‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫«قسمت بیست و پنجم»
‫«میخوام که زندگیم برگرده»
‫«برای آقا و خانوم لین، از طرف وو منگ»
‫مگه اون نمرده؟
‫امکان نداره که این ‫نامه از سمت اون باشه.
‫مراقب یینگر باش.
‫من زود برمیگردم.
‫مامان، بابا داره کجا میره؟
‫بابات،
‫باید به یه موضوع دیگه رسیدگی کنه.
‫یینگر،
‫باید خسته شده باشی.
‫چرا نمیری استراحت کنی؟
خسته نیستم. ‫دوست دارم یه کم دیگه مطالعه کنم.
‫یینگر،
‫من میرم بیرون یه سری بزنم.
‫همینجا بمون، هیچ جا نرو.
‫عزیزم؟
‫بابا؟
‫مامان؟
‫بابا؟
‫مامان؟
‫بابا؟
‫مامان؟
‫کمک!
‫«شکارچی روح»
‫زخمی ها رو ببرین.
‫چشم قربان.
داداش سو مین،
‫چرا همچین کار احمقانه ای کردی؟
‫تو من رو پیدا کردی.
‫ولی، من چی؟
‫تو دیگه رفتی.
‫ولی، این بند قرمز،
‫همیشه ما رو کنار هم نگه میداره.
‫هیچوقت از هم جدا نمیشیم.
‫کی فکرش رو میکرد که آقای سو،
‫خواهر لیو چینگ رو انقدر دوست داشته باشه،
‫که فقط بخاطر یه بند قرمز،
‫تا روستای،
‫یان جیا بیاد.
‫ولی، الان...
‫شرایط میتونست بدتر باشه.
‫لیو چینگ نجات پیدا کرد.
‫خیالم راحته که آقای سو الان،
‫توی بهشت به آرامش رسیده.
‫زخمت هنوز درد میکنه؟
‫یوآن مو چینگ،
‫رسما بهت اعلام میکنم که،
‫دیگه از تیم تحقیقات لیو ژی اخراج شدی.
‫ولی، آخه چرا؟
‫من کمک کردم آقای سو رو پیدا کنیم!
‫- بیشترین همکاری رو من داشتم! ‫- من نمیتونم بذارم که تو، یعنی یه دختر،
‫جون خودش رو با من،
‫توی شرایط مرگ و زندگی به خطر بندازه.
‫یوآن موچینگ،
‫از موقعی که همدیگه رو شناختیم،
‫هر روزش همه جور اتفاقی افتاد.
‫همیشه توی خطریم.
‫درسته، هنوز زنده ایم ‫و نفس میکشیم.
‫ولی، هر بار تا دم مرگ رفتیم!
‫هیچکدوممون نمیدونه،
‫فردا چه اتفاقی قراره بیفته؟
‫جانگ شو،
‫این تصمیمیه که من گرفتمش.
‫باید کمکت کنم لیو ژی رو دستگیر کنی.
‫یوآن مو چینگ،
‫هنوز هم متوجه منظورم نمیشی؟
‫بعد از طی این همه اتفاق با تو،
فهمیدم،
‫که وقتی کسی رو دوست داری،
‫اما کنارش نیستی،
‫دیگه اون زندگی،
‫چه معنایی داره؟
‫تو گفتی که اینجا ‫مخفیگاه قدیمی لیو ژی بوده.
‫ولی، ما هیچی پیدا نکردیم.
‫لیو ژی چه منظوری رو میخواد برسونه؟
‫گروهبان بای.
‫سرنخی که آخرین بار ‫از خونه شانگ یو به دست آوردی،
‫نقشه یه رودخونه زیرزمینی بود،
‫که ما رو آورد اینجا.
‫درسته.
‫شانگ یو به ما گفت،
‫یکی یه یادداشت بهش داده،
‫و اصرار داشته فرار کنه.
‫ممکنه...
‫ممکنه که،
‫فرستادن این دو تا نامه،
‫کار یه نفر بوده باشه؟
‫لیو ژی؟
‫پس، لیو ژی چرا به شانگ یو گفته،
‫که فرار کنه؟
‫و اینکه،
‫طبق عادت لیو ژی،
‫اون یه رد از خودش به جا میذاره.
