‫[قسمت ششم]
W W W . M O V I E S H O . C O M
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫هه‌این چرا یهو رفت آلمان؟
‫منم نمی‌دونم. ‫گفت یه موضوع شخصی‌ـه.
‫چیکار می‌کنی؟
‫چون همه‌جا دوربین هست ‫نمی‌تونم سیگار بکشم.
‫اینجا همه‌ی دوربین‌ها خاموشـه ‫و خدمتکارها هم رفتن.
‫این تنها فرصتمـه. ‫بذار یه سیگار بکشم.
‫توی یه فرصت دیگه بکش، باشه؟
‫عجله نکن، تازه سرشب‌ـه.
‫هه‌این نیست، هیون‌وو هم رفتـه.
‫شاید به نظر بیاد که باهم خوب نیستن،
‫ولی من باور نمی‌کنم.
‫اونا همدیگه رو دوست دارن،
‫ولی خودشون هم نمی‌دونن.
‫برای همین همیشه اختلاف دارن، ‫احمق‌ها.
‫توجه، توجه.
‫ده دقیقه‌ی دیگه پارک بسته می‌شود.
‫بازدیدکنندگانی که درحال حاضر ‫در پارک هستن
‫لطفاً تا ساعت ۷ پارک رو ترک کنند.
‫هونگ هه‌این!
‫به همین خیال باش که بتونی یه آتویی ‫از هیون‌وو پیدا کنی و بندازیش بیرون.
‫گریس سه ساله اون رو زیرنظر داره
‫ولی هیچی پیدا نکرده.
‫- واقعاً؟ ‫- باور کن.
‫ولی کسی که ریگی به کفشـش نباشه ‫همچین چیزی نداره.
‫آقای کیم، چرا به من زنگ زدی؟
‫وقتی جفت رئیس‌هامون سفرن ‫نباید بهم زنگ بزنیم.
‫کجایی؟ جزیره‌ی ججو؟
‫یه‌جای بهتر.
‫حرفـت رو بزن. ‫اگه می‌خوای درمورد کار حرف بزنی قطع کنم.
‫خانم هونگ فرانکفورت‌ـه؟
‫فکر کنم آقای بک دیروز پرواز داشت،
‫ولی مقصدش رو بهم نگفت.
‫من از کجا بدونم رئیسِ تو کجاست؟
‫خانم هونگ چرا رفته آلمان؟
‫تو چرا کنجکاو شدی؟
‫جفت‌شون یه‌دفعه رفتن،
‫منم بی‌خبر موندم.
‫اگه بهت نگفتن کجا می‌رن ‫پس دنبالشون نگرد.
‫کار اشتباهی‌ـه.
‫درضمن، من سال‌هاست ‫یه هفته تعطیلی نداشتم.
‫پس برای مسائل پیش پا افتاده ‫یا مهم به من زنگ نزن، باشه؟
‫مطمئنم
‫یه خبرهایی هست.
‫یعنی کجا ممکنه رفته باشن؟
‫بریم خونه.
‫فکر می‌کردم اینجا پیداش می‌کنم.
‫یه معجزه برای زنده موندن
‫یا جایی که غمی توش وجود نداشته باشه.
‫ولی هیچی پیدا نکردم.
‫فقط دلم می‌خواست...
‫با تو برم خونه.
‫شما دوتا حتماً حسابی عاشق همیـن.
‫ولی می‌شه یه‌جای دیگه ادامه بدین؟
‫همسر دوست‌داشتنیِ منم
‫خونه منتظرمـه.
‫ببخشید.
‫- معذرت می‌خوام. ‫- باشه.
‫دوست دارم بدونم چه رازی توش مخفی کرده.
‫ممکنه هیچی نباشه.
‫مهم نیست.
‫همیشه رازها رابطه‌ها رو بهم می‌زنن.
‫این قدرت‌شونه.
‫چرا یهو نودل نیمه‌آماده خواستی؟
‫می‌خوام امتحانـش کنم.
‫می‌دونم پر از مواد شیمیایی و ام‌اس‌جی‌ـه،
‫ولی اگه قبل از اینکه امتحانـش کنم بمیرم ‫خیلی ناراحت می‌شم.
‫فقط کافیه ۳ دقیقه صبر کنی.
‫پس توی این مدت حرف می‌زنم.
‫تا منتظریم حرف می‌زنم
‫که زیاد جدی نشه.
‫درمورد چی؟
‫درمورد کارهایی که دوست دارم ‫انجام بدی.
‫گوش می‌دم.
‫برای من...
‫مراسم یادبود نگیر.
‫از هیچ‌کدوم از غذاهاش خوشم نمیاد.
‫اگه می‌خوای یادم رو زنده نگه داری،
‫فقط برو یه جای قشنگ ‫یه نوشیدنی بخور و به من فکر کن.
‫و چندتا کیف هرکینا هم بذار روی میز.
‫چون کلینیک درمانـت رو شروع نکرد ‫این حرف‌ها رو می‌زنی؟
‫ممکنه هرلحظه بهت زنگ بزنن ‫و خبرهای خوبی بدن.
‫برام یه آگهی ترحیم خوب بنویس.
‫سر خاکسپاری چندتا ‫خاطره‌ی تکان‌دهنده از من تعریف کن.
‫همچین خاطره‌ای ندارم.
‫نه، مطمئنم یه چندتایی هست.
‫درضمن...
‫بازم هست؟
‫توی مراسم خاکسپاری، ‫حواسـت رو جمع کن.
‫همه‌ی کسایی که ازم متنفرن ‫توی مراسم شرکت می‌کنن.
‫هیون‌جو، جونگ‌می، اون‌جین، یه‌نا.
‫با دقت گوش کن
‫ببین درموردم چی می‌گن.
‫که چی؟
‫اگه پشت سرم حرف زدن، ‫از همه‌شون شکایت کن.
‫به جرم توهین به مُرده ازشون شکایت کن.
‫- من؟ ‫- پس من شکایت کنم؟
‫- اون‌موقع توی تابوت‌ام. ‫- بس کن.
‫فکر نکنم کسی برام سوگواری کنه.
‫پس، تو باید بکنی.
‫گریه می‌کنی، نه؟
‫جلوی مردم گریه کن.
‫اگه جلوی دوربین گریه کنی بهتر هم می‌شه.
‫تو می‌خوای...
‫من گریه کنم؟
‫هم آره هم نه.
‫می‌خوام ناراحت باشی.
‫ولی نمی‌خوام...
‫زیاد ناراحت باشی.
‫اگه تا ابد به یاد من باشی ‫ناراحت می‌شم،
‫ولی اگه سریع فراموشـم کنی ‫عصبانی می‌شم.
‫پس چیکار کنم؟
‫دوست دارم...
‫فکر کنی...
‫حیف شد که من رفتم.
‫دوست دارم افسوس بخوری
‫که دیگه نیستم.
‫کافیه.
‫سه دقیقه‌ات تموم شد.
‫آخریشـه.
‫من یه وصیت‌نامه دارم.
‫قبل از اینکه ازدواج کنیم نوشتمـش.
‫اگه وصیت‌نامه رو نمی‌نوشتم ‫مامانم رضایت نمی‌داد که ازدواج کنیم.
‫هیچی بهت نمی‌رسه.
‫توش اینجوری نوشته شده ولی...
‫می‌خوام عوضـش کنم.
‫نمی‌دونستم این روز انقدر زود می‌رسه.
‫فقط نوشتمـش که بتونیم ازدواج کنیم.
‫چی شد؟
‫ناراحت شدی؟
‫نه.
‫ممنونم...
‫که می‌خوای این کار رو بکنی.
‫لطفاً انجامش بده.
‫ولی...
‫الان نه.
‫الان اجازه نمی‌دم.
‫پس کِی؟
‫بعداً.
‫وقتی کامل خوب شدی،
‫اون‌موقع می‌تونی انجامش بدی.
‫ولی فعلاً...
‫بیا غذامون رو بخوریم.
‫از سه دقیقه بیشتر شد.
‫خمیر می‌شه.
