W W W . M O V I E S H O . C O M
‫ببخشید داد زدم.
‫حقیقت اینه که...
‫یادم نمیاد.
‫یادم نمیاد چرا اومدم اینجا.
‫جلوی خونه‌تون بودم،
‫بعد دیدم یه جای دیگه‌ام.
‫نمی‌دونم کِی رفتم اونجا،
‫یا چطوری.
‫هیچی یادم نیست.
‫من...
‫خیلی ترسیده بودم.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫راستی، چرا تنهایی اومدی اینجا؟
‫خواهرت بهم پیام داد.
‫گفت پدرت داره انتخابات رو می‌بازه
‫و رقیبـش داره با غذا رای مردم رو می‌خره.
‫برای همین اومدی؟
‫آخه اون داشت به گوشت خوک
‫ و سوپ برنج می‌باخت.
‫چطور می‌تونستم دست روی دست بذارم؟
‫پس تصمیم گرفتی با گوشت گاو و لابستر ‫ضدحمله بزنی؟
‫باید می‌دیدی
‫چطوری بی‌رحمانه با ۲۰۰ کاسه سوپ ‫حمله کردم.
‫هه‌این!
‫- هه‌این! ‫- هه‌این!
‫هه‌این!
‫اونجاست؟
‫نه، اونجا نیست.
‫- هه‌این! ‫- هنوز پیداش نکردی؟
‫کجاست؟
‫کجا ممکنه باشه؟
‫هه‌این بیچاره‌ی من!
‫به پلیس زنگ بزن!
‫- باید زنگ بزنیم! ‫- هه‌این!
‫- کجایی؟
‫هه‌این!
‫- هه‌این! ‫- هه‌این!
‫هه‌این!
‫- هه‌این! ‫- هه‌این!
‫- کجا رفته؟
‫- هه‌این! ‫- هه‌این!
‫هه‌این!
‫خدایا!
‫خدای من!
‫خدایا، دختر بیچاره‌ی من!
‫خدای من! اینجایی!
‫[قسمت پنجم]
‫واقعاً ترسیده بودیم.
‫کجا رفته بودی؟
‫انقدر ازش سوال نپرسین.
‫پدر، بهتره بری بخوابی.
‫باشه.
‫ملاحظه‌ی ما رو نکنین.
‫اینجا همه زود می‌خوابن.
‫- شما راحت حرفتونو بزنین. ‫- راست می‌گه.
‫- فکر کنین ما وجود خارجی نداریم. ‫- درسته.
‫باورنکردنیـه.
‫وقتی اینجایین چطور فکر کنن ‫نامرئی هستین؟ برین ببینم.
‫- بریم، شب‌بخیر. ‫- شب‌بخیر.
‫شب‌بخیر.
‫باید موهام رو خشک کنم.
‫اینجا سشوار هست؟
‫یه لحظه صبر کن.
‫ولی خیلی قدیمی‌ـه.
‫اشکال نداره.
‫کار نمی‌کنه.
‫باید پایینـش رو فشار بدی به سمت بالا.
‫اینجوری؟
‫سیمـش رو بگیر.
‫بذار من انجامـش بدم.
‫یه قلقی داره.
‫- دیگه خشک شد. ‫- درسته.
‫فکر کنم خوب شد.
‫مامان!
‫اینو ببین.
‫مردم به این راحتی‌ها تغییر نمی‌کنن ‫پس هه‌این چرا اینجوری شده؟
‫چی شده؟
‫انگار هه‌این بی‌خبر رفته ‫پیش خانواده‌ی شوهرش.
‫- برای چی؟ ‫- برای همین تعجب کردم.
‫این دهاتی‌ها باورنکردنی‌ان.
‫از این فیلم گرفتن و آپلود کردن.
‫چی رو آپلود کردن؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خوشحالـم همه اینجا جمع شدین.
‫نتونستم تولدتون بیام،
‫برای همین اومدم همه‌ی اهالی دهکده رو ‫غذا مهمون کنم.
‫[مدیرعامل زیبا، هونگ هه‌این]
‫تاحالا منو روز تولدم سورپرایز نکرده.
‫باورنکردنیـه.
‫گشنتـه؟
‫می‌خوای یه چیزی بخوری؟
‫امروز خیلی خوردم.
‫می‌شه یکم از این بخورین؟
‫این خرچنگ مزه‌دار شده با سس سویاست.
‫پر از تخم ماهی‌ـه.
‫سس سویای ما معروفـه.
‫این گوشت یخ‌زده‌ست ‫که روی زغال گریل شده.
‫تا سرد نشده بخورین.
‫یکی یکی می‌خورم، ‫پس لطفاً صبر کنین.
‫- بعدی چیه؟ ‫- اینم امتحان کنین.
‫می‌شه برین پی کارتون؟ ‫دارین دختر عزیزم رو کلافه می‌کنین.
‫خیلی چرت و پرت می‌گین.
‫آروم بجو، معده‌ات اذیت می‌شه.
‫آب هم بخور.
‫بهش تخم‌مرغ بدین.
‫بده‌ش به من.
‫چرا انقدر معذبـش می‌کنن؟
‫و چرا هرچی بهش می‌دن می‌خوره؟
‫گوشت سرد شه از دهن میفته.
‫چی؟
‫چطور این ویدیو بیشتر از ۳۰۰ هزارتا ‫بازدید داشته؟
‫هه‌این چرا انقدر می‌خوره؟
‫گوشت، مرغ، اردک و ماهی.
‫همه‌جور گوشت خوردم.
‫فکر کنم وزنم زیاد شده.
‫- واقعاً؟ ‫- یعنی...
‫یه خانومه بهم یه مرغی تعارف کرد که حتی ‫برای دامادش هم تاحالا درست نکرده بود.
‫فکر کنم اهالی دهکده از من خوششون میاد.
‫به‌نظر میاد اوضاع‌شون خوبه، ‫پس حق ندارین چیزی درمورد طلاق بگین.
‫خیالت راحت، مامان.
‫تا الان به کسی چیزی گفتین؟
‫بی‌خیال، مامان. ‫مگه احمقـم که به کسی چیزی بگم؟
‫- تو چرا انقدر ساکتـی؟ ‫- چی؟
‫خدای من، به کی؟ ‫به کی گفتی؟
‫داشتم با یونگ‌سونگ نوشیدنی می‌خوردم و...
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫به یونگ‌سونگ گفتی...
‫بهش گفتی نزدیک بود هیون‌وو طلاق بگیره؟
‫خب، یونگ‌سونگ یه‌جورایی ‫مشاور ازدواج این دهکده‌ست،
‫برای همین باهاش مشورت کردم.
‫باهاش درد و دل کردم.
‫همین.
‫اگه به کسی گفته باشه چی؟
‫- آره. ‫- خبرها سریع پخش می‌شه.
‫مشاورها باید رازدار باشن.
‫چون مدرک روانشناسی نداره ‫مجبور نیست رازدار باشه.
‫خدای من ولی بازم...
‫از دست تو و اون دهن لقـت.
‫بس کن.
‫چون نگران بودی این وقت شب اومدی؟
‫به کسی چیزی گفتی؟
‫معلومه که نه.
‫فقط به مادرم گفتم.
‫به مامانت چرا گفتی؟
‫دوگوان، اون تنها خانواده‌ایـه که دارم.
‫ما همه‌چی رو بهم می‌گیم.
‫تازه خودت که وضعیتـش رو می‌دونی.
‫کِی اومدی خونه، عزیزم؟ ‫چرا هیچ‌وقت نیستی؟
‫این روزها کجا می‌خوابی؟
‫مامان، برو بخواب.
‫تو کی هستی؟
‫دیدی؟ نگران اون نباش.
