‫وایسا!!
‫الان چی شد؟
‫خیلی ببخشید داداش…
‫به‌خاطر من، تو…
‫تقصیر تو نیست سارا.
‫نگرانش نباش.
‫وقتی حس کردم می‌خوام نجاتت بدم،
‫از بدنم آتیش زد بیرون.
‫من مریضم؟
‫تو مریض نیستی سارا!
‫لعنتی…
‫داره چه بلایی سرش میاد؟
‫قراره چه بلایی سرم بیاد؟
‫می‌ترسم داداش!
‫خیلی می‌ترسم!
‫هر اتفاقی هم بیفته،
‫من ازت محافظت می‌کنم.
‫نگران نباش سارا.
‫داداش!
‫سـ-سارا!
‫داداش!
‫سارا!
‫داداش!
‫داداش…
‫سـ-سارا؟
‫چرا نجاتم ندادی؟
‫قول داده بودی
‫ازم محافظت می‌کنی!
‫لعنتی…
‫باز هم همون خواب.
‫قسمت ۷ ‫[فخرفروشی با یه پَر]
‫منم می‌خوام تو شن‌ها بازی کنم!
‫پیوکو، کیجی داره حموم شنی می‌گیره.
‫ها؟
‫مرغ و خروس‌ها حموم شنی میگیرن تا
‫حشرات و کثیفی‌ها رو از پرهاشون پاک کنن.
‫همون‌طور که آدما برای تمیزی
‫و سلامتی حموم می‌کنن.
‫آها…
‫ولی من روش باکلاس‌تری ‫رو انتخاب می‌کنم.
‫من از این استفاده می‌کنم!
‫اسپری حشره‌کش مخصوص مرغ‌ها!
‫یه خانم باکلاس باید
‫یه راه‌حل باکلاس داشته باشه!
‫اوه…
‫ببخشید…
‫شما همون مرغ و خروس‌هایی هستین ‫که با اهریمن‌ها می‌جنگن؟
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫می‌دونستم!
‫واو! ایول!
‫ما شما رو تو گوشیِ آدما دیدیم.
‫شما حتی تو دنیای کبوترها هم معروفین!
‫داریم از نزدیک می‌بینیمشون!
‫خیلی خفن‌ان!
‫خب، اگه شما میگین…
‫یه جورایی دارم خجالت می‌کشم…
‫وای! چرا ازش نپرسیم؟
‫چی؟
‫عمراً قبول کنه!
‫به نظر میاد با خانواده‌شه.
‫پرسیدنش که ضرر نداره…
‫امم، مایلین…
‫…برای یه قرار گروهی به ما ملحق بشین؟
‫قرار گروهی؟
‫منظورتون از همون ملاقات‌هایی هستش ‫که آدمان می‌کنن؟
‫آره! الان تو دنیای کبوترها خیلی مد شده.
‫مـ-مد شده؟!
‫اصلاً خبر نداشتم…
‫مهمون‌مون تو دقیقه نود مجبور شد ‫بره سر کار نامه‌رسونیش،
‫برای همین کنسل کرد.
‫برای همین گفتیم شاید ‫شما دوست داشته باشین
‫جای اون با ما بیاین؟
‫من؟
‫راستش، من به مهمونی کبوترها علاقه‌ای ندارم.
‫تو رو خدا با ما بیاین!
‫با وجود شما، کلی حرف برای گفتن هست!
‫تازه، فکر کنم خانوما خیلی دوست داشته باشن ‫با یه قهرمان حرف بزنن!
‫لطفاً فقط یه مدت کوتاه بیاین!
‫به نظر بامزه میاد.
‫کیجی، باید باهاشون بری.
‫خـ-خب، اگه اصرار دارین…
‫فکر کنم بتونم ‫یه مدت کوتاهی بیام.
‫- خیلی ممنون! ‫- خیلی ممنون!
‫چی؟!
‫اینجا یه خروس چیکار می‌کنه؟
‫چه ضدحالی.
‫مثل اینکه این قرار به درد نمی‌خوره.
‫این چیزی نبود که قولش رو دادی.
‫بـ-ببخشید! عجیبه!
‫نمی‌شناسینش؟
‫این همون خروس معروفیه
‫که با هیولاها می‌جنگه!
‫- تا حالا اسمش رو نشنیدم. ‫- تا حالا اسمش رو نشنیدم.
‫به هر حال، خروس‌ها ‫که نمی‌تونن پرواز کنن.
‫اصلاً خفن نیست.
‫همه‌ش میگن «قوقولی قوقو»
‫و یه جورایی عجیبه.
