W W W . M O V I E S H O . C O M ‫| ترجمه از تـارا |
‫خب، من...
‫می‌خواستم بگم...
‫خب؟
‫می‌خواستم بگم که...
‫من...
‫- خب؟ ‫- معذرت می‌خوام.
‫بابت امروز
‫و تمام کارهایی که تا الان کردم.
‫دیگه تکرار نمی‌شه. ‫از این به بعد باهات بهتر رفتار می‌کنم.
‫این چیزیـه که...
‫می‌خواستم بگم.
‫ولی فقط سه ماه وقت داری؟
‫چطور ممکنه؟
‫من چطوری بدون تو زندگی کنم؟
‫چطور همچین چیزی ممکنـه؟
‫انقدر شوکه شدم...
‫که نمی‌دونم چی بگم.
‫جدی می‌گی؟
‫آره، احمق.
‫من دوست دارم، هونگ هه‌این.
‫دوست دارم.
‫اگه نمی‌تونی بدون من زندگی کنی...
‫خب؟
‫می‌خوای باهم بمیریم؟
‫چی؟
‫گفتی بدون من نمی‌تونی زندگی کنی.
‫منظورم این نبود که مطمئنم ‫بدون تو نمی‌تونم زندگی کنم.
‫فقط برام سوال شد
‫که آیا می‌تونم یا نه. ‫کنجکاو شدم.
‫دقیقا، پس بهتره باهم بمیریم.
‫درگذشته این یه کار مرسوم بود، ‫بهش می‌گفتن «سون‌جانگ».
‫زوج‌ها رو باهم دفن می‌کردن.
‫درسته.
‫سون‌جانگ.
‫آره، سون‌جانگ.
‫می‌تونی توی زندگیِ بعد از مرگ ‫باهام بهتر رفتار کنی.
‫زیادم بد نیست.
‫همیشه توی شوخی کردن با صورت جدی،
‫مهارت خاصی داشتی.
‫فکر می‌کنی شوخی می‌کنم؟
‫جدی می‌گی؟
‫منظورم اینه که شلوغـش نکن.
‫تعریف کن برام.
‫دکتر دقیقاً چی گفت؟
‫کجات درد می‌کنه؟
‫واقعاً دکتر گفت سه ماه طول می‌کشه...
‫که فقط سه ماه وقت داری؟
‫سلام، پروفسور.
‫نتایج آزمایشات؟
‫می‌تونین برام ایمیل کنین؟ ‫وقت ندارم بیام اونجا.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫باید بریم جایی.
‫امروز وقتـت آزاده، مگه نه؟
‫ماشین پایین منتظرمونه.
‫من نمیام.
‫- حتی نگفتم کجا قراره بریم. ‫- مهم نیست.
‫من با تو هیچ‌جا نمیام.
‫الان کجا می‌خوای بری؟
‫نمی‌دونم. ‫اصلاً نمی‌دونم کجا می‌خوام برم.
‫[مرکز درمانی دانشگاه سانگ‌مین]
‫برخلاف تومورهای عادی،
‫این تومورهای پراکنده همه‌جا پخش می‌شن.
‫صبر کنین.
‫من کِی رسیدم اینجا؟
‫چی؟
‫یادمه توی لابی شرکت بودم.
‫چطوری به این زودی رسیدم اینجا؟
‫انگار تلپورت کردم.
‫قبلاً هم این اتفاق افتاده؟
‫دفعه‌ی قبل بهتون گفتم.
‫گاهی سردرد می‌گیرم و فراموش‌کار می‌شم ‫و بعضی‌وقت‌ها....
‫مشتری‌های ویژه‌مون کلاس‌های هنری ‫نیم‌سال اول رو دوست داشتن.
‫هنرمندهای معروف رو دعوت کردیم...
‫«رستا» بهمون ملحق می‌شه.
‫این‌روزها، کیفت خواب...
‫ده دقیقه؟ سی دقیقه؟
‫گاهی یادم نمیاد چندساعت قبل رو ‫چیکار داشتم می‌کردم.
‫خانم هونگ.
‫فکر می‌کردم قرارهاتون رو کنسل کردین ‫تا مدیر بک هیون‌وو رو ببینین.
‫چرا هنوز اینجاییـن؟
‫حتی از یه قرار مهم جا موندم.
‫چرا زودتر نیومدین پیش من؟
‫فکر می‌کردم به خاطر خستگی
‫زمان از دستم در می‌ره.
‫هیچ درد فیزیکی‌ای نداشتم.
‫خب...
‫حالا من مشکلی دارم؟
‫شما بیماری «سیتوما ابری» دارین. ‫یه بیماری خیلی نادره.
‫توی دنیا کیس‌های زیادی وجود نداره.
‫می‌شه گفت شما اولین کره‌ای هستین ‫که دچار این بیماری شده.
‫- باید جراحی شم؟ ‫- نه.
‫که اینطور، پس با دارو درمان می‌شه.
‫بیماریِ شما یکم پیچیده‌تره
‫چون با تومورهای عادی فرق داره.
‫یه غده‌ی واضح نیست.
‫تومور در اعصاب مغزی‌تون گسترش پیدا کرده.
‫قسمتی بزرگی رو دربرگرفته.
‫بیشتر در قسمت لوب گیج‌گاهی ‫متمرکز شده.
‫به باور من همین باعث ‫از دست دادن موقت حافظه می‌شه.
‫یه بیماریِ نادره.
‫علائمـش مشخص نیست ‫و در هر شخص متفاوت‌ـه.
‫اگه بدتر شه، ممکنه دچار توهم ‫و اختلال شخصیتی بشین.
‫مشکل اینه که مصرف دارو ‫تاثیر چندانی نداره.
‫و عمل جراحی زیادی خطرناکـه،
‫چون تومور زیادی پخش شده.
‫خانم هونگ؟
‫حالتـون خوبه؟
‫- باشه. ‫- چی؟
‫پس برای آدم‌های نرمال اینجوریـه.
‫متوجه شدم.
‫حالا بگین من چه درمانی می‌تونم ‫انجام بدم.
‫می‌خوام بدونم برای من چطوریـه، ‫نه دیگران.
‫شنیدم برای یه بیمارستان کودکان ‫پول جمع می‌کنین.
‫من می‌تونم هزینه‌هاش رو تقبل کنم.
‫حالا بهم بگین...
‫چطور می‌تونم از شر اونا خلاص شم.
‫تا اونجایی که من اطلاع دارم،
‫تا الان هیچ راه‌حل پزشکی‌ای ‫برای این بیماری پیدا نشده.
‫بهترین کاری که می‌تونیم بکنیم ‫اینه که بهتون دارو بدیم،
‫تا سردرد و از دست دادن حافظه‌ی موقت رو ‫کاهش بدیم.
‫فعلاً درمان خود این بیماری غیرممکن‌ـه...
‫می‌خواستین غیرمستقیم بهم بفهمونین...
‫که به زودی می‌میرم.
‫باشه، بگین ببینم.
‫کِی می‌میرم؟
‫با توجه به میزان گسترش تومور،
‫به باور من شما فقط ۳ ماه وقت دارین.
‫اصلاً اون چه می‌دونه؟
‫به عنوان یه پزشک خیلی هم خوب می‌دونه.
‫من بدن خودم رو می‌شناسم.
‫مثل پیرزن‌های لج‌باز حرف می‌زنی.
‫تاحالا دیدی من غذای فوری یا آشغالی بخورم؟
‫- نه. ‫- دقیقاً.
‫تاحالا توی زندگیـم نوشیدنی گازدار نخوردم.
‫فکر کردی خوشم میاد آب سبزیجات بخورم ‫و مراقب خورد و خوراکـم باشم؟
‫برای کاهش استرس صبح‌ها مدیتیشن ‫و شب‌ها یوگا می‌کنم.
‫اگه دستگاه تصفیه هوا توی اتاق نباشه ‫مراقب نفس کشیدنم هستم.
‫از وقتی به دنیا اومدم ‫همیشه مراقب سلامتیـم بودم.
‫می‌فهمم.
‫آروم باش.
‫حتی کسایی که با نوشیدنی و سیگار ‫به بدن‌شون آسیب می‌زنن،
‫هرچی دلشون می‌خواد می‌خورن ‫و حواس‌شون به نفس‌هاشون نیست
‫ریسک ابتلا به این بیماری رو ندارن.
‫پس چرا من؟
‫منم نمی‌دونم.
‫باشه.
‫اینکه مریض شدم رو درک می‌کنم. ‫ولی چرا نمی‌تونن درمانـم کنن؟
‫مردم به ماه سفر می‌کنن، ‫ماشین‌ها بدون راننده حرکت می‌کنن.
‫ولی نمی‌تونن این تومور کوچک رو ‫از توی سر من دربیارن؟
‫خیلی مسخره‌ست.
‫چطوره...