‫[جوسونگ تک ۲۴]
‫بذارش سرجاش، باید بریم.
‫با اینکه چندماه منتظر موندم ‫بازم نتونستم بخرمـش.
‫ولی اون همین‌جوری انداخته توی کمد.
‫هی، اگه ما اینجوری پولدار بودیم ‫چی می‌شد؟
‫زندگی‌مون متفاوت می‌شد؟
‫حسودیت شده؟
‫می‌دونم که از سوچول باهوش‌تر می‌بودم.
‫اون چطوری انقدر احمق‌ـه؟
‫هیچ‌کس اندازه‌ی اون راحت گول نمی‌خوره.
‫برای همین تونستی باهاش ازدواج کنی.
‫می‌دونی چی بهم گفت؟
‫از لی سونگ‌گی خوشم نمیاد، ‫با اینکه خیلی معروفـه.
‫چرا؟
‫درمورد خانم‌های بزرگ‌تر از خودش ‫آهنگ خونده.
‫من از خانم‌های بزرگ‌تر از خودم ‫خوشـم نمیاد.
‫خواهرم از بچگی اذیتـم می‌کرد،
‫برای همین آسیب روانی بهم وارد شده.
‫که اینطور.
‫وقتی زن‌های بزرگ‌تر از خودم رو می‌بینم ‫سریع بدنـم واکنش نشون می‌ده.
‫موهای تنم سیخ می‌شه و پوستـم می‌خاره.
‫حتی خودم هم تعجب می‌کنم.
‫انگار سنسور تشخیص سن دارم.
‫فکر می‌کنی اگه بفهمه
‫زنـش ۵ سال ازش بزرگ‌تره ‫چه حسی بهش دست می‌ده؟
‫خدای من.
‫نباید با چاقوی آهنی سرش رو ببری. ‫چاقوی بامبو بیار.
‫چشم، خانم.
‫اون چیه؟
‫این؟ جینسینگ وحشی‌ـه.
‫جینسینگ وحشی معمولی نیست، ‫صدسال عمر داره.
‫یه هدیه از طرف خداست ‫که حتی مُرده رو هم زنده می‌کنه.
‫جدی می‌گی؟
‫اغراق کردم.
‫اضطراب و عرق کردن‌های بیش از حد سوچول ‫به خاطر کم‌انرژی بودنشـه.
‫پس باید مرتب جینسینگ بخوره.
‫طول این جینسینگ وحشی ۱.۳ متره.
‫بیست ساله دارم جینسینگ وحشی می‌خورم ‫ولی تاحالا جینسینگ به این بزرگی ندیده بودم.
‫هی، اینو بدین به من.
‫چی می‌گی؟
‫جینسینگ وحشی دوست داری؟
‫سون‌هوا، اینو چند خریدی؟ ‫من دوبرابر بابتـش پول می‌دم.
‫نه، من اینو برای پسرم خریدم.
‫نمی‌تونم بفروشم به تو.
‫برای خودم نمی‌خوام.
‫برای اون‌یکی بچه‌ت می‌خوام، هه‌این.
‫چی؟ مگه اون کم قوی‌ـه؟
‫می‌خوای سوپروومن شه؟
‫قوی نیست!
‫اونم ممکنه مریض شه.
‫هه‌این حتی سرما هم نمی‌خوره، ‫پس نگران اون نباش.
‫سون‌هوا.
‫هیچ‌وقت نمی‌شه سلامتی کسی رو تضمین کرد. ‫معنیـش این نیست که تا ابد سالم می‌مونه.
‫بذار خودم نگران سلامتی بچه‌هام باشم.
‫هی، مگه نگفتی ۱.۳ متره؟
‫چرا با هه‌این تقسیم نمی‌کنی؟
‫اینجوری نیست که نخوام تقسیم کنم.
‫جینسینگ وحشی رو باید کامل بخوری ‫تا تاثیرگذار باشه.
‫باشه، پس بذار هه‌این همه‌ش رو بخوره.
‫توی این ۲۰ سال هیچی نگفتی، ‫الان چی شده؟
‫تو که ۲۰ ساله داری می‌خوری ‫انقدر طمع‌کار نباش، عوضی!
‫خدای من، چـش شده؟
‫فکر کنم به خاطر سنشـه.
‫بیا قبل از اینکه برگرده بخور.
‫زودباش.
‫- لطفاً به سه قسمت تقسیمـش کن. ‫- باشه.
‫بوم‌جون.
‫سلام، بوم‌جا.
‫بوم‌سوک دیشب رفت هاوایی.
‫نتونستیم دورهم جمع شیم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫اون چیه؟
‫داری به حلزون غذا می‌دی؟
‫صدف «پانگ‌سون» شکسته. ‫حتماً خیلی درد داره.
‫باید پوست تخم‌مرغ بخوره ‫تا کلسیم بیشتری به بدنش برسه،
‫ولی هرکاری می‌کنم لب بهش نمی‌زنه.
‫چرا برات مهمـه که صدف اون حلزون بشکنه ‫یا اشتها نداشته باشه؟
‫دوباره شروع شد.
‫وقتی یه حلزون صدفـش رو از دست بده...
‫برام مهم نیست! ‫احتمالاً تبدیل به حلزون بی‌صدف می‌شه!
‫بدون صدفـش می‌میره.
‫بخوام ساده بگم، ‫الان به یه بیماری لاعلاج مبتلا شده.
‫یه بیماری کشنده.
‫- چی شده؟ ‫- بوم‌جون.
‫چیه؟
‫این دفعه کیـه؟
‫بوم‌جونِ بیچاره‌ی من...
‫بوم‌جا.
‫ببخشید که اینو می‌گم.
‫اما توی خانواده‌ی ما بعد از پانگ‌سون ‫تو از همه بیچاره‌تری.
‫بوم‌جون.
‫بیا نوشیدنی بخور.
‫خیلی دلت می‌خواد نوشیدنی بخوری، نه؟
‫برادر بیچاره‌ام رو چیکار کنم؟
‫همه‌ش به زبون آلمانی‌ـه.
‫خب، چون توی آلمانیـم.
‫خاموشـش کنم؟
‫من توی اون اتاق می‌خوابم.
‫تو هرجا دوست داری بخواب.
‫می‌خوای من برم توی اون‌یکی اتاق؟
‫من همچین حرفی نزدم. ‫فقط هرجا دوست داری بخواب.
‫هرکاری دوست داری بکن
‫چی شده؟
‫می‌تونم...
‫یعنی از این به بعد...
‫می‌شه توی اتاق خودم بخوابم؟
‫گمونم...
‫هنوز راحت نیستی.
‫من همچین حرفی نزدم.
‫هیچی نگفتم.
‫سریع نتیجه‌گیری نکن. ‫فقط...
‫دارم فکر می‌کنم.
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫بهش فکر کن.
‫پس...
‫فقط امروز؟
‫یا از این به بعد؟
‫از امروز تا ابد؟
‫آره، از امروز تا ابد.
‫قبول.
‫- قبول. ‫- آهان. «قبول»؟
‫گفتی قبول دیگه، درسته؟
‫باورنکردنیـه.
‫کیم یه‌نا رو می‌شناسی؟
‫مدیر مرکز تجاری رویال، ‫توی مهمونی هرکینا دیدیمـش.
‫آره، یادمـه.
‫هفته‌ی پیش،
‫تصادف کرده.
‫از هوش رفته و بردنش اورژانس.
‫بعد شوهر و وکیلـش سریع ‫خودشون رو رسوندن بیمارستان.
‫- وکیلـش؟ ‫- آره.
‫شوهرش فکر کرده داره می‌میره، ‫برای همین می‌خواسته چندتا چیز رو امضا کنه.
‫که اینطور.
‫به دکتر گفته نباید به این زودی بمیره،
‫چون باید یه چیزی امضا کنه.
‫کلی داد و بیداد راه انداخته ‫و گفته باید وصیت‌نامه‌ش رو عوض کنه.
‫انقدر سر و صدا کرده که یه‌نا بهوش اومده.
‫آهان.
‫من پیش‌بینی می‌کردم.