‫این آدم کی میتونه باشه؟
چین،
‫یکی رو به رومونه.
‫قربان، یه سر به اون طرف میزنین؟
‫لیو ژی.
‫مراقب لیو ژی باش.
‫- بابا! - ‫بجنب، بدو، هنگر!
‫مراقب لیو ژی باش.
‫بابا!
‫بدو، هنگر!
‫مراقب لیو ژی باش.
‫لیو ژی.
‫- لیو ژی. ‫- بابا!
‫جانگ شو، نگاه کن.
‫این باید رودخونه زیرزمینی باشه.
‫بیا اول بریم سراغ عمو چین.
‫بریم.
‫بابا!
‫جانگ شو،
‫رودخونه جانگجون.
‫پس یعنی، ‫این رودخونه زیرزمینی نیست؟
‫«رودخونه جانگجون»
‫یا،
‫کلمه "رودخونه" که روی نقشه دیدیم،
‫اصلا رودخونه زیرزمینی نبوده؟
‫امکانش هست.
‫بابا! بابا! ‫حالت خوبه، بابا؟
‫چینر، حال عمو چین چطوره؟
‫چیز مهمی نیست.
‫شاید دوز قوی از ‫دارو رو استنشاق کرده.
‫نگاه کن.
‫ممکنه که عمو چین هم،
‫توسط رئیس روستا و ‫خانم رئیس کنترل میشده؟
‫هنوز در اون مورد مطمئن نیستیم.
‫فقط شاید بعد از اینکه،
‫فرستادیمش بیمارستان بفهمیم.
‫این تخته سنگ،
‫به نظر طبیعی شکل نگرفته.
‫ساختگیه!
‫- لطفا مراقبش باش. ‫- باشه.
‫چینر،
‫این کار حتما نقشه یکی بوده.
‫بیا داخل غار رو یه نگاه بندازیم.
‫باشه.
‫- مو چینگ. ‫- من حواسم به عمو چین هست. مراقب باشین.
‫بریم.
‫این...
‫چی شده؟
‫لیو ژی توی فضا و زمان ذهن و روانم،
‫این جادو رو،
‫بهم نشون داده بود.
‫«مقبره آقای لیو ژی»
‫جانگ شو،
‫اینجا رو ببین.
‫مقبره آقای لیو ژِی.
‫یعنی به این معنیه که،
‫لیو ژی مرده؟
‫جانگ شو، حالت خوبه؟ ‫جانگ شو!
یادت باشه،
‫من توی رودخونه زیرزمینی منتظرت میمونم.
‫لیو ژی.
‫واقعا لیو ژی ئه.
‫ارباب چین بزرگ.
‫لیو ژی.
‫بابا.
‫لیو ژی.
‫لیو ژی!
‫آقای چین،
‫تونستین خوب بخوابین؟
‫خواب...
‫من پزشک معالج شما هستم.
‫میتونین هر مشکلی هست بهم بگین.
‫یه نفر میخواد من رو بکشه.
‫نمیتونی نجاتم بدی.
‫آقای چین،
‫شما توی بیمارستان جاتون امنه.
‫لازم نیست از چیزی بترسین.
‫اون آدم توی هر فضایی حمله میکنه.
‫اون مرده.
‫ولی، هنوزم من رو ول نمیکنه.
‫جونم رو میخواد.
‫اون آدم کیه؟
‫کیه؟
‫راستش،
‫همین الان پشت سرته.
‫نمیتونی من رو نجات بدی.
‫فقط پیدا کردن رودخونه زیرزمینی،
‫میتونه به من کمک کنه.
‫رودخونه زیرزمینی.
‫تا وقتی ارباب چین بزرگ نخوابیده ‫جفتتون مراقبش باشین.
‫دکتر چین،
‫ارباب چین بزرگ خوابیدن.
‫روی شما برای کمک به بابام ‫حساب باز میکنم.
‫من تجربه معاینه بالینی زیادی ندارم.
‫و میدونم که شما ‫در این زمینه حرفه ای هستین.
‫از راهنماییتون ممنونم.
‫در واقع، شما اول باید،
‫اعتماد بیمارها رو جلب کنین.