‫فردا بریم بیمارستان ‫و آزمایشات رو دوباره انجام بدیم؟
‫برای چی؟
‫باید مطمئن شیم. ‫اگه اشتباه تشخیص داده باشن من چیکار کنم؟
‫منظورت چیه که اگه اشتباه تشخیص داده باشن؟
‫خیلی خوشحال می‌شم.
‫پس بیا بریم تا کامل مطمئن شیم.
‫الان مضطرب و پریشونی.
‫فعلاً همه‌چی رو فراموش کن ‫و استراحت کن.
‫فکر می‌کنی خوابـم می‌بره؟
‫درسته.
‫منم خیلی شوکه‌ شدم.
‫نمی‌دونم امشب خوابـم می‌بره یا نه.
‫واقعاً امروز نسبت به دیروز
‫حس و حال متفاوتی داره.
‫زمزمه می‌کنی؟ واقعاً؟ ‫می‌خوای باهاش خاکـت کنن؟
‫من ناراحتم.
‫قراره راه‌مون از هم جدا شه.
‫سه ماه دیگه بدون اینکه طلاق بگیریم ‫راه‌مون از هم جدا می‌شه.
‫نه.
‫لبخند نزن.
‫لب‌هات آویزون شن.
‫بذار بهت هشدار بدم.
‫فقط تو از این موضوع خبر داری.
‫پس اگه کسی بفهمه، مقصر تویی.
‫متوجه‌ام.
‫ولی می‌خوای تا ابد به کسی نگی؟
‫آره.
‫نباید خانواده‌ت بدونن؟
‫معلومه که نه. ‫اونا آخر از همه باید خبردار شن.
‫ولی من فکر می‌کنم...
‫به زودی عضو کلوب هزار میلیاردی می‌شم.
‫خودت می‌دونی وقتی پدربزرگم مرکز تجاری رو ‫بهم داد چی گفت.
‫«اگه فروشت از هزار میلیارد بیشتر شه،
‫تو رو به جای پدرت انتخاب می‌کنم.»
‫حالا می‌خوای خرابـش کنم؟ ‫اونم وقتی انقدر نزدیکـم؟
‫برای همین بهشون نمی‌گی؟
‫هونگ سوچول از اوناست ‫که به دکترم زنگ می‌زنه
‫که ببینه واقعاً سرما خوردم یا نه.
‫فکر می‌کنی مامانم فرقی با اون داره؟
‫اگه درمورد بیماریـم بفهمن،
‫منو از خونه پرت می‌کنن بیرون
‫و سر اینکه اموالم به کی برسه ‫باهم دعوا می‌کنن.
‫من همچین اجازه‌ای نمی‌دم.
‫کور خوندن.
‫فکر می‌کنی چرا پدربزرگ می‌خواد ‫قبل از صبحانه منو ببینه؟
‫می‌خواد قبل از صبحونه سرم ‫داد و بیداد کنه و تموم شه بره؟
‫نمی‌دونی چرا می‌خواد تو رو ببینه؟
‫شاید درمود این باشه که
‫می‌خواستم برند قهوه‌ی ارگانیک نیویورک رو ‫به فروش برسونم.
‫همونی که درموردش خیلی مطمئن بودی؟
‫آره، اشتباه می‌کردم.
‫اون عوضی‌ها یکی دیگه رو به من ترجیح دادن. ‫تصمیم گرفتن با «یوم سانگ‌جین» کار کنن.
‫چرا این دنیا پر از عوضی‌های فاسده؟
‫فکر می‌کنی پدربزرگ خبر داره؟
‫خودم هم تازه فهمیدم.
‫توی هر کسب و کاری ریسک کردن لازمه.
‫نترس. به خاطر رخدادهای غیرقابل پیش‌بینی ‫این معامله به سرانجام نرسید.
‫آره، درست می‌گی. ‫فقط به خاطر رخدادهای...
‫رخدادهای غیرقابل پیش‌بینی ‫این معامله به سرانجام نرسید.
‫ولی هنوز می‌ترسم عصبانی شه.
‫اون پدربزرگتـه، لولو خورخوره که نیست.
‫اعتماد به نفس داشته باش ‫و باهاش حرف بزن.
‫- باید همین‌کار رو بکنم، نه؟ ‫- آره.
‫چطور می‌تونی انقدر بی‌عرضه باشی؟
‫پدربزرگ این معامله به دلیل
‫رخدادهای غیرقابل پیش‌بینی ‫به سرانجام نرسید...
‫چی؟ معامله‌ای به سرانجام نرسیده؟
‫کدوم معامله رو می‌گی؟
‫فروش قهوه‌ی ارگانیک نیویورک.
‫مگه درمورد اون حرف نمی‌زنین؟
‫درمورد این حرف می‌زنم که
‫هشت میلیارد وون اضافی
‫برای مالیات شرکت دادی!
‫- چی؟ ‫- تیم حقوقی هیون‌وو
‫متوجه این موضوع شدن ‫و برای برگردوندن وجه اقدام قانونی کردن.
‫اگه اون نبود این پول به باد رفته بود!
‫مگه برادر زنـت،
‫مدیر مالی شرکتـت نیست؟
‫- فوراً اخراجـش کن! ‫- ولی...
‫درضمن درمورد قرارداد قهوه
‫خیلی مطمئن بودی. ‫اونم بر باد رفت؟
‫- نه... ‫- جواب منو بده!
‫چرا هیچ‌کاری رو نمی‌تونی درست انجام بدی؟
‫هیچی از هه‌این یاد نگرفتی؟
‫- یاد نگرفتی؟ ‫- می‌دونین...
‫یه چیزی بگو، عوضی!
‫حرف بزن، عوضی!
‫از اون دهنت استفاده کن.
‫- من... ‫- جواب منو بده، احمق.
‫می‌خوام جواب بدم ولی نمی‌تونم...
‫پس حرف بزن!
‫نمی‌تونم نفس بکشم.
‫چی؟
‫بلند شو!
‫دکتر فکر می‌کنه اختلال پنیک داره.
‫خدای من.
‫حتماً به خاطر پدربزرگـت ‫خیلی استرس کشیدی.
‫تقصیر هیون‌ووـه.
‫چرا انقدر کارش رو خوب انجام می‌ده؟
‫ببخشید، مادر.
‫تقصیر برادر منه.
‫عزیزم، چرت و پرت نگو.
‫برادرت آدم سخت‌کوشیـه ‫و فقط یه اشتباه کوچک کرده.
‫هشت میلیارد وون اونقدر هم جدی نیست.
‫هشت میلیارد وون؟
‫همه‌ی این کارها به خاطر ‫هشت میلیارد وون بوده؟
‫هیون‌وو کجاست؟
‫واقعاً متاسفم.
‫نتایج همونیـه که بود.
‫یعنی واقعاً سه ماه وقت داره؟
‫- دقیقاً سه ماه؟ ‫- نمی‌شه دقیق گفت.
‫این جواب‌تون غیرمسئولانه‌ست.
‫شما ۳۰ ساله متخصص مغز و اعصابیـن.
‫لطفاً درصدها رو دقیق بهمون بگین. ‫لطفاً بهمون عدد دقیق بدین.
‫کافیه، بیا بریم.
‫نه، هه‌این. ‫من باید جوابـش رو بشنوم.
‫باشه پس، من می‌رم.
‫آقا.
‫اگه بتونین دقیق بگین، ممنون می‌شم.
‫زندگیـم به این مسئله بستگی داره.
‫مسخره‌ست.
‫من فرق دارم.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫چرا هیون‌وو موبایلـش رو جواب نمی‌ده؟ ‫توی دفترشـه؟
‫پرسیدم اینجا چیکار می‌کنی؟
‫حالا که چی که سوچول چند میلیارد ‫اضافی پرداخت کرده؟
‫هیون‌وو می‌تونست بی سر و صدا ‫قضیه رو حل کنه.
‫پدربزرگـت حسابی از دست سوچول ‫عصبانی شده.
‫حتماً خودش یه‌جوری فهمیده. ‫هیون‌وو همچین کاری نمی‌کنه.
‫منو چی فرض کردی؟
‫می‌دونم زیر سر تو بوده.
‫من برای این کارها وقت ندارم، الان...
‫درگیر یه مشکل جدی‌تر هستم.
‫امروز به سوچول...
‫حمله‌ی عصبی دست داد.
‫که اینطور.
‫حتماً خیلی ترسیده بودی.
‫ولی مامان،
‫همین الان بهت گفتم ‫منم یه مشکل جدی دارم.
‫کنجکاو نیستی؟
‫تو همیشه از پس مشکلات برمیای ‫چه کوچک باشه چه بزرگ.
‫درسته.
‫من خودم...
‫حواسم به مشکلاتم هست.
‫بهتره بری، اینجا محل کار منه.
‫هی، کاری به من نداشته باش.
‫اومدم هیون‌وو رو ببینم.
‫انقدر پا روی دُم ما نذار.
