‫آنچه گذشت...
‫- این یعنی چی؟ ‫- این نشان سیاهه.
‫کد دزدان دریاییه. ‫یعنی یکی می‌خواد بمیری.
‫یه جسد از دیشب مونده.
‫ببین، قضیه‌ی دیشب تحت کنترله.
‫- فیلم‌ها پاک شدن، صحنه تمیزه. ‫- نه، نه، نه.
‫می‌خوام یه جسد رو نگه داری،
‫- جاش رو امن نگه دار. ‫- روز سختی بود؟
‫آره.
‫دیگه نه دروغی در کاره و نه قتلی.
‫تا کاری که بهت محول شده رو تموم نکنی، ‫مأمور من نیستی.
‫پاسپورت بیلی داناوان امروز عصر
‫توی یه فرودگاه خصوصی بیرون شهر ردگیری شد.
‫مسیر پروازش به سمت شمال اسپانیاست، ‫همون‌جا که یه خونه‌ی امن داره.
‫ورونیکا گیلینگزبی؟ اون کیه؟
‫تویی.
‫وای خدای من. این... بریتانیاییه.
‫اون کیه؟
‫اون مهمترین چیز برای من توی دنیاست.
‫بهترین دوستمه.
‫مشکل رو رفع کن.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[سال ۱۹۹۷]
‫ببخشید، معذرت می‌خوام. ‫دارم رد میشم، می‌خوام رد شم.
‫- اوه! ‫- وای خدا.
‫- وای خدای من، خیلی ببخشید. اوه. ‫- نه، تقصیر منه.
‫داشتم کاملاً ‫یه مسیر اشتباهی رو می‌رفتم و...
‫وای خدا، تقصیر منه.
‫خیلی ببخشید، ولی باید برم سکوی چهار.
‫آره. راستش سکوی چهار اون‌وره.
‫نه.
‫باشه.
‫بدجور بهت خوردم.
‫- آره. نه، نه، مشکلی نیست. ‫- خیلی ببخشید.
‫طوریت که نشد، نه؟
‫- نه، نه، نه. ‫- لباست واقعاً قشنگه.
‫این‌همه راه رو بدون هیچ برنامه‌ای اومدی؟
‫هیچ برنامه‌ای. فقط یه بلیط قطار اروپا ‫و یه مشت رویاهای بزرگ
‫قبل از اینکه ‫مجبور بشم برگردم به دنیای واقعی.
‫- دنیای واقعی چیه؟ ‫- حقوق. من وکیلم.
‫نه، صبر کن، منم وکیلم. چه وکیلی؟
‫خب، وکیل شرکت‌ها بودم،
‫ولی بعدش یه شغل فوق‌العاده رو ‫به‌عنوان وکیل تسخیری گرفتم.
‫پس دارم این ماجراجویی بزرگ رو می‌کنم،
‫قبل از اینکه بخوام دنیا رو نجات بدم
‫و دیگه نتونم کار دیگه‌ای بکنم.
‫خب توی لیست آرزوهای ‫این ماجراجویی عالی اروپاییت، چی هست؟
‫همه‌ی چیزای کلاسیک. و یه غروب آفتاب.
‫غروب؟
‫یه روستایی هست که ‫توی کتاب راهنمام درموردش خوندم،
‫که خورشید دقیقاً بین کوه‌هاش غروب می‌کنه،
‫برای همین کل دهاتش ‫جوری روشن میشه که انگار آتیش گرفته.
‫زیاد حرف زدم. ‫معمولاً این‌کار رو می‌کنم. ببخشید.
‫نه، لطفاً. ‫هیچ‌وقت از حرف زدن دست نکش.
‫- خب، ممنونم... ‫- این...
‫- نه، نه، نه، نه، اول تو بگو. ‫- ببخشید، نه، تو بگو.
‫ممنونم.
‫واقعاً، بهترین بخش روزم بود.
‫شاید هم هفته‌م.
‫صبر کن!
‫چی می‌شد اگه سوار این قطار نمی‌شدی؟
‫که به‌جاش سوار قطار بعدی می‌شدی؟ ‫چی می‌شد اگه تو
‫یه وکیل فوق‌العاده زیبا، باهوش و بامزه
‫که قراره دنیا رو نجات بده،
‫بهم می‌گفتی دیگه چی توی لیست آرزوهاشه؟
‫و من، یه کارمند با حقوق فوق‌العاده پایین،
‫با خسته‌کننده‌ترین شغل دنیا،
‫سعی می‌کردم مجذوبت کنم؟
‫چی میگی؟
‫[ایستگاه بین‌المللی واترلو]
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫فقط داشتم فکر می‌کردم،
‫ما یه گوشی یک‌بارمصرف داریم،
‫اگه دوست داشتی به بچه‌ها زنگ بزن.
‫نه. هنوز آماده نیستم.
‫می‌خوای درموردش حرف بزنی؟
‫آره.
‫ولی نه با تو.
‫دب، لطفاً.
‫نمی‌تونیم توی یه مسیر یازده ساعته ‫توی سکوت بشینیم.
‫من می‌تونم.
‫باشه. خب، می‌تونم یه پیشنهادی بدم؟
‫برگردیم به همون دوستی سابقمون
‫تا بیلی داناوان رو پیدا کنیم ‫و جواب‌هامون رو بگیریم،
‫و بعدش می‌تونی ‫برگردی به این نگاه‌های خیره‌ی یخ‌زده‌ت.
‫ببخشید. واکنش درست چیه
‫به اینکه بفهمی بهترین دوستت یه قاتله؟
‫من قاتل نیستم. من آدم‌کشم.
