‫[قسمت سیزدهم]
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫| ترجمه از تـارا |
‫این خونه‌ی ماست، بیاین بریم داخل.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫خب، اینجا اتاق مخفیِ منـه.
‫وقتی این دستگیره رو باز کنم ‫و این دکمه رو فشار بدم...
‫خب، نظرتون چیه؟
‫خالیـه.
‫اینجا رو ببینین.
‫انگار یه‌چیزی جا به جا شده.
‫ردش تازه‌ست.
‫خدای من، بابای عزیزم.
‫حتماً پولـش رو اینجا قایم کرده بوده ‫ولی اون زنیکه پیداش کرده.
‫درمورد این اتاق مخفی ‫به بچه‌هاش هم چیزی نگفته بود.
‫خوب بدرقه‌ش کردین؟
‫کار تو بود، نه؟ ‫تو بابای ما رو کشتی.
‫- به چه دلیل؟ ‫- چون بعد از اینکه پول‌هاش رو گرفتی
‫دیگه نیازی بهش نداشتی.
‫کجاست؟
‫نمی‌دونم درمورد چی حرف می‌زنی.
‫پدرتـون فوت کرده ‫و شما هنوزم فقط پول پول می‌کنین.
‫- پدر بیچاره‌تون. ‫- چرت و پرت نگو.
‫زودباش از این خونه برو.
‫دیگه هیچ حقی نداری که اینجا بمونی.
‫من ساکنِ قانونی این خونه‌ام.
‫اگه بخواین منو بیرون کنین ‫باید حکم دادگاه داشته باشین.
‫شما اینو نمی‌دونستین، وکیل بک؟
‫راست می‌گه؟ نمی‌تونیم بندازیمـش بیرون؟
‫یه روند قانونی‌ای باید طی شه ‫ولی آخر مجبور می‌شین برین.
‫ببینیم و تعریف کنیم.
‫ما برمی‌گردیم اینجا.
‫- بازم می‌خوای بمونی؟ ‫- چرا نمونم؟
‫ما ۲۰ سال اینجا کنار هم زندگی کردیم.
‫خودتون می‌گفتین یه خانواده‌ایم.
‫- ولی... ‫- هرطور راحتی.
‫ما به زودی برمی‌گردیم.
‫ببینیم می‌تونی تحمل کنی یا نه.
‫هه‌این.
‫پدربزرگ؟
‫دوست داشتم می‌تونستم رو در رو
‫باهات صحبت کنم.
‫ولی بازم،
‫خوشحالم که می‌تونم اینطوری ‫حرفـم رو بهت بزنم.
‫ازت ممنونم.
‫هر از چندگاهی هوش و حواسـم برمی‌گرده،
‫مثل زیرزمینی که گاهی یه نور باریک ‫واردش می‌شه.
‫ولی کار زیادی ازم برنمیاد.
‫چیز زیادی هم به خاطر نمیارم.
‫فقط وجودم سرشار از پشیمونی‌ـه.
‫همه‌ی عمرم دنبال پول جمع کردن بودم.
‫هرکاری در توانم بود انجام دادم
‫تا هر پولی که به دست آوردم رو نگه دارم.
‫بیشتر عمرم رو با همین کار تلف کردم.
‫حالا چی برام مونده؟
‫دوست دارم همه‌تون بدونین،
‫از زندگی‌ای که داشتم پشیمونم.
‫[رئیس سابق هونگ مان‌دا]
‫امیدوارم شما متفاوت زندگی کنین.
‫از ته دل امیدوارم
‫وقتی به آخر خط رسیدین ‫و به زندگی‌ای که داشتین فکر کردین،
‫مثل من احساس بیهودگی نکنین.
‫بابا...
‫همه‌تون رو دوست دارم.
‫و...
‫معذرت می‌خوام.
‫حتی اگه گرسنه نیستین بازم بخورین.
‫می‌خوای اگه سردتـه بری توی ماشین؟
‫نه، خوبه.
‫این مراسم...
‫حس خیلی عجیبی داره.
‫انگار دارم تمرین می‌کنم.
‫تمرین؟
‫تمرین مرگ.
‫نمی‌دونستم
‫مراسم ختم انقدر پیچیده‌ست.
‫زمین رو می‌کنن و تابوت رو می‌ذارن توش،
‫توی یه چادر سوپ برنج می‌خورن ‫و کنار قبر گریه می‌کنن.
‫بعد وقتی تموم شد،
‫همه‌شون می‌رن خونه‌هاشون.
‫و من تک و تنها می‌مونم.
‫می‌دونی اون سه ماهی که بهم وقت دادن،
‫تموم شد.
‫ممکنه حتی همین امشب بمیرم.
‫ولی اگه بمیرم ‫خانواده‌ام دوباره عزادار می‌شن.
‫اینجوری...
‫برای خانواده‌ام بد می‌شه، نه؟
‫پس...
‫این مدت نگران این موضوع بودی؟
‫که خانواده‌ت دوباره عزادار شن؟
‫نه.
‫همه‌ش به این فکر می‌کردم ‫که می‌خوام زنده بمونم.
‫هوا آفتابی‌ـه.
‫ابرها خوشگل شدن ‫و پرنده‌ها آواز می‌خونن.
‫این دنیا به طرز آزاردهنده‌ای زیباست.
‫پس معلومه که می‌خوام زنده بمونم.
‫[چک کردن کارت شناسایی، ‫لطفاً صبر کنید]
‫چطوری پیداش کردی؟
‫[شهربازی دریم‌لند]
‫خب، اینجا اتاق مخفیِ منـه.
‫وقتی این دستگیره رو باز کنم ‫و این دکمه رو فشار بدم...
‫ممنون.
‫بهت که گفتم.
‫من به روش خودم بهت عشق می‌ورزم.
‫این پول امنیتـت رو تضمین می‌کنه.
‫دخترش مریضـه،
‫حالا پدرش رو هم از دست داده.
‫حتماً آقای هونگ خیلی حالش خرابـه.
‫آره.
‫ولی حالا که رئیس فوت کرده،
‫اوضاع خانواده بهتر می‌شه.
‫- واقعاً؟ ‫- خدای من.
‫بیا بهت بگم.
‫ببین.
‫رئیس هونگ ۲۱% سهامـش رو
‫به اون زنـه، مو سول‌هی، سپرده بود.
‫ولی حالا که فوت کرده،
‫- اون سهام به خانواده‌ش می‌رسه. ‫- که اینطور.
‫سهام اون‌سونگ مجموعاً ۵۹.۱% بود.
‫ولی حالا می‌شه ۳۸.۱%.
‫وقتی خانواده‌ی عروس‌مون ‫سهام مسدود شده‌شون رو هم پس بگیرن،
‫- مجموع سهام‌شون ۳۴.۷% می‌شه. ‫- آهان.
‫یعنی ۳.۴% سهام بیشتری دارن.
‫- رقابت تنگاتنگی‌ـه. ‫- درسته.
‫تو چطوری انقدر خوب بلدی؟
‫- من عضو یه کلوب‌ام. ‫- چه کلوبـی؟
‫کلوب سهام‌دارن جزء کوئینز.
‫بی‌صبرانه منتظر نتیجه‌ی جنگ مدیرها هستیم.
‫برای چی؟
‫می‌دونم نباید انقدر حساب‌گر باشم،
‫ولی به نظرت
‫- هیون‌وو چی می‌شه؟ ‫- منظورت چیه؟
‫اگه بخوایم صادق باشیم
‫با وجود اون اتفاقات، ‫بازم داره با تمام وجود کمک‌شون می‌کنه.
‫شاید یه‌جوری ازش تشکر کنن.
‫شاید یه مقدار سهام بهش بدن ‫یا بعداً مدیرعاملـش کنن.
‫من خواسته‌ی زیادی ازت ندارم،
‫ولی می‌تونی یه کاری برای من بکنی؟
‫حتماً.
‫چه کاری؟
‫اگه کسی ازت پرسید بابات کیه،
‫لطفاً نگو منم.
‫خدای من.
‫چرا نگم؟
‫چرا نگم؟ وایستا منم بیام.
‫بابت همه‌چی ممنونم.
‫خدای من، حرفش رو نزن.
‫برگردین سئول اوضاع بهتر می‌شه.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫می‌دونی...
‫این خرمالوها،
‫قبلاً خیلی تلخ بودن.
‫ولی یه راهی هست که بشه باهاش ‫این میوه‌ی وحشتناک تلخ رو
‫- تبدیل به یه میوه‌ی شیرین کرد. ‫- چه راهی؟
‫با غوطه‌ور کردن‌شون.
