W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[سه سال پیش]
‫آخه ناسلامتی ماه عسل‌مونـه.
‫چرا بین این همه‌جا ‫خواستی بیایم قبرستان؟
‫واقعاً آدم عجیبی هستی.
‫از اینکه وسط پارک ‫قبرستان درست کردن خوشم میاد.
‫اینجوری نه توی کوهستان دفن شدی ‫نه خاکسترت رو ریختن توی دریا.
‫نزدیک خونه‌ت دفن شدی.
‫باعث می‌شه مرگ مسخره به نظر بیاد.
‫شاید.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫اون قبر همسرشـه؟
‫چی؟ کی رو می‌گی؟
‫پیرمردی که اونجاست.
‫من کسی رو نمی‌بینم.
‫همین الان اونجا بود.
‫منو نترسون.
‫می‌دونی،
‫مثل فیلم‌ها که یه سری شوهرها
‫هرروز سر قبر زن‌هاشون گل می‌برن.
‫شبیه اونا بود.
‫اینو بهت بگم که بدونی.
‫من از این کارها برات نمی‌کنم.
‫نمی‌کنی؟
‫اگه تو قبل از من بمیری،
‫من یه روز بیشتر زندگی می‌کنم
‫و بعدش دنبالت میام.
‫برو بابا.
‫راست می‌گم.
‫چطور بدون تو زندگی کنم؟
‫برو بابا.
‫جدی می‌گم.
‫بس کن.
‫به لحظات خوش‌مون توجه ویژه می‌کنیم،
‫ولی نمی‌دونیم
‫در آینده چه اتفاقاتی میفته.
‫برای همین قول‌هایی می‌دیم ‫که نمی‌تونیم نگه داریم
‫و جوری می‌خندیم که انگار قراره ‫اون لحظات خوش تا ابد بمونن.
‫ولی پشت اون لحظات شیرین ‫یه تاریکی‌ای وجود داره.
‫وقتی اون لحظات جادویی ناپدید شدن
‫و سختی‌ها باعث شدن بخوام تسلیم شم،
‫یه فکری به ذهنم رسید.
‫«درسته، من بدبختی‌های زیادی تجربه کردم ‫ولی هنوز تو رو دارم.»
‫و همین باعث شد بتونم تحمل کنم.
‫با این حال،
‫مجبور بودم یه تصمیم سخت بگیرم.
‫پس...
‫داری بهم می‌گی
‫باید تصمیم بگیرم؟
‫جراحی کنم و حافظه‌ام رو از دست بدم
‫یا جراحی نکنم و بمیرم.
‫یعنی می‌گی بین بد و بدتر انتخاب کنم؟
‫- نه. ‫- پس چی؟
‫فراموشـش کن.
‫وانمود می‌کنم...
‫همه‌ش یه رویای شیرین بوده.
‫ولم کن. ‫گفتم ولـم کن.
‫تصمیم نگیر.
‫به هیچی فکر نکن.
‫فقط به حرف من گوش بده.
‫فقط... زنده بمون.
‫همین‌کار رو بکن.
‫لطفاً...
‫زنده بمون.
‫باشه؟
‫هه‌این.
‫لطفاً زنده بمون.
‫توی اون لحظه، روح‌مون هم خبر نداشت
‫چی در انتظارمونـه.
‫[قسمت چهاردهم]
‫- کجا می‌ری؟ ‫- می‌رم هه‌این رو ببینم.
‫- اون رفته آلمان جراحی کنه. ‫- برای همین دارم می‌رم.
‫هیون‌وو باهاشه، تو چرا می‌ری؟
‫منم باید وظایف خودم رو انجام بدم.
‫وظایف تو و چیزی که باید ‫ازش محافظت کنی، اینجاست.
‫چرا خودت رو اسیر دختری کردی ‫که داره می‌میره؟
‫اون نمی‌میره.
‫این جراحی نجاتـش می‌ده ‫و تمام خاطرات بد رو فراموش می‌کنه.
‫یه زندگی جدید رو شروع می‌کنه.
‫پس فکر کردی یه فرصت دوباره بهت می‌ده؟
‫فکر می‌کنی نمی‌ده؟
‫بوم‌سوک داره آماده می‌شه ‫که مقامـت رو بگیره.
‫بوم‌جون از وقتی برگشته با مدیرهایی که ‫طرفـش هستن، ملاقات داشته.
‫چیزی به جلسه‌ی سهام‌دارها نمونده.
‫می‌خوای همه‌چی رو ‫به خاطر هه‌این خراب کنی؟
‫تو چت شده؟
‫نباید منو ترک می‌کردی.
‫همه‌ش به خاطر اینه که منو ترک کردی.
‫اگه نمی‌کردی کنجکاو نمی‌شد که ببینم ‫اون خانواده چقدر خوبـن
‫که به خاطرشون پسر خودت رو ترک کردی،
‫یا به هه‌این حسودی نمی‌کردم که آخرش...
‫عاشقـش شم.
‫چی باعث می‌شه تمومش کنی؟
‫هیچی.
‫تا وقتی که بمیرم.
‫باشه.
‫پس بذار کمکـت کنم.
‫تشریف می‌برین فرانکفورت؟
‫بله.
‫[جسد پیدا شده در نزدیکی آب‌انبار سام‌بانگ ‫شناسایی شد، آقای پیون، دلال زمین]
‫چطوری منو پیدا کردی؟
‫هرروز صبح می‌ری بیرون، ‫برای همین تعقیبـت کردم.
‫حداقل داری سخت تلاش می‌کنی.
‫برای چی؟
‫برای اینکه بری بهشت ‫باید خیلی دعا کنی.
‫اون‌جوری حتی اون دنیا هم
‫می‌تونیم همدیگه رو ببینیم.
‫یعنی مطمئنی که می‌ری بهشت؟
‫مشخص نیست؟
‫برای بهشت رفتن دعا نمی‌کردم.
‫پس برای چی؟
‫دعا کردم که جراحی کنی.
‫به خدا گفتم ازش نمی‌خوام ‫کاری کنه همه‌چی یادت بمونه.
‫فقط دعا می‌کنم که زنده بمونی.
‫چه دعای بی‌فایده‌ای.
‫پاشو بریم.
‫ما هم بنویسیم؟
‫می‌خوای یه چیز بی‌فایده بنویسی.
‫بیا بریم.
‫به اندازه‌ی کافی بهت وقت دادم که فکر کنی.
‫بیشتر از این نمی‌تونیم عقب بندازیم.
‫از دکتر وقت گرفتم ‫پس بیا بعد صبحونه بریم اونجا.
‫باید بریم یه جایی.
‫کجا؟
‫اینجا رو می‌شناسی؟
‫ماه عسل‌مون اومدیم اینجا.
‫آره.
‫گفتی جای قشنگیـه و کلی عکس گرفتی.
‫یه رستوران همین نزدیکی‌ها بود.
‫اونجا نوشیدنی خوردیم و دعوا کردیم.
‫آره، گفتی وقتی نوشیدنی می‌خورم ‫بانمک می‌شم
‫و گفتی دیگه بانمک‌بازی درنیارم.
‫نه.
‫واضح یادمـه.
‫بهت گفتم فقط جلوی من بانمک باش.
