‫دوگوان!
‫اینجا رو ببین!
‫خدای من!
‫[مدیرعامل سابق هونگ هه‌این، ‫مبتلا به بیماری لاعلاج است]
‫- خدای من! ‫- دوگوان!
‫دوگوان!
‫کفش‌هات رو بپوش!
‫می‌سون!
‫نمی‌تونم به مقام سابقـم ‫یعنی مدیریت مرکز تجاری برگردم چون...
‫بهم گفتن زمان زیادی...
‫برای زندگی ندارم.
‫کجا بیماری‌تون تشخیص داده شده؟
‫رئیس یون این موضوع رو می‌دونستن؟
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫هه‌این، هه‌این.
‫نمی‌تونم به این زودی بمیرم.
‫هنوز...
‫بهت نگفتم.
‫بذارین رد شیم!
‫بهت نگفتم که اشکالی نداره.
‫بهت نگفتم که هیچ‌وقت ازت متنفر نبودم.
‫به چه دردی می‌خوره؟
‫فقط می‌ره روی اعصاب من.
‫بیا راه‌مون رو از هم جدا کنیم. ‫طلاق می‌خوام.
‫ازت تشکر نکردم که این همه سال ‫کنارم بودی...
‫با وجود تمام حرف‌های تندی که...
‫از ته دلم نزدم.
‫دوست دارم.
‫دوست دارم، هه‌این.
‫دوست دارم.
‫به خاطر وجود تو بود که می‌خواستم ‫زنده بمونم.
‫نمی‌تونین برین داخل.
‫اجازه ندارین برین داخل.
‫فکر می‌کردم بیشتر وقت دارم.
‫دنبال هونگ هه‌این می‌گردیم.
‫خانم، هونگ هه‌این کجاست؟
‫هنوز از همه عذرخواهی نکردم.
‫[بخش مراقبت‌های ویژه]
‫معذرت می‌خوام.
‫بابت همه‌چی معذرت می‌خوام.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫| ترجمه از تـارا |
‫[قسمت یازدهم]
‫فکر می‌کردم پیداش نکردی.
‫- راستـش... ‫- بیرون.
‫کی گفته می‌تونی ما رو بیرون کنی؟ ‫اینجا بیمارستان تو نیست.
‫می‌خواین برین رئیس رو ببینین دیگه ‫پس پیاده شین چون من اجازه نمی‌دم.
‫پسرت بهت خیانت کرد ‫و بابام رو منتقل کرد اینجا.
‫فکر می‌کنی هنوزم تو قیم اونی؟
‫فکر می‌کنی من به این راحتی کوتاه میام.
‫خودم می‌رم بیرون.
‫به من دست نزنین، لطفاً.
‫لعنتی.
‫هی! لعنتی!
‫هی!
‫[پله‌های اضطراری]
‫- در رو باز کن. ‫- ببخشید، نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫با تو نبودم. ‫بازش کن.
‫منم میام!
‫بذار منم بیام!
‫ببین، التماست می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم. ببخشید که ‫این همه مدت بهت بی‌ادبی کردم.
‫لطفاً منو ببخش.
‫لطفاً بذار همین یه بار بابام رو ببینم.
‫خواهش می‌کنم.
‫زانو بزنم؟
‫بزنم؟
‫باشه.
‫باشه؟ واقعاً؟
‫جدی می‌گی؟
‫ولی فوراً اینجا رو ترک می‌کنی ‫وگرنه می‌گم پرتـت کنن بیرون.
‫ممنونم.
‫بابا؟
‫بابا!
‫به هوش اومدی!
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم!
‫آفرین!
‫بی‌خیال.
‫نمی‌دونین من کی‌ام؟
‫خدای من.
‫بابا!
‫چی؟ فوت کرد؟
‫بابا!
‫ای عوضی.
‫دیگه کارت تمومه.
‫پس بابام تو رو قیم خودش کرده بود؟
‫الان که به هوش اومده.
‫پس دیگه قدرتـت رو از دست می‌دی، ‫مگه نه؟
‫آره، درسته.
‫- صبر کن، اول به دکترش زنگ بزنیم... ‫- خفه شو!
‫به پلیس زنگ بزن.
‫بابا.
‫کار خودش بود، مگه نه؟
‫اون عوضی تو رو به این روز انداخت، درسته؟
‫شما کی هستین؟
‫بابا...
‫لعنتی!
‫منو چرا پرت می‌کنین بیرون؟
‫لعنتی.
‫[مرکز مراقبت‌های ویژه]
‫اون... اون چشـه؟
‫مادر...
‫چش شده؟
‫سی‌تی اسکن التهاب بحرانی مغز رو ‫نشون داده.
‫تومور به بافت اطراف مغز فشار وارد کرده
‫و به طور موقت ‫فشار درون جمجمه‌ای بالا رفته.
‫باید اول این فشار رو کم کنیم...
‫تومور مغزی؟
‫منظورتون چیه؟
‫تو هرچی هه‌این اعلام کرد رو ‫از قبل می‌دونستی؟ آره؟
‫- عزیزم. ‫- چرا به ما نگفتی؟ چرا؟
‫چیکار داشتی می‌کردی؟
‫باید بهمون می‌گفتی مریضـه.
‫چرا نگفتی؟
‫- بس کن. ‫- دوباره گول‌مون زد!
‫ازمون مخفی کرده.
‫گولمون زد و بهمون نگفت هه‌این انقدر مریضـه.
‫- این دفعه چه نقشه‌ای کشیدی؟ ‫- گفتم بس کن.
‫ما حق نداریم ناراحت باشیم.
‫ببخشید.
‫با اینکه پدر و مادرش هستیم
‫از هیچی خبر نداشتیم.
‫لطفاً بهمون توضیح بدین.
‫لطفاً بهمون بگین
‫الان در چه وضعیتی قرار داره.
‫بیماری خانم هونگ سیتوما ابری‌ـه.
‫یه‌جور تومور مغزی بدخیم‌ـه.
‫برخلاف تومورهای معمولی که به صورت
‫یه غده‌ی بزرگ‌ هستن،
‫این تومورها مثل ابر سیستم اعصاب مغزی ‫ایشون رو دربرگرفته.
‫بیماری ایشون به شدت در دنیا نادره،
‫برای همین درمان کردن‌شون سخت بوده.
‫ببخشید، مادر.
‫واقعاً معذرت می‌خوام که زودتر بهتون نگفتم.
‫احتمالاً بهت گفته بوده نگی.
‫بار سنگینی روی دوشت بوده.
‫هه‌این نمی‌خواست ‫دل پدر و مادرش رو بشکنه.
‫برای همین می‌خواست ‫وقتی اوضاع بهتر شد بهتون بگه.
‫امیدوارم فکرهای بد نکنین.
‫بابا.
‫♪ کنار اقیانوس بزرگ و بی‌انتها ♪
‫♪ یه کلبه‌ی حقیرانه تک افتاده بود ♪
‫♪ درون اون کلبه یه پدر ماهی‌گیر ♪
‫♪ و دخترش زندگی می‌کردن ♪
‫♪ اوه عشق من، اوه عشق من ♪
‫♪ اوه عشق من، کلمنتین ♪
‫♪ چرا منو برای همیشه ترک کردی؟ ♪
‫♪ چرا پدر پیرت رو تنها گذاشتی؟ ♪
‫براساس نتایج ام‌آر‌آی،
‫ایشون به خاطر آسیب و خون‌ریزی مغزی ‫دچار زوال عقل عروقی شدن.
‫آسیب جدی‌ای که به لوب فوقانی ‫و گیج‌گاهی‌شون وارد شده،
‫فکر کردن یا به یاد آوردن رو ‫براشون سخت کرده.
‫فعلاً چاره‌ای نیست جز اینکه ‫بذاریم مغزشون بهبود پیدا کنه.
‫بیاین دو هفته بهشون زمان بدیم.