‫روش نوشیدنی می‌ریزی،
‫روش رو می‌پوشونی ‫و می‌ذاری یه مدت بمونه.
‫بعد شیرین می‌شه.
‫بیا، امتحان کن.
‫شیرین‌ـه.
‫زندگی هم می‌تونه ‫مثل این خرمالوها تلخ باشه.
‫زندگی همین‌جوریش سخت هست،
‫فرض کن روش یه نوشیدنی تلخ هم بریزی.
‫خدای من، غیرقابل تحمل می‌شه.
‫ولی اگه طاقت بیاری،
‫زندگی دوباره شیرین می‌شه.
‫این می‌تونه انگیزه‌ات برای قوی بودن باشه.
‫مگه نه؟
‫درسته.
‫سلام، بیا با ما نوشیدنی بخور.
‫باشه، حتماً.
‫[تماس بین‌المللی]
‫از آلمان بهم زنگ می‌زنن، اجازه بدین.
‫الو؟
‫آزمایشگاه ما جدیداً یه تکنیک جراحی،
‫با استفاده از ترکیب امواج صوتی «سی۲آر» ‫و میکروحباب‌ها طراحی کرده،
‫که برای بیمارانی مثل خانم هونگ که به خاطر
‫میزان گسترش سلول‌های سرطانی در مغز
‫نمی‌تونن عمل کرانیکتومی انجام بدن، ‫روش ایده‌آلی‌ـه.
‫نمی‌تونیم بهبود کامل رو تضمین کنیم،
‫ولی استفاده از این روش در موردهای مشابه ‫نتیجه‌های خوبی داشته.
‫ولی...
‫یعنی می‌تونن جراحیـش کنن؟
‫آره.
‫خدا رو شکر.
‫تومور هه‌این مورد سختی بود ‫چون نمی‌تونستن مغزش رو باز کنن.
‫ولی الان می‌تونن از طریق ‫امواج متمرکز ماورای صوت با شدت بالا،
‫سلول‌های سرطانی رو از بین ببرن.
‫جدیداً یه جراحی موفقیت‌آمیز داشتن.
‫خوبه، اوضاع داره خوب می‌شه.
‫ازت ممنونـم، هیون‌وو. ‫هه‌این می‌دونه؟
‫- برم بهش بگم. ‫- ولی...
‫یه مشکلی هست.
‫خدای من، هه‌این. ‫مثل رویا می‌مونه.
‫خدای من، حتماً این یه هدیه از طرف پدره.
‫حقیقت داره؟
‫- واقعاً می‌تونه جراحی شه؟ ‫- آره.
‫خیلی برات خوشحالـم.
‫خدای من.
‫واقعاً خدا رو شکر می‌کنم.
‫مبارک باشه.
‫عزیزم، مبارک باشه.
‫چطوری باهات تماس گرفتن؟ ‫با ایمیل؟ تلفن؟
‫یا تماس تصویری بود؟
‫بهم زنگ زدن.
‫پس تماس تلفنی بود.
‫کلاه‌برداری که نبود، نه؟
‫نه، کلاه‌برداری نبود.
‫آهان.
‫باشه پس شب‌بخیر.
‫راستی، این جراحی روی تومورهای نادر ‫مثل مال من جواب می‌ده؟
‫آره.
‫مطمئنم جواب می‌ده.
‫خیلی‌خب.
‫تاریخـش کیـه؟
‫بهشون بگو می‌تونم همین الان بیام.
‫گفتم.
‫خوبه پس.
‫یعنی می‌گی...
‫این جراحی...
‫جونـم رو نجات می‌ده؟
‫هه‌این می‌دونه؟
‫برم بهش بگم.
‫ولی...
‫یه مشکلی هست.
‫توی پروسه‌ی جراحی
‫- قسمتی از هیپوکامپ آسیب می‌بینه. ‫- خب؟
‫احتمالـش زیاده که...
‫حافظه‌ی بلندمدتـش رو از دست بده.
‫صبر کن.
‫یعنی چی؟
‫ممکنه کل حافظه‌ی قبل از عملـش رو
‫از دست بده.
‫ولی اگه می‌خوایم
‫زنده بمونه،
‫این تنها راهیـه که داریم.
‫گلبول‌های سفیدش به این زودی بالا نمی‌ره،
‫پس نمی‌تونه درمان آزمایشی رو انجام بده.
‫دیگه واقعاً وقت نداریم.
‫اگه بفهمه این جراحی چه عوارضی داره
‫ممکنه قبول نکنه.
‫ولی اگه...
‫وقتـش تموم شه چی؟
‫هیون‌وو.
‫بهش چیزی نگو.
‫چطوره اول ببریش آلمان، ‫بعد همون‌جا متقاعدش کنی؟
‫ازت خواهش می‌کنم.
‫برای اینکه زنده بمونه باید جراحی شه.
‫بعد جراحی می‌تونم زندگی کنم؟
‫چیـه؟
‫آره، می‌تونی.
‫نگران نباش.
‫خیلی‌خب.
‫شب‌بخیر.
‫هه‌این.
‫چیزی نیست.
‫حالم خوبه، واقعاً خوبـم.
‫خیلی‌وقت بود حالم اینجوری خوب نبود.
‫اینا اشک شوق‌ـه.
‫می‌دونم.
‫حس می‌کنم...
‫از یه کابوس طولانی بیدار شدم.
‫دیگه خوب می‌شی.
‫بیا بریم بخوابیم.
‫[هه‌این، هیون‌وو]
‫[ایستگاه گورانگ‌ری]
‫[بلیت‌فروشی]
‫دو نفر.
‫خیلی‌خب.
‫[عشق یعنی زنده ماندن حتی بعد از مُردن. ‫میچ آلبوم]
‫- خب، خوبه. ‫- چی؟
‫بعد از ماه‌عسل‌مون، ‫این اولین سفرمونـه، نه؟
‫آره.
‫من واقعاً به کار اعتیاد داشتم.
‫بعد از اینکه جراحی کردم ‫بیا کلی سفر بریم.
‫قول.
‫باشه.
‫گوش کن.
‫می‌خوام قبل از جراحی ‫همه‌چی خوب و آروم پیش بره.
‫می‌دونی که به خاطر همین ‫فقط آبمیوه‌ی طبیعی می‌خورم، درسته؟
‫آره، چی توی فکرتـه؟
‫نمی‌خواستم ازت مخفی کنم،
‫ولی سه‌تا چیز هست که بهت نگفتم.
‫سه‌تا؟
‫قبل از جراحی همه‌ش رو بهت می‌گم.
‫یکیـش رو امروز می‌گم.
‫باشه، بگو چیه؟
‫گفتی
‫این ام‌پی۳ رو پیدا کردی.
‫درسته.
‫این مال منـه.
‫- چی؟ ‫- این حرف «اچ» رو می‌بینی؟
‫همون «هه‌این»ـه.
‫قبل از اینکه برای تحصیل برم خارج ‫اینو توی حیاط مدرسه گم کردم.
‫حالا ببین کجاست.
‫امکان نداره.
‫می‌بینی که امکان داره.
‫باورم نمی‌شه.
‫یه اتفاق باورنکردنی برامون افتاده.
‫شاید برای تو معنی خاصی نداشته باشه
‫چون آدم مهمی توی زندگیت نبودم.
‫نه، اشتباه می‌کنی.
‫ببین، راستـش...
‫نترس.
‫دعوات نمی‌کنم. می‌پرسی چرا؟
‫چون من دیگه اون آدم سابق نیستم.
‫به زودی دوباره متولد می‌شم.
‫می‌خوام خوش‌بین باشم
‫و فقط نیمه‌ی پر لیوان رو ببینم.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫این ام‌پی۳ شاهد زنده‌ی سرگذشت ما بوده.
‫پس فقط روی همین نکته‌ی مثبت ‫تمرکز می‌کنم.
‫خوبه.
‫اون‌سونگ بهم گفت
‫قبلاً زندگیـم رو نجات داده
‫و منظورش این بود که ما ‫برای هم ساخته شدیم.
‫برای هم ساخته شدین؟
‫خدای من.
‫اون دیوانه شده؟ ‫چطور جرئت کرده همچین حرفی بزنه؟
‫مگه مهمه؟ ‫داستان زندگی خودمون شبیه فیلم‌هاست.
‫وقتی توی حیاط مدرسه دیدمـت،
‫پیش خودم فکر کردم، ‫«این پسر خوشتیپ میاد مدرسه‌ی من؟
‫باورم نمی‌شه دارم می‌رم.
