W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[قسمت چهارم]
‫آقای هو، رفتی؟ کجایی؟
‫چی؟ اینجاست.
‫توی جیبـم بود.
‫چی؟
‫هه‌این، صبر کن.
‫صبر کن.
‫صبر کن!
‫چیکار می‌کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫من چیکار...
‫دارم می‌کنم؟
‫خوشحالـم...
‫موبایلـت رو پیدا کردی.
‫پیدا کردنـش می‌تونست دردسرساز شه.
‫من چرا...
‫مطمئن نبودم؟
‫چی؟
‫چی گفتی؟
‫آهان.
‫بهت گفتم دیگه، نه؟
‫می‌خوام از این به بعد...
‫چیزهای جدید رو امتحان کنم.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫شب‌بخیر.
‫آره، شب‌بخیر.
‫می‌ری بخوابی؟
‫خب...
‫معلوم نیست.
‫زود شارژ می‌شه.
‫این چه کاری بود؟
‫می‌تونست مستقیم بگه...
‫می‌خواد بیاد داخل.
‫چش شده؟
‫تاریخ تولد هه‌این؟
‫روزی که مرکز تجاری افتتاح شد؟
‫تولد من؟
‫سالگرد عروسی‌مون که نمی‌تونه باشه.
‫کلوب هزار میلیاردی؟
‫[۳۰ ثانیه بعد امتحان کنید]
‫لعنتی.
‫نگو که...
‫۱۰۳۱ بود؟
‫[۹ پیام خوانده نشده]
‫[پاک کردن]
‫[۸ پیام خوانده نشده]
‫خب، تموم شد.
‫خدای من.
‫منو ترسوندی.
‫اینجا...
‫چیکار می‌کنی؟
‫خب...
‫نتونستم بخوابم، برای همین...
‫نتونستی...
‫بخوابی؟
‫برای همین اومدی اتاق من؟
‫یعنی...
‫به خاطر من؟
‫به خاطر من نتونستی بخوابی؟
‫اون‌جوری نیست.
‫اصلاً اون‌جوری نیست، من فقط...
‫خوابم نبرد.
‫دلیل خاصی نداشت.
‫فقط اومدم ببینم تو هم ‫خوابت نمی‌بره یا نه.
‫و...
‫اگه می‌خوای صحبت کنیم.
‫ولی خیلی خسته‌ای، نه؟
‫یکم خسته‌ هستم
‫ولی اشکال نداره، بیا حرف بزنیم.
‫حالا کجا بشینیم؟
‫اینجا بشینیم؟
‫تو خسته‌ای.
‫گمونم من...
‫فقط به فکر خودم بودم.
‫نوشیدنی خوردی و الانم دیروقت‌ـه.
‫درسته ولی...
‫پس خسته‌ای.
‫خب، فکر کنم حالم بهتره. ‫بیا بشینیم.
‫نه، نه، نشین.
‫من بی‌ملاحظه بودم.
‫ببخشید.
‫فردا کلی کار داری، باید استراحت کنی.
‫خوب بخوابی.
‫دراز بکش.
‫اون خیلی...
‫به من اهمیت می‌ده.
‫نزدیک بود.
‫امکان نداره...
‫۱۰۳۱ بود؟
‫تبریک می‌گم. ‫شما ۴ هفته‌ بارداری.
‫خب...
‫۴ هفته...
‫یعنی بچه کِی به دنیا میاد؟
‫تاریخ به دنیا اومدنـش ۳۱ اکتبرـه.
‫که اینطور، ۳۱ اکتبر.
‫تاریخ خوبیـه.
‫۳۱ اکتبر.
‫لطفاً از محصولات باکیفیت و ‫دوست‌دار محیط زیست استفاده کنین.
‫درسته، شنیدم این برای اتاق بچه لازمـه.
‫به خدا قسم...
‫چطوری تونستین برین اونجا؟
‫آخه بعد از ازدواج‌شون ‫دیگه درست حسابی ندیدیمـش،
‫- بعد یهو درمورد طلاق حرف زدن، پس... ‫- مامان، من سعی کردم جلوش رو بگیرم.
‫بعد خودت هم باهاش رفتی؟
‫حالا چی گفت؟
‫اصلاً خبر نداشت.
‫- آره. ‫- فقط هیون‌وو به فکر طلاق بوده.
‫واقعاً؟
‫تازه گفت به زودی میاد دیدن‌مون.
‫- درضمن بابا... ‫- بله؟
‫بالاخره تونستم توی پیام‌رسان داشته باشمـش.
‫ولی هیون‌وو چی؟
‫گفت نمی‌خواد طلاق بگیره.
‫اوضاع‌شون خوبه، نگران نباش.
‫- خیالـم راحت شد. ‫- نه، اوضاع‌شون خوب نیست.
‫هیون‌وو به فکر طلاق بود ‫درحالی که زنـش خبر نداشت.
‫فکر می‌کنی اوضاع‌شون خوبه؟
‫هیچ‌کدوم خبر ندارن اون‌یکی چه حسی داره.
‫منم بیار توی گروه.
‫نه چیزی می‌گم نه عکس می‌فرستم.
‫حالا از اعضای خانواده عکس می‌گیریم.
‫خانم کیم.
‫بله؟
‫من می‌دونم
‫که شما دوست نداشتین هیون‌وو ‫دامادتون شه.
‫نمی‌دونم خوبه این حرف رو بزنم یا نه
‫ولی وقتی هیون‌وو از دختری که باهاش ‫آشنا شده تعریف می‌کرد
‫گفت ممکنه به زودی دختره ‫اخراج و بیکار شه،
‫برای همین اگه باهاش ازدواج کنه ‫باید خرجـش رو بده.
‫بعد ما گفتیم می‌تونه دختر بهتری پیدا کنه
‫و این دختر زیادی فقیره.
‫حتی ما که وضع مالی‌مون در این حده ‫هم درمورد این مسئله حساب‌گر بودیم.
‫نمی‌تونم تصور کنم شما چه حسی داشتین.
‫تفاوت طبقاتی زیادی بین ما وجود داره. ‫مطمئنم ناراحت و ناامید بودین.
‫به هرحال ما همه‌مون انسانیـم.
‫پس،
‫من درک می‌کنم.
‫درسته، خوشحالم که درک می‌کنی.
‫می‌دونم...
‫پسرم کمبودهای زیادی داره.
‫اما امیدوارم شما مراقبـش باشین.
‫کمبودهای زیادی داره؟ ‫مشخصاً پسرتون رو نمی‌شناسین.
‫اون تونسته با دختر من ازدواج کنه.
‫واقعاً آدم خاصیـه.
‫ببخشید؟
‫دارم ازش تعریف می‌کنم. ‫اون به عنوان یه وکیل
‫باید محاسبه‌گر و عمل‌گرا باشه ‫و هرچی می‌خواد رو به دست بیاره.
‫- منظورتون چیه... ‫- منظورم اینه که باهوشـه،
‫همچین فرصتی رو از دست نداد.
‫منظورتون از «فرصت» چیه؟
‫مطمئنم خودتون می‌دونین.
‫درسته.
‫منظورتون هرچی باشه،
‫الان بچه‌های ما باهم ازدواج کردن.
‫خودم اینو می‌دونم.
‫دقیقاً، فقط می‌خواستم بگم ‫خوبه که ما به عنوان والدین‌شون
‫هرکاری از دست‌مون برمیاد براشون انجام بدیم
‫تا بتونن ازدواج شادی داشته باشن، همین.
‫اگه ازدواج خودشونـه،
‫خودشون باید زندگی شادی ‫برای خودشون درست کنن.
‫ما چرا باید کمک کنیم؟
‫فکر کرده کیه که به من می‌گه چیکار کنم؟
‫طلاق بگیرن یا نه،
‫من خیلی نگرانـم.
‫لطفاً زندگی خوبی داشته باش، باشه؟
‫برین کنار!
‫یادت نره صبح آب پرتقال بخوری.
‫حالت رو جا میاره.
‫زیادی سرد نیست؟
‫می‌خوای برات چای بیارم؟
‫یه چیز گرم بهتره.
‫همین خوبه.
‫صبر کن.
