‫[قسمت پایانی]
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫| ترجمه از تـارا |
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫هه‌این؟
‫لطفاً پیاده شین، آقا.
‫پیاده شین.
‫مذکر، ۳۵ ساله، جراحت مغزی.
‫هوشیاری نداره.
‫- برین کنار. ‫- بذارین رد شیم.
‫با من ازدواج می‌کنی؟
‫اگه باهم ازدواج کنیم،
‫ممکنه از هویتِ من شوکه شی.
‫احتمالاً خبر نداری
‫ولی خانواده‌ی من خیلی با خانواده‌ی تو ‫فرق دارن.
‫نمی‌تونن انقدر فرق داشته باشن.
‫اشتباه می‌کنی.
‫واقعاً خبر نداری، ‫خانواده‌ی من خیلی فرق دارن.
‫پس ممکنه ارتباط برقرار کردن باهاشون ‫برات سخت و کلافه‌کننده باشه.
‫حتی اگه همه‌چی رو تحمل کنی ‫و احساس تنهایی کنی،
‫بازم نمی‌تونم طرف تو رو بگیرم.
‫داری به خواستگاریِ من
‫جواب منفی می‌دی؟
‫نه.
‫اگه می‌خواستم جواب منفی بدم ‫انقدر طولش نمی‌دادم.
‫فقط همین برام مهمـه.
‫این موضوع ساده‌ای نیست.
‫ولی من مشکلی ندارم.
‫اگه واقعاً مشکلی نداری...
‫می‌خوام باهات ازدواج کنم.
‫می‌خوام باهات زندگی کنم.
‫علائم حیاتیـش چیه؟
‫فشار خون ۱۰ روی ۶.
‫سطح اکسیژن ۹۲ درصد.
‫بیا فرض کنیم ازدواج کردیم.
‫حتی اگه تو طرف منو نگیری،
‫من می‌تونم طرف تو رو بگیرم، درسته؟
‫به‌هرحال اون‌جوری یه تیم می‌شیم.
‫ازدواج یعنی همین.
‫یعنی طرف هم بودن، ‫توی یه قایق بودن.
‫و اگه این قایق واژگون شه ‫پس باهم غرق می‌شیم.
‫و اگه تو زنده بمونی، منم زنده می‌مونم.
‫ازدواج یعنی این.
‫واقعاً؟
‫شاید اینو ندونی،
‫ولی زندگی آسون نیست.
‫من قربانی کلاه‌برداری ملکی بودم.
‫مگه وکیل نیستی؟
‫واقعاً.
‫می‌دونی،
‫کلاه‌بردارهای حرفه‌ای
‫از وکلا باهوش‌ترن.
‫بدجوری گول خوردم.
‫ولی در آینده،
‫بارها پیش میاد
‫که حتی بیشتر از این شوکه شم،
‫مورد ظلم قرار بگیرم
‫و ناراحت شم.
‫ولی اگه تو هم با من
‫توی قایق باشی، خیلی خوشحال می‌شم.
‫حتی اگه لازم باشه آب قایق رو خالی کنیم
‫و تمام شب پارو بزنیم، یه نفر رو دارم
‫که می‌تونم روش حساب کنم.
‫نباید با کسی ازدواج کنیم
‫که همچین حسی بهمون می‌ده؟
‫برای همین،
‫من...
‫امروز ازت خواستگاری می‌کنم.
‫کجاست؟
‫اینجاست؟
‫کجاست؟
‫ببخشید، پسرم...
‫اینجاست...
‫بک هیون‌وو.
‫دکتر.
‫ما دنبال پسرم می‌گردیم، بک هیون‌وو؟
‫بله، پسرم...
‫- چی شده بود؟ ‫- تصادف.
‫- آره، تصادف. ‫- آقای بک؟
‫زنده‌ست؟
‫بله.
‫به کبد و دنده‌هاش آسیب شدیدی ‫وارد شده بود.
‫ممکنه خون‌ریزی داخلی داشته باشه ‫برای همین فعلاً تحت نظره.
‫خدا رو شکر.
‫زنده‌ست.
‫همه‌چی خوبه.
‫عزیزم.
‫دکتر.
‫اون الان کجاست؟
‫اینجاست.
‫- هیون‌وو. ‫- بستری شده.
‫[بک هیون‌وو]
‫به این زودی بیدار شدی؟
‫چه خبره؟
‫کار تو بود؟
‫تو برخلاف میلـم
‫منو آوردی اینجا؟
‫بهت که گفتم ‫برای محافظت ازت هرکاری می‌کنم.
‫برای همین این کار رو کردی؟
‫آره، نمی‌ذارم دوباره گول هیون‌وو رو بخوری ‫و آسیب ببینی.
‫برای همین،
‫باید به زور متوسل می‌شدم.
‫ما الان کجاییـم؟
‫اول جواب منو بده.
‫چرا رفتی بک هیون‌وو رو ببینی؟
‫نمی‌تونی جواب بدی.
‫تا کِی باید درک کنم،
‫صبور باشم
‫و ببخشم؟
‫نمی‌خوام ازت متنفر شم.
‫راستـش، یه دفترچه‌ای دیدم.
‫یه نفر از آلمان برام فرستاده بود. ‫حتماً قبل از جراحی نوشته بودمش.
‫به نظر میومد دست خط خودم باشه
‫ولی جزئیاتـش با چیزهایی که ‫تو بهم گفتی فرق داشت
‫پس می‌خواستم چک کنم.
‫برای همین خواستم بک هیون‌وو رو ببینم.
‫واقعاً؟
‫ولی راستـش،
‫هرکسی ممکنه دست‌خط منو کپی کرده باشه.
‫ثابت نمی‌کنه که خودم نوشته باشمـش.
‫ممکنه همه‌ش الکی باشه.
‫خب؟
‫راست می‌گی.
‫بی‌فکری کردم. ‫باید اول از تو می‌پرسیدم.
‫ببخشید که شک کردم و ناراحتـت کردم. ‫دیگه تکرار نمی‌شه.
‫پس...
‫بیا...
‫بریم خونه.
‫اگه من راست می‌گم
‫و تو بی‌فکری کردی، پس بهم گوش بده.
‫بیا باهم از این کشور بریم و...
‫ازدواج کنیم.
‫قبل از طلوع خورشید یه هلیکوپتر میاد.
‫همه‌چی رو برنامه‌ریزی کردم.
‫فقط باید...
‫دنبالـم بیای.
‫مرکز تجاری چی می‌شه؟ ‫تازه مدیرعامل شدم.
‫یه مدیر حرفه‌ای می‌تونه اونجا رو بگردونه
‫تا خودت برگردی.
‫اشکالی داره؟
‫جوابـم رو بده.
‫باشه، بیا همین‌کار رو بکنم.
‫به خاطر برف و پلاک ثبت نشده،
‫فکر نکنم بیشتر از این بتونم ردش رو بگیرم.
‫حتی پلیس هم نمی‌تونه.
‫- پیداش کردی؟ ‫- اینجا چیکار می‌کنی؟
‫- مگه بستری نبودی؟ ‫- جواب بده!
‫تو دیوانه‌ای.
‫برگرد بیمارستان،
‫باشه؟
‫این وقت شب برای چی اومدی اینجا؟
‫آخه...
‫هیون‌وو باهام تماس گرفت.
‫هه‌این ناپدید شده.
‫- ناپدید؟ ‫- یهو نیست و نابود شده.
‫گفت بهتون نگم و یواشکی دنبالـش بگردم.
‫ولی من فکر کردم بهتره بدونین.
‫به خانم مو بگو
‫هه‌این گم شده.
‫اینجوری سریع‌تر می‌شه پیداش کرد.
‫فکر کنم زیر سر آقای یون باشه.
‫به زودی قراره رئیس شین.
‫می‌ترسم این قضیه مشکل‌ساز شه.
‫باشه، می‌تونی بری.
‫چشم.
‫مدرک دارم.
‫پس یه‌بار دیگه دستـت به هه‌این بخوره،
‫همون‌طور که هیون‌وو رو انداختم زندان، ‫تو رو هم می‌ندازم.
‫سلام.
‫می‌خوام پول‌هایی که توی گاوصندوق دارم رو
‫جا به جا کنم.
‫آقای یون همه‌ی اون پول‌ها رو بردن ‫و به دلار تبدیل کردن.
‫داره راه میفته.
‫قاتل آقای پیون بالاخره حرفـش رو عوض کرد.
‫اسم اون‌سونگ رو نیاورد
‫ولی گفت که یه همدستی داشته.
‫شرط می‌بندم به گوش اون‌سونگ رسیده.
‫احتمالاً برنامه ریخته از کشور خارج شه، نه؟
‫هی.
‫خوابیدی؟
‫هیون‌وو.
‫هیون‌وو!
‫هی.
‫نخوابیدم.
‫خب بگو خواب نیستی ‫یا اگه خوابی حداقل خر و پف کن!
‫از اورژانس بیمارستان فرار کردی، ‫دیگه خودت بفهم چقدر ترسیدم.
‫من نمی‌میرم، نگران نباش.
‫دارم دیوانه می‌شم.
‫هی، من وکیل طلاقـم.
‫می‌دونم.
‫طلاق چیز خوبی نیست ‫ولی تمام موکل‌هام می‌گن
‫برای یه آینده‌ی بهتر می‌خوان طلاق بگیرن.
‫خلاصه، افتخار می‌کنم ‫که به کسایی کمک می‌کنم
‫که می‌خوان آینده‌ی بهتری داشته باشن.
‫- خب؟ ‫- ولی تو فرق داری.
‫تو به خودت اهمیت نمی‌دی.