‫برو نگران پسر و عروست باش.
‫چیزی برای نگرانی وجود نداره.
‫هه‌این با اینکه خیلی سرش شلوغـه،
‫این همه راه اومد اینجا ‫که به کمپین انتخاباتیـم کمک کنه.
‫- معنیـش چیه؟ ‫- چیه؟
‫معنیـش اینه که اون دوتا ‫دیوانه‌وار عاشق همـن.
‫این چیه؟ چه بانمکـه.
‫همیشه از این چسب زخم‌ها دوست داشتم.
‫دستـت رو بده.
‫دیگه نباید تنها باشی.
‫همیشه یه بلایی سر خودت میاری.
‫شنیدم این خط عمره.
‫چرا مال من انقدر کوتاه‌ـه؟
‫بهم برخورد.
‫بی‌خیال.
‫مگه به کف‌خونی اعتقاد داری؟
‫نه ولی حس خوبی نداره.
‫بیماری لاعلاج دارم و خط عمرم کوتاهـه.
‫بیماری لاعلاج نداری.
‫خودت گفتی نمی‌خوای بیمار باشی.
‫گفتی حالت خوب می‌شه.
‫گفتی خدا هوات رو داره و معجزه می‌شه.
‫گفتی بهترین مرکز سرطان اروپا ‫می‌تونه همه‌چی رو درمان کنه.
‫نگفتم می‌تونن همه‌چی رو درمان کنن.
‫منظورم اینه که...
‫یه دلیلی داره که اونا بهترین شدن.
‫واقعاً؟
‫تو هم...
‫باهام میای؟
‫از اینکه تنها برم نمی‌ترسم.
‫فقط اینکه تو تنها کسی هستی ‫که می‌دونه من مریضـم.
‫جدی می‌گی؟
‫معلومه که میام.
‫هنوز می‌سوزه؟
‫دیوانه شدی؟
‫می‌خواستی چیکار کنی؟
‫نگو که...
‫می‌خواستی چیزی بهش بگی؟ ‫به هه‌این ؟
‫واقعاً
‫دیوانه‌ای.
‫دیوانه شدی.
‫ولی بازم،
‫نباید ولش می‌کردی و میومدی.
‫حتماً ترسیده.
‫می‌خوای برگردی داخل؟
‫می‌خوای چی بهش بگی؟ ‫چیکار کنی؟
‫فکر کردی دوباره می‌تونی بیای بیرون؟
‫نه، نمی‌تونی.
‫نه، اگه برگردم داخل
‫دیگه نمی‌تونم بیام بیرون.
‫نمی‌تونم.
‫فرار کرد؟
‫نه.
‫مطمئنم
‫یه کاری براش پیش اومده.
‫شاید باید می‌رفته دست‌شویی ‫یا به یکی زنگ می‌زده.
‫ولی انقدر طولانی؟
‫می‌شه لطفاً ساکت باشی؟
‫خدای من، چقدر سر و صدا می‌کنی.
‫ساکت شو!
‫با هه‌این دعوا کردی؟
‫نه.
‫برعکس.
‫پس تنبیه شدی؟
‫بهت گفته برو بیرون ‫و یه ساعت به کارهات فکر کن؟
‫- برای تو همچین اتفاقی افتاده؟ ‫- صد بار.
‫ولی وقتی کاری که می‌گه رو انجام می‌دی ‫بیشتر عصبانی می‌شه.
‫اگه زود برگردی و عذرخواهی کنی ‫می‌بخشتـت.
‫داغ‌ـه.
‫پس خودت رو جمع و جور کن ‫و برگرد داخل.
‫من اومدم اینجا
‫که بتونم خودم رو جمع و جور کنم.
‫توی خونه نمی‌تونم درست فکر کنم.
‫چرا؟
‫[بک هیون‌وو]
‫کجایی؟
‫چرا پیامـم رو نمی‌خونه؟
‫آهان، خوند.
‫تو بخواب.
‫«تو بخواب»؟
‫می‌خواد من بخوابم؟
‫تنهایی؟
‫باشه.
‫اگه این چیزیـه که می‌خواد.
‫بخواب.
‫تو بخواب.
‫لعنتی.
‫پس واقعاً فرار کرد.
‫چرا؟ فکر کرده زنده زنده می‌خورمش؟ ‫از من می‌ترسه؟
‫ساکت باش!
‫چرا از من می‌ترسه؟
‫مگه من ترسناکـم؟
‫حتی سگ‌ها هم خوابیدن.
‫بیا برگردیم خونه.
‫من یکم دیگه می‌مونم.
‫اون‌جوری هه‌این تنهاس
‫آره، دلیلـش همینه.
‫وقتی خوابید برمی‌گردم.
‫خدای من، پسره‌ی احمق.
‫چرا؟
‫چرا صبر می‌کنی تا اون بخوابه؟
‫چون ممکنه...
یه مشکلی پیش بیاد
‫منظورت چیه؟
چرا باید مشکلی پیش بیاد
‫پس دیگه حواست باشه
‫نه.
اگه متوجه نشم چی
‫هیچ اشتباهی ازم سر نمی‌زنه.
‫اصلاً نمی‌فهمم چی می‌گی.
‫خوب گوش کن ببین چی می‌گم.
‫من نوشیدنی می‌خورم
‫که حس بهتری داشته باشم
‫فقط یه لطفی بهم بکن.
‫- چی؟ ‫- لطفاً...
‫منو نبر...
‫توی اتاقـم.
‫اصلاً نمی‌فهمم چی می‌گی.
‫رامیون می‌خوای؟ ‫می‌تونم درست می‌کنم.
‫باشه.
‫منم قبلاً از زنم می‌ترسیدم.
‫قبلاً...
‫خوب بودم.
‫مطمئن بودم هر اتفاقی براش بیفته
‫ککـم هم نمی‌گزه.
‫چرا؟ چون هه‌این رو دوست نداشتم.
‫پس الانم مثل قبل،
‫فقط باید دوستـش نداشته باشم،
‫ازش متنفر باشم،
‫و از دستـش خسته باشم.
‫فقط باید منتظر روزی باشم ‫که راه‌مون از هم جدا می‌شه.
‫نیازی نیست دوستـش داشته باشم.
‫ساده‌ست.
‫همون‌کاریـه که تا الان می‌کردم.
‫ولی...
‫به طرز عجیبی،
‫دیگه نمی‌تونم اون کار رو بکنم.
‫باشه.
‫نیازی نیست
‫ما که سال‌هاست جدا از همیم.
‫[دو سال پیش]
‫چیکار می‌کنین؟
‫خانم هونگ گفتن این اتاق رو خالی کنیم.
‫تیم تولید مسئول انتخاب و حذف ‫برندهاست.
‫تمرکز تیم فروش باید روی عملکرد برندها باشه.
‫صبر کن.
‫چی شده؟
‫اتاق بچه.
‫- داری خالیـش می‌کنی؟ ‫- به چه دردی می‌خوره؟
‫فقط می‌ره روی اعصاب من.
‫می‌ره روی اعصابـت؟
‫ما که دیگه نیازی بهش نداریم.
‫تیم تولید نباید برندهای خوبی که ‫عملکرد ضعیفی دارن رو انتخاب کنه.
‫واضح نیست؟
‫آره.
‫لطفاً وسایل منو بیارین توی این اتاق.
‫چی؟
‫یه تخت هم لازم دارم.
‫فعلاً اینجا می‌خوابم.
‫چشم، قربان.
‫گریه نکن.
‫تو حق نداری گریه کنی.
‫زود بیدار شدی.
‫به نظر میاد اصلاً خوابیده باشم؟
‫اصلاً نخوابیدی؟
‫به تو چه ربطی داره؟
‫هویول، نباید مدرسه باشی؟
‫بابا، الان مدرسه چه اهمیتی داره؟
‫مربی زندگیِ من،
‫الان اینجاست.