‫وگرنه تا روزی که بمیرم ‫پسرت رو عذاب می‌دم،
‫چه سرم شلوغ یا حواسم پرت باشه ‫چه نباشه.
‫- چی؟ ‫- تا ابد عذابـش می‌دم.
‫اینطوریـه؟
‫فکر کردی من می‌شینم و تماشا می‌کنم؟
‫بچرخ تا بچرخیـم.
‫چرا خواستی اینجا غذا بخوریم؟
‫حتی توی اتاق جلسات ‫شرکت خودمون هم احساس امنیت نمی‌کنم.
‫یه جای عمومی مثل اینجا امن‌تره.
‫چرا؟
‫چون می‌خوام با مبارزه با کوئینز ‫جونم رو به خطر بندازم.
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫بعد از اینکه گریه کردنـت رو دیدم ‫خیلی بهش فکر کردم.
‫کمکت می‌کنم. ‫بیا طلاق بگیریم!
‫- درمورد اون موضوع... ‫- تصمیم آسونی نبود.
‫دارم شغلـم رو به خطر می‌ندازم.
‫باشه ولی این کار رو نکن.
‫چرا؟
‫من طلاق نمی‌گیرم.
‫نمی‌گیری؟ مگه نگفتی برات غیرقابل تحمل‌ـه؟
‫خب...
‫چون پایانی براش نمی‌دیدم ‫این حرف رو زدم.
‫ولی حالا که می‌دونم پایانی هست،
‫می‌تونم تحمل کنم.
‫منظورت چیه؟ چه پایانی؟
‫خب...
‫خدا بهم یه فرصت داده ‫که بتونم در امنیت کامل ازش جدا شم.
‫بذار اینجوری بگیم.
‫یه‌جوری بگو منم بفهمم.
‫سی دقیقه‌ی دیگه بیا پارکینگ اول ‫«هانانگ جام‌وون».
‫چیکار داریم می‌کنیم؟
‫چیزی که می‌خوام بهت بگم ‫محرمانه‌ست.
‫پس اگه کسی بفهمه، تقصیر توئه.
‫بگو چی شده؟
‫جدی می‌گی؟
‫وقتی داشتم برگه‌های طلاق رو ‫بهش می‌دادم اینو بهم گفت.
‫گفت سه ماه وقت داره.
‫امروز دکترش رو هم دیدم.
‫خدای من، هیون‌وو.
‫هی.
‫دیوانه‌کننده‌ست، چی بگم؟
‫اول...
‫- بیا باهم دست بدیم. ‫- نکن.
‫درسته، نباید خوشحالیـت رو نشون بدی.
‫بذار من عوضی باشم.
‫پس شانس باهات یار بوده.
‫اگه طلاق می‌گرفتی ‫بدون اینکه یه قرون بهت برسه
‫ازش جدا می‌شدی.
‫همون چندثانیه نجاتـت داد.
‫چی؟ یعنی کوئینز به تو می‌رسه؟
‫فکر می‌کنی...
‫- اونا انقدر احمقـن؟ ‫- منظورت چیه؟
‫توافق‌نامه‌ی پیش از ازدواج امضا کردین
‫که اموال‌تون رو تقسیم نکنین؟
‫می‌دونی که مهم نیست ‫و می‌تونی شکایت کنی.
‫مگراینکه توی وصیت‌نامه‌ش نوشته باشه.
‫آره، توی وصیت‌نامه‌ش...
‫نوشته.
‫جدی؟
‫آره.
‫قبل از اینکه ازدواج کنیم این کار رو کرده.
‫گفته چیزی به من نرسه.
‫و حتی قبل از اینکه ازدواج کنیم
‫وصیت‌نامه رو قانونی کرده.
‫کسایی که شرکت هلدینگ دارن ‫واقعاً با بقیه فرق دارن.
‫خیلی دقیق هستن.
‫اشکال نداره.
‫فقط خوشحالم
‫که سه ماه دیگه صحیح و سالم ‫ازشون فرار می‌کنم.
‫ولی به این فکر کن.
‫چرا خدا بهت سه ماه وقت داده؟
‫هیون‌وو.
‫وکیل بک.
‫بیا تخصصی صحبت کنیم.
‫می‌دونی که توی این سه ماه ‫می‌تونه وصیت‌نامه‌ش رو تغییر بده.
‫فقط باید در عرض سه ماه آینده ‫دلـش رو به دست بیاری،
‫طوری که پیش خودش بگه، ‫«خدایا، این مرد واقعاً منو دوست داره.
‫باید قبل از مرگـم ‫مرکز تجاری کوئینز عزیزم رو بهش بدم.»
‫منظورت چیه؟
‫بعد از دو سال خدمت توی ارتش ‫سه ماه زمان کوتاهی به نظر میاد.
‫به اون فکر کن تا این برات راحت‌تر شه.
‫با تمام وجودت...
‫بهش عشق بورز.
‫تو.
‫واقعاً فکر کردی...
‫من انقدر پول‌پرستـم؟
‫به چه مناسبت؟
‫امروز سالگرد عروسی‌مونـه.
‫خب؟
‫دو سال پیش جا رزرو کردم ‫و یه سورپرایز برات ترتیب دادم.
‫ولی تو ناراحت شدی ‫و گفتی شلوغـش نکنم.
‫- خب؟ ‫- برای همین پارسال هیچ‌کاری نکردم.
‫ولی تو بازم ناراحت شدی ‫که چرا به حرفت گوش دادم
‫و گفتی «اگه بهت بگم بمیر، می‌میری؟»
‫اومدی بی‌ثبات بودنم رو توی سرم بزنی؟
‫نه، معلومه که نه.
‫کی برای توی سر زدن چیزی ‫گل میاره؟
‫پس از کِی تاحالا ازدواج‌مون ‫انقدر عاشقانه شده که سالگردمون
‫برام گل بیاری؟
‫راستـش رو بخوای،
‫نمی‌تونم بگم عاشقانه‌ست.
‫ولی می‌تونیم عاشقانه‌ش کنیم، مگه نه؟
‫سالگردمون...
‫مبارک باشه.
‫برام گلدون بیار.
‫اوضاع چطوره؟
‫دعوایی چیزی نکردن؟
‫نه دعوا نکردن، اتفاقاً برعکس.
‫- «برعکس»؟ ‫- بهم نزدیک‌تر شدن.
‫- «نزدیک‌تر»؟ ‫- آره.
‫خیلی ازش مراقبت می‌کنه. ‫ازش بعیده.
‫این میز همیشه ده نفره بوده؟
‫دوازده نفره.
‫همیشه خودمون دوتاییـم.
‫ولی فاصله‌مون از هم زیاده.
‫تو چت شده؟
‫از این به بعد،
‫من اینجا می‌شینم.
‫این قرارداد نکات مثبت زیادی داره.
‫باید هزینه‌ی بازسازی مغازه‌ها رو ‫بهشون بدیم.
‫فکر نکنم ضرر زیادی بهمون وارد شه
‫چون اون برند محبوبیت زیادی داره.
‫درسته ولی اونا مجبور نیستن ‫یه مدت طولانی اینجا بمونن.
‫بیاین فرض کنیم ۵ میلیارد وون خرج می‌کنیم
‫تا اونا رو بیاریم مرکز تجاری خودمون.
‫اگه بخوان بعد از یه سال برن ‫ما نمی‌تونیم جلوشون رو بگیریم.
‫درضمن اگه بفهمن مردم دارن ‫محصولات تقلبی می‌فروشن
‫مجبور می‌شیم جریمه‌ش رو هم بپردازیم.
‫حالت خوبه؟
‫من خوبـم...
‫حرف نزن، صبر کن.
‫- لطفاً زنگ بزنین آمبولانس بیاد. ‫- چی؟
‫من خوبـم.
‫واقعاً خوبی؟
‫فقط آب پرید توی گلوم.
‫- واقعاً؟ ‫- واقعاً.
‫خب؟
‫می‌تونیم ادامه بدیم؟
‫بله، آقا.
‫نیازی به آمبولانس نیست.
‫اون چش شده؟
‫فقط می‌خواد نجات پیدا کنه.
‫خداحافظ، آقا.
‫بعداً بهتون زنگ می‌زنم، خداحافظ.
‫اگه هیچ‌کاری نمی‌کرد،
‫خواهرم عصبانی می‌شد که چرا ‫همین‌جوری وایستادی و هیچ‌کاری نکردی.
‫دلم براش می‌سوزه.
‫هوا سرده، باید داخل منتظر می‌موندی.
‫داری یخ می‌زنی.
‫اگه سرما بخوری چی؟
‫خدای من.
‫چرا دست‌هات انقدر سرده؟
‫منشی «نا»، ماشین زود می‌رسه؟
‫خب، آره.
‫مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫زنگ بزنم آمبولانس بیاد؟
‫رسید.
‫نیازی نیست.