‫ولی، به نظر میاد که بابای من،
‫هنوز با شما،
‫راحت نیست.
‫ارباب چین بزرگ ‫از نظر عاطفی تعادل ندارن.
‫وحشت بهشون غلبه کرده.
‫به نظر میرسه که قبل از پیدا شدنشون،
‫توسط کسی به اسم لیو ژی شکنجه میشدن.
‫و مجبورشون میکرده توی ‫روستای یان جیا گیاهان سمی بخورن.
‫به همین دلیل،
‫در مقابل درمان مقاومت میکنن.
‫میشه گزارش پزشکیش رو ببینم؟
‫چطوره که از این به بعد ‫گزارش پزشکی بابام رو نشونم بدین؟
‫با هم یه برنامه درمانی رو تنظیم میکنیم.
‫بسیار خب. دکتر چین،
‫ارباب چین بزرگ داشتن زیر لب،
‫چیزی در مورد ‫رودخونه زیرزمینی میگفتن.
‫ارباب چین بزرگ، چی شده؟
‫برید بیرون! برید بیرون!
‫- ارباب چین بزرگ. ‫- برید بیرون!
‫دکتر شن!
‫- ازم دور شین! ‫- دکتر شن!
‫بابا!
‫ارباب چین بزرگ یهو از کنترل خارج شدن ‫و ما نمیتونیم آرومشون کنیم.
‫- برو آرام بخش بیار. ‫- بابا!
‫بابا! منم، بابا!
‫- بابا! منم! ‫- برید بیرون!
‫ارباب چین بزرگ، ‫من پزشک معالج شما هستم.
‫برید بیرون! برید بیرون!
‫- بابا، منم، یی هنگ! ‫- برید بیرون!
‫چیزی نیست، بابا!
‫همه چیز خوبه.
‫مرا...
‫مراقب باش.
‫مراقب چی باشم؟
‫مراقب لیو ژی باش.
‫مراقب باش.
‫چینر،
‫حال عمو چطوره؟
از نظر عاطفی تعادل نداره.
‫انگار از یه چیزی میترسه.
‫مدام به من میگه،
‫"مراقب لیو ژی باش."
‫لیو ژی؟
‫جانگ شو،
‫یه لطفی در حقم بکن.
‫باشه.
‫عمو چین،
‫قضیه لیو ژی رو برامون تعریف کنین.
‫ما کجاییم؟
‫خونه من.
‫چی؟ خونه تو؟
‫تو یه همچین خونه بزرگی داری.
‫واسه چی اومدی ‫جای من رو تو خونه ام تنگ کردی؟
‫من میخوام خونه هامون رو عوض کنیم!
‫حتما.
‫بعد از دستگیری لیو ژی،
‫میتونی توی خونه من بمونی.
‫سر حرفت بمونی ها.
‫یه دعوت نامه؟
‫چینر،
‫میتونی بگی،
‫این چه وضعیه؟
‫حالا که نمیتونیم تشخیص بدیم اوضاع چطوریه،
‫دنبالم بیا.
‫«شماره نه»
‫از اونجایی که،
‫عمو چین انقدر از لیو ژی میترسه،
‫حتما،
‫پارسال توی اون عمارت جزیره متروکه،
‫با چیزی رو به رو شده ‫و ضربه عاطفی دیده.
‫ولی، تو حافظه ات رو از دست دادی.
‫و ژائو لینگ مرده.
‫تنها کسی که میدونست،
‫توی عمارت جزیره چی شده،
‫بابای منه.
‫قبلا، ‫لیو ژی یه جسدی رو کرد،
‫تا کاری کنه من و داداش بزرگم،
‫باور کنیم بابامون مرده.
‫ولی، بعدش، ما رو به روستای یان جیا کشوند،
‫تا بابام رو پیدا کنیم.
‫نمیدونم لیو ژی دقیقا،
‫چی توی سرشه.
‫فکر میکنی،
‫لیو ژی،
‫پارسال مرده؟
‫نه.
‫اگه لیو ژی پارسال مرده،
‫پس امسال کی داره،
برای ما،
‫دردسر درست میکنه؟
‫ممکنه روح لیو ژی باشه؟
‫معلومه که نه.