‫گور خودت رو می‌کنی.
‫- یانگ‌گی... ‫- خودت باش.
‫با صدای آروم و محبت‌آمیز حرف نزن.
‫ممنون که همیشه کنارم بودی.
‫مثل همیشه رفتار کن.
‫تو دوست خوبی هستی.
‫ازم تعریف نکن!
‫واقعاً داری می‌میری؟
‫کجاییـم؟
‫زمین شکارمونـه.
‫- ویلامون اینجاست. ‫- به پلیس زنگ بزنم؟
‫بعد از اینکه رفتم داخل و چک کردم ‫بهت زنگ می‌زنم.
‫اون‌موقع بهشون زنگ بزن.
‫هی.
‫می‌خوای تنها بری؟ هی!
‫[منطقه‌ی حفاظت شده]
‫آخر اون مسیر یه در جانبی‌ـه ‫که می‌رسه به آشپزخونه.
‫وقتی رئیس میومد اینجا
‫از اون در مواد اولیه رو ‫وارد آشپزخونه می‌کردیم.
‫ممنون.
‫راستی، چه خبر شده؟
‫چندتا ماشین اومدن و یه سری چیزها ‫منتقل کردن.
‫که اینطور.
‫نگران نباشین.
‫وقتی آب‌ها از آسیاب افتاد ‫همه‌چی رو براتون توضیح می‌دم.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫پول من کجاست؟ اینجاست؟
‫فکر کردم
‫چون فهمیدی می‌خوام برم،
‫اومدی خداحافظی کنی.
‫اگه بخوای می‌تونی بری ‫ولی پولِ من و اون فایل رو بده.
‫کدوم فایل؟
‫آهان.
‫مدرکی که نشون می‌ده رئیس رو کشتی؟
‫واقعاً نگران بودی لوت بدم؟
‫تو که منو می‌شناسی.
‫همیشه راز نگه‌دار خوبی بودم.
‫ممنون.
‫یه‌چیزی جا گذاشتم.
‫شما برو منم میام.
‫خیلی‌خب.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫- اومدم تو رو ببینم. ‫- اگه کسی ببینتـت چی؟
‫به زودی میام پیشـت، صبور باش.
‫با تاکسی برگرد.
‫مامان.
‫مواظب باش گیر نیفتی.
‫سووان!
‫- سووان! ‫- سووان!
‫سووان!
‫نه!
‫سووان!
‫- سووان! ‫- سووان!
‫- چی شده؟ ‫- یه حادثه‌ای رخ داده!
‫نه!
‫بچه‌ها کجان؟
‫لطفاً همین‌جا بمونین.
‫لطفاً عجله کنین و نجات‌شون بدین!
‫اون‌طرف نرین.
‫- چی شده؟ ‫- چه اتفاقی افتاده؟
‫- چه خبر شده؟ ‫- چی شده؟
‫چرا هنوز اینجایی؟
‫مُرده؟
‫تو قایق رو خراب کردی.
‫خودم دیدم.
‫ولی مامان،
‫فقط درصورتی که همه‌شون بمیرن ‫ما می‌تونیم باهم زندگی کنیم.
‫برای همین به کسی چیزی نگفتم.
‫فکر می‌کردم با این کار
‫زودتر برمی‌گردی پیش من.
‫برای همین منتظر موندم.
‫احتمالاً نمی‌دونی
‫چقدر عذاب‌آوره منتظر کسی باشی ‫که هیچ‌وقت قرار نیست بیاد.
‫راست می‌گی، نمی‌دونم.
‫اگه هه‌این هم اون‌موقع می‌مرد
‫تو اینجوری نقشه‌ی منو خراب نمی‌کردی.
‫تنها پشیمونیـم اینه.
‫پس بگو اون فایل کجاست؟
‫توی کشوی میزم.
‫- رمزش تاریخ تولدتـه. ‫- و پولـم چی؟
‫چیه؟
‫خودت گفتی اون پول برای اینه که ‫از خودم محافظت کنم.
‫گفتی اینجوری عشقـت رو نشون می‌دی!
‫صبر کن.
‫هه‌این.
‫هه‌این!
‫هه‌این. ‫کجا رفت؟
‫چی شده؟
‫چرا صورتـت اینجوریـه؟ چیزیت شده؟
‫من خوبم.
‫به نظر خوب نمیای.
‫به من تکیه کن، باشه؟
‫چیزی نیست.
‫مستقیم برو تا برسی به در اصلی.
‫دوستـم اونجا منتظره.
‫تو زودتر برو، منم میام.
‫منو چی فرض کردی؟
‫قبلاً انقدر خودخواه بودم که کسی که ‫نجاتـم داده رو رها کنم و برم؟
‫اون‌جوری نیست...
‫درضمن من همه‌چی رو می‌دونم.
‫می‌دونم چه ارزشی برام داشتی.
‫پشیمونم که بهت شک کردم.
‫بعداً درست حسابی ازت عذرخواهی می‌کنم.
‫به من تکیه بده.
‫امشب ما توی یه قایقیـم.
‫باهمدیگه می‌ریم.
‫از این طرف!
‫چرا با اونی؟
‫بیا پیش من.
‫اگه بیای،
‫همه‌چی رو فراموش می‌کنم.
‫توافق کردیم باهم بریم!
‫ببخشید
‫ولی این اتفاق نمیفته.
‫حتی وقتی چیزی یادم نمیومد هم ‫ازت خوشم نمیومد و احساس امنیت نمی‌کردم.
‫حالا دلیلـش رو می‌دونم.
‫چرا با من احساس امنیت نمی‌کنی؟
‫بگو چرا از من خوشت نمیاد؟
‫زندگیـم به خاطر تو نابود شده با این‌حال ‫هنوز دارم تمام تلاشم رو می‌کنم! بگو چرا؟
‫اون‌سونگ! بسه دیگه!
‫- همه‌چی تموم شده! ‫- خفه شو! تموم نشده!
‫اشکال نداره.
‫هنوز دیر نشده، هه‌این.
‫بیا بریم، باشه؟
‫به خودت بیا!
‫حتی اگه بمیرم هم نمیام.
‫واقعاً؟
‫حتی اگه بمیری؟
‫واقعاً؟
‫- اون‌سونگ! ‫- فوراً اسلحه رو بیار پایین!
‫وگرنه بهت شلیک می‌کنیم.
‫ببخشید، هه‌این.
‫نمی‌تونم بذارم اینجا بمونی.
‫من...
‫تو رو با خودم می‌برم ‫حتی اگه لازم باشه بکشمـت.
‫نه...
‫آقای بک.
‫آقای بک، چشم‌هات رو باز کن لطفاً.
‫آقای بک، نه!
‫لطفاً بلند شو! لطفاً؟
‫کمک‌مون کنین!
‫هیون‌وو!
‫بک هیون‌وو!
‫می‌بریمش اورژانس بیمارستان سوانح.
‫بهشون خبر بده یه مرد تیر خورده
‫- و باید فوراً جراحی شه. ‫- بله.
‫خونریزیـش بند نمیاد.
‫به بیمارستان خبر بده!
‫فشار خونـش ۸ روی ۵ـه ‫و داره پایین‌تر میاد!
‫آقا، زخم‌تون رو فشار می‌دم.
‫آقای بک.
‫چشم‌هات رو باز کن.
‫باشه؟
‫داریم می‌بریمـت بیمارستان، ‫خوب می‌شی.
‫طاقت بیار.
‫من...
‫خوبـم.
‫گریه نکن.
‫جایی نرو.
‫هیچ‌جا نمی‌رم.
‫منتظر می‌مونم.
‫نگران من نباش.
‫بعد از جراحی می‌بینمت.
‫جایی نمی‌ری، مگه نه؟
‫اگه هیچی یادم نیاد و نشناسمـت چی؟
‫اگه باهات بدرفتاری کنم چی؟
‫اولین بار که نیست، ‫قبلاً هم باهام بدرفتاری کردی.
‫اصلاً مهم نیست.
‫فقط برو جراحی شو
‫و برگرد.
‫حتماً باید برگردی.
‫برمی‌گردم.
‫لطفاً وقتی برگشتم ازم مراقبت کن.
‫دقیقاً همه‌ی اون کارها رو کردم.
‫فراموشـش کردم.
‫مثل غریبه‌ها باهاش رفتار کردم.
‫و خیلی...
‫باهاش بدرفتاری کردم.
‫چیزی شده؟
‫هیاهو شنیدم.
‫- آقای یون اون‌سونگ رو می‌شناسین؟ ‫- بله، چطور؟
‫ایشون فوت کردن.
‫کِی برمی‌گردی، مامان؟
‫مامان!
‫زود برگرد، مامان!
‫من منتظرت می‌مونم!
‫مامان!
‫من منتظر می‌مونم!
‫مامان!
‫نرو.
‫بیداری؟
‫خوابم نمی‌بره.
‫یکم دیگه صبر می‌کنم ‫بعد قرص خواب می‌خورم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫دوران خوشی بودن.
‫موافقم.
‫ولی تازه الان
‫قدرشون رو می‌دونم.
‫بیا بریم بخوابیم.
‫دیگه خوب شدم.
‫انقدر اون ساحل رو دوست داشتیم ‫که هرسال می‌رفتیم اونجا.
‫ولی بعد از اون حادثه
‫دیگه نرفتیم.
‫راست می‌گی.
‫صبر کن.
‫چیه؟
‫شناش هم خیلی خوب بود.
‫راستی، اینجا رو ببین.
‫حتی کمپ تفنگداران دریایی کودکان ‫هم رفته بود.
‫یه بار هم یه بچه‌ای رو از غرق شدن نجات داد.
