W W W . M O V I E S H O . C O M
‫صبر کن.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫من اون کامیون رو می‌شناسم.
‫برام عجیب بود که
‫پدربزرگ یهو تصمیم گرفت ‫سیستم تهویه‌ی خونه رو عوض کنه
‫و بهمون گفت از خونه بریم.
‫همون‌روز اون کامیون رو دیدم.
‫پس فکر می‌کنی بودجه‌ی مخفی ‫توی اون کامیون بوده؟
‫اگه چیزی که می‌گم درست باشه، ‫یعنی اون پول توی خونه‌ست؟
‫[قسمت دوازدهم]
‫نباید خیس شی.
‫همین‌جا وایستا من برم ماشین رو بیارم.
‫شما به مقصد رسیدید.
‫هه‌این.
‫هیون‌وو.
‫چه زود اومدی.
‫چرا اینجا نشستی؟
‫بلند شو.
‫یکم سرم گیج رفت.
‫گرسنه هم هستم.
‫بریم یه غذای خوشمزه بخوریم ‫بعد بریم خونه.
‫حتماً.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫به پلیس زنگ بزنیم؟
‫- صبر کن. ‫- باید زنگ بزنیم.
‫دفعه‌ی پیش هم سه‌تا مرد بهت حمله کردن.
‫تو...
‫اون‌سونگـی.
‫چی؟ حالا الان منو شناختی؟
‫حیف شد.
‫من چطوری...
‫دقیقاً، چطوری منو با هیون‌وو
‫اشتباه گرفتی؟
‫هه‌این!
‫در رو باز کن.
‫باز کنم که چیکار کنی؟
‫چی می‌خوای بهش بگی؟
‫- چی؟ ‫- می‌خوای بهش بگی
‫چون منو با اون اشتباه گرفتی ‫سوار ماشینـم شدی؟
‫شوکه می‌شه.
‫بهتر نیست بگی می‌خواستیم باهم
‫یه‌جایی بریم؟
‫هه‌این.
‫در رو باز کن.
‫باز کن.
‫حالت خوبه؟
‫آره، خوبـم.
‫پس خیالم راحت شد.
‫فکر می‌کردم اتفاقی برات افتاده.
‫بریم.
‫اتفاقی اون‌سونگ رو دیدم
‫و اون دعوتـم کرد برم خونه.
‫می‌دونی که چقدر دلم می‌خواست ‫پدربزرگ رو ببینم.
‫زود برمی‌گردم.
‫می‌فهمم چی می‌گی،
‫ولی منم باهات میام.
‫ببخشید،
‫ولی من فقط هه‌این رو دعوت کردم.
‫نگران نباش.
‫فقط بیا دنبالم.
‫مطمئنی حالت خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫سورپرایز.
‫چطوری منو پیدا کردی؟
‫چی شده؟
‫- از دیدن من خوشحال نشدی؟ ‫- آخه خودم می‌خواستم بهت زنگ بزنم.
‫پس می‌خواستی زنگ بزنی.
‫خدایا، اصلاً نمی‌دونستم.
‫برای همین با خودم فکر کردم ‫وقتی پیدات کردم بکشمـت.
‫گون‌یو.
‫خودشه؟ خدای من. ‫توی عکس‌ها خیلی بهتر بود.
‫سلام، دونگ‌یو.
‫بگو بابا، بابا.
‫- اسمـش گون‌یوـه. ‫- هی.
‫من اسم پسرم رو گذاشتم دونگ‌گو، ‫پس اسمـش دونگ‌گوـه.
‫خب، حتماً خیلی برات سخت بوده
‫با یه کودنِ احمق زندگی کنی.
‫سوچول به زودی دستگیر می‌شه.
‫- چرا؟ ‫- به عنوان مدیر مالی
‫یه سری کارهای خلاف انجام دادم.
‫یه‌جوری برنامه‌ریزی کردم ‫که همه‌ش بیفته گردن سوچول.
‫قبل از اینکه کره رو ترک کنم ‫به دادستانی خبر دادم.
‫- مجبور نبودی این کار رو بکنی... ‫- هی.
‫همه‌ی این کارها رو به خاطر تو کردم.
‫اگه سعی می‌کرد دنبالت بگرده ‫و ازت انتقام بگیره چی؟
‫خدای من، چقدر سر و صدا می‌کنه. ‫هی!
‫برو توی دست‌شویی ساکتـش کن.
‫مشترک موردنظر در دسترس نمی‌باشد.
‫[پسرم، هیون‌وو]
‫هیون‌وو و هه‌این موبایل‌هاشون رو ‫جواب نمی‌دن.
‫شب سئول می‌مونن؟
‫بهتر از اینه که این وقت شب ‫رانندگی کنن.
‫عزیزم، به نظرت ما
‫- زیادی روشن‌فکر نشدیم؟ ‫- منظورت چیه؟
‫به هه‌این کاری ندارم
‫ولی هیون‌وو خارج از کشور درس نخونده.
‫به نظرت زیادی روشن‌فکر نیست؟
‫مشکلـش چیه؟
‫اونا که غریبه نیستن.
‫زن و شوهری که طلاق گرفتن ‫از غریبه هم غریبه‌ترن.
‫- کار درستیـه؟ ‫- اولین بار نیست این حرف رو می‌زنی.
‫وقتی هیون‌وو می‌خواست با اون خانواده ‫ازدواج کنه، چی گفتی؟
‫«کار درستیـه؟»
‫وقتی تصمیم گرفته بود طلاق بگیره چی؟
‫«کار درستیـه؟»
‫و وقتی خانواده‌ی زنـش رو آورد اینجا
‫بازم همون حرف رو نزدی؟
‫چرا.
‫«کار درستیـه؟ کار اشتباهیـه؟»
‫نگرانی فایده‌ای نداره. ‫زندگی مسیر خودش رو طی می‌کنه.
‫- ولشون کن به حال خودشون. ‫- راست می‌گی.
‫عزیزم، جدیداً چشم‌های هیون‌وو رو دیدی؟
‫اون دیگه راه برگشتی نداره.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه جلوش رو بگیره.
‫بس کن دیگه.
‫- چی؟ ‫- انقدر بهش زنگ نزن.
‫باشه.
‫[تماس از دست رفته، پدر]
‫چی؟ چه خبر شده؟
‫هی.
‫- بیدار شدی. ‫- چه بلایی سر من آوردی؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫خدایا، چقدر سر و صدا می‌کنی. ‫دوباره بخواب، باشه؟
‫وقتی خوابی من برات آتش روشن می‌کنم ‫که سردت نشه.
‫برای چی اومدیم اینجا؟
‫- من می‌خوام پدربزرگـم رو ببینم. ‫- هم خیسی هم سردتـه، اول لباست رو عوض کن.
‫درضمن بیا غذا بخوریم.
‫من برای این کارها نیومدم اینجا.
‫ولی من برای همین آوردمت اینجا.
‫برو لباس‌هات رو عوض کن ‫و بیا باهم غذا بخوریم.
‫بعد می‌تونی ببینیـش.
‫- استیک داره آماده می‌شه؟ ‫- بله، سالاد یوزو هم درست کردم.
‫سالاد مورد علاقه‌شونـه.
‫خوبه، نوشیدنی رو خودم انتخاب می‌کنم.
‫آهان، بشقاب...
‫این خوبه.
‫- چشم. ‫- و برای نوشیدنی...
‫از این استفاده کنین.
‫[آقای پیون]
‫- بله؟ ‫- از شر آقای بک خلاص شدم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، حالا چیکار کنم؟
‫فعلاً به من زنگ نزن و یه‌جایی مخفی شو.
‫- پول و بلیت هواپیما چی؟ ‫- بهت می‌دم.
‫ولی اگه الان همدیگه رو ببینیم ‫یا بهت پول بدم، بهمون مشکوک می‌شن.
‫صبر کن خودم بهت زنگ بزنم.
‫[خاموش کردن دستگاه]
‫گل‌ها رو بیشتر کنین.
‫چشم، قربان.