‫ولی همه‌ی دخترها بهت نگاه می‌کردن.
‫من که نفهمیدم، می‌دونی چرا؟ ‫چون چشم‌هام فقط تو رو می‌دید.
‫درسته.
‫اون موقع هم همین رو گفتی، ‫و باعث شد عصبانیتـم فروکش کنه.
‫درجا نگفتم.
‫حدوداً دو ساعت قهر بودی.
‫به‌هرحال...
‫وقتی داشتیم برمی‌گشتیم هتل ‫از اینجا رد شدیم
‫و دیدیم ماه کامل و زیباست.
‫راست می‌گی، ماه بزرگ و زیبا بود.
‫هنوزم عکس‌هاش رو دارم.
‫هنوز بو،
‫ماه و باد اون روز رو...
‫به وضوح یادمـه.
‫خاطرات اینجوریـن.
‫زنده بودن یعنی
‫خاطراتـت رو توی ذهنت نگه داری ‫و ازشون قدرت بگیری.
‫پس با اون خاطرات هویت و زندگیِ من
‫تعریف می‌شه.
‫و من با جراحی از دست‌شون می‌دم.
‫اینجا برام یه زمین معمولی می‌شه.
‫و تو...
‫برام غریبه می‌شی.
‫اون‌جوری دیگه خودم نیستم.
‫برای همین نمی‌خوام جراحی کنم.
‫توی زندگی همیشه خودم بودم
‫و می‌خوام موقع مرگ هم خودم باشم.
‫خدای من، بوم‌جا. ‫دیوانه شدی؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫کجا می‌ری؟ می‌خوای برگردی یونگ‌دوری؟
‫به خودت بیا، برگرد خونه.
‫هی، این کار واقعاً اشتباه‌ست.
‫بیا بریم خرید.
‫بریم مرکز تجاری. ‫سلام، «بیکسی».
‫- گوش می‌دم. ‫- یونگ‌دوری.
‫من دیوانه شدم.
‫واقعاً برگشتم یونگ‌دوری.
‫اینجا خونه‌تـه؟
‫باید لاستیک‌هام رو پنجر می‌کردم.
‫خدای من، ای احمق!
‫- منو ترسوندی! ‫- اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من...
‫می‌دونستم توی کیک گردویی دوست داری.
‫- دوست دارم؟ ‫- آره.
‫- برات یکم کیک گردویی آوردم. ‫- که اینطور.
‫ولی چرا اومدی اینجا؟
‫اینجا خونه‌ی یونگ‌سونگ‌ـه.
‫واقعاً؟
‫آدرس رو اشتباه اومدم.
‫بوم‌جا.
‫چی...
‫- چرا... ‫- اومده منو ببینه.
‫خیلی منو دوست داره.
‫می‌خوای یه چایی بخوری؟
‫چای آلومون خیلی خوشمزه‌ست.
‫- آره... ‫- لازم نیست.
‫اومده منو ببینه ولی آدرس رو اشتباه زده.
‫بعداً می‌بینمت. ‫بیا بریم، هوا سرده.
‫- خیلی‌خب. ‫- ولی،
‫حتی اگه نیومدی منو ببینی، ‫بازم بیا یه چای بخوریم.
‫کیک مادلن هم بخور. ‫خودم پختم.
‫خدای من.
‫یونگ‌سونگ.
‫دیدت به دنیا خیلی مدرن‌ـه.
‫فقط برای امرار معاش کار می‌کنی؟
‫اونقدری که فکر می‌کنیم ‫احتیاجات زیادی توی زندگی نداریم.
‫- پس با وقت آزادت چیکار می‌کنی؟ ‫- کتاب می‌خونم و آهنگ گوش می‌دم.
‫فکر کنم راهش رو پیدا کردم.
‫همیشه توی سئول احساس خفگی می‌کردم
‫و دوست داشتم فرار کنم.
‫با داهی و گون‌یو همین‌جا می‌مونم،
‫ساعت‌های کمی کار می‌کنم
‫- و خوشبخت می‌شم. ‫- تو؟
‫- به همین خیال باش. ‫- برای تو سخته.
‫اون برخلاف من خیلی مادی‌گراست.
‫هی، من مادی‌گرا نیستم.
‫اشتباه می‌کنی.
‫فقط کیف‌های چند ده میلیونی دستـش می‌گیره.
‫با یه انگشترش می‌شه یه ساختمون خرید.
‫همچین انگشتری وجود داره؟
‫و فقط همین نیست.
‫گفتی قیمت اون ساعت چند بود؟
‫- دویست میلیون؟ ‫- هی!
‫منم از این سبک زندگی لذت می‌برم.
‫خوشم میاد چای آلوی دست‌ساز ‫و کیک مادلن بخورم،
‫کتاب بخونم، موسیقی گوش بدم ‫و هیچ نگرانی‌ای نداشته باشم.
‫آره، باشه.
‫بله، چی شده؟
‫خیلی‌خب، خداحافظ.
‫مامان و بابا اومدن.
‫چرا همه‌ش میان اینجا؟ ‫داهی اذیت می‌شه.
‫بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫- باشه. ‫- بریم، عمه بوم‌جا!
‫- من دیگه باید برم. ‫- باشه.
‫بازم بیا.
‫دوباره بیا، بازم کیک مادلن می‌پزم.
‫می‌خواستم برگردم هتل.
‫پروفسور منتظره.
‫حداقل باهاش حرف بزن.
‫پدر و مادرت هم منتظرن.
‫می‌خوان تماس تصویری بگیرن.
‫- داهی کجاست؟ ‫- رفت گون‌یو رو با کالسکه بچرخونه.
‫هوا سرده.
‫فکر کنم نمی‌خواسته با مادر و پدرم ‫رو به رو شه.
‫هی، با ما احوال‌پرسی نمی‌کنی؟
‫چی شده؟
‫هه‌این نمی‌خواد جراحی کنه.
‫چی؟
‫نمی‌خواد؟
‫چطوره احساساتـش رو برانگیزیم؟
‫- احساساتش رو؟ ‫- بیاین التماس کنیم.
‫«اگه تو بمیری، منم می‌میرم.»
‫شما هه‌این رو خوب نمی‌شناسین. ‫می‌گه «هرطور مایلین.»
‫امکان نداره.
‫می‌دونه داریم بلوف می‌زنیم. ‫تهدید کردنش فایده نداره.
‫از اونجایی که به من رفته، باهوشـه.
‫پس چطوره از طریق منطق وارد شیم؟
‫چطوری؟
‫گاهی به‌خاطر آفت‌زدگی شدید ‫سخت می‌شه گلابی‌ها رو برداشت کرد،
‫حتی اگه از آفت‌کش گرون‌قیمت استفاده کنیم.
‫ولی اگه به ریشه‌ها اسپری نزنیم، می‌پوسن.
‫- سر دوراهی قرار می‌گیرین. ‫- دقیقاً.
‫با اینکه ضرر بزرگی می‌کنیم ‫ولی تصمیم می‌گیریم اسپری کنیم
‫چون باید برای سال آینده
‫ریشه‌ها رو نجات بدیم.
‫پس با اینکه خیلی ضرر می‌کنین ولی ‫تصمیم می‌گیرین نجات‌شون بدین، خوشم اومد.
