‫[قسمت پانزدهم]
W W W . M O V I E S H O . C O M
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫آروم از یک تا ده بشمرین.
‫بک هیون‌وو.
‫این اسم رو فراموش نکن.
‫بک هیون‌وو.
‫چرا یهو دکتر و پرستارهاش رو عوض کردن؟
‫نمی‌دونم.
‫اون آقا نامزد خانم هونگ‌ـه ‫و با مدیر بیمارستان صحبت کرده.
‫مبلغ زیادی به موسسه اهدا کرده.
‫مدیر بهمون گفته دهن‌هامون رو ببندیم
‫وگرنه ازمون شکایت می‌کنن.
‫اون‌یکی مَرده چی؟
‫- مگه اون نامزدش نبود؟ ‫- نمی‌دونم.
‫اونم ادعا می‌کرد نامزدشـه.
‫نمی‌دونم کدوم‌شون نامزد واقعی‌شه.
‫پس...
‫شوهر سابقـم منو تا اینجا تعقیب کرد؟
‫آره.
‫همه‌ش اصرار می‌کرد قبل از جراحی،
‫وصیت‌نامه‌ت رو تغییر بدی.
‫البته که تو قبول نکردی.
‫قبل از جراحی یه تصادف کردیم.
‫یه کامیون زد به ماشین‌مون.
‫فکر کنم کار بک هیون‌وو بود.
‫- نه بابا! ‫- بک هیون‌وو وقتی از کسی
‫کینه به دل بگیره، دیگه هیچی جلودارش نیست.
‫چندین‌بار منو تهدید کرده.
‫چطوری از اون تصادف جون سالم به در بردیم؟
‫آهان.
‫خوشبختانه، توی ماشین نبودیم.
‫ولی من فکر کردم تو توی ماشینی ‫برای همین سعی کردم
‫شیشه رو بشکونم و دستـم زخمی شد.
‫خوبی؟
‫خوبـم، چیزی نیست.
‫فقط دیگه نمی‌خوام ببینم ‫اون مرد تو رو عذاب بده.
‫وقتی بهت بی‌وفایی کرد ‫و خواست ازت طلاق بگیره،
‫تو سعی کردی خودکشی کنی.
‫به خاطر مردی که بهم بی‌وفایی کرده ‫می‌خواستم خودم رو بکشم؟
‫چقدر بدبخت بودم.
‫اصلاً، دل‌رحم و مهربون بودی.
‫اون‌موقع چون هنوز متاهل بودی،
‫نمی‌تونستم برات کاری بکنم، ‫ولی دیگه نیستی.
‫الان هرطور شده ازت محافظت می‌کنم.
‫این ایستگاه اتوبوس ‫نزدیک آب‌انبار سام‌بانگ‌ـه.
‫این شما نیستی؟
‫حوالی زمان مرگ آقای پیون ‫اونجا چیکار می‌کردی؟
‫قرار بود همدیگه رو ببینیم ولی نیومد.
‫واقعاً؟ پس چرا موی شما
‫توی ماشین مقتول پیدا شده؟
‫موی من توی ماشین جاسازی شده.
‫خیلی‌خب.
‫این چطور؟
‫این چاقو رو نزدیکی محل جرم پیدا کردیم.
‫اثر انگشت شما و خون آقای پیون ‫روی چاقو بود.
‫درضمن جراحت وارده به ایشون ‫با تیغه‌ی این چاقو همخونی داشته.
‫- بازم انکار می‌کنی؟ ‫- اگه من
‫واقعاً از اون چاقو استفاده کرده بودم،
‫می‌ذاشتم اونجا بمونه؟
‫دستـت حین چاقو زدن به مقتول زخمی شده؟
‫توی آلمان یه تصادفی پیش اومد.
‫موقع شکوندن شیشه‌ی ماشین ‫دستـم زخمی شد.
‫اگه این زخم به خاطر استفاده از چاقو بود،
‫کف دستـم زخمی می‌شد،
‫نه روی دستـم.
‫حرف‌هات رو باور نمی‌کنم.
‫هرچقدر می‌خوای ادعای بی‌گناهی کن،
‫ولی با این همه مدارک محکم ‫ثابت کردن ادعای بی‌گناهیت کار سختیـه.
‫اگه اعتراف کنی مجازاتـت سبک‌تر می‌شه.
‫به عنوان یه وکیل خودت بهتر می‌دونی.
‫هیون‌وو، اگه دوباره این اتفاق افتاد،
‫منو نجات نده.
‫وقتی بهت بی‌وفایی کرد ‫و خواست ازت طلاق بگیره،
‫تو سعی کردی خودکشی کنی.
‫[هیون‌وو، هه‌این]
‫[یک ماه بعد]
‫- هه‌این! ‫- هه‌این!
‫منم مادرت، منو می‌شناسی؟
‫خدای من، حالت چطوره؟
‫خوب شدی؟
‫هه‌این، حتماً خیلی برات سخت بوده.
‫سلام.
‫پدر.
‫مادر، عمه.
‫هونگ سوچول هستم، خانم.
‫تعریف‌تون رو زیاد شنیدم.
‫یه روز باهم غذا می‌خوریم.
‫هه‌این؟
‫هه‌این...
‫به خاطر پرواز یکم خسته‌ست.
‫بهتره بره خونه و استراحت کنه.
‫تو دخالت نکن.
‫آقای هونگ.
‫لطفاً با آقای یون درست رفتار کن.
‫- هه‌این. ‫- هه‌این.
‫می‌دونی اون چه بلایی سر خانواده‌مون آورده؟
‫اونا ادعا می‌کنن که من بیرون‌شون کردم ‫و کوئینز رو گرفتم.
‫ولی حقیقت اینه،
‫رئیس از اینکه خانواده‌ش همه‌ش ‫سر پول دعوا می‌کردن خسته شده بود
‫و قبل از اینکه فوت کنه مقامـش رو به من داد.
‫درضمن از مادرم خواست ‫مدیریت سهامـش رو به عهده بگیره.
‫اون می‌خواست همه‌چی رو به تو بده
‫ولی می‌دونست خانواده‌ش ‫اجازه‌ی همچین کاری رو نمی‌دن.
‫اونایی که اسمشـون رو خانواده گذاشتی،
‫وقتی شنیدن به زودی می‌میری ‫خیلی خوشحال شدن.
‫درسته.
‫یه چیزهایی می‌دونم. ‫کلی هم مقاله‌های خبری خوندم.
‫فکر کنم هیچ‌وقت اونقدر بهم نزدیک نبودیم
‫که اینجوری از دیدنِ هم خوشحال شیم.
‫خانواده‌ام سعی کردن باهام تماس بگیرن؟
‫آره درمورد همون چیزهای قدیمی حرف زدن.
‫برای جلسه‌ی سهام‌دارها ‫حق رای تو رو می‌خواستن.
‫چون می‌خوام دوباره مدیرعاملت کنم ‫نگران شدن.
‫می‌خواستن باهات حرف بزنن ‫ولی من نذاشتم.
‫خودت قبل از عمل ‫ازم خواسته بودی نذارم.
‫اینکه برای عمل به این مهمی ‫خودم تنها اومدم
‫نشون می‌ده چه رابطه‌ای داشتیم.
‫حتماً توی زندگیـم
‫خیلی تنها بودم.
‫آره.
‫همیشه تنها بودی.
‫ولی منم همین‌طوری بودم.
‫برای همین فقط همدیگه رو داشتیم.
‫به خانواده‌ت اعتماد نکن.
‫نمی‌خوام بیشتر از این
‫ازت سوءاستفاده کنن.
‫اشتباه می‌کنی.
‫نمی‌دونم چی بهت گفته ‫ولی نمی‌تونی بهش اعتماد کنی.
‫به‌جاش به خانواده‌ت اعتماد کن.
‫شنیدم برای اینکه انرژی منو ضعیف کنی
‫همیشه توی جیبـت یه طلسم داشتی.
‫خدای من.
‫- بهش گفتی؟ ‫- حقیقت رو گفتم.
‫مامان اون طلسم رو بهم داده بود.
‫الان این قضیه اهمیتی نداره.
‫- هه‌این... ‫- و مادر
‫شنیدم به خاطر مرکز تجاری گوانگ‌گیو ‫ازم شکایت کرده بودی.
‫ولی سریع شکایتـم رو پس گرفتم.
‫نمی‌خوام باهاتون دعوا کنم.
‫فقط امیدوارم فکر نکنین ‫حالا که حافظه‌ام رو از دست دادم
‫دشمنی‌های گذشته‌مون هم پاک شده.
‫هه‌این، درسته که توی خانواده‌مون ‫مشکلاتی داشتیم،
‫ولی می‌تونیم همه‌چی رو برات توضیح بدیم.
‫آره، درضمن اون نباید اینجا باشه.