‫خدای من.
‫همون دعوا می‌کردن بهتر بود.
‫اون چش شده؟
‫مگه بهت نگفتم،
‫شلوغـش نکن؟
‫هه‌این، من اصلاً بلد نیستم شلوغـش کنم.
‫همین شلوغ کردن‌ـه.
‫ببخشید.
‫نمی‌دونم چرا...
‫هیون‌وو رو می‌بینم یاد «گریس کلی» میفتم.
‫اونم با یه پادشاه ازدواج کرد، درسته؟
‫- من یاد دایانا میفتم. ‫- نه بابا.
‫اونا که طلاق گرفتن.
‫- ببخشید. ‫- می‌سون.
‫اومدم موهام رو درست کنی ‫نه اینکه بکشی.
‫عذرخواهی کردم دیگه.
‫شاید به خاطر اینه که ما خانه‌داریم ‫ولی اصلاً باهامون خوب رفتار نمی‌کنی.
‫- موافقم. ‫- با ما صادق باش.
‫وقتی درمورد ظاهر هیون‌وو حرف می‌زنیم ‫ناراحت می‌شی؟
‫هیون‌وو همیشه خوش‌قیافه بوده.
‫همچین‌چیزی نیست.
‫راستی.
‫خبرها رو شنیدی؟
‫- چه خبری؟ ‫- درمورد دختر مغازه‌ی الکترونیکی.
‫- همون که خانواده‌ی شوهرش همه دکترن؟ ‫- آره.
‫- دارن طلاق می‌گیرن. ‫- واقعاً؟
‫- جدی؟ ‫- آره!
‫- خدای من. ‫- خدای من.
‫بابا چیز مهمی نیست.
‫این‌روزها طلاق چیز رایجی شده.
‫حتی سریال‌هایی می‌سازن ‫که درمورد زوج‌های مطلقه‌ست.
‫این روزها طلاق گرفتن ‫اصلاً چیز شرم‌آوری محسوب نمی‌شه.
‫حتماً مامانـش روش نمی‌شه ‫توی چشم همسایه‌ها نگاه کنه.
‫قبلاً همه‌ش پُز می‌داد ‫که خانواده‌ی دامادش همه دکترن.
‫من فکر می‌کردم خودش هم دکتره.
‫همیشه وقتی کسی حالش بد می‌شد ‫بهش توصیه‌های پزشکی می‌کرد.
‫- آره. ‫- چرا می‌خوان طلاق بگیرن؟
‫زیادی باهم فرق دارن.
‫قبلاً هم بهت گفتم.
‫وقتی زن و شوهر زیادی باهم فرق داشته باشن ‫ازدواج‌شون دووم نمیاره.
‫ولی نمی‌گم همیشه اینجوریـه.
‫هیون‌وو خوشبخت‌ـه؟
‫معلومه که خوشبخت‌ـه.
‫ولی می‌دونی که چی می‌گن.
‫می‌گن کسایی که توی سئول زندگی می‌کنن ‫ماها رو آدم حساب نمی‌کنن.
‫درسته.
‫تازه خانواده‌ی همسر هیون‌وو ‫صاحب یه شرکت هلدینگ هستن.
‫زن داداشِ من اینجوری نیست.
‫درسته، مطمئنم همین‌طوره.
‫پس چرا برای تولد ۶۰ سالگی پدرت نیومدن؟
‫به خاطر اون تولد مردم حرف درآوردن.
‫- چی گفتن؟ ‫- گفتن اونا باهم مشکل دارن.
‫فکر می‌کنن با هیون‌وو بدرفتاری می‌شه.
‫فقط کسایی که با خانواده‌های همسرشون ‫بدرفتاری می‌کنن
‫میان تولد تا وانمود کنن باهم خوبن.
‫باشه ولی چرا عصبانی شدی؟
‫چرا باید عصبانی بشم؟
‫پس مشت‌هات رو باز کن ‫وگرنه مجبور می‌شی بکوبیـش یه جا.
‫- سردرد دارم. ‫- اون چش شده؟
‫- عصبانی‌ـه. ‫- معلومه.
‫امروز تمام بدنـم درد می‌کنه.
‫چیزی پرت نکن.
‫نمی‌بینی «پینکی» داره نگاه می‌کنه؟
‫هیون‌وو، پسره‌ی احمق.
‫می‌دونم. احتمالاً چون دانشگاه ملی سئول ‫حقوق خونده، متکبر شده.
‫برای همین براش سخته برای ‫صاحبین یه هلدینگ چاپلوسی کنه.
‫ولی چاپلوسی کردن برای اونا ‫بهتر از بقیه نیست؟
‫معلومه. من هرماه برای بچه‌های ‫دوران متوسطه چاپلوسی می‌کنم.
‫- چرا؟ ‫- تا ماه بعد هم ثبت‌نام کنن.
‫هی، کسب و کار منم با دست‌هام نمی‌چرخه.
‫اصلاً. ‫فقط با زبونم می‌چرخه.
‫«خدای من، امروز خیلی زیبا شدی. ‫پوستـت داره می‌درخشه.»
‫«با این مدل موی جدید، ده سال جوون‌تر شدی» ‫از این حرف‌ها می‌زنم.
‫کاش هیون‌وو هم می‌تونست مثل ما باشه.
‫خدای من.
‫زیادی لوسـش کردم.
‫مامان، نمی‌خوای کاری کنی؟
‫- ممکنه واقعاً طلاق بگیره‌ها. ‫- طلاق مسئله‌ی بزرگی نیست.
‫عزیزم.
‫مردم وقتی حس می‌کنن ‫جون‌شون به لب رسیده، طلاق می‌گیرن.
‫اون‌موقع طلاق بگیری بهتره.
‫نودل خوشمزه شده.
‫بازم روغن کنجد بریزم؟
‫آره، بازم بریز.
‫براساس نتایج آزمایش خون هفته‌ی گذشته،
‫برای هرنفر غذای متفاوتی آماده کردم.
‫برای نایب‌رئیس، ‫غذای رژیم فودمپِ کم درست کردم،
‫به خاطر سندروم روده‌ی تحریک‌پذیرتون.
‫ممنون.
‫پدربزرگ کجاست؟
‫چون فردا چک‌آپ داره نباید غذا می‌خورد.
‫شرط می‌بندم ۱۲۰ سال عمر می‌کنه.
‫مال من گوشت نداره.
‫به خاطر کلسترول‌تـه.
‫هه‌این.
‫بله؟
‫فردا یه ابلاغیه به دستـت می‌رسه.
‫می‌خوام ازت شکایت کنم که ‫مرکز تجاریـت رو
‫روی زمین «گوانگ‌گیو»ی من ساختی.
‫قبل از اینکه ساخت و ساز شروع شه ‫درموردش حرف زده بودیم.
‫و زمینـت ارزش زیادی هم نداشت.
‫گوش کن، همیشه سر اینکه ‫یه نفر زمین یه نفر دیگه رو
‫- تصاحب می‌کنه، جنگ می‌شه. ‫- خودت بهم اجازه دادی.
‫آره ولی وکیل «شیم» مخالف بود.
‫ممکنه شایعه شه که من برای تو ‫پارتی‌بازی می‌کنم
‫و شاید مجبور شم مالیات بر هدیه بدم.
‫پس حالا که ساختمون ساخته شده
‫می‌خوای شکایت کنی؟
‫هنوز افتتاح نکردی.
‫که اینطور، پس تخریبـش کنم؟
‫هه‌این، اون نمی‌خواد پرونده رو کش بده.
‫می‌خواد مذاکره کنه.
‫- هیون‌وو. ‫- بله، قربان.
‫با همدیگه پرونده رو بررسی کنین ‫و به یه راه‌حل مناسب برسین.
‫«راه‌حل مناسب»؟
‫یعنی چی؟ ‫یعنی من باید بترسم و جا بزنم؟
‫منظورت از «بچرخ تا بچرخیم» ‫همین بود؟
‫داری منو با شکایت تهدید می‌کنی؟
‫منظور من اینه که...
‫من فکر می‌کنم...
‫هیون‌وو.
‫الان پریدی وسط حرف من؟
‫معذرت می‌خوام.
‫ولی چون دیگه شکایت کردین،
‫ما بررسی می‌کنیم ‫و نتیجه رو بهتون اعلام می‌کنیم.
‫ولی رسانه‌ها در طول این پروسه ‫از موضوع خبردار می‌شن
‫و ممکنه باعث سقوط ارزش سهام ‫و چیزهای دیگه بشه.
‫باید به پدربزرگ خبر بدم.
‫خودم بهش خبر می‌دم.
‫بله، خانم. ‫پس حرف دیگه‌ای نمی‌مونه.
‫یکم ناخوش‌ـه.
‫لطفاً ما رو ببخشین.
‫می‌خواستی از خانواده‌ت مخفی کنی.
