.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫چه خبره؟
‫ما اینجا قربانی هستیم، ‫اونا چرا شلوغـش کردن؟
‫خسارت زمین چیه؟
‫اگه بریم خونه اوضاع بدجور بهم می‌ریزه.
‫بیاین برگردیم.
‫اگه خونه نریم پس کجا بریم؟
‫هتل هم نمی‌تونیم بریم.
‫سلام، گریس.
‫خانم، در پشتی کسی نیست. ‫می‌تونین بیاین اینجا.
‫تو بهترینی، باشه.
‫دور بزن، از در پشتی می‌ریم.
‫خب؟ میان؟
‫ببینیم چیکار می‌کنین.
‫«وارثین شرکت هلدینگ بدبخت و فقیر شدن ‫و پرت‌شون کردن بیرون.»
‫اومدن!
‫چیکار می‌کنی؟ در رو باز کن.
‫خانم، یه لحظه پیاده شین.
‫چی شده؟ خسته‌ام.
‫درجریان هستین که رئیس هونگ
‫به خانم مو وکالت دادن که در نبودشون
‫به امور عمارت کوئینز رسیدگی کنن؟
‫خب؟
‫نمی‌خواد ما رو راه بده توی خونه‌مون؟
‫اونجوری نیست.
‫باتوجه به اینکه اینجا پر شده
‫از خبرنگارها و اعتراض کننده‌ها،
‫می‌خوان فعلاً همه مخفی شن ‫تا سر و صداها بخوابه.
‫حق همچین کاری رو داره؟ ‫اینجا خونه‌ی ماست.
‫می‌شه تو ساکت شی؟
‫نپر وسط حرف بزرگ‌ترها.
‫چی گفتی؟
‫لعنتی.
‫هنوز دوزاری‌تون نیفتاده، نه؟
‫صبر کن، هی.
‫ماشین‌های شرکت، راننده‌ها،
‫موبایل‌ها، کارت‌های اعتباری، ‫دیگه هیچ‌کدوم مال شما نیستن.
‫کلید و کارت‌های ورود به شرکت ‫و خونه دیگه کار نمی‌کنه.
‫چی می‌گی؟ اینجا خونه‌ی منـه!
‫عزیزم، به پلیس زنگ بزن!
‫آره، حتماً زنگ بزنین.
‫خبرنگارها خیلی خوشحال می‌شن.
‫به‌خاطر گذشته‌ای که باهم داشتیم،
‫وسایل ضروری‌تون رو جمع کردم.
‫پس راه‌تون رو بکشین و برین.
‫- اون چیه؟ ‫- لعنتی.
‫سوار شین! ‫خبرنگارها اون‌طرف خیابونـن!
‫مسخره نیست، هیون‌وو؟
‫این سول‌هی
‫چطور می‌تونه ما رو از خونه‌ی پدری‌مون
‫بیرون کنه؟
‫درمورد خونه می‌تونین ادعای مالکیت کنین،
‫ولی باید شکایت کنین
‫و پروسه‌ی زمان‌بریـه.
‫ولی بزرگ‌ترین مشکل اینه که
‫رئیس ماده‌ی حقوق قابل تبدیل رو ‫توی قرارداد لحاظ کردن
‫و اموال کل خانواده رو وثیقه گذاشتن.
‫پس املاک، سهام، حساب‌های شخصی‌تون،
‫فعلاً غیرقابل استفاده‌ست.
‫خدای من، بابا.
‫صبر کن. ‫این حقیقت داره، عزیزم؟
‫منم نمی‌دونم. ‫خودم هم شوکه شدم.
‫کسی روغن لب داره؟
‫روغن لب می‌خوای چیکار؟
‫بهتره هیچ عکسی ازتون ‫توی رسانه‌ها پخش نشه.
‫می‌برمتون یه جای امن، تا بشینیم ‫فکر کنیم ببینیم چیکار می‌تونیم بکنیم.
‫چرا سوچول انقدر ساکت‌ـه؟
‫هی، سوچول! یه چیزی بگو!
‫زنت داهی هم با اونا بود، درسته؟
‫چی بهتون گفتم؟ ‫گفتم گون‌یو اصلاً شبیه سوچول نیست!
‫بسه.
‫راستی، کجا داریم می‌ریم؟
‫خب...
‫- اون چیه؟ ‫- این چه نوریـه؟
‫چی؟
‫- کی داره کورمون می‌کنه؟ ‫- کیه؟
‫- صبر کن. ‫- اون کیه؟
‫اینجا ملک خصوصی‌ـه.
‫- چی؟ ‫- اون هیون‌وو‌ـه؟
‫کی؟
‫هیون‌وو.
‫سلام، هیون‌وو!
‫نمی‌دونستم میای اینجا.
‫بابا، یه موقعیت اورژانسی پیش اومده.
‫هی، هیون‌وو. ‫چرا جواب نمی‌دادی؟
‫خوب غذا نخوردی؟
‫چرا انقدر داغون شدی؟
‫- نه، من... ‫- انقدر ناراحت نباش.
‫خوشحالم اون خانواده‌ی دیوانه رو ‫ترک کردی.
‫ببین بعد از اینکه انداختنـت بیرون ‫چه بلایی سرشون اومد.
‫از کارما نمی‌شه فرار کرد.
‫- صبر کن. ‫- واقعاً.
‫خیلی خوشحال شدم
‫که اون خانواده‌ی لعنتی بدبخت شدن. ‫حق‌شون بود!
‫حالا هم اون روباه مکار رو فراموش کن ‫و یه زندگی شاد برای خودت درست کن.
‫اون روباه مکار اینجاست.
‫آهان.
‫تو هم اومدی.
‫فقط اون نیست.
‫خدای من.
‫پدرزنتـه. نه.
‫پدرزن سابقتـه؟
‫حالا... چی شده تشریف آوردین اینجا؟
‫سلام.
‫حالتون چطوره؟
‫خوبـم.
‫بیاین سلام کنین.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ببخشید که بی‌خبر اومدیم.
‫اشکال نداره.
‫خوشحالم تشریف آوردین.
‫لطفاً دنبال من بیاین. ‫از این طرف.
‫من برمی‌گردم سئول.
‫- برام تاکسی بگیرین. ‫- مامان.
‫این‌وقت شب این طرف‌ها تاکسی پیدا نمی‌شه.
‫یه راه دیگه پیدا می‌کنم، ‫شما هرکاری دوست دارین بکنین.
‫عزیزم.
‫ما که دیگه اومدیم.
‫از اول بهت گفتم نمی‌خوام بیام.
‫خدای من!
‫چی شده؟
‫فکر کنم پاش رو گذاشت روی پشکل گاو.
‫مامان، نیا این طرف. ‫نزدیک من نیا!
‫نزدیک منم نیا!
‫خانم کیم؟
‫خوبه.
‫هی، هیون‌ته.
‫یه عالمه کندم.
‫چطور با عقل جور درمیاد؟
‫منظورت چیه؟
‫چرا هیون‌وو همسر سابقـش و خانواده‌ش رو ‫آورده اینجا؟
‫مثل کشور کره می‌مونه.
‫درسته که کره‌ شمالی و جنوبی داره
‫ولی توی بازی‌های المپیک ‫توی یه تیم هستیم.
‫منظورت چیه؟
‫وقتی یه دشمن مشترک داریم ‫دست به دست هم می‌دیم.
‫یعنی ممکنه باهم آشتی کنن؟
‫درسته که یه تیم هستیم ‫ولی دلیل نمی‌شه باهم یکی شیم.
‫- برو به کارت برس. ‫- باشه.
‫چی شده؟
‫بابت امروز ممنونم.
‫فردا دنبال یه جای جدید می‌گردم.
‫یه شبه...
‫هیچی عوض نمی‌شه.
‫می‌دونم، به‌خاطر همین نباید اینجا بمونیم.
‫زمان می‌بره تا آب‌ها از آسیاب بیفتن.
‫اینجا امن‌ترین و راحت‌ترین جاییـه ‫که می‌تونین باشین.
‫برای من راحت نیست.
‫خونه‌ی خانواده‌ی شوهر سابقمـه.
‫برای تو نه، برای من.
‫برای من راحتـه.
‫اجازه بده...
‫فعلاً خودخواه باشم.