‫چه حسی داری که برگشتی خونه؟
‫حس خونه رو بهم نمی‌ده.
‫این نوشیدنی مورد علاقه‌تـه،
‫- مگه نه؟ ‫- نمی‌خوام، مرسی.
‫واقعاً؟
‫استیک خیلی خوشمزه شده، ‫امتحان کن.
‫اشتها ندارم.
‫گفتی گرسنه‌ای.
‫گرسنه بودم،
‫ولی الان نیستم.
‫بریم دیگه.
‫کجا بریم؟
‫یکم بهم وقت بده.
‫- برای چی؟ ‫- برای اینکه بتونم سوءتفاهم رو رفع کنم.
‫چه سوءتفاهمی؟
‫گفتی
‫من می‌ندازمت توی چاه ‫که بتونم خودم نجاتـت بدم.
‫حقیقت نداره.
‫اینو می‌شناسی؟
‫اون چیه؟
‫خیلی وقت پیش مال تو بوده.
‫دست تو چیکار می‌کنه؟
‫نگو که...
‫- اون تو بودی؟ ‫- آره.
‫اولین بار اونجا همدیگه رو دیدیم؟
‫نه، قبلـش هم دیده بودیم.
‫قبلـش؟
‫کِی؟
‫تو منو نجات دادی؟
‫آره، اون روز که داشتی غرق می‌شدی
‫من نجاتـت دادم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫خوابـم نمی‌برد برای همین ‫دارم آلبوم‌های قدیمی رو نگاه می‌کنم.
‫منم می‌تونم ببینم؟
‫حتماً، لطفاً بشین.
‫خدای من، این هیون‌ووـه؟
‫آره.
‫همیشه خوشتیپ بوده.
‫آره، همه اسمـش رو بلد نبودن
‫ولی به عنوان پسر بانمک خونه‌ای که ‫درخت گلابی داره می‌شناختنـش.
‫خیلی خوش‌شانسی که همچین پسر ‫خوشتیپ و باهوشی داری.
‫آره، بوکس و شناش هم خیلی خوب بود.
‫راستی، اینجا رو ببین.
‫حتی کمپ تفنگداران دریایی کودکان ‫هم رفته بود.
‫یه بار هم یه بچه‌ای رو از غرق شدن نجات داد.
‫چیه؟
‫فکر کنم
‫این ساحل رو می‌شناسم.
‫اونجا چیکار می‌کردی؟
‫رفته بودم مادرم رو ببینم، ‫همون‌موقع دیدم تو داری غرق می‌شی.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫اول من تو رو دیدم ‫و بهت علاقه‌مند شدم.
‫نمی‌دونستم.
‫باید بهم می‌گفتی.
‫مادرم منو فرستاده بود پرورشگاه ‫تا کسی از رازش خبردار نشه.
‫برای همین نمی‌تونستم چیزی بگم.
‫- حتماً خیلی برات سخت بوده. ‫- آره، پس...
‫باهام غذا بخور.
‫همیشه دلم می‌خواست سر این میز
‫باهات غذا بخورم.
‫هیون‌وو هر روز با اکراه ‫سر این میز باهات غذا می‌خورد،
‫درصورتی که این آرزوی من بود.
‫پس اون‌جوری منو نگاه نکن.
‫بیا غذا بخوریم.
‫- واقعاً خودشـه؟ ‫- خدای من.
‫بذار باهاش تنها باشم.
‫پدربزرگ.
‫منو...
‫می‌شناسی؟
‫زده به سرت؟
‫چطور جرئت کردی بذاری بره داخل؟ ‫الان اونجا تنهاست؟
‫- کاریـش نداشته باش. ‫- نکنه فرشته‌ای چیزی هستی؟
‫اون جلوی همه تحقیرت کرد.
‫برو کنار!
‫پیش یه پیرمردیـه که عقلش سرجاش نیست،
‫- چه اتفاقی ممکنه بیفته؟ ‫- ولـم کن.
‫- خیلی‌وقت بود همدیگه رو ندیده بودیم. ‫- آره.
‫- یه ماه شده؟ ‫- خبرها به گوشم رسیده.
‫متاسفم که توی این سن مریض شدی.
‫برای همین اومدم پدربزرگـم رو ببینم.
‫- چون ممکنه هرلحظه بمیرم. ‫- هه‌این.
‫تو که داری می‌میری ‫می‌خوای از چی سر دربیاری؟
‫تو می‌ترسی من از چی سر دربیارم؟
‫دقیقاً به‌خاطر همین پدربزرگت ‫همه‌چی رو به من سپرد.
‫می‌ترسید خانواده‌ش توی همچین موقعیتی ‫یه نقشه‌ای بکشن.
‫- فقط به من اعتماد داشت! ‫- هرچی دوست داری بگو
‫جفت‌مون خوب می‌دونیم داری دروغ می‌گی.
‫چی؟
‫فقط تا وقتی که زنده‌ست تو قیم‌ـش هستی.
‫پس مطمئنم
‫حسابی از پدربزرگـم مراقبت می‌کنی.
‫از کِی تاحالا برات مهم شده؟
‫تو و خانواده‌ت فقط بلد بودین سر پول ‫باهم دعوا کنین.
‫می‌دونم ولی به لطف تو ‫خانواده‌ام خیلی عذاب کشیده
‫و حالا حسابی باهم صمیمی شدیم.
‫ولی ازت ممنون نیستم.
‫به زودی برمی‌گردم.
‫- نرو. ‫- ولـم کن.
‫چیکار می‌خوای بکنی؟
‫در اصلی کجاست؟
‫در اصلی...
‫هه‌این.
‫حالت خوبه؟
‫چی شده؟
‫هیون‌وو؟
‫خودتی؟
‫آره، خودمـم.
‫چی شده؟
‫چه بلایی سرت اومده؟
‫باز کتک خوردی؟
‫چندبار باید بهت بگم؟
‫من کتک نمی‌خورم.
‫تنهایی از پس سه‌تا مرد هم برمیام.
‫از پرمدعا بودنت معلومه
‫هیون‌وو هستی.
‫می‌شه منو تنها بذارین؟
‫چی شد؟ ‫فکر می‌کردم از شرش خلاص شدی.
‫دقیقاً. ‫نباید اون کار رو می‌کردی.
‫چیکار؟
‫- زود باش. ‫- اول چک کن.
‫- چی؟ ‫- پنج دقیقه‌ی دیگه هم
‫می‌تونی منو بکشی، فرقی نمی‌کنه.
‫پس زنگ بزن به اونی که خواسته منو بکشی،
‫ببین سر قولـش می‌مونه یا نه.
‫از شر آقای بک خلاص شدم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، حالا چیکار کنم؟
‫فعلاً به من زنگ نزن و یه‌جایی مخفی شو.
‫- پول و بلیت هواپیما چی؟ ‫- بهت می‌دم.
‫ولی اگه الان همدیگه رو ببینیم ‫یا بهت پول بدم، بهمون مشکوک می‌شن.
‫صبر کن خودم بهت زنگ بزنم.
‫الو؟ وایستا بگم...
‫لعنتی.
‫[آقای یون اون‌سونگ ۲]
‫دستگاه مشترک موردنظر خاموش می‌باشد...
‫ای عوضی.
‫الان فقط توی معامله‌ی زمین ‫کلاه‌برداری کردی.
‫ولی اگه منو بکشی، قاتل هم می‌شی.
‫سعی نکن گولـم بزنی.
‫پلیس هنوز داره درمورد حمله‌ای که به من کردی ‫تحقیقات انجام می‌ده.
‫ولی اگه بمیرم اون پرونده تبدیل ‫به پرونده‌ی قتل می‌شه.
‫تو متهم اون پرونده می‌شی
‫و علاوه بر قتل برای برنامه‌ریزی هم ‫مجازات اضافه می‌گیری.
‫بعد اینترپل برات اعلان قرمز صادر می‌کنه
‫و اسمـت وارد لیست تحت تعقیب‌ها می‌شه.
‫گفتم ساکت شو.
‫برای برنامه‌ریزیِ قتل انتقامی و فرار ‫بیست سال حبس می‌گیری.
