‫[قسمت دهم]
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫| ترجمه از تـارا |
‫هی!
‫[باشگاه بوکس کوئینز]
‫جای درست رو پیدا کردی.
‫این ساختمون بهترین وای‌فای شهر رو داره.
‫هروقت خواستی بیا.
‫ممنون.
‫[برنده‌ی گروه نوجوانان، بک هیون‌وو]
‫نوشته «بک هیون‌وو»؟
‫قبلاً بوکس می‌کرده؟
‫آره.
‫خیلی هم کارش خوب بود.
‫انقدر باهوشـه که توی بوکس هم ‫از مغزش استفاده می‌کنه
‫و حرکت بعدی حریفـش رو پیش‌بینی می‌کنه.
‫بخوام ساده بگم، مثل یه شبیه‌ساز زنده بود.
‫مجبورت می‌کنه حمله کنی، ‫بعد جاخالی می‌ده.
‫منتظر می‌مونه تا خسته شی، ‫بعد مشتـش رو می‌کوبه.
‫دیگه هیچ قدرتی برات نمی‌مونه.
‫حتی من رو هم ضربه فنی کرده.
‫چون نمی‌تونستم پیدات کنم، ‫نشد برگه‌ها رو برات بفرستم.
‫پس بیا.
‫حتماً وکیل استخدام کن.
‫چی؟
‫قبل از اینکه از ماشین پیاده شم ‫بهشون زنگ زدم.
‫چون حین ارتکاب جرم دستگیر شدی، ‫می‌برنت اداره‌ی پلیس.
‫[پلیس در خدمت مردم]
‫[آقای یون اون‌سونگ]
‫[آقای پیون]
‫هیون‌وو؟
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫بین این همه جا، ‫خونه‌ی شوهر سابقت مخفی شدی؟
‫ناامید شدم.
‫ناامید شدی؟
‫ببین کی داره این حرف رو می‌زنه.
‫چطوری منو پیدا کردی؟
‫باید تا الان فهمیده باشی ‫من هرکاری بخوام رو انجام می‌دم.
‫پیدا کردنـت آسون بود.
‫پس، هه‌این.
‫مجبورم نکن بیش‌تر از این ‫کارهای شیطانی انجام بدم.
‫تهدیدم می‌کنی؟
‫آره، تهدید می‌کنم.
‫ولی الان تهدید واقعی رو بهت می‌گم، ‫پس خوب گوش بده.
‫تشخیص دکترت رو دیدم.
‫ولی چون قیم‌ت نیستم،
‫دکتر بیشتر برام توضیح نداد.
‫پس...
‫قیم‌ت می‌شم.
‫تو دیوانه‌ای؟
‫آره، فکر کنم یکم هستم.
‫می‌دونم وقت زیادی نداری.
‫پس منم وقت ندارم، ‫و این موضوع داره دیوانه‌ام می‌کنه.
‫دیگه از هیچی نمی‌ترسم.
‫باشه، هرکاری دوست داری بکن.
‫منم از هیچی نمی‌ترسم.
‫پدر و مادرت نمی‌دونن مریضی.
‫چرا بهشون نگفتی؟
‫چون می‌ترسی.
‫درک می‌کنم. ‫تا الان یه بچه‌شون رو از دست دادن.
‫هی، اون‌سونگ.
‫به این رفتارهات ادامه بدی
‫مجبورم می‌کنی کسایی که ‫دوست‌شون داری رو عذاب بدم.
‫اگه نمی‌خوای این اتفاق بیفته،
‫زودتر برگرد.
‫مقامـت هنوز سرجاشـه.
‫دو روز وقت داری.
‫کنفرانس خبری می‌ذارم.
‫اونجا می‌بینمت.
‫همه‌چی رو به من بسپر.
‫کسی که نجاتـت می‌ده...
‫هیون‌وو نیست، منم.
‫هی عوضی!
‫چطور تونستی این بلا رو سر ما بیاری؟
‫چطور تونستی این بلا رو سر من بیاری؟
‫می‌کشمت!
‫خدای من، سوچول.
‫هی، حالت خوبه؟
‫خانواده‌مون نابود شد،
‫چون من گولِ تو رو خوردم.
‫تقصیر منه.
‫احمق.
‫تقصیر تو نیست.
‫هرکس دیگه‌ای بود گولـش رو می‌خورد.
‫تقصیر تو نیست، پس گریه نکن.
‫داهی کجاست؟
‫بگو کجاست؟
‫فقط بگو...
‫حالش خوبه یا نه.
‫خواهش می‌کنم.
‫وقتی داشتی توی تاریکی می‌دوئیدی
‫پات گیر کرد به سنگ و افتادی.
‫چرا؟
‫چون هوش و حواست سرجاش نبوده.
‫ولی سرجاش بود.
‫منظورم اینه که کسی نباید بفهمه ‫اون‌سونگ اینجا بوده.
‫برای چی اومده بود؟
‫باید بدونم اون عوضی برای چی اومده بود.
‫یه کاری هست...
‫که باید انجام بدم. ‫پس فعلاً به مامان بابا چیزی نگو.
‫بگو فهمیدی.
‫فهمیدم.
‫من شب‌کوری دارم ‫برای همین هیچی ندیدم.
‫می‌دونی که من می‌تونم ‫توی تاریکی پشه هم بکشم.
‫آره، تنها استعدادت دید در شب‌ـه.
‫دقیقا و اونی که دیدم همین مرد بود.
‫رئیس جدید کوئینز بود.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫یعنی دشمن خونی‌شون.
‫دقیقاً.
‫چیه؟ می‌شناسیـش؟
‫استایلـش رو می‌پسندم.
‫[یون اون‌سونگ]
‫لعنتی.
‫چه عجب زنگ زدی.
‫شماره‌ی کره‌ای، ایمیل ‫و شبکه‌های اجتماعیـت رو پاک کردی؟
‫معلومه.
‫با اسم جعلی خونه گرفتم.
‫خوبه.
‫بیا دیگه باهم تماس نگیریم.
‫- فقط کار ضروری داشتی زنگ بزن. ‫- باشه.
‫راستی،
‫سوچول رو دیدی؟
‫چطور؟
‫همین‌جوری.
‫اون خیلی کندذهن‌ـه.
‫مطمئنم حسابی شوکه شده.
‫خب؟ نگرانشـی؟
‫چرا باید نگرانـش باشم؟
‫از روی کنجکاوی پرسیدم، همین.
‫سوچول...
‫خیلی از دستـت عصبانی‌ـه.
‫واقعاً؟
‫اگه پیدات کنه ازت انتقام می‌گیره ‫پس...
‫مخفی بمون.
‫باشه، خداحافظ.
‫معلومـه که عصبانیـه.
‫منم بودم عصبانی می‌شدم.
‫بالاخره بزرگ شد.
‫پس اونقدر هم احمق نبوده.
‫داهی...
‫[بک هیون‌وو]
‫مشترک موردنظر در دسترس نمی‌باشد.
‫لطفاً بعد از شنیدن صدای بوق ‫پیغام بگذارید...
‫چی شده؟
‫چند ساعت پیش گفتی راه افتادی. ‫چرا انقدر دیر رسیدی؟
‫صورتـت چی شده؟
‫من فقط...
‫خب...
‫- کتک خوردی؟ ‫- نه، کتک نخوردم.
‫چقدر آسیب دیدی؟
‫هه‌این، بذار توضیح بدم.
‫هه‌این، لطفاً اجازه بده.
‫بذار حرف بزنم. ‫صبر کن، اجازه بده...
‫تکون نخور.
‫بس کن.
‫بیا اینجا، بذار چک کنم.
‫چرا پشتـت قرمزه؟ ‫با چوبی چیزی زدنـت؟
‫بذار...
‫توضیح بدم.
‫من کتک نخوردم.
‫دهنـت رو باز کن.
‫زبونت رو گاز گرفتی؟
‫نه.
‫نه زبونم رو گاز گرفتم نه کتک خوردم.
‫ببین، خوبِ خوبـم.
‫فقط چندتا خراش برداشتم ‫و لبـم پاره شده.
‫و دلیلش چیه؟
‫تکون نخور.
‫نمی‌خوام پُز بدم
‫ولی با سه تا مرد طرف بودم.
‫مبارزه‌ی آسونی نبود.
‫تازه اونا
‫وقتی اومدن سراغـم...
‫باتوم و اسلحه هم داشتن.
‫و تو هیچی نداشتی؟
‫خب...
‫احتمالاً نمی‌دونی ولی بچه که بودم ‫ورزش بوکس می‌کردم.