‫الان خیلی مشغله دارم،
‫نمی‌تونم نگران تو هم باشم.
‫نگران من نباش.
‫ما دیگه از هم جدا شدیم.
‫هراتفاقی برای من
‫یا خانواده‌ام بیفته
‫هیچ ربطی به تو نداره.
‫وقتی بهتر شدی
‫دیگه نگرانـت نمی‌شم.
‫ولی فعلاً...
‫شدنی نیست.
‫پس لطفاً...
‫درک کن.
‫فقط...
‫پیشم بمون.
‫فکر می‌کنی باهم بودن ‫توی همچین موقعیتی
‫باعث می‌شه خوشحال باشیم؟
‫باعث می‌شه کمتر بدبخت باشیم.
‫توقع زیادی نداشته باش.
‫بیا فعلاً تمرکزمون رو بذاریم روی ‫کمتر بدبخت بودن.
‫تمیزش کردم ولی بوش...
‫زمان می‌بره تا خشک شه.
‫- بندازشون دور. ‫- خدای من.
‫برای چی؟ به نظر گرون‌قیمت میاد.
‫فعلاً اینا رو بپوشین.
‫کفش‌هاتون رو چیکار کنم؟ ‫بندازم دور؟
‫چیکار کنم؟
‫می‌خواد بندازه دور یا نه؟
‫به نظر گرون‌قیمت میاد.
‫مثلاً بالای ۵۰۰ هزار وون.
‫پنج میلیون؟
‫من به انتخاب خودم نیومدم اینجا.
‫پسرت خیلی سریع عمل کرد.
‫عملاً ما رو دزدید.
‫مادر مرحومـم،
‫درست می‌گفت.
‫می‌گفت «آدم هیچ‌وقت نمی‌دونه ‫در آینده چه اتفاقی میفته.»
‫کی فکرش رو می‌کرد چند روز بعد از ‫آخرین خداحافظی‌مون بازم همدیگه رو ببینیم؟
‫خواهرم اصرار می‌کنه بریم ‫ویلاش توی «نام‌هی» بمونیم.
‫صبح اول وقت می‌ریم.
‫حتماً همین‌طوره.
‫ولی خیلی مطمئن نباش.
‫آقا.
‫لطفاً بفرمایید.
‫باشه.
‫خوشمزه‌ست.
‫با ذائقه‌تون جور درمیاد؟
‫آره، خیلی خوشمزه‌ست.
‫بفرمایید.
‫نباید زیاد نمک بخوری.
‫دکتر یون بفهمه دعوات می‌کنه، نخور.
‫نگران نباش. ‫دکتر یون جواب تماس‌هام رو نمی‌ده.
‫فکر کنم بلاکـم کرده.
‫تو چرا غذا نمی‌خوری، سوچول؟
‫ببخشید.
‫گرسنه نیستم.
‫آب دارین؟
‫آره، اینجاست.
‫بفرمایید.
‫می‌دونین...
‫من فقط آب تصفیه شده می‌خورم.
‫آب معدنی دارین؟
‫هی، همین آب رو بخور.
‫آره، توی مغازه داریم. ‫الان می‌رم میارم.
‫ممنون، آب معدنی آلپ رو ترجیح می‌دم. ‫اگه ممکنه.
‫چی؟ آلپ؟
‫باورم نمی‌شه.
‫عذرخواهی می‌کنم.
‫هنوز بچه‌ست.
‫خدای من، اشکال نداره.
‫ما درک می‌کنیم.
‫لازم نیست حتماً مال آلپ باشه.
‫آلمان یا استرالیا هم خوبه.
‫فیجی باشه هم اشکال نداره.
‫ما اونقدرها هم سخت‌گیر نیستیم.
‫آره، اونا باشه هم اشکال نداره.
‫از همین کتری آب بخور دیگه!
‫از کتری می‌خورم.
‫- خدای من. ‫- نه، خواهش می‌کنم.
‫منو کتک نمی‌زنه.
‫دیدی چطوری داداشـش رو زد؟
‫خیلی ترسیده بودم.
‫منظورت چیه؟ تو هم منو می‌زنی.
‫هی، چک‌های من اونقدر دردناک نیست.
‫ولی هه‌این با تمام قدرت زد...
‫کمکی از دست من برمیاد؟
‫خدای من.
‫نه، نیازی نیست.
‫نه، لازم نیست کمک کنی. ‫می‌تونی بری استراحت کنی.
‫ممنون.
‫راستی، هه‌این...
‫خب،
‫می‌شه یه چیزی بگم؟
‫با اینکه از هم جدا شدین...
‫حتماً، بگو.
‫حرفی که زدم رو به دل نگیر.
‫کدوم حرف.
‫همون روباه مکار و این‌چیزها.
‫- آهان. ‫- هیچ‌وقت مشکلی با روباه‌های مکار نداشتم.
‫اصلاً توی دبیرستان منو روباه مکار ‫صدا می‌کردن.
‫می‌دونستی من شبیه روباه‌ام؟
‫منم می‌خوام عذرخواهی کنم ‫که گفتم خانواده‌تون نابود شده.
‫ولی حقیقت رو گفتی.
‫واقعاً نابود شدیم.
‫موضوع حساسیـه.
‫می‌دونم طلاق گرفتین،
‫ولی چون هنوز همدیگه رو دوست دارین
‫موافقت کردی که بیای اینجا؟
‫نه.
‫موقعیت اورژانسی بود، همین.
‫درسته، شما دیگه غریبه‌این.
‫از اونم بدتریم.
‫ولی ممکنه چیزی بین‌تون باشه...
‫نه، هیچی نیست.
‫که اینطور.
‫اگه بود که طلاق نمی‌گرفتیم.
‫درسته.
‫راست می‌گه.
‫پس لطفاً برداشت اشتباه نکنین،
‫و درمورد این قضیه حدس و گمان‌های ‫الکی نزنین.
‫حتماً. راستی سویونگ رو یادته؟
‫دختر مدیر مدرسه؟
‫جدیداً توی یه مدرسه همین اطراف ‫مشغول به کار شده
‫و ازم شماره‌ی هیون‌وو رو خواست.
‫- ولی بهش ندادم. ‫- می‌تونی بدی.
‫واقعاً می‌تونم؟
‫البته نیازی به اجازه گرفتن ندارم.
‫پس شب‌بخیر.
‫می‌دونستم.
‫اونا آشتی نمی‌کنن.
‫هی، منم نمی‌خوام آشتی کنن.
‫دختره خیلی بی‌ادب‌ـه.
‫اصلاً گوش نمی‌داد، ‫هی می‌پرید وسط حرفـم.
‫خدای من، روباه مکار. ‫اصلاً نباید میومد اینجا.
‫این خونه‌ی قبلی‌مونه.
‫قبل از اینکه هیون‌ته و می‌سون ‫ازدواج کنن
‫اینجا زندگی می‌کردیم.
‫زمین رو براتون گرم کردیم.
‫بابت همه‌چی عذرخواهی می‌کنم.
‫خدای من.
‫لطفاً عذرخواهی نکنین.
‫حتی همسایه‌ها هم توی موقعیت‌های سخت
‫بهم کمک می‌کنن.
‫حالا ما که...
‫قبلاً فامیل بودیم.
‫هیون‌وو گفت نباید کسی بفهمه ‫شما اینجاییـن.
‫من به اهالی دهکده هشدار دادم
‫که از اینترنت استفاده نکنن.
‫اینجا هیچ دوربینی نداریم
‫و کم پیش میاد ‫کسی موبایل هوشمند داشته باشه.
‫پس نگران نباشین و راحت بخوابین.
‫خیلی ممنون.
‫خدای من، کاری نکردم.
‫می‌تونی اینجا خودت رو بشوری.
‫وان کجاست؟
‫وان نداریم.
‫ولی دوش داریم.
‫کجا می‌تونم توی وان بشینم؟
‫هیچ‌جا.
‫- بمب حموم چی؟ ‫- نمی‌تونی استفاده کنی.
‫می‌تونی از این حوله استفاده کنی.
‫[اولین تولد یک هویول]
‫مگه نگفتی هویول اسم برادرزاده‌تـه؟
‫آره، بک هویول.
