W W W . M O V I E S H O . C O M ‫| ترجمه از تـارا |
‫[چهار سال پیش]
‫[قسمت سوم]
‫کل این باغ مال ماست.
‫که اینطور.
‫فکر می‌کردم مامانم اینجا باشه.
‫شاید مغازه‌ست.
‫مغازه رو هم می‌گردونه.
‫بهت گفتم که خانواده‌ی ما توی این شهر ‫آدم‌های تاثیرگذاری هستن.
‫درسته.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫مامان!
‫مامان؟
‫[سوپرمارکت یونگ‌دوری]
‫خدای من.
‫اینجا هم نیست.
‫هر طعمی دوست داری انتخاب کن.
‫اینو بردار.
‫طعم جدیده.
‫[یخمک]
‫طعم توت‌فرنگی‌ـه.
‫انقدر این طعمـش معروف شده که ‫همه‌ی بچه‌ها بعد از مدرسه میان می‌خرن.
‫هم خوشمزه‌ست ‫هم حال آدم رو جا میاره.
‫اولین‌باره همچین‌چیری می‌خورم.
‫اولین بارتـه یخمک می‌خوری؟
‫صبر کن، شاید توی بزرگی‌هات نخوردی ‫ولی بچگی‌هات چی؟
‫مامانت هیچ‌وقت برات یخمک نخریده؟
‫نه، هیچ‌وقت.
‫راستـش رو بخوای یه‌جورایی می‌دونستم.
‫چی رو می‌دونستی؟
‫همیشه لباس‌هات سوراخ‌ـه.
‫چی؟
‫خب طرح‌شون وینتج‌ـه.
‫- از اروپا گرفتم... ‫- چیزی که امروز پوشیدی،
‫شبیه لباس مامان‌بزرگ‌هاست.
‫نه، گوش بده ببین چی می‌گم.
‫اگه قیمت این ژاکت رو بفهمی...
‫واقعاً از قیمت این ژاکت شوکه می‌شی.
‫- وقتی با منی نیازی نیست وانمود کنی. ‫- باور کن راست می‌گم.
‫من اونقدر هم فقیر نیستم.
‫جدی می‌گم.
‫تو به من اعتماد کن.
‫بهت قول می‌دم.
‫از این لحظه به بعد،
‫کاری می‌کنم بتونی از تمام لذت‌هایی که ‫توی زندگیـت محروم بودی لذت ببری.
‫کار راحتی نیست.
‫مگه بهت نگفتم آپارتمانـم رو رهن کامل کردم؟
‫گفتی.
‫ولی بازم هست.
‫راستـش رو بخوای.
‫من هرماه دو میلیون پس‌انداز می‌کنم.
‫یه‌جوری نگاه‌م نکن انگار نمی‌فهمی ‫چی می‌گم.
‫نمی‌خوام پُز بدم.
‫فقط منظورم اینه که مشکلی نیست.
‫برام مهم نیست خانواده‌ت بدهی داشته باشن.
‫بدهی داشته باشیم؟
‫حتی اگه بیشتر از این حرف‌ها هم باشه،
‫واقعاً برام مهم نیست.
‫چون...
‫من کنارت می‌مونم.
‫کنارم می‌مونی؟
‫آره.
‫من همیشه...
‫پشتـت هستم.
‫چرا این خاطره یادم اومد؟
‫اگه الان بمیرم،
‫تو آخرین نفری هستی که میاد توی ذهنم؟
‫حالت خوبه؟
‫هه‌این.
‫صدمه دیدی؟
‫حالت خوبه؟
‫می‌شه به اینجا رسیدگی کنی؟
‫به نظر میاد ترسیده.
‫باید استراحت کنه.
‫بریم.
‫باشه.
‫توی بیمارستان غیرواقعی به نظر می‌رسید...
‫ولی الان واقعاً فکر کردم می‌میرم.
‫برای همین دوباره پیش خودم گفتم
‫هیچ‌وقت نمی‌میرم.
‫چون حس کردم...
‫بهم توهین شده.
‫حالت خوبه؟
‫فکر کنم مچ پات پیچ خورد.
‫دوباره شلوغـش کردم؟
‫اگه یه موقعیت دیگه‌ای بود، آره.
‫ولی چون آسیب دیدم،
‫به نظرم منطقی‌ـه.
‫واقعاً؟
‫روشن کردن آتش توی جنگل ‫نباید آسون باشه؟
‫آخه این چوب درخت بلوط‌ـه.
‫- پس آتش نمی‌گیره؟ ‫- چرا، می‌گیره.
‫ولی کمپ‌بازهایی مثل من ‫درخت آلو رو به بلوط ترجیح می‌دن.
‫بوی سوختن چوب درخت آلو توی گوشت ‫رخنه می‌کنه و خوشمزه‌تر می‌شه.
‫باشه، پس آتشش بزن.
‫خدای من، حس نوستالژی بهم دست داد.
‫یاد سفر آفریقا افتادم.
‫دهه‌ی بیست‌سالگیـم قشنگ ‫دوران جاهلیت و وحشی‌بازیـم بود.
‫منظورت همون دورانی‌ـه که
‫یه هفته به خاطر اون پشه‌ها ‫توی هتل مونده بودی؟
‫از پشت پنجره به اندازه‌ی کافی ‫طبیعت وحشی رو دیدم.
‫چی؟
‫- فقط دود راه افتاد. ‫- درسته.
‫فکر کنم این چوب مرطوب‌ـه.
‫حتی ماهرترین کمپ‌بازها هم ‫نمی‌تونن این چوب رو آتش بزنن.
‫هیون‌وو هیچ‌وقت از چوب ایراد نمی‌گرفت.
‫اون حومه‌ی شهر بزرگ شده.
‫نمی‌تونی منو با کسی مقایسه کنی
‫که احتمالا توی زمین خاکی با ‫مثانه‌ی باد شده‌ی خوک فوتبال بازی می‌کرده.
‫اون تجربه داره.
‫خدای من، از دست بهونه‌های تو.
‫راستی هیون‌وو کجاست؟
‫نمی‌خواد کاری کنی. ‫به هیون‌وو می‌گم آتش درست کنه.
‫نه، خودم می‌تونم.
‫سوچول، کافیه. ‫دیگه نمی‌خواد ادامه بدی.
‫اوه... خدای... من.
‫بابونه‌ست؟
‫بله.
‫می‌شه دوتا هم برای من و رئیس ‫درست کنی؟
‫حتماً.
‫چرا پدر انقدر زود از شکار برگشت؟
‫خب...
‫«فال‌گیر بزرگ» با من تماس گرفت.
‫که چی؟
‫فال‌گیر یهو ازم پرسید ‫رئیس رفته شکار یا نه.
‫- از کجا فهمیده بود؟ ‫- برای همینه که بهش می‌گن «فال‌گیر بزرگ».
‫گفت اگه رئیس امروز بره شکار ‫توی خطر بزرگی میفته.
‫برای همین سریع برگشت؟
‫آره، حداقل برای هه‌این خبر خوبی بود.
‫تونست توی مسیر اون شکار کنه.
‫مامان!
‫هه‌این صدمه دیده.
‫چی؟ چطوری؟
‫شنیدم موقع شکار با یه گراز رو به رو شده.
‫ولی صدمه‌ی بدی هم ندیده. ‫حالش بد نیست.
‫خدای من، حالش خوبه؟
‫از کجا می‌دونستی؟
‫واقعاً که بهترینـی.
‫چی می‌گه؟
‫بازم ازت ممنونم. ‫حتماً به زودی بهت سر می‌زنم.
‫چی گفت؟
‫همسر سابقـت رو توی خواب دیده.
‫چاقو به دست وسط زمین شکار ‫وایستاده بوده.
‫می‌خواسته تو رو با خودش ببره.
‫اگه امروز می‌رفتی شکار ‫توی خطر خیلی بزرگی میفتادی.
‫دیدی؟
‫کار عاقلانه‌ای کردی ‫به حرفـم گوش کردی و برگشتی.
‫این خرافات رو نادیده نگیر.
‫قبل از تصمیمات بزرگ با فال‌گیر مشورت کن.
‫باشه.