‫همیشه آراسته و مرتب باش. ‫تو که بچه نیستی.
‫خدای من.
‫برام عجیب بود که چرا قلبـم تند می‌زنه.
‫به خاطر این بود که ترسیده بودم، همین.
‫برای همین قلبـم انقدر تند می‌زد.
‫نظرت چیه؟ ‫اینو برای جلسه‌ی امشب پوشیدم.
‫که اینطور.
‫کت وینتج ۱۹۸۲ هرکیناست.
‫- واقعاً؟ ‫- فقط دوتا ازش توی دنیا هست.
‫یکیـش دست همسر آقای هرمن‌ـه،
‫و اون یکیـش همینه.
‫خوشت نیومد؟
‫نه، اینجوری نیست.
‫خب...
‫قشنگه.
‫چرا انقدر خوشگل شده؟
‫چرا؟
‫آخه چرا؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫بریم.
‫کت و شلوارت رو دوست دارم.
‫کت و شلوارم؟
‫آره، خوشتیپ شدی.
‫انگار حالتون خوبه.
‫نه، نه واقعاً.
‫ولی داشتین زمزمه می‌کردین.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫- کِی؟ ‫- همین الان.
‫خوشحالی؟
‫چون ازت تعریف کرد؟ ‫برای همین زمزمه می‌کردی؟
‫خدایا، من دیوانه شدم؟
‫شاید چون خیلی وقته ازم تعریف نکرده...
‫نگاه‌ش کن چه اخمی کرده. ‫از یه چیزی ناراحتـه.
‫الان صداش می‌ره بالا.
‫پنج، چهار، سه، دو، یک.
‫مگه قرار نبود فضای خرید خصوصی رو ‫مثل یه گالری تزئین کنیم؟
‫- نه. ‫- رنگ‌ها و نقش‌های اون هنرمند
‫به طراحی داخلی فضا نمی‌خوره!
‫وقتی اینجوری داد می‌زنه و چپ چپ ‫نگاه می‌کنه خیلی بدجنس به نظر میاد.
‫برای همین ترسیدم و قلبم تند تند می‌زد.
‫آره، همین رو می‌خواستم!
‫چی شد؟ خوشحال شد.
‫بد نیست.
‫چی... من چـم شده؟
‫چرا لبخند زدم؟
‫به خودت بیا.
‫هی، این خطرناکـه.
‫بعضی هنرپیشه‌ها بعد از فیلم‌برداری صحنه‌های ‫رمانتیک توی دنیای واقعی عاشق هم می‌شن.
‫مثل «هیون‌بین» و «سون یه‌جین».
‫اصلاً اینجوری نیست.
‫اگه اینجوری نیست پس چرا ‫براش کفش خریدی؟
‫خدای من.
‫پله برقی برای اینه که مجبور نشی ‫از پله بالا بری.
‫خیلی بی‌صبره.
‫باورم نمی‌شه.
‫مراقب باش!
‫کسی داد زد؟
‫منم شنیدم.
‫کدوم روانی‌ای اینجا داد می‌زنه؟
‫آقا؟
‫می‌تونم کمک‌تون کنم؟
‫خب...
‫از این کفش‌ها سایز ۳۷ دارین؟
‫برای همین براش کفش خریدی؟
‫هنوز وصیت‌نامه‌ش رو تغییر نداده. ‫نمی‌تونم اجازه بدم
‫- بیفته زمین و بمیره. ‫- درسته.
‫- پس دلیلـش این بوده. ‫- دقیقاً.
‫حتی خودم هم تعجب کردم
‫که چقدر محاسبه‌گر و سنگدل شدم.
‫خب؟ حالا چی گفت؟
‫پس چون تخفیف ۵۰% داشت خریدی؟
‫و امروز آخرین روزش بود.
‫درضمن ۳۷ سایز محبوبیـه
‫و رنگ سفیدش دیگه هیچ‌جای کشور ‫پیدا نمی‌شه.
‫فقط همین یه جفت مونده.
‫باید می‌خریدمش.
‫مطمئنم همین‌طوره.
‫ولی کمد کفش‌های من
‫پر از کفش‌های گرون‌قیمتـه که ‫پول بیشتری هم بابت‌شون دادم.
‫چرا باید کفشی رو بپوشم ‫که نصف قیمت خریداری شده؟
‫درسته، می‌دونم کلی کفش ‫گرون و لوکس داری.
‫ولی هیچ‌کدوم راحت نیستن.
‫- ولی خوشگلـن. ‫- تو بدون اونا هم خوشگلی.
‫درضمن کفش‌های پاشنه‌بلند ‫خیلی باریک و بلندن.
‫می‌ترسم بخوری زمین.
‫پس چطوره که...
‫یه مدت کفش‌های راحت بپوشی؟
‫پس بذارشون همین‌جا.
‫پس خوشش نیومد.
‫برخوردش باورنکردنی بود.
‫ولی می‌دونی چی باورنکردنی‌تر بود؟
‫چی؟
‫کفش‌ها رو پوشید.
‫- وای، خانم هونگ امروز خیلی... ‫- واقعاً.
‫خوشگل شده، نه؟
‫نه، امروز خیلی عصبی‌ـه.
‫انگار آماده‌ست یکی رو لت و پار کنه.
‫دقیقاً.
‫ولی اون دوتا جدیداً خیلی همدیگه رو می‌بینن.
‫- ایشون منشی نا هستن. ‫- سلام.
‫آهان.
‫به خاطر مغازه‌ی هرکیناست.
‫جدیداً، آقای یون هر روز میاد اینجا
‫و باهم غذا و قهوه می‌خورن.
‫حتی باهم قدم هم می‌زنن.
‫انگار خبر نداری،
‫کسایی که به کار کردن اعتیاد دارن
‫حتی موقع غذا و قهوه خوردن هم ‫درمورد کار صحبت می‌کنن.
‫دلیلـش اینه.
‫شاید آقای یون دوستـش باشه
‫ولی مشخصاً هه‌این رو خوب نمی‌شناسه.
‫هه‌این خیلی بدش میاد
‫کسی اینجوری به موهاش دست بزنه.
‫داره می‌خنده.
‫به نظر نمیاد بدش اومده باشه.
‫پس ناراحتـت می‌کنه؟ ‫حس حسادتـت رو تحریک می‌کنه؟
‫اصلاً شنیدی من چی گفتم؟ ‫متوجه منظورم نشدی؟
‫منظورت همین بود که حسودیت شده.
‫اصلاً می‌دونی «حسادت» یعنی چی؟
‫حس حسادت وقتی تحریک می‌شه که ‫یه نفر رو دوست داشته بشی
‫و سر و کله‌ی یه رقیب پیدا شه.
‫پیش شرطـش دوست داشتن‌ـه.
‫وقتی من هه‌این رو دوست ندارم ‫چرا باید حسودیـم شه؟
‫- پس ناراحت نمی‌شی؟ ‫- نه، اصلاً.
‫برام مهم نیست صمیمی باشن
‫یا باهم اینور اونور برن.
‫فهمیدم ولی چرا به جای گوشت ‫کاهو رو گریل می‌کنی؟
‫اون کفش‌ها رو می‌پوشی؟
‫شوهرم برام خریده و ازم خواست بپوشمش. ‫چیکار می‌تونم بکنم؟
‫ولی با مدیر هرکینا جلسه داریم. ‫بهتر نبود یه کفش از برند اونا می‌پوشیدی؟
‫می‌خوای برات جور کنم؟
‫لباس‌شون رو پوشیدم.
‫کفش‌هاشون راحت نیستن
‫و اون می‌ترسه بخورم زمین.
‫کی؟
‫هیون‌وو دیگه.
‫همه‌ش نگرانـه.
‫راستی.
‫چیه؟
‫هرمن هرچی گفت فقط گوش بده.
‫وقتی حرفـش تموم شد،
‫فقط یه چیزی بگو.
‫بین تمام شرایطی که نیاز داریم
‫مهم‌ترینـش اینه که ‫مغازه‌مون باید دو طبقه باشه.
‫البته درمورد مسائل دیگه شاید بشه ‫صحبت کرد
‫ولی اگه این خواسته‌ی کلیدیِ ما ‫برآورده نشه،
‫دیگه مذاکره‌ای درکار نیست.