‫آدمای بد رو می‌کشم.
‫آدمای واقعاً افتضاح،
‫- آدمای وحشتناک. ‫- برای پول.
‫خب، اگه مجانی این‌کار رو می‌کردم، ‫می‌شدم قاتل زنجیره‌ای.
‫و درضمن، شاید دیگه خیلی این کار رو نکنم.
‫کارفرمام سعی داره بازنشسته‌م کنه.
‫یعنی چی داره سعی داره بازنشسته‌ت کنه؟
‫خب، بهم گفتن ز.س.ا.گ
‫- یه چی؟ ‫- یه زن که سنی ازش گذشته.
‫واقعاً؟
‫گفتن دارم بدرفتاری می‌کنم ‫چون دارم ۵۰ ساله میشم.
‫- تو ۵۰ سالت نیست. ‫- آره. منم همینو گفتم.
‫و حتی اگه داشتم ۵۰ ساله می‌شدم،
‫هنوزم توی کارم بدجوری خوبم.
‫- چی شده؟ ‫- ماشین پشتمون.
‫از تونل به این‌ور داره تعقیبمون می‌کنه.
‫خب، شاید بتونیم یه مسیر دیگه‌ای بریم.
‫از جاده‌های اصلی دور بمونیم.
‫- فرعی بعدی رو بپیچ راست. ‫- باشه.
‫خب، خونه‌ی امن بیلی داناوان ‫یه جایی همین‌جاهاست.
‫پس، اگه توی همین جاده بمونیم...
‫لعنتی.
‫هیچ جکی این پشت نیست.
‫- مطمئنی؟ ‫- کاملاً.
‫دیدی خانم ویلیامز بذارتش تو؟
‫نه، ولی همیشه این‌کار رو می‌کنه.
‫حتماً وقتی توی پمپ بنزین بودیم،
‫لاستیک رو دستکاری کردن ‫و جک رو برداشتن.
‫کی؟ آلبانیایی‌ها؟
‫نمی‌دونم. با رینگ می‌رونمش،
‫تا برسونتمون به نزدیکترین شهر.
‫لاستیکتون ترکید؟
‫این همون ماشینیه که تعقیبمون می‌کرد؟
‫آره.
‫دیدم که باد لاستیکتون داره کم میشه.
‫سعی می‌کردم بهتون برسم،
‫ولی خیلی تند می‌رفتین.
‫رانندگی با فشار باد نامیزون ‫خیلی خطرناک.
‫جودیت!
‫- کی فرستادتت؟ ‫- جودیت!
‫ها؟
‫کی فرستادتت؟
‫- تمومش کن! ‫- چی؟
‫اگه فقط یه غریبه‌ی مهربون باشه چی؟
‫نه، داشت تعقیبمون می‌کرد.
‫تا راجع به لاستیک بهمون هشدار بده.
‫درسته، ولی داشت انگلیسی حرف می‌زد!
‫چون داریم یه ماشین انگلیسی می‌رونیم!
‫اون مسلحه، دبی!
‫یه چاقو داره!
‫اون چوب‌تراشه!
‫این ماکت‌های خیلی بد ‫از حیات‌وحش رو می‌سازه.
‫این حیوونای کوچیک عجیب‌وغریب.
‫و بستنیش هم داره آب میشه.
‫کی توی راه آدم کشتنش بستنی می‌خره؟
‫لعنت بهش.
‫سلام. سم هستم.
‫می‌خوام به یه نفر دیگه رسیدگی کنی.
‫بالاخره بیلی داناوان رو گرفتی؟
‫هنوز نه.
‫یه مرد آلمانیه.
‫غیرنظامی.
‫یه غیرنظامی؟
‫خب، هنوز زنده‌ست.
‫زنده بدتره.
‫کجایی؟
‫یه جایی بیرون کاله.
‫من... یه ردیاب می‌ذارم روی ماشین
‫و بعدش از جاده می‌برمش بیرون.
‫و چی...؟
‫لعنتی!
‫سم؟
‫شیر داری؟
‫وایسا، بی‌خیال. پیداش کردم.
‫سلام.
‫آره...
‫نه، عالیه، ولی ببخشید،
‫این یه پیراهن خیلی گرون‌قیمته.
‫رفتم توی یه در شیشه‌ای.
‫خیلی احمقم.
‫یه‌کم قهوه درست کردم. می‌خوای؟
‫آره.
‫خب، خواهر یا برادری داری یا...؟
‫تو...؟
‫ببخشید. معمولاً این‌جور کارها رو نمی‌کنم.
‫خب، اگه خواستی دوباره ‫از این‌جور کارها بکنی، بهم بگو.
‫می‌تونم شماره‌مو بزنم توی گوشیت.
‫آره. نه، منظورم اینه، خودم... ‫می‌تونم انجامش بدم.
‫۰، ۷، ۷، ۰، ۰،
‫۹، ۰، ۰،
‫۴، ۰، ۳.
‫عالیه. گرفتمش.
‫درسته، ولی الان تو بهم زنگ بزن ‫که منم شماره‌تو داشته باشم.
‫آره. آره، حتماً.
‫گرفتمش.
‫خداحافظ، سم.
‫در چرخش شگفت‌انگیز وقایع،
‫دیوید کلیبورن نماینده‌ی مجلس، ‫امروز در رأی‌گیری غایب بود...
‫- جسد. ‫- در لایحه‌ی حمل‌ونقلی که
‫- سرسختانه براش کمپین راه انداخته بود. ‫- لعنت، لعنت، لعنت، لعنت!