‫یعنی خوب می‌شن؟
‫بیمار با بیمار فرق می‌کنه ‫برای همین نمی‌شه تضمین کرد.
‫سون‌هوا.
‫حتماً شوکه شدی.
‫من همین الان شنیدم و...
‫تو می‌دونستی هه‌این مریضـه.
‫برای همین بهم گفتی کاری نکنم ‫که بعداً پشیمون شم.
‫ببخشید.
‫همه می‌دونستن.
‫همه می‌دونستن جز من.
‫ولی مامان،
‫همین الان بهت گفتم ‫منم یه مشکل جدی دارم.
‫کنجکاو نیستی؟
‫تو همیشه از پس مشکلات برمیای ‫چه کوچک باشه چه بزرگ.
‫درسته.
‫من خودم...
‫به مشکلاتـم رسیدگی می‌کنم.
‫خدای من، انقدر شلوغـش نکن.
‫منم کم‌خونی دارم.
‫منم چون دیشب خوب نخوابیدم ‫سرگیجه دارم.
‫حالا نکه سوچول خیلی حالش خوبه.
‫همه‌مون داریم عذاب می‌کشیم.
‫- چیه؟ ‫- داستان هه‌این چیه؟
‫حقیقت داره؟ واقعاً مریضـه؟
‫فکر کنم خانواده‌ش خبر نداشتن.
‫حتی سوچول.
‫حتماً حسابی شوکه شده.
‫برای همین زنگ زدی؟
‫یه درخواست کوچک دارم.
‫سوچول وقتی استرس می‌گیره ‫دچار حمله‌ی عصبی می‌شه.
‫موضوع جدی‌ایـه، باید داروش رو بخوره.
‫فکر نکنم داروش رو با خودش برده باشه.
‫توی خونه‌مون هست. ‫می‌شه به یکی بگی براش ببره؟
‫- آخه... ‫- هی.
‫- چئون داهی. ‫- ممکنه بیهوش شه و بمیره!
‫- پس بمیره. ‫- هی، چطور می‌تونی...
‫می‌خوای چیکار کنم؟
‫خودم بکشمـش؟
‫دیگه سر همچین چیزهایی به من زنگ نزن!
‫وگرنه خودم می‌کشمـش.
‫هیون‌وو.
‫فکر کنم به خاطر اینه.
‫منظورت چیه؟
‫این چیه؟
‫بهم گفته بودن همه‌جا همراهـم باشه
‫که انرژی هه‌این رو سرکوب کنه.
‫من بهش اعتقاد نداشتم.
‫فقط می‌خواستم فقط یه بارم که شده ‫از هه‌این بهتر باشم.
‫ولی...
‫اگه این طلسم لعنتی
‫باعث شده هه‌این مریض شه چی؟
‫همه‌ش تقصیر منه.
‫نباید این طلسم مسخره رو ‫با خودم حمل می‌کردم.
‫هه‌این.
‫هه‌این!
‫چه طلسمی؟ دیوانه.
‫دیدی؟ حتماً این طلسم خیلی قوی‌ـه.
‫به محض اینکه پاره‌ش کردم ‫بیدار شد.
‫سوچول.
‫بابت همه‌چی...
‫معذرت می‌خوام.
‫هیون‌وو، فکر کنم عقلش رو از دست داده.
‫برو دکتر و خانواده رو خبر کن.
‫خانواده...
‫- حالت خوبه؟ ‫- دوست دارم.
‫از لحظه‌ی اولی که دیدمت
‫تا خود الان...
‫دوست دارم.
‫ببخشید که باهات بهتر رفتار نکردم.
‫ببخشید که در برابر خانواده‌ام
‫ازت حمایت نکردم.
‫فکر کنم یه قسمتی از وجودم می‌دونست
‫که می‌خوای جدا شیم.
‫مدت زیادی ما رو تحمل کردی.
‫پس...
‫اشکال نداره، ‫عذاب وجدان نداشته باش.
‫چیکار می‌کنی؟
‫اگه قبل از مرگـم این حرف‌ها رو بهت نزنم
‫هیچ‌وقت نمی‌فهمی حس واقعیـم چیـه.
‫الان دارم اینا رو بهت می‌گم
‫چون معلوم نیست کِی می‌میرم.
‫دیشب،
‫بیشتر از کل زندگیـم دعا کردم.
‫گفتم اگه بمیری،
‫دیگه هیچ کاری نمی‌کنم.
‫فقط گریه می‌کنم،
‫صبح تا شب نوشیدنی می‌خورم،
‫ملاحظه‌ی هیچی رو نمی‌کنم
‫و توی خیابون می‌خوابم.
‫این که دعا نیست، تهدیده.
‫برام مهم نیست.
‫اگه تو بمیری،
‫من قید همه‌چی رو می‌زنم.
‫وایستا و تماشا کن.
‫وقتی مُردم چطوری تماشا کنم؟
‫این مزخرفات رو تمومش کن.
‫دارم بهت ابراز احساسات می‌کنم.
‫حتی توی خواب هم ترسیده بودم
‫که نکنه بمیرم و...
‫نتونم این حرف‌ها رو بهت بزنم.
‫نترس.
‫تو قرار نیست بمیری.
‫نمی‌میری.
‫من نمی‌ذارم بمیری.
‫
‫مامان!
‫هه‌این به هوش اومده! ‫زود باش!
‫کجا رفت؟
‫چرا بهمون نگفته بودی؟
‫ولی اشکال نداره الان دیگه می‌دونم.
‫نگران نباش، خیلی از دوست‌‌های صمیمیـم ‫دکترهای مشهور هستن.
‫سراسر دنیا مشغول به طبابتـن.
‫واقعاً؟ پس باید زودتر بهت می‌گفتم.
‫ببخشید.
‫تو چرا عذرخواهی می‌کنی؟ ‫مریض تویی.
‫باید زودتر بهم می‌گفتی.
‫حتماً مخفی کردنـش خیلی عذاب‌آور بوده.
‫الان دیگه خوبی.
‫همه‌چی درست می‌شه، باشه؟
‫باشه.
‫مامان کجاست؟
‫مادر.
‫بذار تنها باشم.
‫از اینکه زودتر بهتون نگفتم،
‫معذرت می‌خوام.
‫فراموشـش کن.
‫کدوم مادری...
‫نمی‌فهمه بچه‌ش داره می‌میره؟
‫هیچی درمورد دختر خودم نمی‌دونم.
‫خجالت‌آوره.
‫باورم نمی‌شه دردم رو
‫سر بچه‌ام خالی کردم.
‫هروقت اون بچه اومد سمت من...
‫حتی یه بارم
‫بغلش نکردم.
‫خودم هم نمی‌تونستم خودم رو تحمل کنم.
‫منم اگه همچین مادری داشتم ‫ازش متنفر می‌شدم.
‫هیون‌وو.
‫همه‌ش تقصیر منه.
‫من باعث شدم دخترم...
‫درد و استرس بکشه.
‫برای همین مریض شده.
‫مگه تو دکتری؟
‫چیزی که دکترها نمی‌دونن رو ‫تو از کجا می‌دونی؟
‫اونا نه علت بیماریـم رو می‌دونن ‫نه راه جلوگیریـش رو.
‫استرس هم باعثـش نشده.
‫چطور می‌تونی...
‫انقدر ساده‌لوح باشی؟
‫اعصاب آدم رو خرد می‌کنی.
‫درضمن...
‫منم اگه دختری مثل خودم داشتم...
‫عذاب می‌کشیدم.
‫پس همه‌ش تقصیر تو نیست.
‫هه‌این.
‫خیلی...
‫اذیت شدی؟
‫خب...
‫یه موقع‌هایی اذیت می‌شم ‫یه موقع‌هایی نمی‌شم.
‫اصلاً نفهمیده بودم مریضی.
‫ببخشید.
‫همه‌ش تقصیر منه.
‫معذرت می‌خوام.
‫من اشتباه کردم.
‫نه.