‫شما احتمالاً...
‫«سارا لوپز» رو می‌شناسین، درسته؟
‫سارا لوپز؟
‫اون یه طراح معروف توی اروپاست. ‫قراره یه مغازه توی مرکز تجاری‌مون باز کنه.
‫چه ربطی به اون داره؟
‫اون دوستِ جدید هرمن‌ـه.
‫که اینطور.
‫و همسرش خبر نداره؟
‫همسرش زن عصبی‌ـه ‫درعین حال وکیل توانمندی هم هست.
‫اگه بفهمه،
‫هرمن دیگه نمی‌تونه بچه‌ش رو ببینه.
‫خب، حدس می‌زنم ایشون رو ‫بهتر از من می‌شناسین.
‫منظورتون از این حرف‌ها چیه؟
‫سارا قراره توی مرکز تجاری ما ‫یه مغازه باز کنه.
‫درست بالای هرکینا.
‫ولی اگه بخوایم طبق خواسته‌ی شما ‫ساختار مرکز تجاری رو تغییر بدیم
‫تا مغازه‌ی دوبلکس بسازیم،
‫فکر نکنم دیگه برای مغازه‌ی سارا ‫جا داشته باشیم، پس...
‫دوست دارین با خودش درمورد ‫این موضوع صحبت کنین؟
‫هرمن چشم ازت برنمی‌داشت.
‫چون بین ما دوتا، من تنها کسی بودم ‫که از این موضوع خبر داشت.
‫پس توی دردسر نمیفتی؟
‫نه، چیزی نیست.
‫هنوز چندتا آتوی دیگه ازش دارم.
‫یه‌نا راست می‌گفت.
‫تو همون اون‌سونگی که می‌شناختم نیستی.
‫چه اتفاقی برات افتاده؟
‫سخت تلاش کردم
‫تا این جمله رو ازت بشنوم.
‫چه محبت باشه چه دِین، همیشه جبرانش می‌کنم. ‫یکی بهت بدهکارم.
‫خیلی‌خب، یادم می‌مونه.
‫[خوراکی گردو و بادام زمینی]
‫یه بسته کیک بادام زمینی، لطفاً.
‫حتماً.
‫لطفاً توی دوتا کیسه بذارین.
‫باشه.
‫- می‌بری خونه؟ ‫- آره.
‫برای همین بهت مشکوکـم.
‫به نظر من وقتی موقع خوراکی خریدن ‫و نوشیدنی خوردن،
‫همه‌ش اون توی فکرت میاد،
‫یعنی دوستـش داری!
‫برو بابا.
‫- یه کیک بادام زمینی ساده‌ست. ‫- بفرمایید.
‫تو هم می‌خوای؟
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫فقط...
‫کیک بادام زمینی ساده‌ست.
‫کجایی؟ زود بیا خونه. ‫یه خبری باید بهت بدم.
‫نگران نباش، خبریـه که ‫از شنیدنش خوشحال می‌شی.
‫یه خبری می‌خواد بهم بده؟
‫خبری که از شنیدنش خوشحال می‌شی؟
‫صبر کن! امکان نداره.
‫- چیه؟ ‫- «همه‌ای اموالـم رو...
‫برای تو می‌ذارم، بک هیون‌وو.»
‫می‌خواد وصیت‌نامه‌ش رو عوض کنه.
‫- نه بابا، امکان نداره. ‫- چرا داره!
‫حتماً همینـه! ایول!
‫تبریک می‌گم، عوضی!
‫- منو یادت نره‌ها. ‫- نه بابا این نیست.
‫سلام.
‫این کیک بادوم‌زمینی‌ـه، می‌خوای؟
‫می‌خواستم قبل از اینکه سرد شه ‫به دستت برسونم.
‫برای همین با عجله اومدم.
‫چطوره؟
‫خوبه.
‫هنوز گرم‌ـه.
‫خوبه.
‫راستی،
‫اون خبر خوبی که با شنیدنش ‫خوشحال می‌شم، چیه؟
‫آهان.
‫چرا خودت بازش نمی‌کنی؟
‫اینه؟
‫بازش کنم؟
‫شوکه نشی‌ها.
‫باشه.
‫نمی‌شم.
‫تازه به دستـم رسیده.
‫از طرف یکی از مراکز درمان سرطان ‫اروپاست.
‫صفحه‌ی بعدی نتایج تحقیقات‌شونـه.
‫[مزایای کارتی سل تراپی]
‫آره.
‫درسته.
‫فکر می‌کنن می‌تونن درمانـم کنن.
‫- چی؟ ‫- و احتمال موفقیت‌شون...
‫بالای ۵۰%ـه.
‫بالای ۵۰؟
‫می‌دونستم خیلی خوشحال می‌شی.
‫ببین.
‫احتمالـش ۵۱%ـه.
‫و می‌خوان درمان آزمایشی ‫روم انجام بدن.
‫- درسته. ‫- چی بهت گفتم؟
‫گفتم من هیچ‌وقت به این بیماری نمی‌بازم،
‫و اینکه خدا طرف منـه.
‫هم تو طرف منی،
‫هم خدا.
‫خدای من.
‫خیلی خیالـم راحت شده.
‫اگه...
‫درمان شه،
‫پس...
‫شام تیمی ساعت ۹:۳۰ تموم شد
‫- پس چرا الان... ‫- چرا اون موضوع رو پیش کشیدی...
‫مگه بهت نگفتم؟
‫من فقط نگرانـم.
‫- یه چیزی بگو! ‫- کار هیون‌وو نیست.
‫- تو جزئی از خاندان هونگ‌ای! ‫- هیون‌وو!
‫زود باش، دیرمون می‌شه. ‫برای همین همیشه دیر می‌رسی.
‫- ببخشید. ‫- واقعاً آدم رو کلافه می‌کنی.
‫همچین زندگی‌ای...
‫تا ۵۰ سال دیگه؟
‫نه.
‫باید طبق برنامه‌ی قبلیـم...
‫طلاق بگیرم.
‫[توافق‌نامه‌ی طلاق]
‫آهان.
‫حالا که درمان شدم،
‫می‌خوای بهم خیانت کنی؟
‫تو زندگیـت رو پس گرفتی،
‫منم می‌خوام زندگیـم رو پس بگیرم.
‫درسته.
‫آدم‌ها می‌تونن همچین حسی داشته باشن.
‫منطقی‌ـه.
‫ولی...
‫اطرافیانِ من نمی‌تونن.
‫ممکنه از تصوراتـم هم بدتر باشه.
‫خدایا، خسته شدم.
‫- خدای من. ‫- حالت خوبه؟
‫آره، خوبـم.
‫خدایا، خیلی خسته شدم.
‫خدای من.
‫بازیم خیلی بهتر شده.
‫بابا، تشنه‌ای؟ بیا این آب رو بخور.
‫باشه، ممنون.
‫واقعاً می‌تونم بخورم؟ ‫مسمومـش که نکردی؟
‫بی‌خیال، بابا. آبت رو بخور.
‫تو چت شده؟
‫من همیشه همین‌جوری‌ بودم.
‫اینو ببین.
‫قبلاً کنار هم شاد بودیم.
‫یعنی قبل از اینکه آدم‌های عوضی ‫بیان توی زندگی‌مون.
‫اون موقع انقدر رابطه‌مون خراب نبود.
‫آقای هونگ، من می‌رم داخل.
‫بابا، یادتـه...
‫چقدر منو دوست داشتی؟
‫خیلی بهم وابسته بودی.
‫همیشه وقتی می‌رفتی سفر کاری ‫برام کادو میاوردی.
‫مال خیلی وقت پیش‌ـه.
‫همیشه بهم می‌گفتی ازدواج نکنم ‫و تا ابد پیشت بمونم.
‫دیدی پیشت موندم؟
‫نگفتم ازدواج کنی بعد برگردی.
‫بی‌خیال.
‫عشق یعنی بری و برگردی، بابا.
‫فکر می‌کنی چرا همیشه بعد از ‫سه سال زندگی مشترک برمی‌گردم؟
‫به خاطر اینکه...
