‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫«قسمت سیزدهم»
‫«نقشه چانگ شانژو»
‫«چهارده اکتبر»
‫«لوح یادبود جانگ شو»
‫«پانزده اکتبر»
‫«شکارچی روح»
‫جانگ شو،
‫این...
‫این استخون ماهیه.
‫به نظر میاد،
‫سایه ای که دیشب،
‫توی آب دیدیم،
‫از اینجور جونورها بوده.
‫باید مراقب باشیم.
‫نمیدونیم چه اتفاقی قراره بیوفته.
‫همش تقصیر منه.
‫لیو ژی،
‫در اصل من رو هدف قرار داده بوده.
‫حالا، تو و چینر هم،
‫پاتون به این داستان کشیده شد.
‫جانگ شو،
‫خودت رو سرزنش نکن.
‫همه ما هدف لیو ژی هستیم.
‫اون میدونه که تو حافظه ات رو از دست دادی،
‫و من خیلی احساس گناه میکنم.
‫اون حتی در مورد،
‫شکنجه خانوم یوآن خبر داره.
‫از همون اول هیچ کدوممون در امان نبودیم.
‫ممکنه ما توی بازی اون،
‫طعمه باشیم،
‫اما میتونیم شکارچی هم باشیم.
‫پس نگران نباش.
‫بهت قول میدم که،
‫نذارم اتفاقی برات بیوفته.
‫حق با اونه جانگ شو.
‫هر اتفاقی هم که بیوفته،
‫با همدیگه با خطر رو به رو میشیم.
‫نگاه کنین! یه خونه اونطرفه.
‫از اونجایی که نمیتونیم برگردیم،
‫چرا نریم و یه نگاهی بندازیم؟
‫بریم.
‫این شکلات تاریخ انقضاش گذشته.
‫قبلا یکی اینجا زندگی میکرده.
‫خیلی گرد و خاک داره.
‫حتما مدت زیادیه که خالیه.
‫جانگ شو،
‫سریع بیا و این رو ببین.
‫یه لکه بزرگ خون اینجاست.
‫اینجا یه قتلی رخ داده.
‫ولی، چرا هیچ ردی از تجسسات پلیس نیست؟
‫جانگ شو.
‫همه چیز به همین لحظه بستگی داره،
‫که بتونی از این مکان ‫زنده بیرون بری یا نه.
‫تصمیمت رو بگیر.
‫سریع تصمیمت رو بگیر.
‫تصمیمت رو بگیر.
‫جانگ شو.
‫«جانگ شو»
‫«دعوت نامه»
‫«پانزده اکتبر»
‫«چهارده اکتبر»
‫«دعوت نامه»
‫جانگ شو.
‫چرا یه خنجر توی دستت گرفتی؟
‫بذارش کنار.
‫جی شده؟
‫دقیقا چه خبره؟
‫پدرم هم این رو دریافت کرده بود.
‫دقیقا مثل هم هستن.
‫چیزی یادت میاد؟
‫انگار یه چیزی داره یادم میاد،
‫اما نمیتونم جزئیات رو به یاد بیارم.
‫نمیدونم این یه خوابه،
‫یا چیز دیگه.
‫این رو از کجا آوردی؟
‫من از کجا بدونم؟
‫دوباره فکر کن.
‫چینر، چرا زل زدی به من؟
‫- من... ‫- جانگ شو. باز هم فکر کن.
‫میدونی این قضیه چقدر برام مهمه؟
‫واقعا هیچی یادت نمیاد،
‫یا یه ایده دیگه ای داری؟
‫چه ایده ای داشته باشم؟
‫چینر، چه مرگته؟
‫من تازه وارد این اتاق شدم.
‫باشه.
‫بگو این چیه؟
‫خون.
‫بگو چرا یه خنجر خونی توی اتاقته.
‫اگه واقعا نمیتونی چیزی به یاد بیاری،
‫واقعا امیدوارم باز فکر کنی،
‫- چون میدونی این ها چطور... ‫- کافیه!
‫چینر، تو به من اعتماد نداری مگه نه؟
‫میتونی خودت بررسیش کنی.
‫ما با هم توی این جزیره اومدیم.
‫فکر میکنی من دلم میخواست اینجا باشم؟
‫بسه! با هر دوتونم!