‫چقدر بد شد.»
‫این فکری بود که کردم.
‫کفش مشکی.
‫تو...
‫کفش مشکی پوشیده بودی.
‫جوراب‌هات سفید بود
‫و پوست خیلی روشنی داشتی.
‫و موهات دم اسبی بود ‫و اینجا بسته بودیش.
‫اون‌موقع موهام رو زیاد دم ‌اسبی می‌بستم.
‫همون‌لحظه‌ای که دیدمت، ‫پیش خودم فکر کردم
‫«پیداش کردم.»
‫«دختر رویاهام رو پیدا کردم.»
‫از فرداش همه‌جا رو دنبالـت گشتم.
‫فرصت نکرده بودم تگ اسمـت رو ببینم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫مثل سیندرلا بودی.
‫فقط ام‌پی۳ت رو برام گذاشته بودی.
‫دیوانه شده بودم.
‫ولی ببین به کجا رسیدیم.
‫دوباره همدیگه رو دیدیم، ازدواج کردیم...
‫درسته که طلاق گرفتیم ولی بازم،
‫به این می‌گن سرنوشت واقعی.
‫درسته.
‫حالا که من زن رویاهاتـم،
‫و این سرنوشت‌ـه...
‫از این به بعد...
‫«از این به بعد»...
‫نمی‌دونستم این عبارت انقدر زیباست.
‫اشک توی چشم‌هام جمع شد.
‫فکر نمی‌کردم آینده‌‌ای باهم داشته باشیم.
‫ولی الان داریم.
‫حالا که حرفـش شد...
‫همون‌طور که گفتی طلاق‌مون رو باطل می‌کنم.
‫چرا این شکلی شدی؟
‫حرفـت رو پس نگیری‌ها.
‫من مدیرعامل مرکز تجاری‌ام.
‫از اینکه مشتری‌ها اجناس رو برگردونن ‫و پول‌شون رو پس بگیرن متنفرم.
‫حتی اگه یه روز از خواب بیدار شدی
‫و حس کردی ازم متنفری،
‫بازم نمی‌تونی حرفـت رو پس بگیری.
‫تغییر نظر دادن دلیل منطقی‌ای برای ‫پس دادن جنس نیست، این که معلومه.
‫حتی اگه...
‫کلی باهم دعوا کردیم
‫و از دستـم خسته شدی،
‫حتی اگه بگی یادت نمیاد ‫همچین قولی دادی،
‫بازم هیچ راه برگشتی نیست.
‫من همچنان کنارت می‌مونم.
‫خیلی‌خب باشه، کنارم بمون.
‫انقدر حرف نزن.
‫از این حالت خیلی خوشم میاد
‫چون می‌تونم فقط روی ضربان قلبت تمرکز کنم.
‫من یکم حساب‌کتاب کردم.
‫پنج درصد اون پول می‌شه ۴۴ میلیارد وون.
‫ولی من همون ۴۰ میلیارد رو می‌گیرم.
‫گفتم شاید بخواین پول رو نقد بدین ‫برای همین ماشین هم آوردم.
‫- یه ماشین بزرگ. ‫- مگه تو طلبکاری؟
‫ممکنه حرفـم بی‌ادبانه باشه
‫ولی شاید به خاطر گذشته‌مونـه ‫که الان اینطوری رفتار می‌کنم.
‫چندین بار بهم خیانت شده ‫با اینکه همه‌ی کارها رو من کردم.
‫چک کن.
‫[کو جونگ‌جا]
‫یک، دو، سه، چهار، پنج، ‫شش، هفت، هشت، نه، ده...
‫من خیلی برای شما احترام قائلم، خانم.
‫هم چهره‌تون زیباست، هم خوش‌صحبت هستین، ‫تازه جذبه‌ی خیره‌کننده‌ای هم دارین.
‫کم پیش میاد یه نفر ‫همه‌ی این خصوصیات رو داشته باشه.
‫منم می‌خوام مثل شما عاقلانه زندگی کنم.
‫- الان نمی‌تونی پول رو برداشت کنی. ‫- چی؟
‫فقط وقتی من بهت اجازه بدم ‫می‌تونی از اون پول استفاده کنی.
‫خانم.
‫گذشته‌مون باعث شده ‫امروز اینجوری رفتار کنی؟
‫منم مثل تو، چندین بار بهم خیانت شده.
‫- ببینین. ‫- هروقت از کارت راضی شدم،
‫بهت اجازه می‌دم پول رو بگیری ‫و ازش استفاده کنی.
‫خدای من.
‫الحق که خانم عاقلی هستین.
‫مامان!
‫اینا چیه؟ فصل کیمچی درست کردن هم که نیست!
‫خانواده‌ی هه‌این به زودی می‌رن، ‫ولی چیزی ندارم بهشون بدم.
‫بهشون عصاره‌ی گلابی و کیمچی می‌دم.
‫ولی این خیلی زیاده.
‫فکر کردم بین همسایه‌ها و سالمندان هم
‫پخش کنم.
‫تنهایی از پسـش برنمیای.
‫پس برو دستکش دستـت کن ‫و بیا کمک کن.
‫خب، من به این دست‌ها ‫برای پول درآوردن نیاز دارم.
‫بذارین من کمک‌تون کنم.
‫- تربچه‌ها رو خرد کنم؟ ‫- اگه بکنی که عالی می‌شه.
‫خدای من، چقدر سریع‌ـه.
‫چقدر خوب خرد می‌کنه.
‫مهارت خرد کردنـش باورنکردنی بود.
‫- آهان. ‫- آهان.
‫- تازه دل و جرئت هم داره. ‫- چطور؟
‫هی.
‫فکر کردی اگه این کارها رو بکنی ‫من می‌بخشمت؟
‫همچین انتظاری ندارم.
‫وقتی کارم اینجا تموم شد می‌رم.
‫نگران نباش، مادر.
‫هنوزم منو مادر صدا می‌کنی.
‫می‌خوای اذیتـم کنی؟ ‫منو مادر صدا نکن.
‫آخه دوست دارم.
‫چی؟
‫شما اولین نفری هستین که ‫«مادر» صداش کردم.
‫پس لطفاً بذارین بازم صداتون کنم.
‫- بفرمایید. ‫- هی.
‫- تموم شد؟ ‫- بازم کاری هست؟
‫دیگه کافیه.
‫پیازچه خرد می‌کنم.
‫باورنکردنیـه.
‫- یه‌جورایی ازش خوشم میاد. ‫- چرا؟
‫از اینکه نمی‌ترسه جلوی مادرشوهرش
‫حرف دلـش رو بزنه، خوشم میاد.
‫هه‌این.
‫بیا بشین، همه‌شون شنیدن
‫که قراره جراحی شی ‫و کلی برات خوشحال شدن.
‫خیلی برات خوشحالم.
‫- منم خوشحالم. ‫- همه‌چی درست شد.
‫ممنون.
‫راستی،
‫دارین چیکار می‌کنین؟
‫آهان، تاحالا این کار رو نکردی؟ ‫ناخونـت رو با حنا رنگ کنی؟
‫- نه. ‫- افسانه‌ها می‌گن اگه رنگ حنای ناخنت
‫تا اولین برف زمستون بمونه، ‫به عشق اولت می‌رسی.
‫برای همین بانگ‌شیل همیشه ناخونـش رو ‫به‌جای تابستون، پاییز رنگ می‌کنه.
‫چه عاشقانه.
‫راستش به نظر من یه نیت مخفی داره.
‫نمی‌شه بهش گفت نیت مخفی.
‫چون طرف طلاق گرفته.
‫- هی. ‫- قبلاً همچین حسی نداشتم
‫ولی جدیداً زیاد همدیگه رو می‌بینیم.
‫برای همین دوباره...
‫دهنـت رو ببند.
‫- بسه دیگه. ‫- بس کن.
‫- ببند. ‫- ببخشید.
‫گمونم زیادی رُک بودم. ‫امیدوارم بهت برنخورده باشه، خانم هونگ.
‫- چرا باید بهم بربخوره؟ ‫- می‌دونی...
‫هیون‌وو وقتی دبیرستانی بود
‫توی کلیسا برام کارهای عاشقانه می‌کرد.
‫کِی همچین کاری کرد؟
‫نمی‌دونستی؟
‫قبلاً توی کلیسا به مردم خوراکی می‌دادن
‫و اون همیشه جلوی بقیه به من از همه بیشتر
‫خوراکی می‌داد.
‫به‌خاطر اینکه همیشه خوراکی ‫بچه‌های دیگه رو می‌خوردی.