‫شوهرت باید اینجا باشه.
‫آهان، شوهر سابقـم رو می‌گی؟
‫کسی که بدون اطلاع من ‫مدارک طلاق رو آماده کرده بود؟
‫چی؟
‫درسته ولی...
‫اینجوری که می‌گی باعث می‌شه ‫آدم بدی به نظر برسه
‫ولی داستانـش طولانی‌ـه.
‫شنیدم به جرم قتل زندانی شده.
‫جایی نمی‌ری، مگه نه؟
‫باید وقتی چشم‌هام رو باز کردم ‫کنارم باشی.
‫چرا می‌خوای بری خونه؟
‫یه‌جا برات آماده کردم که می‌تونی ‫اونجا بمونی.
‫می‌خوام برم خونه و مثل قبل زندگی کنم.
‫شاید کمک کنه حافظه‌ام برگرده.
‫این کاریـه که می‌خوام بکنم.
‫می‌ترسم خانواده‌ت سر راهـت قرار بگیرن.
‫پدر و مادرت برای مدیرعامل شدنـت ‫خیلی سنگ می‌ندازن.
‫مدیرها می‌گن به خاطر وضعیت سلامتیـت
‫- صلاحیت نداری که برگردی. ‫- می‌دونم.
‫نمی‌ذارم این اتفاق بیفته.
‫ممنون که نگرانی.
‫به اندازه‌ی کافی ازم تشکر کردی.
‫حالا سر قولـت بمون.
‫گفته بودی بعد از عمل
‫ازدواج می‌کنیم.
‫تدارکات عروسی رو بسپر به من.
‫[اختلاس رئیس گروه کوئین، ‫گزارش خیانت در امانت]
‫سلام.
‫- خیلی وقت بود ندیده بودمت. ‫- یه سوالی دارم.
‫قبل از جراحی هه‌این، یه تصادفی رخ داد.
‫- کار تو بود؟ ‫- آره.
‫ولی اون که نمُرده،
‫پس مشکلت چیه؟
‫چرا اینجوری نگاه می‌کنی؟ ‫تو که می‌دونستی.
‫بهت هشدار داده بودم
‫اگه دست از سر هه‌این برنداری، ‫ممکنه صدمه ببینه.
‫و هنوزم همینه.
‫تهدیدهات تموم شد؟
‫حالا نوبت منـه.
‫توی همین اتاق بود، درسته؟
‫جایی که رئیس هونگ از حال رفت.
‫از طریق اون نقاشی‌ای که بهش ‫هدیه داده بودم
‫همه‌چی رو دیدم.
‫مدرک دارم.
‫پس یه‌بار دیگه دستـت به هه‌این بخوره،
‫همون‌طور که هیون‌وو رو انداختم زندان، ‫تو رو هم می‌ندازم.
‫چطور...
‫چطور جرئت می‌کنی؟
‫درسته.
‫الان من سد راهـت شدم.
‫اگه جرئت داری از شر من خلاص شو.
‫اگه بگه می‌خواد با اون‌سونگ ‫ازدواج کنه چی؟
‫- محاله. ‫- با چیزی که امروز دیدیم
‫قطعاً ممکنه همچین اتفاقی بیفته.
‫یه آدم دیگه شده.
‫نه، اون این‌کار رو نمی‌کنه.
‫راستـش، من هه‌این رو زیرنظر داشتم.
‫آژانس کارآگاهی هونگ گیل‌دونگ؟
‫آره، گیل‌دونگ اسم یکی از اجدادمونـه.
‫مردم می‌گفتن من منحصر به فردم
‫و به خاطر استعدادهام تحسینـم می‌کردن.
‫برای همین این اسم رو نگه داشتم.
‫چی؟
‫ده میلیارد ازش کم کن ‫و ۱.۵ میلیارد بده به آقای کیم.
‫می‌تونه ساختمون رو نگه داره.
‫- برای تنوع اونجا رو خریدم. ‫- نیازی نیست، اونم کارآگاه‌ـه.
‫آهان، مخفی کردنِ هویتـم عادت همیشگی‌مـه.
‫آهان.
‫آقای نام، بیا بیرون.
‫زیرنظر گرفتنِ دیگران عادت همیشگی‌مـه.
‫اینا دست راست و چپ منـن.
‫همون‌طور که می‌بینی ظاهرشون نرمالـه،
‫برای همین می‌تونن همه‌جا نفوذ کنن.
‫کارآگاه هونگ مغز متفکر آژانس‌مونـه.
‫همیشه به شدت درس‌خون بودن
‫و قبلاً یه شغلی مرتبط با کتاب داشتن.
‫چه شغلی؟
‫مغازه‌ی کمیک بوک داشتم.
‫کمیک بوک‌ها یه منبع اطلاعاتی بی‌نظیرن
‫که همه‌جور پرونده‌ای توشون پیدا می‌شه.
‫پایه و اساس کارهای من ‫همین کمیک بوک‌ها هستن.
‫چه پرونده‌هایی انجام دادین؟
‫پرونده‌ی معروف داشتین؟
‫اینو دیگه خودتون باید کشف کنین.
‫یه کارآگاه لایق همچین سوالی نمی‌پرسه.
‫راستی، بابت خسارات چقدر هزینه می‌دین؟
‫خانم.
‫بذارین یه سوال پیش پا افتاده بپرسم. ‫هزینه‌ی خورد و خوراک‌تون چقدره؟
‫ما برای هرغذا ۸۰۰۰ وون می‌گیریم ‫ولی یکم کم میاد.
‫توی محله‌ی ما غذای دریایی ‫«جاجانگ‌میون» ۱۲۰۰۰ وون‌ـه.
‫- چی؟ ‫- هزینه‌ها خیلی زیاد شده، مگه نه؟
‫باید به‌جای مظنون‌ها روی اقتصاد تمرکز کنیم.
‫نم پس نمی‌ده.
‫بنویس «نم پس نمی‌ده».
‫خدای من.
‫- اینجاییـن. ‫- بله، قربان.
‫کارتون خوب بود، کارتون خوب بود.
‫اونا کی هستن؟
‫اونا هه‌این رو توی آلمان تعقیب می‌کردن ‫و منو درجریان قرار می‌دادن.
‫آژانسی کارآگاهی هونگ گیل‌دونگ ‫همیشه بهتون تخفیف می‌ده.
‫ما هدف‌مون رو زیرنظر می‌گیریم، ‫رفتار و کارهاشون رو آنالیز می‌کنیم،
‫راه‌حل ارائه می‌دیم و حتی بهتون ‫تضمین هم می‌دیم.
‫برای تعقیب کردن هدف‌ ‫یک پکیج کامل بهتون پیشنهاد می‌دیم.
‫خدای من.
‫کارتون خوبه، بچه‌ها.
‫- پس بگین ببینم. ‫- چی؟
‫- چی پیدا کردین؟ ‫- الان بهتون می‌گیم.
‫همه‌ی نگرانی‌هاتون برطرف می‌شه.
‫چرا انقدر خالیـه؟
‫توی اتاق‌های جدا می‌خوابیدیم.
‫درسته؟
‫سلیقه‌ی موسیقی‌مون یکی‌ـه.
‫آره، ممکنـه.
‫اون چطور آدمیـه؟
‫اگه خودم و دشمنـم رو بشناسم ‫شکست‌ناپذیر می‌شم.
‫ولی من خودم رو نمی‌شناسم.
‫اگه اینطوریـه،
‫نباید حداقل دشمنـم رو بشناسم؟
‫آره.
‫اینجا امن‌ترین جاییـه که می‌شه ‫باهاش ملاقات کرد.
‫عجب آدم شروریـه
‫به همسر سابقـش بی‌وفایی کرده ‫بعد براش مزاحمت ایجاد کرده
‫و حالا هم به جرم قتل اینجاست؟
‫حتماً آدم‌شناس خوبی نبودم.
‫چرا عاشقـش شده بودم؟
‫هه‌این.
‫بشین، آقای بک.
‫حالت خوب شده؟
‫اگه نشده بود میومدم اینجا؟
‫جراحی موفقیت‌آمیز بود؟
‫هنوزم درمان می‌کنی؟ درد نداری؟
‫نگران منی؟
‫من...
‫خیلی نگران بودم.
‫بامزه‌ست.
‫انگار حالا که حافظه‌ام رو از دست دادم ‫منو احمق فرض کردی.
‫دلـم هم برات تنگ شده بود.
‫من از همه‌چی خبر دارم.
‫می‌دونم چرا با من ازدواج کردی،
‫چطوری برگه‌های طلاق رو آماده کرده بودی ‫و بعدش چیکار کردی.
‫همه رو شنیدم و برام ثابت شده.
‫هه‌این.
‫نمی‌دونم اون‌سونگ چی بهت گفته
‫ولی هیچ‌کدوم حقیقت نداره.