‫رفتار تو هیچ تاثیری روی این بیماری نداشته.
‫نمی‌خواستم بهت بگم چون می‌دونستم...
‫این موضوع رو درک نمی‌کنی.
‫ببخشید.
‫واقعاً...
‫معذرت می‌خوام.
‫من بدون تو...
‫نمی‌تونم زندگی کنم.
‫نه، نه.
‫نباید بمیری.
‫لطفاً نمیر، هه‌این. ‫ببخشید...
‫هه‌این عزیز من...
‫ببخشید، ببخشید...
‫از بس اون عفریته‌ی شیطانی سخت‌کوشـه ‫همیشه بخت باهاش یاره.
‫واقعاً عجب زنیـه.
‫رئیس هونگ.
‫فهمیدین کجاییـم؟
‫نه نترسین، ما خونه‌ایم.
‫بریم داخل.
‫خانم، ویلچرهای برقی خوبی اومده.
‫درسته که رئیس حواسـش سرجاش نیست ‫ولی بازم فقط
‫از دست من غذا می‌خوره.
‫پس نمی‌تونم از کنارش جم بخورم. ‫برای همین گفتم بیاین اینجا.
‫ما درک می‌کنیم، به خاطر زحمات شما بود ‫که رئیس به هوش اومدن.
‫چاپلوسی بسه، توضیح بدین.
‫چطور تونستین توی این موقعیت ‫کنفرانس خبری برگزار کنین؟
‫ما هم خبر نداشتیم. ‫رئیس یون یهو تصمیم گرفتن...
‫شما باید بهتر می‌دونستین.
‫مگه این حقوق‌های بالا رو برای این نمی‌گیرین
‫که جلوی همچین فاجعه‌هایی رو بگیرین؟
‫خدای من، نباید این حرف رو می‌زدم؟
‫«حق نداری با ما اینجوری حرف بزنی.»
‫«جز پرستاری و غذا پختن برای رئیس ‫چی سرت می‌شه؟»
‫- اینجوری فکر می‌کنین؟ ‫- معلومه که نه، خانم.
‫پس پیش‌نویس‌ها رو قبل از اینکه ‫به رئیس یون تحویل بدین
‫به من نشون بدین و به تیم روابط عمومی ‫بگین فردا صبح بیان اینجا.
‫برای چی؟
‫اخبار رو نمی‌خونین؟ مردم عصبانی‌ان.
‫با مدیرهای قبلی همدردی می‌کنن ‫و ما رو مورد انتقاد قرار دادن.
‫فقط من نگران افت ارزش سهام هستم؟
‫شرکای محدود به شدت عصبانی‌ان. ‫[ال‌پی: شرک‌های با مسئولیت محدود]
‫می‌ترسن که
‫سهام سقوط کنه و نتونن به موقع ‫سرمایه‌شون رو خارج کنن.
‫شایعه شده می‌خوان همه باهم ‫یه شرکت تضامنی تشکیل بدن.
‫اگه بخوایم دهن‌شون بسته شه ‫باید بودجه‌ی مخفی رو پیدا کنیم.
‫تونستی ردش رو بگیری؟
‫بله، مشخص شد که «جمال ابراهیم»،
‫مدیر بانک سرمایه‌گذاری «ال‌سی‌سی» ‫در لابوآن مالزی،
‫حساب‌شون رو مدیریت می‌کرده.
‫فکر کنم پول رو از حساب بیرون کشیده ‫و انتقال داده.
‫- چقدره؟ ‫- حدوداً ۹۰۰ میلیارد وون.
‫فوراً یه نفر رو بفرست لابوآن.
‫مقصد بعدی پول رو پیدا کن.
‫این رستوران به «کال‌گوکسو»هاش معروفـه.
‫- سعی کن بخوری. ‫- ببخشید.
‫فکر نکنم بتونم بخورم.
‫این‌جور مواقع باید خوب غذا بخوری.
‫خانواده‌ت بهت تکیه کردن.
‫اگه می‌خوای بچه‌هات قوی باشن ‫باید خودت هم قوی بمونی.
‫در زمینه‌ی قوی بودن من الگوشون نیستم.
‫من ستون خانواده‌مون نیستم.
‫درواقع همیشه پدرم ستون خانواده بوده.
‫گاهی از این موضوع ناراحت می‌شدم ‫ولی راستـش خیالم هم راحت بود.
‫خجالت‌آوره، نه؟
‫خیالم راحت بود که بچه‌هام بهم تکیه نمی‌کنن.
‫دخترم داره می‌میره
‫و من بهش گفتم بهم اعتماد کنه.
‫ولی شک دارم حرفـم رو جدی گرفته باشه.
‫اشتباه می‌کنی.
‫نگاه بچه‌هامون به ما اینجوری نیست.
‫پدرم خیلی زود فوت کرد
‫ولی تا همین امروز،
‫هروقت می‌خوام تصمیم سختی بگیرم ‫به پدرم فکر می‌کنم.
‫«اگه اون بود چیکار می‌کرد؟»
‫فرقی نمی‌کنه چه‌جور آدمی باشی
‫درهرحال برای بچه‌هات...
‫نقش فانوس دریایی رو داری.
‫پس خوب غذا بخور و قوی بمون.
‫سرت رو بالا بگیر و نورت رو بتابون.
‫بیا.
‫بگیرش.
‫بیا غذامون رو بخوریم.
‫حتی خوشمزه‌ترین کال‌گوکسو هم ‫اگه خمیر شه
‫از دهن میفته.
‫«این چی بود من دیدم؟ سریال درام‌ـه؟»
‫«هنوزم به طور احمقانه‌ای ‫عاشق شوهر سابقشـه.»
‫«تاحالا ندیده بودم بیمار درحال مرگ
‫- اینجوری عاشق باشه.» ‫- بسه.
‫این مدت که خواب بودی ‫حسابی سر زبون‌ها افتادی.
‫احمق نباش. ‫این وضعیت خجالت‌آوره.
‫منظورت چیه؟ ‫تغییرات بزرگی توی زندگیت اتفاق افتاده.
‫قبلاً هدفـت این بود که عضو ‫کلوب هزار میلیاردی بشی.
‫بعد یه شبه خانواده‌ت فقیر شدن ‫و از خونه فرار کردین.
‫حالا هم که «ژولیت» شدی.
‫خلاصه‌ش اینه که مردم فکر می‌کنن ‫من انقدر عاشق شوهر سابقم هستم
‫که بیماریـم رو لو دادم تا بتونم نجاتـش بدم.
‫- درسته. ‫- برای همین می‌گم خجالت‌آوره.
‫چیزهای دیگه‌ای هم برای نگرانی وجود داره.
‫مثلاً چی؟
‫این چیه؟
‫یه لباس رسمی خریدم.
‫از مرکز تجاری بدون تخفیف خریدمش.
‫- معنیـش چیه؟ ‫- خودت بگو.
‫یعنی از اینکه قرار بود برگردی
‫خیلی هیجان‌زده بودم.
‫ولی باید پسـش بدم.
‫این کار رو نکن.
‫دستیار یکی دیگه می‌شی.
‫اون‌موقع می‌تونی بپوشیـش.
‫- نه، ممنون. ‫- چرا نه؟
‫می‌دونی که من جلوی غریبه‌ها ‫خجالتی می‌شم.
‫برای همین توی این شغل ‫شانس زیادی ندارم.
‫پس برگرد، منتظرت می‌مونم.
‫نمی‌تونم قول بدم.
‫ولی تمام تلاشـم رو می‌کنم.
‫خودت همیشه می‌گفتی تلاش فایده نداره ‫باید هرطور شده عملیـش کنی.
‫پس منم همین رو می‌گم.
‫قبل از اینکه تمام قسط‌هام تموم شه برگرد.
‫کِی تموم می‌شه؟
‫شش ماه دیگه.
‫- یکم... ‫- فقط برگرد.
‫باشه، برمی‌گردم.