‫چیه؟
‫فکر کنم
‫این ساحل رو می‌شناسم.
‫آره، همین‌جا بود.
‫صبر کن.
‫چرا نشناختمـش؟
‫منظورت چیه؟
‫- من... ‫- سون‌هوا!
‫بوم‌جون!
‫خبر بد دارم.
‫سلام، عزیزم.
‫خدای من.
‫ببین...
‫ما...
‫پدر و مادر...
‫هیون‌وو هستیم.
‫آهان.
‫ببخشید.
‫معذرت می‌خوام.
‫چی شده؟
‫پلیس گفت
‫اون تیر خورده.
‫آره.
‫به خاطر من.
‫اون به جای من
‫تیر خورد.
‫اشکال نداره، گریه نکن.
‫هیون‌وو...
‫خوب می‌شه.
‫پس گریه نکن.
‫ببخشید...
‫من دوتا پسر داشتم
‫ولی یکی‌شون وقتی بچه بود فوت کرد.
‫فکر می‌کردم چون سعی کرده ‫هه‌این رو نجات بده فوت کرده.
‫تقصیر اون نبود
‫ولی من به خاطر این موضوع ‫ازش رنجیده بودم.
‫خیلی حقیر
‫و احمق بودم.
‫یادته اون دفعه چی بهم گفتی؟
‫گفتی وقتی هیون‌وو کمپ تفنگداران دریایی ‫می‌رفت یه بچه رو نجات داد.
‫آره، گفتم.
‫یه قایق دچار نقص فنی شد
‫و اون یه دختربچه رو نجات داد...
‫تاریخ و جای اون عکس برام آشنا بود.
‫برای همین به نظرم عجیب بود.
‫بخیه می‌زنم.
‫فشار خونـش داره افت می‌کنه.
‫- ایست قلبی! ‫- دستگاه شوک رو بیار.
‫- اپی‌نفرین تزریق کن. ‫- باشه.
‫مطمئنم همون ساحل‌ بود.
‫اون‌طرف نرین.
‫- چی شده؟ ‫- زود باشین!
‫- چی شده؟ ‫- چه اتفاقی افتاده؟
‫هه‌این!
‫اوناهاش! اونجاست!
‫قایق رو بچرخون!
‫بچرخون!
‫هیون‌وو بود که...
‫هه‌این رو نجات داد.
‫سووان...
‫نه، سووان...
‫سووان، خواهش می‌کنم!
‫پسر بیچاره‌ی من!
‫باورنکردنیـه.
‫به این می‌گن سرنوشت درهم تنیده.
‫موافقم.
‫انقدر غرق سوگواری خودم بودم
‫که درد هه‌این رو نفهمیدم.
‫هیچ‌وقت به اینکه کی ممکنه ‫نجاتـش داده باشه فکر نکرده بودم.
‫نمی‌دونستم کسی که نجاتـش داده
‫تمام این مدت کنارمون بوده.
‫من ازش متنفر بودم، ناراحتـش کردم ‫و خیلی اذیتـش کردم.
‫همه‌ی این کارها رو کردم.
‫گذشته‌ها گذشته.
‫بیا گذشته‌ها رو فراموش کنیم.
‫بیا الان...
‫دعا کنیم
‫که هیون‌وو
‫از این عمل جون سالم به در ببره.
‫و...
‫وقتی حالش خوب شد
‫باید سپاس‌گزار باشیم.
‫درسته.
‫همین‌کار رو می‌کنم.
‫[یون اون‌سونگ]
‫خانم، باورم نمی‌شه ‫همچین اتفاق غم‌انگیزی افتاده.
‫سهام اون‌سونگ چقدر بود؟
‫ایشون ۱۵.۹% سهام داشتن.
‫فوراً به من منتقل‌شون کن.
‫ببخشید؟
‫همین الان تاییدش کردم.
‫پسرم مُرده پس یعنی تمام سهامـش ‫مال منـه.
‫بله، خانم.
‫درضمن...
‫با بودجه‌ی مخفی ‫چقدر دیگه می‌تونم سهام بخرم؟
‫می‌تونین ۷% خریداری کنین.
‫ولی شرکت سرمایه‌گذاری پیون ‫باهامون همکاری می‌کنه؟
‫اونا هدف‌شون چیه؟
‫می‌خوان گروه کوئینز رو نابود کنن، ‫همه‌چی رو بفروشن
‫و سودشون رو بردارن و برن.
‫بهشون بگو یه سال دیگه همه‌چی رو می‌فروشیم
‫و بهشون اجازه می‌دیم برن.
‫این‌جوری مخالفت نمی‌کنن.
‫بله، خانم.
‫تمام این مشکلات رو اون‌سونگ ایجاد کرد.
‫هیچ کاری با من ندارن،
‫پس نمی‌تونن جلوی رئیس شدنـم رو بگیرن.
‫بله، درسته.
‫مراسم رئیس شدنـم
‫باشکوه برگزار می‌شه.
‫تونستیم زخم رو بخیه بزنیم.
‫خون زیادی از دست داده بود
‫و از قبل شکستگی دنده هم داشت.
‫چون عمل حساسی بود طول کشید.
‫ولی آقای بک از پس این جراحی براومد.
‫البته هنوز هوشیاریـش رو به دست نیاورده.
‫باید تحت نظر باشه.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫خدا رو شکر.
‫- بهتره شما برین. ‫- نه، می‌مونیم.
‫- هیون‌وو. ‫- نه بابا.
‫ممنون.
‫پس بگو اون فایل کجاست؟
‫توی کشوی میزم.
‫رمزش تاریخ تولدتـه.
‫زود باش.
‫چرا هنوز به هوش نیومدی؟
‫نمی‌بینی من منتظرتـم؟
‫خیلی نگران بودم.
‫دلـم هم برات تنگ شده بود.
‫من معذبـم.
‫راحت نیستم.
‫لطفاً استعفا بده و یه شغل دیگه پیدا کن.
‫من واقعاً نمی‌خوام
‫ببینمت.
‫چرا اینجوری نگاه می‌کنی؟
‫تو منو درمونده و بیچاره رها کردی.
‫فکر کردی حالا که حافظه‌ام رو از دست دادم
‫می‌تونی گولـم بزنی؟
‫آره؟
‫هنوز ازت عذرخواهی نکردم.
‫حافظه‌ام کامل برنگشته
‫ولی فکر کنم بدونم چرا
‫هروقت می‌دیدمـت قلبـم درد می‌گرفت.
‫الان می‌فهمم چرا همه‌ش دنبال بهونه بودم
‫که ببینمت.
‫گذشته مهم نیست.
‫مهم اینه که الان دوباره پیش همیـم.
‫پس لطفاً بیدار شو.
‫به حرف‌هام گوش بده...
‫و بگو همه‌چی خوبه.
‫منم الان خیلی نگرانـم...
‫و دلـم برات تنگ شده.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫توی ۲۴ ساعت گذشته یا حتی بیشتر، ‫فقط آب خوردم.
‫جدی می‌گم، هیچی نخوردم.
‫و نخوابیدم.
‫فقط وایستا و تماشا کن.
‫تا وقتی به هوش بیای ‫همین روند رو ادامه می‌دم.
‫برای نجات دادنِ من خودت رو فدا کردی
‫و هنوز هوشیاریـت رو به دست نیاوردی.
‫پس چطوری می‌تونم بخورم یا بخوابم؟
‫یادت که نرفته، مگه نه؟
‫هنوز باید درمان شم، باید مراقب خودم باشم.
‫ممکنه زیادی به خودم فشار بیارم
‫و منم از هوش برم.
‫الانم یکم سرگیجه دارم
‫از بس که گریه کردم.
‫بازم به هوش نمیای؟
‫هیون‌وو، به هوش اومدی؟
‫آقای بک.
‫آفرین.
‫آفرین، خیلی ممنونم.
‫هه‌این.
‫نه.
‫سعی نکن حرف بزنی.
‫صبر کن، دکتر رو خبر می‌کنم.
‫تو حالت خوبه؟
‫بس کن.
‫باعث می‌شی حس بدتری پیدا کنم.
‫چرا هنوز نگران منی
‫وقتی خودت نزدیک بود بمیری؟
‫من خوبم.
‫ببین.
‫واقعاً معذرت می‌خوام
‫که نتونستم بشناسمـت.
‫همه‌چی رو فراموش کرده بودم
‫و فقط حرف‌های تند بهت زدم.
‫منم همین‌طور.
‫منم فراموش کرده بودم.
‫فراموش کرده بودم چقدر دوستـت دارم.
‫فراموش کرده بودم بهت قول دادم
‫توی بالا و پایین‌های زندگی
‫کنارت باشم.
‫همه‌چی رو فراموش کرده بودم.
‫باعث عذابـت شدم.
‫معذرت می‌خوام
‫و دوستـت دارم.
‫ازت ممنونم.
‫گریه نکن.
‫هیون‌وو.
‫خدای من، هیون‌وو.
‫- پسرم. ‫- هیون‌وو به هوش اومده!
‫پسرم.
‫به هوش اومده؟
‫- هیون‌وو. ‫- حالت خوبه؟
‫خوبه.
‫حرف هم زد.
‫- حرف زد؟ ‫- آره.
‫چی گفت؟
‫گفت «دوستـت دارم».
‫هیون‌وو.
‫منم دوستـت دارم.
‫منم دوستـت دارم، هیون‌وو.
‫نه.
‫به هه‌این گفت.
‫به‌هرحال من دوستـت دارم، هیون‌وو.
‫- بابا. ‫- اون هنوز خوب نشده.
‫هنوز درد داره.
‫نباید بغلـش کنی.
‫دوستـت دارم.