‫خوب می‌تونم ضربات رو تحمل کنم،
‫برای همین اصلاً دردم نگرفت.
‫صبر کن.
‫فقط یکم سوخت.
‫کار کی بود؟ ‫کدوم روانی‌ای این کار رو باهات کرده؟
‫اون واسطه‌ی زمین رو یادته؟
‫همون‌که ممنوع‌ الخروجـش کردیم.
‫خب...
‫وقتی داشتی دنبال اون کلاه‌بردار می‌گشتی ‫لات و لوت‌ها ریختن سرت؟
‫ولی من برنده شدم.
‫فکر نکن تحت تاثیر قرار می‌گیرم.
‫وقتی دیدی تعداد اونا بیشتره ‫باید فرار می‌کردی.
‫ولی اون دستگیر شد.
‫اگه گناه‌کار بودنـش ثابت شه ‫همه‌چی عوض می‌شه...
‫ساکت شو.
‫اگه بازم همچین اتفافی افتاد،
‫فقط فرار کن.
‫قول بده.
‫مگه با تو نیستم؟
‫گفتی ساکت شم.
‫می‌تونی قول بدی.
‫ببخشید.
‫نمی‌تونم قول بدم.
‫چون قبلاً یه قول دیگه دادم.
‫چه قولی؟
‫درمورد تو.
‫خب...
‫یه قولی به خودم دادم.
‫درمورد من...
‫به خودت قول نده.
‫فقط زوج‌ها این کار رو می‌کنن و...
‫ما طلاق گرفتیم، پس دیگه مجبور نیستیم.
‫یه‌بار دیگه اینجوری کتک‌خورده برگردی،
‫خودم می‌کشمت.
‫فهمیدی؟
‫من کتک نخوردم...
‫باشه.
‫بیاین صبحونه بخوریم.
‫صورتـت چی شده؟
‫دیشب افتادم زمین.
‫چرا افتادی؟
‫خدای من، تو چی شدی؟
‫پام به یه چیزی گیر کرد و افتادم.
‫پس جفت‌تون افتادین زمین؟
‫- باهم دعوا کردین؟ ‫- من جرئت همچین کاری رو ندارم.
‫شنیدم هیون‌وو
‫قبلاً بوکس می‌کرده.
‫آهان...
‫پس شنیدی.
‫دیروز اومده بود باشگاه.
‫از دیدن جام‌هات شوکه شده بود.
‫- که اینطور. ‫- ورزش هم می‌کردی؟
‫- بله. ‫- خدای من.
‫بالاخره می‌تونم به زبون بیارم. ‫بزرگ کردن هیون‌وو اصلاً کار راحتی نبود.
‫هر مسابقه‌ای شرکت می‌کرد برنده می‌شد
‫و همیشه توی همه‌ی آزمون‌ها
‫جزء ۱۰تای برتر کشور می‌شد.
‫نمی‌دونستیم تشویقـش کنیم ‫کدوم رشته رو ادامه بده.
‫واقعاً بی‌نقصی.
‫- نه. ‫- به نظر میاد دارم پُز پسرم رو می‌دم
‫ولی حقیقت‌ـه.
‫قطعاً به خودم رفته.
‫نه بابا، هیون‌ته به تو رفته.
‫همه می‌گن معلوم نیست ‫هیون‌وو به کی رفته.
‫منم به مامانم رفتم، ‫برای همین نمی‌تونم دروغ بگم.
‫تو به کی رفتی؟
‫اصلاً به من نرفته.
‫چرا؟ معلومه که به تو رفتم بابا.
‫و هه‌این،
‫معلومه به مادرش رفته،
‫درست مثل مادرش خوشگلـه.
‫هیون‌وو.
‫چی شده؟
‫راستـش...
‫هه‌این بهم گفت چیزی نگم ولی...
‫درمورد چی؟
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫تو یه چیزی می‌خواستی بگی.
‫- من؟ ‫- نمی‌خواستی؟
‫فکر کردم می‌خوای یه چیزی بگی.
‫باشه، پس برو.
‫چش شده؟
‫بهش توجه نکن.
‫امروز صبح به زخم‌هات پماد زدی؟
‫نه، عجله داشتم.
‫بذار صورتـت رو ببینم.
‫- باید همه‌ش از این پماد بزنی. ‫- ولی من خوبم.
‫نه، خوب نیستی.
‫پماد بزن، باشه؟
‫و چسب زخم رو مرتب عوض کن ‫تا جاش نمونه.
‫تموم شد.
‫برو.
‫باشه.
‫خیلی‌خب، پس.
‫من دیگه می‌رم.
‫باشه.
‫مراقب باش.
‫چی شده؟
‫الان اوج ترافیک‌ـه.
‫پس فکر کنم بهتره
‫پنج دقیقه صبر کنم.
‫خب...
‫همیشه بهترین کار اینه که ‫از ترافیک فرار کرد.
‫آره، دقیقاً.
‫درسته.
‫[سوپرمارکت یونگ‌دوری]
‫اگه همیشه همین کار رو می‌کردیم چی؟
‫منظورت چیه؟
‫اگه به موقع پماد می‌زدیم،
‫زخم‌هامون رو ضدعفونی می‌کردیم،
‫و هردفعه چسب زخم‌مون رو عوض می‌کردیم،
‫اوضاع تغییر می‌کرد؟
‫نه، قبل از اون.
‫اگه همون‌موقع که اینجا یخمک خوردیم،
‫از هم جدا می‌شدیم،
‫اون‌وقت چی؟
‫اگه باهم ازدواج نمی‌کردیم ‫تا همین امروز
‫خاطراتی که باهم داشتیم ‫برامون عزیز می‌موند.
‫اگه همون‌موقع جدا می‌شدیم،
‫دیگه زخمی ایجاد نمی‌شد
‫که بخواد چرک کنه
‫یا جاش بمونه.
‫با یکی آشنا می‌شدی که
‫مهربون‌تر، گرم‌تر
‫و بهتر از منه.
‫احتمالاً باهم خوشبخت می‌شدین.
‫احتمالاً نمی‌شدیم.
‫اگه ما از هم جدا می‌شدیم،
‫تو احتمالاً
‫از اوضاع و احوال من خبردار نمی‌شدی.
‫ولی من می‌دونستم چیکارها می‌کنی.
‫و احتمالاً...
‫احساس پشیمونی می‌کردم.
‫ولی اگه می‌دونستی چی می‌شه...
‫با وجود همه‌ی اینا،
‫بازم همون انتخاب رو می‌کردم.
‫ولی با چیزهایی که الان می‌دونم،
‫اگه زمان برمی‌گشت ‫بیشتر ازت سوال می‌پرسیدم.
‫چی می‌پرسیدی؟
‫«روزت چطور بود؟»
‫«چیزی هست
‫که اذیتـت کنه؟»
‫پشیمونم که...
‫این سوال‌ها رو ازت نپرسیدم.
‫دیشب ساعت چند اومدی خونه؟
‫حال رئیس خوبه؟
‫من می‌فهمم
‫چی می‌گی.
‫ولی اول،
‫رئیس رو برگردون،
‫بعد می‌تونیم صحبت کنیم.
‫نیازی نیست صحبت کنیم.
‫من در اولین فرصت با هه‌این ازدواج می‌کنم.
‫چی؟ باهاش ازدواج می‌کنی؟
‫خودش موافقت کرده؟
‫هنوز منو نشناختی؟
‫یه‌جوری عملیـش می‌کنم.
‫[شبکه داخلی]
‫[استخدام پرسنل جدید]
‫[بک هیون‌وو به علت قصور در انجام وظیفه ‫خلع مقام می‌شود]
‫خوندین؟
‫چه خبره؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫از چیزی که فکر می‌کردم کوچک‌تره.
‫برای یه نفر مناسب‌ـه.
‫حتماً از اطلاعیه شوکه شدی.
‫انتظارش رو داشتم.
‫ولی...
‫«قصور در انجام وظیفه»؟
‫مدرکی هم داری؟
‫معلومه، به زودی کمیته‌ی کارکنان ‫تشکیل می‌شه.
‫همون‌موقع خودت می‌فهمی.
‫تعجب کردم.
‫اسمـش یونگ‌دوری بود؟
‫هوای خوبی داشت.
‫ولی بازم چطور تونستی ببریش اونجا؟
‫گمونم خبرها به گوشت نرسیده.
‫دیروز دیدمـش.
‫بهت نگفت؟
‫وقت نشد صحبت کنیم.
‫خیلی سرم شلوغ بود.