‫چرا عصبانی می‌شی؟
‫من...
‫امروز بغلت می‌کنم
‫چون بالاخره بیدار شدی.
‫اینجا رو ببین.
‫یه شبه تبدیل به یه زن مطلقه شدم ‫که هنوز عاشق شوهر سابقشـه.
‫به نظرت بامزه‌ست؟
‫چرا به خاطر همچین چیزی ‫خودت رو ناراحت می‌کنی؟
‫پشت سرت رو نگاه کن.
‫دل‌شون به حال من می‌سوزه، مگه نه؟
‫تاحالا هیچ‌کس اینجوری نگاه‌م نکرده بود.
‫اولین باره.
‫اینجوری نمی‌شه.
‫جلوشون بهم ابراز علاقه کن.
‫جلوشون؟
‫- چطوری؟ ‫- اول...
‫- عاشقانه نگاه‌م کن. ‫- «عاشقانه»؟
‫اینجوری خوبه؟
‫خب... گمونم...
‫بد نیست.
‫تا کِی می‌خوای نگاه کنی؟
‫چی؟
‫دست چپـت کجاست؟
‫آهان.
‫اینجوری خوبه؟
‫[مرکز درمانی دانشگاه سانگ‌مین]
‫تعجب کردم زنگ زدی.
‫یه حرفی باهات داشتم.
‫حالت چطوره؟
‫بهترم.
‫فردا مرخص می‌شم.
‫چرا انقدر زود؟
‫- کار خاصی نمی‌تونن برام انجام بدن. ‫- پس برگرد خونه.
‫اونجا راحت‌تره.
‫زنگ نزدم بیای درمورد این چیزها ‫بحث کنیم.
‫- گوش می‌دم. ‫- می‌دونم الان اوضاع سختی داری.
‫با رسانه‌ها درگیری، ‫با شرکای محدودت سر و کله می‌زنی.
‫حتی اگه بخوان یه شرکت تضامنی بزنن
‫انقدر بودجه نداری که بتونی جلوشون رو بگیری.
‫پس درجریان همه‌چی هستی.
‫همه‌ش به لطف توئه.
‫پس...
‫نگران منی؟
‫نه، بابت موقعیتی که توش قرار گرفتی ‫اصلاً ناراحت نیستم.
‫یه بار دیگه تحریکـم کنی، ‫چیز بزرگ‌تری رو از دست می‌دی.
‫همین.
‫باشه.
‫شاید فقط به خاطر همین زنگ زده باشی
‫ولی وقتی دیدم تماس گرفتی
‫با اینکه می‌دونستم چرا زنگ زدی ‫ولی بازم قلبم ریخت.
‫تو نمی‌دونی
‫من چندوقتـه این حس‌ها رو دارم
‫یا از کِی شروع شده.
‫نه، نمی‌دونم.
‫لازم هم نیست بدونم.
‫یادت میاد چرا
‫توی دانشگاه باهات قطع رابطه کردم؟
‫از اینکه توی دوران سخت کمکم کردی ‫ازت ممنون بودم
‫ولی باعث و بانی اون دوران سخت،
‫خود تو بودی.
‫شاید اگه همون‌موقع بهم علاقه‌مند می‌شدی ‫مجبور نمی‌شدم اون کارها رو بکنم.
‫اون کارها رو کردم
‫چون هرچقدر تلاش می‌کردم ‫نمی‌تونستم بهت نزدیک شم.
‫همیشه با دیگران اینجوری رفتار می‌کنی.
‫الانم ببین چیکار کردی.
‫منو انداختی توی چاه ‫که خودت بتونی درم بیاری.
‫با این کارها کی بهت علاقه‌مند می‌شه؟
‫پس هیون‌وو چی؟
‫اون لیاقت عشق تو رو داره؟
‫داشت ترکـت می‌کرد.
‫تومور روی حافظه‌ت تاثیر گذاشته؟ ‫فراموش کردی؟
‫اون الان با منـه.
‫الان...
‫کنار منـه.
‫توضیح بیشتری می‌خواد؟
‫- حرف‌هاتون تموم شد؟ ‫- آقای بک.
‫چرا هنوز کنار هه‌این موندی؟
‫چرا باید به تو توضیح بدم؟
‫بعد از اینکه فهمیدی داره می‌میره ‫بهش علاقه‌مند شدی؟
‫یا امیدواری یه چیزی برات به ارث بذاره؟
‫بیا پیش خودم.
‫اگه ترکـش کنی ‫هرچی بخوای بهت می‌دم.
‫بدجور داری صبر منو امتحان می‌کنی، ‫برو پی کارت.
‫هی.
‫نمی‌خواستم چیزی رو که هنوز ‫به هه‌این نگفتم به تو بگم.
‫ولی هرچقدر دوست داری تلاش کن، ‫من جایی نمی‌رم.
‫تا ابد کنارش می‌مونم.
‫ازش جدا نمی‌شم.
‫پس الکی منتظر نباش و برو پی کارت.
‫اومدی خونه؟
‫رئیس اینجاست.
‫خبر داشتی؟
‫خوشحال به نظر میای.
‫اصلاً.
‫چطور خوشحال باشم ‫وقتی عشق زندگیـت قلبت رو شکونده؟
‫صورتـت چی شده؟
‫- بلایی سرت اومده؟ ‫- به تو...
‫ربطی نداره.
‫من همیشه زندگی ناامیدکننده‌ای داشتم.
‫همه‌ی دردها مثل همـن،
‫و برام مهم نیست آسیب ببینم، پس...
‫سعی نکن ادای مادرهای عادی رو در بیاری.
‫مهمون داری.
‫چرا موبایلـت رو جواب نمی‌دی؟
‫بابت اتفاقی که برای من افتاده ‫احساس گناه نمی‌کنی؟
‫بهت گفتم به من زنگ نزن، ‫بعد پاشدی اومدی اینجا؟
‫موفق شدم زندان نرم ‫ولی هنوز دست از سرم برنداشتن.
‫- بک هیون‌وو ول کن نیست! ‫- خب؟
‫فکر کردی اگه درمورد قرارداد دوگانه ‫و سرمایه‌گذاری تقلبی بفهمن
‫فقط پای من گیر میفته؟
‫فکر کردی می‌تونی توی این مقام بمونی، ‫رئیس یون؟
‫این مقدار سهامیـه که شرکای محدود ‫اون‌سونگ دارن.
‫امروز بهش یه دستی زدم.
‫«شرکای محدودت عصبانی‌ان»
‫«می‌خوان یه شرکت تضامنی راه بندازن»
‫اونم تایید کرد.
‫پس یعنی...
‫هنوز بودجه‌ی مخفی رئیس هونگ رو پیدا نکرده.
‫تو خبر داشتی؟
‫از بودجه‌ی مخفی سوئیس خبر داشتی؟
‫سه شرکت توی جزایر ویرجین،
‫مولداوی و سنگاپور تاسیس شدن.
‫بودجه‌ی مخفی سوئیس ‫به شرکت سنگاپور منتقل شده.
‫بعد شرکت جزایر ویرجین،
‫وانمود کرده به شرکت مولداوی ‫پول قرض داده
‫و شرکت سنگاپور هم ‫ضامن شرکت مولداوی شده.
‫بعد شرکت مولداوی اعلام می‌کنه ‫که نمی‌تونه پول رو پس بده؟
‫درسته.
‫بعد شرکت جزایر ویرجین شکایت می‌کنه
‫و دادگاه شرکت سنگاپور رو مجبور می‌کنه ‫پول‌شون رو بده.
‫دادگاه باعث می‌شه اونا بتونن ‫به صورت قانونی پول رو جا به جا کنن؟
‫وقتی همه‌ی کارها انجام شد، ‫این سه‌تا شرکت
‫تعطیل می‌شن که دیگه نشه ‫رد بودجه رو گرفت.