‫خب؟
‫خب اگه همه‌ش عصبی باشی ‫و دست‌های مشت کردت بلرزه،
‫نمی‌فهمن یه خبرهایی هست؟
‫درسته، می‌دونم این کار ازم بعید بود.
‫ولی خودت چی؟
‫پریدی وسط حرف مامانم ‫و طرف منو گرفتی.
‫درضمن عاشقانه توی چشم‌هام نگاه کردی.
‫تو از همه مشکوک‌تر بودی.
‫مثل همیشه رفتار کن.
‫از کِی تا حالا تو برای من ‫میگو رو پوست می‌کنی؟
‫این کار برای ما عملی نیست.
‫غیرممکن‌ـه.
‫چطور بعد از سال‌ها زندگی مثل غریبه‌ها ‫تغییر کنیم؟
‫ولی سه سال پیش،
‫- همین‌طوری نبود؟ ‫- چطوری؟
‫عاشق همدیگه نبودین؟
‫- اون... ‫- جفت‌تون عاشق و دلباخته بودین.
‫اون با هلیکوپتر اومد پیشـت،
‫با پدر و مادرش درافتاد، تو هم همین‌طور.
‫اون دوران عقل‌تون کار نمی‌کرد.
‫دیوانه‌وار عاشق هم بودین.
‫اون عشق واقعی نبود؟
‫مال خیلی وقت پیش‌ـه.
‫آره، راست می‌گی. ‫ولی بذار برات یه مثال بزنم.
‫وقتی بچه‌ایم یاد می‌گیریم توی آب شنا کنیم. ‫بعد چندین سال شنا نمی‌کنیم.
‫اگه دوباره توی آب بیفتیم، ‫هنوزم می‌تونیم شناور بمونیم.
‫شاید فکر کنی شنا کردن یادت رفته، ‫ولی بدنت همه‌چی رو یادشـه.
‫عشق هم همین‌طوریـه.
‫ممکنه فکر کنی عشق ورزیدن رو یادت رفته،
‫ولی وقتی شروع کنی ‫قلبـت همه‌چی رو به خاطر میاره.
‫ولی این مثل شنا کردن نیست.
‫معلومه که هست. ‫عاشقی کار شاقی نیست.
‫عجیب‌ـه، مگه نه؟
‫چون عاشق هم بودیم ازدواج کردیم.
‫پس چطوری اون عشق ناپدید شد؟
‫به عنوان یه وکیل طلاق،
‫فکر می‌کنم مشکل اینه که ‫توی ازدواج دیگه مال هم می‌شین.
‫زوج‌ها نیازی به تلاش کردن نمی‌بینن.
‫برای همین ناامید می‌شن ‫و دعوا می‌کنن.
‫بعد میان پیش من. ‫ازدواج عاشق موندن رو...
‫غیرممکن می‌کنه.
‫- واقعاً اینطوری فکر می‌کنی؟ ‫- اگه می‌خوای مدت‌ها عاشق بمونی،
‫بهترین کار اینه که ازدواج نکنی.
‫لطفاً اینو به عنوان ‫نماد عشق و وفاداریِ من بپذیر.
‫عزیزم.
‫دیوانه شدی؟ اون عزیزت نیست.
‫خیلی وقت بود ندیده بودمت، منشی کیم.
‫سلام، خانم.
‫دارین ازدواج می‌کنین؟ باهمدیگه؟
‫اونم توی کره؟
‫آها.
‫حتماً شنیدین من زندانـم.
‫برای همین برگشتی.
‫ولی حیف شد.
‫من آزاد شدم.
‫آروم باش، عزیزم.
‫چی بهت گفتم؟
‫گفتم از جونت می گذرم،
‫به شرط اینکه از کشور بری ‫و بی سر و صدا زندگی کنی.
‫- درسته. ‫- پس چطور جرئت کردی
‫با حضور تمام فامیل‌هات ازدواج کنی،
‫اونم وقتی به من نارو زدی؟
‫عزیزم.
‫عزیزم!
‫خانم، روی صورت‌تون خون...
‫خونِ من نیست.
‫- کجا خونی‌ـه؟ ‫- روی گونه‌تون.
‫الان که عفو مشروط گرفتین ‫نباید این کار رو می‌کردین.
‫ممکنه برای حمله و هتک آبرو ‫حکم سنگین‌تری بگیرین.
‫هتک آبرو؟ کاری که تا الان ‫با اون عوضی‌ها کردم هتک آبرو نبود.
‫بهت نشون بدم هتک آبروی واقعی چیه؟
‫اگه این کار رو بکنین ‫ممکنه تا ۶۰ سالگی زندان باشین.
‫اشکالی نداره؟
‫من با وکیل‌شون به توافق رسیدم.
‫سر چقدر؟
‫- واقعاً می‌خواین بدونین؟ ‫- ولـش کن.
‫به قدری هست که توی خونه‌شون ‫استخر بسازن.
‫نباید این کار رو می‌کردین.
‫هنوزم ازشون متنفرین؟
‫سیگار می‌کشی؟
‫- ترک کردم. ‫- من می‌کشم.
‫به خاطر خیانت‌های شوهرهای سابقم ‫سیگار کشیدن رو یاد گرفتم.
‫نمی‌تونین اینجا سیگار بکشین.
‫بیاین بریم.
‫بریم؟ کجا؟
‫لعنتی.
‫خیلی دلم می‌خواست از زندان آزاد شم.
‫ولی حالا که آزاد شدم جایی ندارم برم.
‫بهتره برین خونه.
‫رئیس منتظرتونـه.
‫بوم‌جا.
‫شنیدم امروز لب به غذا نزدی.
‫من از گشنگی بمیرم ‫چه فرقی به حال تو داره؟
‫از بس برات مهم نبودم ‫منو انداختی پیش میله‌های زندان.
‫خدای من، من ننداختمت زندان.
‫تو به یه زن بی‌گناه حمله کردی،
‫بابت این کارت مجازات شدی.
‫درسته.
‫زنی که مادر رو کشت ‫و خودش بانوی این خونه شد،
‫کاملاً بی‌گناه‌ـه.
‫اون بانوی این خونه نیست.
‫عضوی از این خانواده نیست.
‫من فقط آروم از موهاش گرفتمش و بلندش کردم، ‫با این‌حال من گناه‌کار شدم.
‫وقتی دیسکـش از جاش دراومده ‫نمی‌تونی بگی آروم.
‫دقیقاً! پس سرت توی کار خودت باشه ‫و بذار من به خاطر دیسک اون زن بمیرم!
‫هی، بوم‌جا.
‫درموردش اشتباه فکر می‌کنی.
‫سول‌هی هیچی از ما نمی‌خواد.
‫نه ثروت‌مون رو می‌خواد ‫نه می‌خواد عضوی از خانواده‌ی ما شه.
‫همین ترسناک‌ترش می‌کنه.
‫چه نقشه‌ی بزرگی کشیده که بدون اینکه ‫چیزی بخواد باهات زندگی می‌کنه؟
‫تو یه پیرمرد هاف هافویی ‫که فقط یه عالمه پول داره!
‫هی!
‫خدای من.
‫نمی‌دونم کِی سرعقل میاد.
‫حالا که ۵۰ سالش شده ‫دیگه نباید امیدوار باشم، درسته؟
‫اعصاب خودت رو خرد نکن.
‫راستی، می‌دونم که در حدت نیستم
‫ولی اصلاً روی بازی تمرکز نداری.
‫منظورت چیه؟
‫- خدای من. ‫- زُل زدن به تخته فایده‌ای نداره.
‫باید کلی‌تر نگاه کنی.
‫درست می‌گی.
‫اگه با ترس فرار کنی، گیر میفتی.
‫ولی اگه بدون آمادگی،
‫سعی کنی ببر رو شکار کنی،
‫همه‌چی رو از دست می‌دی.
‫خدای من.
‫برای همین «جانگی» می‌تونه بهت ‫درس زندگی بده.
‫من قصرت رو گرفتم.
‫حالا پادشاه به کجا می‌خواد فرار کنه؟
‫کیش و مات.
‫پیش‌بینی کرده بودی؟
‫یا فقط شانس آوردی؟
‫مطمئن نیستم.
‫حالا که باختی ‫باید یکی از خواسته‌هام رو برآورده کنی.
‫خواسته‌ت چیه؟
‫هروقت خواسته‌ای داشتم بهت می‌گم.
‫عزیزم، دیدی؟
‫فکر کنم ستاره‌ی دنباله‌دار دیدم.
‫نمی‌دونستم توی سئول هم ‫می‌شه ستاره‌ی دنباله‌دار دید.
‫قبل از اینکه هه‌این به دنیا بیاد ‫توی خواب ستاره‌ی دنباله‌دار دیدی.
‫واقعاً؟
‫خیلی هیجان‌زده بودی ‫چون حدس می‌زدی بچه‌مون دختر باشه.