‫- دکتر. ‫- آفرین.
‫هیون‌وو.
‫آفرین.
‫خدای من.
‫تیراندازی توی کُره؟
‫نمی‌دونم این شرکت‌ـه
‫یا صحنه‌ی فیلم‌برداری.
‫خیلی گیج شدم.
‫به نظر من بیشتر شبیه دراماهای تاریخی‌ـه.
‫- منظورت چیه؟ ‫- به عنوان کسی که تاریخ خونده،
‫اینو جنگ برای تصاحب تاج و تخت می‌بینم.
‫همدیگه رو می‌کشن و حمام خون راه می‌ندازن.
‫اشتباه می‌کنی.
‫این سبک ملودرام‌ـه.
‫مثل «شوالیه‌ی شب».
‫- اون که ملودرام نیست. ‫- چرا، هست.
‫بتمن برای محافظت از عشقـش
‫و شهر مورد علاقه‌ش
‫خودش رو به آب و آتش می‌زنه.
‫یا حتی «تایتانیک».
‫جک به خاطر زنی که دوستـش داشت
‫خودش رو فدا کرد...
‫ولش کن.
‫برام مهم نیست.
‫فکر می‌کنین آخرش چی می‌شه؟
‫خانواده‌ی کوئینز تاج و تخت رو پس می‌گیرن؟
‫چیه؟ نگرانی؟
‫امیدوارم ارتباطـت رو با آقای هونگ سوچول ‫حفظ کرده باشی.
‫الان خیلی دیر شده؟
‫معلومه.
‫به‌هرحال من یاد گرفتم
‫اسم‌های انتزاعی مثل عشق، دوستی،
‫تعهد و وفاداری،
‫ممکنه با چشم قابل دیدن نباشن
‫ولی قطعاً وجود دارن
‫و قدرتمندترین چیزها هستن.
‫دفعه‌ی پیش انقدر هیاهو بود ‫که نتونستم باهاتون احوال‌پرسی کنم.
‫من دوست هیون‌وو هستم.
‫کیم یانگ‌گی.
‫- می‌دونم. ‫- واقعاً؟
‫توی دفترچه‌ش
‫خیلی خلاصه درمورد اطرافیانـش نوشته بود.
‫آهان.
‫چی نوشته بود؟
‫نوشته بود شما وکیل طلاقـش بودین.
‫که اینطور.
‫پس دیگه نمی‌شه از زیرش در رفت.
‫بله، من وکیلـش بودم
‫ولی زیاد ازش دفاع نکردم ‫و بیشتر باهاش دعوا می‌کردم.
‫سعی کردم منصرفـش کنم
‫که ازتون طلاق نگیره.
‫که اینطور.
‫راستی،
‫- ما چرا طلاق گرفتیم؟ ‫- چی؟
‫حس می‌کنم شما بهتر از همه می‌دونین.
‫خب...
‫به‌خاطر برنامه‌های شلوغتـون از هم دور شدین ‫و تصمیم گرفتین دوست بمونین...
‫با اینکه توی یه خونه زندگی می‌کردیم؟
‫واقعاً.
‫ولی فکر نکنم دلیلـش دیگه اهمیتی داشته باشه.
‫چی؟
‫کند و کاو گذشته فایده‌ای نداره.
‫فکر کنم بهتره الان نگران مردی باشین
‫که عشق کورش کرده
‫و به خاطر شما جونـش رو به خطر انداخت.
‫شما دوست خوبی هستین.
‫خدای من، ممنونم.
‫حتی خودم هم نمی‌دونستم ‫انقدر دوست خوبی هستم.
‫ولی همیشه توی موقعیت‌های سخت ‫حقیقت برملا می‌شه.
‫شرط می‌بندم اونم همین حس رو داشته.
‫انگار بالاخره فهمیده
‫چقدر شما رو دوست داره.
‫ازم تعریف نکن!
‫واقعاً داری می‌میری؟
‫تو هیچی نمی‌دونی.
‫من به خاطر خوشحالیِ خودم...
‫دارم می‌رم اونجا.
‫اگه اتفاقی براش بیفته
‫یا بلایی سرش بیاد
‫نمی‌تونم خودم رو ببخشم.
‫نمی‌شه آینده رو پیش‌بینی کرد.
‫قبلاً نمی‌تونستی تحملـش کنی
‫ولی الان عاشق و دلباخته‌ای.
‫راست می‌گی.
‫کی فکرش رو می‌کرد.
‫هی، هه‌این.
‫اگه نمی‌خوای بعداً پشیمون شی،
‫هیون‌وو رو ول نکن.
‫نزدیک بوده کاغذ رو پاره کنم.
‫معلومه عجله داشتم.
‫وقتی زندگیـم در خطر بوده ‫باید تمرکزم رو می‌ذاشتم روی جراحی.
‫کِی وقت کردم نگران هیون‌وو باشم؟
‫ولی بازم...
‫می‌فهمم چرا نگران بودم.
‫درک می‌کنم.
‫نمی‌ذارم ولم کنی، من هنوز اینجام.
‫کِی اینو نوشته؟
‫عجب حیله‌گری‌ـه...
‫آقای بک.
‫بیدار شو.
‫یه سوءتفاهمی پیش اومده.
‫من اینو ننوشتم.
‫هونگ هه‌اینِ قبلی
‫اینو با عجله نوشته.
‫پس چرا جوابِ منو دادی؟
‫چی؟ خندیدی؟
‫دیدم خندیدی، زودباش چشم‌هات رو باز کن.
‫هی، چی شده؟
‫آقای بک.
‫چرا انقدر حیله‌گری؟
‫کی بهت یاد داده؟
‫منو نخندون، دردم می‌گیره.
‫پس نخند و جوابـم رو بده.
‫بهتر نیست بریم خونه؟
‫آره، فکر کنم.
‫عزیزم.
‫چی شده؟
‫بریم یه چیزی بخوریم.
‫- من همین الان ساندویچ خوردم. ‫- اون که خوراکی‌ـه.
‫- غذا نیست. ‫- درسته.
‫ولی کیفـم اونجاست.
‫- همون کیف آبیـه که کنار تختـه. ‫- هی.
‫کیفـت نباید برات مهم باشه.
‫الان فضا عاشقانه‌ست.
‫بیاین بریم.
‫چطوره بریم نزدیک «نام‌هانسان‌سونگ»
‫- خورشت ماهی تند بخوریم؟ ‫- من پایه‌ام!
‫- نوشیدنی هم بخوریم؟ ‫- عالیـه!
‫خیلی دور نیست؟
‫خدای من.
‫بازم نزدیک پایتخت‌ـه.
‫زود باش!
‫همیشه به خاطر اون دوتا مرغ عشق،
‫خارج از شهر غذا می‌خوردیم.
‫خدای من.
‫کار خوبی می‌کردین.
‫آدرس بیمارستان رو بهمون بده.
‫کار خاصی که نمی‌تونیم بکنیم ‫حداقل براشون یکم خوراکی بفرستیم.
‫- غذای بیمارستان خوب نیست. ‫- موافقم.
‫خود خانم هونگ هنوز خوبِ خوب نشده.
‫اگه درحین مراقبت از هیون‌وو ‫دوباره مریض شه چی؟
‫من هنوزم حسودیـم می‌شه.
‫داره از مردی مراقبت می‌کنه ‫که به‌خاطرش تیر خورده.
‫درضمن، هیون‌وو خیلی هم خوش‌قیافه‌ست.
‫اینا که مهم نیست، ‫اون هیون‌وو رو فراموش کرده.
‫انگار تازه باهاش آشنا شده. ‫واقعاً حسودیـت می‌شه؟
‫این بهترین بخششـه.
‫- چی؟ ‫- فرقی نمی‌کنه
‫سه سال با شوهرت باشی یا سی سال،
‫می‌دونی کِی از همیشه خوشحال‌تر بودی؟
‫وقتی تازه باهم آشنا شدین.
‫کِی از همیشه خوشتیپ‌تر بوده؟
‫وقتی هنوز نمی‌شناختیـش!
‫بهترین موقع وقتیـه که باهم غریبه بودین!
‫حتماً چون حافظه‌ام رو از دست دادم ‫منو احمق فرض کردی.
‫منظورت چیه؟
‫پس بذار
‫چیزی که گفتی رو دوباره مرور کنم.
‫نه تنها...
‫خوشتیپـی و صدای قشنگی داری،
‫شاگرد اول دانشگاه حقوق هم بودی.
‫حتی بچه که بودی ‫قهرمان بوکس هم شدی.
‫بعد عضو کمپ تفنگداران دریایی...
‫بخوایم دقیق بگیم، عضو گارد ویژه بودم.
‫دقیقاً، یعنی تو ادعا می‌کنی همچین
‫آدم بی‌نقصی هستی.
‫منو نگاه کن، آقای بک.
‫دارم نگاه‌ت می‌کنم.
‫می‌فهمم که می‌خوای منو تحت‌تاثیر قرار بدی
‫ولی داری زیادی تلاش می‌کنی. ‫زیادی بی‌نقصی.
‫یعنی... انقدر بی‌نقصـم؟
‫معلومه، تمام ویژگی‌هایی که ‫دوست دارم رو داری.
‫واقعاً؟ همه‌ی ویژگی‌هام رو دوست داری؟
‫می‌فهمم که منو دوست داری ‫و می‌خوای یه بار دیگه دلـم رو به دست بیاری
‫ولی باید درمورد خودت صادق باشی.
‫بزرگ‌نمایی نکن و حقیقت رو بگو.
‫حقیقت رو گفتم.