‫اونا به همین ترتیب پول‌شویی رو انجام دادن
‫و بالاخره پول به بانکی ‫توی لابوآن مالزی رسیده.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫یعنی بودجه‌ی مخفی الان توی مالزی‌ـه؟
‫فکر نکنم، چون اون‌سونگ امروز ‫یه نفر رو فرستاد لابوآن.
‫پس اونم نمی‌دونه مقصد نهایی ‫بودجه‌ی مخفی کجاست.
‫راستی،
‫تو اینا رو از کجا فهمیدی؟
‫خیلی‌ها از وضعیت فعلی ناراضی‌ان،
‫ولی نمی‌تونن ابراز کنن.
‫بعضی‌هاشون بیشتر از ۳۰ ساله ‫توی کوئینز کار می‌کنن.
‫منشی جانگ سال‌هاست ‫دستیار رئیس هونگ‌ـه.
‫حقوق هنگفتی که بهش پیشنهاد دادن رو ‫قبول نکرده و استعفا داده.
‫منشی جانگ.
‫حالتون چطوره؟
‫به خاطر ما این اطلاعات رو بهت دادن؟
‫نه، به خاطر شرکتی که ‫کل زندگی‌شون رو پاش گذاشتن.
‫نمی‌خوان نابود شدن اون شرکت رو ببینن.
‫تو چی؟
‫تو چرا این کار رو می‌کنی؟ ‫به خاطر شرکت؟
‫درسته، به خاطر شرکت.
‫چون می‌دونم تو چقدر شرکت‌تون رو
‫دوست داری.
‫نظر تک تک اعضاء در این تصمیم‌گیری ‫دخیل بوده.
‫شما اصل رازداری رو زیرپا گذاشتین
‫و اطلاعات محرمانه رو...
‫- شما کی هستین؟ ‫- بله.
‫ما اومدیم از موکل‌مون آقای بک هیون‌وو، ‫دفاع کنیم.
‫ببینین، شما هیچ حقی ندارین ‫توی حساب‌رسی داخلی شرکت مداخله کنین.
‫براساس ماده ۱۲، پاراگراف ۱، مورد ۳ ‫و ماده ۱۱، پاراگراف ۴ آیین دادرسی اداری،
‫موکل ما حق داره برای دفاع از خودش
‫وکیل بگیره.
‫ادامه بدیم.
‫بنابر این دلایل ما تصمیم گرفتیم ‫شما رو اخراج کنیم...
‫دلیل‌تون برای اخراج کردن ایشون
‫اینه که یکی از مدیرهای شرکت رقیب ‫به اطلاع‌تون رسونده
‫که آقای بک اطلاعات مشتری‌های ویژه رو ‫به اون شرکت تحویل داده
‫و مدرک شما برای اثبات این موضوع ‫استفاده‌ی ایشون از کارت شناسایی شرکت بوده.
‫- درسته، خب؟ ‫- شرکت رقیب کِی به شما اطلاع داده؟
‫ششم آگوست.
‫آقای بک کِی لیست مشتری‌های ویژه ‫رو درآورده؟
‫اول و دوم آگوست.
‫- در دو تاریخ مختلف. ‫- چه عجیب.
‫روز ۲۸ جولای اجازه‌ی دسترسی ایشون ‫به شبکه‌ی داخلی شرکت گرفته شده.
‫درسته.
‫همون روز من کارت شناسایی، ‫کارت شرکت، لپ‌تاپ،
‫و همه‌چی رو تحویل دادم.
‫شاید با نام کاربری خودتون وارد نشدین. ‫ممکنه از مال یکی دیگه استفاده کرده باشین.
‫مثلاً کی؟
‫یکی از اعضای تیمـشون.
‫پس یه کارمند عادی هم به لیست مشتری‌های ‫ویژه‌ی مرکز تجاری کوئینز دسترسی داره.
‫- همچین چیزی مشکل‌ساز نمی‌شه؟ ‫درسته.
‫برای اینکه یه اطلاعاتی محرمانه طلقی شه ‫باید ثابت شه
‫در دسترس تعداد محدودی‌ـه.
‫اگه همه بتونن به این اطلاعات ‫دسترسی داشته باشن و دانلودش کنن
‫این نشون می‌ده که لیست مشتری‌های ویژه
‫برای مرکز تجاری، اطلاعات محرمانه‌ای ‫محسوب نمی‌شه.
‫مشکل اصلی اختلاس‌ـه ‫و ایشون تمام مدارک مربوطه رو امضا کرده.
‫ما از یه نفر خواستیم ‫اصالت این ۲۷ امضاء رو بررسی کنه
‫و این شخص قبلاً ‫رئیس بخش اسناد قضایی بوده.
‫اندازه و جزئیات امضاءها
‫هیچ تفاوتی باهم نداره.
‫این فقط درصورتی امکان‌پذیره ‫که امضاء ایشون کپی شده باشه.
‫چون خودتون درخواست بررسی دادین ‫نمی‌تونیم به نتایجـش اعتماد کنیم.
‫پس بیاین به دادستانی درخواست بررسی بدیم.
‫محض اطلاع‌تون جعل سند ‫جریمه‌ی نقدی نداره.
‫فقط حداکثر ۳ سال حبس می‌گیرین.
‫امیدواریم...
‫بتونین...
‫تصمیم عاقلانه‌ای بگیرین.
‫- منم. ‫- سلام، آقا.
‫از شر بک هیون‌وو
‫خلاص شو.
‫اون برای جفت‌مون مزاحمت ایجاد می‌کنه.
‫می‌خواستی بری بوراکای؟
‫می‌فرستمت اونجا.
‫یه پول خوبی هم بهت می‌دم.
‫رئیس یون.
‫دفعه‌ی پیش بی‌احتیاطی کردم ‫برای همین یه مشکل کوچک پیش اومد.
‫این دفعه کارم رو درست انجام می‌دم.
‫هرچی بیشتر وکیل داشته باشی بهتره. ‫خیلی خوبه که ما رو داری.
‫با اینکه هرکدوم توی یه زمینه تخصص داریم، ‫برای کمک کردن به دوست‌مون دورهم جمع شدیم.
‫مثل فیلم «اونجرز».
‫ببخشید ولی یه دلیل دیگه‌ام داره ‫که من اومدم اینجا
‫همه ازم می‌پرسن ‫هیون‌وو به همسر سابقـش برمی‌گرده یا نه.
‫حالا برمی‌گردی؟
‫به خودمون مربوطـه.
‫تو تخصصـت حقوق بازرگانی‌ـه.
‫درسته، ‫کاملاً به قوانین تجارت و بازرگانی مسلطه.
‫اون مال قدیمـه. ‫الان همه‌جور پرونده‌ای رو قبول می‌کنم.
‫یه نگاه به این بنداز.
‫می‌خوام رد پول رو بگیری.
‫[بانک دبلیواس‌بی سوئیس]
‫اینا رو از کجا آوردی؟
‫سلام.
‫این برای شماست.
‫- سر راه می‌ندازمـش دور. ‫- ممنون.
‫- زیرزمین دوم؟ ‫- بله.
‫سلام، منشی نا.
‫سلام.
‫بفرمایید.
‫ممنون.
‫اون‌سونگ دنبال بودجه‌ی مخفی ‫رئیس می‌گرده
‫تا بتونه باهاش سهام بیشتری بخره.
‫بودجه‌ی مخفی؟ چقدر هست؟
‫نهصد میلیارد.
‫من...
‫زودتر پیداش می‌کنم.
‫خانم، مراقب اشعه‌ی خورشید باشین.
‫چرا هی میای اینجا؟
‫مگه با بوم‌جا همدست نشده بودی؟
‫چی؟
‫خدای من، سوءتفاهم شده.
‫اون دفعه،
‫چون بوم‌جا بهم التماس کرد
‫که فقط یه بار باباش رو ببینه، ‫کمکش کردم.
‫گاهی به ندرت دل‌رحم می‌شم.
‫باشه، برو طرف هرکی که دلت براش می‌سوزه.