‫نباید به دکتر کیم زنگ بزنیم؟
‫چیزیم نیست، فقط پام پیچ خورده.
‫هیون‌وو جونـت رو نجات داد.
‫فکر نمی‌کردم بتونه یه پرنده شکار کنه، ‫چه برسه به گراز.
‫کل مدت داشته وانمود می‌کرده.
‫احتمالاً تجربه داره.
‫الان ازش تعریف کردی؟
‫برای شکار یه گراز ‫باید خیلی تجربه داشته باشی.
‫گرازها پوست‌کلفتـن ‫پس باید جای درستی شلیک کنی.
‫وگرنه حتی خطرناک‌تر هم می‌شه.
‫دقیقاً، خدا رو شکر شانس آورده. ‫اگه تیرش خطا می‌رفت چی؟
‫بهش فکر کنین.
‫به عنوان یه آماتور نباید بی‌احتیاطی می‌کرد.
‫تفنگدار دریایی تیم گارد ویژه بوده.
‫- به نشونه‌گیریش معروف بوده. ‫- واقعاً؟
‫آره، واقعاً.
‫بالاخره فهمیدی چقدر احمق بودی
‫که پیشنهاد دادی تیراندازی یادش بدی؟
‫از یه چیز مطمئنم.
‫اگه یه لحظه غفلت می‌کرد ‫من الان اینجا نبودم.
‫دختره‌ی خوش‌شانس.
‫- چی؟ ‫- از بازوهای عضله‌ایش معلوم بود
‫که کل زندگیـش رو ‫فقط صرف درس‌خوندن نکرده.
‫از کجا فهمیدی؟
‫وقتی توی زندان بودم،
یه توافق‌نامه دستـم داد
‫و گفت «لطفاً امضاش کنین».
‫و یهو قلبـم...
‫ریخت.
‫- عمه. ‫- عمه، بس کن.
‫گاهی منو شگفت‌زده می‌کنی، هیون‌وو.
‫چطور تونستی توی یه فرصت کوتاه ‫همچین تصمیمی بگیری؟
‫فکر نکردم.
‫غریزی عمل کردم.
‫غریزت می‌دونست که نباید بذاری بمیره.
‫باید نجاتـش بدی تا بتونه ‫وصیت‌نامه‌ش رو عوض کنه، درسته؟
‫الو؟
‫هه‌این کجاست؟
‫قرص خورد و خوابید.
‫حتماً خیلی ترسیده بوده.
‫باورم نمی‌شه.
‫راستـش، یکم پیش مسیر رو بررسی کردم.
‫متوجه شدم که یه قسمتی از حصار ‫عمداً باز شده.
‫فکر می‌کنم گراز زخمی ‫از اون سوراخ وارد مسیر شده.
‫اون مسیر قرار بود برای رئیس باشه.
‫منظورت چیه؟
‫می‌خوای بگی یکی عمداً اون گراز زخمی رو ‫آورده توی مسیر که به پدر آسیب بزنه؟
‫حتی اگه اینجوری هم باشه ‫نمی‌شه ثابت کرد.
‫من دوربین‌های امنیتی و دستی رو ‫چک می‌کنم.
‫خودم چک‌شون می‌کنم.
‫دوست دارین خودتون چک کنین؟
‫باشه، پس فیلم‌ها رو براتون آماده می‌کنم.
‫معذرت می‌خوام که این اتفاق
‫موقعی که شما اینجا بودین رخ داد، آقای یون.
‫مسئله‌ای نیست، قربان.
‫آقای یون، سوپ رو امتحان کن.
‫خودم قرقاولـش رو شکار کردم.
‫بی‌خیال. دروغ نگو، بابا.
‫از مزرعه‌ی اطراف خریدیمش.
‫خیلی‌خب، بیاین غذامون رو بخوریم.
‫بفرمایید.
‫ممنون.
‫چرا ریشه‌های گل استکانی رو ‫مزه‌دار کردین؟
‫هیون‌وو زغالی دوست داره.
‫نه، این مدلی هم دوست دارم.
‫
‫واقعاً؟
‫پس بخور.
‫چشم، آقا.
‫آقای یون.
‫اینا برگ‌های لاک چینی هستن.
‫خیلی نادرن.
‫برگ درخت‌هایی که توی کوهستان رشد می‌کنن ‫خیلی خوشمزه‌تر و نایاب‌تره.
‫بچه بودم خوردم.
‫«بچه»؟
‫مگه توی آمریکا بزرگ نشدی؟
‫نه، وقتی ۱۳ ساله‌ام بود رفتم آمریکا. ‫قبل از اون کره بودم.
‫خانواده‌ت به اونجا مهاجرت کردن ‫یا برای درس خوندن رفتی؟
‫خارج از کشور به فرزندی گرفته شدم.
‫قبل از اینکه از دانشگاه فارغ‌التحصیل شم ‫پدر و مادر خونده‌ام فوت کردن.
‫پس الان هیچ خانواده‌ای ندارم.
‫منم ۱۵ سالگی ‫پدر و مادرم رو از دست دادم.
‫و خودم به تنهایی تا اینجا رسیدم.
‫از تاریخچه‌ی خانوادگیـت خبر نداشتم.
‫مثل نسل جوان امروزی نیستی.
‫موافقـم.
‫مثل یه مادر بهت افتخار می‌کنم.
‫می‌تونی ما رو خانواده‌ی کره‌ای خودت بدونی.
‫ممنونم.
‫بفرمایید.
‫بیا اینجا، آره اینجا.
‫ممنون.
‫نژادش پونگسان‌ـه؟
‫بله، قربان.
‫واقعاً سگ خوشگلی‌ـه.
‫نه تنها خوشگل‌ـه
‫بلکه چندسال پیش وقتی خونه‌مون ‫آتش گرفت، پسرم رو نجات داد.
‫- واقعاً؟ ‫- بله، قربان.
‫پسرم خونه تنها بود.
‫اگه سگ‌مون بیدارش نمی‌کرد ‫و نمی‌کشوندش بیرون از خونه
‫زنده نمی‌موند.
‫هم باهوشـه هم وفادار.
‫مایلی بفروشیـش؟
‫خب...
‫ببخشید، قربان.
‫اون عضوی از خانواده‌مونـه.
‫- بهت ۱۰۰ میلیون می‌دم. ‫- چی؟
‫ولی نژاد خیلی گرونی نداره.
‫مهم نیست.
‫هرچی بگذره قیمت رو پایین میارم.
‫۹۰ میلیون.
‫- ۸۰ میلیون. ‫- صبر کن.
‫عزیزم.
‫می‌فروشمـش.
‫ولی...
‫می‌شه همون ۱۰۰ میلیون رو بدین؟
‫حتماً.
‫عزیزم.
‫یه کاری هست که من هیچ‌وقت ‫انجام نمی‌دم.
‫اونم پیش‌داوری‌ـه، درسته؟
‫منظورت چیه؟
‫درمورد آقای یون.
‫به عنوان کسی که کل زندگیـش سختی کشیده ‫زیادی بی‌خیال به نظر نمی‌رسه؟
‫حتماً خیلی کار کرده تا سختی‌های ‫گذشته‌ش رو جبران کنه.
‫از روی ظاهر قضاوت نکن.
‫هیچ‌وقت نمی‌شه فهمید ‫درون آدم‌ها چی می‌گذره.
‫مطمئنی آمریکا بزرگ شدی؟
‫زبون و اصطلاحات کره‌ای رو ‫از من بهتر بلدی.
‫قبلاً که بهت گفتم.
‫پدرم مجبورمون می‌کرد توی خونه فقط ‫کره‌ای حرف بزنیم و کتاب‌های کره‌ای بخونیم.
‫عجب مرد عاقلی.
‫استاد یکی از دانشگاه‌های برتر آمریکا شدن ‫کار هرکسی نیست.
‫تو نمی‌خوای؟
‫درسته، از طعمـش خوشت نمیاد.
‫می‌دونی خیلی ناراحتم که نمی‌تونم ‫پایه‌ی نوشیدنی خوردنت باشم، درسته؟
‫منظورت چیه؟ ناراحت نباش.
‫باید برم دست‌شویی.