‫دختر عزیزت دوست داره.
‫بس کن، می‌خوام ناهار بخورم.
‫- اشتهام کور می‌شه. ‫- نه.
‫نباید اشتهات کور شه.
‫برای سن تو، کور شدن اشتها ‫از بی‌پول شدن بدتره.
‫چی می‌خوای؟ حرفـت رو بزن. ‫چرا اینجوری می‌کنی؟
‫می‌دونی پس‌فردا تولدمـه.
‫هیچی نمی‌خوام.
‫فقط می‌خوام با پدر عزیزم برم بیرون، ‫فقط خودمون دوتا.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- خدای من.
‫لطفاً، پدر؟
‫می‌خوام یه غذای خوشمزه باهم بخوریم.
‫- بس کن. ‫- منو یه غذای خوشمزه مهمون می‌کنی؟
‫بس کن، داری حالم رو بهم می‌زنی!
‫بس کن! برو گمشو!
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫صبح روز تعطیل اینجا چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوایم درباره‌ی هرکینا حرف بزنیم.
‫پس بهتره منم بهتون ملحق شم.
‫تیم حقوقی باید در جریان ‫جزئیات امور قرار بگیره.
‫هنوز به اونجاها نرسیدیم.
‫داریم درمورد مذاکرات بین رئیس‌ها ‫صحبت می‌کنیم،
‫تا بتونیم فاکتورهای غیرممکن رو ‫حذف کنیم.
‫اذیت می‌شی؟ ‫می‌تونیم بریم یه جای دیگه.
‫هتلِ من چطوره؟
‫می‌تونین همین‌جا کار کنین.
‫بفرمایید، راحت باشین.
‫ممنون.
‫من باید ازت تشکر کنم
‫که به همسرم کمک می‌کنی.
‫قهوه می‌خوای؟
‫- آره، ممنون. ‫- حتماً.
‫تو هم می‌خوای؟ تو که با معده‌ی خالی ‫قهوه نمی‌خوری.
‫درسته.
‫- یه اسپرسو برای تو، درسته؟ ‫- آره.
‫خیلی به من اهمیت می‌ده.
‫چی؟
‫می‌گه قهوه با شکم خالی ‫مثل سم می‌مونه و ناسالم‌ـه.
‫نمی‌ذاره بخورم.
‫یعنی من بچه‌ش که نیستم، مگه نه؟
‫گمونم دست خودش نیست،
‫همه‌ش نگران منـه.
‫هه‌این خیلی بهت اهمیت می‌ده.
‫بهت حسودیـم می‌شه.
‫خب آره، منم همین فکر رو می‌کنم.
‫با من اونجوری نیست.
‫همه‌ش ازم کمک می‌خواد، ‫می‌گه تنها کسی‌ام که می‌تونه کمکش کنه.
‫همیشه اینجوریـه.
‫هروقت کمک می‌خواد بهم زنگ می‌زنه ‫و می‌گه جز من کسی رو نداره.
‫چطور می‌تونم کمکـش نکنم؟
‫حتی این دفعه. ‫اینجور مذاکره‌ها ممکنه یه سال طول بکشه.
‫ولی ازم خواست دو هفته‌ای تمومش کنم.
‫توی این مدت که کره هستم ‫هیچ‌کار دیگه‌ای نمی‌تونم بکنم.
‫به نظر میاد
‫همه‌ش باید با اون باشم.
‫خب پس...
‫خیالم راحت شد.
‫برای اون داری می‌بری؟
‫یهو کنجکاو شدم.
‫درمورد چی؟
‫مگه بدت نمیاد کسی به موهات ‫دست بزنه؟
‫- چی؟ ‫- یعنی،
‫دفعه‌ی قبل که من به موهات دست زدم
‫سرم داد زدی و گفتی ‫موهات رو خراب می‌کنم.
‫منظورت چیه؟
‫حرفـت رو واضح بگو.
‫وقتی من به موهات دست زدم عصبانی شدی،
‫پس چرا وقتی آقای یون دست زد ‫عصبانی نشدی؟
‫چی؟
‫آهان، خب اون...
‫فقط می‌خوام همه‌چی عادلانه باشه.
‫نه فقط آقای یون،
‫هر مردی به موهات دست بزنه،
‫باید عصبانی شی.
‫به جز آرایشگرت.
‫همین‌جوری گذاشت رفت...
‫بدون اینکه چیزی بگه.
‫چطور تونست همچین کاری کنه؟
‫لعنتی.
‫خدای من.
‫خدایا...
‫باورنکردنیـه.
‫تا حالا خنده‌ی کسی ‫انقدر لجـم رو درنیاورده بود.
‫واقعاً عجب آدمیـه.
‫هنوز داره می‌خنده. ‫چی؟
‫اون عوضی، چرا کرکره رو می‌ده پایین؟ ‫هی عوضی، صبر کن.
‫صبر کن، هی.
‫چرا اینجوری می‌کنه؟
‫فکر کردی اگه این کار رو بکنی ‫من دیگه نمی‌تونم نگاه‌تون کنم؟
‫هرطور شده یه راهی پیدا می‌کنم.
‫من...
‫دارم قدم می‌زنم.
‫فقط دارم قدم می‌زنم.
‫از روی فضولی نیست.
‫خدای من.
‫چیه؟
‫چی شده؟
‫نگفتی «عزیزم»؟
‫نه، نگفتم.
‫که اینطور.
‫حتماً اشتباه شنیدم.
‫خیلی‌خب.
‫خب، ادامه بدین.
‫بهم نیاز داشتی صدام کن.
‫نه، امروز بهت نیازی ندارم.
‫برو استراحت کن.
‫دارم استراحت می‌کنم.
‫- هی. ‫- بله؟
‫با تو نیستم.
‫اون‌سونگ!
‫شنیدم خواهرم روز یکشنبه ‫مزاحمت شده برای همین اومدم.
‫هی، برو گمشو.
‫ما داریم کار می‌کنیم.
‫می‌دونی، چندبار سعی کردم ‫باهات تماس بگیرم،
‫ولی منشیـت
‫اصلاً به وجهه‌ی درست حسابیِ ‫بین‌المللیـت نمی‌خوره.
‫بدون اینکه بدونه ما چقدر صمیمی هستیم ‫تلفن رو قطع کرد، خیلی ناراحت شدم.
‫واقعاً؟ باهاش حرف می‌زنم، آقای هونگ.
‫انقدر با من رسمی حرف نزن. ‫منو برادر کوچک‌تر خودت بدون.
‫جدی من با تو بیشتر احساس ‫صمیمیت می‌کنم تا با هیون‌وو،
‫که سه ساله شوهر خواهرمـه.
‫هنوز اینجایی؟
‫دارم می‌رم.
‫- نه، نمی‌خواد بیای بیرون. ‫- باشه.
‫نمیام.
‫غذا خوردی؟
‫چرا انقدر ناراحتی؟
‫به نظر من اون‌سونگ می‌تونه ‫امید جدیدت باشه.
‫منظورت چیه؟
‫الان هه‌این ۵۱% احتمال زنده مونده داره.
‫معلومه که باید براش خوشحال باشی
‫ولی امیدت از بین رفت.
‫امید به یه جدایی پر سود و امن.
‫خب؟
‫اگه اون‌سونگ و هه‌این عاشق هم بشن چی؟
‫اون‌جوری نفقه می‌گیری.
‫نه، یون اون‌سونگ نه.
‫چرا؟
‫طرف یه‌جوریـه.
‫چه اهمیتی داره؟
‫به نظرم اون کسیـه که نجاتـت می‌ده.
‫باید ممنون باشی که برای نجاتـت اومده.
‫یه‌جورایی مشکوکـه.
‫- می‌تونم حسـش کنم. ‫- بی‌خیال.
‫اینکه نجات‌دهنده‌ات چه‌جور آدمیه ‫چه اهمیتی داره؟
‫وقتی داری غرق می‌شی و کسی به ‫نجاتت بیاد که ازش خوشت نمیاد،
‫طناب رو نمی‌گیری؟
‫‌به هرحال نمی‌تونم اجازه بدم ‫اون عوضی نجاتـم بده.