‫با پاهات بلندش کن.
‫- از کمرت استفاده می‌کنی. زانوهاتو خم کن. ‫- دارم زانوهامو خم می‌کنم!
‫- می‌خوایم تابش بدیم. آماده‌ای؟ ‫- نمی‌تونم جاش رو محکم کنم.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫دارین چیکار می‌کنین؟
‫خیلی ببخشید، آقا،
‫ولی فکر کردیم قراره ما رو بکشین.
‫به‌خاطر اینه که درشتم؟
‫هیکل و ظاهر خیلی ترسناکی دارم.
‫نه، نه، نه، نه. تقصیر ماست، ‫و شما کاملاً خوش‌قواره‌این.
‫ما قراره ماشینتون رو بدزدیم.
‫ولی خریدهاتون رو می‌ذارم اینجا پیشتون. ‫و این چیزا رو.
‫اون یکی گوسفنده.
‫- گوسفنده؟ ‫- گوسفند. البته.
‫کاملاً دوست‌داشتنیه.
‫خداحافظ. خداحافظ.
‫سم هستم.
‫این اون نیست. ‫دیوید کلیبورن کدوم گوریه؟
‫- پیش من نیست. ‫- منظورت چیه پیش تو نیست؟
‫کجاست؟
‫نمی‌دونم. من برش نداشتم.
‫تو برداشتیش، ‫چون توی اتاق هتل بود.
‫نه. نبود. هرچی بود همینان.
‫وای، خدا.
‫اگه رئیس بفهمه که ‫یه نماینده‌ی مجلس رو گم کردیم،
‫هردومون به فنا میریم!
‫و «به فنا میریم»، یعنی می‌میریم.
‫آره، فهمیدم.
‫ممنونم.
‫هی، وایسا. کجا داری میری؟
‫تا در ازای یه لطفی کمک بخوام.
‫غیبت دیوید کلیبورن، ‫نماینده‌ی مجلس،
‫همتایانش در مجلس عوام رو خشمگین کرده.
‫چندین تن از نمایندگان مجلس...
‫شرط می‌بندم اون لعنتی پیداش نشده،
‫مُرده.
‫و تو. گذاشتی زنه با پول من فرار کنه.
‫- کمکی داشت. ‫- کمک. از کی؟
‫یه زن.
‫یه زن هر سه‌تاتون رو زمین‌گیر کرد، آره؟
‫گمشو!
‫کافیه!
‫پیداش می‌کنیم.
‫آروم باش.
‫آروم باشم؟
‫اونا ۲۴ میلیون منو دزدیدن، ‫ولی باید آروم باشم؟
‫خیلی هم آرومم.
‫و تو؟ می‌دونی باید چیکار کنی؟
‫آره، بابا. باید این زن‌ها رو پیدا کنیم. ‫هیچ‌کس از تو دزدی نمی‌کنه.
‫دقیقاً.
‫می‌بینی؟
‫می‌فهمه.
‫پس، چرا بهت نیاز دارم؟
‫برو پیداشون کن.
‫ویلیامز و دختر.
‫جک پشت ماشین بود؟
‫البته. همیشه یکی می‌ذاریم.
‫خدا رو شکر.
‫فکر کردم دارم دیوونه میشم.
‫فکر کنم دارن تعقیبمون می‌کنن.
‫ولی نمی‌دونم کیه. ‫بهت میگم کی نیست.
‫یه مرد آلمانی مهربون که ‫درحال‌حاضر توی صندوق عقب ماشینته.
‫ویپ‌تیل،
‫حالت خوبه؟
‫نه، خوب نیستم.
‫عقب ماشین اسپری ضدزنگ داشت، ‫پس تمام سطوح متخلخل رو پاک کردم.
‫اونقدر لکه‌دار میشن ‫که نمیشه اثرانگشت‌های پنهان رو برداشت.
‫- پادکست‌ها. ‫- پادکست‌ها.
‫این قطار چقدر طول می‌کشه؟
‫باید ۸ تا ۹ ساعت طول بکشه.
‫تا امشب به بیلی داناوان می‌رسیم.
‫بریم.
‫بعدی.
‫سلام. می‌تونیم دوتا بلیط ‫برای قطار بعدی به بارسلونا بگیریم، لطفاً؟
‫قطار بعدی به بارسلونا...
‫ساعت ۵ عصر حرکت می‌کنه.
‫تا ساعت ۵ نیست؟
‫صبر کن. چیزی زودتر ندارین؟
‫قطار سریع‌السیر سلطنتی اندلس...
‫۲۰ دقیقه دیگه حرکت می‌کنه.
‫آره. آره. عالیه. ‫دوتا از همون بده.
‫تنها بلیط‌های باقی‌مونده ‫توی واگن تخت‌خواب‌دار درجه یک هستن.
‫قیمتش...
‫- دیوونه شدی؟ ‫- این، این یوروئه یا ین یا...؟
‫هر کدوم.
‫هر کدوم؟!
‫اون قطار بعدیه، ‫یا می‌تونین تا ساعت ۵ صبر کنین.
‫- آره، نه. دوتا می‌خوایم. آره. ‫- آره. دوتا.
‫خدای بزرگ.
‫این یه چراغ راه‌آهن عتیقه‌ست.
‫این سنگ مرمر مارکیناست.
‫خیلی خوشگله.
‫اوه!
‫اوه.
‫یه دوات باروک فرانسوی.
‫آیا یک نامه بنویسم؟
‫- بله، یک نامه برایم بنویس، بانوی جوان. ‫- اوه.