‫منظورت چیه؟ مربی زندگیـت کیه؟
‫اون ستون خانواده‌ست که ‫با یه ماشین خفن اومده.
‫اون خاله‌ام، صاحب یه ساختمون ‫و الگوی زندگیِ منه.
‫اومد.
‫- زودباش بیا. ‫- خدای من، هه‌این.
‫ازت ممنونم.
‫خیلی زحمت کشیدی.
‫به سلامت برسی خونه.
‫خداحافظ.
‫- هیون‌وو. ‫- سلام، خانم.
‫- اومدم خداحافظی کنم. ‫- بله، خانم.
‫مامانت دوباره هوشیار شده.
‫یونگ‌سونگ، حالش بهتر شده.
‫خدای من، مامان.
‫قوی بمون.
‫ممنون.
‫طلاق چیز مهمی نیست.
‫منم می‌خواستم طلاق بگیرم.ِ
‫وقتی فرصتـش رو داشتم ‫باید طلاق می‌گرفتم.
‫خدای من، مامان.
‫خانم.
‫فکر کنم دوباره هوشیاریـش رفت.
‫بهتره زود برگردین خونه‌تون.
‫مامان بیا بریم.
‫عزیزم، دیشب اینجا خوابیدی؟
‫دقیقاً به خاطر همین می‌خوام ‫طلاق بگیرم.
‫بیا بریم خونه.
‫- باید ازت طلاق بگیرم! ‫- بیا بریم!
‫- بهتره برین. ‫- اون یکی از اهالی دهکده‌ست.
‫یه‌مقدار زوال عقل داره.
‫خداحافظ، عزیزم.
‫ببخشید به زحمت افتادین.
‫خیلی‌خب پس،
‫- خداحافظ. ‫- خدای من هیچ زحمتی نبود.
‫چیز قابل‌داری نیست،
‫ولی از آفت‌کش استفاده نکردم، ‫پس حتماً بخورشون.
‫هه‌این، می‌دونم کار مهمـه،
‫ولی سلامتی از همه‌چی مهم‌تره.
‫برو.
‫ممنون.
‫باشه، به سلامت برسین خونه.
‫- بریم. ‫- ممنون، هه‌این.
‫- خداحافظ. ‫- برین.
‫پس ما دیگه می‌ریم.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫بهم زنگ بزن.
‫سیگار داری؟
‫نه.
‫فکر می‌کنین فهمید؟
‫کی می‌دونه؟
‫فکر نکنم فهمیده باشه
‫ولی قبلش هم انگار میونه‌شون خوب نبود.
‫قبل از اینکه سوار ماشین شن ‫حتی توی چشم‌های هم نگاه نمی‌کردن.
‫نباید تعریف می‌کردی
‫که قبلاً نامه‌های عاشقانه می‌گرفته
‫و دختر مدیر مدرسه دوستـش داشته. ‫این چرت و پرت‌ها چی بود گفتی؟
‫- حتماً ناراحت شده. ‫- چی؟
‫شوخی کردم.
‫به نظرت بامزه بود؟
‫- جدی می‌گی؟ ‫- هیون‌وو دیشب توی اتاقش نخوابید.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫پس چیکار کرد؟
‫تا دیروقت دم مغازه نوشیدنی خوردیم.
‫دردم گرفت.
‫حتماً تو اصرار کردی، آره؟
‫نه، خودش نمی‌خواست بره.
‫گمونم سال‌ها جدا خوابیدن ‫معذب‌شون کرده بود.
‫چطور ممکنه عشق‌شون از بین رفته باشه؟
‫قبلاً دیوانه‌وار عاشق هم بودن.
‫ببخشید بدون خبر قبلی ‫خواستم همدیگه رو ببینیم.
‫به عنوان یه کارآموز خوب تیپ زدی.
‫حتماً از برندهای لوکس خوشت میاد. ‫منم همین‌طور.
‫[چهار سال پیش]
‫آقای بک بیرون از شرکت یه کاری داشت ‫و الان داره برمی‌گرده.
‫می‌دونم، برای همین زنگ زدم.
‫این چیه؟
‫درمورد هیون‌وو...
‫می‌دونم.
‫خیلی آقاست. ‫مطمئنم اون رو می‌خوای.
‫باهوش و خوشتیپ‌ـه.
‫بهت گفته چندتا گاو داریم؟
‫- آره. ‫- گفته باغ‌مون چقدر بزرگـه؟
‫و اینکه ما صاحب تنها مغازه‌ی شهریم؟
‫درمورد خونه‌ش توی سئول هم گفته؟
‫گفت قرارداد دو ساله امضا کرده.
‫پس درجریان همه‌چی هستی.
‫نمی‌دونستم آدم مادی‌گرایی هستم ‫ولی چون برادرمه دست خودم نیست.
‫شنیدم تو فقیری
‫و لباس‌های قدیمی می‌پوشی.
‫نه، اونا همه‌شون وینتج هستن...
‫هیون‌وو از مُد چی سرش می‌شه؟
‫درسته، به‌هرحال...
‫می‌شه ازش جدا شی؟
‫من هیچ‌وقت ازش جدا نمی‌شم
‫و این حرف آخرمـه.
‫خیلی دختر خودخواهی هستی.
‫تمام کسایی که می‌خوان ‫باهاش دوست شن،
‫خانم‌های موفقی مثل کارمند دولت ‫و شرکت‌های بزرگ هستن.
‫می‌دونم حرفم ناراحت‌کننده‌ست ‫ولی حقیقت‌ـه.
‫- می‌سون! ‫- خدای من.
‫چیکار می‌کنی؟
‫به هه‌این چی گفتی؟
‫- چیز خاصی نگفتم فقط اینکه... ‫- خدای من.
‫بهت گفتم انقدر سریال نگاه نکن.
‫برخلاف سریال‌ها، ‫این پول خیلی هم ناچیزه.
‫هی، فقط می‌خوام زودتر جدا شین ‫تا بهم علاقه‌مند نشدین.
‫قبول کن، تو از اینجور زن‌ها خوشت نمیاد.
‫- ولم کن. ‫- باشه.
‫دقیقاً از چه‌جور زن‌هایی خوشش میاد؟
‫زن‌های مهربون و پاک.
‫نه کسی که مثل تو عصبی باشه.
‫کسی که نیاز به محافظت داشته باشه.
‫همیشه از دبیرستان اینو می‌گفت.
‫راست می‌گه، آقای بک؟
‫آره، قبلاً اینجوری می‌پسندیدم.
‫ولی...
‫زنی که الان دوستـش دارم
‫تویی.
‫پس...
‫به حرف‌های اون گوش نده
‫و بیا بریم.
‫بریم.
‫تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫باورم نمی‌شه این کار رو کردی.
‫من دراصل کمک‌شون کردم بهم برسن.
‫بعد از اون اتفاق بهم نزدیک‌تر شدن.
‫خدای من.
‫یعنی...
‫چه بلایی سرشون اومده؟
‫نیازی نیست، خودم انجامش بدم.
‫- بله، قربان. ‫- ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫من منتظر نبودم.
‫فکر نکن چون منتظرت بودم بیدار موندم.
‫همچین فکری نمی‌کنم. ‫بیا بریم داخل.
‫سرده.
‫فقط خوابـم نمی‌برد.
‫تخت خودم نبود ‫و سگ‌ها هم واق‌واق می‌کردن.
‫منم قرص خواب همراهـم نبود. ‫دلیلـش اینه.
‫باشه فهمیدم. ‫فکر نمی‌کنم منتظر من بودی.