‫پس بیاین همین‌کار رو بکنیم.
‫اول با منطق پیش می‌ریم،
‫اگه موفق نشدیم، ‫شما میای جلو و دعواش می‌کنی.
‫«مراقب بدنی که پدر و مادرت بهت دادن باش.»
‫«درسته که من تو رو به دنیا نیاوردم ‫ولی پدرت که هستم.»
‫بعد شما می‌تونین به حمایت از پدر بگین ‫«بیاین همه باهم بمیریم.»
‫و بعد... باشه، باشه.
‫- هه‌این. ‫- بله، مادر؟
‫داستان گلابی.
‫گلابی، سم‌پاشی.
‫خدای من.
‫من آبریزش بینی دارم، اول شما بگین.
‫پس من شروع می‌کنم.
‫هه‌این، تو باید
‫خوب به این مسئله فکر کنی.
‫اصلاً به نفعتـه.
‫درسته که خاطرات خوبت رو از دست می‌دی ‫ولی خاطرات بدت رو هم فراموش می‌کنی.
‫فکر می‌کنی من چرا نوشیدنی می‌خورم؟
‫خودم رو با نوشیدنی خفه می‌کنم ‫که خاطرات دردناکـم رو فراموش کنم.
‫ولی دوباره یادم میاد.
‫پس خوب نیست که برای همیشه ‫فراموش‌شون کنی؟
‫اینجوری متقاعد نمی‌شه.
‫هه‌این.
‫حتماً شوکه شدی.
‫از دست هیون‌وو عصبانی نشو، ‫من بهش گفتم بهت نگه.
‫ببخشید که بهت نگفتیم.
‫می‌ترسیدیم نخوای بری.
‫اشکال نداره.
‫منم بودم همین‌کار رو می‌کردم.
‫بعد از اینکه درمورد بیماریت فهمیدم،
‫با تمام بیمارستان‌های دنیا تماس گرفتم.
‫و همه‌شون گفتن هیون‌وو قبلاً ‫باهاشون تماس گرفته.
‫اون...
‫صدها ایمیل فرستاده بود
‫و نصفه شب با تمام بیمارستان‌های ‫آمریکا و اروپا تماس گرفته بود
‫تا یه آزمایشگاه یا بیمارستانی پیدا کنه ‫که بتونه نجاتـت بده.
‫می‌خواستم بدونم همسرم می‌تونه
‫توی درمان‌های آزمایشی‌تون شرکت کنه؟
‫همین‌جوری اون بیمارستان رو پیدا کرد.
‫پس هه‌این،
‫لطفاً خوب فکر کن و...
‫چه فکری کنه، اول باید تمرکزش رو بذاره ‫روی زنده موندن.
‫موافق نیستی؟
‫اگه بمیری که دیگه خاطراتـت ‫اهمیتی ندارن، مگه نه؟
‫حداقل...
‫اون‌جوری من به عنوان دختری که ‫رابطه‌ت باهاش خوب شده،
‫توی ذهنـت می‌مونم.
‫ولی بعد از جراحی،
‫ممکنه برات غریبه شم.
‫هه‌اینی که قبلاً همه‌ش باهاش دعوا می‌کردی
‫ولی بعد با گریه باهم آشتی کردین، ‫از بین می‌ره.
‫دیگه شما رو نمی‌شناسم.
‫لطفاً درک کنین.
‫منو ببخشید.
‫باشه، بیا قطع کنیم.
‫استراحت کن و دوباره حرف می‌زنیم، باشه؟
‫- صبر کن. ‫- چرا قطع کردی؟
‫هنوز جواب‌مون رو نداده بود.
‫اگه عمل نکنه تقصیر توئه‌ها.
‫خدای من، حالا واقعاً قطع کردی؟
‫منم می‌خواستم باهاش حرف بزنم.
‫تو چرا؟
‫همین‌جوریش به اندازه‌ی کافی ‫ذهنـش درگیر هست.
‫داری گریه می‌کنی، بابا؟
‫داره گریه می‌کنه.
‫اشک منم درآوردی.
‫خدای من.
‫همه دارن گریه می‌کنن.
‫دوباره بهش زنگ بزن و راضیـش کن.
‫چی بهش بگم؟
‫باید یه کاری کنیم.
‫گون‌یو.
‫بریم یه چرخ دیگه بزنیم.
‫برای چی اومدین اینجا؟
‫نباید اول عذرخواهی کنی؟
‫- گمونم شرمنده نیستی. ‫- شرمنده‌ی شما نیستم،
‫ولی شرمنده‌ی خانواده‌ام هستم.
‫خانواده‌ت؟
‫کاملاً اشتباه متوجه شدی.
‫داهی.
‫سعی نکن تغییر کنی.
‫ولی می‌خوام تغییر کنم.
‫نه، کاری که همیشه می‌کردی رو بکن
‫و سر اطرافیانت کلاه بذار.
‫وگرنه اونایی که اسم‌شون رو گذاشتی خانواده
‫- آسیب می‌بینن. ‫- منظورتون چیه؟
‫اگه کنجکاوی همین‌جا بمون ‫و ببین چی می‌شه.
‫به‌خاطر احترام به گذشته‌ای که باهم داشتیم
‫اومدم بهت هشدار بدم.
‫ولی...
‫نمی‌تونم وقت زیادی بهت بدم.
‫اون یواس‌بی که از جون‌هو گرفتی رو ‫بده به من
‫و با پسرت اینجا رو ترک کن.
‫اصلاً نباید میومدی اینجا.
‫باید آمریکا می‌موندی.
‫می‌فهمم چی می‌گین
‫ولی حق ندارین به سوچول ‫یا خانواده‌ی من آسیب بزنین.
‫اگه این‌کار رو بکنین ‫منم دست روی دست نمی‌ذارم.
‫مثلاً چیکار می‌خوای بکنی؟
‫اون یواس‌بی رو به پلیس یا دادستان می‌دم
‫که همه‌مون باهم نابود شیم.
‫به عنوان یه مادر نباید این حرف رو بزنی.
‫کی از گون‌یو مراقبت می‌کنه؟
‫فکر کردی این خانواده از بچه‌ای که ‫مال خودشون نیست مراقبت می‌کنن؟
‫هی!
‫توی این سرما چرا اومدی بیرون؟
‫ممکنه گون‌یو سرما بخوره.
‫سون‌هوا.
‫هویت واقعی داهی رو می‌دونی؟
‫برام مهم نیست.
‫پسرم نمی‌خواد ولش کنه.
‫کاملاً قابل درکـه که خیلی از بیمارها
‫به خاطر خطرات و عوارض جانبی جراحی ‫دودل باشن.
‫ما به تصمیم‌شون احترام می‌ذاریم
‫چون درنهایت تصمیم با خودشون‌ـه.
‫ولی باید بهتون اطلاع بدم ‫که نتایج آزمایشات امروز نگران کننده‌ست.
‫اگه دارین به جراحی فکر می‌کنین،
‫باید بهتون هشدار بدم که ‫نباید بیشتر از این عقب بندازین
‫چون اگه بیشتر از این عقب بیفته ‫ممکنه تاثیرش کمتر شه
‫یا حتی کلاً بی‌فایده باشه.