‫می‌دونم گیج شدی،
‫ولی اگه بهم اعتماد کنی...
‫فقط چیزی که می‌بینم رو باور می‌کنم.
‫برگه‌های طلاقی که بی‌خبر از من ‫آماده کرده بودی
‫و اینکه به عنوان یه قاتل اینجایی،
‫چیزهاییـه که بهم ثابت شده.
‫پس چرا اومدی اینجا؟
‫اگه همه‌چی رو می‌دونی و بهت ثابت شده،
‫پس چرا اومدی اینجا؟
‫به‌خاطر این نیست که شک داری؟
‫اومدم اینجا...
‫چون...
‫بذار بگیم
‫برای اینکه دیگه همدیگه رو نبینیم.
‫راستـش کنجکاو بودم.
‫ولی حالا که دیدمت،
‫دیگه قرار نیست همدیگه رو ببینیم.
‫نه.
‫همدیگه رو می‌بینیم.
‫چون من تسلیم نمی‌شم.
‫کنارت می‌مونم.
‫کسی داره این حرف رو می‌زنه ‫که پشت میله‌های زندان‌ـه.
‫بهت قول دادم
‫وقتی به هوش اومدی کنارت باشم.
‫ببخشید که نبودم.
‫واقعاً معذرت می‌خوام
‫که مجبور شدی بیای اینجا.
‫ولی...
‫هرطور شده از اینجا میام بیرون.
‫بهت قول می‌دم.
‫پس...
‫زندانی شماره‌ی ۹۹۷۱.
‫وقتـت تموم شد.
‫خوب غذا بخور و نگران هیچی نباش،
‫درمانـت رو هم ادامه بده.
‫زندانی ۹۹۷۱.
‫فقط مراقب سلامتیـت باش.
‫لطفاً این کار رو برام بکن، باشه؟
‫هه‌این.
‫[کانون اصلاح و تربیت کره]
‫نزدیک بود جوابـش رو بدم.
‫خیلی حیله‌گره.
‫چطور می‌تونه حتی پشت میله‌های زندان ‫انقدر خوب آدم رو گول بزنه؟
‫الان می‌فهمم چطوری قبلاً گولـم زده.
‫واقعاً عجب... زبونی داره.
‫داروی تهوع می‌خوام. قلبـم...
‫داره تند تند می‌زنه.
‫حالت تهوع دارم.
‫اصلاً حالم خوب نیست.
‫یه لحظه.
‫انقدر سرم گیج می‌ره که می‌خوام گریه کنم.
‫ممنون.
‫کجا بودی؟
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اول جواب منو بده. ‫کجا بودی؟
‫نمی‌خوام جواب بدم.
‫می‌شه بری؟
‫نمی‌خوام کسی بدون اجازه‌ی من ‫بیاد اینجا، حتی تو.
‫درسته.
‫ببخشید.
‫ولی هنوز تحت درمانی و بهت گفتم،
‫چندین بار جونت در خطر افتاده.
‫می‌دونم.
‫همه‌ش زیر سر هیون‌وو بوده،
‫ولی اون الان زندان‌ـه، ‫پس معنیـش این نیست که امنیت دارم؟
‫من فقط...
‫به خاطر اتفاقاتی که قبلاً افتاده،
‫وقتی نیستی نگران می‌شم.
‫ببخشید که نگرانـت کردم.
‫خیلی‌خب.
‫برو استراحت کن.
‫چی؟ گمونم شایعات ازدواج‌شون ‫واقعی بوده.
‫پس رابطه‌شون با مدیر بک تموم شد؟
‫مراقب حرف زدنـتون باشین.
‫همه‌مون قرارداد عدم افشا امضاء کردیم.
‫- مخصوصاً تو. ‫- واسه چی نگرانی؟
‫من که دیگه واسه خانم هونگ کار نمی‌کنم.
‫دیگه همدیگه رو نمی‌بینیم.
‫خانم هونگ!
‫سلام.
‫شنیدم اومدین.
‫حالتـون بهتر شده؟
‫آره.
‫خیالم راحت شد، واقعاً می‌گم.
‫به لطف شما که هزینه‌های جراحی ‫و بیمارستان رو پرداخت کردین،
‫چورونگ...
‫الان دیگه یه اسم واقعی داره.
‫سویول.
‫الان سویول سالم سالم‌ـه.
‫خوشحالم.
‫خیلی ازتون ممنونم. ‫هیچ‌وقت این لطف‌تون رو فراموش نمی‌کنم.
‫- من این کار رو کردم؟ ‫- چی؟
‫واقعاً کاری که گفت رو کردم؟
‫من خبر ندارم، اون‌موقع اینجا کار نمی‌کردم.
‫ممنون که سر قول‌تون موندین.
‫قول؟ کدوم قول؟
‫قول دادین قبل از تموم شدنِ وام‌هام برگردین.
‫پس تو منشیِ من بودی؟
‫بله.
‫پس حتماً خیلی خوب منو می‌شناسی.
‫معلومه، من یه هارد درایو زنده هستم.
‫آهان، پس اگه اینطوریـه،
‫بگو من چطور آدمی بودم؟
‫خب...
‫خانم هونگ، شما...
‫خانم هونگ.
‫خانم هونگ، وقتی شنیدم برگشتین
‫خیلی خوشحال شدم، ‫حالتـون خوب شده؟
‫یکی از کارمندهاست که می‌شناختینـش.
‫سلام.
‫به لطف شما،
‫هر درمانی لازم بود برای مادرم انجام دادن ‫و اون در آرامش فوت کرد.
‫هزینه‌های مراسمـش رو دادین، ‫براش گل فرستادین
‫و حتی شخصاً تشریف آوردین.
‫شاید خودتون یادتون نیاد ‫ولی من هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم.
‫ازتون ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫برای مراسم ختم خانواده‌ی یکی از کارمندهام ‫گل فرستادم؟
‫چه روحیه‌ی لطیفی داشتم.
‫- کار مدیر بک بود... ‫- چی؟
‫هیچی.
‫آدم خوبی بودین.
‫وقتشـه تمام برندهایی که ‫فروش‌مون رو پایین آوردن
‫تعطیل کنیم.
‫خیلی خوش‌قلب بودین.
‫این خلاقانه‌ست؟ کجاش؟ چطوری؟
‫واقعاً کنجکاو شدم.
‫جوابـم رو بدین.
‫کجاش؟ چطوری؟ چرا؟
‫- خیلی هم مهربون بودین. ‫- پس یه‌جورابی
‫مثل مادر ترزا بودم، نه؟
‫آره، می‌شه گفت.
‫می‌دونستم.
‫سرراه یه گربه‌ی خیابونی دیدم
‫و دلم خواست بهش غذا بدم.
‫برای همین یکم خوراکی خریدم و بهش دادم.
‫انگار همه‌ش دلم می‌خواد ‫کارهای خیر انجام بدم.
‫درسته که حافظه‌ام رو از دست دادم
‫ولی ذات واقعیـم تغییر نکرده.
‫امیدوارم خوب باهم جور شیم.
‫- چی؟ ‫- تو هارد درایو منی.
‫من مثل مادربُردی می‌مونم ‫که داره به تنظیمات کارخانه برمی‌گرده.
‫برای همین به هارد درایوم که اطلاعاتـم ‫توش ذخیره شده، نیاز دارم.
‫ولی من یه دپارتمان دیگه کار می‌کنم.
‫درستـش می‌کنم.
‫مدارک دادستانی رو خوب بررسی کن.
‫- چی؟ چرا؟ ‫- این پرونده‌ی قتل‌ـه.
‫هرچقدر بتونن مدرک جمع می‌کنن.
‫اگه چیزی باشه که به عنوان مدرک ‫ثبت نکرده باشن،
‫شاید بشه ازش به نفع خودمون استفاده کرد.
‫پس مدرکی که ثبت نکردن،
‫این گزارش آنالیز صحنه‌ی جرم‌ـه؟
‫آره، گزارش یه تکه نخ سبز.
‫- پس این مال هیون‌وو نیست. ‫- برای همین حذفـش کردن.
‫فکر کنم نخ لباس قاتل واقعی‌ـه.
‫و ما باید پیداش کنیم.
‫چاقویی که برای قتل استفاده شده،
‫واقعاً مال منـه.
‫پس اونجا چیکار می‌کرده؟
‫- شاید دزدیده بودنـش. ‫- فکر کنم
‫چند روز قبل از اینکه بریم آلمان ‫گم شده بود.
‫- ولی زیاد بهش توجه نکردم. ‫- پس دزدیده شده.
‫دوربین‌ها رو چک می‌کنم.
‫یه چیز دیگه، ‫لطفاً دوربین اتوبوس‌هایی که
‫حوالی زمان قتل اون اطراف بودن رو ‫بررسی کنین.