‫اونو ببین.
‫کریستاله.
‫این یه حرکت خیلی غیرمسئولانه‌ی مالی، ‫ولی عالی بود.
‫دب.
‫چیه، چی... چی شده؟
‫نمی‌دونم.
‫انگار، هربار که بهت نگاه می‌کنم، یادم میره.
‫می‌خوام درمورد این اتفاق دیوانه‌واری که ‫برام افتاد بهت بگم.
‫ولی تویی.
‫تو همون اتفاق دیوانه‌واری هستی ‫که برام افتاد.
‫باید به یه چیز دیگه فکر کنم.
‫نمی‌خوام به تو یا دیوید فکر کنم،
‫یا پیدا کردن بیلی داناوان.
‫می‌دونی چیه؟ اون کدهای وحشتناکِ ‫دزدان دریایی رو بده به من.
‫- این؟ ‫- آره.
‫اون کیه؟
‫این جودیت؟
‫اون یه جنگ رو متوقف کرد.
‫یه ژنرال آشوری بود به اسم هولوفرنس،
‫و می‌خواست شهرش رو نابود کنه.
‫برای همین یواشکی رفت توی چادرش، ‫مستش کرد
‫و سرشو برید.
‫اون اولین زن آدم‌کش تاریخ بود.
‫و تو اسمتو به‌خاطر اون انتخاب کردی؟
‫آره، فکر کنم.
‫پس این کسیه که واقعاً تو رو می‌شناسه،
‫و می‌خواد بهت بفهمونه که داره میاد.
‫آره، باشه.
‫کاملاً آگاهم که دشمن‌های زیادی دارم.
‫فکر نمی‌کنم یه دشمن باشه.
‫فکر می‌کنم یه عاشقه.
‫فکر کنم قلبشو شکستی.
‫کسی که دوستت داشته باشه داری؟
‫اون که آسونه.
‫هیچ‌کس اون‌جوری نیست.
‫من هیچ‌وقت...
‫کسی رو اون‌قدر نشناختم که عاشقم بشه.
‫من دوستت داشتم.
‫قلب منو شکستی.
‫[ویلیامز و دختر]
‫کوئینی، به کمکت نیاز دارم.
‫سر چی؟
‫من... یه جسد رو گم کردم.
‫ولی یه جسد معمولی نیست.
‫یه نماینده‌ی مجلسه.
‫نماینده‌ی مجلس؟
‫تو یه نماینده‌ی مجلس رو گم کردی؟
‫خب، فکر کنم دیگه مُردی.
‫آره، می‌دونم. برای همین اینجام.
‫آخرین‌بار توی یه اتاق هتل دیده شده.
‫و من باید چیکار کنم؟
‫باشه...
‫گجتی داری که بتونه
‫فیلم‌های دوربین مداربسته رو برگردونه؟
‫معلومه که نه، احمق. ‫اگه می‌شد برگردوندش
‫پاک کردنش چه فایده‌ای داشت؟ ‫نه. صبر کن.
‫ولی یه سری دستگاه دارم
‫که می‌تونه بکشدت.
‫می‌دونی، البته اگه بخوای ‫خودت دست‌به‌کار بشی.
‫- کمکم کن این جسد لعنتی رو پیدا کنم. ‫- چرا باید این کار رو بکنم؟
‫چون... بهت مدیون میشم.
‫بهت بدهکار میشم.
‫باشه. خب، چی بهم پیشنهاد میدی؟
‫چی می‌خوای؟
‫هنوز نمی‌دونم.
‫باشه، قبوله.
‫- سم! سلام، عزیزم. ‫- سلام. سلام.
‫- اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- سم رابطه داشته، مامان.
‫- آفرین. ‫- نه، حقیقت نداره.
‫من... خب، منظورم اینه، آره، داشتم،
‫ولی من... اینجام چون کوئینی
‫لطف کرده و پیشنهاد داده کمکم کنه
‫تا گندکاری قبلی ویپ‌تیل رو جمع کنم،
‫تا بتونم روی گندکاری فعلیش کار کنم.
‫- و الان خدا می‌دونه کجای فرانسه‌ست. ‫- دارم پاسپورتش رو ردیابی می‌کنم.
‫توی ایستگاه قطار کاله‌ست.
‫چی؟ خدایا. توی قطار چیکار می‌کنه؟
‫اون توی ایستگاه قطار کاله‌ست.
‫[در حال چاپ]
‫عصر بخیر، خانم‌ها.
‫می‌تونم با یکی از ‫نوشیدنی‌های هلوی تازه‌مون شروع کنم؟
‫فقط یه آب، ممنون.
‫- دوتا، لطفاً. ‫- یه دونه.
‫دوتا نوشیدنی هلو.
‫و چه اسمی روی صورت‌حساب بنویسم؟
‫د...
‫ورونیکا. من ورونیکا گیلینگزبی‌ام.
‫یه زن بریتانیایی معمولی‌ام ‫که هیچ مشکلی نداره.
‫خب، باشه.
‫گفتی ورونیکا، درسته؟
‫از آشنایی با جفتتون خوشحالم.
‫شما دوتا کجا میرین؟
‫رم.
‫رم؟ توی قطاری که داره میره سویل؟
‫خب، البته به سویل، و بعدش به رم.
‫ما... باید به یه... جلسه‌ای برسیم.
‫- ما تازه از رم اومدیم. ‫- یا خدا.
‫عاشقش شدم. ‫جلسه‌تون کجاست؟
‫واتیکان.