‫این «هویول»ی که اینجا نوشته
‫امکان نداره همون پسری باشه که دیدم، ‫درسته؟
‫
‫آره، قبلاً همین‌قدر کوچولو بود.
‫خیلی دوست‌داشتنی بود. ‫آره، این حوله مال اونـه.
‫پس همون هویول‌ـه.
‫یعنی این حوله مال چندسال پیشـه؟
‫خدای من.
‫چی شده؟ حوله‌ی نو می‌خوای؟
‫هیون‌وو.
‫می‌دونی...
‫چی از این حوله‌ی هشت‌ساله هم ‫باورنکردنی‌تره؟
‫اینکه...
‫داهی و گون‌یو منو ترک کردن...
‫و اون یون اون‌سونگ عوضی گولـم زد!
‫چه خبره؟
‫بقیه کجان؟
‫سلام.
‫هه‌این و خانواده‌ش کجان؟
‫من از کجا بدونم؟
‫حتماً یه‌جایی هستن دیگه.
‫چیکار کردی؟
‫پس می‌خواستی اینجا بمونن؟
‫چطور می‌تونستیم با کسایی که ‫ازشون دزدی کردیم
‫زیر یه سقف زندگی کنیم؟
‫هنوز تموم نشده.
‫سعی می‌کنن نقطه ضعفـت رو ‫پیدا کنن
‫و تلافی کنن.
‫باید اونا رو نزدیک نگه می‌داشتی...
‫تو فقط...
‫می‌خوای هه‌این رو پیش خودت ‫نگه داری، نه؟
‫فراموشـش کن.
‫بالاخره که فراموشش می‌کنی.
‫پس الکی به خودت حس پشیمونی نده.
‫۲۵ سالـه اینجا زندگی می‌کنم
‫ولی این اولین باره که می‌تونم
‫نوشیدنیـم رو خودم انتخاب کنم.
‫بیا از این به بعد ‫از چیزی که داریم لذت ببریم.
‫باشه؟
‫یادته وقتی داشتی منو می‌فرستادی برم ‫چی بهم گفتی؟
‫یادت نره.
‫من تو رو بیشتر از همه دوست دارم.
‫برای همین هروقت دلم برات تنگ می‌شه
‫و دلم می‌خواد ببینمـت
‫قوی می‌مونم و تحمل می‌کنم.
‫فقط به‌خاطر اینکه دوست دارم.
‫و سر حرفـت هم موندی. ‫خیلی خوب تحمل کردی.
‫هیچ‌وقت کنجکاو نبودی بدونی ‫پسرت اون سر دنیا چیکار می‌کنه.
‫هیچ‌وقت به خودت زحمت ندادی زنگ بزنی. ‫واقعاً خوب تحمل کردی.
‫ولی می‌دونی،
‫من فهمیدم دروغ بود.
‫تحمل کردن از روی عشق، دروغ‌ـه.
‫اگه واقعاً کسی رو دوست داشته باشی
‫نمی‌تونی تحمل کنی.
‫منظورت چیه؟
‫یعنی می‌گی...
‫الان از من متنفری؟
‫نه.
‫منظورم اینه که به هرقیمتی که شده ‫هه‌این رو برمی‌گردونم اینجا.
‫من مثل تو نیستم.
‫از اینکه نمی‌دونم کجاست و چیکار می‌کنه ‫دارم دیوانه می‌شم.
‫من نمی‌تونم...
‫تحمل کنم.
‫می‌دونی چقدر سختی کشیدیم ‫تا به اینجا برسیم؟
‫فکر می‌کنی من چرا این کارها رو کردم؟
‫ما هدف‌مون یکی نیست.
‫همون‌طور که تو این خانواده رو ‫به من ترجیح دادی
‫منم یکی دیگه رو
‫به تو ترجیح می‌دم.
‫تمام هتل‌ها و ویلاها رو چک کن.
‫اینجا مثل جهنم می‌مونه.
‫کدوم جهنمی بهت لحاف ابریشم
‫و زمین گرم می‌ده؟
‫بذار توی حال خودش باشه.
‫حتماً خیلی ناراحت‌ـه.
‫تاحالا روی زمین نخوابیده.
‫فقط روی تشک اسپانیایی رویال ‫خوابش می‌بره.
‫انگار مال ما از مال اون کلفت‌تره.
‫بیا لحاف‌هامون رو عوض کنیم.
‫عزیزم.
‫چیه؟
‫منم همین‌طور.
‫منم اولین باره روی زمین می‌خوابم.
‫منم توی خانواده‌ی ثروتمندی بزرگ شدم.
‫الو؟
‫- بوم‌سوک. ‫- اخبار رو دیدم.
‫همگی حالتون خوبه؟
‫داغونیـم.
‫خیلی برای بابا ناراحتـم.
‫اگه می‌خوای راجع به بابا حرف بزنی ‫قطع کنم.
‫اینجوری نکن.
‫یادت نیست چی گفت؟
‫گفت حتی برای مراسم ختمـش هم نیام.
‫پس حتی خبر مرگـش رو هم بهم نده.
‫بس کن، اینجوری نباش.
‫منم وقتی سالم بود ازش متنفر بودم.
‫ولی الان که مریض شده،
‫خیلی احساس گناه می‌کنم.
‫چرا؟
‫شاید اگه با سول‌هی بهتر رفتار می‌کردم
‫کار به اینجا نمی‌رسید.
‫شاید به‌خاطر بدرفتاری‌های من ‫عصبانی شده و این کار رو کرده.
‫حدوداً ده سال پیش،
‫وقتی بابا گفت می‌خواد همسر قانونیـش شه،
‫من خودم رو کشتم که این کار رو نکنه.
‫برای همین بی‌خیال شد.
‫شاید از اون موقع کینه به دل گرفته ‫و برای همین این نقشه‌ها رو کشیده.
‫این حلقه‌ی مسخره، ارزشش رو نداشت.
‫باید می‌ذاشتم دستـش باشه.
‫پسـش بدم؟
‫الان برم بهش پس بدم؟
‫بوم‌جا.
‫حس می‌کنم اتفاقی که برای بابا افتاد ‫تقصیر من بوده.
‫چرا گریه می‌کنی؟ شوهرت ترکـت کرده؟
‫- نه. ‫- پس پدر یا مادرت مریض شدن؟
‫آره...
‫بابام مریض‌ـه.
‫خدای من.
‫وقتی پدر و مادر آدم مریض می‌شن
‫طبیعیـه که احساس گناه کنی.
‫گریه کن.
‫خودت رو خالی کن ‫و از این به بعد باهاش بهتر رفتار کن.
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫ممنون.
‫مامان!
‫خدای من، چیکار کنم؟
‫چی شده؟
‫یه روانی همه‌جا دنبالم راه میفته ‫و منو «مامان» صدا می‌کنه.
‫چی؟
‫می‌شه بهش بگی دختر منی؟
‫باشه.
‫مامان.
‫دیروقتـه، نباید بیرون باشی.
‫ببخشید، ایشون مامان منـه.
‫- پس برو پی کارت. ‫- چی؟
‫من دخترشـم،
‫برو پی کارت.
‫شما از سئول نیومدین؟
‫اون مامان منـه.
‫نه، مامان منـه!
‫مامان، نمی‌خوای بیای سریالت رو ببینی؟
‫سریالـم؟
‫خب، نمی‌شه سریال‌هام رو نبینم.
‫بریم، پسرم.
‫سریالـم شروع شد.
‫چی شد؟
‫خدای من.
‫
‫من و هیون‌وو سلیقه‌مون مثل همـه.
‫خوابیدی؟
‫دارم می‌خوابم.
‫چطور؟
‫فردا صبح زود باید برم سرکار،
‫برای همین نمی‌تونم ببینمت...
‫فردا صبح زود می‌رم سرکار.
‫کِی برمی‌گردی خونه...
‫باشه.
‫فردا رو مرخصی بگیرم؟
‫می‌تونی فردا رو مرخصی بگیری؟
‫شب‌بخیر.
‫دارم قبل از خواب ‫آهنگ‌های «ام‌پی۳»ت رو گوش می‌دم.
‫آها، اون؟ آهنگ‌هاش چطوره؟
‫همه‌ش قدیمی‌ـه.
‫دوست‌شون دارم.