‫یارو شبیه شِرِک می‌مونه.
‫اون هیولا چطور می‌تونه انقدر وقیح باشه؟
‫وقتی نزدیک بوده زنـش بمیره ‫چطور فقط به فکر پولـش بوده؟
‫حقشـه خودش بمیره.
‫انقدر خشن نباش.
‫درسته، فقط اون اینجوری نیست.
‫مردم وقتی می‌شنون یه نفر مُرده ‫اولین چیزی که می‌پرسن اینه که
‫«اموالـش به کی می‌رسه؟»
‫«پول‌های نقدش؟ ملک‌هاش؟ سهام‌هاش؟ ‫مالیات بر ارث چی؟»
‫حتی شنیدم بعضی از شوهرها ‫سر مراسم همسرشون
‫توی دست‌شویی می‌خندن.
‫همه...
‫مثل تو نیستن.
‫چی؟ مثل من؟
‫یادته اولین باری که بهت گفتم مریضـم ‫چی گفتی؟
‫دوست دارم، هونگ هه‌این.
‫دوست دارم.
‫«دوست دارم».
‫واقعاً؟
‫می‌دونستی اون کلمات ‫چقدر بهم آرامش دادن؟
‫خب...
‫حرفی که زدم رو زیاد بزرگ نکن...
‫می‌خواستی ببینی ‫درست نفس می‌کشم یا نه.
‫وقتی سرفه کردم ترسیدی.
‫حالت خوبه؟ لطفاً زنگ بزنین آمبولانس بیاد.
‫وصیت‌نامه یا ثروتی که از من ‫بهت می‌رسه برات مهم نبود.
‫هیچ‌وقت درموردش سوال نپرسیدی.
‫تا صبح نخوابیدی چون نگران من بودی.
‫شوهر من همچین آدمی‌ـه.
‫هیچ‌کس مثل تو نیست.
‫آره.
‫درست می‌گی.
‫هیچ‌کس مثل من نیست.
‫و حالا به خاطر من تا این سر دنیا اومدی.
‫اگه پرواز مستقیم نبود،
‫نمی‌تونستم بیام.
‫واقعاً خوشبختـم که شوهر خوبی دارم.
‫نه.
‫این یه مورد رو نداری.
‫هیون‌وو، کجایی؟ ‫موبایلـت رو جواب نمی‌دادی.
‫ببخشید، نمی‌تونم بیام.
‫باید بهت می‌گفتم ولی سرم شلوغ بود.
‫کجایی؟
‫الان نمی‌تونم بگم، بعداً می‌گم.
‫فقط با «بله» یا «نه» جواب بده. ‫برخلاف میلـت جایی گیر افتادی؟
‫چی می‌گی؟ نه بابا.
‫پس چرا نمیای؟
‫چول‌سونگ به همسرش گفته نمیاد خونه،
‫اونم با دمپایی کتکـش زده ‫ولی بازم اومده.
‫- زد توی سرم. ‫- پس بگو کجایی؟
‫خیلی داره بهمون خوش می‌گذره.
‫- داهو... ‫- می‌دونم.
‫داهو احتمالاً یه جعبه پر از نوشیدنی آورده.
‫یونگ‌بوم و سانگ‌پیل احتمالاً ‫دارن آتش روشن می‌کنن،
‫تو هم یه انبر آشپزی دستتـه.
‫- کی این گوشت رو آورده؟ ‫- خدای من.
‫چول‌سونگ احتمالاً گوشت کتف آورده ‫چون از سینه نرم‌تره.
‫گوشت گردن هم داریم. ‫آبدار و نرم‌ـه.
‫آره، هم گوشت گردن آبدار هست ‫هم گوشت کتف نرم،
‫هم انواع و اقسام نوشیدنی‌ها.
‫ولی اگه من اونجا بودم ‫نمی‌تونستیم بخوریمـشون.
‫چون جو رو خراب می‌کردم.
‫حالا بگو کجایی؟
‫آلمان.
‫پس آخر رفتی.
‫بهتره پشیمون نشی.
‫ما می‌خوایم گوشت گردن رو ‫بزنیم توی سس قرمز تند
‫و با نوشیدنی بخوریم.
‫باشه، خوش بگذره.
‫من و هه‌این هم «شوئن‌هاکس» می‌خوریم.
‫- «شوئن‌هاکس» یعنی چی؟ ‫- پای خوک به آلمانی نیست؟
‫برام مهم نیست، خودت پول غذاها رو دادی.
‫من پولی که دادی رو پس نمی‌دم.
‫چی شده؟
‫هیون‌وو نمیاد.
‫- دستـش رو شده؟ ‫- آره؟
‫نه.
‫عوض شده.
‫از این رو به اون رو شده.
‫عزیزم، اینو ببین.
‫از آزمایشگاه برام ایمیل فرستادن.
‫ممنون که توی همچین فرصت کوتاهی ‫بهم وقت ملاقات دادین.
‫خب، ایمیلی که فرستاده بودین ‫توجه فوری می‌خواست.
‫درحالی که ما از خانم هه‌این هونگ ‫سپاسگزاریم که از موسسه‌ی تحقیقاتی ما
‫حمایت مالی کردن،
‫مطمئن نیستم منظورتون چی بود ‫که گفته بودین
‫«نتایج آزمایش‌ها رو به صورت ‫دلبخواهی دستکاری نکنید.»
‫آزمایشگاه شما به خاطر دست‌آوردهاش،
‫از سراسر دنیا کمک‌های مالی دریافت کرده.
‫ولی اگه این نتایج با تحقیقات روی
‫بیمارانی که احتمال درمان شدن‌شون ‫بیشتر بوده، به دست اومده
‫واقعاً می‌شه گفت که داده‌های شما دقیق‌ـه؟
‫فکر نمی‌کنم هه‌این به خاطر ‫همچین‌چیزی پول داده باشه.
‫ببخشید، بندی توی توافق‌نامه هست
‫که با انتخاب بیمارها منافات داشته باشه؟
‫نه، نیست.
‫پس متاسفانه باید بهتون بگم ‫که نمی‌تونیم کمک‌مالی رو پس بدیم.
‫من نیومدم پول رو پس بگیرم.
‫خوبه، پس دیگه حرفی نمی‌مونه.
‫- ممنون. ‫- دکتر.
‫- تاحالا کُره رفتین؟ ‫- نه، نرفتم.
‫این دفعه باید بیاین چون ازتون ‫به جرم کلاه‌برداری شکایت می‌کنم.
‫- ببخشید؟ ‫- قربانی کره‌ای‌ـه.
‫پس دادگاه‌تون در کره برگزار می‌شه.
‫نمی‌فهمم منظورتون چیه؟ ‫چه عمل کلاه‌برداری‌ای از من سر زده؟
‫لطفاً بخش اول رو بخونین.
‫این قرارداد به خاطر قدردانی هه‌این ‫بابت درمانـش، صورت گرفته.
‫هزینه‌ی این قدردانی یک میلیون دلار بوده.
‫و اینکه شما برای درمانـش حتی تلاش هم نکردین ‫«فریب‌کاری» محسوب می‌شه.
‫و چون شما نفع مالی قابل توجهی بردین ‫کلاه‌برداری به حساب میاد.
‫پس به عنوان وکیل خانم هه‌این هونگ،
‫من از شما شکایت می‌کنم، ‫چه بیاین کُره، چه نیاین.
‫و مشخصاً تیتر روزنامه‌ها می‌شین.
‫«مدیر یک مرکز سرطان مشهور، ‫با بازی با جونِ یه نفر،
‫از کارآفرین کره‌ای به اسم هه‌این هونگ، ‫کلاه‌برداری کرده.»
‫خب، حالا چی؟
‫تصمیم‌تون چیه؟
‫یه روشی هست به اسم تزریق فیلگراستیم.
‫می‌خوان با این روش گلبول‌های سفیدم رو ‫بالا بیارن، البته تضمینی نیست.
‫ولی می‌خوان تلاش‌شون رو بکنن.
‫باشه، ما سعی می‌کنیم
‫با تزریق گلبول‌های سفیدش رو بالا بیاریم.