‫اون چیه از زیر چونش آویزونه؟
‫چندشه!
‫چی گفتی؟!
‫هی شماها!
‫سر به سر آقا نذارین!
‫پیوکو، آروم باش.
‫کیجی، گوش کن.
‫راستش رو بخوای،
‫نمی‌تونم تحمل کنم که این‌طوری
‫بهمون توهین کنن.
‫دارم از عصبانیت منفجر میشم!
‫واقعاً حرصم رو درمیاره!
‫ولی کیجی، خشونت ممنوع.
‫این یه قرار گروهیه.
‫اینجا میدون نبرد اجتماعیه.
‫پس باید اینجا نظرشون رو عوض کنیم
‫با نشون دادن اینکه ‫مرغ و خروس‌ها چقدر خفن‌ان.
‫این‌طوری پیروز می‌شیم.
‫می‌فهمم.
‫پس همه‌چیز رو دوش منه.
‫بسپارش به من.
‫غرورم به عنوان یه خروس ‫تو این نبرد در خطره…
‫منظورم قراره.
‫از جذابیت غیرقابل‌انکارم استفاده می‌کنم و ‫کاری می‌کنم عاشقم بشن!
‫ها…؟
‫برو نشونشون بده آقا!
‫- یه چیزی درست نیست. ‫- برو نشونشون بده آقا! برو نشونشون بده!
‫- امیدوارم حالش خوب باشه. ‫- برو نشونشون بده آقا!
‫با معرفی شروع کنیم!
‫من کِن هستم!
‫من ماسا هستم. از دیدنتون خوشوقتم.
‫من آن هستم.
‫من سیکو هستم.
‫من مارین هستم. خوشوقتم.
‫اسم…
‫من…
‫آه! کیجی!
‫شما خیلی خفنین آقا!
‫اصلاً هم خفن نیست.
‫خزه.
‫چندشه.
‫باید اینو پیش‌بینی می‌کردم.
‫واو!
‫ایول، تو یه کبوتر مسابقه‌ای هستی!
‫ما کبوترها یه حس غریزی برای جهت‌یابی داریم،
‫برای همین می‌تونم ۱۰۰ کیلومتر پرواز کنم ‫و بازم راه خونه رو پیدا کنم.
‫الان وقتشه که بهشون نشون بدی ‫چی تو چنته داری!
‫آها، باشه!
‫می‌دونین، خروس‌ها هم خیلی عالین!
‫ما زود بیدار می‌شیم و صدامون خیلی بلنده.
‫این که اول صبح
‫خیلی رو مخه! ‫خیلی پرسروصداست، نه؟
‫یه چیز دیگه! یه چیز دیگه!
‫ما تند می‌دویم!
‫پرواز کردن که سریع‌تره…
‫آره.
‫خیلی کاربردی به نظر نمیاد.
‫- می‌دونم! ‫- می‌دونم!
‫ما تاج‌های بزرگی داریم!
‫تاج که واقعاً چیز واجبی نیست!
‫ما چیزای بد رو ‫تو سه ثانیه فراموش می‌کنیم!
‫فکر نکنم فقط چیزای بد رو یادتون بره.
‫اوه. خیلی باهوش به نظر نمیاد.
‫من که عمراً با یه آدم خنگ بپرم.
‫موافقم!
‫داره غیرقابل‌تحمل‌تر میشه.
‫یه جورایی دلم براش می‌سوزه.
‫کافیه!
‫برام مهم نیست راجع‌به ‫خروس‌ها چی فکر می‌کنین.
‫تا وقتی با غرور زندگی می‌کنم،
‫فقط همین مهمه.
‫تو مسیری که انتخاب کردم قدم برمی‌دارم.
‫این تنها کاریه که از دستم برمیاد.
‫خیلی خفنه!
‫تا حالا پرنده‌ای به این مردونگی ندیده بودم!
‫من دنبال مردی ‫دقیقاً مثل اون می‌گشتم!
‫اگه دقت کنی، خیلی هم جذابه.
‫ها؟ چی؟
‫من… واقعاً نمی‌فهمم…
‫این همون چیزیه که بهش میگن…
‫گل طلایی؟!
‫با من قدم می‌زنی؟
‫نه، با من!
‫با من ازدواج کن!
‫- هی! آقا مال منه! ‫- لطفاً!
‫اینجا چه خبره؟
‫خب، گیرم انداختین…
‫- لطفاً! ‫- هی، با من ازدواج کن!
‫اون خیلی مودیه.
‫تـ-تو منو فروختی!