‫هه‌این.
‫توی زندگی‌ای که بهم دادی،
‫فقط دوتا چیز باارزش برام مونده.
‫خاطرات دوست داشتنِ دیگران
‫و خاطرات دوست داشته شدن.
‫نمی‌تونم قید این خاطرات رو بزنم.
‫ازت نمی‌خوام منو نجات بدی.
‫ولی لطفاً،
‫اجازه بده تا آخرین نفسم
‫اون خاطرات توی ذهنـم بمونه.
‫هه‌این.
‫هه‌این، ببخشید.
‫معذرت می‌خوام.
‫این کار رو با من نکن.
‫کاری نکن دلم بخواد زنده بمونم.
‫نمی‌تونم تو رو بشناسم.
‫تبدیل به غریبه می‌شم.
‫حتی اگه این اتفاق بیفته،
‫من اولین کسی‌ام که می‌بینی.
‫بعد دوباره عاشق من می‌شی.
‫دوباره وقتی نوشیدنی بخورم ‫و بانمک شم قلبـت برام می‌ریزه.
‫می‌تونیم از اول عاشق هم شیم.
‫حتی اگه...
‫عاشقـم نشی...
‫بهم توجه نکنی،
‫یا ازم خوشت نیاد،
‫بازم...
‫کنارت می‌مونم.
‫من بهت قول دادم.
‫قول دادم کنارت بمونم،
‫حتی اگه بدهی داشته باشی،
‫یا مشکلات بزرگ‌تر.
‫پس...
‫نگران نباش
‫و فقط زنده بمون، لطفاً.
‫برای مُردن
‫دعا نکن.
‫تمام وجودم رو وحشت برداشته
‫که نکنه دعات به واقعیت تبدیل شه.
‫هه‌این.
‫من می‌رم دست‌شویی.
‫تو برو بشین.
‫چیکار می‌کنی؟
‫منظورت چیه؟
‫هیچ‌وقت با شکم خالی قهوه نمی‌خوردی
‫ولی الان داری اسپرسو می‌خوری؟
‫داری روزنامه‌ی انگلیسی می‌خونی ‫که باهوش به نظر بیای
‫درعین حال عمداً بازوهات رو منقبض کردی ‫که عضله‌هات بزنه بیرون؟
‫درسته.
‫آره، دارم عمداً این کارها رو انجام می‌دم.
‫صبر کن.
‫چون هنوز ازدواج‌مون ثبت نشده ‫داری هرکاری دلت می‌خواد می‌کنی؟
‫تو متاهلی، پس سعی نکن ‫دیگران رو تحت تاثیر قرار بدی.
‫آستین‌هات رو بیار پایین، ‫دکمه‌هات رو ببند
‫و تخم مرغ همزده با سس کچاپ بخور.
‫نمی‌خوام.
‫- چرا نمی‌خوای؟ ‫- می‌خوام اذیتـت کنم.
‫چی؟
‫خودت گفتی من حیف می‌شم.
‫تو بیشتر از همه حیف می‌شی.
‫اون حرف رو
‫شنیدی؟
‫یه‌کاری می‌کنم که ترک کردنِ من
‫برات غیرقابل تحمل شه.
‫برم یکم میوه بردارم.
‫هنوزم اون بیشتر از همه حیف می‌شه.
‫نتایج تست دی‌ان‌ای رسید.
‫خون قربانی روی صندلی ماشین ‫و آلت قتاله پیدا شد.
‫اثر انگشت روی آلت قتاله چی؟
‫ایناهاش، متعلق به این مرده.
‫آستین‌هات رو بده پایین و دکمه‌ش رو ببند.
‫نباید دست‌هات رو اینجوری ‫در معرض نمایش بذاری.
‫- به خودم مربوطـه. ‫- هی.
‫آستین‌هات رو بده پایین.
‫- نه. ‫- زودباش.
‫نمی‌خوام.
‫درمان خانم هونگ چی شد؟
‫- برمی‌گردن؟ ‫- معلومه.
‫دوباره مدیرعامل می‌شن؟
‫خب، اینو مطمئن نیستم.
‫همه‌مون داریم اینجا عذاب می‌کشیم.
‫از وضعیت آبدارخونه و کافه‌تریا هم ‫می‌شه فهمید
‫شرکت داره نابود می‌شه.
‫واقعاً شوکه شدم ‫دستگاه قهوه‌ساز رو برداشتن.
‫امروز کافه‌تریا رفتین؟
‫حتی دیگه شیر «یاکولت» هم بهمون نمی‌دن.
‫دیگه سلامتی دستگاه گوارش‌مون ‫برای شرکت مهم نیست.
‫می‌دونم که سرنوشت‌مون دست رئیس‌هامونه ‫ولی ما نباید کاری کنیم؟
‫مطمئن نیستم
‫منشی کیم هم همین حس رو داشته باشه.
‫- چرا من؟ ‫- تو نقش مهمی
‫توی وضعیت مدیریتی فعلی داشتی.
‫اشتباه می‌کنی، ‫من فقط چندتا کار براشون انجام دادم.
‫و پاداشـت رو هم گرفتی.
‫درسته.
‫- ولی حس خوبی نداشت. ‫- چرا؟
‫مدیر بک به طرز وحشتناکی ‫مهربون و بخشنده بود.
‫حتی پول دانشگاه خواهرم رو هم داد، ‫برای همین زیاد از پاداشـم خوشحال نشدم.
‫به خاطر عذاب وجدانتـه.
‫همه‌ی پاداش‌ها خوب نیستن.
‫یکی داره بهت زنگ می‌زنه.
‫الو؟
‫بله، خودم هستم.
‫چی؟ کجا؟
‫جسد پیون سونگ‌اوک پیدا شده.
‫به قتل رسیده.
‫جدی می‌گی؟
‫وقتی رفتی آلمان خبرش پخش شد.
‫منم تازه فهمیدم.
‫خیلی‌خب، باشه.
‫قربان، مظنون رو پیدا کردم.
‫چی؟
‫بعد از این اتفاق فرار کرده ‫و رفته فرانکفورت.
‫ردش رو گرفتم
‫- و موقعیت فعلیـش رو پیدا کردم. ‫- خب.
‫بیا حکم بگیریم ‫و به دفتر امور خارجه بفرستیم.
‫اگه خارج از کشور گمـش کنیم دردسر می‌شه.
‫چشم، قربان.
‫هی.
‫این اطلاعات باید محرمانه بمونه.
‫تا نگرفتیمـش رسانه‌ها نباید خبردار شن.
‫بله قربان، می‌دونم.
‫- داهی رو دیدم. ‫- چی؟
‫باید منو می‌فرستادین.
‫نمی‌دونستم انقدر احمق‌ـه.
‫بهتون که گفتم.
‫- عاشق سوچول شده. ‫- برای همین به جون‌هو زنگ زدم.
‫چرا به اون عوضی زنگ زدین؟
‫تا از شر داهی خلاص شه؟
‫چون دلم براش می‌سوخت بهش رحم کردم ‫ولی داره دردسر درست می‌کنه.
‫یکی یکی از شرشون خلاص می‌شم.
‫چند روز پیش اون مردها رو فرستادین آلمان
‫تا از شر کسی خلاص شن؟
‫اونا دیگه برنمی‌گردن.