‫همه ما میدونیم این تله لیو ژوئه.
‫چرا هنوز دارین دعوا میکنین؟
‫یی هنگ،
‫ما هنوز نمیدونیم چه خبره.
‫دلیلی نداره در مورد ‫جانگ شو عجولانه برخورد کنیم.
‫امیدوارم این فقط،
‫تله لیو ژی باشه.
‫«چین یی هنگ»
‫«چهارده اکتبر»
‫قبلا یه آتش سوزی در این اتاق رخ داده.
‫این حلقه خیلی بزرگه.
‫اندازه من نیست.
‫میتونی بدیش به داداش.
‫«چین یی، سال 1919»
‫«چین یی هنگ»
‫«چین یی.»
‫لیو ژی از همه روش ها استفاده کرده،
‫تا ما رو به این جزیره بیاره.
‫هدفش دقیقا چیه؟
‫واقعا هدفش اینه من رو بکشه؟
‫چرا نریم،
‫و در موردش با یی هنگ حرف بزنیم؟
‫اگه من واقعا اون موقع ‫تنها نجات یافته بودم،
‫واقعا دلم میخواد بدونم ‫چه اتفاقی افتاده بوده.
‫ولی هر موقع به این خنجر نگاه میکنم،
‫احساس یه اتفاق شوم رو دارم.
‫میترسم من پشت تمام،
‫این ماجراها باشم.
‫به تخیلت اجازه نده سرکشی کنه.
‫اگه اینجا راحت نیستی،
‫بیا برگردیم به قایق.
‫قایق کجاست؟
‫اینجا جایی بود که از قایق پیاده شدیم.
‫حتما کار لیو ژی ئه.
‫میخواد هممون رو اینجا گیر بندازه.
‫باید چیکار کنیم؟
‫بریم و یه نگاهی بندازیم.
‫یی هنگ.
‫تو اینجا چیکار میکنی؟
‫صدای شلیک گلوله رو شنیدم.
‫ما هم شنیدیمش.
‫کمک! نجاتم بدین!
‫تکوچی،
‫انتظار نداشتی من رو اینجا ببینی، نه؟
‫اون یه قاتله.
‫میخواد من رو بکشه.
‫رن چانگ؟
‫«رن چانگ؟»
‫چند بار تا حالا،
‫این رن چانگ،
‫از زیر دستتون در رفته؟
‫اون مجرمیه که دنبالشیم.
‫باید میدونستی که امروز فرا میرسه.
‫دوست من، آروم باش و رحم کن.
‫- بیا اول در موردش صحبت کنیم. ‫- از سر راهم برو کنار.
‫اسلحه مزخرف!
‫آقای رن!
‫آقای رن، رحم کن!
‫ممنونم.
‫ممنون که مترجمم رو نجات دادین.
‫- ممنونم. ‫- آقای فنگ؟
‫خانوم یان هونگ؟
‫شما چرا اینجایین؟
‫خانوم یوآن؟
‫انگار،
‫شما هم دعوت نامه رو دریافت کردین.
‫ما اصلا نمیدونیم،
‫چطور سر از اینجا درآوردیم.
‫انگار،
‫همگی به خاطر،
‫گرفتن دعوت نامه اینجاییم.
‫خیلی ظالمانه ست.
‫قایقی این نزدیکی نیست؟
‫الان هیچ قایقی پیدا نمیشه.
‫وقتی اینجا بودین،
‫کس دیگه ای رو ندیدین؟
‫ما هیشکی رو اینجا ندیدیم.
‫اما رد پاهای زیادی از حیوانات وحشی دیدیم.
‫میشه بریم یه جای امن تر صحبت کنیم؟
‫یه کم دیگه هوا تاریک میشه.
‫باید یه جا پیدا کنیم،
‫که امنیت داشته باشیم.
‫بیاین برگردیم به ویلا.
‫دنبالم بیاین.
‫وی...
‫بریم.
‫بیا.
‫مو چینگ،
‫مراقب باش.
‫باشه، نگران نباش.
‫رن چینگ به خاطر کینه های ‫شخصیش میخواد تکوچی رو بکشه.
‫تکوچی و یان هونگ،
‫هر دو طرف فنگ مائو شان هستن.
‫مو چینگ فنگ مائو شان ‫و یان هونگ رو میشناسه.