‫ولی اگه منو نکشی،
‫برای جرم کلاه‌برداری ‫فقط سه سال حبس می‌گیری.
‫تازه اگه صاحبین زمین رو راضی کنم ‫باهات توافق کنن، عفو مشروط می‌گیری.
‫تصمیمت چیه؟ اگه از این کار دست بکشی ‫همه‌چی رو فراموش می‌کنم.
‫پس گذاشتی بره؟
‫- مگه تو احمقی؟ ‫- آره، احمق بودم.
‫فوراً پول منو بده
‫وگرنه به پلیس می‌گم ‫که تو منو استخدام کردی.
‫این مدت اینجا می‌موندم.
‫خدای من، ترسیدم!
‫اشکال نداره، نمی‌خواد تمیز کنی.
‫فقط این مدت خیلی سرم شلوغ بوده.
‫برام سوال بود بعد از طلاق ‫کجا زندگی می‌کنی.
‫پس اینجا بودی.
‫خب...
‫اینجا اذیت نمی‌شدی؟
‫خب...
‫نه، خونه‌ی خوبیـه.
‫نوسازه و مبلمانـش کاملـه.
‫چرا روی مبل می‌خوابی؟
‫خب...
‫می‌دونی که چقدر راحت خوابم می‌بره.
‫هرجا سرم رو بذارم
‫سریع می‌خوابم.
‫پس تو برخلاف من
‫بعد از طلاق خوب می‌خوابیدی.
‫- چی؟ ‫- آرزوت این بود که طلاق بگیریم.
‫حتماً حالا که به آرزوت رسیدی ‫توی این خونه‌ی نوساز با مبلمان کامل
‫آرامش پیدا کردی.
‫منظورم این نبود.
‫اشکال نداره، حداقل یکی‌مون ‫بعد از طلاق خوشحال بوده.
‫راضی‌ام.
‫اینجا اصلاً راحت نیست، راستـش...
‫این خونه بهم «سندروم ساختمان بیمار» می‌ده، ‫برای همین همه‌ش سردرد دارم.
‫ببین، اتاق نشیمن کنار آشپزخونه‌ست.
‫پس اصلاً تهویه‌ی خوبی نداره.
‫تازه مهم‌تر از همه،
‫تو اینجا نبودی.
‫اینجوری برات بهتر نبود؟
‫اصلاً.
‫گاهی فکر می‌کردم چی می‌شد
‫مثل تازه عروس و دامادها ‫اینجا زندگی می‌کردیم.
‫حتی اگه باهم دعوامون هم می‌شد
‫بازم زندگی توی همچین جای کوچیکی ‫حال می‌داد.
‫به این چیزها فکر می‌کردم
‫و دلم برات تنگ می‌شد.
‫واقعاً می‌گم.
‫گشنمه.
‫واقعاً؟ برات غذا درست می‌کنم. ‫تو استراحت کن.
‫به نظر خوشمزه میاد.
‫بیا بخوریم.
‫آشپزیـت واقعاً خوبه.
‫چرا هیچ‌وقت آشپزی نکردی؟
‫فرصتـش پیش نیومد.
‫راستی...
‫بعد از اینکه مُردم ‫با زن‌های دیگه آشنا می‌شی؟
‫چی؟
‫با یه زن دیگه توی همچین جای کوچیکی ‫زندگی می‌کنی حتی اگه دعواتون بشه؟
‫براش خورشت درست می‌کنی ‫و خوب و خوش
‫باهم زندگی می‌کنین؟
‫این حرف‌ها چیه؟
‫غذات رو بخور.
‫جواب منو بده.
‫دوباره حرف رو عوض نکن.
‫می‌خوای قبل از من بمیری؟
‫الکی نگران نباش.
‫کی حاضر می‌شه با من ازدواج کنه؟
‫همه فکر می‌کنن تو چون عاشق منی ‫نجاتـم دادی.
‫تازه منو سرزنش می‌کنن ‫که چرا این موضوع رو نمی‌دونستم
‫و ترکـت کردم.
‫پس کدوم زنی...
‫کدوم زنی حاضر می‌شه باهات ازدواج کنه؟
‫خوشتیپی، مهربونی،
‫باهوشی ولی مغرور نیستی.
‫درضمن، آشپز خوبی هم هستی.
‫هیچ مردی مثل تو نیست.
‫حتی اگه صدبار دیگه هم متولد شم،
‫هردفعه بازم با تو ازدواج می‌کنم.
‫چطور می‌تونی حتی
‫بدون پلک زدن
‫این حرف رو بزنی؟
‫چون حقیقت‌ـه.
‫چرا باید مکث کنم؟
‫واقعاً بلدی چطوری قلب منو بلرزونی.
‫بالاخره فهمیدی؟
‫تو برای هه‌این مهم نیستی.
‫همیشه فقط ازت استفاده می‌کنه.
‫چیزی نیست که تازه فهمیده باشم.
‫- با این‌حال اجازه می‌دی ازت استفاده کنه؟ ‫- آره.
‫عادت کردم.
‫همیشه اجازه می‌دادم
‫تو ازم استفاده کنی.
‫به‌خاطر اینکه فرستادمت خارج ازم متنفری، نه؟
‫فکر می‌کنی نمی‌دونستم پدر و مادر خونده‌ت ‫با اینکه پول هنگفتی می‌گرفتن،
‫تو رو مورد آزار و اذیت قرار می‌دادن؟
‫فکر می‌کنی تصادفی بود
‫کسایی که اهل نوشیدنی نبودن، ‫به خاطر رانندگی نیمه‌هوشیار تصادف کردن؟
‫منظورت چیه؟
‫مدیر پرورشگاه که باهات بدرفتاری می‌کرد چی؟
‫به‌خاطر آتش‌سوزی پرورشگاه رو تعطیل کردن ‫و مدیرش هم فوت کرد.
‫فکر می‌کنی تصادفی بود؟
‫من هیچ‌وقت تو رو نادیده نگرفتم.
‫وقتی می‌دیدم مردم اذیتـت می‌کنن ‫یا سر راهـت قرار می‌گیرن،
‫دست روی دست نمی‌ذاشتم.
‫و این موضوع تغییر نکرده.
‫رئیس شدن کافی نیست.
‫هدف من اینه که همه‌چی رو مال تو کنم.
‫و حاضر نیستم دست روی دست بذارم
‫که کسی سرراهـت قرار بگیره،
‫چه اون شخص هونگ هه‌این باشه، ‫چه هرکس دیگه.
‫متوجه شدی؟ ‫من اینجوری بهت ابراز علاقه می‌کنم.
‫اگه واقعاً دوستـش داری
‫و نمی‌خوای آسیب ببینه،
‫پس نذار ازت استفاده کنه، ‫چون من تحمل نمی‌کنم.
‫ای بابا.
‫چطور تونستی دوباره خودت رو زخمی کنی؟
‫چی شد؟
‫بهت که گفتم.
‫یه تصادف جزئی بود.
‫موقع رانندگی اصلاً حواسـم سرجاش نبود.
‫آهان، تونستی پدربزرگـت رو ببینی؟
‫پدربزرگ، منو می‌شناسی؟
‫خانم، من گشنمـه.
‫پدربزرگ...
‫زده به سرت؟
‫پدربزرگ.
‫من زیاد وقت ندارم.
‫کاریـش نداشته باش.
‫نکنه فرشته‌ای چیزی هستی؟
‫اون جلوی همه تحقیرت کرد...
‫این خودکار رو یادتـه؟
‫خودت بهم هدیه دادی.
‫حتی اسمـم رو روش حک کردی.
‫با این خودکار می‌شه صدا ضبط کرد.
‫می‌ذارمـش اینجا،
‫پس اگه حرفی برای زدن داشتی، ‫با این خودکار ضبط کن.
‫زود برمی‌گردم.
‫هروقت عقلـش بیاد سرجاش
‫اون خودکار رو می‌شناسه.
‫وقتی مدیرعامل شدم
‫این خودکار سفارشی‌ساز رو بهم هدیه داد.