‫واتیکان؟
‫عزیزم،
‫چه تجارتی توی واتیکان دارین؟
‫یا پرسیدنش خیلی بی‌ادبانه‌ست؟
‫نه، نه، اصلاً.
‫اصلاً.
‫فقط یه بحث کوتاه درمورد...
‫هوش مصنوعی.
‫خیلی دوست دارم ‫از کسی بشنوم که واقعاً می‌دونه
‫- که هوش مصنوعی چیه. ‫- بله. دقیقاً.
‫- بله، دقیقاً. ‫- دقیقاً.
‫واقعاً.
‫[هتل مونت‌کلیر]
‫خب، اول، بذار ببینیم اصلاً دیوید کلیبورن
‫توی این اتاق هتل بوده یا نه.
‫خب، اگه بوده باشه، این عینک‌ها ‫هر ردی از دی‌ان‌ای رو تشخیص میدن.
‫فرش جدیده؟
‫آره. آره. هزینه‌ش بیشتر از ‫پولی بود که برای کار گرفتم.
‫خب، واقعاً، کارتو خیلی خوب انجام دادی،
‫چون هیچی اینجا نیست.
‫یه تیر توی تاریکی بود.
‫ببخشید که... تا اینجا کشوندمت.
‫صبر کن.
‫[خون تشخیص داده شد]
‫روی اینجا لکه‌های خون هست.
‫تو گفتی جسدها ‫همه توی کیسه گذاشته شدن، درسته؟
‫کیسه‌های جسد ضدآب، آره.
‫پس چرا باید بیرون در خون باشه؟
‫یعنی، مگه اینکه...
‫یه جسد قبل از این‌که ما برسیم ‫جابه‌جا شده باشه.
‫بیرون از اینجا بیشتره.
‫فرورفتگی روی فرش.
‫شاید از یه چرخ‌دستی چمدون استفاده کردن.
‫[خون تشخیص داده شد]
‫قطعاً اون‌قدر بزرگ هست ‫که یه جسد توش جا بشه.
‫فکر می‌کنی کجا میره؟
‫بیا بفهمیم.
‫کوئینی.
‫- اون‌ور می‌بینمت. ‫- نه.
‫کوئینی! کوئینی!
‫عوضی‌ها.
‫خب، من اونجا بود، ‫۳ روز داشتم از کوه اورست بالا می‌رفتم.
‫و به راهنمام گفتم...
‫اسمش سانو بود.
‫هنوزم دوستان خیلی صمیمی‌ای هستیم.
‫«دیگه نمی‌تونم یه وجب هم بالا برم.»
‫و اون بهم گفت،
‫«چشم‌هات رو باز کن.»
‫«تو همین الانشم اون بالایی.»
‫همون موقع اون بالا بودم.
‫کی یه دور دیگه می‌خواد؟
‫فرانسوا، یه دور نوشیدنی دیگه ‫برای من و دوستام.
‫ممنونم.
‫داری مسخره‌بازی درمیاری.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم دارم مسخره‌بازی درمیارم.
‫اینم می‌دونم که وقتی این قطار وایسته،
‫باید پیاده بشم و ‫برگردم به همون دبی کلیبورن بودن،
‫و اون باید به بچه‌هاش زنگ بزنه
‫و بهشون بگه که پدرشون مُرده.
‫پس، برای چند ساعت،
‫واقعاً می‌خوام یکی دیگه باشم.
‫دلم می‌خواد مسخره‌بازی دربیارم.
‫و واقعاً ممنون میشم ‫اگه باهام مسخره‌بازی دربیاری.
‫فرانسوا، منم یه هلویی می‌خوام.
‫پس،
‫بیرون از دارالسلام بودیم، ماشین خراب شد.
‫وسط سرنگتی.
‫و اونجا بود که اومد.
‫یه شیر. ‫بهمون زل زده بود، رخ به رخ.
‫و به سمت اومد...
‫و ورونیکا اسلحه‌ش رو کشید بیرون و...
‫براش آواز خوندم.
‫چون خشونت هیچ‌وقت راه‌حل نیست.
‫و آروم،
‫خیلی آروم، شیره خوابید جلوی پام.
‫باورنکردنیه.
‫واقعاً زندگی جالبی داشتی، ورونیکا. ‫جفتتون.
‫توی پراگ، یه اصطلاحی داریم، ‫بز پراسه...
‫نسجو کولاچه.
‫چکی حرف می‌زنی؟
‫یه‌کم.
‫آره، وقتی یه دختر جوون بودم،
‫تموم تابستون‌هام رو ‫توی خونه‌ی خاله‌م می‌گذروندم
‫درست بیرون کارلووی واری.
‫عاشق این بودم که...
‫دنبال قارچ بگردم.
‫آره. درسته. اینو بهت گفتم.
‫و حتی خاله‌ت رو هم دیدم.
‫آره.
‫ولی خاله‌ی واقعیت نبود.
‫آره، خب، دوست خیلی نزدیک خانواده بود.
‫و تو واقعاً دنبال قارچ نمی‌گشتی.
‫این دیگه اصلاً بامزه نیست.
‫وایسا. چی؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫من برای یه فرار کوتاه این کار رو کردم،
‫داستان سر هم کردن،
‫ولی کل زندگی تو ‫داستان‌های سر هم شده‌ست.
‫من واقعاً هیچی راجع بهت نمی‌دونم.
‫چرا، می‌دونی.
‫بیشتر از هر کسی.
‫پس... هیچ خاله‌ای ‫توی کارلووی واری نیست؟
‫برای شما و دوستتون.
‫از طرف آقایون اونجا.