‫خدای من، خانم مو!
‫شما که منو می‌شناسین.
‫من فقط طرف قدرت و پولـم.
‫به‌هرحال شما الان ملکه هستین.
‫دیگه نه مقام مدیرعاملی می‌خوام ‫نه چیز دیگه‌ای.
‫فقط می‌خوام کنارتون باشم،
‫مثل یه خدمتکار.
‫چه حرف‌ها.
‫پس ببینیم و تعریف کنیم.
‫حتماً.
‫من، گریس شگفت‌انگیز، ‫به طرز شگفت‌انگیزی بهتون خدمت می‌کنم.
‫آقا، این اتاق رو یادتون میاد؟
‫می‌گن محیط آشنا باعث می‌شه
‫حافظه‌تون تقویت شه، ‫برای همین آوردمتون اینجا.
‫پرستاری از بیمار کار آسونی نیست.
‫بذارین بعداً ماساژتون بدم.
‫ماساژ با روغن درخت کندر چطوره؟
‫باشه.
‫ممنون.
‫می‌تونین برین ‫که رئیس بتونن استراحت کنن.
‫خب؟
‫چیزی یادت اومد؟
‫بگو ببینم، پول‌های من کجاست؟
‫بودجه‌ی مخفی‌ای ‫که به اسم من زدی کجاست؟
‫مدام اون رو زیرنظر داشته باش.
‫کی می‌دونه چه بلای دیگه‌ای سر بابام میاره؟
‫قطع می‌کنم.
‫خدای من.
‫چرا توی روز با این وضع اینجا خوابیده؟
‫برای چی این کار رو می‌کنه؟
‫«منو نگاه کنین.»
‫«من خوش‌قیافه‌ام.»
‫خدای من.
‫چیکار می‌کنی؟
‫من...
‫خب...
‫فکر کنم داشتی یواشکی دید می‌زدی.
‫نخیر، داشتم از اینجا رد می‌شدم
‫و چشمـم به تو افتاد.
‫می‌خوای؟
‫- این چیه؟ ‫- شاه‌توت.
‫یعنی...
‫- توت‌؟ ‫- آره، درسته.
‫برای خانم‌ها مفیده.
‫- چقدر می‌شه؟ ‫- فروشی نیست.
‫مجانی‌ـه.
‫چرا باید...
‫آفرین، چه ابتکاری.
‫چی؟
‫اولین مردی هستی که از شاه‌توت ‫برای نزدیک شدن به یه خانم استفاده می‌کنه.
‫ولی بذار رُک بگم.
‫گرفتن این شاه‌توت‌ها
‫به این معنی نیست که ‫عشقـت رو قبول می‌کنم.
‫- تایپ شخصیتـت چیه؟ ‫- چی؟
‫فکر کنم آی‌اس‌تی‌جی باشی.
‫- من... چی؟ ‫- احساساتـت رو خوب بیان نمی‌کنی.
‫کمالگرایی و حافظه‌ی خوبی داری. ‫ظاهراً سردی ولی قلب مهربونی داری.
‫«رابرت دنیرو» و «ناتالی پورتمن» ‫جفت‌شون همین تایپ شخصیتی رو دارن.
‫چی می‌گه؟
‫ولی تو چرا الان خونه‌ای؟
‫نباید مثل بقیه سرکار باشی؟
‫من...
‫زیاد کار نمی‌کنم.
‫چرا؟
‫چون زندگی خیلی کوتاه‌ـه.
‫فقط اندازه‌ای کار می‌کنم ‫که به دیگران وابسته نباشم.
‫چی؟ یعنی یه کشاورز خودکفاست؟
‫اینا رو برای من نگه داشته بود؟
‫خدای من.
‫ناتالی پورتمن؟
‫خدای من!
‫چقدر زیاده!
‫یونگ‌سونگ داده.
‫شاتوت چیده.
‫گفت بازم داره.
‫چون خیلی زیاد چیده،
‫برای بقیه هم آورده.
‫چقدر مسخره‌ست.
‫می‌تونست اضافیـش رو بفروشه.
‫همیشه یه مقدار برای خانواده‌ش نگه می‌داره
‫و بقیه رو بین اهالی پخش می‌کنه.
‫با این همه شاتوت چیکار کنیم؟
‫یکی بهم گفت وقتی اوضاع سختی داری ‫گوشت بخور.
‫آره، درست گفته.
‫فقط با عزم جزم اراده‌ی آدم قوی نمی‌شه.
‫سلامتی هم مهمـه.
‫- دست‌هات رو پاک کن. ‫- باشه.
‫درضمن، فکر کنین ببینین توی همه‌ی ‫مناسبت‌های خاص چی می‌خوریم؟
‫گوشت می‌خوریم.
‫مگه نه؟ تولد، فارغ‌التحصیلی، ‫روزی که کار جدید پیدا کردی...
‫الانم ببینین.
‫داریم مرخص شدن هه‌این رو ‫با گوشت خوردن جشن می‌گیریم.
‫همیشه تولد‌های من غذای چینی می‌خوریم.
‫گوشت ترش و شیرین چیه؟ ‫مرغ تند چیه؟
‫- بذارین من گوشت رو گریل کنم. ‫- تو؟
‫تو گوشت رو فقط در یه حالت می‌خوری،
‫اونم اینکه توی بشقاب بذارن جلوت.
‫از این به بعد گوشت خانواده‌ام رو ‫خودم گریل می‌کنم.
‫انبرهاتون رو بذارین زمین.
‫- بده من. ‫- چشم، آقا.
‫هه‌این، یادمه دکتر گفت
‫تعداد گلبول‌های سفیدت از همه‌چی مهم‌تره.
‫گفت برای اینکه بتونی توی آلمان ‫درمان رو شروع کنی
‫باید گلبول‌های سفیدت به یه حد خاصی برسه.
‫درسته.
‫گلبول‌های سفیدم باید
‫بین ۴ هزار تا ۱۰ هزار در هر میکرولیتر باشه.
‫توی آلمان چقدر بود؟
‫هزار و پانصد در هر میکرولیتر.
‫چقدر پایین.
‫ولی جدیداً خیلی بالا رفته.
‫الان حدوداً ۳ هزار در هر میکرولیتره.
‫دوبرابر شده.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫خب... اونقدر هم زیاد نیست.
‫- هنوز هزارتا دیگه باید اضافه شه. ‫- چیزی نمونده.
‫بیشتر تلاش کن.
‫هی، مگه درس‌ـه؟ ‫نمی‌تونم بیشتر تلاش کنم.
‫پس باید چیکار کنی؟ ‫به خودت آمپول بزنی و دیگه چی؟
‫من درموردش تحقیق کردم.
‫همه‌چی به ایمنی و قدرت بدنی مربوط می‌شه.
‫غذاش باید خوب باشه ‫و کلی ویتامین و پروتئین بخوره.
‫خوب هم استراحت کنه.
‫پس باید یه عالمه گوشت
‫و لوبیا بخوره.
‫من رژیم غذاییـش رو برنامه‌ریزی می‌کنم.
‫- بوم‌جون. ‫- بله؟
‫برش گردون.
‫آهان.
‫نه.
‫سوخت، حالا چیکار کنم؟
‫می‌تونیم قسمت‌های سوختـش رو ببریم.
‫- می‌شه قیچی رو بدین به من؟ ‫- نه.
‫خودم انجامـش می‌دم.
‫باید گوشت و لوبیا بخوره.
‫دیگه چی؟
‫موز و آجیل...
‫- چقدر خوبه. ‫- خدای من.
‫خوشمزه‌ست.
‫واقعاً خوشمزه‌ست.
‫- ببین. ‫- چقدر هیجان‌زده‌ست.
‫خدای من.
‫باید برش گردونی.
‫اینجا رو ببین.
‫باید کلی پروتئین بخوره.
‫آره.
‫هم گریل کن هم غذات رو بخور.
‫براش پاک کن.