‫نمی‌دونم، درست یادم نمیاد.
‫عزیزم، انقدر به هه‌این سخت نگیر.
‫مگه چیکار کردم؟
‫تا کِی می‌خوای اجازه بدی ‫گذشته عذابـت بده؟
‫بهتره رها کنی و بگذری.
‫اون موقع هم همین رو گفتی. ‫بابات نمی‌خواست مشکلی ایجاد شه،
‫تو هم اطاعت کردی.
‫هنوزم نمی‌فهمم چرا «سووان» باید می‌مرد.
‫اون یه تصادف بود، تقصیر هیچ‌کس نبود.
‫درستـه، تقصیر هیچ‌کس نبود.
‫ولی سووان مُرده.
‫هنوزم هرروز ناراحتـم و عذاب می‌کشم.
‫برای بقیه...
‫برای تو، یه اتفاقیـه که توی گذشته افتاده.
‫ولی من هرروز توی ذهنم اون لحظه رو ‫مرور می‌کنم.
‫خاطره‌ی روزی که بچه‌ام رو از دست دادم ‫تا ابد عذابـم می‌ده.
‫پس ازم انتظار نداشته باش منطقی باشم. مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫چرا هنوز نیومده خونه؟
‫واقعاً مریض‌ـه؟
‫قدرت بدنیـش که عالیه.
‫راستـش رو بخواین، ‫احتمال زنده موندنش خیلی کمـه.
‫ولی می‌تونه معجزه رخ بده.
‫چی؟
‫چقدر احتمال داره معجزه رخ بده؟
‫زیاد اتفاق میفته؟
‫توی ۳۰ سال سابقه‌ی کاریم،
‫مریض‌های زیادی رو دیدم ‫که با وجود بیماری‌های حتی کشنده‌تر،
‫به طرز معجزه‌آسایی شفا گرفتن.
‫امیدتون رو از دست ندین.
‫[موارد بالینی تومورهای مغزی]
‫[تومور بدخیم، درمان رو ادامه بدید]
‫«به من ۳ ماه وقت داده بودن، ‫ولی بعد از ۳۰ سال هنوز زنده‌ام.»
‫سی سال؟
‫جدی؟
‫نمی‌دونستم انقدر رایج‌ـه.
‫گمونم پیش‌بینی دکترها ‫اونقدر هم دقیق نیست.
‫این... خدای من.
‫مثل سریال‌ها نیست.
‫«یه روز بیدار شدم و تومور رفته بود. ‫یه پرونده‌ی غیرممکن پزشکی.»
‫چطور ممکنه از لحاظ پزشکی غیرممکن باشه؟
‫پزشکیِ مدرن،
‫واقعاً اینطوریـه؟ واقعاً؟
‫[بیمارانی که بیماری‌های کشنده دارند ‫همچنان نجات پیدا می‌کنند]
‫[به من ۳ ماه وقت داده بودن، ‫ولی بعد از ۳۰ سال هنوز زنده‌ام]
‫[درمان معجزه‌آسای یک بیمار مبتلا به ‫سرطان پانکراس]
‫[کسانی که امیدشون رو حفظ می‌کنن]
‫سلام، هه‌این.
‫کِی اومدی؟
‫چرا اینجا خوابیدی؟ ‫برو روی تخت بخواب.
‫درسته، باید برم روی تخت بخوابم.
‫تو هم برو بخواب.
‫شب‌بخیر.
‫هیون‌وو.
‫بله؟
‫راستـش رو بخوای،
‫بهت مشکوک بودم.
‫چی؟
‫فکر می‌کردم بشنوی دارم می‌میرم ‫خوشحال می‌شی.
‫فکر می‌کردم به خاطر همین ‫انقدر باهام مهربون شدی.
‫درضمن فکر می‌کردم...
‫یه نیت مخفی داری.
‫اعتراف می‌کنم.
‫یکم شکاک بودم.
‫نمی‌دونستم درمورد این چیزها ‫تحقیق می‌کنی.
‫بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی ‫معجزه اتفاق میفته.
‫چی...
‫لازم نیست بیای جلو.
‫نگران نباش، من هرطور شده زنده می‌مونم.
‫خودم رو قوی نشون دادم
‫ولی وقتی درمورد بیماریـم شنیدم ‫شوکه شدم.
‫ناامید شده بودم.
‫یه قسمتی از وجودم ‫براش مهم نبود چه بلایی سرم میاد.
‫«ولی اگه واقعاً سه ماه وقت دارم،
‫درمان کردن چه فایده‌ای داره؟»
‫«بهتره تسلیم شم؟»
‫«هیچ‌کس از مرگ من ناراحت نمی‌شه،
‫حتی خانواده‌ام.»
‫کلی فکر توی سرم بود.
‫که اینطور.
‫ولی یه نفر هست.
‫بین این همه آدم ‫یه نفر می‌خواد من زنده بمونم.
‫من؟
‫آره، معلومه.
‫آره، من می‌خوام.
‫برای من خیلی سخت بود.
‫تحمل این موضوع خارج از توانم بود ‫ولی تو بهم امید دادی.
‫خودم تحقیق کردم.
‫برخلاف کره، توی کشورهای خارجی ‫کیس‌های مشابه وجود دارن.
‫کلی آزمایشگاه هستن ‫که روی داروهای جدید تحقیق می‌کنن.
‫اگه بودجه داشته باشن ‫می‌تونن تحقیقات‌شون رو سریع‌تر پیش ببرن.
‫می‌خوام به صورت جدی ازشون حمایت کنم.
‫واقعاً؟
‫انقدر خوشحال شدی؟
‫آره.
‫معلومه که خوشحال شدم.
‫نگران نباش.
‫به خاطر تو هم که شده ‫من به این آسونی‌ها نمی‌میرم.
‫برای شبکه‌های اجتماعی عکس می‌گیری؟
‫مگه چی می‌شه ‫یه تیکه از صورتـت معلوم شه؟
‫واقعاً می‌خوام همه تو رو ببینن.
‫ولی اون‌جوری رسانه‌ها درموردم ‫مقاله چاپ می‌کنن.
‫و پدر و مادرت خوش‌شون نمیاد.
‫نمی‌خوام باعث نگرانی‌شون شم.
‫تو واقعاً...
‫خیلی‌خب.
‫راستی،
‫«جون‌هو» گفت بهت چیزی نگم ‫چون هنوز قطعی نشده.
‫مدیر مالی‌مون؟ چی رو نگی؟
‫درمورد اون ۸ میلیارد وون خیلی ناراحت‌ـه.
‫واقعاً مسئله‌ی مهمی نیست.
‫بازم.
‫برای جبران می‌خواد تو رو ‫با یه نفر آشنا کنه.
‫- کی؟ ‫- سرمایه‌گذار صندوق سرمایه‌ی خصوصی.
‫اون کسیـه که
‫معامله‌ی قهوه‌ی ارگانیک رو ‫برای یوم سانگ‌جین جور کرد.
‫واقعاً؟
‫اسمـش «دیوید یون»ـه. ‫کره‌ای آمریکایی‌ـه.
‫تازه اومده کره.
‫روی پول نفت خاورمیانه کنترل داره،
‫و برای سرمایه‌گذاری‌های جدید ‫اومده اینجا.
‫دنبال یه سرمایه‌گذاری چند هزار میلیاردی‌ـه.
‫[خانه‌ی هرکینا]
‫یه مدته هه‌این سعی داره ‫هرکینا رو بیاره مرکز تجاری خودش.
‫و دیوید می‌تونه کاری کنه که اون برند،
‫اولین مغازه‌ی بزرگـش رو توی سئول باز کنه.
‫سلام.
‫تبریک می‌گم، بازسازی بخش ‫رستوران‌هاتون رو خیلی دوست دارم.
‫این روزها زیاد میام فودکورت‌تون ‫غذا می‌خورم.
‫درسته، شنیدم زیاد میای.
‫به‌هرحال، خیلی مونده مرکز تجاری رویال ‫به سطح شما برسه.
‫باید بیشتر روی دسرهامون کار کنیم.
‫خیلی کار داریم.
‫بعد از اینکه آبنمای طبقه‌ی اول رو ساختیم،
‫هرکینا رو میاریم.
‫و بعدش بازم تلاش‌مون رو می‌کنیم.
‫نه، ما باید بیشتر تلاش کنیم.
‫حالا قسمت رستوران‌هامون عالی باشه ‫چی می‌شه؟
‫یه مرکز تجاری بدون هرکینا ‫فقط یه رستورانِ بزرگ‌ـه.
‫ما هم برای هرکینا جا داریم.
‫می‌خوای راهنماییـت کنم؟
‫حتماً، اگه دوست داری راهنمایی کن.
‫باشه.
‫مطمئنم می‌دونی که برای آقای «هرمن»،
‫طرز تفکر و ارزش شرکت از همه‌چی بهتره.