‫مگه تاحالا منتظرم موندی؟
‫درسته، آدمی نیستم که منتظر کسی بمونم.
‫آره، من اینو بهتر از هرکس دیگه‌ای می‌دونم.
‫چتر رو درست بگیر.
‫باشه، پس بیا بریم داخل.
‫بارون خیلی شدیده، سرما می‌خوری.
‫توی خونه صحبت می‌کنیم.
‫من دیگه حرفی ندارم.
‫چترت کجاست؟
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بریم داخل حرف بزنیم.
‫زود باش.
‫بذار لباسـم رو عوض کنم.
‫باشه.
‫چای می‌خوای؟
‫نه، ممنون.
‫انگار من صاحب‌خونه‌ام.
‫راستی، برای چی اومدی اینجا؟
‫آهان.
‫مادر هه‌این دعوتـم کرد.
‫حتماً دوست نداشته
‫توی هتل تنهایی غذا بخورم.
‫برای همین پیشنهاد داد ‫توی اتاق مهمان بمونم.
‫من و هه‌این هم کار زیاد داریم،
‫برای همین اینجا بمونم ‫برامون راحت‌تره.
‫- تو معذب نمی‌شی؟ ‫- اگه بگم می‌شم، می‌ری؟
‫نه.
‫پس دلیلی نداره جواب بدم.
‫این چیه؟
‫این از کجا اومده؟
‫چی؟ چرا پاک نمی‌شه؟
‫بخور سرما نخوری.
‫کجاست؟
‫آقای بک؟
‫رفت طبقه‌ی بالا.
‫- که اینطور. ‫- توی اتاق نبود؟
‫نه.
‫اتاق‌هاتون جداست؟
‫ازدواج‌شون چطوره؟
‫افتضاح.
‫اتاق‌هاشون جداست.
‫ولی عجیبـه.
‫کاملاً مشخصه که هیون‌وو ‫از خانواده‌ی زنش خسته و کلافه شده.
‫ولی همه‌ش حرف‌هایی رو می‌زنه ‫که باید بزنه.
‫و می‌دونی چیه؟
‫رئیس هونگ
‫واقعاً به حرف‌هاش گوش می‌ده.
‫هه‌این و هیون‌وو هروقت باهمـن ‫دعوا می‌کنن.
‫ولی به طرز عجیبی، ‫هه‌این هم به حرفـش گوش می‌ده.
‫پس هیون‌وو کمک‌شون می‌کنه ‫سرعقل بیان؟
‫دقیقاً.
‫ممکنه توی نقشه‌مون مشکل ایجاد کنه.
‫بهترین کار اینه که
‫در اولین فرصت از خونه بیرونـش کنیم.
‫باهم خوبین؟
‫چی؟
‫یه‌جورایی غیرعادی‌ـه.
‫معمولاً شوهرها خوش‌شون نمیاد ‫دوست مذکر همسرشون
‫توی خونه‌شون زندگی کنه.
‫خب؟
‫من ازش پرسیدم
‫از اینکه اینجا بمونم معذب می‌شه یا نه،
‫براش مهم نبود.
‫چرا نباید هتل بمونه؟
‫مادر زنم چه فکری با خودش کرده؟
‫من و هه‌این...
‫در گذشته رابطه‌ی خوبی داشتیم.
‫رابطه‌ی خوبی داشتن.
‫درست نیست که اینجا زندگی کنه.
‫خدای من. ‫منظورش از رابطه‌ی خوب چی بود؟
‫اگه الان درموردش از هه‌این بپرسم
‫خودم رو کوچک کردم؟
‫پس همه‌ی خونه‌ها از اینجا ‫بهم متصل می‌شن.
‫نذاشتیم این موضوع رو رسانه‌ها بفهمن.
‫شاید به‌نظر بیاد خونه‌هامون مجزاست،
‫ولی در اصل همه‌شون از زیرزمین ‫بهم متصل می‌شن.
‫پدربزرگ‌مون عمداً اینجا رو ‫اینطوری طراحی کرده.
‫که اینطور.
‫پس از اینجا به همه‌ی خونه‌ها ‫می‌شه دسترسی پیدا کرد.
‫آره، تازه از اون اتاق‌ها هم داریم.
‫از اون اتاق‌های مخفی که توی فیلم‌ها هست، ‫«اتاق شوک»؟
‫بهش می‌گن پناهگاه، احمق.
‫- خودم می‌دونم. ‫- پس درست بگو.
‫انقدر اذیتـش نکن.
‫شام رو میارن اینجا، ‫پس بیایم همه دورهم غذا بخوریم.
‫شما بخورین، من می‌رم استراحت کنم.
‫چرا؟ پیش خانواده‌ی شوهرت ‫که به ندرت می‌بینی‌شون،
‫خوب غذا می‌خوری.
‫هرچی جلوت گذاشتن خوردی ‫و نیشت هم تا بناگوشت باز بود.
‫می‌دونی اون ویدیو حسابی بازدید داشته؟
‫تیم روابط عمومی‌مون امروز ‫درگیر اون ویدیو بودن.
‫تو چرا انقدر ناراحتی؟
‫چون رفته بودم پیش اونا؟
‫یا چون هرچی جلوم گذاشتن خوردم ‫و لبخند می‌زدم؟
‫یا...
‫به خاطر ویدیوـه؟
‫چون تیم روابط عمومی مجبور شده ‫درستـش کنه؟
‫من ناراحت نیستم.
‫مشخصـه.
‫فقط شگفت‌زده شدم.
‫که چی؟
‫کم پیش میاد ببینم اینجوری لبخند می‌زنی.
‫منم کم پیش میاد لبخند تو رو ببینم.
‫درسته، گمونم دلیلی برای لبخند زدن نداریم.
‫دقیقاً.
‫پس بدون من شام بخورین.
‫خوش بگذره.
‫حتماً شوکه شدی.
‫من از طرف هه‌این عذرخواهی می‌کنم.
‫اشکال نداره.
‫همیشه همین وضع‌ـه.
‫می‌بینی من این وسط چه گیری کردم؟
‫درسته.
‫ولی من هه‌این رو درک می‌کنم.
‫مطمئنم خودت تا الان فهمیدی، ‫اون خیلی عصبی‌ـه.
‫مطمئنم ترسی که از من داره هم ‫بی‌تاثیر نیست.
‫فکر نکنم هه‌این ترسی داشته باشه.
‫اصلاً نمی‌دونه که دارم ملاحظه‌ش رو می‌کنم ‫که ازم جا نمونه.
‫نمی‌دونستم داری ملاحظه می‌کنی.
‫نشستن روی تخت پادشاهی کوئینز ‫کار راحتی نیست، خیلی کار داره.
‫نمی‌بینی چی روی شونه‌هام ‫سنگینی می‌کنه؟
‫مشکلات و مسئولیت‌ها.
‫به خاطر همینه که قدم ۱۰ سانت کوتاه‌تره.
‫زیر بار سرنوشت خودم و هه‌این ‫کمرم خم شده.
‫بار مسئولیت هه‌این روی دوش توئه؟
‫همین تازگی‌ها با مشت زد توی شکمـم،
‫چند دقیقه نمی‌تونستم نفس بکشم.
‫مامانم حسابی شوکه شده بود ‫و کلی باهم دعوا کردن.
‫برای همین مامانم رفت پیش یه نفر.
‫کی؟
‫اون می‌دونه رئیس‌جمهور آینده کی می‌شه ‫و حتی کرونا رو هم پیش‌بینی کرده بود.
‫به پدربزرگـم هم هشدار داده بود ‫که اون‌روز نره شکار.
‫آهان، فال‌گیر بزرگ رو می‌گی.
‫آره، خودشه.
‫کلی بهش پول داده و اینو ازش گرفته.