‫وقتی زنگ زدن براشون پول بریز ‫و یه خونه هم براشون پیدا کن.
‫چشم، خانم.
‫چرا برنمی‌گردن؟
‫جرم‌شون چقدر سنگینـه که نمی‌تونن برگردن؟
‫هی، کو جونگ‌جا.
‫ساده نباش، ‫خودت می‌دونی قراره چه اتفاقی بیفته.
‫فکر کنم می‌خواد یه بلایی سر هه‌این بیاره.
‫[۶۰ میلیارد وون]
‫خودت رو جمع و جور کن.
‫هیچ‌کس بهتر از تو نمی‌تونه ‫بی‌عدالتی رو تحمل کنه.
‫آره.
‫فراموشـش کن.
‫الو؟
‫منم، گریس.
‫سلام، چی شده؟
‫زنگ زدم احوال‌پرسی کنم.
‫همه حالشون خوبه؟
‫- چی؟ ‫- گمونم خوبـن.
‫پس خدا رو شکر.
‫همین‌جوری خوب بمونین و برگردین.
‫پس خداحافظ.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫هه‌این...
‫هه‌این.
‫هه‌این! هه‌این!
‫الو؟ یه تصادف شده.
‫فکر کنم یکی زده و در رفته.
‫هه‌این...
‫هه‌این!
‫هی، به پلیس گزارش دادم!
‫خدای من، بیا عقب!
‫ممکنه ماشین منفجر شه! بیا عقب!
‫هیون‌وو!
‫چی شده؟
‫آروم باش، باشه؟
‫تصادف کردی؟ چطوری؟
‫ولی...
‫عقلـت رو از دست دادی؟
‫چطوری با دست خالی شیشه رو شکوندی؟ ‫اینجا رو ببین!
‫وضعیت دستـت رو ببین!
‫فکر کردم مُردی.
‫خیلی...
‫خیالم راحت شد.
‫چیزی نیست.
‫همه‌چی خوبه.
‫[اورژانس]
‫حالت خوبه؟
‫درد می‌کنه.
‫نباید مثل روانی‌ها رفتار می‌کردی.
‫وقتی اون تصادف رو دیدم
‫واقعاً روانی شدم.
‫فکر می‌کردم تو توی ماشینی.
‫کِی پیاده شدی؟
‫فکر کنم شانس واقعاً وجود داره.
‫ببین.
‫دوباره خریدمـش.
‫مثل دفعه‌ی قبل گرون بود.
‫ولی این...
‫جونـم رو نجات داد.
‫وقتی بمیرم اینجوری گریه می‌کنی؟
‫معلومه.
‫پس اینجوری نمی‌شه.
‫منظورت چیه؟
‫احساساتم رو تحت تاثیر قرار دادی.
‫کاری می‌کنی مردم دلشون بخواد ‫بغلت کنن.
‫آستین‌هات رو می‌دی بالا جذاب می‌شی، ‫نوشیدنی می‌خوری بانمک می‌شی،
‫و وقتی گریه می‌کنی باعث می‌شی ‫آدم دلش بسوزه
‫اینجوری همه برات صف می‌بندن.
‫نمی‌تونم اجازه بدم همچین اتفاقی بیفته.
‫تنم توی گور می‌لرزه.
‫منظورت چیه؟
‫جراحی می‌کنم.
‫واقعاً؟
‫خیلی می‌ترسم چون نمی‌دونم
‫فقط حافظه‌ام رو از دست می‌دم ‫یا کل هویتـم رو.
‫ولی نمی‌خوام تو رو از دست بدم.
‫نمی‌خوام دیگه اشک‌هات رو ببینم.
‫برای اینکه باهام ازدواج کنی ‫بهت قول دادم
‫هیچ‌وقت اشکـت رو درنمیارم.
‫باید کم کم شروع کنم سر قولـم بمونم.
‫ممنونم.
‫می‌فهمم چه حسی داری.
‫حتماً خیلی استرس داری
‫و ترسیدی.
‫ولی هیچ‌وقت...
‫هویتـت رو از دست نمی‌دی.
‫نمی‌ذارم این اتفاق بیفته.
‫من کمکت می‌کنم
‫خودت باشی.
‫خیلی‌خب.
‫باشه.
‫بهت اعتماد دارم.
‫خدای من، پینکی. ‫خیلی خوب می‌خوری.
‫خوشمزه‌ست؟
‫- بیا صحبت کنیم. ‫- نه، ممنون.
‫تو چت شده؟
‫اون ساختمون همیشه قلمروی من بود.
‫این می‌تونه رابطه‌مون رو خراب کنه.
‫- فکر کنم دارم طلاق می‌گیرم. ‫- چی؟
‫از اینکه از خانواده‌ت دوری خسته شدی؟
‫معلومه.
‫نمی‌دونم شوهرم کِی دکتراش رو می‌گیره.
‫پسرم رو هم فرستادم خارج ‫تا افق دیدش گسترده‌تر شه.
‫و فکر کنم انقدر سرش شلوغـه ‫که دلش برای من تنگ نمی‌شه.
‫پس برو باهاشون زندگی کن.
‫بعد کی خرج‌مون رو بده؟
‫نمی‌تونم تا ابد به هیون‌وو تکیه کنم.
‫پس می‌خوای طلاق بگیری؟
‫- دلیلـش این نیست. ‫- پس چیه؟
‫- فکر کنم داره یه غلط‌هایی می‌کنه. ‫- چی؟
‫یه زن آمریکایی موبایلـش رو جواب داد.
‫تازه نصف شب هم بود.
‫آهان، شما همسر جاهیون هستین. ‫تعریف‌تون رو زیاد شنیدم.
‫من جنی هستم، از آشنایی باهاتون خوشوقتم. ‫حالتون چطوره؟
‫من خوبم، مرسی. شما چی؟
‫چرا همچین جواب مسخره‌ای دادی؟
‫نمی‌دونم.
‫همین‌جوری از دهنم پرید.
‫خدای من، اون واقعاً باهوشـه.
‫عمداً یه زن آمریکایی انتخاب کرده.
‫می‌دونه زبان‌شون رو بلد نیستی ‫برای همین نمی‌تونی دعوا کنی.
‫خدای من.
‫درسته، نمی‌تونم باهاش دعوا کنم
‫یا حتی پاشم برم اونجا.
‫[جایزه‌ی آرایشگری]
‫مجبورم اینجا بمونم.
‫پس لطفاً کمکم کن.
‫خدای من.
‫باشه.
‫ساختمون مال تو.
‫همه‌ش مال تو.
‫ممنون.
‫خدای من، گریه نکن.
‫اون عوضی رو ببینم ‫حسابی حالـش رو جا میارم.
‫چطور تونسته با یه زن آمریکایی دوست شه؟
‫خدای من.
‫خوش اومدین.
‫سلام.
‫دوگوان کجاست؟
‫رفته بازار.
‫این روزها خیلی سرش شلوغـه ‫برای همین گفتم من مغازه رو می‌چرخونم.
‫- که اینطور، پس پاره‌وقت کار می‌کنی؟ ‫- پاره‌وقت؟
‫نه.
‫من باتجربه‌ام.