‫بفرمایید.
‫این دوباره کار نمی‌کنه.
‫واقعاً؟
‫فقط باید این قسمـش رو فشار بدی.
‫من مثل تو بلد نیستم.
‫یه سشوار جدید بخرم؟
‫چرا؟
‫چون استفاده از این برات سخته.
‫پس تو می‌تونی برام سشوار بکشی. ‫ببین چه خوب بلدی.
‫فکر کنم
‫سشوار کشیدنـم...
‫داره بهتر و بهتر می‌شه.
‫درسته.
‫چه خوب پایینـش رو فر دادی.
‫حالا که سشوار کشیدنت بهتر شده، ‫از این به بعد تو موهام رو خشک کن.
‫باشه، مشکلی نیست.
‫دیگه چی؟
‫بگو چه کار دیگه‌ای دوست داری ‫برات انجام بدم تا انجامـش بدم.
‫همین‌که
‫با این سشوار خراب ‫موهام رو خشک کنی راضی‌ام.
‫فقط همین؟
‫درخواست بزرگیـه.
‫اینجوری باید هرروز کنارم باشی.
‫نمی‌خوام فعلاً
‫زیاد طمع کنم.
‫نه، طمع کن.
‫می‌تونی طمع کنی.
‫انقدر سعی نکن با من خوب رفتار کنی.
‫بهت ابراز علاقه نکردم ‫که رفتارت باهام بهتر شه.
‫فقط...
‫می‌خواستم احساساتم رو بیان کنم.
‫منم همین حس رو دارم.
‫این خواسته‌ی قلبی خودمـه.
‫می‌خوام تا جایی که می‌تونم
‫بهتر عمل کنم.
‫اینم حس منـه.
‫دیروز...
‫برای چند ثانیه...
‫قیافه‌ی سوچول رو نشناختم.
‫درضمن یادم نمیومد اسم دکترم چیه.
‫توی بیمارستان هم یه لحظه
‫اتاقم رو گم کردم و هاج و واج وایستادم.
‫اولین بار که دکتر بیماریم رو برام توضیح داد
‫گفت حافظه‌ام رو از دست می‌دم،
‫حس‌هام رو از دست می‌دم ‫و دچار اختلال گفتاری می‌شم.
‫ولی حرفـش رو باور نکردم.
‫فکر می‌کردم فقط برای دیگران اتفاق میفته.
‫فکر می‌کردم من با بقیه فرق دارم.
‫ولی دقیقاً با همون ترتیب داره اتفاق میفته.
‫دقیقاً می‌دونم چی در انتظارمـه ‫و این موضوع ترسناک‌ـه.
‫نمی‌خوام وقتی این اتفاق افتاد
‫تو کنارم باشی.
‫منظورت چیه؟
‫فعلاً از زمان حال‌مون لذت ببریم.
‫ولی وقتی بیماریـم بدتر شد،
‫ازت می‌خوام...
‫ترکـم کنی.
‫خواسته‌ی من اینه.
‫چی؟ چرا از بازی رفت؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫[حساب غیرفعال شده]
‫لعنتی.
‫خدمات اتاق.
‫بفرمایید.
‫تلخ‌ـه؟
‫- نه اندازه‌ی زندگیـم. ‫- خدای من.
‫مربی، لطفاً با من راحت باشین.
‫«مربی»؟
‫لطفاً بهم بوکس یاد بدین.
‫دفعه‌ی پیش نتونستم به اون‌سونگ
‫حتی یه مشت هم بزنم ‫و به طرز خجالت‌آوری افتادم زمین.
‫می‌فهمم.
‫ولی اگه از روی خشم شروع کنی ‫به ورزش کردن
‫- مفاصل بدنت آسیب می‌بینه... ‫- مفاصل؟
‫اشکال نداره!
‫این‌جوری پیش بره عقلـم رو از دست می‌دم!
‫اگه در آینده لازم شه از خانواده‌ام ‫محافظت کنم ولی نتونم چی؟
‫از اون روز می‌ترسم.
‫خدای من.
‫باشه.
‫یادت می‌دم.
‫ممنون.
‫بشین.
‫ولی چون زمان کمی داریم،
‫می‌تونم فقط یه چیز یادت بدم.
‫چی؟
‫زدن یه مشت قوی
‫به یه آدم قدرتمند.
‫دوتا مهارت اصلی داریم.
‫سوچول.
‫منو بزن.
‫جدی؟
‫یعنی من انقدر قوی‌ام؟
‫نه، این مهارت اولـه.
‫بزرگ‌نمایی.
‫تا طرف مقابل احساس غرور کنه ‫و پیش خودش فکر کنه،
‫«اون در حد من نیست.»
‫«من که این بازی رو بردم.»
‫«فکرش رو نمی‌کردم انقدر قوی باشم.»
‫- آهان. ‫- خب، حالا نوبت توئه.
‫- آفرین. ‫- واقعاً دردم گرفت!
‫- ببخشید، حالت خوبه؟ ‫- دماغـم!
‫چرا باید اینو یاد بگیرم؟
‫تا حریف گاردش رو پایین بیاره.
‫باید صبر کنی طرف مقابلت ‫گاردش رو پایین بیاره
‫بعد یه مشت محکم بزنی.
‫ولی تا اون‌موقع باید کتک بخورم؟
‫این مهارت دوم‌ـه.
‫استقامت.
‫باید قدرت بدنی داشته باشی ‫که بتونی ضربات رو خوب تحمل کنی.
‫فکر می‌کنی از پسش برمیام؟
‫این چیزیـه که محمدعلی، مربیِ من گفته...
‫«غیرممکن،
‫واقعیت نیست، یه عقیده‌ست.»
‫آهان.
‫تو می‌تونی، سوچول.
‫الان چندتا ضربه تحمل کن ‫تا توی زندگی قهرمان شی.
‫اینم مربیـت گفته؟
‫نه، این حرف خودمه.
‫خیلی‌خب.
‫بیا امتحان کنیم.
‫خب.
‫خدای من.
‫نمی‌دونستم توی همچین محیط ‫زیبا و تمیزی
‫استراحت می‌کنین.
‫استراحت کجا بود؟
‫چطور جرئت کردی بیای اینجا؟
‫مادر، من دعوتـش کردم.
‫واقعاً؟ چرا؟
‫یه چیزی هست که هنوز بهتون نگفتم.
‫درمورد بودجه‌ی مخفی پدربزرگـه.
‫نهصد میلیارد؟
‫و اون پول توی مالزی‌ـه؟
‫نه، من فکر می‌کنم اینجاست.
‫- توی کره؟ ‫- بله، آقا.
‫قبل از اینکه به اینجا برسه ‫توی هنگ کنک فرآیند پول‌شوییـش انجام شده.
‫یه شرکت صوری
‫به ۵ شرکت سرمایه‌گذاری در کره ‫پول قرض داده
‫و بعد اون شرکت صوری تعطیل شده.
‫یعنی اون پنج شرکت نیازی ندارن ‫پول رو پس بدن.
‫یعنی پدر صاحب اون شرکت‌هاست؟
‫قبل از اینکه هوشیاری‌شون رو از دست بدن ‫اون شرکت‌ها
‫به اسم خانم مو زده شده.
‫چی گفتی؟
‫یعنی اون عوضی همه‌ی پول‌ها رو بالا کشیده؟
‫فکر نکنم.
‫اونم هنوز دنبالـش می‌گرده.
‫بگو ببینم،
‫پول‌های من کجاست؟
‫بودجه‌ی مخفی‌ای ‫که به اسم من زدی کجاست؟
‫مطمئنی اشکالی نداره
‫- گریس اینا رو بشنوه؟ ‫- می‌تونین به من اعتماد کنین.
‫من دیگه تغییر جبهه دادم.
‫«لی وونگ‌پیونگ» رو یادتونه؟
‫منم مثل اون با جت
‫اومدم توی این سرزمین آزاد پناهنده شدم.