‫واقعاً خیلی حرف می‌زنه.
‫اتاقت طبقه‌ی بالا آخرین اتاق‌ـه.
‫آره، می‌دونم.
‫شب خوبی داشته باشی.
‫باید بری طبقه‌ی بالا.
‫می‌رم.
‫پس شب‌بخیر.
‫راستی، سوچول.
‫دفعه‌ی پیش ازم مشورت خواستی
‫که چطوری وقتی احضار شدی به ‫کمیسیون تجارت منصفانه،
‫دل اعضاش رو به دست بیاری.
‫درسته.
‫نظرت چیه؟
‫می‌خوای الان چندتا نکته رو ‫با جزئیات بهت بگم؟
‫الان؟
‫براساس تخصصی که طی حقوق خوندن ‫توی دانشگاه ملی سئول
‫و سال‌ها کار کردن توی تیم حقوقی ‫به دست آوردم،
‫می‌تونم توضیحات کامل ‫و درعین حال ساده‌ای بهت بدم.
‫از الان تا آخر شب وقتـم آزاده.
‫وقت من آزاد نیست. ‫زنم منتظرمـه.
‫واقعاً؟ بد شد.
‫یعنی برای تو بد شد.
‫این یه فرصت عالیـه.
‫می‌ترسی؟
‫از چی؟
‫از اینکه با هه‌این یه جا باشی.
‫سوچول.
‫چه حرف مسخره‌ای.
‫ما ازدواج کردیم.
‫چرا باید بترسم کنار همسرم باشم؟
‫خیلی‌خب.
‫کجا می‌ری؟ اتاقـت اون بالاست.
‫می‌دونم.
‫مستقیم برو بالا.
‫واقعاً...
‫دلم براش می‌سوزه.
‫- نوشیدنیـم چی شد؟ ‫- منظورت چیه؟
‫همه‌ش رو خوردی دیگه.
‫واقعاً؟
‫به این زودی یادت رفت؟
‫چه بانمک.
‫- بریم بخوابیم. ‫- باشه.
‫همه‌ش رو خوردم.
‫چرا انقدر دیر اومدی؟
‫خواب نبودی؟
‫بیدار شدم.
‫ازت سوال پرسیدم.
‫آهان.
‫سوچول یه سوالی ازم پرسید، ‫داشتیم حرف می‌زدیم.
‫چی؟
‫پسره‌ی روانی.
‫چرا این وقت شب مزاحمت شده؟
‫عزیزم، هه‌این.
‫لطفاً انقدر سریع عصبانی نشو.
‫برم دوباره باهاش حرف بزنم
‫و یه اخطار جدی بهش بدم؟ آره؟
‫نیازی نیست.
‫درسته، منم همین فکر رو می‌کردم.
‫با همین لباس می‌خوابی؟
‫اشکالی داره؟
‫حموم نمی‌ری؟
‫باید برم؟
‫همین‌جا بمونم؟
‫چت شده؟
‫انقدر توی ذهنت جذابـش نکن. ‫اونقدر هم خوشتیپ نشده بود.
‫حالت خوبه؟
‫نه، بس کن.
‫حرکت آهسته‌ش نکن.
‫بس کن.
‫بسه.
‫مات و مبهوت مونده بودم.
‫نکنه فکر کنه...
‫چرا انقدر خوب شده؟
‫چرا این ‌شکلی شده؟
‫جدی.
‫چیه؟ چی می‌خوای؟
‫من...
‫زمین خیلی خیس شد.
‫می‌دونم خوشت نمیاد، ‫برای همین اومدم خشکـش کنم.
‫اشکال نداره.
‫برو موهات رو خشک کن.
‫نگو...
‫به خاطر این موهات رو خشک نکردی
‫که توی آینه نگاه کردی
‫و پیش خودت فکر کردی شبیه ‫«تیموتی شالامی» خیس
‫یا جوانی‌های «لئوناردو دی‌کاپریو» شدی؟
‫منظورت چیه؟
‫اگه دلیلش این نبوده،
‫پس برو موهات رو خشک کن.
‫باشه.
‫خشک می‌کنم.
‫باورنکردنیه.
‫می‌خواست جلب توجه کنه؟
‫برای این ساعت شب
‫زیادی هوشیارم.
‫خوابیدی؟
‫نه هنوز.
‫چه تخت کوچکی‌ـه.
‫سایز کوئین‌ـه؟
‫کینگ‌ـه.
‫که اینطور.
‫برای تخت سایز کینگ...
‫زیادی کوچک به نظر میاد.
‫یه زمانی...
‫دوتایی...
جای کوچیکتری برای خواب داشتیم
‫کِی؟
‫یادت نمیاد؟
‫اولین باری که اومدم یونگ‌دوری.
‫[گواهی جایزه‌ی سخت‌کوشی]
‫شب رو اینجا بمون.
‫دیروقت‌ـه.
‫ساعت ۹ شب‌ـه.
‫خیلی دیره.
‫- رانندگی توی شب خطرناک‌ـه. ‫- درسته.
‫خب پس.
‫تو اینجا بخواب.
‫من توی اون اتاق می‌خوابم.
‫اگه بهم نیاز داشتی
‫من اونجام.
‫پس شب‌بخیر.
‫ماه خوشگل شده بود.
‫گفتم باهم به ماه نگاه کنیم.
‫اگه می‌خوای...
‫بیا داخل.
‫- راستی... ‫- بله؟
‫چطوری اونجا
‫جا شدیم؟
به سختی
‫آهان.
به سختی ؟
این جا برات زیادی کوچکه
‫من مشکلی ندارم.
‫زیاد کوچک نیست.
‫کلی جا دارم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫پس...
‫می‌خوای همین‌جوری...
کنار هم باشیم؟
‫شوخی کردم.
‫نترس.
‫اینجا چیکار می‌کنین؟
‫خدای من.
‫معذرت می‌خوام.
‫دیروز عقلـم سرجاش نبود.
‫می‌خوایم این رو پس بدیم.
‫لطفاً کمک‌مون کنین. ‫تا صبح خواب‌مون نبرد.
‫من سگ رو بهش هدیه دادم ‫پس دیگه کاریش نمی‌شه کرد.
‫ببخشید.
‫چون جون پسرمون رو نجات داده ‫مثل خانواده شده.
‫حتماً عقلـم رو از دست داده بودم ‫که فروختمـش.
‫خیلی‌خب، این رو پس می‌گیرم.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫خیلی ممنون، آقا.
‫خدای من.
‫چیکار می‌کنین؟
‫از اینکه فروختینـش احساس گناه کردین.
‫پس بیاین بکشیمش.
‫اینجوری بهتر نیست؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫خدای من، نزدیک بود دوباره بهت شلیک کنم.
‫ازت یه سوال پرسیدم.
‫داشتم شوخی می‌کردم.
‫این کار به نظرت شوخی‌ـه؟
‫پس فکر می‌کنی چیه؟
‫پول رو برگردوندین؟
‫تو هم پول رو گرفتی؟
‫من شاهدتون هستم.
‫معامله فسخ شد.
‫می‌تونین برین.
‫ممنون.
‫ممنون، بریم.
‫راستی،
‫چرا نمی‌تونم بکشمـش؟
‫شنیدی که چی گفت.
‫اونا خیلی به اون سگ وابسته‌ان.
‫عضوی از خانواده‌شونـه.
‫که اینطور.
‫پس یعنی کشتنِ سگ‌های خیابونی ‫اشکالی نداره؟
‫این تصاویر دوربین‌های ورودی جنگل‌ـه.
‫هیچ‌کس به جز اعضای خانواده ‫وارد نشده.
‫یعنی کار خودی بوده؟
‫صبر کن.
‫همون‌جا وایستا.
‫اون کیه؟
‫فقط پشتـش معلومه.
‫اون برادرتـه.
‫امکان نداره، پدر.
‫عزیزم.
‫ما که مطمئن نیستیم.
‫بوم‌سوک همچین کاری نمی‌کنه.
‫ببین هنوز کره‌ست یا نه.
‫چشم، قربان.
‫وسایل‌تون رو جمع کنین.
‫- به این زودی؟ ‫- دیگه روزمون خراب شد.