‫توی سئول مدیرعامل ‫فروشگاه‌های زنجیره‌ای بودم.
‫- آهان. ‫- مثل «کسب و کار غیرمنتظره» می‌مونه.
‫کسب و کار غیرمنتظره چیه؟
‫یه برنامه‌ی تلویزیونی‌ـه،
‫که «چا ته‌هیون» و «زو این‌سونگ» ‫توش بازی می‌کنن.
‫یه مغازه رو اداره می‌کنن.
‫راست می‌گی.
‫خودشه!
‫خیلی‌خب.
‫[رامیون با خرچنگ برفی، ۳۵۰۰ وون]
‫خدای من، اینجا رو ببین.
‫انگار جشن گرفتیم.
‫خدای من.
‫آوردن خرچنگ برفی از «یول‌جین» ‫اصلاً کار آسونی نبود.
‫پول پیک‌ش خیلی زیاد بود.
‫نباید نسبت به رامیون معمولی ‫که ۳۵۰۰ وون‌ـه،
‫پول بیشتری بگیری؟
‫من دنبال سود نیستم.
‫پس دنبال چی‌ای؟
‫اولین فصل کتابـم ‫«پادشاه تجارت‌های محلی»،
‫عنوانـش هست ‫«از همسایه‌هات عشق بخواه، نه پول».
‫کتاب نوشتی؟
‫می‌نویسم، براساس تجربه‌ای که ‫الان کسب می‌کنم.
‫خیلی خوشمزه به نظر می‌رسه.
‫- داخلـش ابلونی هم داره. ‫- خدای من!
‫- خدای من. ‫- ابلونی؟
‫- سلام. ‫- خبرها رو شنیدم.
‫اینجا «کسب و کار غیرمنتظره» رو ‫فیلم‌برداری می‌کنن؟
‫این‌سونگ اینجاست؟
‫نه، نیست.
‫ولی توی این رامیون خرچنگ برفی هست.
‫ابلونی هم هست ‫و قیمتـش فقط ۳۵۰۰ وون‌ـه.
‫- واقعاً مفت‌ـه. ‫- درسته.
‫دو کاسه می‌خوام.
‫- باشه. ‫- می‌شه یه کم از غذات بخورم؟
‫ممنون.
‫می‌دونی چیه؟ مامانم و تمام خانم‌ها رو ‫دعوت می‌کنم.
‫به بچه‌هامون هم بگیم بیان؟
‫- آره، باید بگیم. ‫- خیلی‌خب.
‫اینجا رو ببین، این‌سونگ.
‫بس کنین، دارم کار می‌کنم.
‫دارین منو خجالت‌زده می‌کنین.
‫- نوش جون. ‫- ممنون.
‫خدای من، گفتم شما استراحت کنین.
‫می‌دونم ولی نتونستم.
‫اینجا چه خبره؟
‫بدجور شلوغ شده.
‫خودم هم انتظارش رو نداشتم.
‫اینجا رو ببینین.
‫قفسه‌ی رامیون‌تون رو خالی کردم.
‫- دارم می‌بینم. ‫- همه‌شون عاشقـش شدن.
‫یکی سه‌تا کاسه خورد.
‫چون‌شیک کل خانواده‌ش رو آورد
‫و ناهار و شام‌شون رو باهم خوردن.
‫ای چون‌شیک عوضی.
‫- چی؟ ‫- ببین.
‫گوش کن ببین چی می‌گم.
‫با خرچنگ برفی، ابلونی، میگو ‫و هزینه‌ی حمل و نقل،
‫هیچ سودی نمی‌کنی، می‌دونستی؟
‫الان بدهکار هم شدیم.
‫نه، این یه استراتژی تبلیغاتی‌ـه.
‫بابت تمام مزاحمت‌هایی که ایجاد کردیم ‫معذرت می‌خوام،
‫ولی بیشتر از همه از اینکه سوچول رو ‫اینجا می‌ذارم، عذاب وجدان دارم.
‫مثل این می‌مونه که بعد از سفر
‫یه کیسه زباله‌ی بزرگ جا بذاری.
‫داشت بهم هشدار می‌داد.
‫ما با رامیون سود نمی‌کنیم.
‫هدف‌مون اینه که مجبورشون کنیم ‫گرون‌ترین چیز مغازه رو بخرن.
‫گرون‌ترین چیز مغازه... ‫همون رامیون‌ـه.
‫آهان.
‫اصلاً حواسم به این موضوع نبود.
‫پس اخراج شدی؟
‫خودم مسئولیتـش رو قبول کردم ‫و استعفا دادم.
‫انقدر دردسر درست نکن ‫و بیا برگردیم سئول.
‫نه.
‫می‌خوام بازم با مشتری‌های اینجا ‫ارتباط برقرار کنم
‫تا یه راهی برای همزیستی کشاورزها ‫و فروشگاه‌های بزرگ پیدا کنم.
‫فکر کردی اگه پاسپورتـم رو بدزدی ‫دیگه نمی‌تونم بیام کره؟
‫کجایی؟
‫خانم مو بهم گفت ‫توی زادگاه هیون‌وو قایم شدی.
‫الان بیام اونجا؟ آره؟
‫نه، لطفاً نیا.
‫معذرت می‌خوام.
‫اگه می‌خوای سوچول رو نجات بدی،
‫هرچی دزدیدی رو بیار آدرسی ‫که بهت می‌دم.
‫دیگه حرفـم رو تکرار نمی‌کنم.
‫این نزدیکی‌ها یه شهربازی هست.
‫فردا بریم اونجا؟
‫من پایه‌ام، «گیم‌باپ» هم درست می‌کنم.
‫گون‌یو، می‌ریم شهربازی!
‫شهربازی!
‫شگفت‌زده نشدی؟
‫این چیه؟
‫مامان کجاست؟
‫اینجاست.
‫سلام، مامان.
‫گون‌یو، مامان اینجاست!
‫بیا غذامون رو بخوریم.
‫- چه خوشمزه‌ست. ‫- چه خوشمزه‌ست.
‫- خوبه؟ ‫- خوبه.
‫گون‌یو، منو نگاه کن.
‫پسر خوب، آفرین.
‫گون‌یو.
‫پسر خوب.
‫خسته شدم.
‫- می‌شه برام قهوه بخری؟ ‫- قهوه؟
‫همین‌جا وایستا، ‫می‌رم قهوه می‌گیرم و میام.
‫سرده، مگه نه؟
‫خب، دست‌هات رو بده.
‫- زود برمی‌گردم. ‫- باشه.
‫ببخشید.
‫رفته دست‌شویی؟
‫داهی...
‫داهی!
‫داهی...
‫داهی! داهی!
‫داهی!
‫داهی...
‫چرا دوباره منو ترک کردی؟
‫این یه اطلاعیه‌ی عمومی است.
‫آقای هونگ سوچول، ۳۱ سالـه، ‫دنبال همسرش می‌گرده.
‫لطفاً همسر ایشون ‫به محض اینکه این اطلاعیه رو شنیدن،
‫- چی؟ مگه آدم بزرگ نیست؟ ‫- به مرکز کودکان گمشده مراجعه کنند.
‫تکرار می‌کنیم...
‫داهی.
‫لطفاً نرو.
‫من...