‫ولی اگه جواب نده ‫دیگه کاری از دست‌مون برنمیاد.
‫باشه؟
‫باشه.
‫هی، این عالیه.
‫دیدی؟ بهت گفتم خبرهای خوبی می‌شنوی.
‫راست می‌گی.
‫برای این درمان بالا بردن ‫سیستم ایمنی بدن ضروری‌ـه.
‫باید دمای بدنـت رو در حد ایده‌آل نگه داری ‫تا سرما نخوری.
‫حتماً پروتئین هم بخور.
‫و فعلا غذاهای خام نخور ‫تا مسمومیت غذایی نگیری.
‫آهان.
‫اینا رو از کجا می‌دونی؟
‫اطلاعات عمومی‌ـه.
‫از کِی تا حالا؟
‫[جوسونگ تک ۲۴]
‫سلام، می‌تونم کمک‌تون کنم؟
‫آره، باید کمکـم کنی.
‫ببخشید؟
‫چطور بود؟
‫- عالی بود. ‫- خوشحالـم.
‫ممنون، خانم.
‫می‌شه حواسـت رو جمع کنی؟
‫- چی شده؟ ‫- «چی شده»؟
‫هی.
‫اینو ببین.
‫این فیلم دوربین یه ماشین‌ـه.
‫من چرا...
‫آره، احمق. ‫ممکن بود گیر بیفتی.
‫چرا صورتـم انقدر چاق افتاده؟
‫مهمه؟
‫چرا جایی وایستادی که ماشین رد می‌شه؟
‫- تقصیر منـه؟ ‫- پس تقصیر منـه؟
‫مگه ما توی یه تیم نیستیم؟
‫باید از من حمایت کنی ‫تا من بتونم کارم رو درست انجام بدم.
‫ولی این چیه؟
‫من همه‌ی کارها رو انجام دادم و نزدیک بود ‫گیر بیفتم، به خاطر بی‌کفایتی تو.
‫ساکت باش.
‫اگه آقای یون اینو پیدا نمی‌کرد چی؟
‫حواسـت رو جمع کن.
‫دیگه چیزی نمونده.
‫چیزی نمونده که چی بشه؟
‫اون‌سونگ کله‌گنده‌ها رو نابود می‌کنه
‫و کل کوئینز رو بالا می‌کشه؟
‫به تو ربطی نداره.
‫سهمـت رو بگیر و برو.
‫درسته.
‫ولی وقتی کوئینز رو مال خودش کرد ‫چه بلایی سر خانواده میاد؟
‫نگو که نگران سوچول‌ هستی؟
‫من؟
‫حرفه‌ای باش.
‫این یه توهین بزرگ بود.
‫فکر می‌کنی من به اون احمق حس دارم؟
‫پس فراموشـش کن.
‫یادت نره، چون مردم مثل یه بانوی پولدار ‫باهات رفتار می‌کنن، خودت رو گم نکن.
‫برو بابا، من اصلاً دوست ندارم ‫این مدلی زندگی کنم.
‫حتی نمی‌تونم با آرامش سیگار بکشم.
‫راستی، می‌شه سیگار رو ترک کنی؟
‫آخر رفتم ویرایش فیلم یاد گرفتم
‫از بس مجبور شدم فیلم‌های سیگار کشیدنت ‫توی باغ رو ویرایش کنم!
‫عالیه، پس وقتی بازنشسته شدی ‫می‌تونی یوتیوبر شی.
‫هی!
‫مادر.
‫سلام، خانم.
‫کِی رسیدین؟
‫سر کی داد می‌زدی؟
‫ببخشید؟ کی؟
‫صدای تو بود.
‫من چیزی نگفتم.
‫خانم، شما صدایی شنیدین؟
‫نه، من چیزی نشنیدم.
‫مادر، دارین منو می‌ترسونین.
‫چون دیشب نتونستم بخوابم ‫سردرد دارم.
‫خدای من.
‫ماساژ سر نیاز دارین.
‫باید اول پاهاتون رو بذارین توی ‫تشت نمک صورتی.
‫تشریف بیارین.
‫تو بهترین ماساژور دنیایی.
‫به همین زودی حالم بهتر شد.
‫راستی،
‫شنیدم آقای بک رفتن آلمان.
‫اره، فکر کنم.
‫که اینطور.
‫چطور؟
‫چیزی نیست.
‫بگو ببینم.
‫راستـش رو بخواین،
‫من یه اشتباهی کردم.
‫چه اشتباهـی؟
‫چند روز پیش،
‫تصادفی به آقای بک ‫درمورد وصیت‌نامه‌ی خانم هونگ گفتم.
‫چی؟
‫گفت همه‌چی رو شنیده ‫و ازم خواست حقیقت رو بگم.
‫خب؟
‫می‌دونستم بالاخره می‌فهمه ‫برای همین یه چیز کلی بهش گفتم.
‫و از اون موقع همه‌ش سرکار ‫مشکل ایجاد می‌کنه.
‫هیون‌وو؟
‫آقای هونگ دارن تمام تلاش‌شون رو می‌کنن
‫تا آقای یون توی پروژه‌شون سرمایه‌گذاری کنن.
‫ولی آقای بک گفتن اول باید امکان‌سنجی کنن،
‫برای همین ممکنه پروژه کلاً کنسل شه.
‫چی گفتی؟
‫زیاد وقت نداریم، پدربزرگ.
‫اگه آقای یون نظرش عوض شه چی؟
‫خب که چی؟ ‫آدم باید توی تجارت مصمم باشه.
‫نباید اضطراب داشته باشی.
‫بی‌خیال، ما که قرار نیست سرمایه‌گذاری کنیم.
‫سرمایه‌گذار اونه، ‫ما چرا باید حساب کتاب کنیم؟
‫واقعاً کلافه شدم.
‫باید حساب کتاب کنیم.
‫فکر کردی پولـش رو مجانی ‫در اختیارمون می‌ذاره، احمق؟
‫هیون‌وو هرچی نباشه ‫بادقت و ریزبین هست.
‫پس هرکاری می‌گه رو انجام بده.
‫هیون‌وو خیلی اعصاب خردکن‌ـه.
‫رئیس هونگ.
‫مراسم بورسیه به زودی شروع می‌شه.
‫سوچول، با دوست‌هات بازی کن.
‫از این طرف.
‫ولی اونا دوست‌های من نیستن.
‫هی، چطور جرئت می‌کنی ‫توپـت رو بزنی به کله‌ی برادر من؟
‫به اندازه‌ی کافی احمق هست.
‫اگه از اینم احمق‌تر شه چی؟
‫اسمـت چیه؟
‫هونگ هه‌این، چطور؟
‫اون چشـه؟
‫گریه نکن.
‫خیلی سر و صدا می‌کنی.
‫هی.
‫بله؟
‫تو نوه‌ی رئیسی؟
‫آره.
‫اون خواهر بزرگترت بود؟
‫آره.
‫تو تنها پسری؟
‫قبلاً یه برادر بزرگتر داشتم
‫ولی دیگه ندارم.
‫که اینطور، پس تو تنها پسری.
‫فین کن.
‫بیا بعداً باهم ازدواج کنیم.
‫- نه. ‫- چرا نه؟
‫پسره‌ی...
‫پدربزرگ!
‫فقط به حرف اون گوش نده. ‫یه بارم به من گوش بده.
‫قبل از اینکه راجع به این موضوع حرف بزنم ‫کلی بهش فکر کردم.
‫- پس چرا تو... ‫- عجب احمقیـه.
‫راستی، چطور گون‌یو
‫انقدر خوشتیپ‌ـه؟
‫ممنون، عمه جان.
‫به تو نرفته.
‫منظورت چیه؟ انگار دوقلوییـم.
‫تست دی‌ان‌ای داده؟
‫معلومه، به محض به دنیا اومدن ‫ازش تست گرفتیم.
‫خودتون که نتیجه رو دیدین.
‫دی‌ان‌ای‌هاشون ۹۹.۹% مطابقت داشت.