‫معتقده کسایی که می‌تونن روابط خوبی ‫با دیگران داشته باشن،
‫بهترین شریک‌های تجاری هستن.
‫این باورشـه.
‫- خب؟ ‫- اطرافـت رو نگاه کن.
‫همه همسر، عشق یا خانواده‌شون رو ‫با خودشون آوردن.
‫تو تنها کسی هستی...
‫که تنها اومده.
‫چی؟
‫[بک هیون‌وو]
‫- کجایی؟ ‫- وسط دادگاه.
‫چی گفت؟
‫منظورت چیه؟
‫داشتی هول هولکی با شوهرت ‫تماس می‌گرفتی که ازش کمک بخوای.
‫نمیاد؟
‫- وسط دادگاه‌ست. ‫- چه قانع‌کننده.
‫- چی؟ ‫- چیکار می‌تونی بکنی؟
‫نمی‌تونی بهش بگی دادگاه رو بپیچون.
‫به نظرم بهونه‌ی قانع‌کننده‌ای بود.
‫بهونه نیست، واقعاً دادگاه‌ـه.
‫چرا انقدر جدی گرفتی؟ ‫داشتم شوخی می‌کردم.
‫هی، به شایعات توجه نکن.
‫من که باورشون نمی‌کنم.
‫- کدوم شایعات؟ ‫- مطمئنم خودت شنیدی.
‫می‌گن شما دوتا از هم جدا شدین ‫و به زودی طلاق می‌گیرین.
‫و اون فقط به خاطر پولـت باهات ازدواج کرده. ‫اصلاً دوست ندارم درموردشون صحبت کنم.
‫ولی کردی.
‫باور کن هنوز شروع نکردم.
‫باید یه ازدواج معمولی می‌کردی.
‫اگه با یکی هم‌سطح خودت ازدواج می‌کردی،
‫آدم‌های حرف دربیار هم نمی‌تونستن ‫پشت سرت چیزی بگن.
‫من توی زندگی یه چیزی رو فهمیدم.
‫ازدواج یعنی شریک زندگی‌ای پیدا کنی
‫که جهت نگاه‌ش با تو یکی باشه.
‫توی چهار سال ازدواجـم،
‫چیزی جز آرامش ندیدم.
‫برای همین خیلی کنجکاوم که بدونم ‫زوج‌هایی که باهم کنار نمیان چطوری‌ان.
‫چه حسی داره؟ ‫من تاحالا از دست شوهرم عصبانی نشدم.
‫چرا از من می‌پرسی؟
‫اینکه شوهرت دوست نداره رو
‫سر من خالی نکن.
‫باید با همون «یون اون‌سونگ» ازدواج می‌کردی.
‫چرا اسم اون رو کشیدی وسط؟
‫واقعاً هیچی نمی‌دونی، نه؟
‫اون دست راست آقای هرمن‌ـه.
‫راه رسیدن به آقای هرمن‌ـه.
‫چی؟
‫هی، اون واقعاً موفق شده.
‫با اون آدمی که باهاش هم‌دانشگاهی بودیم ‫خیلی فرق کرده.
‫الان کارش این شده که ‫اموال شیخ‌ها رو مدیریت کنه.
‫برای همین رفتم فرودگاه بهش خوش‌آمد بگم.
‫اون‌سونگ.
‫مشتاق دیدار.
‫باید بهم خبر می‌دادی ‫که داری برمی‌گردی کره.
‫یادت نمیاد آخرین بار چی بهم گفتی؟
‫گفتی باهات تماس نگیرم.
‫- من گفتم؟ ‫- آره.
‫بعید می‌دونم.
‫«بیا بازم در ارتباط باشیم.»
‫اینو نگفتم؟
‫راست می‌گی، بهت گفتم ‫دیگه با من تماس نگیر
‫چون حد خودت رو نمی‌دونستی.
‫درسته ولی الان،
‫به نظر میاد خودت یه کاری با من داری.
‫مطمئنم خودت درجریان هستی،
‫پس می‌گم.
‫من و «یه‌نا» سر آوردن هرکینا ‫به مرکز تجاری‌مون
‫رقابت سنگینی داریم.
‫به نظر میاد تو رابطه‌ی خوبی ‫با آقای هرمن داری.
‫پس بگو ببینم،
‫- می‌تونی کمکـم کنی؟ ‫- من؟
‫چرا باید کمکـت کنم؟
‫راستـش رو بخوای، ‫من چیز زیادی از گذشته یادم نمیاد.
‫پس چطوره بگیم به خوبی و خوشی
‫از هم جدا شدیم؟
‫خیلی ممنون که ما رو دعوت کردین.
‫این مراسم واقعاً فوق‌العاده‌ست...
‫دادگاه‌ت کِی تموم می‌شه؟ ‫آخراشـه؟
‫خوشحال شدم دیدم‌تون. ‫لطف کردین تشریف آوردین.
‫- دادگاه چی شد؟ ‫- برنده شدم.
‫سریع برنده شدم که بیام اینجا.
‫سلام، حالتون چطوره؟
‫من هونگ هه‌این از شرکت کویئنز هستم.
‫و همسرم که می‌بینین وکیل هستن
‫و مدیر تیم حقوقی گروه کویئنز.
‫از آشنایی‌تون خوشوقتم.
‫چه مرد خوشتیپی هستین.
‫همسرتون جاش روی بیلبوردهاست.
‫نظر لطف‌تونـه.
‫- عصر خوبی داشته باشین. ‫- ممنون.
‫[هرکینا]
‫بفرمایید.
‫پیدا کردن شریک زندگی‌ای که ‫جهت نگاه‌ش با تو یکی باشه؟
‫اولش نفهمیدم چی گفتی ‫ولی وقتی شوهرت رو دیدم دوزاریم افتاد.
‫منظورت چیه؟
‫می‌دونی،
‫من ترجیح می‌دم به شوهرم نگاه کنم ‫تا به سمت دیگه‌ای.
‫آخه خیلی خوشتیپ‌ـه.
‫بفرمایید.
‫عزیزم، اینو امتحان کردی؟
‫واقعاً عجب چیزیـه.
‫- اومدی اینجا بخوری؟ ‫- چی؟
‫نمی‌خوام ببینمـش.
‫ریختـت رو می‌گم.
‫برو ببینم.
‫قلب نشون می‌دی؟ عوضی...
‫بفرمایید.
‫ممنون.
‫من گاهی به هه‌این فکر می‌کنم.
‫برای همین حس عجیبی داره
‫که کنار همسرش وایستادم.
‫چی؟
‫خب، من و هه‌این...
‫در گذشته رابطه‌ی خوبی داشتیم.
‫که اینطور.
‫هه‌این آدمی نیست که
‫توی زندگیش روابط خوب زیادی ‫داشته باشه.
‫واقعاً تحسین‌برانگیزه.
‫راستـش رو بخوای،
‫من خیلی دوستـش داشتم.
‫که اینطور.
‫ناراحت نشدی؟
‫چی؟
‫فقط دو دلیل می‌تونه داشته باشه.
‫یا کاملاً بهش اعتماد داری ‫یا برات مهم نیست.
‫دومی‌ـه؟
‫شوخی کردم.
‫آقای یون.
‫الان میام.
‫ای عوضی.
‫از کجا فهمید؟
‫بهم برخورد.
‫چه مسخره.
‫راستـش رو بخوای، ‫من خیلی دوستـش داشتم.
‫اگه واقعاً...
‫انقدر دوستـش داشته،
‫پس باید بیشتر تلاش می‌کرد ‫تا باهاش ازدواج کنه.
‫اون‌وقت زندگیِ منم نجات پیدا می‌کرد.
‫منظورش چی بود که الان ‫درمورد احساستـش به من گفت؟
‫می‌خواست لج منو دربیاره؟
‫عوضیِ اعصاب خرد کن.
‫سلام.
‫- دوباره همدیگه رو دیدیم. ‫- سلام.
‫خدای من، اینجا خیلی شلوغ نیست؟
‫درسته، هست.
‫نصف این آدم‌ها برای دیدنِ اون آقا ‫اینجا جمع شدن.
‫می‌خوان باهاش آشنا شن.
‫اون آقا کارش چی هست؟
‫اون یه کله‌گنده‌ست.
‫حتی پولدارترین آدم‌های وال‌استریت
‫ازش پول نفت قرض می‌گیرن.
‫حتی رئیس «یئوم» مشتاقـه ‫باهاش ملاقات کنه.
‫سوچول هم می‌خواد باهاش ملاقات کنه
‫ولی کار راحتی نیست.
‫و این یون اون‌سونگ هم‌دانشگاهیِ ‫هه‌این بوده؟
‫بله.
‫نمی‌دونم همچین مواقع چی باید بگم؟
‫تو چرا ناراحتی؟
‫من باید...
‫کسی مثل ایشون رو ‫به خانم هونگ هه‌این معرفی می‌کردم.