‫آقای پیون دیروز دستگیر شد.
‫که اینطور.
‫گمونم خبرها به گوشت نرسیده.
‫متوجه نمی‌شم.
‫تا اونجایی که شنیدم،
‫اونم اظهار بی‌اطلاعی کرده.
‫ولی نگران نباش، من استعداد عجیبی
‫توی فاش کردن حقایق دارم.
‫واقعاً؟
‫خوبه.
‫پس بیا جفت‌مون کاری که توش ‫استعداد داریم رو انجام بدیم.
‫خداحافظ.
‫نباید سلام کنیم؟
‫بیا نکنیم. مثل ماجرای ‫«ولیعهد سادو و مخزن برنج» شده.
‫- منظورت چیه؟ ‫- فیلمـش رو ندیدی؟
‫به‌جای اینکه اخراجش کنن،
‫یه‌جایی منتقلش کردن ‫که جلوی دید همه باشه.
‫می‌خوان ببینن کی طرف اونـه.
‫خدای من، برای همین دفترش ‫کنار اتاق سیگاره؟
‫دقیقاً، می‌خوان ببینین با کی صمیمی‌ـه.
‫بیاین بریم.
‫فکر نمی‌کردم جواب تلفنـم رو بدی.
‫درسته.
‫من شماره‌ی کسایی که ‫تسویه نکردن رو پاک نمی‌کنم.
‫همیشه کسایی پیدا می‌شن که حاضر نیستن ‫هزینه‌ی همسریابی رو پرداخت کنن.
‫اینجور آدم‌ها تا اون سر دنیا هم که برن ‫دنبالشون می‌کنم و عذاب‌شون می‌دم.
‫من اینجوری معامله می‌کنم.
‫آره، می‌دونم.
‫ولی من همیشه توی معاملاتـم دقیقـم.
‫چی؟
‫شاید هنوز به اندازه‌ی کافی ‫برای چیزی که می‌خوای تلاش نکردی.
‫یعنی می‌گین کارم رو درست انجام ندادم؟
‫مثل من تمام عمرت زیر این سقف برده بودی؟
‫یا مثل اون‌سونگ سال‌ها ‫اون سر دنیا تک و تنها بودی؟
‫مجانی هم که کار نمی‌کردی.
‫برای همین یکم تعجب کردم
‫که در ازای چندتا کار کوچیک ‫خواستی مدیرعامل شی.
‫ولی بازم اینکه یه پول ناچیز بهم بدین
‫و بگین برم خارج،
‫توهین‌آمیز نیست؟
‫پس اجازه می‌دم مدیرعامل شی.
‫ولی باید به دستـش بیاری.
‫چطوری؟
‫هونگ مان‌دا رو پیدا کن.
‫چی؟
‫منظورتون چیه...
‫[گریس، به دلیل مشکلات فنی تعطیل می‌باشد]
‫بیمارستان‌های زیادی نیستن ‫که اجازه حضور نگهبان تمام وقت بدن
‫و یه طبقه دربست
‫برای بیماران ویژه داشته باشن.
‫خیلی‌خب، بیاین شروع کنیم.
‫باشه.
‫سلام.
‫پذیرش اتاق بیماران ویژه ‫بیمارستان «هانجو»؟
‫مدیرعامل‌مون می‌خوان ‫درمان سلول‌های بنیادی انجام بدن،
‫اتاق بیماران ویژه‌ی طبقه‌ی ۲۳امتون ‫جای خالی داره؟
‫چی؟ با بابام چیکار کرده؟
‫بابام رو کجا برده؟
‫هنوز دارم دنبالش می‌گردم.
‫ولی طبق گفته‌ی پرستار ‫سول‌هی دخالتی نداشته.
‫اون‌سونگ تنهایی این کار رو انجام داده.
‫لعنتی.
‫پدرشون رو درمیارم.
‫صبر کن، تاکسی گرفتم.
‫زود می‌رسم سئول.
‫قطع می‌کنم.
‫سلام، تو دختر مادر منی.
‫اون روز گولـم زد.
‫می‌خواستم اینو پس بدم.
‫بفرمایید.
‫مادرت اون روز بهم قرص داد.
‫ولی...
‫چرا قرض داد؟
‫برای اینکه...
‫یه‌چیزی ریخته بودم می‌خواستم پاکش کنم.
‫چی ریخته بودی؟
‫چرا گریه می‌کنی؟
‫خب...
‫خدای من، نزدیک بود بهت بگم.
‫تو چرا اینجوری‌ای؟
‫به‌هرحال، اینو بهش پس بده.
‫فقط احمق‌ترین‌ها توی شرایط سخت ‫گریه می‌کنن.
‫چی؟
‫من گریه نکردم.
‫و احمق‌های معمولی‌تر فقط تحمل می‌کنن.
‫پس عاقل‌ترین‌ها چیکار می‌کنن؟
‫عاقل‌ترین‌ها وقتی اوضاع سخت می‌شه ‫گوشت می‌خورن.
‫دفعه‌ی بعد به‌جای اینکه مثل احمق‌ها ‫گریه کنی، گوشت بخور.
‫چی می‌گه؟
‫برای چی گوشت بخورم؟
‫خدای من، این شهر خیلی عجیب‌ـه.
‫[کدخدا]
‫خوشتیپ شدی، دوگوان.
‫شما اینجا چیکار می‌کنین؟
‫اومدیم برای بار آخر بدرقه‌ت کنیم.
‫هی.
‫مگه قراره بمیرم؟
‫من پارک سوک‌هون، کدخدای جدید هستم.
‫[مراسم معارفه‌ی کدخدای جدید، ‫پارک سوک‌هون]
‫امروز روز فوق‌العاده‌ایـه. ‫همگی حسابی خوش بگذرونین.
‫مهمونی مراسم معارفه
‫توی رستوران گوشت و سوپ برنجِ من ‫برگزار می‌شه.
‫لطفاً تشریف بیارین و غذا میل کنین. ‫قول می‌دم کم نذارم!
‫فقط تماشا کنین!
‫- پارک سوک‌هون! ‫- پارک سوک‌هون!
‫ما هم بریم غذا بخوریم.
‫راستی،
‫چون‌شیک کجاست؟
‫دخترشـه.
‫ما همه‌ی اهالی رو می‌شناسیم. ‫باید غریبه استخدام می‌کردیم؟
‫دفعه‌ی قبل چی...
‫با جزئیات تعریف کن.
‫آدم‌های سوک‌هون چی بهت گفتن؟
‫درمورد اون گردهمایی مزرعه ‫که رفتیم نوشیدنی خوردیم
‫و فاکتورش گم شد، حرف زدن.
‫- درباره‌ی اون بود؟ ‫- فقط اون نبود.
‫رزومه‌ی تمام کارکنان پاره‌وقت شهری-روستایی
‫که دو سال پیش استخدام کردیم رو آوردن
‫و گفتن با پارتی‌بازی استخدام‌شون کردیم.
‫باورم نمی‌شه.
‫آروم باش.
‫دو چیز توی این دنیا وجود خارجی ندارن.
‫یک، چیز مجانی.
‫دو،
‫انتقال قدرت مسالمت‌آمیز.
‫درست می‌گه، دوگوان.
‫همه‌جای دنیا همینـه.
‫دارن همون‌کاری رو می‌کنن ‫که هرکس دیگه‌ای بود می‌کرد.
‫وقتی یه آدم جدید قدرت بگیره،
‫نزدیک‌ترین کس نفر قبل خودش رو ‫شکنجه می‌ده.
‫خدای من.
‫تازه به همین‌جا بسنده نمی‌کنن.
‫به زودی تمام آثار رژیم قبلی رو ‫پاک می‌کنن.
‫پاک می‌کنن؟
‫بازم رنگ بزن، هنوز معلومه. ‫بیا، با این بزن.
‫- چشم. ‫- چشم.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫[کدخدا]
‫سوک‌هون.
‫گلابی‌ها که گناهی نکردن.
‫چی؟
‫چیزی که می‌خوای پاکش کنی ‫اون گلابی‌ها نیستن،
‫حضور من توی این دهکده‌ست.
‫می‌خوای شهرت من به عنوان ‫«عاقل‌ترین کدخدا» رو پاک کنی.
‫همچین‌چیزی نیست.
‫شعار جدید یونگ‌دوری،
‫«دهکده‌ی زیبای سیب‌»ـه.
‫باید اینا رو نقاشی کنیم.
‫یه عالمه دیوار اینجا هست.
‫حتماً باید از همین استفاده می‌کردین؟
‫ما نمی‌گیم طوری باهامون رفتار کن ‫که انگار هنوز قدرت داریم.