‫هه‌این، خواهش می‌کنم بد برداشت نکن.
‫انقدر چرت و پرت نگو، بانگ‌شیل.
‫گفتین تا اولین برف؟ مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫- اینو ببین. ‫- حناست؟
‫به این سادگی‌ها نیست.
‫- پس چیه؟ ‫- این نماد هیجان، امید و انتظار من
‫برای اولین برفیـه که فکر می‌کردم ‫هیچ‌وقت نمی‌بینم.
‫فکر نمی‌کردم دوباره زمستون رو ببینم
‫چه برسه به برف.
‫ولی الان ممکن شده.
‫معلومه.
‫و اگه رنگش تا اون‌موقع بمونه بهش می‌رسم.
‫- به چی می‌رسی؟ ‫- به اولین عشقـم.
‫منظورت از «اولین عشق»،
‫همون مردیـه که گفتی ‫توی اتوبوس یا تاکسی می‌دیدی؟
‫دوست داری از دور نگاه‌ش کنی، ‫همه‌ش بهش فکر می‌کنی.
‫مسیرت رو دور می‌کنی ‫که فقط یه بار دیگه ببینیش.
‫دوست داشتی از دور ببینیش.
‫همه‌ش بهش فکر می‌کردی.
‫و راهـت رو دور می‌کردی که فقط ‫یه بار دیگه ببینیـش.
‫همون عوضی رو می‌گی؟
‫چرا بهش فحش می‌دی؟
‫باشه.
‫- همون مرد رو می‌گی؟ ‫- آره.
‫کاش امسال...
‫زودتر برف بیاد.
‫هه‌این، انگشتر منو دستـت کردی.
‫نمی‌شه عشق اولـت برگرده،
‫اون‌جوری اوضاع واقعاً پیچیده می‌شه.
‫گوش می‌دی چی می‌گم؟
‫هه‌این.
‫- مایکل با هونگ بوم‌سوک ملاقات داشته؟ ‫- بله، به عنوان مدیر عامل «اور اچ».
‫گمونم حالا که رئیس هونگ مُرده ‫پسر بزرگـه می‌خواد جاش رو بگیره.
‫جدیداً «اور اچ»،
‫به عنوان یه شرکت سرمایه‌گذاری خصوصی ‫وارد لیست سهام‌دارها شده.
‫حتماً از وقتی ارزش سهام افت کرده ‫داره سهام جمع می‌کنه.
‫درمورد موقعیت من از سرمایه‌گذارهای محدود ‫پرس و جو کرده.
‫می‌تونه تلاشـش رو بکنه ولی با چیزی که ‫من بهت دادم مشکلی برات پیش نمیاد.
‫همون‌طور که گفتین،
‫چند شرکت صوری توی هنگ‌کنگ ‫و سوییس افتتاح کردیم
‫و یه حساب تجاری «آی‌ای‌بی‌سی» هم باز کردیم.
‫فقط خودتون به این حساب دسترسی دارین.
‫پس اولین معامله‌تون چقدر باشه؟
‫۲.۱ درصد، به روش «سی‌دی». ‫[خرید سهام با مبالغ پایین و فواصل معین]
‫- بله، قربان. ‫- طعمه رو گرفت.
‫بالاخره داره از بودجه‌ی مخفی ‫ استفاده می‌کنه.
‫احتمالاً می‌ترسه عمو جاش رو بگیره.
‫آقای هونگ هنوز نیویورک هستن؟
‫بله، هنوز با سرمایه‌گذارهای محدود ‫ملاقات می‌کنن.
‫بازم اون‌سونگ رو درجریان بذار
‫تا نگران شه و با بودجه‌ی مخفی ‫سهام بخره.
‫- چشم، آقا. ‫- وقتی مدارک‌مون قوی شد،
‫می‌تونیم به جرم اختلاس، سوء اداره، ‫و تخطی از قانون معاملات ارزی و سهامی خارجی،
‫ازش شکایت کنیم.
‫راستی،
‫درمورد اون آقا، پیونگ سونگ‌اوک...
‫همون دلال زمینی نیست که تو رو دزدید؟
‫آره، موافقت کرده بود
‫که معامله‌ی دوگانه و اطلاعات مربوط بهش رو ‫در اختیار مدیر جو بذاره.
‫ولی هیچ‌وقت نیومد ‫و منم نتونستم پیداش کنم.
‫بیشتر از یه هفته‌ست که نه پولی خرج کرده ‫نه از موبایلـش استفاده کرده.
‫شاید قاچاقی از کشور خارج شده.
‫خدای من!
‫دیشب جسد مردی احتمالاً ۴۰ سالـه،
‫در استان گیونگ‌گی، حوالی آب‌انبار سام‌بانگ ‫در یونگجین‌گون، پیدا شد.
‫با یک سلاح ضرباتی به بدنش وارد شده
‫و چون جسد قابل‌شناسایی نیست ‫هویتـش تا به این لحظه...
‫چطور ممکنه هم مال من باشه هم نباشه؟
‫خانم کیم!
‫گریس شگفت‌انگیز اینجاست!
‫خدای من، چرا دوباره اومده اینجا؟
‫چیکار می‌کنین؟
‫نمی‌بینی؟ دارم خرمالو خشک می‌کنم.
‫خدای من.
‫دست‌هاتون خشک شده.
‫زیر چشم‌هاتون هم سیاه شده.
‫تمام اون چروک‌هایی که کلی تلاش کردم ‫از بین برن، دوباره برگشتن.
‫به‌زودی قراره برگردین.
‫اونجا مثل میدون جنگ می‌مونه.
‫همه مجبورن بین شما و اون روباه مکار،
‫یعنی خانم مو، یکی رو انتخاب کنن.
‫بیشتر از همه با چی می‌شه ‫رقیب رو ترسوند؟
‫معلومه که با صورت‌تون. ‫فوراً دراز بکشین.
‫باید پوست‌تون سفت شه و برق بزنه.
‫تاحالا این کار رو نکرده بودم، ‫قلقلکـم میاد.
‫لبخند نزنین، صورت‌تون چروک می‌شه. ‫این کلمه‌ها رو توی ذهن‌تون تکرار کنین.
‫سفیدسازی، مقاومت، بهبود و برگشت.
‫بهترین راه برای برگشت ‫از طریق مقاوت و ترمیم‌ـه.
‫نگران نباش، همه‌چی برمی‌گرده سرجاش.
‫ما برمی‌گردیم کوئینز،
‫هه‌این هم جراحی می‌کنه ‫و دوباره سلامتیـش رو به دست میاره.
‫جراحی می‌کنه؟
‫فکر می‌کردم قابل جراحی نیست.
‫یه بیمارستانی پیدا کردیم ‫که حاضره جراحیـش کنه.
‫به‌زوری می‌ره آلمان.
‫واقعاً؟
‫چه خبر خوشحال‌کننده‌ای.
‫- واقعاً. ‫- واقعاً.
‫سلام، می‌خواستم ببینمت.
‫- منو؟ ‫- آره.
‫- یه‌چیزی می‌خوام بهت بدم. ‫- چی؟
‫ولی فکر نمی‌کردم اینجا ببینمت، ‫برای همین با خودم نیاوردم.
‫شب همدیگه رو ببینیم؟
‫- شب؟ ‫- آره.
‫باشه پس.
‫چرا می‌خواد این وقت شب ‫همدیگه رو ببینیم؟
‫واقعاً مرد زرنگی‌ـه.
‫خطرناک‌ـه.
‫زودتر از من اومدی.
‫آره.
‫- خب، من... ‫- بذار اول من بگم.
‫باشه، گوش می‌دم.
‫من فردا...
‫از اینجا می‌رم.
‫و نمی‌دونم بازم میام اینجا یا نه.
‫شنیده بودم که قراره برین برای همین...
‫می‌دونم چی می‌خوای بگی.
‫بعد از اون شاه‌توت‌هایی که بهم دادی،
‫خودم فهمیدم چه خبره.
‫- ولی نه. ‫- چی؟
‫منظورت چیه...
‫من...
‫مشکلات زیادی دارم.
‫به جز کلی دارایی منقول، ملک، ‫سهام و اوراق بهادار،
‫سه‌تا شوهر سابق هم دارم.
‫نمی‌دونستم.
‫واقعاً؟
‫به‌هرحال...
‫من آدم پیچیده‌ای هستم
‫و کلی مشکلات دارم.
‫برای همین نمی‌تونم
‫قبول کنم.
‫ولی بازم امیدوارم بتونی.