‫طلسم‌ـه؟
‫این ازم محافظت می‌کنه.
‫فال‌گیر گفته
‫این کمکـم می‌کنه هه‌این رو شکست بدم ‫تا بتونم بال‌هام رو باز کنم و پرواز کنم.
‫که اینطور.
‫خدای من، از دست مامانم. ‫اینا همه‌ش خرافات‌ـه.
‫ولی مامانم همه‌ش چک می‌کنه ببینه ‫همراهـم هست یا نه.
‫ولی من فکر نمی‌کنم کارآیی داشته باشه.
‫هه‌این هنوزم مثل قبل قوی‌ـه.
‫درمانی که آزمایشگاه آلمان پیشنهاد داده
‫یه روش درمانیـه که
‫از «کارتی سل» استفاده می‌کنه.
‫یه روش درمانی سرطانـه که ‫سلول‌های ایمنی رو از خون خارج می‌کنن،
‫ اونا رو به کارتی سل‌ها، که توانایی ‫از بین بردن سلول‌های سرطانی رو دارن،
‫منتقل و دوباره به بدن تزریق می‌کنن.
‫این درمان برای بیماران مبتلا ‫به سرطان خون تاثیرگذار بوده،
‫ولی برای تومور مغزی تا الان ‫موفقیتی نداشته.
‫ولی...
‫خودشون گفتن درصد موفقیت بالای ۵۰ درصده.
‫گمونم از روی آزمایش‌های اخیری که
‫روی بیماران مبتلا به تومور مغزی انجام دادن
‫و پیشرفت‌هایی که حاصل شده، ‫این آمار رو بهتون دادن.
‫ولی نباید انتظار بهبود کامل داشته باشین.
‫انتظار دارم.
‫چندبار بهتون گفتم.
‫من یه راهی پیدا می‌‌کنم.
‫حتی اگه لازم باشه کل دنیا رو بگردم،
‫یه راهی برای زنده موندن پیدا می‌کنم.
‫پس به من نگین که...
‫این درمان جواب نمی‌ده.
‫بچه‌شون به دستگاه وصل‌ـه.
‫براشون ناراحت بودم برای همین...
‫بچه‌تون چطوره؟
‫سلام، خانم.
‫چی شده اومدین بیمارستان؟
‫هنوز به دستگاه وصلـه؟
‫نه، دیگه وصل نیست.
‫- بچه‌مون الان توی بخش مراقبت‌های ویژه‌ست. ‫- اسم بچه‌تون چیه؟
‫هنوز براش شناسنامه نگرفتیم.
‫ولی چورونگ صداش می‌کنیم.
‫قبلاً هر روز صبح آب سبزیجات می‌خوردم.
‫ولی جدیداً انقدر سرم شلوغـه ‫که یادم می‌ره بخورم.
‫چی؟
‫می‌خوام هرروز ازتون آبمیوه سفارش بدم.
‫ممنون، خانم.
‫از فردا براتون یه آبمیوه میارم...
‫اگه فقط خودم بخورم فکر می‌کنن خسیسـم، ‫پس بیشتر بیار.
‫چشم، خانم. ‫چندتا می‌خواین؟
‫خب...
‫اگه بخوام به همه‌ی کارمندهام بدم، ‫می‌شه حدوداً ۲۵۰تا.
‫چی؟
‫ممنون، خانم!
‫ممنونم!
‫قربان، این نقشه‌ایـه که بهتون گفته بودم.
‫این مجتمع تفریحی یه‌جورایی ‫قصرِ امپراتوری کوئینز می‌شه.
‫یه هتل پنج ستاره، مغازه‌ی بدون مالیات برای خارجی‌ها،
‫استادیوم، مرکز همایش، ‫پارک آبی خانوادگی...
‫هزینه‌ش چقدر می‌شه؟
‫هزار و...
‫- هفتصد تا نهصد میلیارد وون. ‫- انجامش بده.
‫با پول خودت.
‫پدربزرگ، من از شما پول نخواستم.
‫ما فقط یه زمین درست حسابی می‌خوایم، ‫اون‌سونگ هم سرمایه‌گذارمون می‌شه.
‫کی؟
‫آقای یون اون‌سونگ.
‫از وقتی اومده خونه‌ی ما زندگی می‌کنه، ‫صمیمی‌تر شدیم.
‫یعنی خودش موافقت کرده؟
‫هنوز توی مراحل اولیه‌ی مذاکراتیـم ‫ولی می‌شه گفت آره.
‫از گفتن این حرف خجالت می‌کشم،
‫ولی خیلی منو دوست داره.
‫اون‌جوری که فکر می‌کردم بی‌احساس نیست.
‫وقتی بهش نزدیک شی ‫می‌بینی خیلی مهربونـه.
‫واقعاً؟
‫پس حتماً از تو خوشش اومده.
‫بیشتر از این حرف‌هاست.
‫همه‌ش مشتاقه بدونه من می‌خوام ‫چیکار کنم.
‫واقعاً؟
‫پدر، سرمایه‌ی آقای یون ‫از فروش نفت خاورمیانه میاد،
‫پس قابل اعتماده.
‫واقعاً؟
‫- اگه اینطوریـه... ‫- صبر کنین.
‫فکر کنم اول باید برای زمین ‫اعتبارسنجی انجام بدیم.
‫قبلاً تحقیقات امکان‌سنجی رو ‫روی زمین انجام دادیم،
‫ولی به خاطر ریسک‌های متعدد ‫هیچ‌کدوم به سرانجام نرسید.
‫برای کافه و فروشگاه بدون مالیات ‫مجوزهای دولتی نیاز داریم.
‫برای مجوزها...
‫یه آشنا توی وزارت راه و شهرسازی داریم.
‫چون از موسسه‌ی خودمون بورسیه گرفته ‫می‌تونیم بهش اعتماد کنیم.
‫ولی آدم‌ها عوض می‌شن.
‫اینکه با حساب کردن روی اون شخص ‫یه کار ۱۹۰۰ میلیاردی شروع کنیم خطرناکه.
‫منطقی به نظر می‌رسه، نه؟
‫بله، پدر. ‫هیون‌وو می‌دونه چی مهمه.
‫بابا؟
‫اول ریسک‌ها رو بررسی کن.
‫تحقیق کردن هیچ اشکالی نداره، سوچول.
‫هیون‌وو.
‫سلام، آقا.
‫گفته بودین اگه چیزی یادم اومد ‫بهتون زنگ بزنم.
‫اون روز یه ماشینی اومده بود ‫کپسول گاز تحویل بده.
‫دوربین؟
‫آره، ماشینـش دوربین داشت.
‫ازش گرفتم.
‫ولی کارت حافظه‌ش کوچیکـه، ‫پس حتماً فیلم اون روز پاک شده.
‫اشکال نداره، بازیابیـش می‌کنم.
‫یکی رو می‌فرستم تحویل بگیره.
‫ممنون.
‫این فیلم دوربین ماشین‌ـه.
‫فیلم قدیمیـش پاک شده.
‫چقدر طول می‌کشه بتونین بازیابیـش کنین؟
‫خب، حدوداً سه تا چهار روز.
‫ولی تضمینی وجود نداره.
‫فیلم مهمیـه پس لطفاً ‫درست بازیابیـش کنین.
‫باشه.
‫دکتر، رئیس‌مون این هفته ‫به سیب‌زمینی شیرین علاقه‌مند شدن،
‫چون غذای مورد علاقه‌ی «لزلی براون»
‫تا سن ۱۱۴ سالگی بوده.
‫شنیدم هفته‌ی پیش ‫به توت‌ها علاقه‌مند شده بودن
‫چون میوه‌ی مورد علاقه‌ی «کریستینا واهارا» ‫تا سن ۱۰۲ سالگی بودن.