‫چین یی هنگ هم ‫با فنگ مائو شان آشناست.
‫به علاوه خودم،
‫هر هفت هامون کم و بیش آشناییم.
‫همگی هم یه دعوت نامه ‫از لیو ژی دریافت کردیم.
‫با جمع کردن همه ما اینجا،
‫چه نقشه ای داره؟
‫یه دوست قدیمی،
‫برای من دعوت نامه فرستاد.
‫من بعدش بیهوش شدم.
‫وقتی هوشیاریم رو به دست آوردم،
‫توی این جزیره بودم.
‫درسته.
‫بعد از به دست آوردن هوشیاریمون،
‫ما یه دوری زدیم.
‫فهمیدیم که این ‫یه جزیره خالی از سکنه ست.
‫همونطور که راه میرفتیم،
‫فقط این ویلا رو دیدیم،
‫که جن زده ست.
‫این لیو ژِی،
‫دقیقا کیه؟
‫من هم نمیدونم.
‫من فقط میدونم،
‫که لیو ژی،
‫رقیب سرسختیه.
‫باید قدم به قدم جلو بریم.
‫نه غذایی هست،
‫نه آبی.
‫این لیو ژی،
‫دقیقا میخواد چیکار کنه؟
‫آقای فنگ،
‫فکر میکنم اون لکه خون بزرگ رو،
‫در گوشه میز دیدین.
‫یه اتفاق وحشتناک اینجا افتاده.
‫اگه اشتباه نکنم،
‫لیو ژی،
‫احتمالا قصدش فقط،
‫گیر انداختنمون نبوده.
‫از کجا میدونی؟
‫به ایمانتون تکیه کنید.
‫منظره پنهان نمایان میشود.
‫و به مسیری خوش منظر تبدیل میشود.
‫یو آی در ضیافت خوش گذرانی میکند.
‫این چیه؟
‫اون رو به عنوان دروازه،
‫جهنم در نظر بگیر.
‫به این تله شیطانی خوش آمدین.
‫ای گناهکاران.
‫گناهکار؟
‫گناهکار.
‫اوضاع آشفته،
‫بوی مرگ،
‫آتش فروزان،
‫سرانجام مردم،
‫و افق بی پایان تمام میشود.
‫اگر یک مرد شجاع وجود داره،
‫که میتونه گناهانتون رو از بین ببره،
‫میتونید،
‫زنده از این جزیره بیرون برید.
‫این...
‫این چیه؟
‫خیلی ترسناکه.
‫این تیکه از نقاشی،
‫دقیقا نمایانگر،
‫چیزی که الان گفته شد هست.
‫وقتی نیمه شب بشه،
‫فردا توی این جزیره،
‫به سرنوشتمون بستگی داره که،
‫میتونیم،
‫زنده یا مرده از این جزیره خارج بشیم.
‫جانگ شو.
‫چی شده؟
‫از بین برنده گناه.
‫فهمیدم!
‫باید اول بگیریمش،
‫تا بتونیم از این جزیره زنده خارج بشیم.
‫اون آدم های زیادی رو کشته!
‫درسته!
‫آقای تکوچی راست میگه.
‫اگه خانوم یوآن و بقیه کمک نمیکردن،
‫آقای تکوچی به دست اون کشته میشد.
‫آقای فنگ،
‫ما نمیتونیم به اشتباه ‫یه آدم خوب رو متهم کنیم،
‫با اینکه هنوز نمیدونیم،
‫منظور لیو ژی دقیقا چی بوده،
‫ولی این مجرمی که دنبالشن،
‫قطعا گناهکاره!
‫- حرفت منطقیه. ‫- این یه تله ست.
‫اگه بخوایم با هم مدارا نکنیم،
‫توی دامش میوفتیم.
‫مهمترین چیز الان اینه که،
‫دنبال گناهکار نگردیم،
‫بلکه دنبال مغز متفکر بگردیم،
‫چون این تنها راهیه که ‫میتونیم از اینجا فرار کنیم.
‫همگی فهمیدین؟
‫دکتر چین، حرفت حقه.
‫ولی هیچکدوم از ما تا حالا اینجا نبودیم.
‫حتی اگه میخواستیم بگردیم هم،
‫نمیدونستیم از کجا باید شروع کنیم.