‫مطمئنم این پرونده هایی که ‫پشت سر هم اتفاق افتادن،
‫چیزی نیستن که یه روح،
‫بتونه از پسشون بر بیاد.
‫من باید لیو ژی رو پیدا کنم.
‫این،
‫تنها سرنخمونه.
‫اگه این پستچی رو پیدا کنیم،
‫شاید بفهمیم پارسال ‫کی این نامه رو پست کرده.
‫بریم تحقیق کنیم.
‫بریم.
‫خیلی خیلی خوش اومدین خانوم.
‫خواهش میکنم، لطفا بشینین.
‫همینطوری خوبه. ‫ما اومدیم،
‫تا ازتون یه خواهشی بکنیم.
‫خانوم، شما خیلی مؤدب هستین.
فقط ‫بهم بگین چی لازم دارین.
‫پس من میرم سر اصل مطلب.
‫آیا این شخص رو میشناسین؟
‫و همچنین این تصویر رو.
‫«شماره نه»
‫این ژانگ هنگه،
‫یه پستچی پیر توی شعبه نهم.
‫این مهر باطله تمبر پست شعبه نهمه.
‫اما، شعبه نه پارسال بسته شد.
‫الان دیگه باز نیست.
‫ژانگ هنگ.
‫پارسال.
‫ رئیس پست سو،
‫چرا پارسال اداره پست رو بستن؟
‫داستانش مفصله.
‫توی شعبه نه ‫خیلی اتفاقات عجیبی افتاد.
‫خیلی از مردم میگن که از اونجا،
‫میشه از طرف مرده ها نامه گرفت.
‫واسه همین، شعبه نه،
‫همیشه از نظر خیلی ها،
‫اداره پست ارواحه.
‫بعدا، یه اداره پست بزرگتر ‫همون اطراف ساخته شد.
‫کاملا میتونست جایگزین ‫فعالیت شعبه نهم بشه.
‫واسه همین، کاملا اونجا رو بستن.
‫اداره پست ارواح.
‫باید کار خودش باشه.
‫قبل از این قضیه، لیو ژی ‫از طریق این پستچی نامه ها رو میفرستاده.
‫پس، پیدا کردن این پستچی ‫ما رو به سمت لیو ژی هدایت میکنه.
‫رئیس پست، میشه من این مهر رو ببینم؟
‫این مهر دیگه دست ما نیست.
‫پیش ژانگ پیرمرده.
‫از اونجایی که شعبه نهم ‫اداره پست کوچیکی بود،
‫خودش تنهایی مسئول اونجا بود.
‫فکر کنم وقتی اونجا رو بستن ‫خیلی ناراحت شد.
‫رئیس پست سو، ‫میدونین پستچی ژانگ پیر الان کجاست؟
‫یک سالی میشه ندیدمش.
‫واسه همین، خیلی مطمئن نیستم.
‫فکر کنم تنها راه پیدا کردنش ‫اینه که برید در خونه اش.
‫خونه اش آخر جاده هیوآیبی هست.
‫بریم اونجا؟
‫نه.
‫شماها این پستچی پیر رو پیدا کنین.
‫من میرم یه سری به شعبه نه میزنم.
‫بعدش،
‫بیایین توی محله همدیگه رو ببینیم.
‫باشه.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫شما خیلی مؤدب هستین.
‫باز هم اینجا بیایین!
‫« اداره پست شعبه نه چانگشان»
‫«دفتر پست چانگشان»
‫خانوم.
‫این اداره پست ‫خیلی وقته که بسته شده.
‫ولی، چرا هنوز ‫نامه تون رو اینجا میفرستین؟
‫اگه اینجا نیام، کجا برم؟
‫اداره های پست دیگه پر جلوه و مرتبن.
‫ولی، نمیتونن نامه من رو ‫به دست عزیزانم برسونن.
‫پس فایده اش چیه؟
‫نمیتونن نامه تون رو ‫به دست عزیزانتون برسونن؟
‫یه شایعه شنیدم،
‫که میگن،
‫اینجا اداره پست ارواحه.
‫آدم ها میتونن با مرده هاشون ‫از اینجا ارتباط برقرار کنن.