‫شاید یه ماشین مشکوکی باشه، ‫یا حتی قاتل سوار اتوبوس شده باشه.
‫سلام، فیلم‌های دوربین چندوقت یه بار ‫پاک می‌شن؟
‫آقا، می‌شه یه سوالی ازتون بپرسم؟
‫نزدیک منطقه‌ی ماهی‌گیری دوربین هست؟
‫بابا، همه‌شون رو از سقف فراری دادم.
‫چی رو فراری دادی؟
‫کلاغ‌ها کل روز زجه می‌زدن.
‫هی، خوشحالم قبل از دادگاه امروز ‫این کار رو کردی.
‫من...
‫می‌دونم که دادگاه خوب پیش می‌ره.
‫مطمئنم.
‫ولی کلاغ‌ها کار رو خراب می‌کردن.
‫خدای من، غذات رو بخور.
‫عزیزم.
‫- جلبک برندار. ‫- چرا؟
‫چون باید بپیچونیـش دور غذا.
‫امروز پیچوندن، غوطه‌ور کردن و ‫مخلوط کردن غذا،
‫ممنوع‌ـه.
‫درضمن مواظب باشین چیزی زمین نندازین.
‫اگه این‌کارها رو بکنین
‫بدشگونی میاره.
‫صبح بخیر.
‫خدای من، خیلی سرده.
‫داهی خسته‌ست و می‌خواد بخوابه.
‫نه، این حساب نیست.
‫اونا نیفتادن.
‫فقط سوچول خودش اونا رو
‫گذاشت روی زمین.
‫اینجوری.
‫درسته، خودت اونا رو گذاشتی
‫روی زمین، درسته؟
‫نه، انداختمشـون.
‫ولی من وسواسی نیستم ‫برای همین مهم نیست.
‫جلبک می‌پیچم دورش، ‫توی سوپ غوطه‌ورش می‌کنم....
‫این سوپ واقعاً خوشمزه‌ست، خانم.
‫متهم حدوداً بین ساعت ۸ تا ۹ شب
‫یعنی زمان مرگ مقتول، ‫نزدیک صحنه‌ی جرم بوده.
‫درضمن، موی متهم در ماشین قربانی پیدا شده.
‫همین‌طور خون و اثر انگشت متهم
‫روی آلت قتاله بوده.
‫بنابراین، ما بک هیون‌وو رو ‫به قتل متهم می‌کنیم.
‫این اتهام رو قبول می‌کنین؟
‫نه، عالی‌جناب.
‫درسته که اون‌روز قرار بود با قربانی ‫ملاقات داشته باشم
‫ولی ایشون سر قرار حاضر نشدن.
‫پس من اون روز ایشون رو ندیدم.
‫وکیل مدافع دفاعیه‌شون رو بخونن.
‫عالی‌جناب.
‫موکلـم از اول تحقیقات
‫ادعای بی‌گناهی کرده.
‫اگه حقیقت داشته باشه، ‫قاتل واقعی هنوز اون بیرون‌ـه.
‫بیاین یه نگاهی به آلت قتاله بندازیم، ‫چیزی که خود دادستان ادعا می‌کنن
‫محکم‌ترین مدرک‌شونـه.
‫روی این چاقوی آشپزخانه
‫اثر انگشت متهم، خون قربانی،
‫و یه الیاف سبزرنگ پیدا شده.
‫همون‌طور که می‌بینین، ‫متهم دستکش سبز نداشته.
‫با این‌حال، نمی‌شه ثابت کرد ‫متعلق به کس دیگه‌ای بوده.
‫موافقم.
‫ولی اگه کسی که دستکش سبزرنگ داشته
‫چاقویی که نزدیک صحنه‌ی جرم پیدا شده رو
‫از خانه‌ی متهم دزدیده باشه، چی؟
‫اون چاقوـه.
‫بله، درسته.
‫این همون چاقوییـه که برای قتل استفاده شده.
‫تازه دستکش سبزرنگ هم دستشـه.
‫فیلم بعدی، لطفاً.
‫اینجا همون شخص رو ۲ کیلومتر دورتر از ‫صحنه‌ی جرم
‫درحال سوزوندن تی‌شرت، دستکش ‫و لباس‌های دیگه‌ش
‫مشاهده می‌کنین.
‫من درخواست کردم پارچه‌های سوخته شده
‫و نخی که روی آلت قتاله پیدا شده رو ‫آنالیز کنن.
‫طیف‌شناسی فروسرخ نشون می‌دن،
‫هر دوی این نخ‌ها مال یه پارچه هستن،
‫درضمن خون و دی‌ان‌ای قربانی هم ‫روی تی‌شرت سوخته شده پیدا شد.
‫این شواهد چیزی رو ثابت نمی‌کنن.
‫روی آلت قتاله فقط اثرانگشت متهم پیدا شده.
‫اگه یه مدرک محکم دیگه ارائه بدم چی؟
‫مثلاً فیلم‌ها و عکس‌هایی از صحنه‌ی جرم
‫که خود قاتل گرفته.
‫حتماً فیلم یا عکس گرفته.
‫موبایلـش رو لازم داریم.
‫یعنی می‌گی از جرم خودش فیلم‌برداری کرده؟
‫اگه آدمکش حرفه‌ای باشه، آره.
‫باید ثابت کنه تا پولـش رو بگیره.
‫باید روی این لینک بزنه.
‫[مرسوله ساعت ۲ ظهر ارسال می‌شود]
‫[کپی‌برداری...]
‫روی لینک زد. ‫حالا اطلاعات موبایلـش رو برمی‌داریم!
‫شخصی به صورت ناشناس
‫برای من عکس‌ها و ویدیوهای ‫صحنه‌ی جرم رو فرستاده
‫که توی موبایل خود قاتل بوده.
‫- این مدرک رو به دادگاه ارائه می‌دم. ‫- اعتراض دارم.
‫قبلاً روی این مدرک توافق نکرده بودیم.
‫ممکنه غیرقانونی به دست اومده باشه. ‫لطفاً این مدرک رو نپذیرین.
‫این مدرکِ مهم می‌تونه ‫رای دادگاه رو تحت تاثیر قرار بده!
‫[جایگاه قاضی]
‫مدرک رو می‌پذیرم.
‫قاتل واقعی پرونده‌ی قتل آب‌انبار سام‌بانگ،
‫دستگیر شد.
‫گارد ساحلی «بوسان» آقای «یو» رو
‫دیشب ساعت ۱۱ حدوداً ۹ مایل دریایی ‫به سمت جنوب،
‫درحین فرار با قایق ماهی‌گیری، دستگیر کرد.
‫یو ادعا می‌کنه در ارتکاب این قتل ‫هیچ همدستی نداشته.
‫درعین حال، آقای بک، ‫کسی که به جرم این قتل دستگیر شده بود،
‫امروز در اولین جلسه‌ی دادگاهـش تبرئه شد
‫و حکم آزادیـش فوراً صادر شد.
‫چرا نمیاد بیرون؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫وقتـش شد میاد بیرون.
‫ولی ما برای چی اومدیم اینجا؟
‫باید حواسـم رو جمع کنم چون ‫اون مرد خطرناکی که همه‌جا منو می‌پایید
‫- داره آزاد می‌شه. ‫- اون شما رو نمی‌پایید...
‫راستـش، الان شما دارین اون رو می‌پایین.
‫- نخیر... ‫- اومد.
‫ما اینجاییـم!
‫برادر کوچولوی من!
‫باورم نمی‌شه.
‫حالت خوبه؟
‫خوبـم.
‫خدای من.
‫حتماً خیلی نگران شده بودین.
‫گمونم همه توی زندگی‌شون ‫به یه اندازه‌ای مشکل دارن.
‫من و هیون‌ته همیشه مشکلات ‫پیش پا افتاده درست می‌کنیم،
‫هیچ‌وقت مشکل به این بزرگی درست نکردیم.
‫هیون‌وو که کاری نکرده، ‫براش پاپوش درست کرده بودن.
‫آره، راست می‌گی.
‫- خدای من. ‫- دیگه جات امنـه، باشه؟
‫چی؟
‫انگار خیلی باهم صمیمی‌ان.
‫«یک خانواده‌ی صمیمی.»
‫- بیا بخور. ‫- نه، ممنون.
‫- چرا؟ ‫- مرسی.
‫انگار پنیر توفو نمی‌خوره.
‫«پنیر توفو نمی‌خوره».
‫دوست نداره؟
‫- چرا؟ خوشمزه‌ست که. ‫- چیکار می‌کنین؟
‫چیکار می‌کنین؟
‫منو دید؟ ندید؟
‫- دید، مگه نه؟ ‫- رفت.
‫رفت؟
‫خوبه، بیا مخفیانه تعقیب‌شون کنیم.