‫نه لزوما.
‫من قبلا گزارشی از روزنامه ای رو داشتم،
‫که ادعا کرده بود یک نفر دیگه هم هست،
‫که مهارت های ذهن خونی رو آموزش نمیده.
‫جانگ شو،
‫خاطره ای یادت نیومد؟
‫چی؟
‫قضیه این تیکه هایی که میندازی چیه؟
‫میدونی که حافظه ام رو از دست دادم.
‫اما مگه لیو ژی،
‫استاد ترفند ذهن خوانی نیست؟
‫منظورت از این حرف چیه؟
‫منظورم اینه که،
‫اگه کسی بین ما،
‫با لیو ژی آشنا باشه،
‫معنیش این نیست که پیدا کردن،
‫مخفیگاه کسی که،
‫پشت این قضایاست برامون آسون تر میشه؟
‫به من اعتماد نداری، نه؟
‫این قضیه ربطی به اعتمادم به تو نداره.
‫بحث مرگ و زندگی تمام کساییه که اینجان.
‫واقعا،
‫هیچی،
‫یادت نمیاد؟
‫یی هنگ،
‫بعد از این همه مدت،
‫نمیدونی جانگ شو،
‫چطور آدمیه؟
‫اینکه چطور آدمیه رو،
‫ما واقعا ازش اطلاعی نداریم.
‫ولی، ما به حرف دکتر چین،
‫باور داریم.
‫درست میگه.
‫نمیشه ما اینجا همینطوری،
‫یه آدم خطرناک رو به حال خودش ول کنیم.
‫کافیه!
‫جانگ شو آدم بدی نیست.
‫نباید ناعادلانه باهاش رفتار کنین.
‫مو چینگ، توی این موضوع دخالت نکن.
‫این موضوع به تو ربطی نداره.
‫پس همه چیز به عهده توئه.
‫جانگ شو.
‫- دکتر چین. ‫- من خوبم.
‫فعلا برگردیم به اتاق هامون ‫و استراحت کنیم.
‫گوش به زنگ باشین.
‫بریم.
‫جانگ شو.
‫خوبی؟
‫ممنونم که من رو باور داری،
‫مو چینگ.
‫من میدونم تو اونطور آدمی نیستی.
‫ولی،
‫ولی من حتی نمیدونم قبل از اینکه...
‫حافظه ام رو از دست بدم، چطوری بودم.
‫حتی نمیدونم الان داره چه اتفاقی میوفته.
‫ممکنه که من قبلا اینجا بوده باشم؟
‫چرا باید بعضی چیزهای ‫اینجا رو به خاطر بیارم؟
‫و همینطور اون ماسک رو.
‫بعضی وقت ها توهم هم میزنم.
‫بعلاوه، نمیدونیم قدم بعدی لیو ژی چیه.
‫خیلی نگرانم که اتفاق بدی بیوفته.
‫هیچی نمیشه.
‫اگر اوضاع بدتر شد، ‫میتونیم یه قایق بسازیم،
‫و یه آتیش راه میندازیم،
‫تا این ویلا بسوزه و از بین بره.
‫اون موقع هیچ کاری ‫از لیو ژی ساخته نیست.
‫بعلاوه اینکه، من،
‫میتونم از درخت ها بالا برم، ‫و با مشکلات رو به رو بشم.
‫بلدم شکار کنم و برم توی دریا.
‫وقتی اون موقع برسه، ‫میتونی از دستورات من پیروی کنی.
‫چینر هم همینطور.
‫- اون امروز... ‫- اون فقط نگران پدرشه.
‫کلافه شد و بهت پرید.
‫تو که به دل نمیگیری، درسته؟
‫منظورم اینه که،
‫قبلا اینطوری نبود.
‫نمیدونم چرا ولی،
‫امروز خیلی داره عجیب رفتار میکنه.
‫خیلی خب.
‫خانوم یوآن،
‫میتونی بری و کمی استراحت کنی.
‫این وقت شب جلوی من چمباتمه نزن.
‫نمیدونیم فردا ‫قراره چه اتفاق دیگه ای بیوفته.
‫برو و انرژیت رو ذخیره کن.
‫پس من میرم.
‫تو هم زود بخواب.
‫خیلی فکرت رو مشغول نکن.