‫درسته.
‫ولی چون براون ۱۲ سال بیشتر از ‫واهارا عمر کرده...
‫پس سیب‌زمینی شیرین؟ ‫غذاهای شیرین دوست دارن.
‫نه، قند خون‌شون بالاست. ‫باید آب‌پز باشن.
‫اون‌جوری دوست ندارن.
‫کاریـش نمی‌شه کرد.
‫لطفاً فعلاً براشون سینه‌ی مرغ، ‫لوبیا و سفیده‌ی تخم‌مرغ درست کنین.
‫جدی می‌گی؟
‫سفیده‌ی تخم‌مرغ، سینه‌ی مرغ
‫و لوبیا؟ بی‌خیال.
‫اون هروقت ناراحتـه دنده کبابی نیش می‌کشه.
‫همون بمیره بهتره.
‫زبونـت رو گاز بگیر.
‫شما مال کدوم بخش هستین؟
‫- داروساز خانواده هستم، خانم. ‫- آقای جانگ.
‫روانشناس پدرم هم باید اینجا باشه،
‫تا وضعیت روانیـش هم درنظر گرفته شه.
‫بله، خانم.
‫درضمن...
‫نمی‌تونم به تو اعتماد کنم
‫که غذاهای پدرم رو آماده کنی.
‫شنیدم خودت ادویه درست می‌کنی.
‫فقط سس سویاهای من رو می‌خورن.
‫دقیقاً، کی می‌دونه توش چی می‌ریزِی؟
‫می‌خوام قبل از اینکه غذاها رو جلوش بذاری ‫همه رو خودت تست کنی.
‫همون‌کاری که بانوهای دربار می‌کردن.
‫البته تو یه خدمتکار ساده‌ای.
‫برای امروز کافیه.
‫می‌تونین برین.
‫چیکار کنیم؟
‫اگه بوم‌جا دوباره کتکـش بزنه چی؟
‫منتظر بمونم که بعدش به خانم مو کمک کنم؟
‫چرا قفل می‌کنی؟
‫می‌خوای بهم التماسی کنی؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫این چه کاری بود؟
‫بوم‌جا.
‫بوم‌جا؟
‫بیست ساله داری برای من ‫پررو بازی درمیاری
‫و هنوزم ادامه داره.
‫ولی حدس بزن چی شده؟ ‫دیگه به‌نظرم بانمک نیست.
‫زده به سرت؟ ‫چطور جرئت می‌کنی با من اینجوری حرف بزنی؟
‫«بانمک»؟ می‌خوای بازم دیسکـت بزنه بیرون؟
‫نکن! دردم گرفت!
‫تا سه می‌شمرم. ‫یک، دو، سه!
‫دهنت رو محکم ببند.
‫- چرا؟ ‫- که زبونت رو گاز نگیری.
‫این زنیکه منو کتک زد!
‫زد توی شکمـم! اینجوری!
‫لعنتی.
‫مطمئنم تو کتکش زدی.
‫نه، من نزدم!
‫من زدمـش.
‫از روی عصبانیت زدمش.
‫- معذرت می‌خوام. ‫- دیدی؟ خودت که شنیدی چی گفت!
‫فکر می‌کنی حرفـش رو باور می‌کنم؟
‫چرا نمی‌کنی؟
‫شاید حرف منو باور نکنی ‫ولی حرف اون رو که باور می‌کنی.
‫حرفـش رو باور کن!
‫یه قهوه‌ی بدون کافئین دوبل، درسته؟
‫- یادت نرفته. ‫- معلومه، شما ناجی ما هستین.
‫پانزده سال پیش ما چندتا لات و لوت بودیم.
‫ولی به لطف شما
‫مامورهای کشف روابط فوق مخفیانه شدیم.
‫درست می‌گی.
‫هردفعه که طلاق گرفتم ‫خودم با چشم‌های خودم...
‫شاهد رشدتون بودم. ‫[شرکت کارآگاهی ام‌زد]
‫ما دیگه یه شرکت کارآگاهی معمولی نیستیم. ‫مجوز داریم و مالیات هم می‌دیم.
‫می‌دونم.
‫تابلوتون عوض شده، ‫برای همین نزدیک بود پیداتون نکنم.
‫الان چی هستین؟
‫ما کارآگاه‌های خصوصی‌ای هستیم
‫که آزمون مجوز دولتی رو قبول شدیم.
‫الان دفتر تحقیقاتی خصوصی داریم.
‫پس چی صدات کنم؟
‫می‌تونم مثل قبل آقای پارک صدات کنم؟
‫منو کونکان صدا کنین، «کونکان پارک».
‫پس شد کونکان.
‫درمورد این زن تحقیق کن.
‫در چه زمینه‌ای؟
‫شیوه‌ی تحقیقاتی بستگی به این داره ‫که دنبال چی می‌گردین.
‫همه‌چی.
‫می‌خوام هراطلاعاتی ازش هست رو بدونم.
‫بیست ساله جز اینکه ازش متنفر باشم ‫کار دیگه‌ای نکردم.
‫بعد از اینکه کتکـم زد تازه دوزاریم افتاد.
‫باید همه‌چی رو...
‫درموردش بدونم.
‫لعنتی.
‫[مدیرعامل هونگ هه‌این]
‫[مرکز تجاری کوئینز]
‫[یون اون‌سونگ]
‫آماده‌ای؟
‫تیم راستی‌آزمایی هرکینا ‫پنج دقیقه‌ی دیگه می‌رسن.
‫آره، کارکنان من آماده‌ان.
‫خودم هم الان میام.
‫منتظرت بودم.
‫حالت خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫دیرمون می‌شه.
‫ببخشید، حتماً معطل شدن.
‫به‌نظر نمیاد حالت خوب باشه. ‫می‌خوای امروز استراحت کنی؟
‫می‌تونیم بندازیم برای بعد.
‫نه، نیازی نیست.
‫بریم.
‫باشه.
‫چی شده؟
‫به من کاری نداشته باش.
‫ممنون.
‫صورتـت هنوز رنگ‌پریده‌ست.
‫اگه مریضی...
‫نیستم.
‫ولی کاش مریض بودم ‫که می‌تونستم استراحت کنم.
‫سلام همگی، ممنونم که تشریف آوردین. ‫من هونگ هه‌این هستم.
‫هه‌این چک‌آپ‌های پزشکیـش رو ‫انجام می‌ده؟
‫خیلی وقتـه چک‌آپ‌های پزشکیـش رو
‫با خانواده انجام نمی‌ده.
‫شاید جای دیگه‌ای می‌ره.
‫لطفاً جایی که می‌ره رو پیدا کن.
‫چشم.
‫فکر کنم باید سفرتون به آلمان رو ‫عقب بندازیم.
‫چرا؟ برای چی؟
‫تعداد گلبول‌های سفیدتون خیلی پایین‌ـه.
‫برای درمان سلول‌های ایمنی،
‫باید سلول‌ها رو خارج و منتقل کنن.
‫ولی اگه گلبول‌های سفیدتون زیادی پایین باشه ‫نمی‌تونن این کار رو انجام بدن.
‫اون آزمایشگاه آلمانی با این نتایج ‫درمان رو انجام نمی‌ده.
‫یعنی می‌گین تسلیم شم؟
‫منظورم این نبود.
‫باید صبر کنین گلبول‌های سفیدتون ‫بالا بیاد...
‫صبر کنم؟
‫برای صبر کردن وقت ندارم.
‫صبر کن، خانم هونگ.
‫دکتر، من حالم خوبه.
‫درد خاصی ندارم.
‫اگه درد داشتم این تومور لعنتی رو ‫زودتر پیدا می‌کردم.