‫گفتم نه.
‫حالت خوبه؟
‫اون‌سونگ.
‫این زمین رو می‌بینی؟ ‫مساحتـش ۳۳۰ هکتاره.
‫مساحت «نورلند» ۱۴۲ هکتاره ‫و مساحت «سولند» ۹۲ هکتاره.
‫از جفت‌شون روی هم بزرگ‌تره.
‫تحسین‌برانگیزه.
‫می‌دونی توی ساخت مجتمع تفریحی ‫دوتا چیز مهمـه،
‫زمین و مجوز مطمئن.
‫همون‌طور که می‌بینی، زمین داریم. ‫و برای مجوز هم...
‫توی وزارت راه و شهرسازی آشنا داریم.
‫واقعاً؟
‫با بورسیه‌ی کوئینز درس خونده
‫و معلم خصوصی من بوده.
‫- که اینطور. ‫- آره.
‫کی‌پاپ، کی‌دراما. ‫این روزها محتواهای کره‌ای خیلی محبوب شدن.
‫بیا باهمدیگه از «دیزنی» جلو بزنیم، ‫اون‌سونگ!
‫بهش فکر می‌کنم.
‫خدای من.
‫با این همه آدم ملاقات داشته؟
‫«رابرت بیلی»، مدیر افسانه‌ای ‫صندوق پوشش ریسک رو می‌شناسین؟
‫بین ۱۲ شاگردش، اون‌سونگ بهترین‌ـه.
‫رابرت حتی مدیریت اموال خودش رو ‫به اون سپرده، دیگه چی می‌شه گفت؟
‫واقعاً؟
‫ایشون برای همکاری با آقای هونگ سوچول ‫فوق‌العاده‌ست.
‫ولی خیلی سخت‌پسنده، پس...
‫ولی راحت داره به هه‌این ‫درمورد هرکینا کمک می‌کنه.
‫آره، چون اون دوتا باهم صمیمی‌ان.
‫و احتمالاً به خاطر همینـه که آقای یون ‫به آقای هونگ نزدیک نمی‌شن.
‫منظورت چیه؟
‫بهش فکر کنین.
‫خانم هونگ،
‫اگه هرکینا رو توی مرکز تجاریش باز کنه، ‫قطعاً به فروش هزار میلیاردی می‌رسه.
‫بعد رئیس همون‌طور که قول داده بود ‫متمایل می‌شه که گروه رو به اون بده.
‫یعنی می‌گین
‫هه‌این نمی‌خواد سوچول برای مجتمع تفریحیـش ‫سرمایه‌گذار جذب کنه؟
‫آره! سوچول می‌تونه همه‌چی رو تغییر بده.
‫یعنی نمی‌دونم خانم هونگ ‫به آقای یون چی گفته،
‫ولی به نظر میاد ایشون آقای هونگ رو ‫برای همکاری مناسب نمی‌بینن.
‫امشب با نوه‌ی رئیس یئوم قرار شام دارن.
‫طالع‌بینی دروغ نمی‌گه.
‫مگه بهتون نگفته بودم؟
‫سرنوش خانم هونگ اینه که تا آخر عمرش ‫حق برادرهاش رو بخوره.
‫به هرحال، برای تحت تاثیر قرار دادنش ‫هیچ چیز دیگه‌ای لازم ندارین.
‫بدجور به طالع‌بینی باور داره.
‫اگه یه‌چیزی آنلاین پیدا کنین ‫و بهش بگین،
‫روی هوا قبول می‌کنه.
‫ولی همین به نفع‌تون شده.
‫درسته، ۱۵ ساله از این موضوع ‫نفع‌های زیادی بردم.
‫برای چی اومدی اینجا؟
‫می‌دونستم.
‫اگه شکایتـم رو پس نمی‌گرفتم، ‫اصلاً مرکز تجاری «گوانگ‌گیو»ت ساخته نمی‌شد.
‫اینو می‌خواستی؟
‫انقدر حاشیه نرو.
‫حرفـت رو بزن.
‫به اون‌سونگ درمورد سوچول چی گفتی؟
‫چی گفتی که باعث شده ‫نخواد توی کار سوچول سرمایه‌گذاری کنه؟
‫منظورت چیه؟
‫کاملاً مشخصـه.
‫«اگه سوچول سرمایه‌گذار ‫پیدا کنه، برای من بد می‌شه
‫پس به‌جاش روی سانگ‌جین سرمایه‌گذاری کن.»
‫چون این باعث می‌شه ‫رئیس حسابی عصبانی شه.
‫این حرف‌ها به نظر خودت با عقل ‫جور درمیاد؟
‫آره! چون تو همچین آدمی هستی.
‫چون تو یه عوضیِ خودخواه هستی.
‫برات مهم نیست اطرافیانـت بمیرن ‫راهی پیدا می‌کنی که فقط خودت رو نجات بدی.
‫و برای همین برادر بزرگترت...
‫از صبح حالش خوب نیست.
‫فکر کنم باید استراحت کنه.
‫ببخشید، مادر.
‫یعنی می‌گی برم؟
‫وقتی هنوز حرفـم تموم نشده؟
‫معذرت می‌خوام.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫بیا به خانواده‌ت بگیم.
‫گفتم نه.
‫اتفاقی که الان افتاد ممکنه هرلحظه بیفته.
‫شاید بفهمن.
‫من درمان می‌شم.
‫یه‌جوری رفتار می‌کنی انگار ‫قراره فردا بیفتم بمیرم.
‫این...
‫خودخواهی و بی‌مسئولیتی‌ـه.
‫آره.
‫به فکر پول، سهام و کلوب هزار میلیاردی هستی، ‫درک می‌کنم.
‫درک می‌کنم که می‌ترسی اگه خانواده‌ت بفهمن ‫هرچی داری رو ازت بگیرن.
‫ولی...
‫پنهان کردن همچین چیز مهمی،
‫فقط به خاطر اینکه نمی‌خوای ‫چیزی ازت گرفته شه،
‫کار درستیـه؟
‫نمی‌خوام شوکه‌شون کنم.
‫پدر و مادرم...
‫قبلاً یه بچه‌شون رو از دست دادن.
‫پس چرا بترسونمـشون؟
‫من که هیچ‌وقت نمی‌تونم ‫دختر خوبی براشون باشم.
‫فقط...
‫نمی‌خوام وجودم بیشتر از این ‫برای خانواده‌ام وحشتناک شه.
‫و مهم‌تر از اون،
‫مطمئنم خوب می‌شم. ‫پس با من مثل مریض‌ها رفتار نکن.
‫می‌شه بری؟
‫می‌خوام استراحت کنم.
‫خرید سهام به کجا رسید؟
‫جمعاً ۱۴.۷% خریدیم، نفری ۴.۹%.
‫و مدیرها از رئیس حمایت می‌کنن؟
‫نرخ بازگشت سرمایه‌گذاری کور ‫دفعه‌ی قبل ۹۰% بود،
‫برای همین همه‌شون مشتاقن ‫توی سرمایه‌گذاری بعدی شرکت کنن.
‫باید مجبورشون کنیم سهام‌های کوئینز رو ‫به عنوان وثیقه بذارن.
‫کمترین مبلغ برای ورود به سرمایه‌گذاری ‫خیلی بالاست،
‫شک دارم بتونن توی چند روز ‫این پول رو جور کنن.
‫اگه هول‌شون کنیم، ‫سهام‌هاشون رو گرو می‌ذارن.
‫بعدی رئیس هونگ‌ـه.
‫باید تحت پیگرد قانونی قرار بگیره.
‫دلـم براش می‌سوزه.
‫از زندان متنفره.
‫راستی، چطوری انجامـش می‌دین؟
‫محافظ واقعی اموال رئیس،
‫«سونگ جونگ‌بوم» امور مالی‌ـه.
‫هم برای خودش پول کش می‌ره ‫هم پول‌های غیرقانونی رئیس رو مدیریت می‌کنه.
‫تمام مدارک رو به دست دادستانی می‌رسونیم.
‫اونا شروع می‌کنن به تحقیقات ‫درمورد مقامات بالاتر
‫و توی تحقیقات‌شون به رئیس می‌رسن.