‫چشم،
‫نگران نباش.
‫خب دیگه برو.
‫«دعوت نامه»
‫«چهارده اکتبر»
‫«جانگ شو»
‫«چین یی هنگ»
‫«یان هونگ»
‫داری چیکار میکنی؟
‫صدای یه نفر رو بیرون اتاقم شنیدم،
‫اومدم بیرون یه نگاهی بندازم.
‫آقای جانگ،
‫شما حتما سعی دارین به من آسیب بزنین،
‫که اینطوری یواشکی سرک میکشین.
‫شاید بهتر باشه من اول شما رو بکشم،
‫تا خیالم راحت بشه.
‫کافیه!
‫رن چانگ، اگه بهش حمله کنی،
‫مستقیم افتادی توی تله لیو ژی.
‫من تصادفی از کنار اتاقت رد شدم.
‫واسه چی انقدر مضطربی؟
‫من به هیچکدوم از شماها،
‫اعتماد ندارم.
‫«رن چانگ»
‫همین الان یه جنجال بزرگ به وجود اومده بود.
‫هیشکی به جز تو نیومد یه نگاهی بندازه.
‫این موضوع خیلی مشکوکه.
‫نگاه کن! ماسک!
‫بریم یه نگاهی بندازیم.
‫- من میرم دنبالش. ‫- نه نرو. برو به بقیه خبر بده!
‫مراقب باش.
‫یوآن مو چینگ!
‫مو چینگ!
‫«یوآن مو چینگ»
‫یوآن مو چینگ!
‫مو چینگ!
‫مو چینگ،
‫حالت خوبه؟
‫چیزیت شده؟
‫سرم یه کم درد میکنه.
‫حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫بیا، پاشو.
‫اگه بفهمم کی منو زده،
‫نمیذارم به راحتی قسر در بره.
‫یکی اومده بود توی این اتاق.
‫«جانگ شو»
‫دزد رو گرفتی؟
‫یکی همین الان اومده بود داخل،
‫و مو چینگ رو بیهوش کرد.
‫درسته،
‫من و جانگ شو همین الان طبقه پایین،
‫یه مرد مرموزی رو با ماسک دیدیم.
‫من میخواستم بیام بالا و به بقیه خبر بدم،
‫ولی حواسم نبود و بیهوش شدم.
‫وقتی به هوش اومدم اینجا بودم.
‫خانوم یوآن، حالتون خوبه؟
‫من خوبم.
‫فقط باید کمی بخوابم.
‫پس، خوب استراحت کنین.
‫بذار کمکت کنم مو چینگ.
‫یه کم استراحت کن.
‫بیاین چیزایی که از ‫مرد مرموز میدونیم رو بررسی کنیم.
‫یه لحظه صبر کن.
‫این اتاق حسابی به هم ریخته.
‫بهتر نیست کمک بدیم و جمعش کنیم،
‫تا خانوم یوآن بتونن ‫با خیال راحت استراحت کنن؟
‫تکوچی،
‫تمیز کردن این اتاق،
‫از اون مرد مرموز کم اهمیت تره.
‫ما باید سرنخ هایی که،
‫جانگ شو پیدا کرده رو بررسی کنیم.
‫درست میگه. ‫الان این موضوع مهم تره.
‫بریم.
‫چین یی هنگ،
‫چطور جرئت کردی این کار رو با من بکنی؟
‫جانگ شو،
‫تو مرتکب قتل شدی!
‫درسته!
‫تو رن چانگ رو کشتی!
‫درسته، تو کشتیش!
‫این...
‫چطور ممکنه من کشته باشمش؟
‫من دیدمت،
‫که با یه خنجر تو دستت دنبالش میگشتی.
‫من بیرون اتاقم یه صدایی شنیدم،
‫واسه همین رفتم بیرون بررسیش کنم.
‫خنجر رو بردم تا از خودم دفاع کنم.
‫من هیچ مشکلی باهاش نداشتم.
‫واسه چی باید بکشمش؟
‫جانگ شو.
‫چرا سعی داشتی روش سرپوش بذاری؟
‫اگه واقعا میخوای ‫ثابت کنی کسی رو نکشتی،
‫لطفا یه مدرکی رو کن،
‫تا بقیه رو قانع کنه.