‫بریم خونه.
‫- عزیزم، اون پسربچه رو یادته؟ ‫- چی؟
‫بیست سال پیش رو می‌گم.
‫همون‌که سگ ژرمن شپرد ‫یکی از مغازه‌ها کشته شده بود
‫و بعد معلوم شد قاتلـش یه پسربچه بوده.
‫درسته، همون پسر پرورشگاه «همیشه بهار».
‫چون خیلی باهوش بود ‫از گروه کوئینز بورسیه گرفت.
‫هروقت میومد اینجا بهش غذا می‌دادم.
‫آره، همون رو می‌گم.
‫یادته به پلیس چی گفت؟
‫این تویی، مگه نه؟
‫چرا سگی که عزیز یه نفر بود رو کشتی؟
‫من کوتاه نمیام.
‫می‌دونی اون سگ چقدر می‌ارزید؟
‫ببخشید.
‫سریع ازشون عذرخواهی کن.
‫اگه سگ باارزشی باشه فرق می‌کنه؟
‫پس کشتن یه سگ معمولی...
‫اشکال نداره؟
‫اون بچه چشه؟
‫خدای من، چی می‌گه؟
‫وای، راست می‌گی.
‫همین سوال رو پرسید.
‫خیلی عجیب بود همچین حرفی رو ‫از دهن یه بچه بشنوی.
‫- شباهت زیادی به اون بچه نداشت؟ ‫- کی؟
‫سلام، منم. ‫به سلامت رسیدی خونه؟
‫فردا با آقای هرمن قرار گذاشتم.
‫جدی می‌گی؟
‫ممنون.
‫باشه، پس می‌بینمت.
‫ناامید نمی‌شی.
‫[ایمیل‌ها]
‫[سوال درمورد اینکه موسسه‌ی شما ‫می‌تونه تومور مغزی نادر من رو درمان کنه]
‫[بهترین پزشکان آزمایشگاه ما ‫مدارک پزشکی شما رو بررسی کردن]
‫[پس متاسفانه تا روش درمانی‌مون ‫ارتقا پیدا نکنه نمی‌تونیم درمان‌تون کنیم]
‫[با عرض معذرت...]
‫[متاسفیم که نمی‌تونیم کمکی بهتون بکنیم.]
‫یعنی قراره...
‫بمیرم؟
‫وقتی پروژه‌ی هرکینا داره عملی می‌شه؟
‫وقتی چیزی نمونده عضو ‫کلوب هزار میلیاردی شم؟
‫امکان نداره.
‫کلی لباس‌های نسخه محدود دارم ‫که تاحالا نپوشیدم.
‫کلی جزیره خریدم که هنوز ‫پام رو توشون نذاشتم.
‫با این‌حال قراره بمیرم؟
‫نه، خیلی حیف می‌شه.
‫این آثار هنری رو از هنرمندهای ۹۰ساله خریدم،
‫چون بعد از مرگ‌شون ‫قیمت آثارشون خیلی بالا می‌ره.
‫چطور ممکنه خودم قبل از اونا بمیرم؟
‫خیلی حیف می‌شه.
‫تو بیشتر از همه حیف می‌شی.
‫پس بیاین قرارداد این مغازه رو ‫تکمیل کنیم.
‫همگی کارتون خوب بود. مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫- منشی نا. ‫- بله، خانم؟
‫زن‌هایی هستن که هنوز ‫بعد از بیشتر از سه‌سال ازدواج
‫با دیدن شوهرشون تپش قلب بگیرن؟
‫چرا باید تپش قلب بگیرن؟
‫- آریتمی قلبی دارن؟ ‫- نه، به خاطر اون نیست.
‫شاید...
‫چون...
‫زیادی خوشتیپ‌ـه؟
‫- همسرشون؟ ‫- آره.
‫شاید اون زن مریض باشه.
‫همچین کسی رو می‌شناسین؟
‫آره، می‌شناسم.
‫گاهی، توی چشم‌های شوهرش ‫نگاه می‌کنه
‫و دلش می‌خواد اون رو کنارش داشته باشه
‫چرا؟
‫چون دلش براش می‌سوزه.
‫ناراحتـه که
‫همچین مرد خوش‌قلبی ‫باید این دنیای خشن رو تحمل کنه.
‫- امکان نداره. ‫- برعکس بعضی‌اوقات،
‫شوهره خیلی
‫چهارشونه به نظر می‌رسه.
‫اون‌موقع دلش می‌خواد ‫شوهرش کنارش باشه
‫شوهرش شبیه یه دینامیت جذاب‌ـه.
‫پیش خودش فکر می‌کنه ‫آیا درسته بذاره این مرد ویرانگر
‫آزادانه توی این دنیا بچرخه.
‫لطفاً بهش بگین بره پیش دکتر. ‫مریض‌ـه.
‫- واقعاً اینطور فکر می‌کنی؟ ‫- باور کنین.
‫بگین حتماً سی‌تی اسکنِ مغزی بگیره.
‫مغزش یه مشکلی پیدا کرده.
‫منشی نا.
‫تو واقعاً باهوشی.
‫- جدیداً خیلی عجیب شدم. ‫- چطور؟
‫دلم برای دیگران...
‫می‌سوزه.
‫- این چیز عجیبی‌ـه؟ ‫- من هیچ‌وقت اینجوری نبودم.
‫همیشه بی‌احساس بودم.
‫برای همین عجیب‌ـه.
‫خیلی سر و صدا می‌کنی.
‫حالا که از دست‌هام برات مایه گذاشتم ‫دیگه گریه نکن.
‫و همه‌ش با دیگران
‫همدلی می‌کنم.
‫اون چی بود؟
‫بازاریاب‌ها اجازه ندارن بیان اینجا.
‫ببخشید، اون شوهر یکی از آشناهای منه.
‫پس بهش لطف کردی؟
‫بچه‌شون به دستگاه وصل‌ـه.
‫خیلی براشون ناراحت بودم پس...
‫دیگه نمیاد.
‫- ببخشید. ‫- بچه‌شون تا چندوقت...
‫چی؟
‫باید به دستگاه وصل باشه؟
‫- حدوداً سه... ‫- وایستا، یه هفته؟ دو هفته؟
‫تا اون‌موقع بذار بیاد.
‫اجازه می‌دین بیاد؟
‫بعد از اینکه بچه‌ش مرخص شد ‫دیگه نبینمـش.
‫هیچ بیمه‌ای پولش رو نمی‌ده.
‫می‌خوام با پس‌اندازمون هزینه‌ی ‫جراحیـش رو بدم.
‫ولی مامانم گوش نمی‌ده.
‫می‌گه اون پول عروسی‌مـه.
‫پول همیشه مشکل‌ساز می‌شه.
‫متاسفم.
‫باورنکردنیـه.
‫فقط مامان اون نیست که مریض‌ـه.
‫وقتی بیماری مامانش قابل درمانـه ‫چرا گریه می‌کنه...
‫چرا همه مریضـن؟
‫خیلی اعصاب خرد کن‌ـه.
‫من هیچ‌وقت اینجوری نبودم.
‫هیچ‌وقت درد دیگران برام مهم نبود،
‫پس چرا الان اینجوری شدم؟
‫شوهرم باعث می‌شه تپش قلب بگیرم.
‫فکر کنم مغزم درست کار نمی‌کنه.
‫اینا علائم بیماریمـه؟
‫نه واقعاً.
‫خیلی از بیمارانی که بیماری لاعلاج دارن ‫اینجور تغییرات رو تجربه می‌کنن.
‫چیزهایی رو درک می‌کنن ‫که اگه قرار نبود بمیرن
‫هیچ‌وقت درک نمی‌کردن.
‫«چون داری می‌میری تغییر کردی».
‫«به زودی می‌میری».
‫فکر کنم می‌خواستین غیرمستقیم ‫این رو برسونین.
‫ولی اشتباه می‌کنین.
‫می‌دونین من چندین‌بار در شرف مرگ بودم،
‫و هردفعه...
‫یه شانس معجزه‌آسا نجاتم داد.
‫اگه انقدر مهارت ندارین که ‫منو نجات بدین،
‫پس وایستین و تماشا کنین.