‫از اینجا می‌شه برج کوئینز رو دید.
‫برای همین این اتاق رو دوست دارم.
‫حس می‌کنم دارم به یه غذای خوشمزه ‫نگاه می‌کنم.
‫[کوئینز]
‫لعنتی.
‫گفتم فونتـش رو بزرگ‌تر کنین.
‫لعنتی، برگه‌ها رو دوباره آماده کنین ‫و یه جلسه‌ی دیگه بذارین.
‫باورم نمی‌شه.
‫برین بیرون!
‫بیرون!
‫فکر کنم بتونم شما رو برای ورود ‫به صندوق سرمایه‌گذاری خصوصی بپذیرم.
‫کمترین مبلغ ۲۰ میلیادر وون‌ـه.
‫و اگه پول کم آوردین می‌تونین ‫از سهام کوئینز به عنوان وثیقه استفاده کنین.
‫طبق برآورد ما نرخ سود خیلی بالاتره. ‫هرکی زودتر بیاد، برنده‌ست.
‫پس سریع تصمیم بگیرین. ‫و این قضیه کاملاً محرمانه‌ست.
‫- ممنون. ‫- متوجه شدم.
‫امکانـش هست.
‫ایشون رسیدن.
‫بوم‌جا چش شده؟
‫چرا یهو تصمیم گرفته منو غذا مهمون کنه؟
‫رئیس تشریف آوردن.
‫نه، بابا. نمی‌تونی بری.
‫- مگر از روی جنازه‌ی من رد شی. ‫- برو کنار.
‫بابا، فقط حرف‌هام رو گوش بده.
‫چیز دیگه‌ای نمی‌خوام.
‫فقط یه فرصت بهم بده.
‫ای عوضی.
‫مگه بهت فرصت ندادم؟
‫بهت یه فرصت دادم ولی تو برای نجات خودت ‫منو به دادستان فروختی.
‫وقتی توی زندان بودم، ‫با مدیرهایی که ازت حمایت می‌کردن
‫نقشه کشیدی که جای منو بگیری.
‫- یادت رفته؟ ‫- عقلـم سرجاش نبود.
‫شنیدم بودم سعی داری ‫اختلاس رو گردن من بندازی،
‫برای همین زده بود به سرم.
‫خیلی معذرت می‌خوام.
‫بیست سال گذشته.
‫حتی اگه غریبه بود تا الان بخشیده بودیـش.
‫چرا انقدر به پسر خودت سخت می‌گیری؟
‫ترجیح می‌دم یه غریبه رو ببخشم!
‫چطور می‌تونم پسر خودم ‫که بهم خیانت کرده رو ببخشم.
‫نمی‌تونم.
‫پس دیگه از این کارها نکن.
‫بابا!
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫برای همین اومدم.
‫خب، حالا که منو دیدی.
‫ولی من...
‫دیگه نمی‌خوام ببینمت.
‫پسره‌ی نمک‌نشناس.
‫حق نداری حتی برای مراسم خاکسپاریـم بیای.
‫لعنتی.
‫چرا انقدر ناراحتی؟
‫به نظر میاد هیچی نخوردی.
‫وقتی حالت خوب نیست،
‫هیچی اندازه‌ی این غذا،
‫حالت رو جا نمیاره.
‫مامانم همیشه وقتی مریض می‌شدم ‫برام از این غذا درست می‌کرد.
‫موقعی که توی میونگ‌دونگ روزنامه می‌فروختم ‫و کفش‌های مردم رو برق می‌نداختم،
‫وقتی مریض یا گرسنه می‌شدم،
‫همیشه به این غذا فکر می‌کردم.
‫یکم بخور.
‫از خوابیدن توی خیابون ‫و استفاده از روزنامه به جای پتو،
‫تا صاحب بزرگ‌ترین ‫مراکز تجاری زنجیره‌ای کره شدن،
‫۶۰ سال طول کشید.
‫ولی چرا حس می‌کنم
‫توی این دنیای وحشی تک و تنهام؟
‫حتماً یه‌چیزی بدجور ناراحتـت کرده.
‫فقط من می‌دونم تو...
‫چقدر دل‌نازکـی.
‫مزه‌ش دقیقاً...
‫مثل دست‌پخت مادرمه.
‫نمی‌تونین پول‌مون رو پس بدین؟
‫پوست عشقـم بعد از استفاده ‫از این محصول داغون شده،
‫ولی نه تنها خسارت نمی‌دین ‫بلکه پول‌مون رو هم پس نمی‌دین؟
‫آقا، شما هشت ماه پیش ‫این محصول رو خریداری کردین
‫و تقریباً همه‌ش رو استفاده کردین.
‫هی، خوشحالم که خودت گفتی.
‫چون انقدر ازش استفاده کردم ‫صورتـم این شکلی شده.
‫اگه نمی‌کردم، پوستـم به این روز نمیفتاد!
‫عزیزم، عصبانی نشو. ‫پوستـت بدتر می‌شه.
‫زودباشین پول‌مون رو پس بدین.
‫آقا، نمی‌تونیم این کار رو بکنیم.
‫حرفـم به اندازه‌ی کافی واضح نبود؟
‫آقا، لطفاً آروم باشین.
‫چطور می‌تونم آروم باشم؟
‫آهان حتماً فکر می‌کنی من یکی از ‫اون مشتری‌های بی‌تربیتـم، نه؟
‫می‌خوای بی‌تربیتی واقعی رو نشونت بدم؟
‫آقا، نباید اینجا از این کارها کنین.
‫می‌خواستم با پول پس‌اندازمون هزینه‌ی ‫جراحی مامانم رو بدم ولی قبول نمی‌کنه.
‫درخواست‌تون غیرمنطقی‌ـه، ‫نمی‌تونیم کمک‌تون کنیم.
‫«غیرمنطقی»؟
‫تو آدم نمی‌شی، بیا اینجا ببینم. ‫چطور جرئت می‌کنی با من...
‫تو کدوم خری هستی؟
‫ول کن.
‫دستـم رو ول کن.
‫اینجا نمی‌تونین اینجوری رفتار کنین.
‫ببین، من با شما بچه مچه‌ها کاری ندارم.
‫مدیر رو بیار.
‫زودباشین مدیر رو بیارین!
‫- اینجاست. ‫- چی؟
‫من مدیرم.
‫تو مدیری؟
‫چرا کارمندت رو درست تعلیم ندادی؟
‫درست می‌گین. ‫فکر کنم درست تعلیمـش ندادم.
‫خانم «کیم مین‌جی»؟
‫فقط با مشتری‌ها سر و کله بزن.
‫مجرم‌ها رو بدون هیچ هشداری ‫به پلیس تحویل بده.
‫چی؟ مجرم؟
‫به مشتری‌تون می‌گی مجرم؟
‫عزیزم، داری فیلم‌برداری می‌کنی؟
‫آره.
‫مدیر این مرکز تجاری ‫مشتری‌هاش رو تحقیر می‌کنه.
‫بیاین ازش شکایت کنیم ‫و یه درس حسابی بهش بدیم.
‫آره، بیاین.
‫حتماً همین کار رو بکنین.
‫چون منم می‌کنم.
‫چون شوهرم وکیل خوبیـه ‫اطلاعاتـم در این زمینه کاملـه.
‫اتهاماتی که می‌تونه بهتون وارد شه،
‫ممانعت از کسب و کار، حمله،
‫و آسیب به اموال‌ـه.
‫و یه شکایت دیگه هم می‌کنم ‫به خاطر ضررهای مالی‌ای که زدین.
‫- فیلم‌برداری کردین؟ ‫- بله، کردیم!
‫- من کردم، بفرمایید! ‫- لطفاً راه رو باز کنین.
‫ببرین‌شون اداره‌ی پلیس.
‫بریم، عزیزم.
‫ممنون، ممنون.
‫راستی آقای بک درمورد «پارک سوک‌هون»...
‫چی شده؟
‫همه‌جا داره پخش می‌کنه
‫که گلابی یونگ‌دو که تبلیغـش رو می‌کنین ‫آینده‌ی خاصی برای دهکده‌مون نداره.