‫راستـش رو بگو. ‫هیچ‌وقت قهرمان بوکس نشدی، درسته؟
‫چی؟
‫حتی از مدل خندیدنـت هم خوشم میاد.
‫تو خیلی درمورد من اطلاعات داری.
‫عادلانه نیست که من هیچی یادم نمیاد.
‫پدر، منم.
‫آخر منو بخشیدی؟
‫معذرت می‌خوام.
‫پدر، ما سه‌تا بالاخره دورهم جمع شدیم.
‫دیگه نگران نباش.
‫حالا که دوباره متحد شدیم ‫چیزی که مال ماست رو پس می‌گیریم.
‫انتقامـت رو می‌گیریم.
‫اگه اینجا رو نگاه کنین،
‫اون ۷ درصد دیگه از یه سرمایه‌گذار مستقل ‫خریداری کرده.
‫یعنی سهامـش می‌شه ۴۵.۱ درصد؟
‫سهام مسدود ما ۳۹.۳ درصده.
‫شرکت سرمایه‌گذاری پیون ‫همچنان طرف اون رو می‌گیره؟
‫با چیزی که توی نیویورک دیدم، احتمالاً.
‫هدف اونا اینه که شرکت رو بفروشن
‫و هرچه سریع‌تر و بدون هیچ هیاهویی ‫پول‌شون رو بردارن و برن.
‫- سول‌هی این موقعیت رو براشون فراهم می‌کنه. ‫- پس از نظر قانونی حریف نمی‌شیم.
‫اون بزرگ‌ترین سهام‌داره.
‫اون ۱۳.۳ درصد از این سهام رو ‫با بودجه‌ی مخفی خریداری کرده.
‫بودجه‌ی مخفی غیرقانونی‌ـه
‫و باید به دولت برگردونده شه.
‫برای باطل کردن این سهام ‫اقدام قانونی می‌کنم.
‫هی!
‫منظورت چیه؟ چرا باید خودمون رو تحویل بدیم؟
‫هی، من سهم خودم رو انجام دادم.
‫هیون‌وو گفت خانم هونگ ‫این آهنگ‌ها رو دوست داره.
‫فکر نکنم با گوش دادن به این آهنگ‌ها ‫چیزی یادش بیاد.
‫فیلم و سریال زیاد دیده.
‫هرکاری در توانشـه انجام می‌ده.
‫درضمن یه بسته از آلمان می‌رسه.
‫حواستون باشه حتماً به دستـش برسه.
‫چرا باید این کار رو بکنم؟
‫از آلمان اومده.
‫بده‌ش به من، آقای یون می‌خوان ‫تمام نامه‌های خانم هونگ رو چک کنن.
‫اینا برای آقای یون‌ـه؟
‫من می‌برم.
‫الان دارم می‌رم پیش‌شون.
‫من پیام‌رسان عشق‌شون بودم.
‫به نظرم گناه‌هام رو جبران کردم.
‫نشنیدی چی شده؟
‫اگه بخوان سهام مسدود شده‌شون رو پس بگیرن،
‫باید ثابت کنن همه‌چی زیر سر سول‌هی بوده.
‫ما شاهدیم.
‫پس تو خودت رو تحویل بده.
‫- گریس. ‫- هی.
‫بی‌فایده‌ترین کار اینه که ‫تو هم خودت رو با یکی دیگه بدبخت کنی.
‫بذار حداقل من بمونم برات غصه بخورم.
‫گریس، من نمی‌خوام مثل اون‌سونگ زندگی کنم.
‫دلت براش نمی‌سوزه؟
‫کل زندگیـش برای عشق خودش رو ‫به آب و آتش زد ولی هیچ‌وقت بهش نرسید.
‫موقع مرگ کسی کنارش بود؟
‫من می‌خوام یه زندگی صادقانه رو شروع کنم.
‫بدون هیچ رازی.
‫بدون هیچ احساس گناهی.
‫بدون هیچ پشیمونی‌ای.
‫می‌خوام...
‫عشق بدم
‫و عشق بگیرم.
‫هی.
‫فکر می‌کنی بعد از زندان ‫اونا باز هم قبولـت می‌کنن؟
‫کی می‌ره زندان؟
‫[پرورشگاه همیشه بهار]
‫جواب منو بده.
‫تو هیچ‌جا نمی‌ری.
‫هیچ‌کار احمقانه‌ای نکن.
‫اینجا اولین جاییـه که همدیگه رو دیدیم.
‫چیز زیادی یادم نمیاد، خیلی بچه بودم.
‫واقعاً اینجا حوصله‌ام سر می‌رفت.
‫بقیه‌ی بچه‌ها امید داشتن ‫و منتظر مادرشون بودن
‫که بیاد دنبال‌شون.
‫ولی من هیچکی رو نداشتم که منتظرش باشم.
‫مادر و پدرم هیچ‌وقت نامه یا یادداشتی ‫برام نذاشته بودن.
‫منو همین‌جوری توی جعبه‌ی سیب ‫وسط زمستون رها کرده بودن.
‫مشخصاً قصد برگشت نداشتن.
‫بعد یه روز، سر و کله‌ی تو پیدا شد.
‫چندماه یه بار میومدی و من منتظرت می‌موندم.
‫پس اولین بار اون‌موقع بهم علاقه‌مند شدی؟
‫نخیر، به خاطر این بود که فقط وقتی تو میومدی ‫از اونا بهمون می‌دادن.
‫کیک توت‌فرنگی.
‫داهی، صبر کن.
‫پس یعنی
‫من اولین عشقـت بودم؟
‫- درسته؟ ‫- من منتظر کیک بودم.
‫درضمن...
‫نمی‌دونم اینو یادته یا نه
‫ولی مال تو بود.
‫واقعاً؟
‫و تو این همه سال نگه‌ش داشتی
‫به عنوان نمادی از
‫عشق‌مون؟
‫این نشونه‌ی سرنوشت بی‌پایانِ ماست.
‫احمق.
‫به زور ازت گرفتمـش.
‫واقعاً این عروسک رو دوست داشتم.
‫وقتی همراهـم بود،
‫حس می‌کردم یه بچه پولدارم ‫که پدر و مادر داره.
‫خیلی نرم بود.
‫حسـش رو دوست داشتم.
‫باعث می‌شد توی سرما هم سریع خوابم ببره.
‫برای همین می‌خواستم ازت تشکر کنم.
‫ولی دیگه خبری نشد.
‫تو هیچ‌وقت برنگشتی.
‫پس منتظر من بودی؟
‫معلومه.
‫رئیس بازم کیک توت‌فرنگی برامون آورد
‫ولی دیگه خوشمزه نبود.
‫چون من منتظر تو بودم.
‫من مدت زیادی منتظرت موندم،
‫پس حالا نوبت توئه.
‫من برمی‌گردم.
‫باید این بار رو از روی دوشـم بردارم.
‫داهی.
‫نه.
‫لطفاً مراقب گون‌یو باش.
‫قول می‌دم وقتی برگشتم
‫دیگه تا ابد خوب باشم.
‫زن وفادار و مهربونی می‌شم.
‫چرت و پرت نگو.
‫فکر کردی می‌ذارم این کار رو بکنی؟
‫من بهترین وکیل‌های کشور رو ‫استخدام می‌کنم.
‫اگه لازم باشه همه‌ی پول‌هام رو خرج می‌کنم.
‫من باهات خداحافظی نمی‌کنم!
‫نمی‌خوام.
‫سوچول، خواهش می‌کنم.
‫دیگه حرف نزن.
‫[دادگاه]
‫اون‌سونگ، پسر مرحوم متهم،
‫از طریق شرکت صوری ۹۰۰ میلیارد وون رو ‫پول‌شویی کرده
‫و با اون بودجه سهام گروه کوئینز رو ‫خریداری کرده.
‫بعد از مرگ سهام آقای یون به متهم رسیده
‫و متهم هم با باقی اون بودجه ‫سهام بیشتری خریداری کرده.
‫درمجموع با اون بودجه ۱۳.۳ درصد ‫سهام خریداری شده.
‫موکل‌های من برای باطل شدن ۱۳.۳% سهام ‫که متهم به صورت غیرقانونی خریداری کرده،
‫شکایت کردن.
‫وکیل متهم می‌تونه پاسخ بده.
‫سهام و پولی که متعلق به پسر موکل من بوده
‫از طریق قانون وراثت و به صورت قانونی
‫به موکل من رسیده.
‫از مرگ پسرشون هنوز یک ماه هم نگذشته.
‫شکایت از ایشون برای گرفتن کنترل شرکت
‫زمانی که هنوز عزادار هستن ‫اصلاً کار انسانی‌ای نیست.
‫متهم، خانم مو، برای تصاحب گروه کوئینز
‫یک کلاه‌برداری ۲ هزار میلیاردی انجام دادن.
‫مردم رو تشویق کردن یه زمین مشکل‌دار بخرن.
‫به محض اینکه ساخت و ساز شروع شه،
‫مشکل گرفتن مجوز ‫به خاطر محدودیت‌های ارتفاعی رو
‫به گوش سرمایه‌گذارها می‌رسونیم.
‫ایشون با پنج برابر نشون دادن سود ‫موفق شدن شاکی‌ها رو متقاعد کنن
‫در این کلاه‌برداری سرمایه‌گذاری کنن.
‫درضمن یه قرارداد دوگانه بستن
‫تا وانمود کنن شاکی‌ها پشت این قضیه بودن.
‫درنتیجه، صاحبین زمین‌ها علیه شاکی‌ها ‫شکایت کردن.
‫می‌خوام مدارک مربوطه رو ارائه بدم، ‫گزارش اقداماتی که
‫برای جابه‌جایی مرکز نظامی انجام شده، ‫برنامه‌ی خرید زمین،
‫و مدرکی که ثابت می‌کنه ‫سود تجارت دست‌کاری شده.