‫همه‌ش آهنگ‌های مورد علاقمـه.
‫اون ام‌پی۳ مال من نیست.
‫- پس مال کیه؟ ‫- چندسال پیش پیداش کردم.
‫صاحبـش پیدا نشد، ‫برای همین نگه‌ش داشتم.
‫کجا پیداش کردی؟
‫توی دبیرستانم.
‫وسط زمین ورزش.
‫دبیرستان زبان خارجی هانیل نمی‌رفتی؟
‫چرا، روز اول مدرسه پیداش کردم.
‫چی؟
‫پس این مال من بوده؟
‫صبر کن.
‫اون...
‫هیون‌وو بود؟
‫باورنکردنیـه.
‫یعنی...
‫سرنوشتـش این بوده
‫که عاشق من شه؟
‫توی اون لحظه‌ی کوتاه جوری عاشق من شده
‫که این همه مدت نگه‌ش داشته.
‫وقتی بفهمه دختری که عاشقـش شده ‫من بودم،
‫حسابی شوکه می‌شه.
‫ولی چرا هنوز داریش؟
‫حتماً دختره خیلی خوشگل بوده.
‫چی...
‫چیه؟
‫من...
‫یادم نمیاد.
‫یادت نمیاد؟
‫معلومه که نه.
‫قضیه مال چندین سال پیشـه.
‫دقیقاً.
‫وقتی بعد از این همه سال ‫هنوز نگه‌ش داشتی
‫معنیـش این نیست که نمی‌تونی ‫فراموشـش کنی؟
‫پس حتماً خیلی خوشگل بوده.
‫نه بابا، اونجوری نبود.
‫اصلاً یادم نمیاد
‫طرف دختر بود یا پسر، ‫معلم بود یا دانش‌آموز،
‫یا حتی نگهبان.
‫هیچی یادم نیست.
‫پس چرا بازم داری نگه‌ش می‌داری؟
‫نگه‌ش نمی‌دارم.
‫فقط گذاشتم یه گوشه بمونه.
‫باشه، برو.
‫برو، برو بخواب.
‫دیگه چی شده؟
‫پرده.
‫حتماً پرده رو بکش.
‫این اتاق رو به شرق‌ـه،
‫برای همین صبح‌ها نور زیادی میاد توی اتاق.
‫باشه، حالا برو. مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫کمک‌تون کنم؟
‫می‌خوای کمک کنی؟
‫می‌خوام «جاپچا» درست کنم.
‫می‌تونی برام هویج خرد کنی؟
‫باشه.
‫عزیزم، مواظب باش انگشت‌هات رو ‫قطع نکنی.
‫باید خلالی کنی.
‫بهم بگین دقیقاً چقدر باید ‫نازک باشن؟
‫خب... باید...
‫بذار نشونت بدم.
‫- مادر. ‫- بله؟
‫کارتون فوق‌العاده‌ست.
‫به این کار می‌گی فوق‌العاده؟
‫چطور می‌تونین این حرف رو بزنین؟ ‫مثل...
‫هنر مدرن می‌مونه.
‫واقعاً؟
‫خدای من.
‫این جدید بود.
‫دارین جاپچا درست می‌کنین، نه؟
‫دیگه چیکار باید بکنین؟
‫بعد...
‫باید چندتا تخم‌مرغ بپزم.
‫- دقیقاً چطوری می‌پزین؟ ‫- تخم‌مرغ رو؟
‫خیلی راحتـه. نشونت بدم؟
‫مشتاقم ببینم.
‫شما واقعاً فوق‌العاده‌این.
‫با دوتا دست‌هام هم می‌تونم بشکونم.
‫خدای من، مادر.
‫واقعاً عالیه.
‫جدی؟ می‌خوای یه چرخ هم بزنم؟
‫چرخ؟
‫شوخی می‌کنم.
‫چرا نظرت عوض شده؟
‫خودت گفتی ویلاتون خالیـه.
‫چی شده؟ شوهرت مخالفـه؟
‫می‌ترسه خبرنگارها بفهمن؟
‫باورنکردنیـه.
‫وقتی توی کارش به مشکل خورده بود ‫کی کمکـش کرد؟
‫چطور می‌تونه با شوهر من ‫همچین کاری بکنه؟
‫فراموشـش کن.
‫باورنکردنیـه.
‫اینجایین.
‫همه‌جا رو دنبال‌تون گشتم.
‫دنبال من چرا؟
‫دیگه تمیز شدن.
‫اصلاً بو نمی‌دن.
‫واقعاً؟
‫- اگه می‌خوای بردار برای خودت. ‫- واقعاً؟
‫ولی اینا قیمت‌شون خیلی بالاست.
‫اشکال نداره، مال تو باشه.
‫پس چطوره بذارین موهاتون رو درست کنم؟
‫من خیلی حرفه‌ایـم.
‫چه مدل مویی می‌خواین؟
‫خب، چه مدل مویی بلدی؟
‫همه مدلی.
‫قبلاً توی چونگدام‌دونگ کار می‌کردم، ‫می‌دونستین؟
‫می‌سون، چه خبر؟
‫بعد از فیلم «حس ششم» ‫این بهترین چرخش داستان بود.
‫حتی کف دستـم هم عرق کرده.
‫شنیدم پشت سر اون روباه مکار حرف می‌زدی
‫بعد یهو خودش ظاهر شده.
‫این اتفاق فقط توی فیلم‌ها و سریال‌ها میفته.
‫از همه‌ی سریال‌ها هیجان‌انگیزتره.
‫- آره. ‫- خب تعریف کن چی شد؟
‫بچه‌ها، بعداً حرف می‌زنیم.
‫نه، شنیدم مادر هه‌این روانی‌ـه.
‫یعنی چی؟ این چرت و پرت‌ها چیه؟
‫- برین! ‫- صبر کن!
‫من نمی‌رم. ‫شوهرم همه‌چی رو برام تعریف کرده.
‫شنیدم به محض اینکه رسیده ‫پاش رو گذاشته روی پشکل گاو
‫و حسابی گریه کرده.
‫خیلی بامزه‌ست، چطور ممکنه ‫تا برسه پاش رو بذاره روی پشکل؟
‫ولی بیا صادق باشیم.
‫- کسی که واقعاً پاش رفته روی پشکل، مامانتـه. ‫- درسته.
‫خانواده‌ی همسر سابق پسرشـن ‫که بدجور هم از هم جدا شدن.
‫بعد از اینکه فقیر و بدبخت شدن ‫شبونه فرار کردن اومدن اینجا
‫و خانم جئون اونا رو توی خونه‌ش راه داد.
‫آره، من اخبار رو دیدم. ‫دیگه هیچی به نامشـون نیست.
‫مامانـت با اینکه خشن به نظر میاد ‫ولی قلب مهربونی داره.
‫- آره. ‫- ممنون.
‫راستی، این زن چرا انقدر بی‌شرمـه؟
‫چطور جرئت می‌کنه بعد از کاری که کرده ‫بیاد اینجا؟
‫- درسته. ‫- می‌دونی چیه؟
‫دوست دارم یه بار ببینمش.
‫منم همین‌طور.
‫چیه؟ چیزی روی لب‌هامـه؟
‫پس ببین.
‫می‌خواستی منو ببینی، ‫پس خوب نگاه کن.
‫دارایی‌هامون فعلاً مسدود شدن.
‫ما فقیر و بدبخت نیستم.
‫درسته که دیروقت رسیدیم ‫ولی نصف شب فرار نکردیم.
‫و به زودی از اینجا می‌ریم.
‫پس ما آویزون اونا نشدیم.
‫فهمیدین؟
‫- بله. ‫- بله.
‫خدای من.
‫منو چی فرض کردی؟
‫صبر کنین.
‫سلام.
‫صبحونه نخوردی.
‫دارم اینا رو می‌برم باغ.
‫نودل سوپ لوبیای سرد ‫خوشمزه و تازه‌ست.
‫یکم می‌خوای؟
‫طول روز کربوهیدرات نمی‌خورم.