‫یه‌چیزیـه که فقط خودمون دوتا می‌دونیم.
‫هه‌این چی گفت؟
‫شرط می‌بندم درمورد بودجه‌ی مخفی ‫ازت سوال کرده.
‫چرا با قایم کردن اون پول ‫همه رو به دردسر انداختی؟
‫باید طبق برنامه‌ای که داشتی ‫پول رو می‌دادی دست خودم.
‫می‌خوای باهاش چیکار کنی؟ ‫با خودت ببری توی گور؟
‫ای احمق.
‫نمی‌تونی بمیری. ‫فقط به خاطر اون پول لعنتی زنده موندی!
‫مطمئنی عقلـت سرجاش نیست؟
‫هه‌این بهت نگفت؟
‫هونگ هه‌این به زوی می‌میره.
‫یه تومور مغزی نادر داره ‫و زیاد زنده نمی‌مونه.
‫ببین چه بلایی سر هونگ مان‌دا بزرگ اومد.
‫حتی نمی‌فهمی ‫نوه‌ی موردعلاقه‌ت داره می‌میره.
‫واقعاً حقتـه.
‫من قوی‌ام.
‫من بهترینـم.
‫من دیوانه‌ام.
‫من یه دیوانه‌ی به تمام معنام، من...
‫من یه مرد قوی‌ام...
‫کِی اومدی اینجا؟
‫بعد از دوییدن صبح‌گاهیـم اومدم.
‫یاد زمانی افتادم که خودم بوکس رو ‫شروع کرده بودم.
‫انگیزه‌ت رو دوست دارم.
‫کجا بودی؟
‫هویول رو رسوندم مدرسه و اومدم.
‫آهان.
‫راستی،
‫کار همسرت از اینجا دوره؟
‫- فقط آخر هفته‌ها همدیگه رو می‌بینین؟ ‫- نه، باهم زندگی می‌کنیم.
‫آهان، آخه تاحالا ندیدمـش.
‫می‌دونی...
‫وقتی تازه ازدواج کردیم،
‫مامانم بهش گفت «تو عروس منـی.»
‫دخترم نیستی.
‫عروس با دختر فرق داره.
‫من می‌سون رو کتک می‌زنم.
‫بس کن، مامان.
‫ولی تو خودت پدر و مادر داری ‫برای همین نمی‌تونم با تو این کار رو بکنم.
‫خانواده‌ی شوهر و عروس ‫باید مراقب حرف‌هاشون باشن
‫و هیچ‌وقت فیزیکی باهم درگیر نشن.
‫بله، درست می‌گین.
‫پس حالا که ازدواج کردین،
‫- بیا از همدیگه دوری کنیم. ‫- چی؟
‫جدی؟
‫تعطیلات رسمی اگه خواستی می‌تونی بری سفر ‫یا بری پدر و مادرت رو ببینی.
‫ممنون.
‫و برای تولدم هم نیازی نیست کادو بگیری.
‫آدم معذب می‌شه. ‫اگه خواستی فقط برام یه شکلک بفرست.
‫به نظرت خیلی کم نیست؟
‫ساکت شو. ‫ولی یه شرطی دارم.
‫پسرم ایرادهای زیادی داره
‫و کاری هم از دست من برنمیاد.
‫می‌تونی سعی کنی درستـش کنی ‫ولی پسـش نفرست پیش من.
‫بس کن، مامان.
‫تمام تلاشـم رو می‌کنم.
‫مامانت خیلی خونسرده.
‫به لطف مامانم، ‫همکارهای همسرم همه‌ش بهش می‌گن
‫بهترین مادرشوهر دنیا رو داره.
‫مشخصه.
‫چون مامانم باهاش خوب رفتار می‌کنه،
‫همسرم هم بیشتر کارهایی که می‌کنم رو
‫نادیده می‌گیره.
‫زندگی‌مون اینجوریـه.
‫هی...
‫- نمی‌خواستم پُز بدم. ‫- ولی دادی.
‫قصدم این نبود.
‫قهر کردی؟ سوچول.
‫لعنتی.
‫همینه؟
‫می‌دونم قبل از رفتن همه‌ی ‫آثار هنری گرون‌قیمت رو دزدیدی.
‫نه، همه رو ندزدیدم.
‫یه تعداد کمی برداشتم.
‫بعدم که آپارتمان خریدم.
‫خبر دارم یه مجسمه‌ی بودای طلا ‫به این اندازه دزدیدی.
‫نخیر ندزدیدم.
‫نمی‌تونی منو گول بزنی.
‫گون‌یو، حالت خوبه؟
‫هی، چیکار می‌کنی؟
‫آهان، پس اون نقطه ضعف‌تـه.
‫دیوانه‌ای؟
‫دستت بهش بخوره می‌کشمت.
‫پس بگو اون مجسمه کجاست؟
‫می‌دونم هنوز نفروختیـش.
‫آمارش رو درآوردم، پس به من دروغ نگو.
‫توی یه گاوصندوق خصوصی‌ـه.
‫فردا صبح می‌ریم اونجا.
‫باشه، خوبه.
‫دختر خوب.
‫هی برام نوشیدنی بریز، باشه؟
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫خیلی وقتـه صبحونه‌ی خوب نخورده بودیم.
‫یکم سالاد و قهوه بخوریم.
‫هیون‌وو دیشب دزدکی اومد اینجا.
‫چی؟
‫خدای من، چطوری؟
‫می‌دونست دوربین در پشتی خرابـه ‫و از همون‌جا اومد داخل.
‫که اینطور.
‫- خیلی باهوش و دقیق‌ـه. ‫- اصلاً.
‫فیلم دوربین اون یکی ماشین رو پاک نکرده بود.
‫برای همین فهمیدم چطوری اومده داخل.
‫چرا منو توی این موقعیت قرار می‌دی؟
‫یادت رفته من کی‌ام؟
‫تو قهرمانی هستی که تغییر جبهه داده ‫و به ما پیوسته.
‫نه، این کارها رو ادامه بدین ‫برمی‌گردم به جبهه‌ی قبلیـم.
‫اگه خانم مو بفهمه منو می‌کشه.
‫چیزی نمونده بودجه‌ی مخفی رو پیدا کنم.
‫برای همین هه‌این اومده اینجا.
‫خدای من، دارم دیوانه می‌شم.
‫پس ۳% اون بودجه رو بده به من.
‫بکنـش ۵%.
‫جدی می‌گی؟
‫من به خانواده‌ی هونگ خیانت کردم ‫و هنوزم از دستـم عصبانی‌ان.
‫معلومه که جدی می‌گم، ‫بهم اعتماد کن.
‫به من لبخند نزن.
‫مردهای خوشتیپ خیلی خطرناکـن.
‫[اجازه ورود خودرو به ملک کوئینز]
‫سول‌هی منو می‌کشه.
‫ممنون.
‫من فقط یه‌بار آدم‌ها رو می‌بخشم،
‫پس چطور تونستی مثل یه موش ‫بری طرف اونا؟
‫از سگ‌ها می‌شه توی خونه مراقبت کرد ‫ولی از موش‌ها نه.
‫باید هرطور شده از شرشون خلاص شی.
‫قبل از رفتن کارت ماشین ‫و کارت شناسایی شرکت رو پس بده.
‫به خاطر حریص بودن ‫همه‌ی پول‌هات رو از دست می‌دی، گریس.
‫به خاطر امنیت خودت هم که شده ‫یه مدت آفتابی نشو.
‫- خانم مو. ‫- گمشو برو.
‫نه، نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫وقتی یه سوءتفاهم بزرگ پیش اومده ‫چطور برم؟
‫درآمد من از اطلاعات‌ـه و برای همین ‫مردم معمولاً منو با موش اشتباه می‌گیرن.
‫ولی چیکار می‌تونم بکنم؟
‫کار من اینه دیگه.
‫سوءتفاهم؟
‫پس توضیح بده چرا بین این همه آدم
‫هیون‌وو رو آوردی خونه‌ی من.
‫هیون‌وو یه پیشنهادی بهم داد.