‫یه معجزه‌ی دیگه...
‫منو نجات می‌ده.
‫سلام، هیون‌وو.
‫مشتاق دیدار.
‫آره، من اومدم زمین شکار! ‫مگه چیه؟
‫چرا اومدی؟
‫اومدم پدر رو ببینم. ‫این‌موقع سال میره اونجا.
‫ولی بدون اینکه ببینیش رفتی.
‫تو...
‫به من شک داری؟
‫حصار باز شده بود ‫و نزدیک حصار طعمه ریخته شده بود.
‫گرازی که از قبل زخمی شده بود ‫به هه‌این حمله کرد.
‫- یکی عمداً... ‫- خب؟
‫نزدیک بود دخترم بمیره.
‫حقیقت رو بگو.
‫این آخرین هشداره.
‫به خاطر هه‌این ناراحت شدی
‫ولی وقتی به من تهمت زدن ‫و اخراجـم کردن ناراحت نشدی؟
‫باشه، بشین.
‫چون می‌دونستم روز شکار خانوادگی‌ـه ‫رفتم اونجا.
‫ولی وقتی می‌خواستم پدر رو ببینم، ‫مو سول‌هی بزرگ گفت
‫پدر خوابه و اجازه نداد ببینمـش.
‫التماسـش کردم ولی فایده‌ای نداشت.
‫برای همین برگشتم، همین.
باشه.
‫بوم‌جون.
‫کمک کن برای یه بار هم که شده ‫بتونم ببینمـش.
‫فقط همین رو می‌خوام. ‫می‌خوام قبل از اینکه دیر شه آشتی کنیم.
‫بعضی‌اوقات،
‫رها کردن بهترین کاره.
‫هیون‌وو.
‫خانواده‌ی من خیلی عجیب نیستن؟
‫چی؟ نه اصلاً، قربان.
‫هفت‌تا پرونده‌ی شکایت علیه همدیگه داریم.
‫حتماً رسیدگی به مسائل بی‌اهمیت ما
‫برای تو مثل پا گذاشتن ‫روی زمین مین گذاری شده بوده.
‫کارهای زیادی برامون انجام دادی.
‫سلام.
‫رئیس خوابیدن.
‫به این زودی؟
‫بیدارشون کنم؟
‫نه، نیازی نیست.
‫فقط می‌خواستم احوال‌پرسی کنم.
‫پس خداحافظ.
‫خانم مو.
‫بوم‌سوک اومد زمین شکارمون
‫و درخواست کرد پدر رو ببینه؟
‫نه، همچین اتفاقی نیفتاد.
‫خودش اینجوری گفت؟
‫ببین.
‫دوست ندارم این حرف رو بزنم،
‫ولی درمورد اون حواست رو جمع کن.
‫بعد از اخراج شدنـش خیلی وقتـه ‫کینه به دل گرفته.
‫از کسایی که چیزی برای از دست دادن ندارن ‫بیشتر از همه باید ترسید.
‫آقای یون اون‌سونگ چطور آدمیـه؟ ‫می‌دونی؟
‫آقای یون؟
‫درمورد سوابق کاریش خبر دارم ‫ولی درمورد خودش شناختی ندارم.
‫می‌دونی کسایی که توی موقعیت ما هستن ‫نباید راحت به دیگران اعتماد کنن.
‫اگه این معامله هم جوش نخوره،
‫پدر سوچول رو به حال خودش رها می‌کنه.
‫نگران نباشین.
‫یواشکی درموردش تحقیق می‌کنم.
‫دنبال من می‌گشتی؟
‫خدای من، منو ترسوندین.
‫خواسته درموردم تحقیق کنی؟
‫چقدر محتاط‌ـه.
‫فقط می‌ترسه.
‫ولی اولشـه.
‫کسایی مثل اون به‌محض اینکه ‫گاردشون پایین بیاد، راحت اعتماد می‌کنن.
‫البته تاحدی گاردش رو پایین آورده.
‫راستی، می‌تونین آینده‌ای برای ‫خودتون و هه‌این متصور شین؟
‫پول قطعاً برای من مهمـه
‫ولی خیلی دوست دارم جدا شدنِ ‫اون زوج رو ببینم.
‫چرا؟
‫می‌شه گفت من بهترین همسریاب این کشورم
‫ولی نتونستم همسر مناسبی ‫برای دختر کوئینز پیدا کنم.
‫می‌دونین چقدر توهین‌آمیزه؟
‫هرطور شده اون دوتا رو از هم جدا می‌کنم
‫و اعتبار از دست رفته‌ام رو برمی‌گردونم.
‫اگه اینطوریه کاری که کردی رو ‫دیگه تکرار نکن.
‫- اینجوری مانع می‌شی. ‫- اون...
‫بهم گفته بودن این کار رو بکنم.
‫ولی هیون‌وو پرید وسط و گراز رو کشت
‫و هه‌این رو نجات داد.
‫اصلاً انتظارش رو نداشتم.
‫هیون‌وو، تو ارتقا پیدا کردی.
‫از آقای سیندرلا که با یه خانواده‌ی ‫پولدار ازدواج کرده،
‫تبدیل به ناجی‌ای شدی که ‫جون دخترشون رو نجات داده!
‫رفتارشون با من عوض شده.
‫اولین بار بود که پای قرقاول می‌خوردم.
‫معمولاً بهم گردن ‫یا قطعه‌های کوچک می‌دادن.
‫ولی این دفعه پدرزنم بهم پای قرقاول داد.
‫فعلاً زوده که بخوایم به خودمون مغرور شیم.
‫همین‌طوری ادامه بده.
‫چطوری؟
‫«فقط وظیفه‌ام رو انجام دادم، کاری نکردم.»
‫با گفتن همچین چرت و پرت‌هایی ‫این فرصت رو خراب نکنی‌ها.
‫«آره، منم ترسیده بودم. ممکن بود بمیرم ‫ولی به خاطر هه‌این انجامش دادم.»
‫باید افتخارش رو مال خودت کنی.
‫- مجبورم؟ ‫- آره، مجبوری.
‫افتخار چیزی رو مال خودت کردن ‫مثل جمع کردن کوپن قهوه می‌مونه.
‫باید ده‌تا کوپن جمع کنی،
‫تا بفهمن تو مشتری همیشگی هستی ‫و بهت چیزهای مجانی بدن.
‫من...
‫چیزهای مجانی نمی‌خوام.
‫فقط می‌خوام آزاد شم ‫و جون سالم به در ببرم.
‫عجب احمقی هستی.
‫اگه می‌خوای انقدر افاده‌ای باشی ‫پس خداحافظی کن.
‫با چی؟
‫«خداحافظ، کت و شلوار ایتالیایی.»
‫«خداحافظ، کفش دست‌ساز طراحی شده.»
‫«خداحافظ، ماشین خارجی.»
‫«خداحافظ، ساعت لوکسی که ‫روی مچ دستمـه.»
‫«خداحافظ، ثروت هه‌این.»
‫آقای سیندرلا دیگه می‌خواد برگرده ‫باغ خارج از شهرش.
‫ولی مشکل اینه که خانواده‌ش ‫با آغوش باز ازش استقبال نمی‌کنن.
‫ببخشید، مربی.
‫پسرم به بوکس علاقه‌ای نداره ‫و می‌خواد به‌جاش بره تکواندو.
‫اشکال نداره، بچه‌ها همین‌طوریـن.
‫پس خداحافظ.
‫بریم.
‫راستی «جاهیون»، ‫تو چرا دوست داری بری تکواندو؟
‫اونا کمربند دارن.
‫کمربند؟ همونی که دور کمر می‌بندن؟
‫به خاطر اینه؟
‫برای همین می‌خواد بره تکواندو.
‫جاهیون، ما هم کمربند داریم.
‫نگاه کن.
‫این کمربند قهرمانی‌ـه.
‫مربی، نیازی نیست.
‫- بفرما. ‫- خدای من.
‫اینو ببین.
‫نظرت چیه؟ ‫از کمربند اونا باکلاس‌تر نیست؟
‫چیزمیز هم می‌شکونن.
‫می‌شکونن؟
‫ما هم چیزمیز می‌شکونیم.