‫فقط می‌گیم یکم براش احترام قائل باش.
‫می‌خواین همین‌جوری وایستین ‫و تماشا کنین؟
‫ما رو معذب می‌کنین.
‫[صندوق ورودی]
‫[به دست داهی نرسیده است]
‫کجایی؟
‫- پشت درختـم. ‫- آهان.
‫ممنون، عزیزم. ‫نجاتـم دادی.
‫حواست رو جمع کن.
‫- از تیرهای سمی استفاده کن. ‫- ندارم، فقط تبر دارم.
‫بهت گفتم هروقت پول دستـت اومد ‫اسلحه‌ت رو ارتقاء بده.
‫دیگه کی از تبر استفاده می‌کنه؟
‫حتی برای «ولکان» هم کافی نیست.
‫پول ندارم.
‫باید شکار کنم تا پول دربیارم، ‫ولی انقدر سرم شلوغ بود نتونستم برم شکار.
‫پشت سرت رو نگاه کن.
‫چون فقط جلوت رو نگاه می‌کنی ‫همه‌ش تیر می‌خوری.
‫دیدی، حالا که پشت سرم رو نگاه کردم ‫از جلو اومدن.
‫پشت سرت رو نگاه کن!
‫چون بازیـم خوب نیست از دستم عصبانی‌ای؟
‫توی دنیایی زندگی می‌کنیم ‫که برادر برادرش رو می‌کشه،
‫پس باید بیشتر احتیاط کنی.
‫[لیست دوستان، گون‌یوماما]
‫چی شده؟
‫[آفلاین، ۲ ساعت و ۳ دقیقه و ۴ ثانیه]
‫داهی...
‫دو ساعت پیش آنلاین بوده.
‫خیلی ازت ممنونم.
‫جدی ازت ممنونم.
‫خیلی ممنونم.
‫به سلامت، خانم.
‫خداحافظ.
‫سلام، خانم.
‫الان با همسر مدیر مرکز درمانی «ساما» ‫ملاقات داشتم.
‫همسر رئیس «ریو سونگ‌گوانگ» ‫توی اتاق بیماران ویژه‌شونـه.
‫تازه عمل کرده و الان داره استراحت می‌کنه...
‫آره.
‫باشه، بعداً باهاتون تماس می‌گیرم.
‫چی شده اومدین اینجا؟
‫یادمه گفتین یه مقدار درمورد
‫مسائل حقوقی اطلاعات دارین
‫چون کل زندگی‌تون توی صنعت زیبایی ‫و همسریابی بودن
‫و با خانواده‌های ثروتمند سر و کار داشتین.
‫- خب؟ ‫- پس اومدم یه چیزی بهتون بگم.
‫شما درحال حاضر
‫سیزده شعبه‌ی اسپای ثبت نشده دارین.
‫این کار قانونی نیست.
‫ببینین.
‫الان شما دارین از اینکه من ‫سخت‌کوش‌تر از دیگرانم، ایراد می‌گیرین.
‫احساساتـم جریجه‌دار شد.
‫نه تنها بسیار سخت‌کوش هستین، ‫بلکه یه فرار مالیاتیِ خیلی سنگین هم داشتین.
‫خدای من، این چه مالیات سنگینی‌ـه؟
‫چقدر...
‫حالا شما کی هستی؟
‫بله.
‫این کارت منـه.
‫[وکیل کیم یانگ‌گی]
‫خانم کو.
‫شما توی کار ما سلبریتی هستین، ‫از اینکه می‌بینم‌تون یه ذره هیجان‌زده‌ام.
‫چرا باید توی کار شما معروف باشم؟
‫چون همسریاب و خانه خراب‌کن ‫فوق‌العاده‌ای هستین.
‫وقتی یه زوج پول خوبی بهتون ندن،
‫هرکاری درتوانتون باشه انجام می‌دین ‫که اونا رو از هم جدا کنین.
‫به صورت ناشناس گزارش‌های دروغین می‌دین، ‫آدم استخدام می‌کنین بیاد توی زندگی‌شون.
‫به لطف شما، من حسابی سرم شلوغـه.
‫همه‌ی اینایی که می‌بینین
‫موکل‌های شرکت ما هستن.
‫این موضوع که مربوط به شما نیست، ‫پس شما چی می‌گی؟
‫این زوج‌هایی که طلاق گرفتن،
‫هنوزم می‌خوان حقیقت رو کشف کنن.
‫همه‌شون از اون دسته آدم‌هایی هستن ‫که زود جوش میارن
‫و خانواده‌های پرنفوذی هم دارن.
‫اونا از اعضای مجلس ملی، دفتر دادستانی، ‫دادگاه...
‫خدای من.
‫این رئیس رو می‌بینین؟
‫قبلاً گانگستر بوده.
‫فهمیدم، دیگه چیزی نگین.
‫چرا این کار رو می‌کنین؟
‫من ته قلبم طرف شما بودم.
‫پس ثابت کنین.
‫ولی می‌دونین...
‫احساسات منو تحت تاثیر قرار نمی‌ده.
‫فقط پول.
‫بخوام صادق باشم،
‫اونا یه پیشنهاد فوق‌العاده بهم دادن، ‫برای همین دو دلـم.
‫پس اول بگین چه پیشنهادی برام دارین...
‫لعنتی!
‫به چه حقی چونه می‌زنی؟
‫مگه تو ماشین‌حسابی؟
‫تو که خیلی باهوشی،
‫چطور توی همچین موقعیتی ‫به فکر معامله کردنی؟
‫خدای من.
‫خیلی ناراحت‌کننده بود.
‫منو با یه شیء مقایسه نکنین.
‫منو می‌شناسی دیگه، درسته؟ ‫اصلاً برام مهم نیست دست‌هام آلوده شه.
‫اگه نمی‌خوای بری زندان ‫حساب کتاب رو فراموش کن.
‫از روی تجربه می‌گم،
‫توی زندان امثال تو
‫از همه منفورترن.
‫اون‌سونگ کارش رو خیلی دقیق ‫انجام داده.
‫هیچ فیلمی از این انتقال پیدا نکردم.
‫یه لیست از بیمارستان‌های عمومی ‫سطح بالا درست کردم،
‫که اجازه می‌دن نگهبان بذاری، ‫اتاق‌های ویژه‌شون آسانسور خصوصی داره
‫و می‌تونی کل طبقه رو اجاره کنی.
‫- داشتم درموردشون تحقیق می‌کردم. ‫- پیداش کردی؟
‫چند روز طول می‌کشه.
‫فکر کنم باید بیمارستان‌هایی رو بگردیم ‫که بشه یه ساعته با ماشین بهش رسید.
‫چرا؟
‫وضعیت رئیس هونگ وخیمـه.
‫بیشتر آمبولانس‌ها تانک اکسیژن ندارن،
‫یعنی تیم پزشکی باید بهشون ‫دستی اکسیژن بدن.
‫این کار رو فقط می‌تونن یه ساعت انجام بدن.
‫آره، منطقی‌ـه.
‫پس این ۵تا حذف می‌شه.
‫پرس و جو می‌کنم ‫و بقیه‌ش رو بررسی می‌کنم.
‫لیست رو بردار خودمون هم تحقیق کنیم.
‫چشم، خانم.
‫شماها مثل یه خانواده می‌مونین.
‫جو اینجا رو دوست دارم.
‫اون‌طرف اصلاً دوستانه نیستن.
‫فکر می‌کنین از اینکه باید ‫پرت‌تون می‌کردم بیرون، خوشحال بودم؟
‫حال همگی چطوره؟
‫خانم کیم چیکار می‌کنه؟
‫صبر کن.
‫ببخشید، می‌سون. ‫بهتره من برم.
‫ولی دیگه اومدیم.
‫اونا هم همه‌شون اومدن ‫منتظرن ازتون عذرخواهی کنن.
‫می‌دونم چی می‌خوان بگن.
‫«ما نمی‌دونستیم شما اینجایین.»
‫«نمی‌خواستیم ناراحت‌تون کنیم. ‫ببخشید.»
‫ما نمی‌دونستیم شما اینجایین.
‫نمی‌خواستیم بهتون توهین کنیم.
‫به هرحال، معذرت می‌خوایم.
‫واقعاً؟ پس عذرخواهی کردین.
‫اونا کامل درجریان داستان نیستن.
‫دقیقاً، ما فقط شنیدیم بدبخت شدین.
‫- واقعاً. ‫- ولی ما رسانه‌ها رو باور نکردیم.