‫گفت ۱۰% بودجه‌ی مخفی رو بهم می‌ده.
‫پس می‌دونه پول کجاست؟
‫منم به خاطر همین کنجکاو شدم
‫و قبول کردم کمکـش کنم.
‫حالا اون پول کجاست؟
‫هیون‌وو بهم ۱۰% پیشنهاد داد ‫ولی من از شما ۷% می‌گیرم.
‫اعصاب منو خرد نکن.
‫باشه.
‫پس یه ساختمان کوچک و فقط ۵% از پول.
‫دیگه انقدر که حقمـه.
‫زود باش بگو.
‫اون فکر می‌کنه
‫پول توی این خونه‌ست.
‫- ممکنه اشتباه کنم؟ ‫- چی؟
‫چندتا مرد رو دیدم که از پشت اون دیوار ‫ازم عکس می‌گرفتن.
‫خدای من.
‫باورم نمی‌شه.
‫هنوزم خوشگلـم، مگه نه؟
‫- بهشون توجه نکنین. ‫- چرا؟
‫یکم دیگه خودشون می‌رن.
‫رفتن؟
‫بانگ‌شیل.
‫رفتن، دیگه نمی‌خواد شکمـت رو بدی داخل.
‫آفرین.
‫فکر کنم اونا رو
‫- دیروز هم دیدم. ‫- چی؟
‫همه‌ش با یه ون مشکی میان اینجا.
‫همه‌ش هم عکس می‌گیرن.
‫کفش پاشنه بلند گرون‌قیمتـم کجاست؟
‫هی.
‫وایستین کارتون دارم.
‫چی می‌خوای؟
‫از خونه‌ی ما عکس گرفتی؟ ‫دوربینـت رو بده ببینم.
‫- ما از هیچی عکس نگرفتیم، بیا بریم. ‫- خودم دیدم‌تون.
‫- بده‌ش به من! ‫- دستـت رو بکش.
‫خدای من.
‫هی، تو دیوانه‌ای؟
‫هی.
‫- اول خودت منو زدی. ‫- آره، حالا که چی؟
‫می‌دونی این کفشی که پامـه چیه؟
‫قبلاً روش پشکل گاو بوده ‫و حالا با همین زیرپام لهـت می‌کنم!
‫عوضی‌ها!
‫خدای من، دردم گرفت.
‫هی، چیکار دارین می‌کنین؟
‫- بابا... ‫- چیکار می‌کنین؟
‫کمک‌مون کن...
‫آماده، شروع.
‫ضربدر، آفرین، ضربدر.
‫ضربدر، ضربدر.
‫یه پا، یه پا.
‫ضربدر، آفرین، ضربدر.
‫آره، ضربدر.
‫یه پا، یه پا.
‫- بپر. ‫- شنیدی چی شده؟
‫بپر! چی؟
‫- می‌خوان گروه ۵ نفری یونگ‌دوری تشکیل بدن. ‫- آهان.
‫تیم گشت‌زنی دهکده رو می‌گی؟ ‫درمورد اون ون مشکوک شنیدم.
‫آره.
‫ادامه بدین، تکرار کنین.
‫منم می‌خوام ثبت‌نام کنم.
‫به همین زودی عضله در آوردم. ‫حجم آوردم، درست بزن.
‫نه، ممنون.
‫گروه ۵ نفره باید ۵ عضو داشته باشه.
‫جزئی از این گروه شدن ‫یعنی یکی از ۵ مرد قویِ اینجام.
‫فکر می‌کنی قبول می‌شم؟ ‫می‌خوام یه چیزی رو با مشت بشکنم.
‫تخته چوبی رو پیشنهاد می‌دی ‫یا کاشی سفالی؟
‫سوچول...
‫می‌دونم کار آسونی نیست.
‫ولی دیشب خواب خوبی دیدم
‫برای همین امیدوارم.
‫متقاضی‌ها کمتر از ۵ نفرن.
‫خیلی‌خب.
‫پس حل شد.
‫خودمون ۵تاییـم.
‫روی من حساب نکنین.
‫من تازه از قدرت کناره‌گیری کردم.
‫مردم اگه بفهمن یه گروه خصوصی ‫تشکیل دادم
‫ممکنه فکر کنن انگیزه‌ی سیاسی داشتم.
‫فقط بین دو طرف درگیری ایجاد می‌کنه.
‫منم نمی‌تونم مامانم رو تنها بذارم.
‫همیشه وقتی نوشیدنی می‌خوری ‫مامانت رو به حال خودش رها می‌کنی.
‫- چرا وانمود می‌کنی پسر خوبی هستی؟ ‫- بس کنین، بچه‌ها.
‫برای اینکه این گروه تشکیل شه
‫به پنج عضو نیاز داریم.
‫پس یعنی
‫من قبول شدم؟
‫آره، قبول شدی.
‫می‌تونم با مشت اینا رو بشکونم.
‫نیازی نیست.
‫عضوی از این تیم شدن ابدی‌ـه.
‫بعداً نمی‌تونی پشیمون شی.
‫دیدی؟
‫بهت گفتم نیازی نیست تلاش کنی.
‫نزدیکـیم؟
‫آره.
‫نزدیکـیم.
‫پیاده شیم؟
‫چقدر قشنگ‌ـه.
‫همه اینجا ابراز علاقه می‌کنن
‫و تا الان همه موفق بودن.
‫اگه اینجا ابراز علاقه کنی به عشقـت می‌رسی.
‫هردفعه هم جواب داده.
‫چه مسخره.
‫نه تنها
‫منظره‌ی غروب زیبایی داره،
‫بلکه نورش به صورتـت یه تناژ گرمی می‌ده
‫که باعث می‌شه خوشگل‌تر به نظر برسی.
‫خودت هم الان
‫خیلی خوشگل شدی.
‫واقعاً؟
‫پس می‌خوای ابراز علاقه کنی؟
‫راستـش بیشتر
‫یه درخواست‌ـه.
‫چه درخواستی؟
‫درخواست ابطال طلاق.
‫اینکه ازت بخوام دوباره باهام ازدواج کنی ‫زیاده‌روی‌ـه.
‫پس می‌شه حداقل طلاق رو پس بگیری؟
‫سایز انگشترم یادت مونده.
‫معلومه.
‫ولی من باید دستـت کنم.
‫پسـش بده.
‫چرا؟
‫خودت گفتی بازم باهام ازدواج می‌کنی.
‫گفتم اگه دوباره متولد شم، نه الان.
‫پس بگو چرا نمی‌خوای؟
‫چرا؟
‫دیروز فکر کردم...
‫تو بودی.
‫- چی؟ ‫- من...
‫دنبال اون‌سونگ رفتم
‫چون فکر کردم تویی.
‫مریضیـم انقدر شدید شده.
‫حافظه‌ام شکننده شده.
‫یادم رفته بود کجام
‫و آخرش حتی نتونستم تو رو بشناسم.
‫هیون‌وو؟
‫بهت که گفته بودم،
‫وقتی بیماریـم بدتر شد،
‫نمی‌تونیم باهم باشیم.
‫ولی...
‫از چیزی که انتظار داشتم زودتر اتفاق افتاد.
‫واقعاً غروب زیبایی‌ـه.
‫راست می‌گفتی.
‫غروب باعث شده
‫خوشتیپ‌تر به نظر بیای.
‫ولی...
‫تو واقعاً بک هیون‌وو هستی؟
‫این واقعیـه؟ رویا نیست؟
‫دیگه نمی‌تونم از هیچی مطمئن باشم.
‫برای همین نمی‌تونم هیچ قولی بدم.
‫ببخشید.
‫اون چیه توی دستـش؟
‫پرده جلوی دید رو گرفته.
‫وضوح تصویر پایین‌ـه. ‫یکی بهترش رو بگیرم؟
‫مادرم رو ندیدی؟
‫نه، ندیدم.
‫دروغ که نمی‌گی، نه؟ ‫من جدی‌ام.
‫چی می‌گه؟
‫منم جدی‌ام.
‫هی! یونگ‌سونگ!