‫تمام این اتهامات
‫به آقای یون اون‌سونگ مربوط می‌شه، ‫یعنی پسر مرحوم متهم.
‫ایشون هیچ ارتباطی با این مسائل نداشتن ‫و هیچ مدرکی هم وجود نداره.
‫عالی‌جناب.
‫من و پسرم ۲۰ سال از هم دور بودیم.
‫پس از کجا باید می‌دونستم
‫اون این نقشه‌ها رو ریخته؟
‫لطفاً درک کنین که من هنوز ‫به‌خاطر از دست دادن پسرم
‫عزادار هستم
‫و نمی‌تونم بیشتر از این توضیح بدم.
‫می‌خوام شاهدی رو به جایگاه بیارم ‫که ثابت می‌کنن ایشون دروغ می‌گن.
‫همون‌طور که متهم ازم خواسته بود
‫هویتـم رو مخفی کردم ‫و با هونگ سوچول ازدواج کردم.
‫اطلاعات درون خانوادگی رو به متهم می‌دادم،
‫یون اون‌سونگ رو به هونگ سوچول معرفی کردم
‫و همسرم رو تشویق کردم ‫توی این کلاه‌برداری سرمایه‌گذاری کنه.
‫مدرکی دارین که ثابت کنه متهم
‫این دستورها رو بهتون داده؟
‫من...
‫مدرکی ندارم.
‫من و متهم به ندرت همدیگه رو می‌دیدیم
‫چون ایشون خیلی محتاط بودن.
‫دستورهاشون رو از طریق دیگران ‫به من می‌رسوندن.
‫شاهد درحال حاضر به جرم کلاه‌برداری ‫تحت بررسی هستن.
‫لطفاً اینو درنظر داشته باشین ‫که ممکنه برای تخفیف در حکم،
‫شهادت دروغ بدن، عالی‌جناب.
‫متهم، صحبت‌های پایانی‌تون رو می‌شنویم.
‫عالی‌جناب، وقتی پسرم رو از دست دادم ‫دیگه چی می‌تونم از زندگی بخوام؟
‫رئیس مرحوم خودش این شرکت رو ‫سپرد به من
‫چون به خانواده‌ی خودش اعتماد نداشت.
‫اون از من خواست
‫از شرکت محافظت کنم
‫و منم فقط همین قصد رو دارم.
‫عالی‌جناب.
‫می‌خوام از خانم هونگ هه‌این،
‫یکی از شاکی‌ها درخواست کنم ‫صحبت‌های پایانی‌شون رو انجام بدن.
‫می‌تونن صحبت کنن.
‫سه هفته پیش،
‫پسر متهم منو دزدید و زندانی کرد.
‫همون‌جا مکالمه‌ی این دو نفر رو شنیدم.
‫مدرکی که نشون می‌ده رئیس رو کشتی؟
‫اگه هه‌این هم اون‌موقع می‌مرد
‫تو اینجوری نقشه‌ی منو خراب نمی‌کردی.
‫تنها پشیمونیـم اینه.
‫اونجا بود که فهمیدم ‫حادثه‌ی قایق ۲۵ سال پیش
‫و مرگ پدربزرگـم همه کار متهم بوده.
‫خدای من.
‫چطور جرئت کردی؟
‫هه‌این، چی می‌گی؟
‫من بی‌گناهـم، عالی‌جناب.
‫عالی‌جناب، شاکی همین‌ تازگی‌ها ‫جراحی مغز داشتن.
‫- هیچ مدرکی وجود نداره... ‫- وجود داره.
‫این مدرک ادعای خانم هونگ هه‌این رو ‫ثابت می‌کنه.
‫عالی‌جناب، این مدرک قبلاً ارائه نشده بود.
‫خودتون مدرک خواستین.
‫می‌پذیرم.
‫صبر کن، اون...
‫چطوری...
‫خدایا، من دیگه نمی‌دونم.
‫همینه؟
‫یه کپی ازش گرفتم
‫و گذاشتمـش سرجاش.
‫نمی‌فهمه عوضـش کردیم.
‫عالی‌جناب! صبر کنین. ‫لطفاً ویدیو رو پخش نکنین.
‫نه، احتمالاً خوب نیستی.
‫اثر دارو‌ـه، ده دقیقه بعد از اینکه ‫وارد سیستم تنفسی شه،
‫- کم کم فلج می‌کنه. ‫- تو...
‫ای عوضی، می‌کشمت!
‫تو... پدر...
‫- نگران نباش. ‫- پدر...
‫درجا نمی‌میری.
‫اگه می‌مردی،
‫دیگه این به درد نمی‌خورد.
‫فقط اگه بری توی کما
‫می‌تونم قَیِم‌ـت شم ‫و به‌جات تصمیم بگیرم.
‫پس...
‫قبل از اینکه بمیری
‫دو سه ماه برو توی کما.
‫می‌تونی این کار رو برام بکنی؟
‫این... حقیقت نداره.
‫باورنکردنیـه.
‫ویدیو دست‌کاری شده.
‫اون من نیستم.
‫یه‌چیزی بگو!
‫لطفاً درجریان باشین که ایشون ‫باید فوراً دستگیر شن
‫چون سابقه‌ی
‫تغییر هویت و فرار دارن.
‫خانم مو سول‌هی.
‫شما به جرم اقدام به قتل بازداشتیـن.
‫می‌تونین وکیل استخدام کنین و اگه ‫این دستگیری به نظرتون ناعادلانه انجام شده
‫می‌تونین شکایت کنین.
‫چرا من؟ نه!
‫- بگیرینـش. ‫- مگه من چیکار کردم؟
‫من بی‌گناهـم! مگه چه کار اشتباهـی کردم؟
‫مگه من چیکار کردم؟
‫من بی‌گناهـم!
‫ولـم کنین! من بی‌گناهـم!
‫عادلانه نیست!
‫من چه کار اشتباهی کردم؟ بی‌گناهـم!
‫مگه چیکارتون کردم؟
‫ولـم کنین! هی!
‫ولـم کنین! لعنتی!
‫ولـم کنین! نه!
‫خانواده‌ی گروه کوئینز ‫جایگاه سابق‌شون رو پس گرفتند.
‫این خانواده علیه خانم مو سول‌هی،
‫که رابطه‌ی نزدیکی با رئیس مرحوم ‫هونگ مان‌دا داشته،
‫جهت بطلان سهام، اقدام قانونی انجام دادند.
‫آقای بک هیون‌وو، وکیل شاکی‌ها،
‫موفق شد ثابت کنه آقای یون اون‌سونگ مرحوم
‫و خانم مو سول‌هی، ‫نقشه‌ی تقلب در سرمایه‌گذاری ریخته بودند.
‫درنتیجه، خانواده‌ی هونگ
‫تمام سهام از دست رفته‌شون ‫و وثیقه‌های مشترک‌شون رو
‫از شرکت سرمایه‌گذاری پیون پس گرفتند.
‫تمام کسانی که در این کلاه‌برداری ‫دست داشتند، محکوم شدند.
‫یک ویدیوی ضبط شده ‫از مسموم شدن رئیس سابق
‫توسط خانم مو، به عنوان مدرک ‫به دادگاه ارائه داده شد
‫و این ویدیو باعث شوک مردم شد.
‫- با وکیلـم تماس بگیرین! ‫- خانم مو
‫ به جرم اقدام به قتل دستگیر شدن.
‫- به وکیلم زنگ بزنین! ‫- درضمن برای جرم‌های
‫تقلب در سرمایه‌گذاری،
‫تخطی از قانون مبادلات خارجی ‫و سرقت هویت تحت بررسی هستند.
‫هی، ساکت باش.
‫خیلی سر و صدا می‌کنی.
‫لعنتی.
‫ولـم کن.
‫بگیرینـش!
‫- هی! ‫- ولـم کنین!
‫هی.
‫بهش لگد بزنین.
‫بسه دیگه.
‫بقیه کجان؟
‫هه‌این می‌خواست قبل از اینکه به‌طور رسمی ‫برگرده سرکار، اسناد رو بررسی کنه.
‫و سوچول... خب، مشخصه.
‫گریه و زاری می‌کنه، بذار به حال خودش باشه.
‫حالا که زنـش رو فرستاده رفته ‫یه مدت گریه و زاری می‌کنه.
‫خب، هواپیما اومد.
‫غذات رو خوب بخور.
‫[هونگ گون‌یو، سوچول، داهی]
‫بیا تا مامان برمی‌گرده
‫ما هم حسابی قوی شیم.
‫- بوم‌جا چی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫یه پیام براش اومد ‫بعدش به خودش رسید و از خونه رفت بیرون.
‫خدای من، همه‌ش آدم رو غافلگیر می‌کنه.
‫چرا یهو خواست همدیگه رو ببینیم؟
‫خدای من، نباید دیروز نوشیدنی می‌خوردم.
‫صورتـم خیلی باد کرده. ‫چشم‌هام چه پفی کرده.
‫گم شدی؟
‫عمداً بلندترین ساختمون رو انتخاب کردم ‫که راحت‌تر بشه پیداش کرد.
‫راست می‌گی، ساختمون رو دیدم
‫ولی طول کشید تا بتونم اینجا رو پیدا کنم.
‫ببخشید یهو زنگ زدم.
‫خوشم اومد، باعث شد قلبـم تند بزنه.
‫یه چیزی می‌خوام بگم.
‫گوش می‌دم.
‫ممنون.
‫همون‌طور که خودت می‌دونی ‫ما خیلی فرق داریم.
