‫«ترجمه از سینا صداقت»
‫سلام، دخترم.
‫خب، واست یه ماچا گرفتم.
‫- میل ندارم. ‫- خوب به نظر میای.
‫خب، پلیس می‌خواد به زودی بریم اداره.
‫شاید بخوای جوراب و کفش بپوشی.
‫یا جوراب نه. اشکالی نداره.
‫حتی اگه عمداً خونه‌اش رو آتیش زده باشم،
‫هیچ هیئت منصفه‌ای من رو محکوم نمی‌کنه.
‫مطمئن نیستم بخوایم ‫همچین چیزی رو بلند بگیم.
‫شاید بخوای تمرین کنی بگی حادثه بوده؟
‫نیازی نیست تمرین کنم که حقیقت رو بگم.
‫از این خوشم میاد.
‫اگه تو این رو نگی، خودم میگم.
‫خب، موهات رو شونه کردی؟
‫- آره. ‫- پشتشم؟
‫می‌دونی چیه؟ ازش خوشم میاد. خوبه.
‫بابا، دمپایی‌ام رو زیرِ میز گُم کردم.
‫- اوه، بیا، عزیزم. ‫- می‌تونی بندازیش سمتم؟
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫اینجا کفش‌هاتون رو در نیارید، عزیزان.
‫اینم چندتا دسرِ خامه‌ای.
‫- میل ندارم. ‫- می‌دونم چطور به نظر میاد،
‫مخصوصاً چون من و آرچ باهم دعوا داشتیم،
‫و من خیلی عصبانی بودم.
‫اوه، شرمنده، صبر کن. ‫فقط گوش میدم و نمی‌نویسم.
‫فقط بذار بهت برسم. انگیزه، موجوده.
‫سرکار، اون برای گفتن حقیقت ‫نیازی به تمرین نداره.
‫می‌خوای این رو بنویسم؟
‫- اوهوم. ‫- بگذریم...
‫من کتابِ جنگ و صلحش رو برداشتم ‫و آتیشش زدم.
‫شرمنده، تو عمداً نسخه‌ی اول ‫تولستوی من رو سوزوندی؟
‫- آره، این کارو کردم. ‫- ترجمه‌ی کلارا بل
‫تنها نسخه به زبانِ انگلیسیه ‫که پس‌گفتارِ دوم رو داره.
‫اوه، خیلی خوب سوخت.
‫خب پس، یه کتاب رو آتش‌افروزی کردی.
‫- آتش‌افروزی فعل نیست. ‫- مطمئنم فعله.
‫- نه، فعل نیست. ‫- فعله.
‫و توی اینترنت سرچش نمی‌کنم، ‫فقط باید چک کنم...
‫- فعل نیست، داداش. ‫- سریع یه چیز دیگه رو چک می‌کنم.
‫من کتاب رو سوزوندم، ‫ولی خونه حادثه بود.
‫- قسم می‌خورم. ‫- دقیقاً.
‫آرچی، چیزی هست که بخوای اضافه کنی
‫که شاید به همسرت کمک کنه؟
‫اگه کیتی میگه حادثه بوده، ‫پس حادثه بوده.
‫خب، بفرمایید. پرونده بسته شد.
‫نه، این کارو نکن. بهم نگو چطوری ‫کارِ پلیسی‌ام رو انجام بدم.
‫من بهت نمیگم چطوری ‫کتاب‌های روسترت رو بنویسی، میگم؟
‫- خیلی خب. ‫- ولی خب اگه بهت می‌گفتم،
‫می‌خواستم اون یارو کاراته‌کار باشه.
‫- شاید. ‫- باحال نمی‌شد؟
‫- حتماً. ‫- می‌دونی، دائم بچرخه،
‫و مبارزه کنه!
‫وای! شلوارم.
‫داداش، این تنها شلواریه که دارم ‫و توی آتیش‌سوزی نسوخته.
‫- "شلوار." ‫- دستمال کاغذی بیارم؟
‫- اوه، آره. باشه. ‫- لطفاً. یا خدا.
‫اصلاً دیده نمیشه.
‫مطمئن نبودم قراره هوام رو داشته باشی یا نه.
‫آره، معلومه.
‫من هنوز دوستت دارم.
‫خوبه.
‫خب، بابات می‌دونه که...
‫که سانی بارداره؟
‫راه خیلی احمقانه‌ای برای فاصله گرفتن ازشه.
‫نه. معلومه که نه. ‫به اندازه‌ی کافی تحقیرآمیزه.
‫آره، حتی مطمئن نیستم ‫سانی قراره نگهش داره یا نه.
‫چون نمیشه ازش سر در آورد.
‫خب، میشه من رو در جریان قرار بدی؟ ‫چون عاشق حس تعلیقم.
‫چرا این کارو باهامون کردی؟
‫نمی‌دونم، شاید فقط می‌خواستم دوباره ‫با کسی باشم که فکر می‌کرد من عالی‌ام.
‫تازگی‌ها، تمام گفتگوهامون
‫در مورد این بود که من باید تغییر کنم.
‫باشه، می‌دونم که ایرادهایی دارم، ‫اعتراف می‌کنم.