‫آدم بهتری می‌شم.
‫قول می‌دم بهتر شم.
‫پس لطفاً نرو.
‫چی؟ زنـش اینجا ولش کرده و فرار کرده؟
‫واقعاً، شوهرش رو قال گذاشته.
‫حتماً طرف خیلی بی‌عرضه‌ست ‫که زنش اینجا ولش کرده.
‫بی‌عرضه نیست.
‫چی؟
‫بی‌عرضه نیست.
‫شوهرم،
‫بهترین مرد دنیاست.
‫چیزی نیست، بیا بریم.
‫بعد از اینکه منو ترک کردی کجا رفتی؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫داری رفتن رو برام سخت می‌کنی.
‫چرا اینجوری می‌کنی؟
‫بیاین یه شانس بخرین. ‫بیاین جلو.
‫بیاین یه شانس بخرین. ‫خودتون انتخاب کنین.
‫بیاین شانس بخرین.
‫[مرکز درمانی گرون‌والد]
‫این آخرین شبیـه که خودمـم.
‫شلوغـش نکن.
‫همیشه هه‌این می‌مونی.
‫به‌هرحال،
‫الان یه فرصت داری.
‫- برای چی؟ ‫- برای اینکه اعتراف کنی.
‫بعد از جراحی همه‌چی رو فراموش می‌کنم.
‫خب؟
‫هر گله‌ای که داشتی،
‫موقع‌هایی که ناراحت شدی،
‫چیزهایی که تاحالا بهم نگفتی،
‫از اینجور چیزها،
‫می‌تونی همه رو الان بهم بگی.
‫ولـش کن.
‫چندین بار همین‌جوری گول خوردم.
‫زود باش.
‫من که همه‌چی رو فراموش می‌کنم.
‫ولش کن.
‫پس...
‫معلومه دلت پره.
‫حرف توی دهنِ من نذار.
‫چی برای از دست دادن داری؟
‫به زودی جراحیـم می‌کنن، ‫پس چی جلوت رو گرفته؟
‫زود باش بگو.
‫چیه؟
‫- حرفی نداری؟ ‫- دارم انتخاب می‌کنم.
‫پس خیلی زیاده.
‫راستـش نه.
‫چون خودت می‌خوای،
‫باشه بهت می‌گم.
‫خیلی حرفـت رو عوض می‌کنی.
‫منظورت چیه؟
‫برات مثال می‌زنم.
‫ازم خواستی سالگردمون یادم بمونه،
‫برای همین سورپرایز آماده کردم،
‫بعد به خاطر اون سورپرایز عصبانی شدی،
‫ولی وقتی هیچ‌کاری نکردم هم عصبانی شدی.
‫توی همه‌چی باید اعتدال رو رعایت کرد.
‫ولی همون اعتدال هم براساس معیارهای توئه.
‫من که نمی‌دونم توی ذهنـت چی می‌گذره، ‫پس از کجا بدونم که باید چیکار کنم؟
‫- خب... ‫- درضمن، دوست دارم وقتی باهات حرف می‌زنم
‫بدون اینکه عصبانی شی ‫به حرف‌هام گوش بدی.
‫من که خوب گوش می‌دم.
‫حتی الان هم عصبانی‌ای.
‫نه، دارم با دقت گوش می‌دم.
‫وقتی با دقت گوش می‌دم اخم می‌کنم.
‫درضمن...
‫یه لیست بلند بالا داری.
‫دوستـت دارم.
‫- چی گفتی؟ ‫- گفتم دوستـت دارم.
‫گفتی چیزهایی که تاحالا نگفتم رو هم بگم.
‫آره، گفتم.
‫ادامه بده، بگو چی توی ذهنتـه.
‫ادامه بده.
‫ممنون که
‫این تصمیم سخت رو گرفتی.
‫دیگه مریض نشو
‫و سالم بمون.
‫تا ابد کنارم بمون.
‫بیا باهم بریم سفر.
‫باهم پیاده‌روی کنیم.
‫باهم ورزش کنیم.
‫دعوا کنیم و بعد آشتی کنیم.
‫بیا باهم کارهای عادی انجام بدیم
‫و کنارهم پیر شیم.
‫اصلاً عادلانه نیست.
‫این حرف‌های شیرین رو هم فراموش می‌کنم.
‫اشکال نداره.
‫بازم می‌گم.
‫هرروز بهت می‌گم.
‫صبر کن.
‫خب...
‫هرچی که درمورد خودم و تو
‫و زندگی‌ای که داشتم
‫به ذهنم رسید رو اینجا نوشتم.
‫امیدوارم این دفتر توی زندگیِ بعدیم
‫راهنمام باشه.
‫ولی حتی یادم می‌ره که ‫همچین دفتری دارم.
‫پس پیش خودت نگه‌ش دار
‫و بعد عمل بهم بده.
‫راستی،
‫کِی اینا رو نوشتی؟
‫- الان نخونـش. ‫- باشه.
‫می‌تونی بعد از عمل
‫وقتی منتظر بودی تا من به هوش بیام،
‫بخونیـش.
‫باشه.
‫هیچ تغییری توش ایجاد نکنی‌ها. ‫خودت رو بهتر جلوه ندی.
‫خیلی‌خب.
‫صبر کن.
‫جراحی ساعت ۱۰ صبح به وقت آلمان بود؟
‫می‌شه ده دقیقه‌ی دیگه. ‫خدای من.
‫خوب می‌شه، نگران نباش.
‫باشه، پاهات رو نلرزون.
‫باشه.
‫عزیزم.
‫پانگ‌سون...
‫- زنده‌ست. ‫- چی؟
‫واقعاً؟ همون حلزونی که صدف نداشت؟
‫داشت می‌مرد که.
‫معجزه شده.
‫واقعاً معجزه شده.
‫سون‌هوا، این نشونه‌ی خوبیه.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫معلومه.
‫جراحی هه‌این خوب پیش می‌ره.
‫صبر کنین.
‫جایی نمی‌ری، مگه نه؟
‫معلومه که نمی‌رم.
‫باید وقتی چشم‌هام رو باز کردم ‫کنارم باشی.
‫مثل دوره‌ی نقش‌پذیری اردک‌هاست.
‫من مثل جوجه اردکی می‌شم ‫که تازه از تخم در اومده.
‫به اولین کسی که ببینم اعتماد می‌کنم.
‫نگران نباش.
‫از وقتی چشم‌هات رو باز کنی کنارتـم
‫تا وقتی ازم خسته شی.
‫اگه هیچی یادم نیاد و نشناسمـت چی؟
‫اگه باهات بدرفتاری کنم چی؟
‫اولین بار که نیست، ‫قبلاً هم باهام بدرفتاری کردی.
‫اصلاً مهم نیست.
‫فقط برو جراحی شو
‫و برگرد.
‫حتماً باید برگردی.
‫برمی‌گردم.
‫لطفاً وقتی برگشتم
‫ازم مراقبت کن.
‫من برمی‌گردم.
‫[هه‌این هونگ، در اتاق جراحی]
‫[اتاق ریکاوری]
‫آقای بک هیون‌وو؟
‫شما کی هستین؟
‫من کارآگاه کانگ مین‌ووک ‫از اداره‌ی پلیس آلمان هستم.