‫شماها رو قانع کنم؟
‫خیلی خب!
‫من بهتون ثابت میکنم که نکشتمش.
‫با من بیاین!
‫جانگ شو!
‫یعنی بریم؟
‫من سه تا احتمال میدم.
‫یه نگاهی به،
‫نقاشی هفت حلقه جهنم بندازین.
‫همه ی،
‫که هر کدوم به ترتیب،
‫به کوهستان چاقوها، جهنم بارش سنگ، ‫جهنم زهر افعی، جهنم قیچی ها،
‫استخر خون، ‫جهنم دیگ روغن داغ فرستاده میشن.
‫خب، اولین احتمال.
‫صاحب این ویلا قاتله.
‫هدفش اینه که،
‫دونه دونه ما رو به ترتیب،
‫بر اساس این مجازات ها بکشه.
‫رن چانگ توی سیمان مرد.
‫سیمان یکی از عناصر زمینه،
‫پس اون به،
‫بذارین من هم یه مطلبی رو اضافه کنم.
‫با وجود این که رن چانگ ‫توسط پلیس به خاطر دزدی تحت تعقیب بود،
‫و قبل از فرارش اعتراف کرده بود،
‫بر اساس تحقیقات ما،
‫انگیزه ای برای انجام اون جرایم نداشت.
‫برای همین، اعتراف دروغین کرد.
‫پس، جرمی که مرتکب شده بود،
‫نیرنگ بود.
‫پس،
‫امکان داره که لیو ژی،
‫صاحب این ویلا باشه.
‫اون بعد از کشتن رن چانگ ‫برای من پاپوش درست کرد.
‫هدفش به وجود آوردن ‫درگیری درونی بین ماست.
‫تا ما به جون هم بیوفتیم.
‫یه لحظه این نقاشی رو بذار کنار.
‫مهم نیست چی شده،
‫ به هرحال یه نفر مرده.
‫من دوست دارم بدونم تو ‫چطوری تونستی نیت لیو ژی رو حدس بزنی،
‫و ما چرا باید بهت اعتماد کنیم؟
‫باشه،
‫بیاین بگیم من اشتباه حدس زدم.
‫نیاز نیست من رو باور کنین.
‫حالا بذار این رو ازت بپرسم.
‫من چرا باید باور کنم،
‫که تو کسی نبودی که رن چانگ رو ‫بعد از اینکه من رفتم نکشتی،
‫تا گناهش رو بندازی گردن من؟
‫من فقط تصادفی از جلوی اتاقش رد شدم،
‫و با مو چینگ رفتم پایین.
‫چطور وقت کردم برم بالا ‫و رن چانگ رو بکشم؟
‫حتی اگه وقتش رو هم داشتم،
‫اون در رو واسه من باز نمیکرد. ‫ولی از طرف دیگه،
‫میخواست تو رو توی جنگل بکشه.
‫وقتی همه توی این اتاق جمع شدن،
‫تو کسی بودی که پیشنهاد دادی بکشیمش.
‫پس،
‫احتمال دوم.
‫تکوچی کسی بود که رن چانگ رو کشت،
‫و جسد رن چانگ رو برد ‫توی اتاق من تا برام پاپوش درست کنه.
‫وقتی داشتی میومدی پایین ‫به مو چینگ بر خوردی،
‫واسه همین مو چینگ رو بیهوش کردی.
‫درست میگم؟
‫این تهمت محضه!
‫امکان نداره. ‫من هیچوقت کسی رو نمیکشم!
‫چیزی که گفتی یه مشت مزخرفه!
‫خیلی خب،
‫تو کسی رو نکشتی.
‫یه نگاه به اون پشت بندازین.
‫ماسک گم شده.
‫من و مو چینگ آدم مرموزی رو دیدیم،
‫که از همین پنجره آشپزخونه پرید بیرون.
‫من رفتم سراغ اون آدم ‫و به مو چینگ گفتم به همتون خبر بده.
‫ولی یکی بیهوشش کرد.
‫کی مو چینگ رو بیهوش کرد؟
‫کسی که مو چینگ رو بیهوش کرد،
‫همون کسیه که سعی کرده ‫برای من پاپوش درست کنه،
‫که احتمال سوم من هست.
‫همه کسایی که اینجان،
‫متهم هستن.