‫می‌گه سیب یونگ‌دو،
‫مثل غذاهای کره‌ای ‫همه‌جای دنیا محبوب می‌شه.
‫سیب؟ خدای من.
‫خیلی مسخره‌ست.
‫از لحاظ سنتی، ‫سیب به پای گلابی نمی‌رسه.
‫معلومه... واقعاً؟
‫به مراسم یادبودمون فکر کن.
‫روی میز گلابی می‌ذاریم، نه سیب.
‫درضمن، خرمالو با گلابی خوب می‌شه ‫ولی با سیب اصلاً خوب نمی‌شه.
‫چطور جرئت می‌کنه گلابی رو ‫که میوه‌ی سنتی‌مونه، کوچک کنه؟
‫راستی، این مرد
‫کمپین انتخاباتیـش رو خیلی هوشمندانه ‫پیش می‌بره.
‫رستوران مامانـش رو می‌شناسین؟
‫ناهار رو نصف قیمت می‌ده، ‫برای همین همه اونجا غذا می‌خورن.
‫ای احمق!
‫- چرا زودتر نگفتی؟ ‫- چی؟
‫پسره‌ی...
‫عادلانه بازی نمی‌کنه، نه؟
‫می‌رین اونجا؟
‫[ناهار نصف قیمت]
‫سلام، آقای پارک.
‫امروز سوپ‌تون خیلی خوشمزه شده.
‫بی‌خیال، همیشه خوشمزه‌ست.
‫این چه وضعیـه؟
‫انگار جشن گرفتن.
‫ما باید با تعهدها و برنامه‌هامون ‫رقابت کنیم.
‫ولی اون سعی داره با یه آهنگ معروف ‫دل مردم رو ببره.
‫اگه اینجوری توی انتخابات برنده شه، ‫خواننده‌ی این آهنگ برنده شده، نه اون.
‫این تخلف در انتخابات محسوب می‌شه، آره.
‫چون‌شیک، مدرک جمع کن.
‫هم سرگرم‌کننده‌ها هم سرگرم‌شونده‌ها، ‫همه رو گزارش می‌دم!
‫زود باش!
‫کار همه‌تون تمومـه.
‫صبر کن، چی...
‫- آقای بک. ‫- چیه؟
‫خیلی خوشمزه‌ست!
‫ای آشغال...
‫پسره‌ی...
‫به خدا قسم...
‫اوضاع چقدر بده؟
‫صاف افتاد توی تله‌شون.
‫فساد خانوادگی، مشکلیـه که ‫حتی رئیس‌جمهورها هم نمی‌تونن ازش فرار کنن.
‫پسر کدخدای فعلی دهکده اجازه داده ‫رقیب پدرش غذا مهمونـش کنه.
‫مردم می‌گن خانواده‌ی کدخدا تباه شده
‫چون کدخدا نتونسته پسرش رو ‫درست تربیت کنه.
‫ای احمق!
‫باورم نمی‌شه!
‫بابا، من نظرشون رو عوض می‌کنم.
‫تو چیکار می‌تونی بکنی؟
‫حدوداً ۹۰% غیبت‌های یونگ‌دوری
‫توی سالن من رد و بدل می‌شه.
‫می‌دونی، غیبت‌کننده‌ها!
‫- می‌تونیم ازشون استفاده کنیم. ‫- مثل کارزار تخریب رقیب؟
‫دقیقاً! سوک‌هون وقتی بچه بود
‫از مغازه‌ی ما دزدی کرده بود.
‫این قضیه رو فاش می‌کنیم.
‫«تخم‌مرغ دزد، شترمرغ دزد می‌شود!»
‫نظرتون چیه؟
‫سیگار داری؟
‫من ترک کردم.
‫می‌سون، میای؟
‫پدرت و سوک‌هون امروز ‫یه مناظره‌ی جنجالی دارن.
‫شما برین.
‫تو هم باید بیای، پدرت نیاز داره ‫هرچقدر می‌تونه آدم دور خودش جمع کنه.
‫- چرا؟ ‫- منظورت چیه؟
‫چون کدخدا الان توی موقعیت خوبی نیست.
‫برین دیگه!
‫بیا دیگه!
‫خدای من! برین!
‫نه، پینکی!
‫تو برگرد داخل.
‫من الان اینجام،
‫چون دهکده‌مون به آدم‌های جوان ‫نیاز داره.
‫همون‌طور که قبلاً گفتم،
‫سیب یونگ‌دوری رو مثل غذاهای کره‌ای ‫توی دنیا معروف می‌کنم!
‫من، پارک سوک‌هون، دو سال ‫ضرر یونگ‌دوری رو جبران می‌کنم!
‫خیلی تشویقـش کردن.
‫مهم نیست.
‫اشکال نداره.
‫همگی گوش کنین، یونگ‌دوریِ ما
‫از لحاظ تولید گلابی، مثل قلب کُره می‌مونه.
‫خب، قلب گلابی کُره، ‫ناجو یا سونگ‌جو نیست؟
‫درسته، یونگ‌دوری قلب نیست، ‫بیشتر شبیه...
‫چطور بگم؟
‫بیشتر شبیه روده می‌مونه.
‫درست می‌گم؟
‫درسته، اگه قلب بود، الان گلابی‌های ما
‫توی مرکز تجاری عروسـش ‫فروخته می‌شد.
‫درست می‌گی!
‫چی؟ چرا پای عروسـم رو وسط کشیدی؟
‫عروس من
‫زندگی خصوصی و کاریـش رو ‫قاطی نمی‌کنه.
‫می‌دونم که مدیرعامل خوبیـه،
‫ولی توی زندگی خصوصیـش چی؟
‫بخوام رُک بگم، ما فقط شنیدیم ‫که پسرت با اون ازدواج کرده.
‫- تاحالا ندیدیمتش. ‫- مگه با هلی‌کوپتر نیومد؟
‫درسته، انقدر ترسیده بودم ‫فکر کردم جنگ شده.
‫ولی درسته که بعد از ازدواج ‫اصلاً اینجا نیومده.
‫قبل از ازدواج‌شون بود؟
‫- چی؟ ‫- چه خبره؟
‫- زلزله شده؟ ‫- چه اتفاقی داره میفته؟
‫[سالن اجتماعات یونگ‌دوری]
‫- چی شده؟ ‫- فیلم‌برداری کن.
‫چقدر زیادن.
‫[آشپزخانه‌ی کوئینز]
‫پدر؟
‫خدای من.
‫خدایا.
‫امکان نداره...
‫اومد.
‫بالاخره اومد.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خوشحالـم همه اینجا جمع شدین.
‫نتونستم تولدتون بیام،
‫برای همین اومدم همه‌ی اهالی دهکده رو ‫غذا مهمون کنم.
‫سلام، من عروس کدخدا هستم، ‫هونگ هه‌این.
‫چه خبره؟
‫من بهش پیام دادم.
‫گفتی یکی از این روزها بهمون سر می‌زنی.
‫می‌شه اون روز امروز و همین الان باشه؟
‫پدرم دوباره برای کدخدایی کاندید شده ‫و اوضاع خوب به نظر نمیاد.
‫فکر کنم نیاز داره به مردم نشون بده ‫یه آدم بانفوذ ازش حمایت می‌کنه.
‫پیامـم رو خوند!
‫نوشته «خوانده شده».
‫به خاطر اون پیام اومده؟
‫خودم هم باورم نمی‌شه.
‫آفرین.
‫هونگ هه‌این.!
‫این که چیزی نیست.
‫محصولات مغذی گرون‌قیمت، جینسینگ،
‫لوازم آرایشی، روسری‌های ابریشمی، ‫شال‌گردن کشمیری،
‫دست‌کش‌های چرم ایتالیایی ‫و کلی چیزهای دیگه هم آوردم.
‫می‌خواستم به خاطر پدر ‫یکم برای اهالی هدیه بیارم
‫ولی زیاده‌روی کردم.
‫می‌تونین بین خودتون تقسیم کنین.
‫خدای من، باورم نمی‌شه.
‫زیادی هدیه آوردی.
‫- بک دوگوان! ‫- بک دوگوان!
‫- هه‌این! ‫- بک دوگوان!