‫این چیه؟
‫نامه نوشتی؟
‫واقعاً نیازی نبود...
‫[عرض تسلیت، کیم یونگ‌سونگ]
‫مبلغی بابت عرض تسلیت‌ـه.
‫شنیدم چه اتفاقی برای پدرت افتاده.
‫من نیازی به این پول ندارم.
‫- من باید برم. ‫- نه، صبر کن.
‫صبر کن، اشتباه شد.
‫این پول برای تو نیست.
‫برای پدرتـه.
‫حتی پول‌دارترین آدم‌ها هم ‫توی اون دنیا بی‌پول می‌شن.
‫پول زیادی نیست ولی مطمئنم
‫می‌تونه باهاش نوشیدنی و سوپ برنج بخره
‫و با دوست‌هاش بخوره و لذت ببره.
‫غذای خوشمزه می‌خوره
‫و با دوست‌هاش خوش می‌گذرونه.
‫پس خیلی خودت رو ناراحت نکن.
‫ممنون.
‫خداحافظ.
‫منظورت چیه؟
‫می‌خوای اینجا بمونی؟
‫مات و مبهوت موندم.
‫موقتی‌ـه. ‫تا یه‌جایی توی سئول پیدا کنیم.
‫مادرت متوجه نمی‌شه که چرا ‫می‌خوای یه‌جای دیگه پیدا کنی.
‫کل زندگیـم دوتا چرخ کمکی داشتم.
‫یکیـش شما بودی، مادر.
‫و اون یکی هم شما بودی، پدر.
‫منظورت چیه؟
‫ولی الان،
‫می‌خوام چرخ‌ها رو باز کنم ‫و روی پای خودم وایستم.
‫چرت و پرت نگو.
‫تو تشویقـش کردی؟
‫- دوباره تو مجبورش کردی؟ ‫- عزیزم، ساکت باش.
‫هیچی نگو.
‫سکوت اختیار کن.
‫اجازه نداری مستقیم باهاش صحبت کنی.
‫- اگه حرفی داری به وکیل‌مون بزن. ‫- چی؟
‫- لطفاً باهاشون حرف بزن، هیون‌وو. ‫- ببخشید ولی نه.
‫هی، خودت مشکلات خانوادگیـت رو حل کن.
‫حالا که حرفش شد، ‫بذارین منم یه‌چیزی بگم.
‫منم برنمی‌گردم خونه.
‫تو هم؟
‫می‌ریم آپارتمان هیون‌وو توی سئول.
‫به‌زودی باید برم آلمان ‫و اونجا به فرودگاه نزدیک‌تره.
‫نه، درواقع دورتره.
‫مهم‌تر از اون، نوسازه و مبلمانـش کامله.
‫توی اون فضای کوچک ‫هرچی لازم داریم هست.
‫ولی خونه‌ی خودمون،
‫برای اینکه بخوایم بریم آشپزخونه ‫باید آسانسور سوار شیم.
‫خیلی هم مسیرش طولانیـه.
‫هی، بهونه‌های تو طولانی‌تره.
‫فقط می‌خواین باهم تنها باشین.
‫بله، خانم.
‫دوست دارم تنها باهاش وقت بگذرونم.
‫لطفاً اجازه بدین.
‫اگه اینطوری راحت‌ترین، حتماً.
‫باشه، می‌تونین برین اونجا.
‫اگه چیزی نیاز داشتی بهم بگو.
‫خدای من.
‫تبعیض همچین حسی داره؟
‫اولین باره تجربه‌ش می‌کنم.
‫حس جدیدی‌ـه.
‫دارن وسایل‌شون رو جمع می‌کنن ‫و قراره فردا برگردن.
‫باید خودتون رو آماده کنین.
‫درضمن داهی رو هم دیدم.
‫چی شده؟
‫برای چی برگشتی؟
‫نذار خانم مو بفهمه.
‫ای احمق.
‫خودش بهم گفت اینجایی.
‫جدی؟
‫حتی می‌دونه چطوری اومدی.
‫نصفه شب، با یه مجسمه‌ی بودای طلا ‫و تاکسی.
‫آدم‌هاش تو رو زیرنظر دارن.
‫پس زودباش بگو برای چی اومدی؟
‫از روی حس گناه یا کینه؟
‫چرا باید کینه داشته باشم؟
‫به خاطر عذاب وجدان.
‫چی؟ نمی‌دونستم وجدان داری.
‫خودم هم نمی‌دونستم.
‫اون اولین کسی بود که منو به خاطر خودم ‫دوست داشت، پس حس بدی داشتم.
‫خدای من.
‫باورنکردنیـه.
‫بهش علاقه‌مند شده.
‫مطمئنم می‌دونین که ‫نمی‌شه جلوی اینجور احساسات رو گرفت.
‫چطور جرئت کرده بعد از اون همه ‫کاری که براش کردم، بهم خیانت کنه؟
‫دقیقاً به‌خاطر همینه که نمی‌شه ‫به آدم‌ها اعتماد کرد.
‫و هونگ هه‌این...
‫ممکنه نجات پیدا کنه.
‫قراره جراحیـش کنن.
‫هیون‌وو همه‌جا دنبال کمک گشته
‫و بالاخره یه بیمارستانی پیدا کرده ‫که می‌تونن عملـش کنن.
‫هفته‌ی دیگه می‌رن آلمان.
‫منو ترسوندین.
‫ببین کدوم بیمارستان می‌رن ‫و جراحیـش چطوریه.
‫چیکار می‌کنی؟
‫هیچی.
‫از اینجا می‌شه کلی ستاره دید.
‫حتی جدیداً یه ستاره‌ی دنباله‌دار دیدم.
‫واقعاً؟
‫وقتی تو رو حامله بودم ‫خواب ستاره‌ی دنباله‌دار دیدم.
‫همیشه یه دختر خوشگل می‌خواستم.
‫وقتی اون خواب رو دیدم...
‫حسابی ذوق کردم.
‫نمی‌دونم باید چه رفتاری داشته باشم.
‫بیست سال مثل سگ و گربه بودیم،
‫برای همین عجیبه که بخوام ‫یهو بهت محبت کنم.
‫ولی اعماق وجودم،
‫خیلی حس گناه
‫و پشیمونی می‌کنم.
‫می‌خوام باهات خوب رفتار کنم.
‫همین‌جوری خوبه.
‫واقعاً؟
‫برای منم عجیب می‌شه ‫که یهو رفتارت رو عوض کنی.
‫کلی وقت داریم،
‫پس بیا آروم آروم پیش بریم.
‫فعلاً همین‌جوری خوبه.
‫خیلی‌خب.
‫وقتی از آلمان برگشتی، ‫کم کم رابطه‌مون رو گرم می‌کنیم.
‫نمی‌دونستم میانجی‌گری
‫انقدر عذاب‌آوره.
‫درسته، می‌گن مثل خدمت توی ارتش ‫استرس‌زاست.
‫ما باید از اون خونه بریم تا بتونم از داهی
‫در برابر مامانم محافظت کنم.
‫خدای من، چرا انقدر طولـش می‌دن؟
‫مامان، بابا.
‫من وسایل‌تون رو جمع کردم.
‫واقعاً؟ باشه.
‫یکم دیگه به ترافیک می‌خورین، ‫پس باید الان راه بیفتین، زود باشین.
‫بابت تمام مزاحمت‌هایی که ایجاد کردیم ‫معذرت می‌خوام،
‫ولی بیشتر از همه از اینکه سوچول رو ‫اینجا می‌ذارم، عذاب وجدان دارم.
‫مثل این می‌مونه که بعد از سفر
‫یه کیسه زباله‌ی بزرگ جا بذاری.
‫- بابا. ‫- خدای من، نگران نباشین.
‫حالا چرا انقدر عجله دارین؟
‫بمونین باهم ناهار بخوریم.
‫بمونیم؟
‫نه! خونه‌مون ماه‌هاست خالیـه.
‫به خیلی چیزها باید رسیدگی کنین.
‫- می‌خواستم پنکیک کیمچی درست کنم. ‫- نیازی نیست.
‫پنکیک کیمچی؟
‫پنکیک کیمچی کریسپی ‫با یه نوشیدنی خنک چطوره؟
‫این چه حرفیـه، اون باید رانندگی کنه.
‫من می‌تونم به‌جاش رانندگی کنم.
‫یا بهتر از اون، می‌تونین فردا برین.
‫- اینجوری بهتره. ‫- می‌تونیم.
‫می‌دونین چقدر قشنگـه
‫که آدم بدونه کِی باید بره؟
‫باید بدونم؟
‫ما دیگه راه میفتیم.