‫پیش خودمون گفتیم «امکان نداره،
‫- حداقل تا ۳ سال دیگه اوضاع‌شون خوبه.» ‫- درسته.
‫می‌خواستیم ببینیم واقعیت چیه،
‫که همون رو به بقیه بگیم.
‫می‌فهمم.
‫تقصیر منم هست.
‫باید اعلام حضور می‌کردم.
‫- فقط داشتم گوش می‌دادم. ‫- خیالم راحت شد.
‫قراره زیاد همدیگه رو ببینیم ‫برای همین خوشحالم آشتی کردیم.
‫درسته.
‫ما زیاد اینجا نمی‌مونیم.
‫فعلاً توی استراحتیـم.
‫اومدیم اینجا استراحت کنیم.
‫جاهایی مثل بالی، هاوایی، کانکون ‫زیاد رفتیم.
‫برای همین فکر کردیم این دفعه ‫بیایم یه جای غیرمعمول.
‫«غیرمعمول»؟
‫در مقایسه با کانکون دیگه. ‫درسته.
‫یونگ‌دوری واقعاً جای خاصیـه ‫تازه اقیانوس هم نداره.
‫زیاد راحت نیست ولی فکر کنم ‫تجربه‌ی خوبی باشه.
‫دیگه کِی فرصتـش پیش میاد ‫بیایم همچین جایی؟
‫با هیچ پولی نمی‌شه این تجربه رو خرید.
‫درسته و شما هم که پول ندارین.
‫- چی؟ ‫- اینکه الان فقیرین یه حقیقت‌ـه.
‫اموال‌شون مسدود شده، مگه نه؟
‫آره ولی بعداً می‌تونن اموال‌شون رو پس بگیرن.
‫درسته ولی معلوم نیست
‫تا اون‌موقع زنده باشن یا نه.
‫خانواده‌ی ما یه زمین ۱۶ هکتاری دارن ‫که پنجاه سالـه فضای سبزه.
‫دقیقاً.
‫خیلی‌خب.
‫چطوره حالا که باهم آشتی کردین ‫همه برن خونه‌هاشون؟
‫من تاحالا ندیدم کسی بگه ‫از شهرمون می‌ره
‫و واقعاً بره.
‫ببخشید، منظورت چیه؟
‫فقط حسـم بهم می‌گه
‫قراره برای یه مدت طولانی ‫زیاد همدیگه رو ببینیم.
‫و بابت این موضوع خوشحالم.
‫پاشین بریم.
‫- بریم؟ ‫- آره، بریم.
‫- الان؟ ‫- آره، الان.
‫- خداحافظ. ‫- ما دیگه می‌ریم.
‫چی...
‫خدای من.
‫خیلی استرس دارم.
‫کافئین.
‫کافئین!
‫[جون گاردن]
‫[لطفاً اول حساب کنید]
‫می‌خوام سفارش بدم.
‫لطفاً بیاین سفارش منو بگیرین.
‫ما از اینجا سفارش می‌گیریم.
‫دو شات اسپرسو.
‫می‌شه ۳،۲۰۰ وون.
‫- کارت عضویت دارین؟ ‫- نیازی نیست.
‫بفرمایید.
‫کار نمی‌کنه.
‫چطور پرداخت می‌کنین، خانم؟
‫ببین، من الان دارم برای قهوه می‌میرم.
‫می‌شه اول بخورم بعد پولش رو حساب کنم؟
‫اول قهوه‌ام رو بخورم بعد حساب کنم.
‫می‌شه؟
‫ببخشید، پشت‌تون صف شده.
‫می‌شه برین کنار؟
‫سلام.
‫ده‌تا آیس آمریکانو،
‫ده‌تا لاته یه ظرف سیروپ
‫و یه ظرف پر از یخ.
‫- باشه؟ ‫- باشه، حتماً.
‫درضمن پول قهوه‌ی ایشون رو هم ‫حساب می‌کنم.
‫باشه.
‫تو که شب‌ها خوابـت نمی‌بره ‫چرا قهوه می‌خوری؟
‫به‌هرحال، بابت قهوه ممنونم.
‫نیازی نیست ازم تشکر کنی.
‫مجانی نیست.
‫خیلی‌خب، بیاین شروع کنیم.
‫- باشه. ‫- ناتاشا.
‫بله؟
‫امروز کار رو بهش یاد بده.
‫باشه.
‫پارتی‌بازی؟
‫با منی، خانم جوان؟
‫آره، با توئم.
‫چرا با من خودمونی حرف می‌زنی؟ ‫من ازت بزرگ‌ترم.
‫من خانم جوان نیستم. ‫ارشدت محسوب می‌شم.
‫می‌دونی معنیـش چیه؟
‫آره، زمونه عوض شده.
‫زمان ما جرئت نمی‌کردیم ‫حتی زیر سایه‌ی ارشدمون وایستیم.
‫چی؟ چه سایه‌ای؟
‫چه تفکرات قدیمی‌ای داره.
‫نمی‌خوای یاد بگیری؟ پس ولـش کن.
‫باشه، چیکار باید بکنم؟
‫دنبالـم بیا.
‫زود باش.
‫بجنب.
‫فقط یه بار توضیح می‌دم.
‫اول این کار رو بکن، بعد این کار.
‫بعدش این کار.
‫نوبت توئه.
‫اینجوری؟
‫از همون‌جا ببندش.
‫نه، اونجوری نه.
‫خودت گفتی ببندمش!
‫کره‌ای انقدر سختـه؟ ‫نمی‌فهمی چی می‌گم؟
‫اینجوری ببندش.
‫خانم جئون!
‫باید اخراجش کنین، امیدی بهش نیست.
‫- خدای من. ‫- چیه؟ امیدی نیست دیگه.
‫قطعاً با پارتی‌بازی اومدی.
‫خدای من!
‫ببین چیکار کردی.
‫گم نشدی.
‫خب؟ بغل می‌خوای؟
‫نه، ممنون. آوردیش؟
‫می‌دونی که این‌کار ‫تخلف از قانون حقوق کارکنان‌ـه، نه؟
‫الان باید مزرعه می‌بودم
‫و با پنیر ارگانیک پیتزا درست می‌کردم.
‫بغل می‌خوای؟
‫نه، ممنون.
‫اصلاً درک نمی‌کنم.
‫چرا تصمیم گرفتی خونه‌ی خانواده‌ی ‫شوهر سابقـت بمونی؟
‫عجله داشتیم و مجبور شدیم ‫یه مدت اینجا بمونیم.
‫ولی من بودم امکان نداشت ‫این کار رو بکنم.
‫فرض کن مجبور شم ‫بین زندان و خانواده‌ی شوهرم انتخاب کنم.
‫- اولی رو انتخاب می‌کنم. ‫- امکان نداره.
‫حداقل توی زندان مجبور نیستم ‫آشپزی کنم.
‫همه‌ی غذاها رو مادرشوهرم می‌پزه. ‫صبحانه جاپچا و دنده خوردیم.
‫خدای من، گفتی «مادرشوهرم».
‫راستـش رو بگو. طلاق‌تون الکی‌ـه؟
‫چی می‌گی؟
‫اگه نیست، چطور انقدر درمورد همدیگه ‫احساساتی هستین؟
‫من احساساتی نیستم. ‫اشتباه می‌کنی.
‫فکر می‌کنی آقای بک بعد از اون تحقیر شدن ‫چرا هنوز اونجا کار می‌کنه؟
‫چه تحقیری؟
‫انگار نشنیدی.
‫منم توی راه فهمیدم.
‫قراره به آقای بک سِمَت جدید بدن.
‫سمت جدید؟ برای چی؟
‫به خاطر قصور در انجام وظیفه ‫یا همچین چیزی.
‫قراره کمیته‌ی کارکنان تشکیل شه.
‫قصور در انجام وظیفه؟
‫چه قصوری؟
‫تیم حساب‌رسی هیچی ازش پیدا نکرد.
‫از یه شرکت حقوقی رشوه گرفته.
‫چی؟
‫صبر کن.
‫دستمزد کارکنان رو اختلاس کرده؟
‫به شرکت رقیب ‫لیست مشتری‌های ویژه‌مون رو داده.
‫خیلی چیزها به ذهنم می‌رسه.
‫پس می‌خوای بهش الکی اتهام بزنی،
‫آره؟
‫آره، دارم فکر می‌کنم از کدومش استفاده کنم.
‫ولی به‌هرحال هرکدوم رو انتخاب کنم، ‫سابقه‌دار می‌شه.
‫سلام، باهم اومدین خونه.