‫چی؟ واقعاً می‌خواین اون رو بپایین؟
‫معلومه که نه، فقط می‌خوام
‫اون رو زیرنظر داشته باشم ‫که ببینم نقشه‌ی دیگه‌ای نکشیده باشه.
‫به این می‌گن پاییدن.
‫بهت گفتم راه بیفت.
‫بریم.
‫مواظب باشین دقیق صاف باشه.
‫دارم همین کار رو می‌کنم.
‫اگه می‌ترسی برو پایین.
‫ولی باید چکـش کنم.
‫دوگوان، مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫معلومه. اگه می‌تونستم همه‌چی رو ‫مجانی می‌دادم.
‫[به مناسبت آزاد شدن هیون‌وو ‫حراج نصف قیمت داریم!]
‫اونم می‌خواین بخرین؟
‫خدای من، حتماً خیلی دامپلینگ دوست دارین.
‫این یکی رو مهمون ما هستین.
‫واقعاً؟ ممنونم.
‫- من از شما ممنونم. ‫- درضمن مبارکـه.
‫ممنون، خانم.
‫خداحافظ.
‫خداحافظ، خانم.
‫بالاخره فلسفه‌ی تبلیغات رو فهمیدین؟
‫کاملاً، باید از مشتری‌هام عشق بخوام،
‫نه پول.
‫دقیقاً.
‫منم وقتی برگشتم سئول ‫از همین فلسفه استفاده می‌کنم.
‫خوبه.
‫موفق باشی.
‫آقا، قیمت این نون‌های بخارپز هم نصف شده؟
‫نون‌های بخارپز؟ هی!
‫قیمت‌شون نصف نشده!
‫برین کنار.
‫اونا مجانی‌ان، هرکی دوست داره برداره.
‫بستنی هم مجانی‌ـه!
‫فردا پشیمون نمی‌شه؟
‫فردا؟ همین امشب پشیمون می‌شه.
‫هی، صف ببندین!
‫اون باید هیون‌وو باشه.
‫خدای من! هی!
‫[سوپرمارکت یونگ‌دوری]
‫- خدای من! ‫- عزیزم.
‫هیون‌وو اومد.
‫من اومدم خونه، پدر.
‫خوبه.
‫خوش اومدی.
‫ببخشید.
‫عذرخواهی نکن.
‫وقتی هیچ‌کار اشتباهی نکردی ‫چرا عذرخواهی می‌کنی؟
‫- آفرین، هیون‌وو. ‫- مبارک باشه.
‫کارت عالی بود.
‫- تبریک می‌گم. ‫- آفرین.
‫حتماً خیلی بهت سخت گذشته.
‫ممنون.
‫خوش اومدی، هیون‌وو.
‫اون سوچول نیست؟
‫آره، برای دوری از مامانش اینجا می‌مونه.
‫ولی چرا اینجا؟
‫خونه‌ی خانواده‌ی شوهر سابق خواهرشـه.
‫واقعاً اینجا راحتـه؟
‫فکر کنم.
‫ببین چقدر خوشحالـن.
‫چه خانواده‌ی عجیبی‌ان.
‫داره برف میاد!
‫- خدای من! ‫- خدای من!
‫عزیزم.
‫مامان.
‫برگشتی.
‫برات پوره‌ی لوبیا قرمز درست کردم ‫چون دوست داری.
‫حتماً خیلی نگران بودی.
‫هی، من یه ذره هم
‫نگران نبودم،
‫چون عدالت همیشه اجرا می‌شه.
‫من نه.
‫من وحشتناک نگران بودم.
‫- منم همین‌طور. ‫- منم همین‌طور.
‫بچه‌ی بیچاره‌ام خیلی اذیت شده.
‫خیلی نگران بودم!
‫پدر و مادرش مهربون به نظر می‌رسن.
‫انگار توفو دوست نداره ‫ولی پوره‌ی لوبیا قرمز دوست داره.
‫مگه بچه‌ست؟
‫«پوره‌ی لوبیا قرمز...
‫دوست داره.»
‫منو یاد گذشته‌ی خودم می‌ندازین.
‫منظورت چیه؟
‫منم قبل از اینکه عاشق بی‌تی‌اس بشم ‫مثل شما بودم.
‫عشق واقعی اینجوری نیست که بگی،
‫«خدای من، چقدر دوستـش دارم.»
‫اینجوریه که ‫«این چیه؟ این چرا اینجوری می‌کنه؟»
‫اینجوری شروع می‌شه.
‫همیشه هرچی به ذهنت می‌رسید رو ‫به من می‌گفتی؟
‫آره.
‫چه رئیس بی‌خیالی بودم.
‫هیچی یادتون نمیاد؟
‫پس...
‫یادتونه قبول کردین ۱۰۰ میلیون بهم بدین؟
‫امکان نداره.
‫درسته که چیزی یادتون نمیاد ‫ولی هنوز خوب قضاوت می‌کنین.
‫پس چطور نمی‌دونین؟
‫چی رو نمی‌دونم؟
‫که کی رو واقعاً دوست دارین.
‫کی رو دوست دارم؟
‫چون شغلـم در خطره نمی‌تونم بگم.
‫ولی در این حد می‌گم.
‫هرجا بدن‌تون می‌ره،
‫قلب‌تون هم همون‌جاست. مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫این چیه؟
‫آقای «ایوان» اینو توی سطل پیدا کرده ‫و گفت باید به صاحبـش برگردونیم.
‫روش اسم داره؟
‫نه و چون به یه زبون دیگه‌ست ‫نمی‌تونم بخونمـش.
‫پس چطوری صاحبـش رو پیدا کنیم؟
‫بندازش دور.
‫شاید همون دفترچه باشه.
‫آقای بک همون وکیلـه،
‫از کره تماس گرفت و گفت ‫یه دفترچه رو براش بفرستیم.
‫- من می‌رم. ‫- باشه، خداحافظ.
‫یونگ‌سونگ.
‫دوباره اومد.
‫عمه بوم‌جا، اینجا زندگی می‌کنی؟
‫اومدم به هیون‌وو تبریک بگم.
‫به زودی تیم کیترینگ می‌رسه.
‫بهشون بگم برن سالن اجتماعات؟
‫سلام، بوم‌جا.
‫خدای من، شما هم اینجا بودی.
‫چون خوشحال بودم، ‫کلی هدیه هم خریدم.
‫- تشریف بیارین. ‫- خدای من، هدیه؟
‫مثلاً چی؟
‫ویتامین و مکمل، ماساژور.
‫جایزه‌ی اصلی هم ‫ماشین لباس‌شویی آخرین مدل‌ـه.
‫خدای من، ماشین لباس‌شویی؟
‫- واقعاً؟ ‫- ماشین لباس‌شویی؟
‫خدای من، ما می‌خواستیم ‫ماشین لباس‌شویی‌مون رو عوض کنیم.
‫پول‌دارها اینجوری پول‌شون رو ‫به رخ دیگران می‌کشن؟
‫دوست دارم زندگی بعدیم مثل ایشون باشم.
‫مثل من؟ یعنی چطوری؟
‫هم پول داری، هم خوشگلی.
‫و مهم‌تر از اون سه‌بار ازدواج کردی.
‫بیشتر از همه به این قسمتـش ‫حسودیم می‌شه.
‫نیازی نبود ازدواج‌هام رو بگی.
‫چرا؟
‫هرکسی نمی‌تونه این کار رو بکنه.
‫واقعاً، منم موافقم.
‫من حتی نمی‌تونم لباس‌شوییـم رو عوض کنم ‫چه برسه به شوهرم.
‫جلوی یه مرد مجرد این حرف‌ها رو نزن.
‫راستی، واقعاً نمی‌خوای ازدواج کنی؟
‫می‌تونم با اون معلم مهدکودک آشنات کنم.
‫بانگ‌شیل راست می‌گه. ‫واقعاً خیلی تلاش کرد.
‫حالا یه بار باهاش برو بیرون.
‫بچه‌ها.
‫نباید بذارین خودش تصمیم بگیره.
‫باید مجبورش کنین.
‫باید تحت فشار قرارش بدین.
‫هفته‌ی آینده چطوره؟
‫- یونگ‌سونگ... ‫- ببخشید.
‫سالن اجتماعات کجا بود؟
‫[قرعه‌کشی]
‫[جشن آزادی بک هیون‌وو]
‫تشویق کنین!
‫همگی گوش کنین! ‫دوست دارم از همه‌تون تشکر کنم
‫که در جشن آزادی برادرم شرکت کردین،
‫جشن آزادی بک هیون‌وو!
‫می‌رسیم به بهترین بخش مهمونی.
‫هیون‌وو پنیر توفو رو می‌بره. ‫تشویقـش کنین!
‫بیاین همه باهم ببریم.
‫باشه، یک، دو، سه.
‫چه برش تمیزی شد.