‫ولی...
‫من...
‫اومده بودم دستـم رو گچ بگیرم.
‫راستی...
‫[دپارتمان تومور مغزی]
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫می‌یونگ رو می‌شناسی؟
‫کیه؟
‫دوستـمه.
‫اونم تومور مغزی داشت.
‫حدوداً ۵ سال پیش.
‫وقتی فهمید به دوست‌هاش زنگ زد بیان ‫و کلی گریه کرد.
‫خب چرا حرف اون رو زدی؟
‫الان حالش خوبه. ‫از همه‌مون سالم‌تره.
‫همه‌ش گلف بازی می‌کنه. ‫خوب خوبـه.
‫ما بیشتر از حد نیاز پول داریم. ‫دیگه بیماری لاعلاج وجود نداره.
‫پس نگران هیچی نباش.
‫عمه، نگران خوب شدنـم نیستم. ‫نگرانم که به بقیه بگی.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه؟
‫حتی شوهرت؟
‫فقط اون می‌دونه.
‫واقعاً؟ که اینطور.
‫همین‌که اون بدونه کافیه. ‫چیز مهمی نیست.
‫دقیقاً، مهم نیست.
‫عمه.
‫بله؟
‫قراره برم آلمان.
‫یه آزمایشگاه توی آلمان روش جدیدی پیدا کرده ‫و می‌تونن منو درمان کنن.
‫برای همین امروز اومده بودم اینجا.
‫واقعاً؟ راست می‌گی؟
‫پس به کسی نگو.
‫هی! معلومه که نمی‌گم.
‫نمی‌خوام شلوغـش کنم.
‫بهت اعتماد می‌کنم.
‫آره، اعتماد کن.
‫نمی‌خوای بری؟
‫من باید برم.
‫هی.
‫مطمئنم از شنیدن این خبر شوکه شدی.
‫می‌دونم چیز مهمی نیست ‫ولی حتماً شوکه شده بودی.
‫[می‌یونگ]
‫مشترک موردنظر در دسترس نمی‌باشد.
‫سوک‌هوی.
‫می‌یونگ شماره‌ش رو عوض کرده؟
‫- کی؟ ‫- می‌یونگ، جانگ می‌یونگ.
‫چی؟ مگه نشنیدی؟
‫آهان، اون‌موقع زندان بودی.
‫چیه؟ اتفاقی براش افتاده؟
‫فوت کرد.
‫فوت کرد؟
‫چرا؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟ ‫بیماریـش دوباره عود کرد.
‫چرا؟
‫شنیده بودم جراحی خوب پیش رفته ‫و حالش خوب خوبه.
‫شنیده بودم همه‌ش گلف بازی می‌کنه، ‫پس چرا فوت کرد؟
‫من از کجا بدونم؟ ‫گمونم شکست دادن بیماریش سخت بوده.
‫چرا باید بمیره؟
‫چرا مُرده؟
‫هی، داری گریه می‌کنی؟
‫انقدر صمیمی بودین؟
‫چرا مُرده؟
‫سال ۲۰۱۴، خاندان سلطنتی موناکو ‫قبل از تعمیر کردن قصرشون
‫آثار باقی‌مانده از ناپلئون رو ‫برای مزایده گذاشتن.
‫این شمشیر زینتی رو رئیس هونگ ‫توی همون مزایده خریداری کردن.
‫خدای من.
‫ارزش این شمشیر بالای ۳ میلیون دلاره.
‫مشابه این شمشیر رو ‫توی موزه‌ی لندن دیدم،
‫تاحالا توی خونه ندیده بودم.
‫ناپلئون شخصیت مورد علاقه‌ی منه.
‫به نظرت معجزه نیست که یه پسر روستایی
‫اهل یه جزیره‌ای در جنوب فرانسه،
‫امپراتور شه؟
‫من وقتی نوجوان بودم ‫فقیر و همیشه گرسنه بودم.
‫همون‌موقع بیوگرافی ناپلئون رو خوندم
‫و شروع به رویاپردازی کردم.
‫ناپلئون هم بر فقر غلبه کرده بود ‫و به آرزوش رسیده بود.
‫شما هم می‌تونین همین‌کار رو بکنین.
‫برای موفق شدن ‫باید رویاهای بزرگ داشته باشین.
‫بیاین تشویق‌شون کنیم.
‫[خوش‌آمدگویی به آقای هونگ، ‫رئیس گروه کوئینز]
‫من نقاشی «ژاک لویی دیوید» از ناپلئون رو
‫توی خونه‌ی نیویورکـم دارم.
‫نقاشی ناپلئون با لباس رزمی در سال ۱۸۱۳ـه.
‫اگه اجازه بدین، می‌خوام به عنوان هدیه ‫به شما تقدیمـش کنم.
‫به من؟
‫احساس می‌کنم شما ‫لیاقت اون نقاشی رو دارین.
‫شما هم مثل ناپلئون ‫توی زندگی‌تون معجزه رخ داده.
‫درسته، وقتی اومدم سئول
‫جلوی یه مرکز تجاری کفش واکس می‌زدم.
‫ولی حالا خودم صاحب یه مرکز تجاری‌ام.
‫معجزه‌ست، مگه نه؟
‫معلومه.
‫[خوش‌آمدگویی به آقای هونگ، ‫رئیس گروه کوئینز]
‫خودت تنهایی می‌ری آلمان؟
‫چرا هیون‌وو باهات نمیاد؟
‫سرش شلوغـه.
‫و اینم چیز مهمی نیست.
‫من باهات بیام؟
‫فقط باید برم پاسپورتـم رو بیارم. ‫بعدش باهات میام.
‫- عمه. ‫- بله؟
‫ترجیح می‌دم تنها برم.
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫هیون‌وو.
‫چرا هه‌این تنهایی رفت آلمان؟
‫چی؟
‫نمی‌دونستی رفته؟
‫گفت فقط تو درمورد بیماریش می‌دونی.
‫پس چرا باهاش نرفتی؟
‫گفت فقط تو باید می‌دونستی، ‫پس چرا تنها رفت؟
‫چرا گذاشتی تنها بره؟
‫[خاموش کردن دستگاه]
‫[هونگ هه‌این]
‫بخور.
‫یه رودخونه‌ی قشنگ توی گاپیونگ می‌شناسم.
‫خونه‌های فوق‌العاده‌ای کرایه می‌ده، ‫کلی هم ورزش آبی داره.
‫پس بریم اونجا باربیکیو کنیم.
‫به نظر باحال میاد.
‫صبر کن، بذار همه رو دعوت کنم.
‫آره، دعوت کن.
‫- توی چت گروهی می‌فرستم. ‫- باشه.
‫سوک‌جون میاد.
‫داهو داره برنامه‌ی گلفـش رو کنسل می‌کنه ‫که با ما بیاد.
‫چول‌سونگ دیوانه‌ست؟ ‫می‌خواد زنـش رو هم بیاره.
‫عجب احمقیـه.
‫بلاک شد.
‫گوش می‌دی؟
‫- آره. ‫- پس چرا هیجان‌زده نیستی؟
‫نه، هیجان‌زده‌ام. ‫بی‌صبرانه منتظرم.
‫باربیکیو، آخ جون.
‫تفریح‌های آبی، آخ جون.
‫این درست نیست.
‫هیون‌ووی قبلی کجاست ‫که وقتی زنـش می‌رفت خارج
‫سه لیوان اسپرسو می‌خورد ‫که تا خود صبح خوش بگذرونه؟
‫همین‌جام.
‫نه، اینجا نیستی.
‫آلمانی.
‫چرا هوای آلمان رو چک می‌کنی؟
‫نگران هونگ هه‌این هستی؟
‫معلومه که نه.