‫درسته.
‫چهار سال پیش، شوهرم ‫توی آتیش سوزی رستوران مرد.
‫فقط از طریق این اداره پست ‫میتونم ازش نامه بگیرم.
‫خدای من!
‫من نمیتونم بدون تو زندگی کنم!
‫عزیزم!
‫چرا من رو تنها گذاشتی؟
‫حالا چطوری زندگی بکنم؟
‫بعد از هفت روز که شوهرم مرد،
‫یهو از سمتش برام نامه میومد.
‫از اون موقع،
‫تا وقتی که جواب نامه هاش رو بدم،
‫نامه هایی که اون نوشته رو میگیرم.
‫پس واسه همینه،
‫که مردم صداش میزنن،
‫اداره پست ارواح؟
‫درسته.
‫مردم میگن این اداره پست روح زده ست.
‫و اینکه عالم امواته.
‫واسه همینه که از ‫مرده ها نامه میگیریم.
‫هرچند،
‫برای آدم هایی مثل ما،
‫که عزیزانمون رو از دست دادیم،
‫این اداره پست،
‫تنها کانال ارتباطی ما با اون هاست.
‫تا وقتی که من ‫از شوهرم نامه بگیرم،
‫این احساس رو بهم میده،
‫که انگار هیچوقت نرفته.
‫خب، همه میتونن،
‫با عزیزان فوت شده شون،
‫از طریق این اداره پست ارتباط برقرار کنن؟
‫من دقیق نمیدونم.
‫تا جایی که من میدونم،
‫بعد از اون آتیش سوزی،
‫تموم خانواده هایی که ‫عزیزانشون رو از دست دادن نامه میگیرن.
‫شاید، خدا دلش به حالمون سوخته.
‫ممنونم.
‫«دفتر پست چانگشان»
‫مو چینگ،
‫تو دختر یه خانواده اصیل هستی.
‫اینکه با ما هر روز پرونده حل میکنی ‫باعث شده قیافه ات خسته و رنجور بشه.
‫نه.
‫هنوزم خوشگلم.
‫حالا کی گفت خوشگل نیستی؟
‫بذار ببینمت.
‫حالا بهتر شد.
‫مو چینگ،
‫میدونی من چرا نمیخوام،
‫موقع حل پرونده ها بیارمت؟
‫چون نمیخوام که درگیر بشی.
‫هر وقت که یه پرونده جدید باز میشه،
‫ریسک آسیب دیدنت بالا میره.
‫من دلم نمیخواد تو آسیب ببینی.
‫- نگران نباش، من... ‫- ولی، من خوب بهش فکر کردم.
‫به جای اینکه بترسم،
‫و نگران باشم،
‫توی محافظت ازت بیشتر دقت میکنم.
‫باید این یکی باشه.
‫خانوم ژانگ،
‫یعنی شما واقعا باور دارین،
‫که این نامه،
‫از شوهر فوت شده شماست؟
‫من خودم جسدش رو جمع کردم.
‫شک ندارم که فوت کرده.
‫ولی، هر بار که میبینم شائو بو،
‫چقدر از رسیدن نامه های ‫باباش خوشحال میشه،
‫ترجیح میدم فکر کنم که خودشه.
‫یه روز، اون برای دیدنمون برمیگرده.
‫شائو بو فکر میکنه که باباش ‫برای سفر به یه جای خیلی دور رفته.
‫منتظرش مونده که برگرده.
‫آخرین باری که شائو بو،
‫از پدرش نامه گرفت کی بود؟
‫آخرین باری که نامه گرفتیم ‫دو ماه پیش بود.
‫اینجا چند وقته که متروکه ست؟
‫قطعا خیلی وقته.
‫پر از گرد و خاکه.
‫ممکنه که اون پستچی پیر،
‫خیلی وقت پیش از اینجا رفته باشه؟
‫جانگ شو،
‫اینجا یه لباس کهنه هست ‫که مال پستچیه.
‫اون حتما همینجا مونده.
‫«لوح یادبود ژانگ هنگ»
‫مو چینگ،
‫نگاه کن.