‫فقط وقت نشد. ‫می‌خوای نشونـت بدم؟
‫نه، نیازی نیست نشونـش بدین.
‫صبر کنین.
‫یه دقیقه بهم فرصت بدین.
‫تخته کجاست؟
‫ایناهاش.
‫خب، ببین.
‫اینجا رو ببین.
‫اینجوری تخته رو می‌شکونی.
‫این دفعه می‌شکونمـش.
‫نگاه کن.
‫خدای من!
‫دیدی؟ شکستمـش، مگه نه؟
‫- بوکس هم باحالـه، نه؟ ‫- ولی...
‫چیه؟ دیگه چیه؟
‫می‌خوام برم تکواندو ‫چون «جی‌سونگ» هم تکواندو می‌ره.
‫جی‌سونگ بهترین دوستشـه.
‫که اینطور.
‫خانم.
‫فقط چون جاهیون خیلی برام مهمه ‫این حرف رو می‌زنم.
‫به نظرتون نباید دوست‌های متنوعی ‫داشته باشه؟
‫چی؟
‫- «بک هویول» رو می‌شناسی؟ ‫- بله.
‫اون پسر منه و خیلی شبیه توئه.
‫همون بازی‌هایی رو دوست داره ‫که تو هم دوست داری.
‫چقدر عالی می‌شه که بعد از مدرسه ‫بیای اینجا بوکس یاد بگیری
‫و بعدش بری با هویول بازی کنی، نه؟
‫هویول نمره‌هاش از همه پایین‌تره.
‫هی.
‫مربی.
‫از سرتون خون میاد.
‫خدای من.
‫این چیه...
‫خدای من، نگرانِ من نباشین.
‫حتماً چوب سرم رو خراش داده.
‫پس خداحافظ.
‫می‌رین؟
‫- بریم. ‫- به سلامت برسین خونه، خانم.
‫خداحافظ.
‫باشه.
‫جاهیون، می‌بینمت!
‫خداحافظ.
‫خداحافظ، خانم.
‫- هی، از سرت خون میاد. ‫- یه خراش ساده‌ست.
‫چوب سرم رو خراش داد.
‫چرا انقدر عصبی‌ای؟
‫من جدیداً نمی‌تونم درست بخوابم، ‫برای همین امروز سالن رو تعطیل کردم.
‫وقتی هیون‌وو طلاق گرفت
‫منم باید باشگاه رو تعطیل کنم ‫و زیردست یه نفر کار کنم.
‫انقدر درمورد طلاق اون حرف نزن.
‫باید واقعیت رو بپذیرم و خودم رو آماده کنم.
‫- بریم سئول؟ ‫- که چی؟
‫به هه‌این زنگ زدم ولی جواب نداد.
‫بیا بریم از نزدیک ببینیمـش ‫و از طلاق منصرفـش کنیم.
‫- آماده شو. ‫- چی؟
‫پاشو بریم.
‫اولش با کل این نقشه مخالف بودی ‫ولی الان قشنگ توی نقشـت غرق شدی.
‫خب...
‫همیشه وقتی تصمیم به کاری می‌گیرم ‫اون کار رو به بهترین نحو انجام می‌دم.
‫راست می‌گی.
‫همه‌ی کارها رو با تمام وجود انجام می‌دی.
‫ولی یه مشکلی هست،
‫اگه نصفه نیمه گولش بزنی ‫مشکلی نداره.
‫ولی اگه کارت رو عالی انجام بدی...
‫وقتی بفهمه، حسابی از کوره در می‌ره.
‫- احتمالاً، نه؟ ‫- آره.
‫هیچ‌وقت نباید دستـت رو شه، فهمیدی؟
‫تا وقتی من و تو
‫این راز رو پیش خودمون نگه داریم
‫دستـم رو نمی‌شه.
‫درسته.
‫راستی، نباید به هیون‌وو بگیم ‫که می‌خوایم بریم هه‌این رو ببینیم؟
‫احمق.
‫فکر می‌کنی اجازه می‌ده؟ ‫ما دیگه هیچی برای از دست دادن نداریم.
‫باید هرطور شده جلوشون رو بگیریم، مگه نه؟
‫راه بیفت.
‫[باشگاه بوکس کوئینز، ‫عضوگیری مداوم]
‫چی بهشون بگیم؟
‫نیازی نیست خودمون رو معرفی کنیم.
‫سریال نمی‌بینی؟
‫منشی دفتر به خانواده‌های درجه یک ‫رسیدگی می‌کنه.
‫همین‌که ما رو ببینن می‌ترسن ‫و بهش می‌گن،
‫«خانم هونگ، خواهرشوهرتون اومدن.»
‫بعد سریع ما رو می‌فرستن داخل.
‫باید از قبل وقت گرفته باشین.
‫حتماً جدیداً اومدی اینجا.
‫اینو ببین.
‫این منم.
‫این مو فرفری هم ایشون‌ـه.
‫خب؟ این ماییـم، دیدی؟
‫اسم و شماره تلفن‌تون رو بدین، ‫من به ایشون اطلاع می‌دم.
‫ببین.
‫ما خانواده‌ش هستیم. ‫ما جزئی از خانواده‌ی رویال هستیم.
‫چرا برای دیدن فامیل‌مون باید وقت بگیریم؟
‫خدای من.
‫لطفاً اول وقت بگیرین بعد تشریف بیارین...
‫هه‌این!
‫مشتاق دیدار.
‫من هیون‌ته، برادر هیون‌وو هستم.
‫می‌دونم.
‫حدس زدم خودتون باشین، ‫حالا مطمئنم شدم.
‫باید صحبت کنیم. ‫هیون‌وو نمی‌دونه ما اینجاییم.
‫خب...
‫بریم طبقه‌ی بالا؟
‫باشه.
‫- از این طرف. ‫- باشه.
‫تعجب کردی؟
‫ولی به خاطر اینکه ما رو نشناختی ‫مجازاتـت نمی‌کنیم.
‫نگران نباش.
‫ما از قدرت‌مون سوءاستفاده نمی‌کنیم.
‫حتماً خیلی سرت شلوغ‌ـه.
‫ببخشید سرزده اومدیم.
‫راستـش چندبار زنگ زدم ‫ولی جواب ندادی.
‫شماره‌های ناشناس رو جواب نمی‌دم.
‫پس حتماً شماره‌ی منو ذخیره نکردی.
‫چی شده اومدین اینجا؟
‫می‌دونی...
‫از کجا شروع کنم؟
‫همین‌تازگی‌ها تولد ۶۰ سالگی پدرمون بود.
‫حتماً چون برای تولد پدر نیومدم ‫از دستـم ناراحت شدین.
‫خدای من، اصلاً.
‫نه؟
‫معلومه که نه، ما اصلاً ناراحت نشدیم.
‫نمی‌دونم چه حسی به این موضوع داری
‫ولی هیون‌وو...
‫- خب؟ ‫- آدم سختیـه، نه؟
‫- چی؟ ‫- خدایا، من درک می‌کنم.
‫چی رو؟
‫کسی که زمین تا آسمون باهاش فرق داری ‫اون سر دنیا نیست،
‫کسیه که باهاش ازدواج کردی و کنارش زندگی میکنی
‫اون شخص کمتر از همه درکـت می‌کنه.
‫درسته.
‫من و شوهرم همیشه سر کولر دعوا می‌کنیم.
‫اون تابستون کولر روشن می‌کنه ‫و من یخ می‌زنم.
‫حتی به خاطرش به همدیگه فحش می‌دیم.
‫اوایل ازدواج‌مون ‫عاشق و دلباخته‌ی من بود،
‫ولی حالا حتی حاضر نیست ‫به خاطر من کولر رو خاموش کنه.
‫ما سر اینجور مسائل دعوا نمی‌کنیم.
‫واقعاً؟
‫پس عالیه.
‫شما رابطه‌ی خوبی دارین.
‫ما توی اتاق‌های مجزا می‌خوابیم، ‫پس هرکدوم کولر داریم.
‫وقتی توی خونه اتاق اضافی باشه منطقی‌ـه.