‫نمی‌بینین داهی اینجا نشسته؟
‫تست دی‌ان‌ای فرمالیته‌ست.
‫همه‌تون تست دادین.
‫جلوی پدربزرگـت بی‌ادبی نکن.
‫از اونجایی که گون‌یو خیلی خوشتیپ و باهوشـه ‫یه شوخی‌ای کردم.
‫می‌تونم با بدگویی‌های مردم
‫درمورد پدر و مادرم کنار بیام،
‫ولی همسر و پسرم نه.
‫فکر نکنم غذا از گلوم پایین بره.
‫بریم، عزیزم.
‫عجب پسر مزخرفی.
‫آره، واقعاً می‌تونه با بدگویی‌ها ‫درمورد پدر و مادرش کنار بیاد.
‫ابروهاش رو نگاه کن. ‫منم بچه بودم ابروهام همین شکلی بود.
‫به مرور زمان کلفت شد.
‫دماغـش رو ببین.
‫توی فوتبال توپ خورد به دماغـم،
‫برای همین سرش افتاده شده.
‫ولی دماغ منم همین شکلی بود.
‫دماغـم قشنگ سربالا بود.
‫- مردم فکر می‌کردن نژادم میکس‌ـه. ‫- که اینطور.
‫موهای کلفت و انگشت پاهاش...
‫دلم برات می‌سوزه.
‫حتماً ژن خانواده‌ی ما خیلی قوی‌ـه، ‫چون اصلاً شبیه تو نیست.
‫معذرت می‌خوام.
‫- برای چی؟ ‫- من توی این خانواده ضعیف‌ترینـم.
‫خواهرم بهم زور می‌گه، ‫پدربزرگـم همه‌ش سرم داد می‌زنه.
‫برای همین باهات بدرفتاری می‌شه.
‫سعی می‌کنم بهتر باشم
‫تا هیچ‌کس جرئت نکنه باهات بدرفتاری کنه.
‫پروژه‌ی مجتمع تفریحی می‌ترکونه. ‫به خاطر تو تمام تلاشـم رو می‌کنم.
‫بهم اعتماد کن.
‫یکم خامـه.
‫ولی همین‌طوری که بخوریم بیشتر می‌پزه.
‫سلام، آقا. ‫می‌تونم ازتون آدرس بپرسم؟
‫خدای من، سراغ خوب کسی اومدی.
‫من همه‌ی جاده‌های هموار و ناهموار ‫اینجا رو می‌شناسم.
‫می‌دونم سگ‌ها کجا می‌رن
‫و حتی پرنده‌ها کجا پرواز می‌کنن. ‫اینجا رو مثل کف دستـم بلدم.
‫- پس بپرس. ‫- باشه.
‫همون‌جایی که توی یوتیوب بود.
‫- می‌دونین کجاست؟ ‫- یوتیوب؟
‫دهکده‌ی ما توی یوتیوب بوده؟
‫کدوم منطقه رو می‌گین؟
‫- اینجا. ‫- صبر کن ببینم.
‫باید خودش باشه.
‫هونگ هه‌این اینجا نشسته بود؟
‫هونگ هه‌این.
‫خیلی خوشگل شدی.
‫این همه آدم برای چی اونجا جمع شدن؟
‫جاییـه که هه‌این نشسته بود. ‫صندلی وارث یه هلدینگ‌ـه.
‫و اونم دیواریـه که بهش تکیه داده بود.
‫انگار دارن جلوی دیوار برلین عکس می‌گیرن.
‫یه‌چیزی توی این مایه‌ها.
‫منظورت چیه؟
‫دارن کارهایی که هه‌این توی وقت آزادش ‫انجام داده رو تکرار می‌کنن.
‫این همون سگـه نیست؟
‫هه‌این، لطفاً یه چیزی بگو.
‫سلام، من هونگ هه‌این از گروه کویئنز هستم.
‫ایشون بهترین کدخدا هستن.
‫همون سگـه، مگه نه؟
‫آره، خودشه.
‫درست حدس زدیم.
‫لبخند بزن.
‫پدر، یونگ‌دوری معروف شده.
‫[هونگ هه‌این اینجا بوده]
‫[هونگ هه‌این به اینجا سر زده]
‫هه‌این اینجا بوده.
‫چرا نمی‌ذارن بریم داخل؟
‫هه‌این از خوراک اردک‌شون یه گاز زده،
‫حالا مردم صف بستن که خوراک اردک بخورن.
‫از صبح اول وقت اومدن ‫ولی هنوز نوبت‌شون نشده.
‫هم رستوران خرچنگ‌ مزه‌دار شده ‫هم رستوران گوشت خوک یخ زده،
‫کامل رزرو شدن و به همه‌جا هم ارسال می‌کنن.
‫مغز آدم سوت می‌کشه.
‫چرا این کار رو می‌کنن؟
‫خب، شاید چون نمی‌تونن ‫مثل آدم پولدارها لباس بپوشن،
‫می‌خوان حداقل مثل اونا غذا بخورن.
‫گمونم یه‌چیزی توی این مایه‌هاست.
‫هه‌این بهترینـه.
‫سال‌ها خودم رو به آب و آتش زدم ‫تا یونگ‌دوری رو معروف کنم،
‫ولی اون کمتر از یه روز موفق شد.
‫می‌شه گفت الان توی انتخابات ‫دست بالاتر رو دارین.
‫عروس‌تون به اقتصادمون کمک کرد.
‫سوک‌هون چیکار می‌کنه؟
‫شرط می‌بندم احساس شکست می‌کنه.
‫الان پیش خودش می‌گه کاش هه‌این ‫به رستوران مادرم هم سر زده بود.
‫بعید می‌دونم.
‫آروم بجویین وگرنه معده درد می‌گیرین.
‫سیب برای هضم غذا بهترین چیزه.
‫چرا؟
‫چرا اون سیب رو خورد؟
‫باید به جاش گلابی می‌خورد.
‫چرا سیب خورد؟
‫سوک‌هون، ای عوضی حقه‌باز.
‫به خاطر اینکه هه‌این یه گاز از اون سیب زد،
‫حالا یونگ‌دوری برای غیرمحلی‌ها ‫مرکز تولید سیب می‌شه.
‫فکر کنم بازی رو باختیم.
‫[یونگ‌دوری و سیب‌های خوشمزه‌ش]
‫بیاین عجله کنیم.
‫بالاخره سرت شلوغ شد.
‫عجب روز خوبیـه.
‫یه جعبه‌ی کامل ببرین.
‫- این ویدیو حسابی داره دیده می‌شه. ‫- آره.
‫بیشتر از ۵۰۰ هزار بار دیده شده.
‫می‌سون، من دیگه طرفدار خانم هونگ شدم.
‫وقتی خودش رو به عنوان ‫عروس خانواده معرفی کرد،
‫دیدین چه هاله‌ی نورانی‌ای دورش بود؟
‫پشتش کامیون لابستر بود. ‫شاید به خاطر اون بوده.
‫بیا، اینو ببین.
‫یکی از ججو خرچنگ مزه‌دار شده‌ی ما رو ‫سفارش داده.
‫خدای من، خرچنگ‌هام زودتر از خودم ‫جزیره‌ی ججو رو می‌بینن.
‫- خوش به حالت. ‫- آره.
‫صبر کن.
‫- چی شده؟ ‫- منظورت چیه؟
‫شبیه کسایی شدی که خیلی گرسنه‌ان
‫و از اینکه دیدن توی قابلمه برنج نیست ‫ناامید شدن.
‫سوک‌هون داره سیب‌هاش رو تبلیغ می‌کنه.
‫چطور تونستین ویدیویی رو پخش کنین ‫که توش هه‌این سیب می‌خوره؟
‫- تو کردی؟ ‫- من کردم؟
‫ببخشید، اون تیکه رو حذف می‌کنم.
‫ولش کن، دیگه ۵۰۰ هزار نفر دیدن.
‫دیگه دیر شده!
‫پس بیا دوباره از هه‌این بخوایم بیاد اینجا.
‫- آره. ‫- باید دوباره بیاد.