‫خدای من، پس کِی می‌خوری؟
‫چه حسی دارین که ‫جوان‌ترین رئیس کره شدین؟
‫برنامه تون چیه؟
‫برنامه‌هاتون با رئیس قبلی فرق داره؟
‫شایعه شده که قراره ساختارها رو ‫به کل تغییر بدین، حقیقت داره؟
‫حال رئیس هونگ چطوره؟
‫[مجتمع تجاری کوئینز]
‫برنامه‌ام اینه که تا سال ۲۰۲۵ ‫توی سنگاپور یه شرکت تاسیس کنم
‫تا بتونیم وارد بازار خارجی بشیم.
‫۱۴۰ میلیارد وون پول لازم داریم
‫تا این شرکت رو تاسیس کنیم ‫که هدفش ایجاد یه بستر مناسب
‫برای ساخت سوپرمارکت و مجتمع‌ تجاری ‫در خارج از کشوره.
‫رفتم زندان و با آقای سونگ صحبت کردم.
‫فکر نکنم بدونه بودجه‌ی مخفی رئیس کجاست.
‫اون بودجه رو درست می‌کرده ‫و می‌فرستاده خارج از کشور
‫ولی نمی‌دونه الان کجاست.
‫چطور ممکنه؟
‫توی دفتر رئیس به صورت دستی ‫حساب کتاب‌ها رو درست می‌کردن
‫و به تایید رئیس می‌رسوندن.
‫پروسه‌ی پول‌شویی‌شون خیلی پیچیده بوده ‫چون از طریق ۱۰ کشور انجام می‌شده.
‫آخرین مقصد یه بانک توی لابوآن مالزی بوده
‫ولی پول اونجا هم نبود.
‫می‌خواستین منو ببینین، رئیس یون؟
‫بدون هیچ مکثی...
‫منو رئیس خطاب کردی.
‫چرا باید مکث کنم؟
‫اوضاع تغییر کرده.
‫من دیگه نه عضوی از کوئینز هستم ‫نه شوهر هه‌این.
‫که اینطور.
‫ولی حیف شد.
‫چون حس خوبی ندارم که تو ‫تیم حقوقی‌مون رو مدیریت کنی.
‫معلومه، درک می‌کنم.
‫آقای بک.
‫دیگه لازم نیست فیلم بازی کنی.
‫چون خودتون در جریان همه‌چی هستین، ‫صادقانه حرف می‌زنم.
‫هنوز منتظرم.
‫برای «بک‌هوا»، «تاپونگ» و «هوانگ و کیم» ‫رزومه‌ام رو فرستادم.
‫داریم درمورد حقوقم مذاکره می‌کنیم ‫که توی این شغل کار راحتی نیست.
‫اگه یه مدت از میادین دور باشی ‫به سختی می‌تونی حقوقت رو بالا ببری.
‫همون‌طور که می‌دونین، ‫من از طلاق پولی نگرفتم.
‫پس باید یه‌جوری خرجـم رو دربیارم.
‫فقط یه ماه زمان لازم دارم.
‫می‌شه لطفاً کمکـم کنین؟
‫پس دنبال کار جدید می‌گردی؟
‫درسته، همون‌طور که می‌دونین
‫من به اسناد محرمانه‌ی تیم حقوقی ‫هیچ دسترسی‌ای ندارم.
‫پس نیازی نیست نگران باشین.
‫می‌تونی بری.
‫کجاست؟
‫هه‌این رو می‌گم.
‫دیروز تو رفتی دنبالشون دیگه، نه؟
‫پس بگو کجاست؟
‫متاسفانه،
‫منم خبر ندارم.
‫رفتی دنبالشون ولی نمی‌دونی کجاست؟
‫دقیقاً.
‫گمونم نتونست به من اعتماد کنه.
‫برای همین ماشین رو برداشت و رفت ‫و موبایلش رو هم جواب نمی‌ده.
‫لطفاً اگه پیداش کردین
‫به منم خبر بدین.
‫حتماً.
‫صاحب واقعی این فنجون شمایین.
‫به شما خیلی بیشتر میاد.
‫لباستون رو دوست دارم.
‫خیلی شیک و مجلل شدین. ‫با همیشه فرق کردین.
‫برای همین هیچ‌وقت تیپ نمی‌زدم.
‫چون با یه لباس خوب ‫سریع شیک و مجلل می‌شم.
‫لطفاً قبل از اینکه اسپا رو تعطیل کنیم ‫یه سر بیاین.
‫بذارین برای آخرین بار ازتون پذیرایی کنم.
‫می‌خوای تعطیل کنی؟
‫چی؟
‫چرا؟ پول خوبی درنمیاری؟
‫معلومه، باید تعطیل کنی.
‫واقعاً؟
‫خیلی وقتـه اون اسپا رو داری.
‫دقیقاً.
‫همیشه فکر می‌کردم با جوان کردن دیگران ‫خودم رو پیر می‌کنم.
‫- نباید این اتفاق بیفته. ‫- واقعاً.
‫وقتی مدیرعامل شدم، ‫می‌خوام با محصولات مجتمع تجاری،
‫یه برند لوازم آرایش بزنم.
‫نظرتون چیه؟
‫مثل «لافایت» یا «هارودز»،
‫باید برای مرکز تجاری‌مون یه برند لوکس...
‫صبر کن.
‫مدیرعامل شی؟
‫- چی؟ ‫- مدیرعامل کجا؟
‫مگه من جای هه‌این رو نمی‌گیرم؟
‫آهان، اگه به این زودی جایگزینـش شم ‫عجیب می‌شه، نه؟
‫پس چطوره اول مدیر یه بخشی شم؟
‫چیه؟
‫اسپات رو تعطیل کن،
‫وسایلـت رو جمع کن ‫و برو آمریکا به مدیر جو ملحق شو.
‫اگه اینجا گیر بیفتی، برامون بد می‌شه.
‫اگه می‌خوای می‌تونی اونجا ‫یه برند کوچک آرایشی راه بندازی.
‫برات سرمایه‌گذار پیدا می‌کنم.
‫می‌تونی کسب و کارت رو تعطیل کنی، ‫خونه‌ت رو عوض کنی و مخفی شی.
‫ولی اگه پدر باشی تنها چیزی که ‫نمی‌تونی تغییر بدی،
‫محل تحصیل بچه‌تـه.
‫دخترش سال آخری‌ـه.
‫می‌خواد از طریق یادگیری ویولن‌سل ‫وارد دانشگاه شه.
‫به جرم کلاه‌برداری
‫و تخطی از قانون حریم خصوصی ‫ارتباطات الکترونیکی ازت شکایت کردم،
‫ولی چون نقل‌مکان کرده بودی ‫نتونستن برگه‌های دادگاه رو تحویلت بدن.
‫همه‌جا دنبالت گشتم.
‫پس تمام مدت این فیلم رو داشته.
‫حتماً یه کپی ازش گرفته.
‫اون کیه؟
‫سوچول، بذار هویت واقعی همسر سابقت،
‫چئون داهی رو برات فاش کنم.
‫ممکنه یکم بترسی.
‫گفته بودی اگه کنار یه زن بزرگ‌تر از خودت ‫غذا بخوری، کهیر می‌زنی.
‫ولی راستش، من ۵ سال ازت بزرگترم.
‫هرچیزی درمورد پدر و مادرم، ثروت‌شون ‫و تحصیلاتم بهت گفتم، دروغ بود.
‫درضمن، گون‌یو پسر تو نیست.
‫یعنی معلوم نبود؟
‫زاویه‌های صورت تو تیزه، مال اون ملایمه.
‫چطور شک نکردی؟
‫منم ناراحتم که مجبورم ترکـت کنم.
‫هیچ‌وقت مردی مثل تو پیدا نمی‌کنم.
‫باهام ازدواج می‌کنی یا نه؟
‫گفتم نه.
‫باشه پس دستکش‌هات رو بده به من.
‫هم شیطونی هم دست و پا چلفتی.
‫دوباره بگو اسمـم چی بود؟
‫چئون داهی.
‫پولداری ولی باهوش نیستی.
‫بهم قول می‌دی که مجبور نمی‌شم ‫باهات ازدواج کنم؟
‫آره.
‫راستی، شال‌گردنـت گرمـه؟
‫نباید منی که هرچی می‌خواستم رو ازت گرفتم، ‫فراموش می‌کردی.
‫لطفاً برای شروع مسیر جدید زندگی‌شون
‫تشویق‌شون کنین.