‫- پیداش کردی؟ ‫- نه.
‫توی شهر هم نبود.
‫باید به پلیس زنگ بزنیم.
‫زنگ زدم.
‫آفرین.
‫فکر می‌کنی دوباره رفته کوهستان؟
‫- خدای من. ‫- الان خورشید غروب می‌کنه.
‫می‌رم کوهستان رو بگردم.
‫صبر کن.
‫فکر کنم بتونم کمک کنم.
‫برو، برو، برو.
‫یکم برو سمت راست.
‫یکم بیشتر بری چشمه‌ی آب‌معدنی ‫رو می‌بینی.
‫یکم بیشتر، آهان اونجاست.
‫حالا برو بالا.
‫بیشتر.
‫بازم برو.
‫یه قله هست که بهش می‌گن ‫«قله‌ی پری‌ها».
‫آها، خودشه!
‫اونجاست!
‫مامان!
‫- خوابید؟ ‫- آره.
‫واقعاً ازت ممنونم.
‫حسودیـم می‌شه.
‫به چی؟
‫بابای منم مریضـه
‫ولی من حتی نمی‌تونم ازش مراقبت کنم.
‫آهان.
‫شنیدم.
‫مرد قوی‌ای بود.
‫هرچقدر اذیتـش می‌کردم، خم به ابرو نمیاورد.
‫پس منم ادامه می‌دادم.
‫ولی اگه می‌دونستم چی می‌شه
‫اذیتـش نمی‌کردم.
‫می‌دونی آخرین حرفی که بهش زدم چی بود؟
‫«مراسم ختمـت می‌بینمت.»
‫از دست این دهنِ گشاد من.
‫باید بیشتر مراقب حرف زدنـم می‌بودم.
‫من هیچ‌وقت مادرم رو اذیت نکردم.
‫داری پُز می‌دی؟
‫وقتی بچه بودم
‫مادرم خونه رو ترک کرد.
‫پدرم آزارش می‌داد و بهش خیانت می‌کرد.
‫برای همین من بدون مادر بزرگ شدم.
‫بعد زوال عقل گرفت
‫و من اون رو از خانه‌ی سالمندان آوردم اینجا ‫که باهم زندگی کنیم.
‫کاش عقلـش سرجاش بود ‫که می‌تونستم باهاش دعوا کنم.
‫من...
‫نمی‌دونستم.
‫همه‌مون
‫مجبوریم توی زندگی ‫یه سختی‌هایی رو به دوش بکشیم.
‫حتی کسایی که از همه بی‌دغدغه‌تر ‫به نظر می‌رسن،
‫چندتا سنگ سنگین توی جیب‌هاشون دارن.
‫پس...
‫به کسی حسودی نکن
‫و خودت رو سرزنش نکن.
‫مطمئنم بابات می‌دونه ‫چقدر بهش اهمیت می‌دی.
‫رد اون کامیون رو گرفتم.
‫از انبار استان گیونگ‌گی راه افتاده ‫و اومده سمت خونه‌تون توی هانیل‌دونگ.
‫یعنی چی؟
‫پس همه‌ی اون پول‌ها توی خونه‌ست؟
‫امکان نداره.
‫اگه توی هر جعبه‌ی سیب ۶۰۰ میلیون وون جا شه،
‫مجموعاً ۱۵۰۰ جعبه‌ی سیب لازم داره.
‫یه‌جایی بزرگ‌تر از انباری معمولی نیاز داره. ‫باید حدوداً ۳۳۰ مترمربع باشه.
‫ممکنه همچین اتاق مخفی‌ای ‫توی خونه‌مون باشه؟
‫یا شاید یه انبار؟
‫ما سر راه رفتیم دفتر مرکزی ‫که نقشه‌های خونه رو ببینیم
‫ولی چیزی پیدا نکردیم.
‫پس قضیه چیه؟
‫دیشب،
‫وقتی پدربزرگ رو دیدم ‫یه چیزی بهم گفت.
‫چی شده، پدربزرگ؟
‫چیزی می‌خوای بگی؟
‫خانم، وقتی جنگ شد بیا خونه‌ی من.
‫ما یه پناه‌گاه مخصوص بمباران هوایی داریم.
‫می‌تونی اونجا قایم شی.
‫گفت پناه‌گاه مخصوص بمباران هوایی داریم.
‫پناه‌گاه بمباران هوایی؟
‫توی خونه‌مون؟
‫امکان نداره.
‫احتمالاً داشته هذیون می‌گفته.
‫یه چیز مشابه داریم.
‫پدر بهم گفته بود که
‫یه اتاق وحشت درست کرده.
‫درسته، منم شنیدم.
‫ولی کجاست؟
‫فقط درموردش شنیدیم.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه کجاست.
‫حتی توی نقشه‌ی ساختمان‌ها هم نیست.
‫درسته،
‫ولی ممکنه یه نقشه‌ی مخفی ‫وجود داشته باشه.
‫اگه همون‌طور که گریس گفت پول اینجا باشه،
‫من خبردار می‌شدم.
‫اون همه پول توی چندتا گاوصندوق جا نمی‌شه.
‫آره، تازه از اون اتاق‌ها هم داریم.
‫از اون اتاق‌های مخفی که توی فیلم‌ها هست، ‫«اتاق شوک»؟
‫بهش می‌گن پناهگاه، احمق.
‫شنیدم یه پناه‌گاه دارن.
‫چیزی درموردش می‌دونی؟
‫این گروه ۵ نفره‌ی یونگ‌دوری نیست.
‫گروه ۳ نفره‌ست.
‫بعد از اینکه گشت‌زنی‌مون تموم شد ‫اون ۲تای دیگه میان باهم نوشیدنی بخوریم.
‫این وقت شب کی اومده؟
‫شاید یکی از اون مردهاییـه که ‫خانم‌ها امروز دیدن.
‫باید شوکری چیزی با خودمون میاوردیم.
‫- تاکسی‌ـه. ‫- تاکسی؟
‫اونا با یه ون مشکی اومده بودن.
‫یعنی کی می‌تونه باشه؟
‫چرا این وقت شب با خودشون چمدون آوردن؟
‫قاتل‌هایی که توی اخبار می‌گن
‫- همین‌جوری نیستن؟ ‫- به پلیس بزنم؟
‫بزنم؟
‫حالت چطوره؟
‫واقعاً...
‫دیشب...
‫خواب خوبی دیدم.
‫معذرت می‌خوام.
‫این همه‌شـه به جز پول‌هایی که ‫برای هواپیما و هتل خرج کردم.
‫توی آمریکا آپارتمان هم خریدم.
‫ولی پولـش رو براتون پس میارم.
‫هروقت تونستم بهتون می‌دم.
‫واقعاً معذرت می‌خوام.
‫اصلاً می‌دونی
‫چیکار کردی؟
‫برگردوندن پول چیزی رو حل نمی‌کنه.
‫- مامان. ‫- بله، می‌دونم.
‫می‌دونم کارم قابل بخشش نبود.
‫من واقعاً...
‫معذرت می‌خوام.
‫دیروقت‌ـه، همه‌مون می‌خوایم بخوابیم.
‫فعلاً برین بخوابین.
‫خب، شما می‌تونی
‫- اونجا بخوابی... ‫- از این خبرها نیست.
‫نمی‌خوام تو و اون بچه رو ببینم، ‫پس برین.
‫اسمـش گون‌یوـه.
‫درضمن تو حق نداری بهشون بگی ‫از اینجا برن.
‫اینجا خونه‌ی ما نیست.
‫راست می‌گه، سون‌هوا.
‫می‌خوای با بچه‌ی یکی دیگه زندگی کنی؟
‫اون پسر منـه.
‫خودم بند نافـش رو بریدم، ‫هرشب براش لالایی خوندم
‫و حمومـش کردم.
‫گون‌یو
‫قبل از اینکه بگه «مامان» گفت «بابا»!
‫بلند شو.
‫ولی...
‫باید یه سری چیزها رو مشخص کنیم.