‫- تبریک می‌گم. ‫- ممنون.
‫من بردم!
‫من تلویزیون بردم!
‫جایزه‌ی بعدی ویتامین‌ و مکمل‌ـه.
‫خواهرم، خانم بک می‌سون، ‫برنده رو انتخاب می‌کنه.
‫زود باش بیا جلو.
‫یکی انتخاب کن.
‫شماره‌ی خوش‌شانس....
‫هفده‌ـه!
‫هفده کیه؟
‫- بانگ‌شیل‌ـه! ‫- منم!
‫منم!
‫بانگ‌شیل!
‫تبریک می‌گم.
‫ممنون، هیون‌وو. ‫حالا خوشگل‌تر هم می‌شم.
‫مبارک باشه.
‫- حالا فقط یه جایزه مونده... ‫- دیگه گرسنه نمی‌شم.
‫جایزه‌ای که همه منتظرش بودیم، ‫ماشین لباس‌شویی.
‫خانم هونگ بوم‌جا ‫که همه‌ی این هدایا رو آماده کردن،
‫برنده رو اعلام می‌کنن، تشویق کنین!
‫برنده...
‫شماره‌ی پنج! تبریک می‌گم!
‫کیه؟
‫- چی؟ ‫- خدای من، یونگ‌سونگ‌ـه!
‫یونگ‌سونگ، برنده شدی!
‫یونگ‌سونگ‌ـه!
‫یونگ‌سونگ!
‫شماره‌ی توئه!
‫برنده شدی!
‫- خدای من. ‫- مال شما باشه.
‫چی؟
‫- واقعاً؟ ‫- چرا؟
‫من لازم ندارم ولی شما دارین.
‫- جدی می‌گی؟ ‫- واقعا؟
‫ممنون!
‫[سالن اجتماعات یونگ‌دوری]
‫صبر کن، آقای کیم!
‫بله، بوم‌جا؟
‫چرا انقدر از خودگذشته‌ای؟
‫تو برنده شدی، ‫اون ماشین لباس‌شویی مال توئه.
‫ولی ماشین لباس‌شوییِ خودم مشکلی نداره.
‫لباس‌شوییـت خیلی قدیمی و خرابه، ‫خودم دیدمـش.
‫ولی هنوز کارش رو انجام می‌ده.
‫این لباس‌شویی آخرین مدلـه.
‫هوش مصنوعی داره، ‫ملحفه و کفش هم می‌شوره.
‫که اینطور.
‫«که اینطور»؟
‫باید فرصت‌ها رو قاپ بزنی.
‫هم درمورد لباس‌شویی هم آدم‌ها. ‫چرا از فرصت‌هات استفاده نمی‌کنی؟
‫امروز که از اینجا برم، دیگه برنمی‌گردم.
‫بازم از فرصتی که با من داری ‫استفاده نمی‌کنی؟
‫اگه دیگه هیچ‌وقت منو نبینی چی؟
‫چی جلوم رو گرفته که باز ازدواج نکنم؟
‫می‌خوای دوباره ازدواج کنی؟
‫منظورم این نبود.
‫این حرف رو فقط همین یه بار می‌زنم.
‫من ازت خوشم میاد.
‫نه.
‫بهت علاقه دارم.
‫خب حالا نمی‌خوای کاری بکنی؟
‫برم دیگه برنمی‌گردم.
‫خانم هونگ...
‫یه لحظه صبر کن.
‫باید یه سوالی ازش بپرسم.
‫زود برمی‌گردم داخل.
‫- به‌خاطر اون نمی‌گم. ‫- چی؟
‫- چی شده؟ ‫- خب...
‫اون...
‫اونی که دور گردنتونه...
‫بی‌سیم‌ـه.
‫به بلندگوهای داخل سالن وصل‌ـه.
‫هم درمورد لباس‌شویی هم آدم‌ها.
‫چرا از فرصت‌هات استفاده نمی‌کنی؟
‫امروز که از اینجا برم،
‫دیگه برنمی‌گردم.
‫بازم از فرصتی که با من داری ‫استفاده نمی‌کنی؟
‫اگه دیگه هیچ‌وقت منو نبینی چی؟
‫چی جلوی منو گرفته که باز ازدواج نکنم؟
‫خدای من!
‫چه زن باحالیـه.
‫خدای من.
‫می‌خوای دوباره ازدواج کنی؟
‫احمق‌ـه؟
‫منظورش این نبود.
‫منظورم این نبود.
‫این حرف رو فقط همین یه بار می‌زنم.
‫من ازت خوشم میاد.
‫نه.
‫بهت علاقه دارم.
‫خب حالا نمی‌خوای کاری بکنی؟ ‫برم دیگه برنمی‌گردم.
‫خدای من.
‫اون مایه‌ی آبروریزیِ خانواده‌مونـه.
‫یونگ‌سونگ! جواب عاقلانه بده!
‫عمه بوم‌جا!
‫اشکال نداره!
‫- مهم نیست! ‫- لعنتی.
‫کجا می‌ری؟ نه، صبر کن!
‫نه، باید بازم باهاش دعوا کنی!
‫بیا بازم بهش بگو!
‫برو دنبالـش! زود باش!
‫یونگ‌سونگ!
‫قربان، بک هیون‌وو از کمیته‌ی کارکنان خواسته ‫شغلش رو بهش برگردونن.
‫از اتهام قتل تبرئه شده،
‫پس از لحاظ قانونی نمی‌شه ‫درخواستـش رو رد کرد.
‫خدای من، اون زامبی‌ای چیزیه؟
‫خیلی سمج‌ـه.
‫درسته ولی ما یه مشکل بزرگ‌تر داریم.
‫جلسه‌ی شرکای محدود ‫توی نیویورک برگزار می‌شه.
‫قراره درمورد برکناری رئیس رای‌گیری کنن.
‫درمورد چی حرف می‌زنی؟
‫اگه رئیس نتونه به سهام‌دارها،
‫مدارک مالی ارائه بده ‫یا از مدارک جعلی استفاده کنه،
‫شرکای با مسئولیت محدود می‌تونن ‫رئیس رو برکنار کنن...
‫دقیقاً!
‫کی اون مدارک رو به سهام‌دارها داده؟
‫کار بک هیون‌وو بوده، درسته؟
‫نه، کار ایشون نبوده.
‫نظرت چیه؟ اینو می‌خوام توی مراسم ‫رئیس شدنـم بپوشم.
‫آهان، مراسم رئیس شدن‌تون.
‫چی می‌تونم بگم؟
‫خیلی بهتون میاد.
‫میاد، مگه نه؟
‫باید زودتر جایگاهـم رو پیدا می‌کردم.
‫با بانک تماس بگیر.
‫بگو تراکنش قبلی رو
‫دو برابر کنن و بشه ۴.۲% سی‌دی.
‫یهویی؟
‫وقت ندارم. ‫باید تا می‌تونم سهام بخرم،
‫تا نتونن بیرونـم کنن.
‫خیلی‌خب.
‫یهو ۴.۲% سهام خرید.
‫حتماً هول شده.
‫معلومه، بالاخره داره ‫بودجه‌ی مخفی رو خرج می‌کنه.
‫مدارکی که آقای پیون قرار بود تحویل بده ‫رو پیدا کردیم؟
‫نه، قربان.
‫ولی من یه چیز دیگه به دستـم رسیده.
‫این ثابت می‌کنه اون‌سونگ و آدم‌هاش
‫برای گرفتن کوئینز، ‫یه کلاه‌برداری ۲ هزار میلیاردی انجام دادن.
‫خدای من، کی اینو بهت داده؟
‫آوردیش؟
‫این پول آمریکاست.
‫- همه‌ش همینه. ‫- لعنتی.
‫بس کن دیگه.
‫منظورت چیه؟
‫تمام پولی که از سول‌هی گرفتم رو ‫بهت دادم، همه‌ش همینه.
‫پولی که به خانواده‌ی هونگ دادی چی؟
‫اون مال اوناست.
‫یواس‌بی چی؟
‫داهی اینو بهت داده؟
‫آره.
‫بهت که گفتم.
‫جونم به اون بستگی داره، ‫برای همین قایمـش کردم.
‫جونت به اون بستگی داره؟
‫خدای من، چقدر احمقی.
‫همین باعث مرگـت می‌شه.
‫- چی؟ ‫- خانم مو از دستـت خسته شده.
‫منم چون دوستـت داشتم ‫بهت سخت نگرفتم.
‫مطمئنم می‌دونی چقدر از ‫دخترهای خوشگل متنفره.
‫آروم بگیر.
‫گفتم تکون نخور.
‫- باز کن! ‫- انقدر وول نخور!
‫ای احمق.
‫- هی، گاز بده. ‫- باز کن!
‫انقدر تکون نخور!
‫آروم بگیر!