‫جفت‌شون خوش‌قیافـن.
‫هی.
‫اعصابـم رو خرد نکن.
‫خیلی لجـم گرفت که هه‌این به حرفـم گوش نکرد
‫و با این پسره ازدواج کرد.
‫بهتره سریع سوچول رو گول بزنی ‫و باهاش ازدواج کنی.
‫باشه.
‫اسم واقعیـت رو بهش نگو.
‫از اسم جعلی استفاده کن.
‫نه، اسم واقعیـم رو می‌گم.
‫راستی، کجاست؟
‫اونجاست.
‫هیچ‌وقت ازدواج نکنی‌ها.
‫خیلی سخته.
‫امکان نداره.
‫این همون پسر لوسیـه که می‌شناختم؟
‫چه قدش بلنده، همین‌جوری می‌پسندم.
‫نه، پشت سرش.
‫اون احمق، اصلاً عوض نشده.
‫- خدای من. ‫- حالا که اومدین یه چیزی بخورین.
‫خداحافظ.
‫- قربان. ‫- خوشحال شدم دیدمتـون.
‫کجا بودین؟ دنبال‌تون می‌گشتم.
‫خوشحالـم تشریف آوردین.
‫بفرمایید.
‫ولی منو نشناختی.
‫سلام.
‫اسم من چئون داهی‌ـه.
‫«چئون داهی»؟
‫چه اسم قشنگی.
‫اسم‌تون مثل صورت‌تون زیباست.
‫آهان.
‫هنوز غذا نخوردین.
‫بذار ببینم.
‫بازم مثل گذشته
‫منو فراموش کن.
‫گون‌یو رو هم همین‌طور.
‫برات سخت نیست، ‫چون هوش درست حسابی نداری.
‫هی.
‫چرا گریه می‌کنی؟
‫کجا می‌تونم داهی رو پیدا کنم؟
‫نمی‌تونی.
‫همه‌چی رو جمع کرد و برد. ‫احتمالاً الان یه‌جا مخفی شده.
‫نه، اشتباه می‌کنی، ‫یه‌چیزی رو جا گذاشته.
‫چی رو؟
‫منو.
‫من هنوز اینجام.
‫قبلاً می‌گفت
‫من باارزش‌ترین آدم دنیام.
‫پس منو ول کرد کجا رفت؟
‫خدای من، بیدار شدی؟
‫سلام، بیدار شدی.
‫صبر کن.
‫اینو ببین، گون‌یو.
‫این عروسک مورد علاقه‌ی من بود.
‫ولی الان چه فایده‌ای داره؟
‫دیگه ورق برگشته.
‫- دوباره ورق رو برمی‌گردونم. ‫- ولی چطوری؟
‫اون‌سونگ به صورت قانونی به اینجا نرسیده ‫و من اینو ثابت می‌کنم.
‫باشه.
‫بذار بگیم مدرک داریم که ثابت می‌کنه ‫کارش غیرقانونی بوده.
‫شکایت، دادگاه، دوباره شکایت بابت سهام...
‫حداقل ۵ سال طول می‌کشه.
‫- پس مطمئنی؟ ‫- میان‌بُر می‌رم.
‫- چه میان‌بری؟ ‫- سرمایه‌گذاری تقلبی.
‫نقشه‌ش از اول این بود که
‫با ایده‌های جدید تجاری و وعده‌ی ‫سرمایه‌گذاری تقلبی دو هزار میلیاردی
‫خانواده رو فریب بده ‫و سهام‌شون رو بدزده.
‫اگه بتونم ثابت کنم، دارایی‌های ‫توقیف شده‌شون رو پس می‌گیرن.
‫و مهم‌تر از اون، قدرتـش رو از دست می‌ده.
‫سهام چی؟
‫سهام رو نمی‌تونی ازش بگیری.
‫از تاکتیک خودش استفاده می‌کنم.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- هیچ‌کار دیگه‌ای نداشتم.
‫باید بهمون شغل‌های جدید بدن. ‫اینجوری معذبـم.
‫حس بدی دارم.
‫تا حالا تماس آقای هونگ رو ‫رد نکرده بودم.
‫حس بدی نداشته باش.
‫بهترین راه اینه که سریع ‫ارتباطـت رو قطع کنی.
‫ولی مگه تو با خانم هونگ ‫خیلی صمیمی نبودی؟
‫نمی‌دونم درمورد کی صحبت می‌کنی.
‫- خدای من. ‫- خدای من.
‫می‌دونین چرا «دوستی» و «وفاداری» ‫اسم‌های انتزاعی هستن؟
‫چون وجود خارجی ندارن.
‫به نظر نمیاد منشی نا و خانم هونگ ‫باهم در ارتباط باشن.
‫فعلاً داره استراحت می‌کنه.
‫می‌خواد یه مدت با بچه‌ش بره یه مزرعه.
‫- آقای بک چی؟ ‫- اونم این روزها هیچ‌کاری انجام نمی‌ده.
‫برای همین فقط رزومه می‌نویسه
‫و مصاحبه‌ی کاری می‌ره.
‫نمی‌خوام بشنوم! ‫برو مدیرهای اجرایی رو بیار!
‫- دستگیرشون کنین! ‫- دستگیرشون کنین!
‫کوئینز باید این کلاه‌برداری سرمایه‌گذاری ‫رو حل کنه!
‫هی، چیکار می‌خوای بکنی؟
‫انگار خیلی عصبانی‌ان.
‫مدیر تیم حقوقی هم طرف اوناست!
‫با اون خانواده ازدواج کرده!
‫نه، اشتباه می‌کنین.
‫اون هم از کار هم از خونه اخراج شده.
‫هیچ قدرت و نفوذی نداره.
‫به‌هرحال...
‫اومدم حرف‌هاتون رو بشنوم.
‫ما داستان‌‌مون رو تعریف کردیم.
‫کوئینز با پیشنهاد قیمت ۵ برابر بازار ‫ما رو کشوند پای معامله
‫بعد گفتن پروژه‌ی مجتمع تفریحی ‫شکست خورده
‫و قیمت پیشنهادی‌شون ۲ برابر قیمت بازار شد؟
‫فکر کنم قرارداد دوگانه باشه.
‫- بذارین قرارداد رو ببینم و... ‫- چرت و پرت نگو.
‫[وکیل هوانگ]
‫[مدیر بانک گو بون‌جون]
‫[نماینده‌ی مجلس هان]
‫[مدیر ریو]
‫[وسط جلسه هستم، بعداً تماس می‌گیرم]
‫خدای من!
‫اینجا چیکار می‌کنین؟
‫آخر هفته‌ها هم کار می‌کنین؟
‫بله.
‫علف‌ها هیچ‌وقت رشدشون متوقف نمی‌شه.
‫بعد از اینکه کار صبح‌مون تموم شد
‫هیچی بیشتر از یه نوشیدنی سرد
‫و پنکک پیازچه، نمی‌چسبه.
‫که اینطور.
‫وسط طبیعت زندگی فوق‌العاده‌ای ‫برای خودتون درست کردین.
‫حسودیـم می‌شه.
‫خدای من.
‫مردم بشنون یه آدم ثروتمند ‫به چندتا کشاورز حسودیش می‌شه،
‫از خنده روده بُر می‌شن.
‫راستی، نمی‌دونم تاحالا این نوشیدنی رو ‫خوردین یا نه.
‫یه بار خوردم.
‫سی سال پیش توی دانشگاه ‫از روی کنجکاوی امتحانش کردم.
‫پس امروز هم امتحان کنین.
‫خدای من.
‫- بفرمایید. ‫- خدای من.
‫ممنون.
‫خب.
‫پس...
‫باید یه چیزی بگیم، ولی چی بگیم؟
‫بگیم «سلامتی مهم‌ترین چیزه»؟
‫نمی‌تونیم اینو بگیم
‫چون پدرشون بستری شدن.
‫پس چطوره بگیم
‫«از آشنایی باهم خوشبختیـم»؟
‫اونم نمی‌شه
‫چون با توجه به وضعیت الان‌شون
‫زیاد خوشبخت نیستن.
‫بیاین فقط...
‫نوشیدنی هامون رو بخوریم
‫ولی...
‫خدای من.
‫حالت خوبه؟
‫بیا...