‫- افتضاح. ‫- آشغال.
‫زباله.
‫حیف شد.
‫چه ضدحالی.
‫حس خیلی بدی دارم. ببخشید.
‫نمی‌دونم اون موقع چم شده بود.
‫مهم نیست.
‫به هر حال فقط چند تا کبوتر بودن.
‫داره چه بلایی سرم میاد؟
‫الیزابت!
‫دفعه بعد نمی‌بخشمت!
‫فهمیدی؟!
‫دفعه بعد حتماً مراقبش باش، باشه؟ مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫الان می‌خوای چیکار کنی؟
‫فرار کن کیسوکه.
‫- بگیریدش! ‫- نه، وایسا.
‫حتی اگه بذاریم بره، یه گروگان داریم.
‫دیر یا زود برمی‌گرده.
‫برمی‌گردم دنبالت پدر!
‫لطفاً طاقت بیار!
‫داری چیکار می‌کنی الیزابت؟
‫دارم ناهار درست می‌کنم.
‫هی!
‫من این ماهی رو قبلاً دیدم!
‫این همونیه که رو پشت بابا بود!
‫بهش میگن کپور، پیوکو.
‫با قلاب گرفتیش؟
‫اصلاً و ابداً.
‫فقط یه جریان برق فرستادم تو یه قسمت از
‫برکه که فکر می‌کردم کپورها اونجان.
‫آسونه، نه؟
‫نمی‌دونستم می‌تونی این کار رو بکنی.
‫به نظر باحال میاد!
‫منم می‌خوام این کار رو بکنم!
‫منم می‌تونم انجامش بدم؟
‫همم…
‫شاید چند ماه برات زود باشه.
‫می‌دونی، منم می‌تونم
‫یه کپور بگیرم!
‫از این استفاده می‌کنم…
‫همون‌طور که گفتم، برات خیلی زوده.
‫فعلاً از این می‌گذرم…
‫وای! اونجا یه کار مناسب براش ‫هست که انجام بده…
‫پیوکو…
‫میشه لطفاً سه تا گل قاصدک ‫از اونجا برام بچینی؟
‫می‌خوام اضافه‌شون کنم به غذا.
‫گل برای تزیین غذا، درسته؟
‫مثل آب خوردنه!
‫گل… گل…
‫چقدر گل اینجا هست، مگه نه؟
‫ها؟
‫این گل‌ها کوچیک و نازن،
‫درست مثل خودم!
‫اینا رو می‌چینم!
‫اونا هم گلن پیوکو… ولی…
‫قاصدک‌هایی که می‌خواستم بچینی اینا بودن.
‫من فقط از یه مسیر فرعی رفتم
‫و قرار بود اون گل‌ها رو بعداً بچینم!
‫حالا که خودت چیدیشون،
‫پس فکر کنم این کارم بی‌فایده بود!
‫مرحله آخر طعم‌دار کردنش ‫با نمک و فلفله، و…
‫…تموم شد!
‫ماهی سفید سرخ‌شده با
‫سس سبزیجات دورنگ،
‫و دورچین قاصدک.
‫آخ جون! من عاشق ماهیم!
‫قابل خوردن هست؟
‫چقدر بی‌ادب!
‫آشپزی یکی از استعدادهای منه، باشه؟!
‫یعنی، چقدر می‌تونه خوب باشه؟
‫خوشمزه‌ست!!!
‫این چیه؟ سس سبزیجات کاملاً به کپور میاد،
‫بوی زهم ماهی رو می‌گیره
‫و طعم کاملش رو می‌کشه بیرون!
‫طعمش دقیقاً مثل همون دفعه‌ایه که
‫یه ملخ و یه قورباغه رو با هم خوردم…
‫و تو پرزهای چشاییم انقلاب به پا شد! ‫از اون هم بهتره!
‫من یه نابغه‌م!
‫بزنیم تو رگ!
‫وایسا!
‫سهم من از همه کمتره!
‫چی؟! همه‌شون یه اندازه‌ن!
‫نه! این گوشه‌ش کمه!
‫طمعکار نباش!
‫تنها چیز کوچیک اینجا، شخصیت توئه!
‫خدا رو شکر کن که اصلاً بهت سهم رسیده!
‫یه نصفه دیگه بهم بده، اونوقت شکرگزار میشم!
‫- هی! مسخره‌بازی درنیار! ‫- بذار بیشتر بخورم!
‫- عمراً! ‫- بذار بیشتر بخورم!
‫بذار بیشتر بخورم!