‫درسته.
‫من توی سئول یه قرار ملاقات داشتم.
‫هی.
‫خیلی فکر کردم
‫- که بهت بگم یا نه. ‫- پس نگو.
‫می‌دونی کی دیشب اومده بود اینجا؟
‫می‌دونم.
‫می‌دونی؟ پس می‌دونی یون اون‌سونگ ‫اومده بوده هه‌این رو ببینه؟
‫آره.
‫ولی چرا نصف شب یواشکی ‫اومده هه‌این رو ببینه؟
‫نکنه بین‌شون خبریـه؟
‫چرت و پرت نگو.
‫چرا به من می‌پری؟
‫نپریدم ولی هیچ خبری نیست.
‫اصلا و ابدا هیچی بین‌شون نیست.
‫تو از هیچی خبر نداری.
‫چرا اینجوری می‌کنه؟
‫امکان نداره.
‫حسودیـش شد؟
‫به هه‌این درمورد سویونگ گفتم ‫خم به ابرو نیاورد.
‫ولی هیون‌وو...
‫خدای من.
‫عجب احمقیـه.
‫خدای من.
‫امروز کارتون عالی بود.
‫ممنون!
‫- با ناتاشا شروع می‌کنیم. ‫- باشه.
‫تو ۴ هزارتا میوه چیدی که درکل ‫می‌شه ۲۸۰ هزار وون.
‫ولی من بهت ۳۰۰ هزار وون می‌دم.
‫و تو ۷۰ تا چیدی،
‫که می‌شه ۴،۹۰۰ وون.
‫پول قهوه رو ازش کم می‌کنم ‫پس ۱،۷۰۰ وون می‌مونه.
‫- خانم لی سویونگ؟ ‫- بفرمایید.
‫- کارت خوب بود. ‫- ممنون!
‫- خانم پارک سون‌نیو؟ ‫- بله.
‫- کارت خوب بود. ‫- خدای من.
‫عزیزم، بیا قرص‌های خوابت رو بخور.
‫خدای من، عزیزم.
‫خیلی وقت بود بدون دارو نخوابیده بودی. مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫چرا این وقت شب تنهایی نوشیدنی می‌خوری؟
‫خب...
‫چون از مقامـم کناره‌گیری کردم ‫یکم حالم گرفته‌ست.
‫تازه فقط کدخدای این محله‌ی کوچک بودم.
‫درک می‌کنم.
‫خدای من.
‫- واقعاً؟ ‫- ببین.
‫تا این ساعت نصف باتری موبایلـم مونده
‫چون هیچ‌کس بهم زنگ نزده.
‫که اینطور.
‫و هیچ‌کس جوابـم رو نمی‌ده.
‫وقتی نائب‌رئیس بودم اصلاً نمی‌دونستم ‫اگه طرف جواب نده
‫چه پیغامی پخش می‌شه.
‫ولی الان هرروز اون پیغام رو می‌شنوم.
‫خدای من.
‫دوره‌ی حکمرانی‌مون به پایان رسیده.
‫با این حرف موافقم که می‌گن ‫«وقتی دوران سیاهی رو سپری می‌کنی،
‫حتی سایه‌ت هم رهات می‌کنه.»
‫خدای من.
‫از نوشیدنی‌های اون روز نداری؟
‫پدر! گفته بودی ‫شرکت موتور و محصولات شیمیایی مال منه.
‫پس ازش جدا شو.
‫اگه نشی، هیچی از شرکت من ‫بهت نمی‌رسه!
‫نه، من ازش جدا نمی‌شم.
‫چی گفتی؟
‫- هیچ‌وقت. ‫- چطور جرئت می‌کنی؟
‫وایستا! گفتم وایستا!
‫[رئیس جانگ و ۳ پسرانـش]
‫ای بابا.
‫همیشه حساس‌ترین لحظه تموم می‌شه.
‫خدای من.
‫واقعاً اینجوریه؟
‫چی؟
‫پولدارها اینجوری زندگی می‌کنن؟
‫من مخالفـم.
‫وقتی این سریال‌ها رو می‌بینم ‫با خودم فکر می‌کنم
‫انگار نویسنده‌ها قبل از نوشتن ‫درست تحقیق نمی‌کنن.
‫چطور؟
‫معمولاً نشون می‌دن شخصیت‌ها ‫گردن‌شون رو می‌گیرن.
‫ولی آدم‌های ثروتمند خیلی مراقب ‫فشار خون‌شون هستن.
‫- بالاخره توی خونه دکتر داریم. ‫- توی خونه؟
‫اگه یه ذره فشارمون بالا بره ‫نمک رو از غذاهامون حذف می‌کنن.
‫نمک کلاً حذف می‌شه.
‫و همیشه توی خونه‌هاشون پله هست.
‫دقیقاً. ‫همه‌تون پله ندارین، نه؟
‫سالن اپرا که نیست.
‫داریم ولی معمولاً فقط باهاش بالا می‌ریم.
‫برای پایین اومدن از آسانسور استفاده می‌کنیم ‫که زانوهامون آسیب نبینه.
‫نویسنده‌ها باید بهتر تحقیق کنن.
‫این واقعاً می‌چسبه.
‫خوابیدی؟
‫هه‌این، خوابیدی؟
‫چی شده؟
‫حرفـت رو بزن.
‫شنیدم اون‌سونگ دیروز اینجا بوده.
‫سوچول بهت گفت؟
‫اونـش مهم نیست.
‫چی گفت؟
‫پرسید چرا اومدم اینجا.
‫به اون چه مربوطـه؟
‫دیگه چی؟
‫بعد گفت
‫برگردم سرکار
‫و خونه.
‫برگردی خونه؟
‫آره.
‫خودش از اونجا می‌ره؟
‫خودش هم می‌خواد بمونه؟
‫خب...
‫درمورد جزئیاتـش حرف نزدیم.
‫می‌خواد با تو زندگی کنه؟
‫شما دوتا باهم نسبت ندارین.
‫مگه من و تو نسبت داریم؟ ‫ولی وضعیت‌مون رو ببین.
‫نه، ما فرق داریم. ‫ما...
‫ازدواج کرده بودیم.
‫ولی طلاق گرفتیم.
‫تا اینجا به اندازه‌ی کافی کمکـم کردی.
‫منظورت چیه؟
‫شنیدم قراره سمتـت رو عوض کنن.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫مهم نیست.
‫چطور مهم نیست وقتی دلیلـش ‫قصور در انجام وظیفه‌ست؟
‫کی می‌دونه روی چه سندی ‫امضا‌ءت رو جعل کردن؟
‫اختلاس؟ یه چیز غیرقانونی؟ ‫هرکاری ازش برمیاد.
‫تو در جایگاهی نیستی که نگران من باشی.
‫گفتی اینجا بمونم ‫چون نمی‌خواستی نگران من باشی.
‫منم نمی‌خوام نگران تو باشم.
‫خودم به مشکلات خودم رسیدگی می‌کنم.
‫از اینکه بی‌دلیل به خاطر من عذاب بکشی،
‫اذیت می‌شم.
‫انقدر سرد نباش.
‫فقط برای تو این کار رو می‌کنم...
‫برای من هیچ‌کاری نکن.
‫خودم برای مشکلاتـم راه‌حل پیدا می‌کنم.
‫سلام، دکتر.
‫آره، داروهام رو مصرف می‌کنم.
‫ولی جدیداً خیلی سردرد دارم.
‫هرروز به خودم آمپول می‌زنم ‫که گلبول‌های سفیدم بره بالا.
‫توی آخرین تصویربرداری تومور رشد نکرده بود.
‫ممکنه یه‌چیز دیگه باشه؟
‫هیون‌وو.
‫بلند شو.
‫زود باش بلند شو.
‫چی شده؟
‫راستـش رو بگو.
‫هه‌این مریضـه، مگه نه؟
‫بگو. ‫جدیداً رفتارش عجیب شده.
‫اون دفعه غش کرد.
‫فکر کنم به خودش آمپول هم می‌زنه.
‫فکر کنم یه خبرهایی هست.
‫هه‌این نمی‌خواد کسی بدونه.
‫ولی...
‫نیاز دارم وقتی نیستم مواظبـش باشی،
‫پس بهت اعتماد می‌کنم.
‫چی شده؟
‫اون...
‫تومور مغزی داره.
‫ولی...
‫تومورش بزرگ...
‫و نادره.
‫پس فعلاً نمی‌تونه جراحی کنه.
‫فعلاً دارو مصرف می‌کنه و تحت نظره.
‫ولی احتمالش...