‫و به این معنیه که،
‫هیشکی در امان نیست.
‫- تو... ‫- بحث نکن.
‫همه حق دارن.
‫ما همین الان هم یه نفر رو از دست دادیم.
‫تا وقتی صاحب ویلا رو پیدا نکنیم،
‫همه ما توی خطر هستیم.
‫پس، همه ما باید آروم باشیم،
‫- و توی تله نیوفتیم. ‫- آقای فنگ،
‫هنوز برای قضاوت نهایی زوده.
‫درسته که صاحب ویلا یه قصدی داره.
‫ولی، سوال اینجاست که،
‫اگه صاحب ویلا بینمون باشه چی؟
‫منظورت از این حرف چیه؟
‫یه چیزی هست ‫که برای گفتنش مردد بودم.
‫ولی، حالا دیگه یه نفر مرده.
‫جانگ شو.
‫هنوز هم میخوای ادعای فراموشی کنی؟
‫یی هنگ،
‫منظورت از این حرف چیه؟
‫جانگ شو همش کنار من بوده.
‫یه راست برو سر اصل مطلب.
‫خانوم یوآن،
‫شما گفتین که کنار جانگ شو بودین.
‫بسیار خب.
‫اجازه بدین یه سوالی بپرسم.
‫وقتی که جانگ شو رفت سراغ مرد ماسک دار، ‫شما کجا بودین؟
‫اون موقع کنار جانگ شو نبودین،
‫و به این معنیه که ‫شما نمیتونین ثابت کنین،
‫آیا جانگ شو واقعا ‫رفت سراغ مرد ماسک دار،
‫یا از این فرصت استفاده کرد ‫و رن چانگ رو کشت.
‫همینطور،
‫این شخص میتونه یواشکی ‫توی این ویلا بیخ گوش ما،
‫بره و افراد رو بکشه.
‫این ثابت میکنه که اون شخص ‫با نقشه این ویلا آشناست.
‫ولی، ما تازه اومدیم اینجا،
‫به غیر از یک نفر.
‫اون یک نفر، جانگ شوئه.
‫تو از کجا میدونی؟
‫من مدرک دارم.
‫این عکس،
‫آدم هایی که قبلا ‫به این ویلا اومدن رو نشون میده،
‫که شامل پدر من هم میشه.
‫در حقیقت، جانگ شو یک سال پیش اینجا بوده.
‫بعدش، در حالی که بقیه غیب شدن،
‫اون به جانگشان رفته.
‫یک سال بعد، ‫لیو ژی ما رو آورد اینجا.
‫بعلاوه، لیو ژی،
‫یه شاگرد داشت.
‫مهارت بی نظیر ‫ذهن خونیش رو به کسی یاد داده.
‫جانگ شو، بگو ببینم.
‫وقتی حافظه ات رو از دست دادی،
‫چطور فقط این یادت میاد؟
‫بازم به این معنا نیست،
‫که جانگ شو، رن چانگ رو کشته.
‫ولی حداقل ثابت میکنه ‫که شرایط کشتن رن چانگ رو داشته.
‫چین یی هنگ،
‫چرا؟
‫بکشینش!
‫وگرنه، همه ما میمیریم!
‫قصد داری چیکار کنی؟
‫ما تنها آدم های توی این جزیره ایم.
‫نمیتونی غیرقانونی ‫مجبورش کنی اعتراف کنه.
‫اول میتونیم جانگ شو رو جدا بندازیم.
‫بعد از اینکه از جزیره فرار کردیم ‫به پلیس تحویلش میدیم،
‫چون فقط این میتونه ‫سلامتی بقیه رو تضمین کنه،
‫درست میگه!
‫- تو... ‫- جرئتشو نداری!
‫نیاز نیست تو این کار رو بکنی.
‫من خودم میرم.
‫جانگ شو،
‫بی گناهیت رو ثابت میکنم!
‫خانوم یوآن، ‫این یه اقدام مناسبه.
‫نیاز نیست نگران باشین.
‫اگه زمانی که جانگ شو حبس شده،
‫اتفاقی بیوفته،
‫راه خوبی برای تبرئه شدن،
‫و اثبات بی گناهیشه.
‫پس، حبس کردنش،
‫ممکنه چیز بدی نباشه.
‫اینطور فکر نمیکنین؟