‫به هرحال من همیشه بهش اینو می‌گم،
‫«حالا که ازدواج کردی دیگه از ما نیستی.
‫خودت رو جزء کوئینز بدون ‫و تا روز مرگـت همون‌جا بمون.
‫حق نداری پات رو توی خونه‌ی ما بذاری.»
‫پس حالا که حرفـش شد...
‫طل...
‫ببخشید مزاحم می‌شم ‫ولی دیرتون می‌شه،
‫با آقای هرمن جلسه دارین.
‫ببخشید ولی من باید برم.
‫امروز یه جلسه‌ی مهم دارم.
‫آره، برو.
‫بقیه‌ش رو توی پیام بهت می‌گم،
‫پس لطفاً شماره‌ام رو ذخیره کن.
‫- به زودی بهتون سر می‌زنم. ‫- واقعاً؟ واقعاً این کار رو می‌کنی؟
‫اعتراف می‌کنم بعد از ازدواج هیون‌وو ‫از هم دور شدیم.
‫به‌هرحال شما برامون یه ساختمون خریدین.
‫ساختمون؟
‫آره، همونی که توی شهر ما خریدین.
‫من اونجا ساختمون خریدم؟
‫بله، خریدین. وقتی ازدواج کردین ‫به من گفتین یه ساختمون بخرم.
‫آهان.
‫ازش استفاده می‌کنین؟
‫بله.
‫ولی نگران نباش.
‫هم تعمیراتـش رو انجام می‌دم ‫هم تمیزش می‌کنم.
‫همه‌ی کارهاش رو انجام می‌دم.
‫نگران ساختمون نباش ‫که کاملاً تحت کنترل منـه.
‫راستی، خانواده‌ی شوهرتون ‫برای چی اومده بودن؟
‫مطمئن نیستم.
‫گفت تولد ۶۰سالگی پدرشون نرفتم.
‫پس اومده بود گله کنه؟
‫خودش که گفت نه.
‫پس چی؟
‫گفت ازدواج مثل روشن کردن کولر ‫توی تابستون می‌مونه.
‫چی؟ یعنی چی؟
‫یعنی هیچ‌وقت روی دما به توافق نمی‌رسین.
‫آهان.
‫منطقی به نظر می‌رسه.
‫سلام.
‫- آقای هرمن کجاست؟ ‫- آهان.
‫رفت دخترش رو ببینه چون افتاده زمین.
‫به خاطر زمین افتادن دخترش ‫جلسه‌مون رو پیچونده؟
‫مرد خانواده‌دوستی‌ـه.
‫پس به خاطر همین تاحالا ۴بار طلاق گرفته ‫و توی سن ۶۰ سالگی بچه‌دار شده.
‫چقدر اعصاب خرد کن‌ـه.
‫حتی نقشه‌ی طبقات رو هم آوردم ‫چون می‌خواست ببینه.
‫اینجوری بهترم شد.
‫می‌دونی، اون یه تصویری توی ذهنش داره.
‫اینکه بدونی اون تصویر چیه ‫یه برتری بهت می‌ده.
‫چی می‌خواد؟
‫چی؟ برگشتین؟
‫فکر کردم رفتین خونه.
‫باید یه سری اسناد دیگه رو بررسی کنم.
‫- تو برو خونه. ‫- چشم، قربان.
‫راستی، منشی نا بهم گفت
‫که خانم هونگ یه قرار شام دارن.
‫که اینطور.
‫گفت خانم هونگ با آقای یون اون‌سونگ ‫جلسه دارن.
‫و ممکنه دیر برسن خونه. ‫پس قربان،
‫می‌شه گفت خونه براتون از اینجا امن‌تره.
‫گفتی با کی جلسه داره؟
‫هرکینا مغازه‌ی دو طبقه می‌خواد.
‫- دو طبقه؟ ‫- آره.
‫باید این قسمت یه پله‌ی لوکس بذاری.
‫چطور همچین کاری بکنیم؟
‫این یه بازسازی ساده نیست.
‫باید مجوز بگیریم که کلاً ‫ساختار فضا رو تغییر بدیم.
‫دقیقاً. آقای هرمن این موضوع رو پیشنهاد می‌ده ‫و هرکی انجامش بده رو انتخاب می‌کنه.
‫احمقانه‌ست.
‫خیلی مسخره‌ست...
‫فقط من اینو می‌دونم؟
‫درسته.
‫آقا، شنیدین خانواده‌تون امروز اومده بودن ‫خانم هونگ رو ببینن؟
‫- کی؟ ‫- خواهر رو برادرتون.
‫همین الان منشی نا بهم گفت.
‫نمی‌دونستین؟
‫بخور تا از دهن نیفتاده.
‫صبر کن. ‫«می‌دونم سخته، نقطه، نقطه، نقطه.»
‫«ولی بازم نمی‌تونی طلاق بگیری.»
‫«می‌شه به خاطر من تجدیدنظر کنی؟»
‫چرا باید این کار رو بکنه؟ ‫اون که زیاد تو رو نمی‌شناسه.
‫غذات رو بخور.
‫چرا بهش گفتی ساختمون رو تمیز می‌کنی؟
‫خیلی شوکه شده بودم.
‫چطور اون ساختمون رو یادش نبود؟
‫مثل این می‌مونه که من یادم بره
‫ده هزار وون
‫گذاشتم توی کت زمستونیـم.
‫ساختمون خریدن برای اونا
‫- این شکلیـه... ‫- انقدر حرف نزن!
‫«دلیل طلاق‌تون هرچی که باشه،
‫مطمئنم تقصیر هیون‌ووـه.»
‫«پس می‌شه لطفاً همین یه بار رو بگذری
‫و طلاق نگیری؟ علامت گریه.»
‫دارم می‌فرستم.
‫هیون‌ووـه!
‫[بک هیون‌وو]
‫- چیکار کنم؟ ‫- جواب بده.
‫چیه؟ آره دیدمـش.
‫خودت چی فکر می‌کنی؟ ‫که بهش بگم ازت طلاق نگیره.
‫ولی سرش خیلی شلوغ بود
‫برای همین بهش پیام دادم.
‫- چی؟ ‫- چیه؟
‫جدا نمی‌شن.
‫- آشتی کردن؟ ‫- آشتی کردین؟
‫نه، فقط هه‌این خبر نداره ‫که هیون‌وو می‌خواد ازش طلاق بگیره.
‫اصلاً بهش نگفته.
‫چیکار کنم؟
‫[هونگ هه‌این]
‫[بک هیون‌وو]
‫[خاموش کردن دستگاه]
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫دیگه بریم.
‫شوهرت...
‫چطور آدمیـه؟
‫چه بی‌مقدمه.
‫همیشه نسبت به دیگران ‫سرد و مشکوک بودی.
‫پس کنجاوم بدونم کسی که ‫برای ازدواج انتخاب کردی
‫چطور آدمیـه.
‫بذار فکر کنم.
‫حس می‌کنم امیدواری ازش بدگویی کنم.
‫ولی اشتباه می‌کنی، اون مرد خوبیـه.
‫دیدی که توی اون موقعیت خطرناک ‫چطوری پرید که منو نجات بده.
‫اشتباه می‌کنی.
‫دیدم که دودل بود.
‫برای نجات دادنـت
‫دودل بود.
‫هه‌این.
‫[هونگ هه‌این]
‫دستگاه مشترک موردنظر خاموش می‌باشد...
‫فرق بین تو و اون همینـه.
‫توی همچین موقعیتی نگاه تو به اون بوده
‫ولی نگاه اون به من.
‫واقعاً باور داری که دوست داره؟
‫آره، باور دارم.
‫نمی‌دونم عشق برای تو چه معنی‌ای می‌ده.
‫ولی برای من، عشق خوشحال بودن ‫و دل دادن و قلوه گرفتن نیست.
‫عشق یعنی،
‫با همدیگه درد رو تحمل کنین.
‫یعنی به جای اینکه فرار کنی ‫تصمیم بگیری بمونی.
‫حتی اگه طرفـت بدهی داشته باشه
‫یا چیزی بیشتر از اون،
‫بازم کنارش بمونی.
‫عشق اینه.
‫و اونم دقیقاً داره همین‌کار رو می‌کنه.