‫انقدر خوب وانمود کردی دوستـش داری
‫که واقعاً بهش علاقه‌مند شدی؟
‫نه.
‫از اون کیک بادوم‌زمینی بهت مشکوک شدم.
‫- اشتباه می‌کنی. ‫- واقعاً؟
‫راست می‌گی؟
‫آره، به خودت بیا.
‫زیادی توی نقشـت غرق نشو.
‫باشه؟
‫خیلی‌خب! بیا مثل قبل خوش بگذرونیم!
‫[ملکه]
‫بله، عزیزم؟
‫خوش نمی‌گذره.
‫اصلاً خوش نمی‌گذره.
‫معلومه که نه.
‫خانم هونگ؟
‫لطفاً خم شین.
‫[مصابحه‌ی شما و خانم هونگ]
‫[خانم هونگ گفتن...]
‫از اون موقع تا الان رمانتیک بوده.
‫داستان عشقِ ما اینجوری شروع شد.
‫اینم آخرین سوالـم.
‫آرزوتون چیه؟
‫باید بگم آرزوم اینه که فروش مرکز تجاریـم،
‫از هزار میلیارد بالاتر شه.
‫دارم روش کار می‌کنم ‫و به زودی اتفاق میفته.
‫پیشاپیش تبریک می‌گم.
‫آرزوی بعدی‌تون چیه؟
‫گمونم به هدف بالاتری در زمینه‌ی فروش برسم.
‫بعد از اینکه به تمام هدف‌هاتون رسیدین چی؟
‫تاحالا به اونجاش فکر نکردم.
‫اون‌موقع...
‫دوست دارم استراحت کنم.
‫دوست دارم با شوهرم برم مسافرت.
‫اولین و آخرین سفرمون ماه‌عسل بود.
‫دوست دارم...
‫پیاده‌روی کنیم،
‫غذا و قهوه بخوریم، حرف بزنیم،
‫دوباره از حال و احوال هم خبردار شیم.
‫اینجوری خوب می‌شه.
‫کاش می‌تونستم هرروز...
‫این کار رو بکنم.
‫کاش می‌تونستم هرروز...
‫این کار رو بکنم.
‫همون‌طور که با بازدید آزمایشگاه‌مون ‫خودتون متوجه شدین،
‫ما یه سیستم ویژه برای ‫درمان با سلول‌های ایمنی داریم.
‫به لطف حمایت شما، فرصت درمان آزمایشی
‫برای خیلی‌های دیگه فراهم شده.
‫- واقعاً ازتون ممنونیم. ‫- باشه، عالیه.
‫- درمان من کِی شروع می‌شه؟ ‫- متاسفم.
‫برای اینکه کارتی سل تولید شه،
‫باید سلول‌های ایمنی رو ‫جدا و تکثیر کنیم.
‫ولی با توجه به نتایج آزمایشات شما، ‫مشخص شد
‫جداسازی سلول‌های ایمنی ‫از خون‌تون کار چالش‌برانگیزیـه.
‫خودتون گفتین شدنی‌ـه.
‫وضعیت‌تون بدتر شده. ‫ولی بیاین یکم صبر کنیم،
‫وضعیت‌تون رو زیرنظر بگیریم ‫و دوباره امتحان کنیم.
‫چرا همه ازم انتظار صبر کردن دارن؟
‫چرا یه‌جوری حرف می‌زنن ‫انگار من زمان دارم؟
‫من زمان ندارم.
‫ندارم.
‫«سانس سوسی» به فرانسوی یعنی ‫«جایی که توش غم جایی نداره».
‫فردریک بزرگ اینجا رو ساخت ‫و بعد از جنگ برای استراحت اومد اینجا.
‫گفته بود دوست داره بعد از مرگـش ‫اینجا دفن شه.
‫می‌تونین تصور کنین پادشاهی که ‫کل دنیا رو فتح کرده بود،
‫می‌خواسته اینجا استراحت کنه؟
‫هر مجسمه‌ای داستان خاص خودش رو داره.
‫اینجا هیچ نگرانی‌ای وجود نداره؟
‫من همین الان ‫نگران پایین اومدن از این پله‌هام.
‫چرا انقدر پله داره؟
‫هونگ هه‌این!
‫چی بود؟
‫حالا دیگه توهم هم می‌زنم؟
‫نگفتم کفش‌های راحت بپوش؟
‫واقعاً حرف گوش نمی‌دی.
‫از کجا فهمیدی اینجام؟
‫موبایلـت خاموش بود.
‫گفتن بعد از اینکه بهت جواب منفی دادن ‫بیمارستان رو ترک کردی.
‫ولی منشی نا گفت بلیت برگشت نگرفتی.
‫پس فکر کردم کجا ممکنه باشی
‫و اینجا به ذهنـم رسید.
‫ماه‌عسل که اومده بودیم اینجا ‫دوستش داشتی.
‫از اسمـش خوشت اومده بود.
‫من نگفتم خوشم اومده.
‫گفتم دروغ‌ـه.
‫«جایی که اشک و نگرانی‌ای وجود نداره.»
‫دروغ می‌گن که توریست‌ها رو ‫بکشونن اینجا.
‫کسی که دروغ گفت تو بودی.
‫- مگه چیکار کردم؟ ‫- یادت نیست؟
‫یادت نیست موقع خواستگاری ‫چی بهم گفتی؟
‫قول دادی هیچ‌وقت اشکـم رو درنیاری.
‫گفتی بهت اعتماد کنم.
‫و حدس بزن چی شد؟
‫توی ازدواج‌مون کلی گریه کردم.
‫موقع رانندگی گریه کردم،
‫موقع شستن صورتم گریه کردم،
‫حتی توی کارواش هم گریه کردم.
‫دوست داشتم جای دیگه بخوابم
‫چون شب‌ها انقدر گریه می‌کنم ‫تا خوابم ببره.
‫اون‌موقع،
‫یه‌چیزی گفتم که بتونم باهات ازدواج کنم.
‫و الان ازدواج کردیم.
‫پس من باید...
‫این‌جور مواقع...
‫کنارت باشم.
‫تاحالا گفتم نباش؟
‫منم می‌خواستم...
‫کنارم باشی.
‫نمی‌خواستم تنها باشم.
‫هیچ‌وقت نمی‌خواستم.
‫ببخشید.
‫واقعاً عذر می‌خوام.
‫بیا بریم خونه.
‫فکر می‌کردم اینجا پیداش می‌کنم.
‫یه معجزه برای زنده موندن
‫یا جایی که غمی توش وجود نداشته باشه.
‫ولی هیچی پیدا نکردم.
‫فقط دلم می‌خواست...
‫با تو برم خونه.
‫[بخش پایانی]
‫شنیدم این خط عمره.
‫چرا مال من انقدر کوتاه‌ـه؟
‫بهم برخورد.
‫این...
‫کوتاهـه؟
‫گمونم...
‫یه‌جورایی هست.
‫انقدر چطوره؟
‫انقدر خوبه.
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫من واقعاً شوهر خوبی دارم.
‫- می‌تونم توی اتاق بخوابم؟ ‫- هرجا دوست داری بخواب.
‫هر کاری می‌خوای بکن. ‫ببین قلبـت چی می‌گه.
‫باورنکردنیـه.
‫وقتی انقدر قویـه چرا باید این‌کار رو بکنی؟
‫اگه خیلی وقتـه اینو می‌خوری، ‫پس انقدر حریص نباش، عوضی!
‫یونگ‌دوری معروف شده.
‫رازها روابط رو نابود می‌کنن.
‫- یه نفر رو دیدم. ‫- هه‌این!
‫وقتی چیزی به مرگت نمونده...
‫شاید چون وقتشـه،
‫اون اومده.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M