‫همگی بگین، میوه‌ی مخصوص یونگ‌دوری چیه؟ ‫سیب یا گلابی؟
‫- گلابی! ‫- گلابی!
‫- بک دوگوان! ‫- بک دوگوان!
‫- هه‌این! ‫- بک دوگوان!
‫[بک دوگوان، یه کدخدای سخت‌کوش ‫که از یونگ‌دوری محافظت می‌کند]
‫هیون‌وو، هه‌این اینجاست.
‫- سلام. ‫- مامان، نتونستم جواب بدم.
‫اشکال نداره، حالت چطوره؟
‫شنیدم می‌سون و هیون‌ته اومدن اونجا. ‫حتماً حسابی جا خوردی.
‫نه، اشکال نداره. ‫اتفاق بدی نیفتاد، نگران نباش.
‫و هه‌این...
‫آره، هه‌این هم خوبه.
‫منظورت چیه؟
‫دعوا کردین؟
‫معلومه که نه.
‫پس چطور نمی‌دونی کجاست؟
‫هه‌این اومده اینجا.
‫چی؟ اونجا چیکار می‌کنه؟
‫بهتره بیای از خودش بپرسی.
‫کل دهکده به لطف اون ‫دارن خوش می‌گذرونن.
‫چی می‌گه؟
‫الان هه‌این کجاست؟
‫[بک هیون‌وو]
‫شما کی هستین؟
‫من؟
‫من عروس‌شون هستم.
‫- تو کی هستی؟ ‫- من همه‌ی اعضای این خانواده رو می‌شناسم
‫ولی تاحالا شما رو ندیدم.
‫زیاد نمیام اینجا.
‫چرا منو اینجوری نگاه می‌کنی؟ ‫من عضوی از این خانواده‌ام.
‫پس بگو اسم سگ‌شون چیه؟
‫ماستی.
‫اسپاتی؟
‫سگ ندارن.
‫مشکوک به نظر میای.
‫تو چرا انقدر شکاکـی؟
‫من همسر بک هیون‌وو هستم، ‫پسر این خانواده.
‫راضی شدی؟ حالا برو.
‫شما صاحب ساختمون هستین. ‫باید زودتر می‌گفتین.
‫- چی؟ ‫- بابام بهم گفته
‫همسر هیون‌وو صاحب ساختمونمونـه.
‫بذارین خودم رو درست معرفی کنم، خاله.
‫- من بک هویول هستم. ‫- که اینطور.
‫همون برادرزاده‌ای هستی ‫که فقط تعریفـش رو شنیدم.
‫بله، خودم هستم.
‫یه ماشین ناآشنا جلوی خونه دیدم.
‫مال شماست، خاله؟
‫آره، مال منه.
‫چه خفن.
‫موتور وی۸، با اسب بخار و سرعت بالا.
‫اون ماشین کمیاب واقعاً مال شماست؟
‫می‌شه سوارش شم، لطفاً؟
‫اگه اجازه بدم، قول می‌دی ‫دیگه با من حرف نزنی؟
‫قول می‌دم.
‫می‌شه یه دور اطراف دهکده بچرخونیـش؟
‫نه، شاید سه یا چهار دور.
‫چشم، خانم.
‫پسر کوچیکـم اومد!
‫خدای من، هیون‌وو.
‫صندلی ماساژی که دفعه‌ی قبل ‫بهمون دادی،
‫خیلی خوبـه، واقعاً ازت ممنونم.
‫دوست‌هام بهم گفتن هروقت دیدمت ‫باهات عکس بگیرم.
‫اشکالی نداره؟
‫یک، دو، سه.
‫ببخشید، می‌شه بری کنار؟
‫ای بابا.
‫دستـت هم ببر کنار.
‫- حتی دستـم؟ ‫- فقط خودمون دوتا باشیم.
‫تازه توی مرکز سالمندان ‫دستگاه تهویه‌ی هوا و آبگرمکن هم نصب کرده.
‫هیون‌وو افتخار یونگ‌دوری‌ـه. ‫تشویقـش کنین!
‫اون برادر منـه.
‫برادر من.
‫نوش‌جان کنین.
‫خب...
‫از خواهر و برادرت شنیدم چی شده.
‫ولی نگران من نباش.
‫اصلاً درمورد طلاق با زنت حرف نزدم.
‫الان که داری حرفـش رو می‌زنی، بابا.
‫نگران نباش.
‫اینجا نیست، خونه‌ست.
‫- نه، نیست. ‫- چی؟
‫الان هویول رو برداشتم، اونجا نبود.
‫چی می‌گی؟
‫اونجا نیست.
‫سلام، آقای بک.
‫هه‌این کجاست؟
‫سالن اجتماعات نبودن؟ ‫وقتی من برگشتم، اینجا نبودن.
‫هونگ هه‌این!
‫هه‌این!
‫هونگ هه‌این!
‫هه‌این!
‫هونگ هه‌این!
‫چی شده؟
‫- چرا اومدی اینجا؟ ‫- چرا داد می‌زنی؟
‫شنیدم یهو بی‌خبر اومدی دهکده‌ی ما،
‫برای همین منم اومدم ‫ولی خونه نبودی،
‫سالن اجتماعات نبودی. ‫هیچ‌کس نمی‌دونست کجایی.
‫موبایلـت رو هم جواب نمی‌دادی!
‫پس،
‫- بگو اینجا چیکار می‌کنی... ‫- صبر کن.
‫اومدم قدم بزنم.
‫توی این محله قدم بزنی؟
‫آره.
‫- نگران شدم! ‫- چرا باید نگران شی؟
‫من که مریض نیستم.
‫درسته.
‫اره، گفته بودی.
‫ببخشید داد زدم.
‫حقیقت اینه که...
‫یادم نمیاد.
‫یادم نمیاد چرا اومدم اینجا.
‫جلوی خونه‌تون بودم،
‫بعد دیدم یه جای دیگه‌ام.
‫نمی‌دونم کِی رفتم اونجا،
‫یا چطوری.
‫هیچی یادم نیست.
‫من...
‫خیلی ترسیده بودم.
‫[بخش پایانی]
‫[مدرسه‌ی ممتاز سال ۲۰۰۶]
‫- رسیدیم. ‫- خیلی‌خب.
‫- بعداً می‌بینمت. ‫- می‌بینمت.
‫صبر کن، هیون‌وو.
‫آدم‌های سئول فرقی با ما ندارن، ‫خودت رو نباز.
‫محکم وایستا.
‫- محکم. ‫- سینه‌ت رو سپر کن
‫و سعی کن اینجوری نگاه کنی.
‫- باشه. ‫- خوبه، برو داخل.
‫- خداحافظ، بابا. ‫- خداحافظ.
‫- به حرف معلمـت گوش بده. ‫- مراقب باش!
‫هه‌این برای تحصیل می‌ره آمریکا.
‫ازش خداحافظی کنین، باشه؟
‫- چشم، آقا. ‫- چشم، آقا.
‫نگاه‌ش کن.
‫هنوزم خیلی از خودراضی‌ـه.
‫شایعه شده که بیمارستان روانی ‫بستری بوده.
‫شنیدم بعد از مرگ برادرش دیوانه شده.
‫صبر کن.
‫بگیرش.
‫نیازی بهش ندارم.
‫تمیزش کن و روش پماد بزن.
‫گریه می‌کنی؟
‫نخیر.
‫چرا، می‌کنی.
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫
‫حق نداری حرف طلاق رو بزنی.
‫طلاق چیزی نیست.
‫منم می‌خواستم طلاق بگیرم.
‫- چی شده؟ ‫- به من کاری نداشته باش.
‫چطور ممکنه عشق‌شون از بین رفته باشه؟
‫قبلاً‌ دیوانه‌وار عاشق هم بودن.
‫زنی که دوستـش دارم تویی.
‫گلبول‌های سفیدتون خیلی پایین‌ـه.
‫من یه راهی پیدا می‌کنم.
‫حتی اگه لازم باشه کل دنیا رو بگردم،
‫یه راهی برای زنده موندن پیدا می‌کنم.
‫پس من باید...
‫اینجور مواقع کنارت باشم.
‫می‌خواستم تو...
‫کنارم باشی.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M