‫ماشین رو نگه دار!
‫آروم بگیر!
‫ماشین رو نگه دار!
‫بذار داهی بره!
‫سوچول.
‫لعنتی! در رو باز کن!
‫لعنتی.
‫اون چشـه؟
‫موادی چیزی زده؟
‫آره؟
‫مرتیکه عوضی!
‫بهت گفتم ولش کن بره!
‫آروم بگیر!
‫سوچول! فرار کن!
‫می‌خوای بمیری؟
‫سوچول!
‫- نه! ‫- لعنتی.
‫آقای هونگ.
‫تا بلایی سرت نیاوردم برو.
‫باشه؟
‫کتک نخور بدو فرار کن!
‫چرا می‌خوای قهرمان‌بازی دربیاری؟
‫- فرار کن! ‫- تو آروم بگیر!
‫لعنتی.
‫سوچول!
‫بمیر! بمیر!
‫بمیر!
‫- بمیر! ‫- فرار کن!
‫داهی!
‫گون‌یو!
‫اگه در آینده لازم شه از خانواده‌ام ‫محافظت کنم
‫ولی نتونم چی؟
‫از اون روز می‌ترسم.
‫اوه، پسر...
‫بزرگ‌نمایی.
‫تا طرف مقابل احساس غرور کنه ‫و پیش خودش فکر کنه،
‫«اون در حد من نیست.»
‫«من که این بازی رو بردم.»
‫«فکرش رو نمی‌کردم انقدر قوی باشم.»
‫بریم.
‫خدای من.
‫سوچول!
‫باید صبر کنی طرف مقابلت ‫گاردش رو پایین بیاره
‫بعد یه مشت محکم بزنی.
‫بریم، از شر اون دوچرخه خلاص شین.
‫اون دوچرخه رو...
‫چی...
‫چی شده؟
‫سوچول.
‫سوچول، چشم‌هات رو باز کن.
‫سوچول.
‫پلیس؟ ما کنار ریل قطار یونگ‌دوری هستیم.
‫سوچول.
‫چشم‌هات رو باز کن.
‫سوچول.
‫مُرده؟
‫سوچول.
‫نه، سوچول.
‫سوچول.
‫دوستـت دارم، نرو.
‫نه، سوچول.
‫سوچول...
‫منم همین‌طور.
‫بس کن.
‫چرا این کار رو کردی؟
‫معذرت می‌خوام، سوچول...
‫صبر کن، من چرا فرار کردم؟
‫ناسلامتی مدیرعاملـم.
‫واقعاً بامزه‌ست.
‫کی اجازه داده برگرده اینجا؟
‫بهتره ازش بپرسم.
‫باید باهات صحبت کنم.
‫منم همین‌طور.
‫به شغل قبلیـت برگشتی؟
‫آره.
‫چرا؟
‫به خاطر من؟
‫اینجا محل کارمـه.
‫می‌تونستی یه‌جای دیگه کار کنی.
‫تصمیمـش با خودمـه.
‫من معذبـم.
‫راحت نیستم.
‫لطفاً استعفا بده و یه شغل دیگه پیدا کن.
‫من واقعاً نمی‌خوام
‫ببینمت.
‫چرا اینجوری نگاه می‌کنی؟
‫تو منو درمونده و بیچاره رها کردی.
‫فکر کردی حالا که حافظه‌ام رو از دست دادم ‫می‌تونی گولـم بزنی؟
‫آره؟
‫گفته بودی همیشه مرد ایده‌آلت می‌مونم
‫و دوباره عاشقـم می‌شی.
‫خیلی مطمئن بودی.
‫برای همین فکر می‌کردم زود منو بشناسی.
‫عاشقـت بشم؟
‫ولی اشکال نداره.
‫انتظارش رو داشتم.
‫از چیزی که فکر می‌کردم بی‌شرم‌تری.
‫خانواده‌ام بهت قولی چیزی دادن؟
‫چرا انقدر تلاش می‌کنی؟
‫- هه‌این... ‫- اسم منو صدا نزن.
‫شاید قبلاً
‫راحت گول نگاه و صدات رو می‌خوردم
‫ولی الان از این خبرها نیست.
‫دیگه نمی‌خوام ببینمت.
‫چیکار می‌کنی؟
‫این کار رو نکن.
‫- نه... ‫- نمی‌خوام بشنوم.
‫کیفـم رو نگیر.
‫بذار برم.
‫[فرستنده: مرکز درمانی گرون‌والد]
‫هه‌این!
‫سلام، منم گریس.
‫خدای من. ‫واقعاً هیچی یادت نمیاد.
‫منو خیلی دوست داشتی
‫و بیشتر از همه بهم اعتماد داشتی.
‫چی شده؟
‫ببخشید.
‫فکر نکنم انقدر صمیمی بوده باشیم ‫که خودمونی حرف بزنیم و همدیگه رو بغل کنیم.
‫چی شده؟
‫- منم، گریس. ‫- ببخشید.
‫از کجا فهمید؟
‫چی شد؟
‫اگه انقدر حواسـش جمع‌ـه،
‫پس چرا هنوز گول اون‌سونگ رو می‌خوره؟
‫[ایمیل جدید]
‫این چیه؟
‫[دعوت به آکوا، ‫فرستنده: هونگ هه‌این]
‫از طرف خودمـه؟
‫برای خودم دعوت‌نامه فرستادم؟
‫[آکوا]
‫می‌تونین وارد شین.
‫باشه.
‫خانم هونگ وارد شدن.
‫جای به این بزرگی چرا خالیـه؟
‫آقای بک، شما اینجا چیکار می‌کنی؟
‫باید از خودت بپرسم.
‫برام دعوت‌نامه فرستادی.
‫مراسم عروسی
‫هونگ هه‌این، عروس
‫و بک هیون‌وو، داماد رو شروع می‌کنیم.
‫داماد تشریف آوردن.
‫خب...
‫حالت چطوره، هیون‌ووی آینده؟
‫نگو که طلاق گرفتی.
‫بچه داری؟
‫یکی؟ دوتا؟
‫ولی مهم نیست.
‫چون تنها کسی که بهش نیاز داری، ‫هه‌این‌ـه.
‫اشکـش رو درنیار.
‫خوشحالـش کن.
‫هه‌این عزیز آینده.
‫شک دارم این ویدیو رو تماشا کنی ‫ولی اگه می‌کنی،
‫چرا؟
‫خاموش کن و برگرد سرکارت.
‫ازت نمی‌پرسم چیکار می‌کنی ‫چون می‌دونم
‫کارت درسته.
‫همچنان زیبا، سلامت
‫و موفق‌ترین زن دنیایی.
‫البته
‫با وجود هیون‌وو در کنارت.
‫آقای بک هیون‌وو؟
‫بله، خودم هستم.
‫خانم هونگ کل آکواریوم رو رزرو کردن ‫و این گل رو براتون فرستادن.
‫من کل این آکواریوم رو
‫اجاره کردم؟
‫کِی؟
‫حدوداً یه ماه پیش.
‫همین‌طور ۴ سال پیش.
‫خب، پس...
‫می‌گن اینجا بهترین جا برای قرار عاشقانه‌ست،
‫پس چرا انقدر خلوت‌ـه؟
‫خانم هونگ، این روزها...
‫حس می‌کنم کائنات
‫طرف ماست.
‫درسته.
‫که اینطور.
‫پس کائنات نبود.
‫کار تو بود.
‫نمی‌دونستم.
‫نمی‌دونم قضیه چیه ولی من می‌رم.
‫بک هیون‌وو.
‫فقط به خاطر اینکه حافظه‌ام رو از دست دادم،
‫سعی نکن عروسی رو بپیچونی.
‫حالا که حافظه‌ام رو از دست دادم ‫بهترین کار اینه که دوباره لباس عروس بپوشم.
‫من اینو نوشتم؟
‫امکان نداره.
‫می‌خواستم با کسی که بهم بی‌وفایی کرده،
‫دوباره ازدواج کنم؟
‫امکان نداره.
‫راست می‌گی.
‫این کار رو نمی‌کردی.
‫اگه واقعاً بی‌وفایی کرده بودم،
‫این کار رو نمی‌کردی.
‫پس شک کن.
‫مجبور نیستی حرف منو باور کنی
‫ولی حرف اون‌سونگ رو هم باور نکن.
‫هیچ‌کس رو باور نکن، ‫به همه شک داشته باش.
‫اون‌سونگ...
‫هیچ‌وقت ازت محافظت نکرده.
‫اون تو رو از من و خانواده‌ت دور کرده.
‫خوشبختانه، توی ماشین نبودیم.
‫ولی من فکر کردم تو توی ماشینی
‫برای همین سعی کردم ‫شیشه رو بشکونم و دستـم زخمی شد.
‫چیزی شده؟
‫چه خوبه.