‫بیا بازم نوشیدنی بخوریم.
‫احمق نباش، باید بریم خونه.
‫نه، من برنمی‌گردم اونجا.
‫خدای من، خونه‌مون انقدر بده؟
‫اعتراف می‌کنم قدیمی‌تر از...
‫نه، به خاطر خونه نیست!
‫به عنوان سرپرست خانواده،
‫باید آروم‌شون کنم و بگم
‫هیچ مشکلی وجود نداره.
‫همه‌چی درست می‌شه
‫و فردا برمی‌گردیم خونه‌مون.
‫ولی الان نمی‌تونم این حرف رو بزنم.
‫خجالت می‌کشم باهاشون رو به رو شم،
‫برای همین نمی‌خوام برم خونه.
‫خدای من.
‫امروز صبح،
‫به صمیمی‌ترین دوستـم زنگ زدم.
‫تاحالا همچین درخواستی ازش نکرده بودم.
‫بهش گفتم ۲۰ میلیون بهم قرض بده ‫چون هیچ پولی نداریم.
‫خب؟
‫گفت نه.
‫چون به زودی دادستان ازمون بازجویی می‌کنه
‫و خبرنگارها دنبالمـون هستن،
‫دودل بود که بهمون پول بده یا نه.
‫آهان.
‫شوکه شده بودم.
‫چون صمیمی‌ترین دوست‌تون بوده،
‫حق داشتین شوکه شین.
‫نه، به خاطر اون نبود.
‫از اینکه حتی ۲۰ میلیون وون هم ندارم ‫شوکه شده بودم.
‫همین تازگی‌ها یه برگه‌ی مالیاتی ‫به مبلغ ۴۵.۶ میلیارد وون امضا کردم.
‫ولی الان حتی ۲۰ میلیون هم ‫توی جیبـم ندارم.
‫خیلی احساس بدبختی می‌کنم.
‫ببین.
‫نمی‌دونم این حرف حالت رو بهتر می‌کنه یا نه.
‫بگو.
‫ولی هیچ‌کس نداره.
‫هیچ‌کس همچین پولی توی جیبـش نداره.
‫آقای بک! می‌دونم داری دروغ می‌گی ‫که حال منو بهتر کنی!
‫جدی می‌گم!
‫من تاحالا همچین پولی نداشتم.
‫خیلی‌خب.
‫بعداً حرف می‌زنیم.
‫خاله هه‌این.
‫آها تویی، سلام.
‫شنیدم توی دردسر بدی افتادین.
‫آره، یکم.
‫داستانـش طولانیـه.
‫شنیدم نباید به کسی بگیم شما اینجایین.
‫خیال‌تون از اکیپ ما راحت باشه.
‫اکیپ شما؟
‫اکیپ کافی‌نت یونگ‌دوری.
‫من عملاً مدیر اونجا محسوب می‌شم.
‫که اینطور.
‫باشه.
‫ممنون.
‫خدای من، به هوش اومد.
‫- هه‌این. ‫- حالت خوبه، هه‌این؟
‫یکم آب بخور، عزیزم.
‫نباید بری بیمارستان؟
‫آره، نباید بری؟
‫من خوبـم.
‫دیشب خوب نخوابیدم ‫برای همین سرم گیج رفت.
‫داروهات رو می‌خوری؟
‫چه دارویی؟ مگه مریضـه؟
‫آره، برای کم‌خونی.
‫کم‌خونی داری؟ ‫آزمایشات چک‌آپـت که خوب بود.
‫شدیده؟
‫خدای من، شلوغـش نکن.
‫منم کم‌خونی دارم.
‫منم چون دیشب خوب نخوابیدم ‫سرگیجه دارم.
‫حالا نه که سوچول خیلی حالش خوبه.
‫همه‌مون داریم عذاب می‌کشیم.
‫ولی بازم غش کردن طبیعی نیست.
‫فردا با هیون‌وو برو سئول بیمارستان.
‫باشه، می‌رم.
‫چیه؟ من خسته‌ام.
‫چرا انقدر با هه‌این بدرفتاری می‌کنی؟
‫- کِی بدرفتاری کردم؟ ‫- اون مریض‌ـه.
‫غش کرده.
‫حتی غریبه‌ها هم نگران می‌شن.
‫مهم نیست، مادرشوهرش...
‫نه، مادرشوهر سابقـش مراقبشـه.
‫مگه ندیدی؟
‫هه‌این سریع حرفـش رو قبول کرد.
‫تاحالا دیدی هه‌این انقدر سریع ‫حرف منو قبول کنه؟
‫سون‌هوا، فکر می‌کنی همه‌چی رو ‫درمورد هه‌این می‌دونی؟
‫نه، معلومه که نه. ‫نیازی هم نیست که بدونم.
‫سون‌هوا.
‫چیه؟
‫خدای من.
‫سون‌هوا!
‫چت شده؟
‫انقدر اسمـم رو صدا نکن.
‫هه‌این...
‫هه‌این چی شده؟
‫فقط یه لطفی بهم بکن.
‫باهاش بهتر رفتار کن ‫تا بعداً پشیمون نشی.
‫خواهش می‌کنم.
‫چرا پشیمون شم؟
‫من هیچ‌وقت کاری نمی‌کنم ‫که بعداً ازش پشیمون شم.
‫خدای من، خیلی ناراحت‌کننده‌ست.
‫بدجور دلـش می‌شکنه.
‫خدای من.
‫چرا هیچ‌کدوم از شوهرهای سابق من ‫مثل اون نیستن؟
‫با دکترت تماس گرفتم.
‫- فردا می‌تونی ببینیش. ‫- بشین.
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫چی؟
‫یه‌روزهایی، لباسـش تخم‌مرغی‌ـه.
‫[توافق خرید زمین]
‫منشی نا؟
‫بیا انبار دفتر کارت دارم.
‫باشه.
‫فکر کنم با اعتراض‌کننده‌هایی که ‫برای زمین جمع شدن،
‫صحبت می‌کنه.
‫خیلی‌خب.
‫بعداً حرف می‌زنیم.
‫باهاش در ارتباطی؟
‫بگو چه چیزهایی کشف کردی
‫و به من نگفتی.
‫یه تقلب در سرمایه‌گذاری ملکِ معمولی‌ـه.
‫یه واسطه زمین مذکور رو از صاحب‌‌هاش ‫خریداری کرده،
‫و ۵ برابر قیمت بازار پیشنهاد داده.
‫بعد با کوئینز یک سوم همون قیمت رو ‫قرارداد بستن.
‫قرارداد دوگانه؟
‫این یه کلاه‌برداری عامدانه‌ست.
‫باید ثابت کنیم.
‫اون واسطه چی؟ گفته یه واسطه‌ای بوده.
‫کره‌ایـه؟ فرار کرده؟
‫[شرکت پردایس لند]
‫[برگزارکننده‌ی مراسم عروسی سانرایز]
‫ناپدید شده
‫ولی این هفته عروسیشـه.
‫فکر کنم می‌خواد بلافاصله بعد از عروسی ‫سوار هواپیما شه و فرار کنه.
‫ولی نمی‌تونه.
‫صاحب‌زمین‌ها رو متقاعد کردم ‫ازش شکایت کنن
‫و ممنوع الخروجـش کنن.
‫باشه.
‫وقتی بگیریمش اوضاع روی روال میفته.
‫آره.
‫ولی تو نباید خودت رو
‫نگران این مسائل کنی.
‫چرا؟ چرا نکنم؟
‫وضعیت منو ببین.
‫خودم دارم می‌میرم،
‫خانواده‌ام نابود شدن، ‫فقیر و بی‌خانمان شدیم،
‫پدربزرگـم توی کماست،
‫داهی فرار کرده،
‫و سوچول عقلش رو از دست داده.
‫ولی بدترین قسمتـش اینه که
‫توی خونه‌ی شوهر سابقـم زندگی می‌کنم.
‫این موضوع...
‫انقدر بده؟
‫پس توی این موقعیت
‫باید یه کاری انجام بدم.
‫حتی امروز به خودم آمپول زدم ‫تا گلبول‌های سفیدم بالا بره.
‫نمی‌خوام بیکار بشینم.
‫آهان، کار خوبی کردی.