‫کوئینی!
‫کوئینی؟
‫آره، همین‌جا متوقف میشه. آخر خطه.
‫دیگه هیچ رد خونی پیدا نمی‌کنم.
‫- حالا چی؟ ‫- حالا،
‫دوتا چدار کوچیک می‌خوام، ‫یه نوشیدنی گیلاس،
‫یه شکلات ویسپا دوتایی و...
‫- یه بسته اسمارتیز. ‫- کوئینی.
‫و زمانی که طول می‌کشه تا بخورمشون،
‫دقیقاً همون زمانیه که طول می‌کشه
‫تا دوربین امنیتی رو
‫از اون دستگاه خودپرداز دانلود کنم.
‫وای خدای من. عاشقتم.
‫یعنی... تو معرکه‌ای.
‫می‌دونم، سم.
‫می‌دونم. مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫دبی؟
‫دبی گریه می‌کنه.
‫ورونیکا نه.
‫دبی؟
‫دبی!
‫ببخشید. این جای شما بود؟
‫نه. نه، مشکلی نیست.
‫لطفاً بفرمایید. ‫مگه اینکه منتظر کسی باشین؟
‫- نه. فقط خودمم. ‫- بفرمایید.
‫فقط یه سری خرت‌وپرت دارم،
‫می‌دونی، برای نوه‌هام.
‫اوه.
‫نتونستم جلوی خودمو بگیرم
‫و بخشی از سفرهاتون رو شنیدم.
‫شیرهای توی سرنگتی.
‫دیدار با پاپ.
‫آره. شاید یه‌کم اغراق کرده باشم.
‫ولی یه چیزی بهم میگه که
‫داستان واقعی شما
‫ممکنه حتی هیجان‌انگیزتر هم باشه.
‫کاملاً... پیچیده‌ست.
‫تمام داستان‌های خوب همین‌طورن.
‫اسید هیدروکسی بوتیریک.
‫سریع‌تر از قرص خواب ‫و مدت بیشتری توی بدنت می‌مونه.
‫بیهوش شدن توی واگن کافه.
‫- بیشتر از این ازت انتظار میره، ویپ‌تیل. ‫- تو چطور...؟
‫تو از کجا منو...؟
‫چرا داری تعقیبم می‌کنی؟
‫تو کارت پستال‌ها رو برام فرستادی؟
‫تو فرستادی
‫کارت پستال‌ها و نشان سیاه رو!
‫نه، من هیچ کارت پستالی نفرستادم. ‫خیلی مسخره به‌نظر می‌رسه.
‫- نه. ‫- آدم اشتباهی رو گرفتی، عزیزم.
‫من اصلاً برای تو اینجا نیستم.
‫اشتباه برداشت نکن،
‫خیلی دلم می‌خواد یه شانسی روت داشته باشم،
‫ولی کار من تو نیستی.
‫خانمی به نام دبورا کلیبورن.
‫چی؟ دبی؟
‫نه. چرا؟
‫به پلیس زنگ زد.
‫بهشون درمورد کارفرمای مشترکمون گفت.
‫تو قوانین رو می‌دونی.
‫اون فرستادتت؟ رئیس فرستادتت؟
‫تمومش کن!
‫نگران دوست کوچیکت نباش.
‫- سریع تمومش می‌کنم. ‫- نه.
‫نه.
‫پس بهم بگین، خانم ورونیکا.
‫شما واقعاً کی هستین؟
‫دیگه نمی‌دونم.
‫۳ روز پیش، ‫همه‌چی رو برنامه‌ریزی کرده بودم.
‫می‌دونستم کی‌ام، دارم کجا میرم.
‫و الان، وقتی توی آینه نگاه می‌کنم، ‫خودمو...
‫نمی‌شناسم.
‫حس می‌کنم دارم سقوط آزاد می‌کنم.
‫و نمی‌دونم تا کی قراره ‫به این سقوط ادامه بدم
‫یا کجا قراره فرود بیام.
‫۳ روز پیش،
‫کل دنیام زیرورو شد.
‫دوتا از آدمایی که
‫بیشتر از همه توی دنیا دوستشون داشتم...
‫بهم دروغ گفتن.
‫فکر کنم همه‌مون ‫به روش خودمون دروغگوییم.
‫حقیقت جای سختی برای زندگیه.
‫ما به کسایی که دوستشون داریم ‫دروغ نمیگیم.
‫نمیگیم؟
‫بنا به تجربه‌ی من، ‫به اونا بیشتر از همه دروغ میگیم.
‫دروغ گفتم، ویپ‌تیل.
‫قرار نیست دوستتو سریع بکشم.
‫می‌خوام سر فرصت انجامش بدم.
‫می‌خوام دردناک باشه.
‫بعضیا دروغ میگن،
‫نه باوجود عشقی که بهت دارن،
‫بلکه به‌خاطر همون عشقه.
‫چون می‌خوان تحت هر شرایطی ‫ازت محافظت کنن.
‫خداحافظ، ویپ‌تیل.
‫جودیت! سرت داره خون میاد. ‫چی... چی شده؟
‫- همین الان باید بریم. ‫- چی؟
‫جودیت.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫برای چی داری در رو باز می‌کنی؟
‫جودیت، باهام حرف بزن!
‫گوش کن!
‫اونا می‌دونن که توی قطاریم، و قراره
‫آدمای دیگه‌ای توی ایستگاه ‫منتظرمون باشن.
‫- اونا کی‌ان؟ ‫- آدمایی از دنیای من.