‫ببینیم و تعریف کنیم. ‫ببینیم با جت چی برامون آوردی.
‫بگو.
‫یکی از آشناهام که توی کار املاک‌ـه ‫یه چیز عجیبی گفت.
‫گفت آقای جین مدیر گالری کوئینز
‫یه انبار ۱.۵ هکتاری حومه‌ی ‫استان گیونگ‌گی اجاره کرده.
‫اونا که نمی‌خوان ست فیلم‌برداری درست کنن
‫پس چرا زمین به این بزرگی اجاره کردن؟
‫پس فکر می‌کنی پول اونجاست.
‫بینگو.
‫گفته بودین همه‌ی نامه‌هایی که ‫برای رئیس سابق اومده رو
‫براتون بیارم.
‫خوبه.
‫[انبار تراست]
‫می‌تونستم خودم تنهایی بیام.
‫لازم نبود همه‌تون پاشین بیاین اینجا.
‫نمی‌تونیم بهت اعتماد کنیم. ‫انگار یه بچه رو به حال خودش ول کنی.
‫خبرنگارها دنبال‌تونـن.
‫- اگه بشناسـنتون چی؟ ‫- تغییر قیافه دادیم.
‫از اینجا به بعدش با ما، می‌تونی بری.
‫احساساتـم رو جریحه‌دار کردین.
‫این یه ماموریت مخفی‌ـه.
‫شما تاحالا توی زندگی‌تون وانمود کردین؟ نه.
‫من کل زندگیـم تقلبی بوده،
‫پس چطور می‌تونین منو وارد بازی نکنین؟
‫خب، همگی توجه کنین لطفاً.
‫من مشاور املاک هستم
‫و شما یه سری عمده‌فروش هستین ‫که دنبال یه انبار بزرگ می‌گردین.
‫همه‌ی صحبت‌ها رو من می‌کنم، ‫پس شما هیچی نگین.
‫باشه؟
‫بریم.
‫جایی نیست که بتونن ‫اون همه پول رو نگه دارن.
‫راستی،
‫قصد دارن چه چیزهایی انبار کنن؟
‫- چوب گلف... ‫- لباس...
‫ایشون
‫تجهیزات گلف وارد می‌کنن
‫و ایشون توی دونگ‌دامون لباس می‌فروشن.
‫ایشون هم چینی هستن.
‫کره‌ای متوجه می‌شن
‫ولی نمی‌تونن صحبت کنن.
‫آقا، گشنیز نریزین.
‫من چینی بلد نیستم.
‫دما و رطوبت اینجا،
‫به نحو خاصی تنظیم شده؟
‫پس متوجه شدین.
‫کسی که قبلاً اینجا رو اجاره کرده بود ‫آثار هنری وارد می‌کرد.
‫من یکم در زمینه‌ی هنر سررشته دارم.
‫آثار هنری کدوم هنرمند؟
‫معروف نیستن.
‫آثار نقاش‌های تازه‌وارد بود. ‫البته الان معروف شدن.
‫قیمت آثارشون ۲۰ تا ۳۰ برابر شده.
‫اینجا انرژی خوبی می‌ده.
‫- توی غذای من جعفری نریزین، لطفاً. ‫- باشه.
‫- می‌خوان آثار هنری رو ببینن. ‫- درسته.
‫اعلی‌حضرت، چه بلایی سر بچه‌ام اومده؟
‫در اصلی بازه.
‫ما می‌ریم داخل، دفتر رو چک کن.
‫باشه، همین‌کار رو می‌کنم.
‫این سفر کاری محسوب می‌شه.
‫بهت پول بیشتری می‌دم.
‫من واقعاً نباید اینجا ‫درحین انجام این کار گیر بیفتم.
‫آثار هنری رو نباید اینجوری انبار کرد.
‫گفتی قیمت این آثار بالا رفته؟
‫آره، این چیزیـه که شنیدم.
‫من سلیقه‌ی هنریـم خیلی خوبه ‫ولی اینا به نظرم قشنگ نمیان.
‫فکر کنم پول توی آثار هنری‌ـه. ‫اینجا پول‌شویی می‌کرده.
‫پس با اون پول آثار هنرمندهای تازه‌وارد رو ‫با مبلغ بالا خریداری می‌کرده؟
‫آره، ده‌تا بیست برابر قیمت واقعی.
‫بعد از اینکه پول رو واریز می‌کرده، ‫فکر کنم ۹۰ درصدش
‫به صورت نقدی بهش برمی‌گشته.
‫پول نقد زیادی می‌شه.
‫یعنی اون همه پول الان کجاست؟
‫[رمزگشایی]
‫باید بریم.
‫وقت نداریم.
‫لعنتی.
‫حجم اطلاعات خیلی بالاست.
‫با مشتری‌ها صحبت می‌کنم ‫و باهاتون تماس می‌گیرم.
‫خداحافظ.
‫[دفتر، لطفاً در بزنید]
‫شکستـه؟
‫نباید خیس شی. ‫همین‌جا وایستا من برم ماشین رو بیارم.
‫هه‌این.
‫هیون‌وو، چه زود اومدی.
‫چرا اینجا نشستی؟
‫بلند شو.
‫یکم سرم گیج رفت.
‫گرسنه هم هستم.
‫بریم یه غذای خوشمزه بخوریم ‫بعد بریم خونه.
‫حتماً.
‫زیاد خوابیدم؟
‫نه، زیاد نبود.
‫هه‌این.
‫محکم بشین.
‫چرا؟
‫دوباره دارن تعقیب‌مون می‌کنن؟
‫نگران نباش، می‌تونم گمـش کنم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫به پلیس زنگ بزنیم؟
‫- صبر کن. ‫- باید زنگ بزنیم.
‫دفعه‌ی پیش هم سه‌تا مرد بهت حمله کردن.
‫هه‌این!
‫[بخش پایانی]
‫خدای من.
‫نظرات مردم رو ببین.
‫همه‌ش به‌خاطر اینه که اون‌سونگ
‫شایعه کرده که تو قبل از طلاق
‫به خاطر اختلاس تحت نظر بودی.
‫اشکال نداره، بهشون توجه نکن.
‫چطور می‌تونم توجه نکنم؟
‫«همسر سابق هونگ هه‌این، ‫حتماً به خاطر پول باهاش ازدواج کرده.»
‫«طرف کلاه‌برداره.»
‫«برای همین باید مراقب ‫مردهای خوشتیپ باشی.»
‫چطور جرئت می‌کنن بهت توهین کنن؟
‫بیا از همه‌شون شکایت کنیم.
‫نه بابا، ولش کن.
‫صبر کن، درمورد هه‌این هم بدگویی کردن.
‫«به همین زودی بعد از طلاقـش ‫یه نفر دیگه رو پیدا کرده، چه زن سبکی‌ـه.»
‫اصلاً هه‌این رو نمی‌شناسن.
‫«شاید دروغ می‌گه که داره می‌میره.»
‫این یکی زیاده‌روی کرده...
‫نام کاربریـش چیه؟
‫ازش عکس بگیر.
‫یه پی‌دی‌اف درست کن ‫و ازشون شکایت کن.
‫نه مذاکره می‌کنم نه توافق.
‫چشم‌هات چرا اینجوری شده؟ ‫داری منو می‌ترسونی.
‫تقاصـش رو پس می‌دن.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫| ترجمه از تـارا |
‫
‫چیزی نمونده بودجه‌ی مخفی رو پیدا کنم.
‫خودشه!
‫به خودت بیا.
‫داستان ما هم مثل فیلم‌هاست.
‫مجسمه کجاست؟
‫داهی!
‫عوضی‌ها!
‫مجبورم چک کنم.
‫دیگه نمی‌تونم از چیزی مطمئن باشم.
‫اول من بودم که بهت علاقه‌مند شدم.
‫پس اون می‌دونه پول کجاست؟
‫این واقعیـه؟ خواب نمی‌بینم؟
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M