‫هی، آقا، من گشنم نیست،
‫برای همین مال من برای تو!
‫اوه، ممنونم!!
‫ها؟
‫سهم یه بچه رو می‌خوری؟!
‫کثافت!
‫خیلی خوشمزه‌ست!!
‫همین الان تفش کن بیرون!
‫عمراً!
‫خب؟ اطلاعات جدیدی ‫از اهریمن سفید به دست آوردی؟
‫نه.
‫از آخرین باری که دیده شده ‫هیچی نیست.
‫از اون موقع هیچ سرنخ جدیدی پیدا نکردم.
‫تنها کاری که الان از دستمون برمیاد اینه
‫که بریم همون‌جا که آخرین بار دیده شده.
‫شاید اونجا یه سرنخی پیدا کنیم.
‫هنوز حداقل ۲۵۰ کیلومتر دیگه راه داریم…
‫ها؟
‫راستی… ‫پیوکو کجاست؟
‫چی؟! فقط یه حشره؟
‫بهت گفتیم ده تا بگیری، نگفتیم؟
‫مارو مسخره کردی، ها؟!
‫گـ-گرفتن ده تا غیرممکنه!
‫لطفاً منو ببخشین!
‫دلیلی داره که نمی‌تونی
‫از دستوراتم پیروی کنی؟
‫می‌دونی الان چه اتفاقی میفته، مگه نه؟!
‫بمیر!
‫دست نگه دار!
‫صدمه دیدی؟
‫نـ-نه!
‫تو دیگه کی هستی؟!
‫هوم!
‫منو میگی؟
‫من «پیوکوی وظیفه‌شناس» هستم!
‫من با مرام بابا زندگی می‌کنم و
‫هیچ‌وقت آدم بدا رو ول نمی‌کنم!
‫ورودم بی‌نقص بود!
‫پس این جوجه کوچولو می‌خواد با ما بجنگه؟
‫باشه.
‫با کمال میل.
‫می‌کشیمت!
‫هوف! دفعه بعد قبل ‫از اینکه کار بدی بکنین
‫خوب فکر کنین، فهمیدین؟
‫لعنتی.
‫هنوز کارم تموم نشده!
‫انجامش بده! اگه جرأت داری!
‫گمشو بابا!
‫عمراً ببخشمت!
‫قسر در نمیری!
‫ها؟
‫هشدار اهریمن صادر شد.
‫- هشدار اهریمن صادر شد. ‫- برگرد اینجا!
‫خطر.
‫- بلافاصله منطقه رو تخلیه کنید. ‫- برگرد اینجا، بچه پررو!
‫همین الان وایسا، بچه پررو!
‫وانمیستم!
‫برگرد اینجا!
‫بـ-بابا!
‫یه میلیارد سال برات زوده
‫که بخوای با من دربیفتی!
‫ها؟!
‫اون…؟
‫صدمه دیدی پیوکو؟
‫وایسا… پیوکو؟
‫چرا من اینقدر ضعیفم؟
‫چرا نمی‌تونم مثل الیزابت
‫برای آقا مفید باشم؟
‫همیشه یکی باید نجاتم بده.
‫هی، آقا، من گشنم نیست،
‫برای همین مال من برای تو!
‫خیلی خوب می‌دونم…
‫که این تنها کاریه که از دستم برمیاد.
‫می‌دونم که بی‌مصرفم و
‫فقط یه بار اضافه‌ام.
‫ولی نمی‌خوام این‌طوری باشم!
‫نمی‌خوام وبال گردنش باشم!
‫شاید…
‫وقتم باهاش داره به سر می‌رسه.
‫دل‌درد داره؟
‫فکر کنم به‌خاطر چیزی ناراحته.
‫کیجی…
‫یه چیزی یه کم نگرانم کرده.
‫الان حدود یک ماهه که ‫با پیوکو هستیم…
‫وظیفه
‫ولی اون اصلاً بزرگ نشده.
‫از هر زاویه‌ای که نگاه کنی، ‫عجیب نیست؟
‫پس، تو هم متوجه شدی.
‫تو دیگه کی هستی؟
‫من…
‫بالاخره پیدات کردم…
‫دا…
‫…داش.
‫حـ-حالت خوبه؟!
‫ا-اون الان…
‫…چی گفت؟!
‫بالاخره وقتش رسید که
‫خانواده گوشیکیدوری وارد عمل بشه.
‫ولی کیسوکه، این شهر ‫خطرناک به نظر میاد.
‫قسمت بعد: ‫هر پری آوازی نداره.
‫اوه، یه خانم پیدا کردم!