‫ژانگ هنگ؟
‫«لوح یادبود ژانگ هنگ»
‫مگه ژانگ هنگ ‫همون پستچی پیر نیست؟
‫انگار اون جا به جا نشده...
‫بلکه مرده.
‫یه کم بیشتر بگرد.
‫دنبال اون مهر شعبه نه بگرد.
‫باشه.
‫چینر،
‫چرا انقدر زود برگشتی؟
‫داری از زیر کار در میری؟
‫من یه موضوع عجیبی رو فهمیدم.
‫واقعا آدم هایی هستن،
‫که از اعضای مرده ‫خانواده شون نامه گرفتن.
‫این خیلی عجیبه.
‫اون پستچی پیر ‫یک سال پیش مرده.
‫یه نفر حتی،
‫واسش یه لوح یادبود درست کرده.
‫یک سال پیش؟
‫ولی، خانوم ژانگ گفت،
‫آخرین باری که نامه گرفته دو ماه پیش بوده.
‫کسی که نامه رو نوشته مرده.
‫کسی که نامه ها رو میرسونده مرده.
‫یه چیز عجیبی در مورد،
‫این اداره پست ارواح وجود داره.
‫ما همه جای خونه رو گشتیم.
‫ولی مهر باطله تمبر پست هیچ کجا نبود.
‫از اونجایی که یه نفر ‫براش لوح یادبود درست کرده،
‫پس، شاید یه نفر ‫مهرش رو برداشته باشه.
‫دکتر چین، دکتر چین.
‫یه اتفاقی افتاده.
‫چی شده؟
‫پرونده قتل.
‫توسط یه روح مرده.
‫بریم.
ژو.
‫کی مرده؟
علت مرگ رو درآوردی چیه؟
‫بله. یه زوج متاهل مردن.
علت مردنشون غرق شدن بوده.
‫ولی بر اساس چیزی که شاهد دیده،
‫قاتل کسیه که قبلا مرده بوده.
‫مرده؟
‫شاهد عینی کیه؟
‫شاهد دختر اون زوج مرده ست ‫که اسمش لین یینگه.
‫خیلی شوکه شده بود.
‫ولی از اونجایی که این قضیه مربوط به،
‫مرگ والدینشه ‫احتمالا داره راستش رو میگه.
‫درسته.
‫چیه؟
‫طبق گفته های لین یینگ،
‫قاتل این نامه رو گذاشته.
‫وو منگ کیه؟
‫موضوع عجیب همینه.
‫این شخص هفت ماهه که مرده.
‫مرده؟
‫لین یینگ رو به اداره پلیس بیار.
‫خانوم لین.
‫اول بگم که، ‫چیزی برای ترسیدن وجود نداره.
‫چون توی این دنیا،
‫چیزی به اسم روح وجود نداره.
‫اگه به ما اعتماد داری،
‫و امیدواری که قاتل دستگیر بشه،
‫امیدوارم بتونی بهمون بگی،
‫چه اتفاقی افتاده.
‫بعدش میتونین ‫وو منگ رو دستگیر کنین؟
‫اگه بتونیم ثابت کنیم که،
‫قاتل وو منگه،
‫میتونیم دستگیرش کنیم ‫و به سزای اعمالش برسونیمش.
‫نگران نباش.
‫اون شب،
‫با چشم های خودم دیدم ‫که داره از آب بیرون میاد.
‫کمک!
‫بعد، میدونی که،
‫این وو منگ چه ارتباطی ‫با والدینت داشته؟
‫اونجور که مامانم میگفت،
‫انگار وو منگ با بابام همکار بوده.
‫ولی بعدش، به دلایل نامعلومی ‫کارشون رو از هم جدا میکنن.
‫مامانم بهم نگفت که،
‫توی چه کاری با هم همکاری داشتن.
‫یه نامه از طرف روح مرده.
‫اداره پست ارواح.
‫و مهر باطله تمبر پست شعبه نه ‫توی فضا و زمان ذهن و روان بابام.
‫نکنه این یه اقدام به قتل ‫ناموفق توسط روح یه مرده دیگه بوده؟
‫توسط روح یه مرده به قتل رسیده؟
‫هر چی که هست مهم نیست!
‫حالا که کسی رو کشته،
‫دستگیرش میکنیم!