‫می‌تونیم یه برنامه ضبط کنیم ‫که توش گلابی‌های بابات رو می‌خوره
‫و مسیر هونگ هه‌این رو هم درست کنیم.
‫چه مسیری؟
‫انجمن زنان یه پروژه‌ی جدید شروع کردن.
‫چون دهکده‌مون معروف شده،
‫یه مسیری درست می‌کنیم ‫و اسمـش رو می‌ذاریم «مسیر هونگ هه‌این».
‫- درسته. ‫- عکس‌های درست حسابی می‌گیریم.
‫بعد عکس‌های هه‌این و هیون‌وو رو ‫توی اون مسیر به نمایش می‌ذاریم.
‫می‌تونیم بهش ‫«مسیر ملکه‌ی یونگ‌دوری» هم بگیم.
‫«روی این مسیر قدم بزنین ‫تا عشق‌تون به واقعیت تبدیل شه.»
‫اینم اضافه کنیم.
‫- برین بیرون! ‫- خدای من!
‫برین بیرون و فعلاً این طرف‌ها پیداتون نشه!
‫خدای من.
‫خدایا.
‫- برین، برین! ‫- چی؟
‫[آرایشگاه کوئینز]
‫سلام.
‫دیر اومدی، ازدواج کرده.
‫باید ۵ سال زودتر میومدی.
‫حالا برو پی کارت، باشه؟
‫آدم‌های اینجا وقتی باهاشون ‫چشم توی چشم می‌شی سلام می‌کنن.
‫چه فرهنگ خوبی.
‫حتماً خیلی خوشحالی
‫که بین همه‌ی زن‌ها محبوبی.
‫از جمله دختر مدیر مدرسه‌ی یونگ‌دوری.
‫دختر مدیر مدرسه؟
‫سویونگ رو می‌گی؟
‫که اینطور، پس اسمـش اینه؟
‫شنیدم مهربون و خوشگل بوده.
‫خب...
‫بانمک بوده و موهای کوتاهی داشته.
‫آره، موهاش کوتاه بود.
‫که اینطور.
‫همون اولین عشقتـه که می‌سون می‌گفت؟
‫اون اولین عشقـم نبود.
‫اگه کل خانواده‌ت می‌شناختنـش
‫معنیـش این نیست که نامزد بودین؟
‫بی‌خیال.
‫چرت و پرت نگو.
‫هیچ‌وقت باهم غذا نخوردیم.
‫هیچ‌کاری باهم نکردیم، ‫پس چطور ممکنه اولین عشقـم باشه؟
‫لازم نیست باهم کاری کنین.
‫دوست داری از دور نگاه‌ش کنی، ‫همه‌ش بهش فکر می‌کنی.
‫مسیرت رو دور می‌کنی ‫که فقط یه بار دیگه ببینیش.
‫اگه برای اولین بار این کارها رو کردی، ‫پس اولین عشقـت بوده.
‫خیلی با جزئیات گفتی.
‫خودت تجربه کردی؟
‫می‌شه گفت.
‫دوست داشتی از دور ببینیش.
‫همه‌ش بهش فکر می‌کردی.
‫و حتی به خاطرش راهت رو دور می‌کردی؟
‫درسته.
‫طرف کی بوده؟
‫همه‌ی دخترها حداقل یه بار ‫عاشق همچین کسی می‌شن.
‫پسری که توی اتوبوس بود.
‫پسری که توی اتوبوس بود؟
‫با اتوبوس می‌رفتی مدرسه؟
‫امکان نداره.
‫اونا کی هستن؟
‫جدیداً دوربین‌ها درست کار نمی‌کنن، ‫اومدن تعمیرشون کنن.
‫حدوداً یه ساعت طول می‌کشه، قربان.
‫تموم شد.
‫[توافق‌نامه‌ی طلاق]
‫آره، مطمئنم برای تو هم سخت بوده. ‫به اندازه‌ی کافی دوام آوردی.
‫پیداش کردی؟
‫نه.
‫- مطمئنی اینجا بود؟ ‫- حدس می‌زنم همین‌جا بود.
‫سه سال گذشته، ‫شاید انداختنـش دور.
‫واقعاً؟
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫خوشمزه‌ست.
‫انقدر وقت‌شون آزاده؟
‫این آدم‌ها نشستن جلوی فواره ‫و هیچ‌کاری نمی‌کنن.
‫وقت‌شون رو با آفتاب گرفتن هدر می‌دن.
‫به پرنده‌ها غذا می‌دن.
‫با انجام دادن کارهای بی‌معنی ‫استراحت می‌کنن.
‫دقیقاً، با انجام دادن کارهای بی‌معنی ‫وقت‌شون رو هدر می‌دن.
‫دارن پُز وقت آزادشون رو می‌دن؟
‫چقدر عیاش‌ان.
‫شانس می‌فروشیم، بیاین شانس بخرین.
‫شانس رو توی دست‌هاتون بگیرین. ‫شانس می‌فروشیم.
‫شانس بخرین، بیاین شانس‌تون رو بگیرین.
‫شبدر ۴ برگ ساده رو می‌فروشن؟
‫چه کلاه‌بردارهایی پیدا می‌شن.
‫کدوم احمقی همچین‌چیزی می‌خره؟
‫شبدرهای ۴ برگ آلمانی ‫شانس ویژه‌ای براتون میارن.
‫فقط محض کنجکاوی می‌پرسم،
‫چرا شبدرهای آلمانی خاص هستن؟
‫ما آلمانی‌ها باور داریم یه سری چیزها ‫شانس میارن.
‫اگه یه دودکش پاک کن ببینین، ‫یه روز شانس باهاتون یاره.
‫اگه یه کفشدوزک ببینین، ‫یه هفته شانس باهاتون یاره.
‫ولی اگه شبدر ۴برگ پیدا کنین، ‫یه سال شانس باهاتون یاره.
‫خب؟ حالا یکی می‌خواین؟
‫می‌خوای بخری؟
‫آره، محض خنده.
‫- چقدر می‌شه؟ ‫- ۲ یورو.
‫برای یه برگ خیلی گرونـه.
‫- بقیه‌ش مال خودت. ‫- ممنون.
‫اینم از شانس‌تون.
‫چی شده؟
‫یکم شوکه شدم.
‫چرا؟ چی شده؟
‫- وزنـم... ‫- وزنت؟
‫وزنم ۳ کیلو اضافه شده.
‫از آخرین باری که توی کره رفتم بیمارستان ‫۳ کیلو به وزنم اضافه شده.
‫- چی؟ ‫- مگه وقتی مریضی وزنـت کم نمی‌شه؟
‫الان وزنت مهمه؟
‫تو چه می‌دونی؟ به تو که تاحالا نگفتن ‫سه ماه بیشتر زنده نمی‌مونی.
‫کل زندگیـم خوشگل بودم، ‫اگه یهو زشت شم چی؟
‫اون‌جوری فقط قیافه‌ی زشتـم یادت می‌مونه.
‫اجازه نمی‌دم این اتفاق بیفته.
‫خب...
‫اگه بهت بگم حتی با اضافه وزن ‫بازم خوشگلی،
‫باور نمی‌کنی، نه؟
‫پس...
‫وزنم اضافه شده.
‫- منظورم این نبود. ‫- فقط وایستا و تماشا کن.
‫تا لحظه‌ی مرگـم خوشگل می‌مونم.
‫خانم هونگ،‌ وقت تزریق‌ـه.
‫باشه.
‫زود برمی‌گردم.
‫چقدر مونده؟
‫خانم هونگ گم شدن.
‫چی؟
‫توی دوربین‌ها دیدیم که ‫بیمارستان رو ترک کردن.
‫گشنمـه.
‫از کِی داری دنبالـم می‌گردی؟
‫حدوداً یه ساعتـه.
‫همه‌ش زمان از دستم در می‌ره.
‫همین‌جوریش هم زیاد وقت ندارم.
‫دوباره یادت نمیاد؟
‫نه، یادمه.
‫- یه نفر رو دیدم. ‫- کی رو؟
‫برادر بزرگ‌ترم.