‫اومدی اینجا
‫چیزی که جفت‌مون می‌دونیم رو بگی؟
‫«می‌دونم بهم ابراز علاقه کردی ‫ولی تو از یه خانواده‌ی ثروتمندی.»
‫«خانواده‌هامون باهم فرق دارن،
‫پس به جایی نمی‌رسیم...»
‫بوم‌جا.
‫بذار اول حرفـم رو بزنم.
‫باشه، بگو.
‫تو...
‫سه بار ازدواج کردی.
‫آهان.
‫پس موضوع اینه.
‫نمی‌خوای با زنی باشی که سه بار ازدواج کرده.
‫- می‌فهمم. ‫- این‌جوری نیست.
‫تو همه‌چی رو قبلاً تجربه کردی.
‫عاشق شدی، نامزد کردی،
‫ازدواج کردی، همه‌چی.
‫ولی برای من اولین‌باره.
‫- چی؟ ‫- تا خود امروز
‫درست حسابی با کسی بیرون نرفتم.
‫خدای من.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫پس برام سخته با سرعت تو پیش برم.
‫اولین بار بود که...
‫[منتظر موندن یعنی عشق]
‫منتظر کسی بودم.
‫تا حالا دلم برای هیچ زنی تنگ نشده بود.
‫ولی بعد گیر کردم.
‫درست همون‌طور که امروز گم شدم، ‫نمی‌دونم کدوم طرف باید برم.
‫پس...
‫از من می‌خوای چیکار کنم؟
‫من آشپزی و شیرینی‌پزیـم خوبه.
‫دوست دارم وقتی دوران سختی رو می‌گذرونی ‫برات گوشت بپزم
‫و وقتی حوصله‌ت سر رفته ‫برات کیک مادلن درست کنم.
‫دوست دارم این کار رو بکنم.
‫چطوره وقتی دوران سختی رو می‌گذرونی ‫یا حوصله‌ت سر رفته
‫بیای منو ببینی؟
‫باشه، همین کار رو می‌کنم.
‫اگه تو نتونستی راه رو پیدا کنی ‫خودم میام پیشـت.
‫اصلاً لازم نیست عجله کنی.
‫طلاق گرفتن جدیداً مُد شده؟
‫چرا می‌خوای طلاق بگیری؟
‫اگه قضیه پول، زن یا خشونت نیست،
‫تحمل کن.
‫همه‌ش هست.
‫- همه‌ش؟ ‫- همه‌ش؟
‫چون‌شیک
‫توی یه مراسم دورهمی ‫اولین عشقـش رو دیده.
‫خدای من، هی.
‫آدم همیشه توی دورهمی‌ها ‫اولین عشقـش رو می‌بینه.
‫پیش میاد.
‫زنـه توی شرکت بیمه کار می‌کنه ‫و اون ازش سه‌تا بیمه خریده.
‫باورنکردنیـه.
‫- بعدش دست به خشونت زد؟ ‫- نه، من زدم.
‫از عصبانیت زدمـش ‫و حالا اون به خاطر این موضوع
‫طلاق می‌خواد.
‫خب؟ کِی ازش طلاق می‌گیری؟
‫دوست دارم همین الان بگیرم.
‫ولی چیزی به میان‌ترم بچه‌هامون نمونده.
‫زمان حساسی‌ـه.
‫فکر کردم وقتی مدارس تعطیل شد ‫ازش طلاق بگیرم.
‫ولی برای مسافرت بلیت خریدیم
‫پس اون‌موقع هم نمی‌شه.
‫بعد مدرسه‌ها باز می‌شه و دوباره میان‌ترم.
‫- خدای من، راست می‌گی. ‫- درسته.
‫این‌جوری هیچ‌وقت ازش طلاق نمی‌گیری. ‫الان انجامش بده.
‫همین الان.
‫منم بهت ملحق می‌شم.
‫ملحق می‌شی؟
‫اگه باهم این خبر رو مثل بمب بندازیم ‫کمتر آسیب می‌بینیم.
‫بیا زمان اعلام کردن‌مون رو هماهنگ کنیم. ‫اول من می‌گم.
‫تو می‌تونی چند روز صبر کنی.
‫هی، جدی می‌گی؟
‫خدای من.
‫من خیلی فکر کردم.
‫- این کار باید انجام شه. ‫- زنـه چی گفت؟
‫نمی‌دونم، اسمـش «جنی» بود.
‫گفت زنشـه یا همچین چیزی.
‫اینو گفت؟ گفت زنشـه؟
‫آره، توی همین مایه‌ها بود.
‫شوهرت ازم خواسته این پیام رو بهت برسونم.
‫جنی،
‫- ۶۰ سالشـه. ‫- چی؟
‫طرف همسن منـه.
‫پس از زن‌های بزرگ‌تر خوشش میاد؟
‫از کسی خوشش نمیاد.
‫موبایلـش رو توی آزمایشگاه جا گذاشته
‫و استادش جواب داده.
‫جدی؟
‫پس اون استادش بود؟
‫از اینکه نمی‌تونست باهات تماس بگیره ‫خیلی کلافه شده بود
‫- و گفت این پیام رو بهت برسونم. ‫- چه پیامی؟
‫«دوستـت دارم!»
‫چرا اینو به شما گفته
‫وقتی می‌تونست به خودم بگه؟
‫تا حالا این حرف رو به خودم نزده.
‫باید شماره‌ش رو از بلاک دربیاری.
‫می‌دونی چرا جنگ می‌شه؟
‫به خاطر عدم برقراری ارتباط مناسب.
‫چرا با حرف زدن مشکل‌تون رو حل نمی‌کنین؟
‫خدای من.
‫بیا.
‫این چیه؟
‫یه هدیه از طرف ما، مالکین ساختمان.
‫برو ببینـش.
‫توی چشم‌هاش نگاه کن و بگو،
‫«دوستـت دارم»؟
‫«منم همین‌طور!»
‫مامان...
‫بابا...
‫برو.
‫برو، برو‌ آمریکا.
‫[مرکز تجاری کوئینز]
‫منشی نا.
‫یه ایده‌ای به ذهنـم رسید.
‫دارم فکر می‌کنم
‫غرفه‌ها رو بردارم و این فضا رو بازسازی کنم.
‫- می‌خوام یه فضایی باشه... ‫- که بچه‌ها بتونن توش بدو بدو کنن؟
‫آره، فضاهای استراحتی هم می‌خوام...
‫کلی فضای استراحتی درست می‌کنیم.
‫قبل از جراحی همه‌ی اینا رو گفته بودین.
‫واقعاً؟
‫گمونم با وجود از دست دادن حافظه ‫یه سری چیزها تغییر نمی‌کنه.
‫ناهار خوردی؟
‫الان می‌خوام بخورم.
‫نوش جون.
‫نوش جون همگی.
‫کِی ازدواج می‌کنین؟
‫- چی می‌گی؟ ‫- ازدواج نمی‌کنین؟
‫نه.
‫بهش فکر کن.
‫اون برای من مثل یه غریبه‌ست ‫و تازه دارم باهاش آشنا می‌شم.
‫ازش خوشم میاد و راضی‌ام.
‫ولی عشق‌مون درجه حرارت متفاوتی داره.
‫واقعاً؟
‫معلومه، درجه حرارت عشق اون ‫حدوداً ۱۸۰ درجه‌ی سانتی‌گراده.
‫انقدر داغ هست که بشه باهاش ‫این مرغ رو سرخ کرد.
‫برخلاف عشق اون که از حرارت قل قل می‌کنه،
‫درجه حرارت عشق من درحد این فنجون قهوه‌ست.
‫برای همین زوده درمورد ازدواج صحبت کنیم.
‫چطور؟
‫آقای بک گفته
‫- می‌خواد باهام ازدواج کنه؟ ‫- نه.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫اصلاً همچین حرفی نزده.
‫فقط چیزیـه که همه تصور می‌کنن.
‫ولی خواستگاری کرده، مگه نه؟
‫یادم نمیاد ولی قبلاً خواستگاری کرده.
‫- حتی توی خونه حلقه هم دارم. ‫- ای بابا.
‫شما که یادتون نمیاد،
‫پس حساب نیست.
‫دوباره خواستگاری نکرده؟
‫جدی؟ چه نامرده.
‫[پیام جدید]
‫خانم، وقتـشـه.
‫چی؟ منظورت چیه؟
‫مدیر بک رستورانی رزرو کرده
‫که همه توش خواستگاری می‌کنن.
‫باورنکردنیـه.
‫من هنوز آماده نیستم.
‫چرا انقدر تند می‌ره؟
‫چطوری بهش جواب منفی بدم؟
‫نمی‌خوام کسی که به خاطرم ‫تیر خورده رو ناراحت کنم.
‫ای بابا.
‫اگه رستوران رزرو کرده
‫باید بهم زنگ بزنه.
‫گشنمـه.
‫خدای من.
‫[بک هیون‌وو]
‫الو؟
‫می‌خواستم بدونم...
‫الان...
‫کجایی؟
‫با کارمندهای شرکت اومدیم رستوران.
‫اتفاقی افتاده؟ حالت خوب نیست؟
‫نه، خوبـم.
‫من خوبـم، از شامـت لذت ببر.
‫با کارمندهای شرکت؟
‫اون چیه؟
‫اون که دیگه بچه نیست.
‫از شر همه‌شون خلاص شین.
‫تمام ستاره‌های شب‌تاب...
‫و وسایل دیگه رو ببرین بیرون.
