشم.
‫رئیس هونگ.
‫جانگ شو!
‫- جانگ شو. ‫- مو چینگ.
‫حالت خوبه؟
‫داداش!
‫شکست خوردیم.
‫بیا یه راه دیگه رو امتحان کنیم.
‫ببینیم چطور پیش میره.
‫عمه اش گفت که ‫یوآن یی توی یه کوچه مرده.
‫اون توی استودیو نمرده.
‫حداقل به این مرحله رسیدیم.
‫بعدش باید چیکار کنیم؟
‫رئیس هونگ، میکشمت.
‫مو چینگ.
‫مو چینگ، به هوش اومدی.
‫داری چیکار میکنی؟
‫خانوم یوآن.
‫حالتون چطوره؟
‫خوبم.
‫تو خوب نیستی.
‫میدونی چطوری...
‫خانوم یوآن.
‫اگه هر گونه احساس ناراحتی دارین،
‫بهمون بگین.
‫چه جسمی،
‫چه روحی.
‫ما برای کمک اینجاییم.
‫نگران نباشین.
‫راستش،
‫من یه راز دارم.
‫میخوام فاشش کنم.
‫بسیار خب.
‫میخوام فقط به یه نفر بگم.
‫مشکلی نیست.
‫به کی دوست داری بگی؟
‫«مطب شائو جانگ»
‫ارباب یی هنگ جوان، یه کم خوراکی درست کردم.
‫بیاین کمی بخورین.
‫خانوم یوآن چطورن؟
‫دقیق نمیشه گفت.
‫راستی،
‫بقیه کجان؟
‫اجرا دارن.
‫میتونین از سکوت و آرامش لذت ببرین.
‫میتونین روی درمان مریض ها تمرکز کنین.
‫خانوم یوآن.
‫گفتی یه چیزی باید بهم بگی.
‫آره.
‫تشنمه.
‫یه کم آب میخوام.
‫مو چینگ.
‫میدونی توی دو روز گذشته ‫چقدر نگرانت بودیم؟
‫خوشحالم به هوش اومدی.
‫راستش،
‫میدونم چی میخوای بهم بگی.
‫قضیه اینه که...
‫خب،
‫تو یه خانومی.
‫اگه میخوای...
‫باید،
‫من باشم.
‫یه آقای متشخص مثل تو،
‫مثل،
‫اراذل غذا میخوره.
‫من سیر شدم. ممنون.
‫منظورم این نبود.
‫از غذات لذت ببر.
‫راستی،
‫میخوام امروز رو هم مرخصی بگیرم.
‫باید یه سری چیزها بگیرم.
‫اگه اتفاقی افتاد،
‫به جانگ شو بگو.
‫بفرمایید.
‫پس من میرم دیگه.
‫جانگ شو.
‫یه کم خوراکی میخوای؟
‫جانگ شو.
‫جانگ شو!
‫جانگ شو، بیدار شو.
‫خانوم یوآن.
‫نباید الان توی مطب باشین؟
‫من خوبم.
‫واقعا؟
‫من میدونم رئیس هونگ کجاست.
‫من میتونم کمکت کنم.
‫با من بیا.
‫چیزی نیست.
‫من خوبم.
‫مو چینگ خوب نیست.
‫با وضعیت فعلیش،
‫به خاطر اختلالش مضطرب و خشمگینه.
‫میتونه خیلی خطرناک باشه.
‫خطرناک؟
‫حالا باید چیکار بکنیم؟
‫باید سریع یوآن مو چینگ رو پیدا کنیم،
‫تا نذاریم به خودش صدمه ای بزنه.
‫هر چی زمان بیشتری بگذره،
‫وضعیتش بدتر میشه.
‫ممکنه حتی به ‫افراد بی گناه هم آسیب بزنه.
‫زمان خیلی حیاتیه.
‫بیا جدا بشیم و دنبالش بگردیم.
‫بریم.
‫بوآن،
‫یوآن،
‫«کارخانه چاپ هونگ لی»
‫رئیس هونگ.
‫خانوم یوآن.
‫چه اتفاق حیرت انگیزی.
‫خیلی سال گذشته،
‫ولی هنوز من رو یادته.
‫برادرم چطور مرد؟
‫من چطور فراموشش کردم؟
‫اصلا نمیدونی برادرت چطوری مرد؟
‫یه سری چیزا هست که،
‫باید بدونی.
‫خودت ببین.
‫بعد از خوندن این میفهمی که،
‫که پدرت چه خون خواهیه،
‫و اینکه پدرت دشمنت باشه چه حسی داره.
‫این رو بخون تا بفهمی.
‫«برای رئیس هونگ»