‫چقدر طولانی بود.
‫چی؟
‫مردم وقتی از چیزی مطمئن نیستم ‫زیاد درموردش توضیح می‌دن.
‫مطمئن به نظر نمیای.
‫نمی‌دونستم اینجایین.
‫هه‌این کجاست؟
‫خب، خانم هونگ...
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫هه‌این خیلی نوشیدنی خورد.
‫نوشیدنی خورد؟
‫هه‌این.
‫- هه‌این. ‫- ولـش کن، خوابیده.
‫وقتی زیادی نوشیدنی می‌خوره ‫خوابـش می‌گیره.
‫هونگ هه‌این.
‫کل مسیر رو خواب بود، ‫پس یه ده دقیقه‌ی دیگه باید بخوابه.
‫هروقت بیدار شد میارمش توی خونه،
‫می‌تونی داخل منتظر بمونی.
‫چقدر نوشیدنی به خوردش دادی؟
‫چی؟
‫ببین.
‫اون معمولاً نوشیدنی نمی‌خوره ‫ولی اگه بخوره جنبه‌ش بالاست.
‫پس چقدر نوشیدنی به خوردش دادی...
‫که به این وضع افتاده؟
‫خودم خوردم.
‫انقدر سر و صدا کردی نتونستم بخوابم.
‫ممنون، برو به سلامت.
‫باشه، خوب بخوابی.
‫- فردا عصر می‌بینمت. ‫- فردا عصر برای چی...
‫یعنی...
‫شنیدم امروز با آقای هرمن جلسه داشتین.
‫پس جلسه‌ی فردا برای چیه؟
‫آقای هرمن امروز نیومد.
‫خودمون دوتا بودیم.
‫دوتایی...
‫نوشیدنی خوردیم.
‫راستی، یادت نره صبح آب پرتقال بخوری.
‫حالت رو جا میاره.
‫خیلی‌خب، باشه.
‫باشه.
‫- خداحافظ. ‫- پس خداحافظ.
‫لطفاً مراقبـش باش.
‫- آقای اوه. ‫- بله، قربان؟
‫لطفاً ایشون رو ببرین خونه. ‫زیاد حال‌شون خوب نیست.
‫حواس‌شون سرجاش نیست، ‫پس تا دم در همراهی‌شون کنین.
‫چشم، قربان.
‫چیکار می‌کنی؟ سوار شو.
‫چرا انقدر نوشیدنی خوردی؟
‫چون ازم بعید بود.
‫از این به بعد می‌خوام ‫چیزهای جدید رو امتحان کنم.
‫اصلاً عادلانه نیست.
‫نسبت به دیگران متفاوت زندگی می‌کردم ‫که سالم بمونم و عمر طولانی داشته باشم.
‫ولی وضع الانـم رو ببین. ‫همه‌ش بی‌فایده بود.
‫از این به بعد هرچی توی ذهنم بیاد رو می‌گم،
‫هرکاری دلم بخواد می‌کنم...
‫و هرکی که حقش باشه رو می‌کشم.
‫جمله‌ی آخرت چی بود؟
‫تمام آدم‌های عوضی‌ای رو که
‫بهم خیانت می‌کنن ‫و از پشت بهم خنجر می‌زنن رو
‫می‌کشم.
‫بهش فکر کن.
‫حتی اگه مرتکب قتل هم بشم،
‫توی این سه ماه قبل از اینکه بمیرم ‫فقط لازمه
‫چند جلسه دادگاه برم.
‫راستی، تو می‌تونی وکیلـم باشی.
‫باشه، بده‌ش به من. ‫بریم داخل.
‫تو گفتن این حرف‌های ترسناک مهارت داری.
‫نترس.
‫می‌دونم تو هیچ‌وقت بهم خیانت نمی‌کنی.
‫معلومه.
‫اصلاً نمی‌ترسم.
‫راستی،
‫موبایلـت خاموش بود.
‫کجاست؟
‫اونجا نیست؟
‫آهان.
‫حتماً توی ماشین جا گذاشتمـش.
‫توی ماشین؟
‫تو برو داخل، من می‌رم موبایلـت رو بیارم.
‫آقای هو، رفتی؟ کجایی؟
‫چی؟ اینجاست.
‫توی جیبـم بود.
‫چی؟ خاموشـه.
‫هه‌این، صبر کن.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫من...
‫چیکار...
‫دارم می‌کنم؟
‫خوشحالـم...
‫موبایلـت رو...
‫پیدا کردی.
‫پیدا کردنـش...
‫می‌تونست دردسرساز شه.
‫من چرا...
‫مطمئن نبودم؟
‫چی؟
‫چی گفتی؟
‫آهان.
‫[بخش پایانی]
‫[کاخ سانسوسی، پوتسدام، آلمان، ‫سه سال پیش]
‫گفتی توی این کاخ نگرانی جایی نداره؟
‫«سانس سوسی» به فرانسوی می‌شه ‫«آسوده خاطر».
‫واقعاً مسخره‌ست.
‫چطور ممکنه همچین جایی وجود داشته باشه؟
‫داستان «شاهزاده‌ی خوشبخت» رو بلدی؟
‫همون که به یه پرستو گفته بود ‫چشم‌هاش رو دربیاره؟
‫آره.
‫اون شاهزاده توی این قصر زندگی می‌کرده.
‫وقتی بچه بودم و اون کتاب رو خوندم
‫فقط یه چیزی فهمیدم.
‫«همیشه وقتی از خونه دور باشی، ‫عذاب می‌کشی.»
‫حتی اون شاهزاده هم احتمالاً ‫دلـش برای خونه‌ش تنگ شده بود.
‫فقط برای اینکه عذاب بکشه ‫خونه‌ش رو ترک کرد.
‫چشم‌ها و گوهرهاش رو هم بخشید.
‫هه‌این.
‫برای همین بهش می‌گن «شاهزاده‌ی خوشبخت».
‫بی‌خیال، اون خوشبخت نبود. ‫فقط قبل از مرگ عوض شده بود.
‫فقط به خاطر اینکه داریم می‌میریم ‫نباید تغییر کنیم،
‫باید همیشه خود واقعی‌مون بمونیم.
‫می‌خوام یه کاری کنم.
‫یه مرکز حمایت راه بندازم برای کارکنانی ‫که خانواده‌هاشون مبتلا به سرطان هستن.
‫چی؟
‫می‌خواین از خانواده‌هاشون ‫حمایت مالی کنین؟
‫چرا؟
‫معلومه برای بالا بردن راندمان کاری.
‫منظورتون چیه؟
‫فرض کن یکی از اعضای خانواده‌ت ‫مبتلا به سرطان شده.
‫می‌تونی روی کار تمرکز کنی؟
‫- احتمالاً نه. ‫- درسته.
‫پس نمی‌تونی محصولاتـت رو بفروشی.
‫این به ضرر من می‌شه.
‫و به خاطر اینکه پول نداری ‫توی دست‌شویی گریه می‌کنی.
‫آرایشـت خراب و چشم‌هات متورم می‌شه.
‫این‌جوری شُهرت مرکز تجاری‌مون صدمه می‌بینه.
‫آهان، درسته.
‫اینجوری نیست که بخوام
‫از روی حسن نیت به دیگران کمک کنم.
‫همه‌ش برای بالا بردن راندمان ‫و سودآوری مالی‌ـه.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫| ترجمه از تـارا |
‫- می‌ری بخوابی؟ ‫- بریم.
‫به خاطر این بود که ترسیدم. ‫به خاطر این قلبـم انقدر تند می‌زد.
‫حالا که خوب شدم،
‫می‌خوای بهم خیانت کنی؟
‫مراقب باش!
‫کدوم روانی‌ای اینجا اینجوری داد می‌زنه؟
‫تو اون‌سونگی که می‌شناختم نیستی.
‫خیلی تلاش کردم تا این حرف رو ‫از دهنـت بشنوم.
‫من که اصلاً از هه‌این خوشم نمیاد ‫چرا حسودیـم شده؟
‫یه چیزی می‌خوام بهت بگم.
‫نگران نباش. ‫خبر خوبیـه که دوست داری بشنوی.