‫همدیگه رو چی صدا کنیم؟
‫می‌دونی چند سالمـه ‫پس نمی‌تونیم مثل قبل باهم رفتار کنیم.
‫برام مهم نیست.
‫برای من مهمـه، من ازت بزرگ‌ترم.
‫می‌خوای مثل بزرگ‌ترها باهات رفتار کنم؟
‫خانم؟
‫برنگشتم که دوباره باهم زندگی کنیم.
‫- پس چرا؟ ‫- اومدم همه‌چی رو بهتون تحویل بدم.
‫و جون‌هو...
‫اون عوضی می‌خواد تو رو سپر بلای خودش کنه.
‫جلوش رو بگیر وگرنه میفتی زندان.
‫پس اومدی اینا رو بهم بگی؟
‫نگران بودم.
‫دلیلم برای ازدواج فقط این بود که ‫یه مرد احمقِ پولدار رو
‫سرکیسه کنم.
‫ولی انتظار نداشتم تو...
‫انقدر...
‫بهم اهمیت بدی.
‫تاحالا هیچ‌کس
‫مثل تو باهام رفتار نکرده بود.
‫نمی‌تونستم فراموش کنم...
‫چقدر باهام خوب رفتار می‌کردی.
‫حتی نمی‌تونستم درست غذا بخورم.
‫برای همین اومدم اینجا.
‫پس اومدی اینو بگی؟
‫واقعاً؟ یعنی بعد از اینکه حرف‌هات تموم شد،
‫دوباره می‌ری؟
‫خجالت هم می‌کشم.
‫پس نمی‌تونم باهات زندگی کنم.
‫نه.
‫ما باید باهم زندگی کنیم.
‫برام مهم نیست چرا اومدی اینجا.
‫من باید با تو زندگی کنم.
‫دیگه اجازه نمی‌دم خودت یا پسرم برین.
‫اگه می‌خوای برو
‫ولی هرجا بری من پیدات می‌کنم.
‫تو واقعاً...
‫گوش نمی‌دی چی می‌گم، نه؟
‫- من ازت بزرگ‌ترم. ‫- ساکت باش.
‫- پس... ‫- ببخشید.
‫بفرمایید.
‫ممنون.
‫اون خواهر مربیمـه...
‫- بهش نمی‌خوره مادر باشه. ‫- انقدر زل نزنین.
‫شنیدم ورود جنجالی‌ای داشته.
‫دیوانه‌کننده بوده.
‫شوهرم برام تعریف کرد.
‫نصف شب با یه کله‌ی بودا توی دستـش ‫سر و کله‌‌ش پیدا شده.
‫شوهرم حسابی شوکه شده بود.
‫مدام «فلج خواب» می‌گیره
‫و از خواب می‌پره.
‫بهت که گفتم.
‫چون‌شیک باید عصاره‌ی بز سیاه بخوره.
‫براش درست کن.
‫واقعاً؟
‫اون مجسمه‌ی بودا واقعاً از طلا ساخته شده؟
‫طلای خالص؟
‫نمی‌دونم.
‫حسـت چی می‌گه؟ باید تصمیم بگیریم ‫دوستـش داشته باشیم یا نه.
‫- منظورت چیه؟ ‫- خب...
‫ما قراره زیاد ببینمـش پس باید بدونیم
‫دربرابرش چه موضعی بگیریم.
‫ازش استقبال کنیم یا محلـش نذاریم؟
‫دقیقاً.
‫دوستـش داشته باشیم یا نه؟
‫هرچی تو بگی همون کار رو می‌کنیم.
‫هنوز مطمئن نیستم.
‫واقعاً؟
‫دلم براش می‌سوزه
‫ولی به نظرم یه‌جوریـه.
‫باید یکم بیشتر زیرنظر بگیرمـش.
‫هنوز
‫سایز انگشترم یادشـه.
‫یه الماس گرد زیبا؟
‫مگه راه نیفتادی که بری سرکار؟
‫چرا.
‫ولی یه چیزی جا گذاشتم.
‫می‌رم پسـش بدم.
‫- آهان. ‫- به حرفی که زدی فکر کردم.
‫به نظرم خیلی جلو جلو رفتم.
‫از سرکار برگشتم می‌رم پسـش بدم.
‫آهان.
‫همین امروز؟
‫توی شرایط الان این انگشتر اهمیتی نداره.
‫ناراحت نباش.
‫من مشکلی ندارم.
‫که اینطور.
‫باشه پس.
‫چیه؟
‫چی شده؟
‫فقط...
‫می‌خواستم امتحانش کنم.
‫طرح جدیده. ‫می‌خواستم این مد جدید رو بررسی کنم.
‫حالا که دارم استراحت می‌کنم ‫نمی‌تونم تنبلی هم بکنم.
‫درسته.
‫از اون حلقه خوشم اومد.
‫این‌جور حلقه‌ها خیلی به دستم میاد.
‫سلیقه‌ی خوبی داری.
‫سلیقه‌ت رو تحسین می‌کنم.
‫ولی...
‫دلیلـش فقط همین بود.
‫از کاری که کردم برداشت اشتباه نکن.
‫صبر کن.
‫مطمئنی بررسی‌هات تموم شده؟
‫شاید بهتره بیشتر بررسی کنی.
‫بررسی‌هام تموم شد.
‫پس دیگه می‌رم.
‫هه‌این.
‫پسـش نمی‌دم.
‫می‌ذارمـش همون‌جایی که بود.
‫باید این مد جدید رو بررسی کنی،
‫پس هروقت خواستی دستـت کن.
‫پناهگاه؟ مثل فیلم‌ها؟
‫از اونا که برای فرار از بمب ‌هسته‌ایـه؟
‫از اونا که اندازه‌ی یه سال ‫غذا و اسلحه توش هست؟
‫این‌چیزهاش رو نمی‌دونم ‫ولی رئیس گفته بود پناهگاه دارن.
‫ولی هیچ‌کس نمی‌دونه کجاست.
‫که اینطور.
‫- نقشه‌های شهرداری چی؟ ‫- چیزی توش پیدا نکردم.
‫از طراحـش بپرس.
‫فوت کرده.
‫شرکتـش به پسرش رسیده.
‫پس از پسرش بپرس.
‫پرسیدم.
‫گفت خبر نداره.
‫ازش خواستم نقشه‌ی ساختمون رو بده، ‫گفت نداره.
‫کلی بهش زنگ زدم ‫و حالا دیگه جوابـم رو نمی‌ده.
‫واقعاً؟
‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟
‫از دست من کاری برنمیاد.
‫یه نفر دیگه باید قانعـش کنه.
‫کی؟
‫- تو. ‫- من؟
‫خدای من، دوباره همدیگه رو دیدیم.
‫هیچ‌کس از آینده خبر نداره.
‫کاملاً موافقم.
‫دوباره نجات‌دهنده‌ی زندگیـم رو دیدم.
‫خدای من، لیاقت همچین عنوانی رو ندارم.
‫ساختمون پانگ‌یو چطوره؟
‫خوبه، به لطف شما.
‫نزدیک بود از دستـش بدم.
‫راستی، شنیدم این دوستم ‫خیلی اذیت‌تون کرده.
‫معذرت می‌خوام.
‫نمی‌خواستم خودم رو درگیر ‫یه موضوع پیچیده کنم.
‫نه، من معذرت می‌خوام ‫که همچین درخواستی کردم.
‫اگه پناهگاه برای دفع خطر طراحی شده باشه،
‫باید لوله‌های هوا، تجهیزات الکترونیکی، ‫دستگاه تهویه و سیستم‌های ارتباطی
‫تعبیه شده باشه.
‫ولی توی نقشه چیزی پیدا نکردم.
‫پس چطوری پیداش کنیم؟ ‫اینجوری که باید کل خونه رو بگردیم.
‫چیزی که جالبـه
‫اینه که آسانسوری که خونه‌ی رئیس رو ‫به زیرزمین وصل می‌کنه
‫با بقیه‌ی آسانسورها فرق می‌کنه.
‫آسانسورش؟
‫من هیچ‌وقت تفاوتی حس نکردم.
‫دوتا در داره.