‫بهت که گفتم، اون مرده.
‫این باید متقاعدت کنه.
‫خودکشی با پریدن توی رودخونه.
‫چرا همچین کاری کرده؟
‫«علت مرگ»
‫عجیبه.
‫دو تا وام گیرنده بودن.
‫اما فقط وو منگ وثیقه گذاشته.
‫من میدونم چرا.
‫وو منگ یه احمقه.
‫فکر کنم انگیزه قتل رو پیدا کردیم.
‫فکرمون مشترکه.
‫توسط روح یه مرده کشته شده.
‫«رسید بیمه بانک انگلیسی»
‫به نظرم جانگ شو متخصص قتل هاییه ‫که توسط روح مرده ها صورت گرفته.
‫نظر تو چیه؟
‫روح یه مرده؟
‫اشتباه گرفتی.
‫من، جانگ شو، توی ‫همچین مسائل ماورایی بدترینم.
‫راستش، میخواستم ازت بپرسم،
‫این نوشته های انگلیسی معنیشون چیه؟
‫این یه رسید بیمه ست.
‫اگه اتفاق بدی برای پدر ‫و مادر لین یینگ بیوفته،
‫لین یینگ مبلغ مربوطه رو دریافت میکنه.
‫چون که توسط یه بانک انگلیسی صادر شده،
‫نوشته هاش انگلیسی هستن.
‫خب این چه ربطی به پرونده داره؟
‫فعلا، نامشخصه.
‫گروهبان بای، میشه برای تحقیقات،
‫با من به بانک انگلیسی بیای؟
‫شماها هم برای تحقیقات برید خونه وو منگ.
‫اگه واقعا یه اختلاف مالی باشه،
‫بین اطرافیانش هم مظنون وجود داره.
‫بله قربان، فرمانده چین!
‫رئیس.
‫اوه، همه که اینجان.
‫تو چرا اومدی اینجا؟
‫مگه بهت نگفتم پیش خانوم لین باش؟
‫آخه عموی خونیش پیششه.
‫دیگه همراهی کردنش بی فایده بود.
‫برای همین برگشتم که ‫باهاتون روی پرونده تحقیق کنم.
‫باشه.
‫با من بیا.
‫یه کار بهت میدم.
‫چین بزرگ رو هم بیار.
‫مراقب باشین.
باشه، گروهبان بای.
‫سلام،
‫کسی خونه نیست؟
‫هیشکی؟
‫مادربزرگ،
‫سلام.
‫اینجا،
‫خونه وو منگه؟
‫اومدین دنبال پول؟
‫ما تموم چیزهای ‫باارزش این خونه رو فروختیم.
‫نگاه کنین.
‫هر چی دوست دارین بردارین.
‫مادربزرگ،
‫ما از اداره پلیس اومدیم.
‫اومدیم در مورد وو منگ بپرسیم.
‫اون که مرده.
‫چی مونده که بپرسین؟
‫فامیل دیگه ای داره؟
‫شما...
‫من همسرشم.
‫دلیل اومدنتون رو بگین.
‫خانوم وو،
‫شوهرتون وو منگ، با لین ژی ‫و خانواده اش چه ارتباطی داشته؟
‫اول بهم بگین شماها کی هستین.
‫برای چی میپرسین؟
‫زوج لین مردن.
‫اما دخترشون گفت،
‫که روح شوهر شما اون ها رو کشته.
‫چی؟
‫روح یه مرده کشتشون؟
‫اگه روح شوهرم،
‫این جرئت رو داشت که جون کسی رو بگیره،
‫به عنوان یه مرد بهش احترام میذاشتم!
‫خانوم وو، لطفا آروم باشین.
‫ما اومدیم روی این پرونده تحقیق کنیم.
‫خانواده وو و لین چه دشمنی با هم دارن؟
‫چرا دختر خانواده لین ‫انقدر مطمئنه که،
‫شوهرتون پدر و مادرش رو کشته؟
‫اون سال،
‫لین ژین تازه به چانگشان اومده بود.
‫اون به وو منگ اصرار کرد ‫که باهاش همکاری کنه.