‫آره، اگه این کار رو ادامه بدم
‫بالاخره می‌تونم روی پای خودم وایستم.
‫اون‌وقت تو می‌تونی بدون نگرانی ‫منو رها کنی.
‫اینجوری بالاخره ‫مثل زوج‌های طلاق گرفته‌ی واقعی
‫راه‌مون از هم جدا می‌شه.
‫هدفـم اینه.
‫که برای همیشه راه‌مون از هم جدا شه.
‫از این به بعد،
‫همه‌چی رو بهت می‌گم.
‫تا جایی که بدنت تحمل کنه
‫هرکاری بتونیم انجام می‌دیم.
‫باید هرچه زودتر
‫به هدفت برسی.
‫باشه.
‫[کارت شناسایی، هونگ هه‌این]
‫[مرکز درمانی دانشگاه سانگ‌مین، ‫هونگ هه‌این]
‫[مرکز درمانی دانشگاه سانگ‌مین]
‫پارک می‌کنم و میام بالا.
‫باشه.
‫[شما بیمار هستید؟ بله]
‫[نمایش مدارک قبلی]
‫[در حال بارگذاری]
‫[معرفی‌نامه]
‫[تومورها اعصاب مرکزی رو دربرگرفته است]
‫[درمان به دلیل کمبود گلبول‌های سفید ‫ناموفق بود]
‫[تخمین طول عمر ۳ ماه می‌باشد]
‫صبر کنین! شما کی هستین؟
‫حتی مدیر بیمارستان هم ‫اسم شما رو به من نگفت.
‫ولی بالاخره تونستم ببینمتـون.
‫این تشخیص رو شما نوشتین.
‫پس بگین ببینم.
‫چطوری می‌تونم هونگ هه‌این رو نجات بدم؟
‫فقط همین رو می‌خوام بدونم.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫دارم می‌رم اتاق دکتر.
‫دکتر زنگ زد.
‫اون‌سونگ اومده اینجا.
‫ببخشید.
‫شما نه عضوی از خانواده‌ش هستین ‫نه قیم‌ش، پس وظیفه ندارم جواب بدم.
‫حرفی برای گفتن ندارم.
‫واقعاً؟
‫اگه قیم‌ش شم بهم می‌گین؟
‫[سوپرمارکت یونگ‌دوری]
‫سلام.
‫گرسنه نیستین؟
‫لطفاً بشینین.
‫خب...
‫راستـش...
‫بله؟
‫من از یه خانم پیر دستمال قرض گرفتم.
‫کدوم خانم پیر؟
‫خب، اون...
‫اون یه پسر داشت.
‫خب، اسمـش چی بود؟
‫اسمـش رو نمی‌دونم.
‫یه مرد معمولی بود.
‫شبیه لزلی چونگ بود.
‫توی محله‌ی ما؟
‫نه، فکر نکنم.
‫صدای خوبی هم داشت.
‫صداش مثل خواننده‌ها بود.
‫مردی که شبیه لزلی چونگ‌ـه ‫و صداش مثل خواننده‌هاست؟
‫توی محله‌ی ما؟
‫اگه روح نبوده باشه، فکر کنم اشتباه می‌کنین.
‫نه، اشتباه نمی‌کنم.
‫واقعاً شبیه بود.
‫خدای من.
‫اومدن.
‫گرسنه‌تون نیست؟
‫- چرا. ‫- باشه، بریم غذا بخوریم.
‫به‌موقع اومدین.
‫شام حاضره، بریم بخوریم.
‫شام چی داریم؟
‫دنده کبابی درست کردم.
‫- دنده کبابی؟ ‫- شیرین شده.
‫- امیدوارم دوست داشته باشین. ‫- بلوط هم توش ریختی؟
‫
‫گریس اومد پیشـت؟
‫بهش جواب منفی دادی؟
‫آره، دادم.
‫آفرین، باید بفهمه جایگاه‌ش کجاست.
‫یه خبر به رسانه‌ها بده ‫که من مدیرعامل مرکز تجاری می‌شم.
‫نه، اونجا رو برای هه‌این نگه داشتم.
‫یعنی چی؟
‫هه‌این برمی‌گرده.
‫تا اون‌موقع خودم اونجا رو مدیریت می‌کنم.
‫به این آسونی‌ها نمی‌میره.
‫انقدر ازش مراقبت می‌کنم
‫تا زنده بمونه ولی بیهوش باشه.
‫تا وقتی توی کما باشه، ‫مسئولیت ۲۱% سهام با منـه.
‫متوجه‌ای؟
‫[ممنوع الخروجی منو لغو کن، ‫این آخرین هشدارتـه]
‫[آقای یون اون‌سونگ]
‫چیکار کردی؟
‫بهت که گفتم.
‫من و تو هدف‌مون یکی نیست.
‫رئیس کجاست؟
‫نباید این کار رو بکنی.
‫اگه بمیره چی؟
‫کاریش نمی‌شه کرد.
‫[هونگ هه‌این]
‫دارم راه میفتم.
‫این موقع شب کجا می‌ری؟ ‫بیا شام بخوریم.
‫می‌رم...
‫یه قدمی بزنم.
‫فکر کنم هیون‌وو کم کم برسه.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫بهتره صبر کنیم هیون‌وو بیاد ‫بعد باهم شام بخوریم.
‫باشه، پس.
‫زیاد دور نشو، باشه؟
‫باشه.
‫[بک هیون‌وو]
‫هیون‌وو؟
‫[بک هیون‌وو]
‫آقای «پیون سونگ‌اوک»؟
‫دنبال‌تون می‌گشتم.
‫که اینطور.
‫من باید بعد از عروسیـم بوراکای می‌بودم.
‫ولی به لطف تو، اوضاع پیچیده شد.
‫پیامـم به دستت رسید؟
‫بله، منم جواب دادم و گفتم
‫باید قانونی حلـش کنیم...
‫چون بی‌خیال این پرونده نمی‌شم.
‫[بخش پایانی]
‫دقیقاً.
‫وقتی بعد از این همه سال ‫هنوز نگه‌ش داشتی
‫معنیـش این نیست که نمی‌تونی ‫فراموشـش کنی؟
‫پس حتماً خیلی خوشگل بوده.
‫نه بابا.
‫اونجوری نبود.
‫اصلاً یادم نمیاد
‫طرف دختر بود یا پسر،
‫معلم بود یا دانش‌آموز،
‫یا حتی نگهبان. ‫هیچی یادم نیست.
‫نزدیک بود.
‫واقعاً مثل یه مدیرعامل تیز و باهوش‌ـه.
‫چطور انقدر سریع فهمید؟
‫همین‌که ام‌پی۳ رو دیده، غریزه‌ش بهش گفته ‫مال یه دختر بوده.
‫واقعاً نزدیک بود.
‫نزدیک بود لو برم.
‫مگه نمی‌گفتی
‫مثل شاهزاده که دنبال سیندرلا می‌گشت
‫کل اون مدرسه رو دنبال دختره گشتی؟
‫آره.
‫واقعاً خوشگل بود.
‫- هنوز قیافه‌ش رو یادته؟ ‫- کاملاً.
‫دختر ایده‌آلم بود.
‫فکر می‌کنی اگه ببینیـش می‌شناسیش؟
‫درجا.
‫می‌دونم خیلی دیر شده،
‫ولی شاید اون دختر سرنوشتـت بوده.
‫دوست دارم بدونم الان کجاست ‫و داره چیکار می‌کنه.
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫
‫- چه تحقیری شد؟ ‫- می‌کشمت!
‫ولی بازم، همون تصمیم رو می‌گرفتم.
‫باید تا الان فهمیده باشی ‫که هرکاری بخوام انجام می‌دم.
‫با هیچ پولی نمی‌شه ‫این تجربه رو خرید.
‫- خودت گفتی نگه‌ش دارم! ‫- پارتی‌بازی؟
‫اون از خونه می‌ره؟ ‫می‌خواد با تو توی یه خونه زندگی کنه؟
‫امکان نداره. ‫حسودیـش شده؟
‫شنیدم به روی خودش نمیاره.
‫استعداد زیادی در زمینه‌ی افشای حقایق دارم.
‫یه کاری باید انجام بدم.
‫بدجور داری صبر منو امتحان می‌کنی.
‫پس برو گمشو.