‫نمی‌خوایم به ترافیک بخوریم.
‫باشه، بهتره شما قبل از ترافیک برین.
‫بابت همه‌چی ممنونم، خداحافظ.
‫امیدوارم جراحیـت موفقیت‌آمیز باشه.
‫هه‌این.
‫بیا دوباره همدیگه رو ببینیم.
‫هیون‌وو.
‫بهت اعتماد دارم.
‫نگران نباشین.
‫بیا.
‫مامانت یکم کیمچی ‫و عصاره‌ی گلابی درست کرده.
‫براش تا ماشین ببر.
‫ببرم؟ بده‌ش به من.
‫خداحافظ.
‫مامان، کیفـت...
‫شما همون آقای مجرد طبقه‌ی یازدهم هستی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫مجرد نیست.
‫من همسرش هستم.
‫مگه نگفته بودی
‫تنها زندگی می‌کنی؟
‫تازه ازدواج کردی؟
‫- بله. ‫- خدای من!
‫تازه عروس و دامادین!
‫حتماً خیلی خوشحالیـن.
‫آره، خیلی خوشحالیـم.
‫دیگه رسماً تازه عروس و داماد شدیم.
‫چرا رسماً؟
‫به‌خاطر اون خانمـه.
‫از اوناست که ‫به همه‌ی اهالی ساختمون خبر می‌ده.
‫«پسر مجرد طبقه‌ی یازدهم ‫با یه دختر خیلی خوشگل ازدواج کرده.»
‫خب، حالا چی می‌شه؟
‫حالا باید مثل ‫تازه عروس و دامادها رفتار کنیم.
‫چطوری؟
‫می‌تونه با دست‌هاشون باشه یا پا...
‫یا شونه‌هاشون...
‫از کنار هم جم نمی‌خورن
‫و هرروز زندگی‌شون رو باهم سپری می‌کنن.
‫بالاخره یه روز دوباره به مشکل می‌خوریم.
‫استرس دارم، لبخند زدی؟
‫اون‌موقع می‌تونیم از این خاطرات خوش،
‫که مثل آبنبات توی ظرف آبنبات جمع شدن ‫استفاده کنیم،
‫تا بتونیم لحظات سخت رو تحمل کنیم.
‫برای همین باید الان
‫تا جایی که می‌تونیم ‫خاطرات خوش جمع کنیم.
‫به‌نظر خوشمزه میاد.
‫از این به بعد بیشتر تمرکزم رو ‫می‌ذارم روی جمع‌آوری خاطرات خوش
‫تا پول و سهام و اینجور چیزها.
‫الان مهم‌ترین چیز برای من
‫پر کردن ظرف آبنبات‌ـه.
‫چرا زیاد میومدی اینجا؟
‫بیسبال انقدر حال می‌ده؟
‫دلیلش این نبود.
‫اینجا فقط کافیـه روی ضربه زدن ‫به توپ تمرکز کنم.
‫از اینـش خوشم میاد.
‫این کار...
‫حس بهتری بهت می‌ده؟
‫خب... وقتی اوضاع پیچیده می‌شد ‫تمرکز کردن روی یه چیز حس خوبی داشت.
‫فقط باید روی مهم‌ترین چیز
‫تمرکز می‌کردم.
‫و الان
‫مهم‌ترین چیز چیه؟
‫معلومه که نجات دادنِ تو.
‫مهم‌ترین چیز اینه.
‫فقط روی همین موضوع تمرکز می‌کنم.
‫سوچول یه مدت یونگ‌دوری می‌مونه.
‫هه‌این هم تصمیم گرفته ‫پیش هیون‌وو بمونه.
‫فقط نایب رئیس و همسرش برمی‌گردن.
‫نایب رئیس؟
‫ببخشید.
‫ولی حالا که سهام‌هاشون رو پس گرفتن،
‫آقای هونگ نمی‌خواد مقامـش رو پس بگیره؟
‫کی گفته؟
‫از برگشتن به اینجا هم پشیمون می‌شن.
‫می‌خواستم ببینمت.
‫می‌شه صحبت کنیم؟
‫شنیدم قراره هه‌این توی آلمان جراحی شه.
‫نترس.
‫براش خوشحالم.
‫واقعاً؟
‫معلومه.
‫من به هه‌این علاقه دارم ‫پس طبیعیـه از اینکه می‌تونه زنده بمونه
‫خوشحال بشم.
‫شنیدم تو هم باهاش می‌ری. ‫لطفاً مراقبـش باش.
‫باشه.
‫حالا می‌تونم برم؟
‫به اطلاعـم رسیده
‫که اون جراحی عوارض جانبی داره.
‫خودش خبر داره؟
‫معلومه که نه.
‫با شخصیتی که داره ‫اگه خبر داشت جراحی نمی‌کرد.
‫پس احتمالاً نمی‌دونه.
‫به چی می‌خوای برسی؟
‫حتماً این موضوع رو ازش مخفی نگه دار
‫تا جراحی رو انجام بده.
‫بهت که گفتم،
‫من می‌خوام هه‌این زنده بمونه.
‫تمام وسایل‌هاشون رو جمع کنین.
‫وسایل آقای بک رو بهش پس بدین.
‫می‌خواستی به عنوان یه مشتری بیای اینجا ‫نه مدیرعامل،
‫برای همین منم مرخصی گرفتم.
‫آره، من الان مشتری‌ام.
‫- چی می‌خوای بخری؟ ‫- فقط نگاه می‌کنم.
‫از اینکه مردم خرید نکنن متنفر نبودی؟
‫مگه اینجا سوناست؟
‫چرا فقط باهم گپ می‌زنن ‫و پول خرج نمی‌کنن؟
‫- صندلی‌ها رو بردارین. ‫- مامان!
‫- مامان!
‫چرا اینجا بدو بدو می‌کنن؟
‫برن شهربازی بدو بدو کنن.
‫برای همین تمام ‫فضاهای استراحتی رو حذف کردیم.
‫باشه.
‫پس یکم پول خرج می‌کنم.
‫چی می‌خوای؟
‫- چیزی لازم نداری؟ ‫- روغن لب.
‫لب‌هام خشک شده.
‫چرا بعد از خرید انقدر خسته شدم؟
‫خسته شدی؟
‫بد شد.
‫بریم یه‌جایی استراحت کنیم.
‫نه.
‫این خوبه.
‫چیدمان فضاها فوق‌العاده‌ست. ‫وقت برای استراحت نداری.
‫رفتیم روغن لب بخریم، کرم هم خریدیم.
‫رفتیم لباس بافتنی بخریم، کت هم خریدیم.
‫اصلاً نمی‌خواستیم شال‌گردن یا دستکش بخریم ‫ولی اونا رو هم خریدیم.
‫و حالا بوی عطرها دارن وسوسه‌مون می‌کنن.
‫استراتژی خودتون همین بود.
‫می‌خواستی مشتری‌ها سرگرم بمونن.
‫برای همین کلی مغازه‌های غرفه‌ای ایجاد کردی.
‫وقتی دوباره مدیرعامل شدم ‫از شر همه‌شون خلاص می‌شم.
‫- چرا؟ ‫- خسته کننده‌ست.
‫احساس حماقت می‌کنم ‫که انقدر پول خرج کردم.
‫احساس می‌کنم گول خوردم.
‫چرا بخوام دوباره برگردم اینجا؟
‫غرفه‌ها رو حذف می‌کنم ‫و دوباره اینجا صندلی و مبل می‌چینم.
‫مبل‌های راحت و گرون.
‫فضای باز طبقه اول رو بازسازی می‌کنم ‫و موسیقی زنده میارم.
‫یه جای مخصوص برای بچه‌ها درست می‌کنم ‫که بتونن بدو بدو کنن.
‫چی؟
‫و یه جا هم برای زوج‌ها.
‫وقتی بیرون سرد یا گرمـه
‫پدر و مادرها می‌تونن ‫بچه‌هاشون رو بیارن اینجا.
‫خیلی خوب می‌شه.
‫بهشون شادی هدیه می‌دم.
‫جدی؟
‫جدی.
‫بهتره بعد از جراحی نظرت رو عوض نکنی.
‫چرا باید عوض کنم؟
‫توی فیلم‌ها دیدم.
‫بعد از جراحی مغز ممکنه ‫شخصیتـت عوض شه
‫یا حافظه‌ت رو از دست بدی.
‫اشتباه می‌کنی، من فقط می‌خوام ‫یکم آدم بهتری بشم.