‫چطور تونستی بدون اینکه به من بگی ‫وسایلـت رو بیاری اینجا؟
‫مگه تو گفتی که می‌خوای ‫این اتاق رو خالی کنی؟
‫به چی می‌خوای برسی؟
‫منو به خاطر سقط جنین سرزنش می‌کنی؟
‫چی می‌گی؟
‫هیچ‌وقت همچین فکری نکردم. ‫منم مثل تو ناراحتـم...
‫دروغ نگو.
‫می‌دونم می‌خوای بگی تقصیر منه!
‫ولـش کن.
‫نمی‌تونم با تو حرف منطقی بزنم.
‫دیروز منتظرت بودم.
‫شنیدم رستورانی رزرو کردی
‫که همه توش خواستگاری می‌کنن.
‫شوکه شده بودم چون فکر می‌کردم
‫می‌خوای دوباره ازم خواستگاری کنی.
‫خیلی فکر کردم که چطور با ملایمت ‫درخواستـت رو رد کنم.
‫پس اگه خواستگاری می‌کردم
‫جواب منفی می‌دادی؟
‫آره.
‫ولی نکردی،
‫پس نتونستم جواب منفی بدم.
‫ببخشید.
‫ولی چرا؟
‫چرا می‌خواستی درخواستـم رو رد کنی؟
‫چون می‌ترسیدم.
‫رابطه‌مون خوبـه، ‫نمی‌خواستم خرابـش کنم.
‫ولی دیگه دیر شد.
‫اگه دیروز خواستگاری می‌کردی رد می‌کردم
‫ولی الان نظرم عوض شده.
‫دیشب بدترین خاطره‌ام یادم اومد.
‫خیلی حالـم رو خراب کرد
‫ولی خیالـم هم راحت شد.
‫الان که بیشتر می‌دونم کمتر می‌ترسم.
‫احتمالاً به خاطر مسائل کوچک
‫رابطه‌مون از هم پاشیده.
‫حرف‌هایی زدیم که نباید می‌زدیم
‫و از غرورمون محافظت کردیم.
‫و همین باعث سوءتفاهم‌های احمقانه شد.
‫به‌جای اینکه در اتاقـت رو بزنم
‫احتمالاً برام آسون‌تر بوده
‫توی اتاق خودم بمونم
‫و ازت دلخور باشم.
‫ولی...
‫دیگه این کار رو نمی‌کنم.
‫پس شاید بتونیم دوباره امتحان کنیم.
‫منم همین‌طور.
‫منم همین حس رو داشتم.
‫از اینکه دوباره به خاطرت تیر بخورم
‫اصلاً نمی‌ترسم.
‫ولی می‌ترسیدم
‫بعد از
‫دعوا کردن سر مسخره‌ترین چیزها، ‫از هم خسته شیم
‫و ناامید شیم.
‫مطمئن نبودم که دوباره
‫رابطه‌مون از هم می‌پاشه یا نه...
‫از هم دلخور می‌شیم یا نه.
‫ولی می‌تونم این قول رو بهت بدم.
‫من کنارت می‌مونم.
‫مهم نیست چه اتفاقی بیفته،
‫من می‌تونم چیزی که شکسته رو
‫مرمت کنم.
‫شاید همیشه بی‌نقص نباشه.
‫ولی کاریـه که می‌تونم انجام بدم.
‫پس اگه مشکلی نداری،
‫باهام ازدواج می‌کنی؟
‫معلومه.
‫ولی...
‫زمان بیشتری لازم دارم.
‫هنوز توی مراحل اولیه‌ایم.
‫پس لطفاً عجله نکن.
‫آهان.
‫باشه.
‫بعد از اینکه
‫حداقل ۵ بار دستـم رو گرفتی
‫چی...
‫پنج بار؟
‫دوست دارم هرروز صبح باهم صبحانه بخوریم.
‫صبحانه خوردن برای سلامتی خوبه،
‫پس اشکال نداره.
‫و هرروز قدم بزنیم؟
‫ویتامین دی خیلی مهمـه،
‫پس اینم ایده‌ی خوبیـه.
‫هر فصل یه سفر بریم؟
‫استراحتِ خوب باعث می‌شه ‫کارمون رو بهتر انجام بدیم.
‫برنامه‌ی خوبیـه.
‫ما باید خیلی حواسمـون رو
‫- جمع کنیم. ‫- چرا؟
‫چون زندگی همیشه
‫اون‌طوری که دوست داری پیش نمی‌ره.
‫[اصلاح و تربیت آینده‌ی روشنی رقم می‌زنه]
‫گون‌یو، چطوره بری پیش مامانـت؟
‫گون‌یو، می‌دونی من کی‌ام؟
‫- منو یادت میاد؟ ‫- آره.
‫ببخشید.
‫معذرت می‌خوام، دوستـت دارم.
‫- مامان. ‫- ببخشید، گون‌یو.
‫گون‌یو دیگه می‌تونه
‫سه‌چرخه سواری کنه، عزیزم.
‫من بهش یاد دادم.
‫بذار نشونـت بدم.
‫کارت عالی بود.
‫بیاین کافه.
‫بهتون خوراکی مجانی می‌دم.
‫خداحافظ.
‫گون‌یو.
‫واقعاً بهاره؟
‫چرا این بیرون...
‫انقدر سرده؟
‫کجا می‌ری؟
‫مامانم گفت تو رو هم بیارم. ‫قراره همه باهم غذا بخوریم.
‫منم همین‌طور؟
‫- واقعاً؟ ‫- زود باش.
‫خانم کیم بهترینـه.
‫- گون‌یو، خیلی بزرگ شدی. ‫- ایشون دوست منـه.
‫بیاین بریم.
‫کسایی که ازشون رنجیده بودیم رو بخشیدیم.
‫ببین، آقای کیم.
‫نظریه‌ی اتساع زمان رو بلدی؟
‫- نظریه‌ش اینه که... ‫- آره، بلدم.
‫وقتی زمان کوتاه باشه،
‫سریع‌تر می‌گذره.
‫منم به سرعت دارم پیر می‌شم.
‫دیروز مچ دستـم درد گرفت.
‫امروز زانوم صدا داد.
‫باید امگا۳ بخوری...
‫به‌خاطر اون نیست.
‫تا کِی می‌خوای کشـش بدی؟
‫نمی‌دونستم انقدر می‌خوای طول بدی.
انقدر که کندی اعصابمو خرد میکنی
‫فهمیدیم با وجود تلاش‌های فراوان ‫یه سری اتفاقات هیچ‌وقت نمیفته.
‫ولی اینم یاد گرفتیم
‫که حتی اگه اتفاق نیفته، بازم اشکال نداره.
‫[باشگاه بوکس کوئینز]
‫یه‌بار محمدعلی گفت،
‫«هرروز جوری زندگی کنین ‫که انگار آخرین روز زندگی‌تونـه.»
‫«بعد یه روز به جواب می‌رسین.»
‫پس هرروز جوری زندگی کنین...
‫صبر کنین، یکی زنگ می‌زنه.
‫شما ادامه بدین.
‫گاردتون پایین نیاد.
‫سلام، مامان.
‫انقدر صاحب ملک بدی نباشین.
‫خدای من.
‫دلم برای هه‌این تنگ شده.
‫اون صاحب ملکی بود که حتی خبر نداشت ‫صاحب ملک‌ـه.
‫زندگی‌مون رو ‫به بهترین حالت ممکن می‌گذرونیم.
‫خدای من.
‫باورم نمی‌شه گذاشتی برادرت رئیس شه
‫و خودت تصمیم گرفتی به‌جاش ‫بیای اینجا رامیون بخوری.
‫اینجوری دوست دارم.
‫من به اینجا تعلق دارم.
‫دیگه لازم نیست موقع خداحافظی با دیگران ‫توی ذهنـم نقشه‌ی خیانت بهشون رو بکشم.
‫اینجا برام مثل بهشت می‌مونه!
‫کدوم بهشتی کیمچی نداره؟ ‫رامیون بدون کیمچی نمی‌شه.
‫- کار می‌کنه؟ ‫- آره.
‫خدای من، همه‌جا دنبال‌تون گشتیم.
‫کیمچی آوردیم.
‫رامیون هم آماده‌ست.
‫- خوبه. ‫- بیاین اینجا.
‫- خدای من، صبر کن. ‫- سلام.
‫- الان احوال‌پرسی نکن.
‫چطوری نگه‌ش دارم؟
‫- ترمز! ‫- چی؟
‫ترمز! ترمز بگیر!
‫- به دنده دست نزن! ‫- کجا می‌ری؟
‫دوگوان، بیا این‌طرف!
‫گاهی می‌تونیم بایستیم
‫و از منظره لذت ببریم.
‫بعد زمان کم کم سرعت می‌گیره.
‫زمان از دست‌مون در می‌ره
‫و کاریـش هم نمی‌تونیم بکنیم.
‫هرروز زندگی‌مون رو
‫به همین شکل سپری می‌کنیم.
‫از تمام خوشی‌هایی که زندگی بهمون داده ‫لذت می‌بریم.
‫[سانسوسی]
‫[هونگ هه‌این، ۲۲ آگوست ۱۹۹۰، ۷ اپریل ۲۰۷۴]
‫[زندگی با تو یک معجزه بود]
‫یه روز...
‫وقتی فقط یکی‌مون موند...
‫اون یکی میاد به استقبالـش.
‫اون‌وقت دیگه ترسناک نیست.
‫- چون باهمدیگه هستیم. ‫- چون باهمدیگه هستیم.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫| ترجمه از تـارا |
‫[پایان خوش]
‫[امیدواریم وقتـش شده باشه
‫به آدم‌های مهم اطراف‌تون توجه کنید ‫و دوباره بهشون عشق بورزید.]
‫[ممنون که «ملکه‌ی اشک‌ها» رو تماشا کردید.]
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M