‫وو منگ خونه رو به رهن بانک گذاشت،
‫و یه مبلغی رو به عنوان سرمایه ‫تجاری از یه بانک خارجی قرض کرد.
‫ولی هیشکی فکرش رو نمیکرد که،
‫لین ژی بعد از اینکه کار رونق بگیره،
‫زیر حرفش بزنه.
‫اون سرمایه تجاری رو پرداخت نکرد،
‫و حتی کار وو منگ رو هم ازش گرفت.
‫بعدش،
‫طلبکارها،
‫خونه مون رو خالی کردن.
‫بانک خونه مون رو تصاحب کرد.
‫طلبکارها،
‫انقدر پاهام رو زدن،
‫که فلج شدم.
‫وو منگ توی رودخونه پرید ‫و خودش رو کشت.
‫بگین ببینم،
‫وقتی جرئتش رو نداشته ‫که وقتی زنده بوده انتقام بگیره،
‫و مثل یه بزدل مرده،
‫فکر میکنین میتونسته همچین کاری بکنه؟
‫آقای چین،
‫این قطعا توسط بانک ما امضا شده.
‫و ما هم بخاطر اتفاقی که ‫برای خانوم لین افتاده متاسفیم.
‫پس اندازهای بانک ما ‫متعلق به بزرگسالانه.
‫خانوم لین باید هیجده ساله بشه،
‫تا بتونه مزایای شخصیش رو دریافت کنه.
بزرگسالان؟
‫بله!
‫طبق اطلاعاتی که پدرش داده.
‫دو روز دیگه تولد هجده سالگیشه.
‫اون موقع میتونه ‫خودش بیاد مزایای بیمه اش رو،
‫دریافت کنه.
‫خب، آقای مدیر، شما از کجا در مورد،
‫این پرونده خبر دارین؟
‫پرونده رو توی روزنامه منتشر کردن.
‫ما در مورد اون تحقیق کردیم.
‫بعد از دو روز، میتونه خودش بیاد،
‫و مزایای شخصیش رو دریافت کنه.
‫ممنون.
‫خواهش میکنم.
‫چی گفت؟
‫خبرنگارها از کجا در مورد،
‫پرونده لین ها خبردار شدن؟
‫خبرنگارها همه جا هستن.
‫ممنو... ‫ممنونم.
‫همسر وو منگ فلجه ‫و روی تخت افتاده.
‫نمیتونه مرتکب جرم بشه.
‫این بیمه توسط خود لین ژی خریداری شده.
‫لین یینگ ذینفعه.
‫هیچ مشکلی نداره.
‫اون سال، پستچی پیر، ژانگ هنگ، ‫یه دعوت نامه برای عمو چین برد.
‫با اینکه این شخص مرده،
‫ولی نامه ها هنوز تحویل داده میشن.
‫این واقعا عجیبه.
‫رئیس،
‫روح اون مرده دوباره ظاهر شده.
‫«برای دخترم عزیزم، لین یینگ، ‫فرستنده شماره 30، جاده شینهو، چانگشان»
‫این کی به دستت رسید؟
‫امروز صبح.
‫توی صندوق پست خونه ام پیداش کردم.
‫نامه وو منگ رو برام بیار.
‫چشم.
‫دست خط این دو تا نامه واضحه که فرق دارن.
‫ولی جفتشون مهر اداره ‫پست ارواح رو دارن.
‫و دست خط،
‫این نامه،
‫با نامه ای که خانوم وانگ دریافت کرده،
‫یکیه.
‫ممکنه،
‫که روح مامان و بابای فوت شده من،
‫برام نامه نوشته باشن؟
‫از اونجایی که اداره پست ارواح ‫از مرده ها نامه دریافت میکنه،
‫چرا یه نامه پست نکنیم ‫که ببینیم درسته یا غلط.
‫منطقیه.
‫مو چینگ،
‫یه نامه هم برای داداش بزرگت بنویس.
‫بیایین ببینیم روح مرده ها ‫واقعا برامون نامه مینویسن یا نه.
‫«اداره پست چانگشان»
‫« اداره پست شعبه نه چانگشان»
‫عجیبه.
‫یه شب گذشته ‫و کسی نامه ها رو جمع نکرده.
‫هیچ نامه ای نیست!