‫اونا پیدامون کردن. باشه؟
‫فرصتمون داره از دست میره.
‫باید همین الان پیاده بشیم.
‫منظورت چیه پیاده بشیم؟ یعنی بپریم؟
‫قطار باید توی پیچ بعدی ‫سرعتش رو کم کنه،
‫و بعدش قراره سرعتش رو زیاد کنه.
‫اگه صبر کنیم، ‫شانس خیلی کمی برای زنده موندن داریم.
‫الان شانسمون چقدره؟
‫اگه توی قطار بمونیم خیلی کمتره.
‫اگه توی قطار بمونیم، می‌میریم.
‫باشه؟
‫همینه، این فرصتمونه.
‫از پسش برمیای. همه‌چی مرتبه.
‫می‌تونی انجامش بدی.
‫نمی‌تونم. خیلی تند میره!
‫ورونیکا می‌تونه انجامش بده.
‫نه.
‫دبی می‌تونه انجامش بده.
‫دبی!
‫آروم، آروم، آروم.
‫حالت خوبه؟ ‫آروم باش، آروم باش.
‫من زنده‌ام.
‫حس فوق‌العاده‌ای دارم!
‫از یه قطار درحال حرکت پریدم و زنده‌ام!
‫اون زنده‌ست!
‫ما زنده‌ایم، جودیت!
‫اوه.
‫عوضی.
‫چی؟
‫تمام اون استعاره‌ها و اون کلاه قشنگ!
‫وایسا، هی، هی، هی. ‫داری راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫جیبمون رو زدن.
‫چی؟
‫- ازمون دزدی شده. ‫- نه، نه، نه، نه.
‫نه!
‫دبی، پاسپورت‌هامون کجان؟
‫دبی، پاسپورت‌هامون کجان یا اون...
‫پول‌ها کجاست؟ ‫پول‌ها کجاست؟ چی...؟
‫دبی!
‫- نه، نه! ‫- لعنت بهش!
‫لعنتی!
‫شاید الان بفهمی. ‫هیچ‌وقت نباید گاردت رو بیاری پایین.
‫کاملاً در جریانم.
‫و آخرین چیزی که بهش نیاز دارم ‫نصیحت‌های توئه.
‫اگه می‌تونستم تندتر راه برم ‫تا ازت دور بشم، می‌رفتم.
‫- الان آه کشیدی؟ ‫- نه، همه‌ش توی ذهنته.
‫آره. من یه اشتباهی کردم.
‫ولی ببخشید، من،
‫قبلاً هیچ‌وقت مجبور نبودم ‫وانمود کنم کس دیگه‌ای هستم.
‫بازم که شروع شد.
‫حرفی برای گفتن داری؟
‫بگو. چون وقتی این جاده تموم بشه، ‫ما هم تموم میشیم.
‫واقعاً می‌خوای بگم؟
‫باشه.
‫فکر می‌کنی زندگیت ‫درباره‌ی وانمود کردن نیست؟
‫تمام کاری که می‌کنی وانمود کردنه.
‫وانمود می‌کنی خوشحالی.
‫وانمود می‌کنی ‫توی یه رابطه‌ی عاشقانه و پر از اعتمادی،
‫و اینکه باهمدیگه برابرین.
‫دیوید هیچ‌وقت لیاقت تو رو نداشته.
‫- چطور جرئت می‌کنی؟ چطور جرئت می‌کنی؟ ‫- همه‌ی اینا بزرگترین دروغه.
‫ما یه تیم بودیم.
‫چرت‌وپرت.
‫نه، راهتو نکش و برو. ‫باید اینو بشنوی.
‫تو همیشه به همه میگی که ‫وقتی باهاش آشنا شدی،
‫از قطار پیاده شدی ‫چون خیلی مجذوبش شده بودی،
‫ولی دیوید ربطی بهش نداره.
‫فکر کنم از قطار پیاده شدی...
‫چون خیلی می‌ترسیدی که ‫تنهایی موفق بشی.
‫باشه.
‫ولی تو چی؟
‫یه زندگی فوق‌العاده شجاعانه داشتی، ‫منظورت اینه؟
‫خب، من هیچ‌وقت با ترس زندگی نکردم.
‫- واقعاً اینو باور داری؟ ‫- آره.
‫تو ترسوترین آدمی هستی که تاحالا دیدم.
‫- واقعاً؟ ‫- واقعاً.
‫- واقعاً این‌طور فکر می‌کنی؟ ‫- من ۲۵ ساله که می‌شناسمت،
‫و توی تمام این مدت،
‫حتی یه رابطه عاشقانه‌ی درست‌وحسابی نداشتی.
‫پس این منو ترسو می‌کنه؟ ‫چون هیچ‌وقت یه‌جا نشین نشدم،
‫- مثل کاری که تو کردی؟ ‫- نه! نه.
‫به‌خاطر اینه که ‫نمی‌خوای به چالش کشیده بشی.
‫یه دیوار از دروغ ساختی
‫چون می‌ترسی آسیب ببینی.
‫نمی‌خوای کسی خیلی بهت نزدیک بشه، ‫چون اگه بشن،
‫ممکنه جودیت واقعی رو ببینن،
‫یا هر اسم لعنتی‌ای که داری.
‫از لحظه‌ای که دیدمت
‫حتی یه چیز راست هم بهم نگفتی.
‫نمی‌تونستم.
‫چون ترکم می‌کردی.
‫نمی‌دونی ممکن بود چیکار کنم، جودیت.
‫چرا، می‌دونم چیکار می‌کردی.