‫وقتی ۹ سالـم بود،
‫تعطیلات تابستون رفتیم قایق سواری.
‫یه حادثه‌ی عجیب پیش اومد.
‫- اونجاست! ‫- هه‌این!
‫هه‌این! خدای من!
‫خدایا، هه‌این!
‫حالت خوبه؟
‫- خوبی؟ ‫- مامان، سووان کجاست؟
‫اون منو نجات داد.
‫سووان؟
‫اون حتماً...
‫سووان!
‫لطفاً پسرم رو نجات بدین!
‫- سووان! ‫- یک، دو، سه، چهار.
‫- پنج، شش، هفت، هشت، نه... ‫- سووان!
‫و اینجوری شد که...
‫اون فوت کرد.
‫مامانم بعد از اینکه
‫پسرش رو از دست داد،
‫برای یه مدت طولانی،
‫نه خوابید، نه غذا خورد، نه منو بخشید.
‫و منم به خاطر سووان
‫خیلی ناراحت بودم.
‫تقصیر تو نبود.
‫می‌دونم.
‫ولی دست خودم نیست ‫احساس گناه می‌کنم.
‫چون حس می‌کنم
‫زندگیـش رو ازش دزدیدم.
‫یه جایی شنیدم،
‫وقتی در شرف مُردن هستی،
‫کسی که بیشتر از همه دوست داره ‫به شکل یه فرشته میاد
‫و تو رو با خودش می‌بره.
‫سووان...
‫کسیـه که جونـش رو برای نجات من فدا کرد.
‫شاید چون وقتش رسیده،
‫اومده منو ببره.
‫آشفتگی روان یکی از عوارض جانبی تزریق‌ـه.
‫اون فرشته نبود، ‫فقط یه توهم ساده بود.
‫واقعاً؟
‫جزئی از پروسه‌ی درمان‌ـه.
‫شکست دادن یه بیماری
‫کار آسونی نیست.
‫ولی...
‫باید بهش غلبه کنی، هه‌این.
‫درست می‌گی.
‫غلبه هم می‌کنم.
‫ولی...
‫بیا فرض کنیم خیلی سال گذشته
‫و تو داری می‌میری.
‫اون‌موقع من به شکل فرشته میام دنبالت.
‫اگه من بیام،
‫کمتر می‌ترسی.
‫مطمئنی؟
‫مطمئنی کمتر می‌ترسم؟
‫معلومه، من خوشگل‌ترین فرشته‌ی دنیام.
‫چیه؟
‫باشه.
‫همین کار رو بکن.
‫ولی فعلاً،
‫بیا غذامون رو بخوریم.
‫چی؟
‫غذامون رو بخوریم
‫و قوی بمونیم.
‫[جوسونگ تک]
‫[جوسونگ تک ۲۴]
‫[تعطیل است]
‫[بازگردانی اطلاعات]
‫[به دلایل شخصی تعطیل کردیم]
‫آره، عالی شد.
‫جهت شمال غرب‌ـه.
‫این جهت برای پول، موفقیت و شانس خوبه.
‫خیلی خوبه که همچین نقاشیِ خلاقانه‌ای رو
‫اینجا گذاشتین.
‫بالاخره صاحبـش رو پیدا کرد. ‫اینجا خیلی بهتر شده.
‫هدیه‌ی خیلی بزرگی بهم دادی.
‫چطور جبران کنم؟
‫نیازی نیست.
‫فقط به خاطر احترامی که براتون قائلم ‫این هدیه رو دادم.
‫راستی،
‫درمورد مجتمع تفریحی...
‫شنیدم یه شرکت مشاوره داره ‫اعتبار و سودآوریـش رو بررسی می‌کنه.
‫آره، دامادمون پیشنهاد داد همچین کاری بکنیم.
‫خوشحالم، خوبه که مطمئن شیم.
‫من با شرکت‌های دیگه هم درحال مذاکره هستم، ‫پس حس نکنین تحت فشارین.
‫چی؟ شرکت‌های دیگه؟ شنیدم رئیس یئوم ‫این روزها خیلی سرش شلوغـه.
‫با ایشون هم مذاکره می‌کنین؟
‫خدای من، امیدوارم رئیس یئوم
‫این فرصت فوق‌العاده رو از ما ندزده.
‫نباید همچین اتفاقی بیفته.
‫- قربان. ‫- چی شده؟
‫آقای سونگ چقدر اختلاس کرده؟
‫سه میلیارد وون، قربان.
‫و هیچ‌کس نفهمیده بوده؟
‫- این همه مدت؟ ‫- معذرت می‌خوام.
‫دستمزد کارگرها رو
‫بالاتر از حد عادی زده بوده ‫و صورت‌های مالی رو
‫براساس گواهی‌های سپرده ‫دستکاری کرده بوده.
‫چیزی لو نمی‌ده؟
‫دادستان در حضور وکیل‌هامون ‫ازش بازجویی می‌کنن.
‫هیچی نمی‌تونه بگه.
‫ولی یه مشکلی هست.
‫مبلغ سنگینی بوده پس پای بالادستی‌ها هم ‫به پرونده کشیده می‌شه.
‫ممکنه شما رو احضار کنن، ‫پس خودتون رو آماده کنین.
‫ولی شرکت حقوقی‌مون تمام تلاشـش رو می‌کنه ‫که همچین اتفاقی نیفته.
‫بوم‌جون.
‫بله، پدر؟
‫اونا...
‫کاری به آقای سونگ ندارن.
‫دنبال منـن!
‫کی این کار رو کرده؟
‫کی به دادستان لو داده؟
‫باید یکی از نزدیکانت باشه.
‫پیداشون می‌کنم.
‫تقاصـش رو پس می‌دن.
‫خدای من.
‫اون چیه؟
‫چیه؟
‫این یه دستگاه شنود رادیو فرکانسی ‫وی‌او‌ایکس‌ـه.
‫وقتی میزان صدا به درجه‌ی خاصی برسه ‫یا صدای صحبت انسان بیاد، فعال می‌شه.
‫کی جرئت همچین کاری رو داشته؟
‫با توجه به سایز این دستگاه،
‫فکر کنم بتونیم گیرنده رو توی ‫شعاع ۲ کیلومتری پیدا کنیم.
‫می‌تونیم ۳۰ میلیارد رو به حساب ‫آقای جین منتقل کنیم.
‫بعد سهام‌هایی که به اسمـش هستن رو ‫بفروش و با مبالغ کوچک‌تر انتقال بده.
‫آره، همین‌کار رو بکن و به آقای جین ‫اطلاع بده.
‫- صبر کن. ‫- چشم، قربان.
‫این توی دفتر هیون‌وو چیکار می‌کنه؟
‫چیز دیگه‌ای نبود؟
‫توی اتاق آقای بک یه گاوصندوق بود.
‫بازش کن.
‫چرا موبایلـت رو جواب نمی‌دادی؟
‫اصلاً می‌دونی دیشب چی شد؟
‫توی اتاق مطالعه‌ی پدربزرگـت ‫شنود گذاشته بودن.
‫همین‌جوریـش هم اعصابـش خرد بود،
‫چون به مدیر مالیـش تهمت اختلاس زدن.
‫- خب؟ ‫- «خب»؟
‫اون شنود رو شوهرت گذاشته بوده.
‫مدرک داری؟
‫دقیقاً برای همین زنگ زدم.
‫گیرنده رو توی اتاقش پیدا کردیم.
‫توی این مدت که ما نبودیم ‫هرکسی ممکنه اونجا کار گذاشته باشه.
‫چند روزه خونه‌مون خالیـه.
‫همه‌تون انقدر احمقیـن؟
‫طرف اون رو نگیر.
‫برام عجیب بود که چرا هیون‌وو ‫با ایده‌ی بیزینسی سوچول مخالفـه.
‫قبل از اینکه بهش اتهام بزنین ‫دوربین‌ها رو چک کنین.
‫[مامان]
‫دیدی؟ فقط منو داری، مگه نه؟
‫اعتراف کن.
‫آره، رسیدم.
‫مغازه بسته‌ست.