‫چه می‌شه کرد؟ ‫خودش گور خودش رو کند.
‫به‌هرحال پشیمونم که بیشتر تلاش نکردم.
‫که چیکار کنی؟
‫فکر کنم سوءتفاهم پیش اومده.
‫من همیشه ازت ممنونم...
‫که بیشتر تلاش نکردی.
‫واقعاً ممنونم که منو از لیست ‫کاندیداهای ازدواج
‫خارج کردی.
‫پس این احساس گناه بی‌فایده رو ‫کنار بذار.
‫چرا به من زنگ زدی؟
‫خودت که حرف‌هامون رو شنیدی.
‫یون اون‌سونگ رو به شکار خانوادگی ‫دعوت کن.
‫درسته، می‌تونم تضمین کنم که ‫اگه من بهش بگم میاد.
‫ولی چرا باید این کار رو بکنم؟ ‫دلیلی نمی‌بینم.
‫شکایتـم رو...
‫پس می‌گیرم.
‫هه‌این.
‫هرکدوم از طعمه‌ها رو به تعداد خاصی ‫می‌تونین شکار کنین.
‫برای کلاغ‌ها و زاغی‌ها هیچ محدودیتی ‫وجود نداره.
‫گرازها، گوزن آبی و قرقاول، بیشترین تعدادی ‫که می‌تونین شکار کنین ۵تاست.
‫ با قرار گرفتن سر راه همدیگه ‫یا اشتباه گرفتن انسان‌ها با حیوانات،
‫ممکنه حوادثی رخ بده.
‫پس از مسیرهایی که براتون مشخص شده ‫خارج نشین.
‫نباید تنهایی گرازها رو شکار کنین.
‫اگه تنها بودین گرازها رو هدف نگیرین ‫و پشت‌تون رو بهشون نکنین.
‫می‌تونیم اسلحه بدیم دستـش؟
‫همون‌طور که می‌دونین...
‫چیکار می‌تونیم بکنیم؟ ‫خودش خواست اسلحه بگیره.
‫اگه یکی رو بکشه چی؟
‫نگاه خونین‌ش رو ببین.
‫به جای زندان
‫باید می‌رفت بیمارستان روانی.
‫بریم.
‫عمه، باید راه بیفتیم.
‫بیا اینجا.
‫اسلحه رو اونجوری نگیر.
‫زدمـش؟ نمی‌تونم خوب ببینم.
‫زدی، پدر.
‫بزرگ‌ترین‌شون افتاد، خدای من.
‫منم دیدم، پدربزرگ. ‫خدای من!
‫واقعاً؟ خودم هم فکر می‌کنم زدم.
‫زدی.
‫واقعاً زدین؟
‫من ندیدم هیچ‌کدوم‌شون بیفتن.
‫هیون‌وو، تو سرخ‌پوستی؟
‫یا شکارچی مغولی؟ ‫چشم‌هات انقدر خوب می‌بینه؟
‫فکر کنم افتاد توی جنگل.
‫به خدمتکارهامون می‌گم برن بیارنش.
‫اگه امسال هم هیون‌وو دست‌خالی ‫برگرده خونه چی می‌شه؟
‫درسته.
‫راست می‌گه.
‫توی هیچ‌کدوم از شکارهای ما ‫چیزی شکار نکردی.
‫هرسال میایم اینجا، بهتره یاد بگیری.
‫از اسلحه می‌ترسی؟ ‫ولی تو که توی ارتش خدمت کردی.
‫خب؟ بهت یاد بدم؟
‫نیازی نیست. ‫بهتره نگران خودت باشی.
‫من که حرفه‌ایـم. ‫برای همین پیشنهاد دادم بهت یاد بدم.
‫شما چی؟ شما شکارچی خوبی هستین؟
‫مطمئن نیستم. ‫فکر نکنم در حد شما باشم.
‫از همه لحاظ مرد فروتنی‌ـه.
‫درسته.
‫ببینیم امسال قرقاول سوپ‌ دامپلینگ‌مون رو ‫کی شکار می‌کنه.
‫شروع کنیم.
‫بریم.
‫- بریم. ‫- خیلی‌خب.
‫این دفعه یه چیزی شکار کن.
‫یه دلیلی داره که پدربزرگ هرسال ‫ما رو میاره کوهستان
‫تا شکار کنیم.
‫دلیلـش چیه؟
‫می‌خواد وانمود کنیم ‫موفق شده مرغابی شکار کنه
‫و تشویقـش کنیم؟
‫توی شکار قدرت بدنی مهمـه
‫ولی قضاوت سریع و تصمیم واقع‌گرایانه ‫ هم لازمه.
‫و تمام اینا ویژگی‌هاییـه که ‫صاحبین کسب و کار باید داشته باشن.
‫برای همین هرسال یه عالمه شکار می‌کنی؟
‫تا بهش ثابت کنی تاجر باارزشی هستی؟
‫معلومه.
‫امسال هم از همه بیشتر شکار می‌کنم.
‫عجله نکن.
‫آره، آماده‌ست.
‫نزدیک وسط‌های...
‫اون مسیره.
‫[منطقه‌ی گرازهای وحشی]
‫[ورود ممنوع، ‫این زمین متعلق به کوئینز می‌باشد]
‫یعنی کجا رفت؟
‫برقراری تماس امکان‌پذیر نمی‌باشد.
‫لعنتی.
‫ببخشید، فکر کردم گوزن آبی هستی.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫این مسیر تو نیست.
‫نیست؟ اولین باره اومدم شکار.
‫نمی‌دونی موقع شکار رفتن توی ‫محدوده‌ی یه نفر دیگه، خطر مرگ داره؟
‫نمی‌دونستم.
‫مشتاقـم بیشتر ازت یاد بگیرم.
‫نباید توی محدوده‌ی دیگران شکار کنی.
‫مگه نمی‌خواستی ازم یاد بگیری؟
‫من چـم شده؟
‫اون یه دامپلینگ ساده‌ست.
‫یه سوپ قرقاول ساده‌ست.
‫یه دامپلینگ قرقاول‌ـه.
‫سوپ قرقاول.
‫احمق نباش، این واقعی نیست.
‫به خودت بیا، هه‌این.
‫به خودت بیا.
‫نظرت چیه؟
‫من دارم می‌میرم، سه ماه بیشتر وقت ندارم.
‫دوست دارم، هونگ هه‌این.
‫دوست دارم.
‫حالت خوبه؟
‫[بخش پایانی]
‫حاضر نشدی با اون کارمند دولت ‫یا معلم موسیقی ازدواج کنی.
‫چرا یهو تصمیم گرفتی زن خانه‌دار بگیری؟
‫مگه نگفتی اون کارآموز به زودی ‫اخراج می‌شه؟
‫با کسی که بیکاره؟
‫نمی‌خوام احساس فشار کنی ولی چطوری ‫می‌خوای پول جمع کنی و خونه بخری؟
‫موافقم.
‫انتظار نداشتم فقط به خاطر اینکه ‫دانشگاه ملی سئول رفتی
‫یه عروس پولدار برامون بیاری.
‫فقط امیدوار بودم
‫از ما فقیرتر نباشه، همین.
‫- دقیقاً. ‫- تاحالا همچین حسی نداشتم.
‫یه لحظه هم نمی‌تونم...
‫بهش فکر نکنم.
‫به این فکر می‌کنم که چرا ‫همیشه لباس‌هاش سوراخ‌ـه.
‫نگرانم دوباره به یه چیزی لگد بزنم.
‫می‌ترسم دوباره سرش داد و بیداد کنن.
‫وقتی غذای خوشمزه می‌خورم ‫یادش میفتم.
‫دلم می‌خواد براش ببرم.
‫به خاطر اون...
‫همه‌ش حواسـم پرت‌ـه.
‫آخر از دست این دختر می‌میرم.
‫پس باهاش ازدواج کن.
‫- عزیزم. ‫- مامان.
‫اگه انقدر جدی‌ـه باهاش ازدواج کن.
‫از مُردن که بهتره.
‫آره، درسته ولی...
‫آره، همین‌کار رو می‌کنم.
‫ما ازدواج می‌کنیم.
‫و من تا ابد ازش محافظت می‌کنم.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫| ترجمه از تـارا |
‫
‫زنی هست که با دیدن شوهرش
‫بعد از سه سال ازدواج
‫هنوز دلـش بریزه؟
‫امکان نداره.
‫دیدم حصار باز شده بود.
‫واقعاً باور کردی که دوست داره.
‫آره، باور کردم.
‫تاحالا انقدر از خنده‌ی یه نفر ‫لجـم نگرفته بود.
‫من هر عوضی‌ای که
‫بهم خیانت کنه و از پشت بهم خنجر بزنه رو
‫می‌کشم.
‫نترس.
‫به خاطر این بود که ترسیده بودم.
‫به خاطر همین بود که قلبـم انقدر تند می‌زد.
‫