‫برای جبران،
‫چون تونستم بیشتر زندگی کنم.
‫مادر.
‫صدای زنت نیست؟
‫سلام، مادر.
‫عزیزم، چرا انقدر نگاه‌ت متواضعانه شده؟
‫داری نگرانـم می‌کنی.
‫- مادر... ‫- من نمی‌تونم درستـش کنم.
‫نمی‌تونی پسـش بدی.
‫ببخشید.
‫سعی کردم سر قول‌مون بمونم،
‫ولی متاسفانه وقتشـه.
‫باشه.
‫دلیلـت رو بهم بگو.
‫- خودت بگو. ‫- من؟
‫آهان.
‫بهت دروغ گفتم که می‌رم مراسم ختم ‫ولی کل شب با دوست‌هام بازی کردم.
‫نه؟ این نبود، مامان.
‫آهان.
‫کنسول بازیـم رو پیدا کردی؟ ‫دست دومـه، ارزون خریدم.
‫کنسول بازی هم خریدی؟
‫نمی‌شه خودت بگی چیه؟
‫مادر، هیون‌ته با کل پس‌اندازمون سهام خریده.
‫نصفـش رو از دست داده.
‫هی!
‫حتی توی ارز دیجیتال هم سرمایه‌گذاری کرده.
‫الان منفی ۹۰ درصد شده.
‫روانی.
‫ببخشید.
‫هیون‌سوک.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫پسـش بده، ‫خودم از شرش خلاص می‌شم.
‫بهتره تا وقت داری
‫- بری پی زندگی خودت. ‫- مامان...
‫ولی،
‫هروقت کیمچی درست کردم بهت پیام می‌دم.
‫حتماً بیا.
‫حتی منم فکر می‌کنم اون لیاقت ‫زنی به زیبایی و عاقلی تو رو نداره.
‫واقعاً معذرت می‌خوام، هیون‌سوک.
‫مادر...
‫سر عقل بیا!
‫عزیزم، من...
‫ولم کن!
‫خبر خوب!
‫عزیزم، فکر کنم قراره پول دستـم بیاد!
‫هه‌این یه ساختمون خریده ‫ولی وقت نکرده از نزدیک ببینتـش.
‫حتماً همین‌‌طوره.
‫آره، روزی دوبار ساختمون رو تمیز می‌کنم ‫و جارو می‌کشم،
‫همه‌ی تابلوها رو هم می‌شورم ‫و برق می‌ندازم،
‫انبار فاضلاب رو هم ضدعفونی می‌کنم.
‫به زودی یه رنگ هم به ساختمون می‌زنم.
‫که اینطور.
‫به خاطر جاده‌ی دو طرفه‌ تردد زیاده ‫و ساختمون قشنگ توی چشمـه.
‫راحت می‌شه اجاره داد.
‫آره، درسته.
‫موقعیت خوبی داره.
‫ولی چطور؟
‫می‌خواین بفروشینـش؟
‫با هه‌این صحبت کردم.
‫دوست داریم این ساختمون رو ‫به شما هدیه بدیم.
‫چی؟
‫وقتی رفتیم سئول حسابدار مالیاتی‌مون ‫باهاتون تماس می‌گیره
‫و می‌گه چه مدارکی باید آماده کنین.
‫ولی،
‫این یه ساختمون کامل‌ـه.
‫به عنوان تشکر.
‫خدای من، هدیه‌ی بزرگیـه.
‫پدر و مادرم صاحب یه ساختمون می‌شن!
‫بازم می‌خوای منو پس بدی؟
‫عزیزم.
‫- تو نباید اینجا باشی. ‫- چی؟
‫برو پیش صاحبین ساختمون.
‫زود باش.
‫دارم فکر می‌کنم طبقه‌ی اول رو ‫بازسازی کنم
‫و یه باشگاه بدنسازی راه بندازم.
‫هی، حواست به باشگاه خودت باشه.
‫مامان، من می‌خواستم آرایشگاه‌ام رو ‫جا به جا کنم.
‫طبقه‌ی اول عالی می‌شه.
‫نپر وسط، من این همه مدت ‫اونجا رو تمیز کردم و جارو کشیدم...
‫من تمام برچسب‌های پله‌ها رو کندم، ‫درضمن طبقه‌ی سوم دستِ توئه.
‫- هیون‌ته. ‫- بله، مامان؟
‫هرچه سریع‌تر اون باشگاه رو تعطیل کن.
‫مامان، شوخی بدی کردی.
‫شوخی نیست، اجاره‌هات رو پرداخت نمی‌کنی.
‫بی‌خیال، مامان.
‫- بابا. ‫- پسرم.
‫بله؟
‫اینجاست که قرارداد به کار میاد.
‫«اگه مستاجر دو یا سه‌بار اجاره‌ش رو ‫پرداخت نکنه،
‫می‌توان قرارداد رو باطل کرد.»
‫- می‌خوای خودت ببینی؟ ‫- خب که چی؟
‫- می‌خواین منو بیرون کنین؟ ‫- نه.
‫دارم بهت می‌گم اجاره‌ت رو بده.
‫دهم هرماه اجاره‌ت رو بریز.
‫بابا.
‫من چی؟
‫اجاره‌ی طبقه‌ی اول یه میلیون وون‌ـه. ‫اگه از پسش برمیای می‌تونی بیای.
‫از اجاره‌ی فعلیـم خیلی بیشتره.
‫ساختمون ما موقعیت بهتری داره.
‫به‌هرحال ما بی‌صبرانه منتظر
‫تنش جدیدی هستیم
‫که به لطف این ساختمون ایجاد می‌شه.
‫خیلی هیجان‌زده‌ایم.
‫بی‌خیال، بابا.
‫ما توی این خانواده دنبال تنش نیستیم.
‫من هستم!
‫گاهی اوقات حس می‌کنم ‫خیلی گستاخ شدین.
‫این ساختمون وفاداری شما به ما رو
‫ثابت می‌کنه.
‫- اشتباه می‌کنی. ‫- چی؟
‫من فقط می‌خوام اجاره بگیرم.
‫واقعاً؟
‫باید بهم می‌گفتی.
‫به‌هرحال...
‫- ساختمون «دوبونگ»... ‫- چی؟
‫- ساختمون دوبونگ چیه؟ ‫- ساختمون دوگوان و بونگ‌آ.
‫- خدای من. ‫- چه مسخره.
‫ما انتظار داریم با اینکه بچه‌هامون هستین،
‫اجاره‌هاتون رو مرتب پرداخت کنین.
‫یادتون نره.
‫تازه اکتبره ولی دارن برای کریسمس ‫آماده می‌شن.
‫دستور خودتون بود.
‫دستور من؟
‫حالا که «چوسوک» تموم شده ‫می‌خواین استراحت کنین؟
‫کریسمس نزدیکـه، داره زمستون می‌شه.
‫باید حال و هوای زمستونی درست کنیم
‫تا دلشون بخواد کاپشن زمستونی بخرن.
‫نباید صبر کنیم فروشگاه‌های دیگه شروع کنن.
‫باید زودتر خودمون رو آماده کنیم ‫و بعد از هالووین
‫حراج کریسمس رو شروع کنیم.
‫درسته.
‫- دارن نورها رو تست می‌کنن؟ ‫- آره.
‫امروز سر تیم فنی و مارکتینگ ‫حسابی شلوغ بود.
‫دارم توهم می‌زنم
‫که برف میاد؟
‫منم می‌بینمش.
‫ولی مگه نمی‌خواستن نورها رو تست کنن؟
‫یه لحظه.
‫توی پاییز برف می‌باره.
‫می‌خواستی زودتر برف رو ببینی.
‫آرزوت برآورده شد.
‫راست می‌گی.
‫همه‌چی داره خوب پیش می‌ره. ‫همه‌ی آرزوهام داره برآورده می‌شه.
‫فکر کنم به عشق اولـم هم برسم.
‫خب...
‫فکر نکنم این برف ربطی به اون موضوع ‫داشته باشه.
‫چرا نداشته باشه؟
‫شرط می‌بندم بهش می‌رسم.
‫اون عوضی کیه
‫که انقدر خودت رو براش به آب و آتش می‌زنی؟
‫هیچ‌وقت نمی‌خواستم اینو بهت بگم
‫چون ممکن بود زیادی به خودت مغرور شی.
‫ولی این دومین راز منـه.
‫- چی؟ ‫- اتوبوس شماره ۳۷۲ بود؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- اتوبوسی که سوار می‌شدی
‫که از سرکار بری خونه.
‫آهان، آره.
‫درسته.