‫نگرانـم شدی.
‫یه سوالی دارم.
‫یه لحظه صبر کن.
‫می‌خوام یه لیوان دیگه بخورم، ‫تو هم می‌خوای؟
‫نه، ممنون.
‫[فیلم‌های دیده نشده، تماشا کنید]
‫[دوربین تراست]
‫هه‌این.
‫بریم آمریکا؟
‫- چی؟ ‫- جفت‌مون،
‫خانواده‌هامون رهامون کردن.
‫پس...
‫بیا...
‫از اینجا بریم.
‫می‌تونیم اونجا یه زندگی شاد ‫برای خودمون درست کنیم.
‫مطمئنی خانواده‌ی من رهام کردن؟
‫چی شده؟
‫فکر می‌کنی دروغ می‌گم؟
‫دلیلش این نیست.
‫وقتی سرحال شدی
‫دوباره صحبت می‌کنیم.
‫می‌خواستی یه سوال ازم بپرسی.
‫فکر نکنم نیاز باشه بپرسم.
‫خداحافظ.
‫منشی نا، منم.
‫موبایل قدیمیـم رو گم کردم.
‫پس...
‫می‌شه شماره‌ی آقای بک رو
‫بهم بدی؟
‫آره، بهم پیام بده.
‫[منشی نا: ‫این شماره‌ی مدیر بک‌ـه.]
‫[مدیر بک]
‫آقای بک؟
‫منم، هونگ هه‌این.
‫باید باهات صحبت کنم.
‫کجایی؟
‫باشه، الان میام اونجا.
‫[گیرنده: هه‌این هونگ]
‫برای بک هیون‌وو.
‫احتمالاً وقتی من اتاق عملـم این رو می‌خونی.
‫اگه نتونستم
‫به هوش بیام،
‫این وصیت‌نامه‌ام می‌شه.
‫مثل قبل ازت نمی‌خوام سه سال برام ‫سوگواری کنی.
‫ولی دوست دارم چهار فصل
‫دلت برام تنگ شه
‫و هروقت نوشیدنی می‌خوری یاد من بیفتی.
‫ولی بعد از چهار فصل،
‫منو فراموش کن و به زندگیـت برس.
‫با تمام وجود عشق بورز، ازدواج کن
‫و واسه خودت خانواده درست کن.
‫قول می‌دم حسودیـم نشه.
‫از همین الان حسودیـم شده.
‫درمورد دارایی‌هام،
‫هرطور صلاح می‌دونی خرج‌شون کن.
‫وقتی فهمیدم ممکنه هرلحظه بمیرم،
‫مجبور شدم عجله کنم.
‫اگه عجله‌ای کارهای خیر انجام بدم ‫می‌تونم برم بهشت؟
‫چون می‌خوام توی بهشت دوباره ببینمت.
‫حتی فکر کردن به این موضوع،
‫ناراحتـم می‌کنه.
‫ولی...
‫اگه جراحی موفقیت‌آمیز بود
‫ولی تو رو یادم رفت چی؟
‫اگه مثل غریبه‌ها باهات رفتار کردم چی؟
‫یا بدتر از اون،
‫اگه باهات بدرفتاری کردم چی؟
‫اگه نتونستی تحمل کنی ‫و از دستـم خسته شدی چی؟
‫اون‌موقع چیکار کنم؟
‫حتی اگه این اتفاق افتاد،
‫از دستم کلافه نشو.
‫خسته نشو.
‫بازم دوستـم داشته باش.
‫هیچ‌وقت مرد ایده‌آلـم تغییر نمی‌کنه،
‫پس دوباره عاشقـت می‌شم.
‫گفته بودی همیشه مرد ایده‌آلت می‌مونم
‫و دوباره عاشقـم می‌شی.
‫خیلی مطمئن بودی.
‫برای همین فکر می‌کردم زود منو بشناسی.
‫لطفاً تا اون‌موقع صبور باش.
‫دیگه قرار نیست همدیگه رو ببینیم.
‫همدیگه رو می‌بینیم.
‫چون من تسلیم نمی‌شم.
‫کنارت می‌مونم.
‫و وقتی بالاخره تو رو یادم اومد،
‫بیا دوباره ازدواج کنیم.
‫و هونگ هه‌این،
‫اگه اینو می‌خونی،
‫یعنی جراحی موفقیت‌آمیز بوده ‫و هیچی یادت نمیاد.
‫بذار هیون‌وو رو بهت معرفی کنم.
‫هیون‌وو می‌تونه همه‌چی رو درست کنه.
‫این سینی‌ـه، فقط باید بکشیش بیرون.
‫- ولی خیلی غر می‌زنه. ‫- خانم هونگ.
‫وقتی نوشته گیر کرده، کاغذها رو بردار.
‫چرا لگد می‌زنی؟
‫چون کاغذها گیر کردن.
‫از مانور هایملیخ استفاده کردم. ‫[مانوری که موقع گیر کردن در گلو استفاده می‌شه]
‫لطفاً لگد نزن.
‫فقط منو صدا کن که کمکت کنم.
‫پات درد گرفت؟
‫خب...
‫یکم درد گرفت.
‫یه نگاهی بهش بندازم؟
‫راحت می‌شه گولـش زد.
‫آقای بک، می‌دونستی؟
‫یه راکون توی روف‌گاردن‌مون زندگی می‌کنه.
‫اسمـش یونگ‌سوک‌ـه.
‫یونگ‌سوک.
‫وقتی نوشیدنی می‌خوره خیلی بانمک می‌شه، ‫پس مراقب باش.
‫من به‌جای هونگ هه‌این می‌خورم.
‫اونجا معذبـت کردم؟
‫فکر می‌کردم مُردی.
‫وقتی گریه می‌کنه قلبت به درد میاد،
‫پس اشکـش رو درنیار.
‫وقتی آستین‌هاش رو می‌ده بالا ‫خیلی جذاب می‌شه،
‫پس بازوهاش رو بپوشون.
‫اگه هنوز درست متوجه نشدی،
‫فقط اینو یادت باشه.
‫به خاطر اون بود که
‫نمی‌خواستم حافظه‌ام رو از دست بدم.
‫و حتی اگه از دست دادم،
‫دلیلـش این بود که می‌خواستم ‫به خاطر اون زنده بمونم.
‫بک هیون‌وو کسیـه که
‫می‌خوام تا ابد توی یادم بمونه.
‫از اینکه کنارم بود خیلی خوشحال بودم.
‫عمیقاً دعا می‌کنم
‫که تو هم اون رو
‫کنار خودت داشته باشی.
‫معذرت می‌خوام، هیون‌وو.
‫واقعاً معذرت می‌خوام.
‫[هه‌این]
‫هه‌این!
‫همون‌جا بمون! من میام پیشـت!
‫هیون‌وو.
‫هیون‌وو، معذرت می‌خوام.
‫[بخش پایانی]
‫من آقای یون و خانم هونگ رو ‫توی آلمان زیرنظر داشتم.
‫اول باید بگم، آقای یون خیلی خوب ‫از خانم هونگ مراقبت می‌کرد.
‫اگه سردتـه می‌خوای بریم داخل؟
‫نه، خوبه.
‫از دور یه زوج خوشبخت به نظر می‌رسیدن.
‫ولی نتونستن چشم‌های تیزبینِ منو ‫گول بزنن.
‫نیازی نیست، خودم پاک می‌کنم.
‫هه‌این.
‫نیازی نیست، خودم می‌پوشم.
‫نیازی نیست، خودم می‌تونم راه برم.
‫وقتی یه زن مردی رو دوست داشته باشه،
‫هیچ‌وقت کمکـش رو رد نمی‌کنه.
‫سعی می‌کنه بهش نزدیک شه.
‫ولی خانم هونگ مقاومت می‌کرد.
‫با اینکه حافظه‌ش رو از دست داده ‫ولی قلباً می‌دونه،
‫اون مرد براش جذابیتی نداره.
‫درنتیجه آقای یون،
‫گیر یه عشق یه‌طرفه افتاده،
‫یعنی غریبانه‌ترین نوع عشق.
‫اون با یه عشق غریبانه و یه‌طرفه ‫سر و کار داره.
‫این نتیجه‌ایـه که من بهش رسیدم.
‫پس یعنی به زودی از هم جدا می‌شن؟
‫رابطه‌شون محکوم به فناست.
‫ولی آقای یون ممکنه در مواجهه با حقیقت ‫رفتار خطرناکی از خودش نشون بده.
‫باید مراقب باشیم.
‫ممکنه همه‌مون رو به خطر بندازه.
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫زنده‌ست؟
‫مُرده؟
‫ممنون
‫که همیشه کنارم بودی.
‫مهم نیست چه اتفاقی بیفته...
‫بک هیون‌وو!
‫من ازش محافظت می‌کنم.