‫دیوار پشتی هم دره.
‫در جلویی به اتاق خانوادگی باز می‌شه،
‫ولی در پشتی به یه فضای کاملاً متفاوت، درسته؟
‫و پناهگاه اونجاست؟
‫من اینطور حدس می‌زنم ولی باید چک کنیم.
‫- نمی‌تونیم همین‌جوری پاشیم بریم داخل؟ ‫- سیستم امنیتی قوی‌ای داره.
‫به جرم ورود غیرمجاز ازمون شکایت می‌کنن.
‫ولی اگه سول‌هی قبل از ما پیداش کنه چی؟
‫امروز با دکتر رئیس صحبت کردم.
‫گفت از وقتی به هوش اومدن و برگشتن خونه
‫هیچ‌کدوم از درمان‌های اجباری،
‫مثل توان‌بخشی و تمرینات حافظه رو
‫دریافت نکردن.
‫احتمالاً داروهاشون تموم شدن ‫ولی هنوز وقت نگرفتن.
‫چی؟ می‌دونستم اینجوری می‌شه.
‫چیکار کنیم؟
‫می‌تونیم گزارش بدیم ‫که رئیس رو زندانی کردن
‫و با پلیس
‫وارد خونه شیم.
‫اون‌وقت می‌تونیم آسانسور رو چک کنیم.
‫بیاین صبح اول وقت همه‌مون باهم بریم.
‫هوش و حواست اومده سرجاش؟
‫می‌دونستم.
‫از وقتی هه‌این اومد اینجا
‫یه‌جوری شدی.
‫گاهی عقلت برمی‌گرده سرجاش،
‫ولی مدتـش انقدر کوتاهـه ‫که نمی‌تونی کاری انجام بدی؟
‫نمی‌تونی درخواست کمک کنی.
‫نمی‌تونی هرجا می‌خوای بری.
‫موبایل و تلفن هم نداری.
‫حتماً اینجا برات جهنم شده، درسته؟
‫درسته.
‫اینجا...
‫یه جهنم واقعیـه.
‫و...
‫من دارم مجازات می‌شم.
‫برای همین اون قرص رو بهت می‌دادم.
‫تا بتونی با آرامش بخوابی ‫و نگران چیزی نباشی.
‫پس چرا نمی‌خوری‌شون؟
‫مو سول‌هی، تو...
‫از اول با همین هدف اومدی اینجا؟
‫پس چی؟ نکنه فکر کردی
‫واقعاً دوست داشتم؟
‫من آدم بدجنسی نیستم؟
‫دلت برای بچه‌هات تنگ نشده؟
‫می‌تونی بری.
‫فقط بهم بگو
‫بودجه‌ی مخفی کجاست.
‫تو که کاری از دستـت برنمیاد، ‫چون فقط برای یه مدت کوتاه
‫هوش و حواسـت برمی‌گرده.
‫فقط بگو بودجه‌ی مخفی کجاست
‫تا همه‌چی درست شه.
‫بگو کجاست!
‫چه خبره؟
‫هیون‌وو.
‫آمبولانس هم خبر کردی؟
‫نه، افسری که باهاش تماس گرفتم ‫هنوز نرسیده.
‫پس چه خبره؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫چی شده؟
‫چه خبره؟
‫زودباشین بگین.
‫- برین کنار. ‫- نمی‌تونین وارد شین.
‫خدای من.
‫هونگ مان‌دا، هشتاد ساله، مبتلا به زوال عقل.
‫از نظر ما شکستگی مهره‌های گردن ‫علت مرگ بوده.
‫به بیمارستان دامانگ منتقل می‌شه.
‫بابا!
‫بابا! بابا!
‫بابا؟
‫پدر.
‫ما اومدیم.
‫بالاخره اومدیم.
‫بابا...
‫یه‌کاری کنین...
‫بوم‌جون.
‫یه‌کاری کن.
‫دست‌هاش هنوز گرمـه.
‫نه.
‫چه خبر شده؟
‫عزیزم.
‫آقا.
‫لطفاً احیاش کنین.
‫- بابا... ‫- متاسفم.
‫لطفاً یه‌کاری کنین.
‫متاسفم، ما باید منتقل‌شون کنیم.
‫باید منتقل‌شون کنیم، معذرت می‌خوام.
‫- بابا! ‫- اجازه بدین.
‫بابا!
‫صبر کنین!
‫- بابا! ‫- متاسفم.
‫- صبر کنین. ‫- باید منتقل‌شون کنیم، ببخشید.
‫- باید بریم، ببخشید. ‫- بابا!
‫- ببخشید. ‫- بابا!
‫پدربزرگ.
‫بابا...
‫یک تاجر بزرگ و مشهور امروز صبح فوت کردن.
‫دوران کودکی در خیابان‌ها کفش واکس می‌زدن،
‫و درنهایت گروه کوئینز رو تشکیل دادن ‫و پیشروی این صنعت شدن،
‫هونگ مان‌دا، رئیس سابق گروه کوئینز،
‫در سن هشتاد سالگی فوت کردن.
‫ایشون یک ماه پیش دچار حمله‌ی قلبی شدن ‫و به کما رفتن.
‫ولی اخیراً به هوش اومده بودن ‫ولی دچار زوال عقلی عروقی شده بودن.
‫دنیای تجارت وضعیت ریاست گروه کوئینز رو ‫با دقت زیرنظر داره.
‫آقای هونگ به پیشخدمت منزلشون، ‫خانم مو سول‌هی، وکالت داده بودن
‫تا روی سهام و خونه‌شون کنترل داشته باشن.
‫ولی بعد از فوت ایشون،
‫وکالت خانم مو باطل می‌شه.
‫به دلیل فوت رئیس هونگ،
‫کل اموال ایشون طبق وصیت‌نامه‌ی قانونی‌شون
‫تقسیم می‌شه.
‫و این قضیه همین الان ‫و بدون نیاز به حکم دادگاه قابل اجراست.
‫فهمیدی چی شد؟
‫وسایلـت رو جمع کن و راه بیفت.
‫نباید الان
‫تمرکز‌مون رو بذارین ‫روی به آرامش رسیدنـش؟
‫می‌تونیم درمورد این مسائل ‫بعداً صحبت کنیم.
‫این خونه رو خیلی دوست داشت.
‫لطفاً برای آخرین بار،
‫توی خونه بچرخونینـش.
‫زنیکه‌ی...
‫[بخش پایانی]
‫خیلی خوش‌شانسی
‫ که همچین پسر خوشتیپ و باهوشی داری.
‫آره.
‫بوکس و شناش هم خیلی خوب بود.
‫راستی.
‫اینجا رو ببین.
‫حتی کمپ تفنگداران دریایی کودکان ‫هم رفته بود.
‫یه بار هم
‫یه بچه‌ای رو از غرق شدن نجات داد.
‫- چه خبره؟ ‫- سمت آب نرین.
‫- چی شده؟ ‫- برین عقب!
‫- چه خبره؟ ‫- چی شده؟
‫هه‌این!
‫- دو. ‫- دو.
‫- سه. ‫- سه.
‫چرا رفتی توی آب؟
‫حالت خوبه؟ بیا بریم.
‫سووان...
‫نه، سووان...
‫سووان، خواهش می‌کنم!
‫پسر بیچاره‌ی من!
‫سووان!
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫هه‌این، ازت ممنونم.
‫کار تو بود، مگه نه؟
‫بهت که گفتم، می‌خوام زنده بمونه.
‫وقتی کارم اینجا تموم شد می‌رم.
‫گل حنا؟
‫هیجان و امید منو برای اولین برف نشون می‌ده
‫که فکر می‌کردم هیچ‌وقت نمی‌بینمـش.
‫به این...
‫می‌گن سرنوشت واقعی.
‫می‌خوای همه‌چی رو ‫به خاطر هونگ هه‌این خراب کنی؟
‫طعمه رو گرفت.
‫اون‌سونگ رو درجریان بذار تا استرس بگیره...
‫هه‌این!
‫منم یه چیزی رو ازت مخفی کردم.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M