‫چی شده؟
‫شما به جرم قتل ‫آقای پیون سونگ‌اوک بازداشتیـن.
‫منظورتون چیه؟ من مظنون قتل‌ام؟
‫حق دارین سکوت اختیار کنین ‫و وکیل بگیرین.
‫و اگه فکر می‌کنین در این بازداشت ‫بی‌عدالتی صورت گرفته می‌تونین شکایت کنین.
‫صبر کنین.
‫اشتباه شده.
‫یکم بهم وقت بدین.
‫توی اداره‌ی پلیس صحبت می‌کنیم.
‫بریم.
‫صبر کنین!
‫همسرم توی اتاق جراحی‌ـه.
‫باید وقتی بیدار شد اینجا باشم.
‫نیم ساعت بهم وقت بدین.
‫قول می‌دم از اینجا تکون نخورم!
‫من باید اینجا باشم!
‫نگران نباش.
‫من قیم‌ش می‌شم.
‫تو این نقشه رو کشیدی؟
‫چه نقشه‌ای؟
‫فقط دارم از خانومـم
‫دربرابر یه جنایتکار محافظت می‌کنم.
‫هه‌این...
‫هه‌این.
‫هه‌این! هه‌این!
‫هه‌این.
‫هه‌این! هه‌این!
‫هه‌این!
‫هه‌این...
‫هه‌این.
‫آقای بک، مدیر سابق تیم حقوقی کوئینز،
‫- در فرانکفورت به عنوان ‫- مامان.
‫مظنون اصلی قتلی که ماه پیش ‫ در نزدیکی
‫آب‌انبار سام‌بانگ در استان گیونگ‌گی ‫رخ داده، دستگیر شد.
‫پلیس با همکاری اینترپل ‫ایشون رو دستگیر کردن،
‫و به محض اینکه به کره برگردن،
‫حکم بازداشت به جرم قتل صادر می‌شه.
‫صبر کن، اگه هیون‌وو دستگیر شده ‫پس کی پیش هه‌این‌ـه؟
‫چی؟
‫شماره‌ای که بهمون داد کجاست؟
‫صبر کن.
‫بیا، بوم‌جون.
‫[بیمارستان آلمان]
‫ایناهاش.
‫بهم گفتن با بیمارستان تماس گرفتین.
‫نگران نباشین، من پیششـم.
‫جراحی عالی پیش رفته،
‫به زودی سرپا می‌شه.
‫ما سریع خودمون رو می‌رسونیم.
‫آهان.
‫- فکر نکنم. ‫- چی؟
‫منظورت چیه؟
‫انگار نشنیدین.
‫از روی احترام صبر کردم
‫تا مراسم رئیس هونگ تموم شه.
‫ولی بیشتر از این نمی‌تونم
‫اختلاس و سوءاستفاده از مقام‌تون ‫ رو نادیده بگیرم.
‫دادستانی به زودی تحقیقات رو شروع می‌کنه،
‫پس نمی‌تونین از کشور خارج شین.
‫عوضی!
‫من از هه‌این مراقبت می‌کنم ‫و باهم برمی‌گردیم کره.
‫پس...
‫هه‌این رو به من بسپرین.
‫راستـش بیشتر
‫یه درخواست‌ـه.
‫درخواست ابطال طلاق.
‫تاریخ خوبیـه، ۳۱ اکتبر.
‫حالا که کائنات...
‫طرف ماست...
‫با من...
‫ازدواج می‌کنی؟
‫کنارم می‌مونی؟
‫آره.
‫من...
‫کنارت می‌مونم.
‫بالاخره به هوش اومدی؟
‫نکن، خودت رو خسته نکن. ‫بذار من حرف بزنم.
‫احتمالاً گیج شدی و نمی‌دونی کی هستی.
‫طبیعی‌ـه.
‫تازه از یه جراحی سخت بیدار شدی.
‫یه تومور از مغزت خارج شده.
‫برای همین هیچی یادت نمیاد.
‫قبل از جراحی ازم یه درخواستی کردی.
‫گفتی وقتی به هوش اومدی اینجا باشم.
‫برای همین کل مدت اینجا بودم.
‫بک هیون‌وو؟
‫چیه؟
‫اون اسم رو یادتـه؟
‫تنها اسمیـه که یادمه.
‫من بک هیون‌وو نیستم.
‫تو هونگ هه‌این هستی.
‫من یون اون‌سونگ هستم.
‫توی دانشگاه باهم دوست شدیم.
‫بعد راهمون از هم جدا شد ‫ولی هنوز همدیگه رو دوست داشتیم.
‫بک هیون‌وو،
‫شوهر سابقتـه.
‫من...
‫ازدواج کردم؟
‫چون تازه به هوش اومدی، ‫نمی‌خواستم نگرانـت کنم
‫ولی اون کاملاً فریبـت داده بود.
‫برای همین ازش طلاق گرفتی.
‫طلاق گرفتم؟
‫تا همین چندوقت پیش ‫همه‌ش مزاحمـت می‌شد.
‫ولی به جرم قتل توسط پلیس اینترپل ‫دستگیر شده.
‫حتماً ترسیدی، ببخشید.
‫احتمالاً چون خیلی از دستش ‫عذاب کشیدی
‫اسمـش یادت مونده.
‫احتمالاً دلیلش همینه.
‫به هیچی فکر نکن و فقط استراحت کن.
‫می‌رم دکتر رو بیارم.
‫فکر نمی‌کردم دوباره زمستون رو ببینم
‫چه برسه به برف.
‫ولی الان ممکن شده.
‫معلومه.
‫و اگه رنگش تا اون‌موقع بمونه بهش می‌رسم.
‫به چی می‌رسی؟
‫به اولین عشقـم.
‫حتماً تا الان به هوش اومده.
‫داره برف میاد.
‫این اولین برف امسال‌ـه؟
‫چـم شد؟
‫چی؟
‫خیلی دردناک‌ـه.
‫[بخش پایانی]
‫علائم حیاتی چک شد. ‫همه‌چی خوب به نظر می‌رسه.
‫و حواس‌تون به وسایل باشه. ‫این مریض خیلی حساس‌ـه.
‫خیلی سریع بیهوش می‌شین.
‫آروم از یک تا ده بشمرین.
‫بک هیون‌وو.
‫این اسم رو فراموش نکن.
‫بک هیون‌وو.
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫خیلی نگران بودم.
‫من ازت محافظت می‌کنم.
‫انگار توی زندگیـم تنها بودم.
‫هه‌این رو تا آلمان تعقیب کردن ‫و منو درجریان می‌ذاشتن.
‫لطفاً دوربین اتوبوس رو ‫در زمان قتل بررسی کنین.
‫- دقیقاً! ‫- هرطور شده میام بیرون.
‫دست از سر داهی بردار!
‫این ثابت می‌کنه که اون‌سونگ و مردهاش ‫کلاه‌برداری ۲ هزار میلیاردی انجام دادن.
‫قلبـم داره تند تند می‌زنه.
‫اون کسیـه که
‫- می‌خوام تا ابد توی ذهنم بمونه. ‫- هه‌این!
‫دوباره همدیگه رو می‌بینیم.
‫چون من تسلیم نمی‌شم. ‫کنارت می‌مونم.