‫و همیشه عقب اتوبوس کنار پنجره می‌شستی.
‫آره، از کجا می‌دونی؟
‫فکر می‌کنی از کجا می‌دونم؟
‫چندین بار تا خونه
‫اتوبوسـت رو دنبال کردم و از رود هان رد شدم.
‫با وجود اون همه ترافیک ۱ ساعت و نیم ‫طول می‌کشید.
‫چرا؟
‫اون اتوبوسی که بهت گفتم ‫اتوبوس ۳۷۲ بود.
‫و اون پسر هم تو بودی.
‫خب.
‫چطوری دانشگاه ملی سئول قبول شدی؟
‫چی؟
‫من بودم؟
‫من؟ من همون پسر اتوبوس‌سوار بودم؟
‫آره، تو بودی.
‫چه عاشقانه.
‫راستی، چرا تیم فنی ‫دستگاه برف‌ساز رو روشن کرد؟
‫درخواست مدیر بک بود.
‫آقا، می‌شه دستگاه برف‌ساز رو هم ‫برای تست روشن کنین؟
‫فکر نکنم لازم باشه.
‫تیم حقوقی باید خودش رو آماده کنه.
‫می‌دونین که اگه یکی از مشتری‌های ‫لیز بخوره و بیفته مشکل‌ساز می‌شه.
‫باید ببینم چقدر لیز می‌شه.
‫اگه لازمه، باشه.
‫اگه ممکنه دونه‌های برفِ بزرگ درست کنین.
‫باشه، حتماً.
‫- ممنون، آقا. ‫- خواهش می‌کنم.
‫می‌شه عشق رو توی هوا حس کرد.
‫واقعاً.
‫ازدواج مجدد بعد از طلاق.
‫همچین چیزی ممکنـه؟
‫واقعاً من بودم؟
‫من اولین عشقـت بودم؟
‫حتماً الان هواپیماشون پرواز کرده.
‫نمی‌دونم کِی می‌رسن.
‫یکم طول می‌کشه که برسن.
‫دعاهای صبحـم جواب داد.
‫هه‌این بعد از جراحی خوب می‌شه
‫و با هیون‌وو خوشبخت می‌شه.
‫می‌دونی...
‫یه مشکلی هست.
‫چه مشکلی؟
‫بعد از جراحی....
‫خدای من.
‫ممکنه حافظه‌ش رو از دست بده.
‫منظورت چیه؟
‫عوارض جانبی جراحی‌ـه.
‫ولی چاره‌ی دیگه‌ای داشتیم؟
‫باید زنده می‌موند.
‫چاره‌ای نداشتیم.
‫از هیون‌وو خواستم به کسی نگه.
‫کار...
‫عاقلانه‌ای کردی.
‫از اونجایی که به من رفته ‫شخصیت مزخرفی داره.
‫برای همین ممکن بود نخواد جراحی کنه.
‫ولی...
‫بازم...
‫دختر بیچاره‌مون رو چیکار کنیم؟
‫دختر بیچاره‌ی من...
‫حالت خوبه؟
‫معلومه که خوبم.
‫نگران نباش.
‫تشریف می‌برین فرانکفورت؟
‫بله.
‫[جسد پیدا شده در نزدیکی آب‌انبار سام‌بانگ ‫شناسایی شد، آقای پیون، دلال زمین]
‫سومیـش چیه؟
‫چی؟
‫گفتی سه‌تا راز داری که قبل از جراحی ‫بهم می‌گی.
‫تا الان فقط دوتاش رو گفتی.
‫آهان، اون رو می‌گی؟
‫سومین راز...
‫- یونگ‌سوک‌ـه. ‫- یونگ‌سوک؟
‫- راکونی که پشت بوم زندگی می‌کنه؟ ‫- آره.
‫هیچ‌وقت نتونستم ببینمش.
‫جدی می‌گم.
‫حتی یه بار هم ندیدمش.
‫- اون چی شده؟ ‫- از خودم درآوردم.
‫چطور ممکنه یه راکون اونجا زندگی کنه؟ ‫واقعاً باور کردی؟
‫خدای من.
‫چهار سال منو سرکار گذاشتی.
‫هردفعه می‌رفتم اونجا صداش می‌کردم.
‫ای احمق.
‫[مرکز درمانی گرون‌والد]
‫همین‌جاست؟
‫هه‌این.
‫چی شده؟
‫منم...
‫یه‌چیزی رو ازت مخفی کردم.
‫چی؟
‫چیه؟
‫مشکلی پیش اومده؟
‫نمی‌تونن منو...
‫جراحی کنن؟
‫نه، همچین چیزی نیست.
‫فقط اینکه...
‫به احتمال زیاد،
‫بعد از جراحی خاطراتـت رو از دست می‌دی.
‫منظورت چیه؟
‫چه خاطره‌ای؟
‫احتمالاً...
‫همه‌ی خاطراتـت رو.
‫همه‌رو فراموش می‌کنی،
‫آدم‌ها، جاهایی که رفتی و....
‫تمام تجربه‌هایی که داشتی.
‫ولی بازم این...
‫تنها راهیـه که
‫برای زنده موندن داری.
‫پس...
‫داری بهم می‌گی
‫باید تصمیم بگیرم؟
‫جراحی کنم و حافظه‌ام رو از دست بدم ‫یا جراحی نکنم و بمیرم.
‫یعنی می‌گی بین بد و بدتر انتخاب کنم؟
‫نه.
‫پس چی؟
‫فراموشـش کن.
‫وانمود می‌کنم همه‌ش یه رویای شیرین بوده.
‫ولم کن. ‫گفتم ولـم کن.
‫تصمیم نگیر.
‫به هیچی فکر نکن.
‫فقط به حرف من گوش بده.
‫فقط... زنده بمون.
‫همین‌کار رو بکن.
‫لطفاً...
‫زنده بمون.
‫باشه؟
‫[بخش پایانی]
‫سلام، هه‌این.
‫من بک هیون‌وو هستم.
‫من همسرت هستم.
‫حتماً گیج شدی و ترسیدی.
‫منم همین‌طور.
‫هیچی یادت نمیاد
‫و یه غریبه ادعا می‌کنه همسرتـه.
‫حتماً خیلی گیج شدی.
‫ولی...
‫این خبر خوبیـه.
‫تو...
‫بدجور مریض بودی،
‫ولی الان بهتری.
‫حتماً کنجکاوی که بدونی چطور آدمی بودی.
‫حتماً خیلی برات ناراحت کننده‌ست
‫که هیچی یادت نمیاد.
‫ولی نگران نباش.
‫چون من...
‫همه‌چی یادمـه.
‫هرچی می‌دونم رو...
‫برات تعریف می‌کنم.
‫نباید گریه کنم.
‫این اولین باره که
‫صورت منو می‌بینی.
‫درضمن بذار بهت هشدار بدم.
‫حتی اگه من مرد ایده‌آلت نباشم،
‫ببخشید ولی نمی‌تونم ازت جدا شم.
‫چون ما توافق کردیم
‫که حتی اگه نظرمون عوض شد
‫بازم از هم جدا نشیم.
‫حتی اگه از من خوشت نیاد...
‫یا هراتفاق دیگه‌ای که بیفته...
‫حتی اگه...
‫یادت بره
‫که بهم قول دادیم،
‫بازم من...
‫قول دادم که...
‫همیشه کنارت بمونم.
‫بیا باهم اولین برف رو تماشا کنیم،
‫کنار هم بمونیم،
‫و تا آخر عمرمون هرروز باهم باشیم.
‫بیا باهمدیگه
‫ظرف آبنبات خالیـت رو
‫پر کنیم.
‫از پسـش برمیایم.
‫چون سرنوشت ما رو بهم رسونده.
‫دوستـت دارم...
‫دوستـت دارم، هه‌این.
‫همیشه دوستـت داشتم...
‫همیشه دوستـت خواهم داشت.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫| ترجمه از تـارا |
‫هنوزم...
‫بو، ماه و باد اون روز رو
‫یادم میاد.
‫برای مردن
‫دعا نکن.
‫اونی که اسمش رو گذاشتی خانواده، ‫آسیب می‌بینه.
‫داهی...
‫تمام زندگیـم خودم بودم
‫و همین‌جوری هم خواهم مرد.
‫نمی‌ذارم این اتفاق بیفته.
‫اینجوری اون بیمارستان رو پیدا کرد.
‫من کمکـت می‌کنم.
‫این کار رو با من نکن.
‫کاری نکن دلم بخواد زنده بمونم.
‫هه‌‌این!