‫همون کاری رو می‌کردی که ‫هرکسی که منِ واقعی رو شناخته انجام داده.
‫همه‌شون میرن.
‫من هیچ‌کسی رو ندارم.
‫هیچ دوستیِ دیگه‌ای مثل این ندارم.
‫من... دوتا از مهمترین چیزهای زندگیم
‫تو و شغلم هستین، ‫و الان گند زدم به جفتشون!
‫پس، آره، کاملاً حق با توئه.
‫من می‌ترسم. می‌ترسم...
‫اون‌قدر می‌ترسم که ‫به‌سختی می‌تونم نفس بکشم.
‫از چی؟
‫وحشت دارم از اینکه از دستت بدم.
‫می‌بینی؟
‫من از این وحشت دارم ‫که اصلاً هیچ‌وقت نداشتمت، پس...
‫چی؟
‫تو همیشه منو داشتی.
‫- باشه. بیا بغلم. ‫- می‌خوام بغلت کنم.
‫ببخشید. تاحالا توی زندگیم ‫با کسی این‌قدر بدجنس نبودم.
‫خب... من بودم، ولی نه با تو.
‫وای خدای من، ‫یه ماشین لعنتیه. زود باش.
‫- هی! ‫- سلام. بونژور، بونژور!
‫بونژور! نرو، نرو.
‫الان روی چنده؟
‫۸۹ درصد.
‫یک درصد بیشتر از آخرین باری ‫که ازم پرسیدی.
‫خب، چطوری توی آژانس شروع کردی؟
‫باشه.
‫وقتی تقریباً ۱۵ سالم بود،
‫ماشین می‌دزدیدم.
‫آره.
‫خلاصه، یه شب، ‫دیدم یه بی‌ام‌و پارک شده.
‫رفتم توش، روشنش کردم،
‫داشتم راه می‌افتادم که بعدش...
‫بوم!
‫یه جسد کوبیده شد روی کاپوت.
‫- مُرده؟ ‫- خب، نمی‌دونستم.
‫پس، در رو باز کردم، ‫اومدم بیرون، ببینم حالش خوبه یا نه.
‫پایین رو نگاه کردم، ‫و یه اسلحه گذاشتن روی صورتم.
‫گفت برون. مسیر رو می‌گفت.
‫صدای آژیر می‌اومد. منم مثل یه دیوونه
‫توی یه ماشین کوفتی دزدی می‌روندم.
‫و بعدش، تنها چیزی که فهمیدم، ‫این بود که می‌گفت، «بزن بغل، بزن بغل».
‫و توی یه انبار متروکه ‫وسط ناکجاآباد بودیم.
‫خب، پیاده شدم.
‫حالا،‌تقریباً ۵ تا اسلحه‌ی دیگه ‫روی صورتم بود،
‫و یه مردی با لباس‌کار گفت،
‫«می‌خوای باهاش چیکار کنیم؟»
‫زنه بهم نگاه کرد.
‫شونه بالا انداخت.
‫و گفت، «آموزشش بدین».
‫- و اون ویپ‌تیل بود؟ ‫- ویپ‌تیل. آره.
‫و رئیس چی؟
‫می‌شناسیش.
‫باهاش حرف می‌زنی. ‫انگار بهت اعتماد داره.
‫باید بهت اعتماد داشته باشه.
‫آره، فکر کنم. آره.
‫پس این چیزیه که من می‌خوام.
‫در ازای کمکم بهت... یه ملاقات می‌خوام.
‫شوخیت گرفته؟ ‫من شغلم به یه مو بنده.
‫چرا از مامانت نمی‌خوای؟ ‫اون بهتر از من می‌شناسدش.
‫خب... نمی‌خوام مامانم درموردش بدونه.
‫حدود ۲ ماه پیش، ‫باید گواهینامه‌ی موتورم رو تمدید می‌کردم،
‫و باید گواهی تولدمو تحویل می‌دادم.
‫پس، رفتم، از کشو درش آوردم، و...
‫تقلبیه.
‫خیلی واقعیه، ‫و برای همین می‌دونم مامانم درستش کرده،
‫ولی...
‫نمی‌دونم چرا.
‫ولی فکر کنم رئیس ‫ممکنه حقیقت رو بدونه، پس...
‫برای همینه که یه ملاقات می‌خوام.
‫باشه.
‫ببینم چیکار می‌تونم بکنم.
‫باشه. عالیه.
‫عالیه.
‫تموم شد.
‫گراسیاس، سنیور.
‫من... می‌ذارم تنها حرف بزنی.
‫صبر کن. اون چیه؟
‫خودشه.
‫سلام، عزیزم.
‫برادرت پیشته؟
‫باشه، باشه. من...
‫یه چیز خیلی مهم دارم که به جفتتون بگم.
‫بدم میاد این‌کار رو پشت تلفن بکنم،
‫ولی خیلی زود میام پیش جفتتون.
‫قول میدم.
‫درمورد پدرتونه.
‫اون...
‫صبر کن.
‫چی؟
‫کِی؟
‫لعنت بهش.
‫خب، می‌تونیم کادر رو بازتر کنیم؟
‫نه. بازتر از این نمیشه، مارتین اسکورسیزی.
‫برش گردون عقب.
‫همون‌جا، همون‌جا. وایسا.
‫لعنتی.
‫عزیزم... باید بعداً بهت زنگ بزنم.
‫دوستت دارم.
‫اون زنده‌ست.
‫چی؟
‫اون زنده‌ست.
‫[تماس رد شد]
‫[جما] ‫[بابا به مامان زنگ بزن. رفتارش عجیب شده]