‫بالا نیست.
‫احتمال چی؟
‫منظورت...
‫احتمال زنده موندنشـه؟
‫خدای من.
‫باورم نمی‌شه.
‫اون که سنی نداره.
‫به جز عمه‌ش
‫هیچ‌کدوم از اعضای خانواده‌ش نمی‌دونن.
‫حتی پدر و مادرش؟
‫آره.
‫اونا باید بدونن.
‫تو کِی فهمیدی؟
‫یادته اون روز اومدم اینجا
‫و گفتم می‌خوام ازش جدا شم؟
‫همون روز بعد از اینکه برگشتم سئول فهمیدم.
‫منظورت چیه؟
‫پس...
‫مصمم بودی ازش طلاق بگیری،
‫بعد یهو نظرت عوض شد چون...
‫آره.
‫بعد از اینکه فهمیدم، ‫تصمیم گرفتم طلاق نگیرم.
‫ای عوضی.
‫چطور تونستی این کار رو بکنی؟
‫خدای من.
‫از هیچی خبر نداشتم
‫و فقط دلم برای تو می‌سوخت.
‫چطور تونستی؟
‫می‌دونم.
‫من واقعاً عوضی‌ام.
‫هه‌این از همه‌چی خبردار شد ‫با این‌حال وقتی گفتم بیاد اینجا، اومد.
‫پس، مامان...
‫لطفاً...
‫وقتی من نیستم
‫مراقب هه‌این باش.
‫التماست می‌کنم.
‫مامان.
‫چی شده؟
‫اومدم کیمچی بگیرم.
‫مامانـت داره گریه می‌کنه.
‫- چرا؟ ‫- واضح نیست؟
‫اون همیشه مخالف کدخدایی بود ‫و می‌خواست استعفا بدم.
‫ولی حالا که کناره‌گیری کردم، ‫حتماً ناراحت شده.
‫چی؟ مامان گفت راحت شده ‫که دیگه کدخدا نیستی.
‫از ته دل نگفته.
‫خدای من.
‫مامان.
‫برو، بعداً بیا.
‫جشن گرفتیم؟
‫منم امروز اینجا غذا می‌خورم.
‫به هه‌این بگو بیاد غذا بخوره.
‫باشه.
‫عزیزم.
‫چیکار می‌کنی؟ برو اونور.
‫می‌دونم چی داری می‌کشی.
‫ولی...
‫می‌دونی...
‫چطوره اینجوری فکر کنی؟
‫من، بک دوگوان قبلاً درخدمت مردم بودم.
‫ولی الان، فقط درخدمت توئم.
‫چرا باید همچین چیزی بخوام؟
‫واقعاً نمی‌خوای؟
‫خدای من، چه ضیافتی برای صبحانه ‫راه انداختین.
‫مناسبتـش چیه؟
‫لطفاً بفرمایید نوش‌جان کنین.
‫هه‌این، بیا غذا بخور.
‫باشه.
‫خواهرت کجاست؟
‫بوم‌جا صبح رفت سئول ‫یه کارهایی انجام بده.
‫آهان.
‫خدای من، اگه غذا می‌خورد بعد می‌رفت ‫خیلی خوب می‌شد.
‫بیاین بخوریم.
‫راستی، سوچول کجاست؟
‫[باشگاه بوکس کوئینز]
‫[گون‌یوماما آنلاین شد]
‫داهی.
‫- داهی. ‫- خدای من.
‫اینجا چیکار می‌کنه؟
‫چون کلی چیزمیز خریده بودم ‫بازی رو پاک نکردم.
‫- خدای من. ‫- فقط بذار یه چیزی بگم.
‫برو بابا، فقط می‌خوای فحش بدی دیگه.
‫[یک پیغام از گون‌یوپاپا]
‫این چیه؟
‫این واکسن‌هایی که گون‌یو زده ‫به زبان انگلیسی و کره‌ایـه.
‫باید دوز دوم واکسن ام‌ام‌آر ‫و آبله‌مرغون رو بزنه.
‫هرجا هستی حتماً ببرش ‫واکسن‌هاش رو بزنه.
‫حتماً موقع واکسن زدن ‫براش آهنگ «بچه کوسه» رو بخون.
‫بچه کوسه، دودو دودو دو
‫بچه کوسه، دودو دودو دو، بچه کوسه
‫مامان کوسه، دودو دودو دو
‫خدای من، گون‌یو.
‫دردت گرفت؟
‫آفرین.
‫حتی گریه هم نکرد.
‫بس کن.
‫[گون‌یوماما آفلاین شد]
‫جایی می‌ری؟
‫- سئول. ‫- یهویی؟
‫ببین.
‫حتی بوم‌جا هم رفته سئول. ‫چرا همه‌تون می‌رین اونجا؟
‫می‌خوای خبرنگارها ببیننـت؟ ‫نمی‌دونی ما قایم شدیم؟
‫یه کاری هست که باید انجام بدم.
‫شنیدم اون‌سونگ اومده بوده اینجا.
‫چه نقشه‌ای داری که سوچول رو ‫مجبور کردی به کسی نگه؟
‫امروز می‌ری اون‌سونگ رو ببینی؟
‫برای چی؟ می‌خوای بهش التماس کنی ‫حداقل به تو رحم کنه؟
‫معلومه، باید همین کار رو بکنم.
‫حتماً باید همه‌مون باهم نابود شیم؟
‫چی؟ باورم نمی‌شه.
‫نکنه می‌خوای براش کار کنی؟
‫جای من از اول همون‌جا بود.
‫نکنه شما دوتا دست به یکی کردین ‫تا خانواده رو پرت کنین بیرون
‫و شرکت رو مال خودت کنی؟
‫هرطور دوست داری فکر کن.
‫هی!
‫عزیزم، داری می‌ری سئول؟
‫آره.
‫اینجا تاکسی گیرت نمیاد.
‫من می‌رسونمت، بپر بالا.
‫محکم بچسب.
‫مادر.
‫بله؟
‫بابت همه‌چی ممنونم.
‫جای دوری قراره بری؟ ‫عجیبه که این حرف رو می‌زنی.
‫انگار باد خیلی شدیده،
‫داره از چشم‌هام اشک میاد.
‫معلومه، می‌دونم ممنوعـه.
‫ولی ما هیچ‌وقت هیچ رازی رو ‫از هم مخفی نمی‌کردیم.
‫یادتونه جوان‌ترین پسرتون چون ‫نمی‌تونست عشق اولش رو فراموش کنه
‫فرار کرد رفت سوکچو ‫و من رفتم بیارمش؟
‫الان می‌تونیم به اون خاطره بخندیم
‫ولی اون موقع پسرتون خیلی اذیت شد.
‫لاس‌وگاس بود، آره؟
‫رفته بود اونجا مواد مصرف کنه...
‫دقیقاً.
‫پس بهم می‌گین؟
‫معلومه، هیچ‌کس نمی‌فهمه شما گفتین.
‫کی؟
‫آهان، رئیس هونگ مان‌دا کوئینز؟
‫پس رئیس هونگ اونجاست.
‫آقای بک می‌دونه خانم هونگ اینجاست؟
‫فکر نکنم.
‫درسته، از هم جدا شدن.
‫- با عجله کجا می‌رین؟ ‫- می‌دونین که موقعیت اورژانسی پیش اومده.
‫چه خبر شده؟
‫انگار نشنیدین.
‫همون بهتر که نشنوین.
‫خوش برگشتی.
‫به خاطر تهدیدهات برنگشتم.
‫می‌دونم چیزی که مال ماست رو ‫بهمون برنمی‌گردونی.
‫پس گفتم حالا که نمی‌تونم پسـش بگیرم،
‫حداقل باهات شریک شم.
‫پس سر حرفـت بمون.
‫کنفرانس خبری به زودی برگزار می‌شه.
‫همون‌طور که قبلاً اعلام کردیم، ‫هیچ سوالی پاسخ داده نمی‌شه.
‫[کنفرانس خبر برای مراسم معارفه ‫یون اون‌سونگ از گروه کوئینز]
‫هه‌این.
‫تو از کجا خبردار شدی؟
‫برای چی اومدی اینجا؟
‫بهت که گفتم.
‫خودم راه‌حل پیدا می‌کنم.
‫و این...
‫- راه‌حلیـه که پیدا کردی؟ ‫- آره.
‫راه‌حل‌های سریع و دقیق رو دوست دارم.
‫بریم، چیزی نمونده.
‫- مطمئنی اینجاست؟ ‫- بهتون که گفتم.
‫دوبار چک کردم، مطمئنم.