‫نه، برای همیشه بسته‌ن. ‫تعطیل کردن.
‫چی بهشون دادی؟
‫اون طرف خیابون رو نگاه کن.
‫ماشینـم اونجاست.
‫[پارکینگ عمومی]
‫چی؟ واقعاً اینجاست.
‫چرا اینجا پارک کردی؟
‫سوئیچ روی چرخ جلو سمت راست‌ـه.
‫چه خبره؟
‫فیلم دوربین ماشین رو برام بفرست
‫و ببین مغازه از کِی بسته شده.
‫برای یه پرونده‌ست؟ مظنون داری؟
‫توی همین مایه‌ها، پیشاپیش ممنون.
‫درسته که وکیل طلاقـم،
‫ولی همیشه دوست داشتم ‫روی پرونده‌های جنایی کار کنم.
‫نگران نباش.
‫کجا رفته بودی؟
‫تلفن حرف می‌زدم.
‫چی شده؟
‫هیچی، با یانگ‌گی حرف می‌زدم.
‫کس دیگه‌ای بهت زنگ نزده؟
‫مثلاً کی؟
‫مامانم یا بقیه.
‫اگه خانواده‌ام بهت زنگ زدن جواب نده.
‫چرا؟
‫فقط جواب نده.
‫[مادر زن]
‫جواب نده.
‫وقتی دارم تزریق انجام می‌دم ‫نباید استرس بگیرم.
‫[خاموش]
‫این مو سول‌هی‌ـه.
‫این «اوه سون‌یونگ‌»ـه.
‫منظورت چیه؟ این سول‌هی‌ـه.
‫این اوه سون‌یونگ‌ـه ‫که ۳۰ سال پیش فوت کرده.
‫پس اوه سون‌یونگ ۳۰ سال پیش فوت کرده.
‫- و این همون مو سول‌هی‌ـه؟ ‫- دقیقاً.
‫پس مو سول‌هی واقعی کجاست؟
‫مطمئن نیستم ولی...
‫سون‌یونگ ۳ سال قبل از مرگـش دستگیر شده
‫و توی زندان یه بچه به دنیا آورده.
‫بچه داره؟
‫باورنکردنیـه.
‫[حین دستگیری ۴ ماهـه باردار بوده، ‫و یک پسر به دنیا آورده]
‫پدر، باید صبر کنیم هیون‌وو بیاد.
‫ساکت باش!
‫چی؟
‫- چطور جرئت کرده؟ ‫- چی شده، پدر؟
‫[توافق‌نامه‌ی طلاق]
‫خدای من.
‫[امضاء بک هیون‌وو، هونگ هه‌این]
‫باید دعا کنم؟
‫نتیجه‌ی درمان فردا مشخص می‌شه.
‫به همه‌ی شانس‌های دنیا نیاز دارم.
‫چه صف طولانی‌ایـه.
‫بریم ببینیم چیه؟
‫تو که دوست نداری توی صف وایستی.
‫درسته، دوست ندارم.
‫احساس می‌کنم یه آدم معمولی‌ام. ‫از این حس متنفرم.
‫ولی؟
‫ولی...
‫به طرز عجیبی،
‫دوست دارم برای یه بارم که شده ‫حس کنم معمولی‌ام.
‫می‌خوام توی صف وایستم ‫و همه‌ش خدا خدا کنم،
‫به منم کباب برسه.
‫چطوره تو بری توی صف؟
‫منم می‌رم و زود برمی‌گردم.
‫یه دونه شبدر ۴ برگ می‌خواین؟
‫نه.
‫- همه‌ش رو می‌خوام. ‫- همه‌ش؟
‫آره.
‫اون به هرچی شانس توی دنیاست...
‫نیاز داره.
‫هنوزم جواب نمی‌دن؟
‫نه، موبایل‌هاشون خاموشـه.
‫- خدای من. ‫- طلاق؟
‫من آقای بک رو زیرنظر داشتم
‫و دوستی که این چند وقتـه ‫زیاد باهاش می‌گرده،
‫کیم یانگ‌گی، وکیل طلاق‌ـه.
‫ممکنه چیز خاصی نباشه ‫ولی یه مشکل بزرگ‌تر هم هست.
‫اونم جاییـه که آقای کیم کار می‌کنه.
‫- «آپولون». ‫- چی؟
‫شرکت حقوقی رئیس یئوم نیست؟
‫آره، پس می‌ترسم آقای بک ‫فایل دستگاه شنود رو
‫به دوستـش داده باشه.
‫پس یعنی هیون‌وو خبرچین‌ـه، درسته؟
‫نباید سریع نتیجه‌گیری کنی.
‫درست می‌گن.
‫هیون‌وو چیزی راجع به ‫صندوق مخفی‌مون نمی‌دونست.
‫دیگه نمی‌خوام چیزی بشنوم. ‫بهشون زنگ بزن.
‫بگو سریع بیان خونه!
‫[هیون‌وو، هه‌این]
‫پیداش کردم.
‫هنوز اینجاست.
‫- خب، چندتا مونده؟ ‫- پنج‌تا.
‫- باشه، پس همه‌ش رو می‌خوام. ‫- باشه.
‫جدی می‌گی؟
‫هی.
‫جدی؟ اگه شما همه‌ش رو بگیری ‫چی به من می‌رسه؟
‫ببخشید ولی من فقط به خاطر این غذا ‫از آمریکا اومدم اینجا.
‫می‌دونی بلیت هواپیما چقدره؟
‫و حالا شما می‌گی نمی‌تونم ‫پنج‌تا ساندویچ بخورم؟
‫اگه بگم
‫دکتر به من گفته فقط ۳ماه زنده‌ام، چی؟
‫تازه یه ماهـش هم گذشته.
‫دوباره کِی می‌تونم بیام آلمان؟
‫دوباره کِی می‌تونم این ساندویچ رو بخورم؟
‫[مامان]
‫[بابا]
‫هیون‌وو.
‫گرفتم.
‫اون چیه؟ چی دستشـه؟
‫[مامان، پیام جدید]
‫هه‌این، پیداش کردم. ‫سر راه اینجا...
‫[توافق‌نامه‌ی طلاق]
‫بگو حقیقت نداره.
‫بگو.
‫انکارش کن.
‫- هه‌این... ‫- بگو.
‫بگو حقیقت نداره.
‫بگو این توافق‌نامه رو تو درست نکردی.
‫نه.
‫خودم درست کردم.
‫ببخشید نتونستم بهت بگم.
‫[بخش پایانی]
‫- من نیازی بهش ندارم، بگیرش. ‫- آقای بک...
‫من واقعاً نیازی بهش ندارم.
‫ولی من...
‫راننده دارم.
‫صبر کن، آروم‌تر برو.
‫چی؟
‫یکم آروم‌تر برو.
‫دوست داری از دور نگاه‌ش کنی، ‫همه‌ش بهش فکر می‌کنی.
‫مسیرت رو دور می‌کنی ‫که فقط یه بار دیگه ببینیش.
‫اگه برای اولین بار این کارها رو کردی، ‫پس اولین عشقـت بوده.
‫آقا، لطفاً دنبال اون اتوبوس برو.
‫چی؟
‫اون اتوبوس از پل رد می‌شه.
‫اشکال نداره، لطفاً دنبالـش برو.
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫قید همه‌چی رو زدی؟
‫چیکار می‌خوای بکنی؟ ‫اگه می‌تونی یه کاری بکن!
‫انقدر بازی نکن، حالم رو بهم می‌زنی.
‫توی اتاقت شنود گذاشته.
‫ولی من می‌تونم ازش بگذرم.
‫چرا باید این کار رو بکنی؟
‫درمورد طلاق می‌دونه.
‫تیم حساب‌رسی انجامـش می‌ده.
‫بی‌رحمانه می‌ندازنت بیرون.
‫- برای کیم مین‌جا گل فرستاده. ‫- الان کجاست؟
‫چه پرخاشگر.
‫اگه من جاش رو بگیرم چی؟
‫ولی لطفاً فاصله‌ت رو با یون اون‌سونگ ‫حفظ کن.