‫[خانم مو سول‌هی]
‫- سلام، خانم. ‫- هنوز پیداش نکردی؟
‫نه، خانم. ‫کل سئول رو گشتم.
‫شاید خارج از شهر باشن.
‫حتماً.
‫هروقت پیداشون کردم باهاتون تماس می‌گیرم.
‫دیدین؟ چطوری بهش پشت کردم؟
‫آره، وضعیتـش همون‌طوریه.
‫بله.
‫روزنامه‌های بزرگ اقتصادی، مجله‌ها،
‫رسانه‌های زنده و حتی رسانه‌های خارجی ‫هم درخواست دادن،
‫برای همین داریم به ترتیب ‫باهاشون هماهنگ می‌کنیم.
‫تیم روابط عمومی یه راهنما ارائه داده.
‫می‌تونین طبق این راهنما پیش برین ‫و ما بدون هیچ محدودیتی
‫منتشرش می‌کنیم.
‫متن مصاحبه روی نمایشگر نشون داده می‌شه ‫پس می‌تونین راحت از روی اون بخونین.
‫اعلام خبر عروسی چی می‌شه؟
‫اون رو توی متن نذار.
‫خودم آخرش اعلام می‌کنم.
‫چشم، قربان.
‫از نظر تو اشکالی نداره؟
‫سلام، من یون اون‌سونگ هستم.
‫شرکت سرمایه‌گذاری پیون ‫دومین سهام‌دار عمده‌ی کوئینز شده.
‫و بعد از جلسه‌ی ویژه‌ای که برگزار شد،
‫من به عنوان رئیس جدید گروه کوئینز ‫انتخاب شدم.
‫به این دلیل که رئیس هونگ دچار بیماری شدن ‫و باید از افت ارزش سهام ممانعت می‌شد
‫چاره‌ای جز گرفتن این تصمیم نداشتیم.
‫درضمن، من تجربه‌ی زیادی
‫در زمینه‌ی نجات شرکت‌ها از بحران ‫و احیای مجددشون، دارم.
‫ولی باوجود تمام مواردی که ذکر شد،
‫چند وقتـه دارم با فرضیات بی‌پایه ‫و اتهامات غلط
‫سر و کله می‌زنم.
‫اتهاماتی مبنی براینکه ‫به رئیس سابق خیانت کردم،
‫خانواده‌ش رو بیرون کردم،
‫ازشون دزدی کردم، زندانی‌شون کردم ‫و از آسیای جنوب‌شرقی خارج‌‌شون کردم.
‫یه چیز رو با قاطعیت می‌گم،
‫این دقیقاً خواسته‌ی رئیس سابق بوده.
‫برای ثابت کردن این موضوع ‫و برطرف کردن سوءتفاهم‌ها،
‫می‌خوام یه خبر بزرگ رو اعلام کنم.
‫من سمت مدیرعاملی مرکز تجاری کوئینز رو
‫به خانم هونگ هه‌این، دوست قدیمی خودم ‫که تاجر با استعدادی هم هست، برمی‌گردونم.
‫در طی این سه سال که ایشون مدیر بودن،
‫میزان سوددهی و فروش مرکز تجاری ‫بی‌سابقه بوده.
‫این نشون می‌ده که چه مدیر توانمندی هستن.
‫و حالا صحبت‌های ایشون رو می‌شنویم.
‫سلام، من هونگ هه‌این هستن.
‫همون‌طور که رئیس یون گفتن،
‫ما از زمان دانشگاه باهم دوست هستیم
‫و آقای یون...
‫آقای یون و من تمام تلاش‌مون رو ‫خواهیم کرد تا...
‫ایشون...
‫منو تهدید کرد.
‫تهدید کرد که به آقای بک هیون‌وو،
‫یعنی همسرم و مدیر سابق تیم حقوقی،
‫اتهام غلط بزنه و ایشون رو بندازه زندان.
‫به عنوان مدرک صدای ضبط شده‌شون رو دارم.
‫هه‌این، صبر کن.
‫علاوه بر این، من نمی‌تونم به مقام سابقـم
‫یعنی مدیریت مرکز تجاری کوئینز، برگردم.
‫چون...
‫بهم گفتن...
‫زمان زیادی برای زندگی ندارم.
‫[بخش پایانی]
‫بخورین! همه‌ش رو بخورین!
‫[چهار سال پیش]
‫بخورین!
‫آفرین!
‫چرا کارآموزمون، هه‌این، ‫نوشیدنی نمی‌خوره؟
‫زود باش بخور!
‫بهتون که گفته بودم من نوشیدنی نمی‌خورم.
‫واقعاً؟ پس بیا عاشقانه بخوریم.
‫زود باش.
‫- عاشقانه. ‫- چی شد؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫من به‌جاش می‌خورم.
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫هان؟
‫با من عاشقانه نوشیدنی بخورین.
‫خانم هونگ، چرا ناراحت شدی؟
‫اونجا معذبـت کردم؟
‫آره، خیلی.
‫فقط می‌خواستم...
‫زیادی بانمک بودی.
‫- چی؟ ‫- نوشیدنی می‌خوری دوست داشتنی می‌شی.
‫با این‌حال جلوی اون همه زن
‫نوشیدنی خوردی و کارهای بانمک کردی.
‫چطور جرئت می‌کنی؟
‫دیگه تکرار نمی‌شه.
‫یادت نره‌ها.
‫وقتی نوشیدنی می‌خوری
‫قلب مردم رو می‌لرزونی.
‫این مهارت ویژه‌تـه.
‫پس جلوی دیگران این کار رو نکن.
‫باشه.
‫نمی‌کنم.
‫اینجوری گفت.
‫[دیشب]
‫هه‌این گفت وقتی نوشیدنی می‌خورم
‫دلـش رو می‌لرزونم.
‫بیا بریم خونه.
‫حالت خوب نیست.
‫فکر می‌کنی هنوزم همون حس رو پیدا می‌کنم؟
‫اگه الان هم نوشیدنی بخورم ‫و کارهای بانمک کنم
‫بازم دلـش می‌لرزه؟
‫اگه اینجوری بود ازت طلاق نمی‌گرفت.
‫پس چرا من هروقت نگاه‌ش می‌کنم ‫دلـم می‌لرزه؟
‫- واقعاً؟ ‫- آره، واقعاً.
‫وقتی نگاه‌ش می‌کنم، دلم می‌ریزه ‫و خوشحال می‌شم.
‫وقتی هم نیست ‫دلم براش تنگ می‌شه.
‫و وقتی می‌بینمـش،
‫وحشت تمام وجودم رو برمی‌داره
‫که نکنه دیگه نتونم ببینمش.
‫خدای من.
‫ولی اون نمی‌خواد...
‫من دیگه هیچ‌کاری...
‫براش انجام بدم.
‫معذبـش می‌کنم.
‫حتماً دیگه ازت خوشش نمیاد.
‫ولی روی صورتـم چسب زخم زد
‫و حتی پماد مالید.
‫واقعاً؟ یعنی هنوز ازت خوشش میاد؟
‫گیج‌کننده‌ست.
‫برو از خودش بپرس.
‫از من خوشش میاد.
‫از من خوشش نمیاد.
‫از من خوشش میاد.
‫از من خوشش نمیاد.
‫از من خوشش میاد.
‫از من خوشش نمیاد.
‫از من خوشش میاد.
‫از من خوشش نمیاد.
‫از من خوشش میاد.
‫از من خوشش نمیاد.
‫از من خوشش میاد.
‫از من خوشش نمیاد.
‫از من خوشش میاد.
‫از من خوشش نمیاد.
‫از من خوشش میاد.
‫از من خوشش نمیاد.
‫از من خوشش میاد.
‫واقعاً؟
‫خدای من.
‫ولی من اینجوری نیستم.
‫من...
‫دوستـش دارم.
‫دوست دارم، هه‌این.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫| ترجمه از تـارا |
‫
‫هرچی بخوای بهت می‌دم...
‫من باهاش می‌مونم.
‫اگه موهام رو با سشوار شکسته خشک کنی ‫خوشحال می‌شم.
‫لطفاً بهم بوکس یاد بده.
‫- شاه‌توت؟ ‫- شب همدیگه رو ببینیم؟
‫شب؟
‫دنبال بودجه‌ی مخفی رئیس می‌گرده.
‫پس من زودتر پیداش می‌کنم.
‫از شر بک هیون‌وو...
‫خلاص شو.
‫نمی‌تونم به این زودی بمیرم.
‫هنوز بهت نگفتم...
‫دوست دارم.