‫رُک بگم، خودآگاهی‌ام باعث شده
‫خیلی آسون‌تر بتونم ببخشمت.
‫قبلاً بخشیدمت، می‌دونی؟ ‫ولی گمونم تنها مسئله اینه که...
‫تو می‌تونی من رو ببخشی؟
‫میشه... می‌خوام برگردم عقب.
‫تو...
‫تو من رو می‌بخشی؟
‫آره.
‫یعنی، کیه که بعد از یه جدایی بد ‫یه ذره دیوونه نشده باشه؟
‫- کیتی توی چنین شرایطیه. ‫- آره، درسته.
‫یه دختر توی جشن آخر سال قالم گذاشت ‫و من دبیرستان رو ول کردم.
‫- اوه. ‫- آره، به جاده زدم
‫و گروه لیمپ بیزکیت رو دنبال کردم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫حدس بزن چند بار من رو بردن روی صحنه؟
‫- هفده بار. ‫- هفده بار؟
‫تا حالا دیدی کسی 17 بار ‫روی صحنه فرا خونده شه؟
‫این عدد خیلی بزرگیه.
‫من سه بار رفتم روی صحنه.
‫- کیتی دخترِ خیلی خوبیه. ‫- آخ!
‫کثافتِ احمق!
‫شانس آوردی تفنگش رو اینجا نذاشت.
‫اوه، راستش، گذاشتم. ‫فقط برش می‌دارم...
‫- اوه! مواظب باشید! ‫- خدای بزرگ!
‫تفنگ روی زمینه. ‫هیچوقت درست نمیذارمش سرِ جاش.
‫این مشکل اصلیه... بفرما.
‫قبل از این که شروع کنیم،
‫ارسال مطلب برای لودلو ریویو بازه،
‫پس شعرها و داستان‌های کوتاهتون رو ‫به دستمون برسونید.
‫می‌تونم بهتون بگم، هیچی بهتر از دیدن ‫کارتون توی نشریه نمیشه.
‫اولین اثرِ منتشرشده‌ی من
‫هنوز روی یخچالِ بابام چسب شده
‫کنارِ آهنربای جورجیا بولداگز
‫و شماره‌ی یه لوله‌کش که شش سال پیش مُرده.
‫نوشته‌های من نمیره روی یخچال.
‫چون من در مورد زندگیِ واقعی می‌نویسم. ‫و زندگیِ واقعی‌ام بی سر و سامونه.
‫- هوم؟ ‫- هر روز به یکی پیله می‌کنم.
‫دختر، پسر، استاد، ایلای.
‫- چی گفتی؟ ‫- می‌خوای آثارم رو بخونی؟
‫- خیلی خب. ‫- من آسم دارم.
‫باشه، خب، افشانه‌ی آسمت رو بیار.
‫ایوا. بس کن، دختر.
‫خیلی خب، برمی‌گردیم سراغ امیلی دیکینسون.
‫هی، والت.
‫واست یه اسپرسوی دوبل ‫توی لیوان بزرگ آوردم
‫ممنون.
‫فکر کنم احتمالاً باریستای مورد علاقه‌مون ‫خودش موهاش رو چتری زده.
‫یه چیزش بدجوری تو ذوق می‌زنه.
‫الان نمی‌تونم نگرانِ بورلی باشم.
‫تازه شنیدیم یه ابتکار سبز جدید هست ‫و اون...
‫هیئت امنا دارن یه سیاست خیلی پیچیده ‫توی حلقم فرو می‌کنن.
‫باشه، می‌خوای بریم قدم بزنیم و قهوه بخوریم؟ ‫می‌تونی غُر بزنی.
‫نمی‌دونم.
‫- صبح بخیر، رئیس ریگز. ‫- سلام.
‫اوه، پروفسور شپرد. سلام، رفیق.
‫کریسل، می‌تونی پرونده‌ی ‫یه دانشجو رو برام بفرستی؟
‫گریسی شاو. میگه بیش‌فعالی داره.
‫ولی فکر کنم فقط تنبل و یکم کودنه.
‫یا واقعاً مشکل داره.
‫بیاید همه ازش حمایت کنیم.
‫تو چطور با این یارو دوستی؟
‫صمیمی نیستیم. ازش فاصله می‌گیرم.
‫شما دوتا امشب ساعت 7:30 باهم شام می‌خورید.
‫ممنون، کریسل.
‫اوه. ببخشید.
‫هی، والت؟ میشه صحبت کنیم...
‫اوه. اوه. سلام. حالت چطوره؟
‫- عالی‌ام. ‫- عالیه.
‫چطور خوابیدی؟
‫- چطور خوابیدم؟ ‫- آره.
‫- دیگه میرم. ‫- خیلی خب.
‫- می‌تونم یه سؤالی ازت بپرسم؟ ‫- آره، بیا. چیکار می‌تونم برات بکنم، گرگ؟
‫خب، این در مورد کیتیه.
‫بفرما. فقط ازم نپرس چطور خوابیدم.
‫برخوردتون خیلی مشکوک بود. ‫ماجراتون چیه؟
‫- هیچی، ماجرایی در کار نبود. ‫- اوه، بیخیال.
‫انرژیِ عاشقانه‌ی غیر قابل انکاری ‫توی اون اتاق بود.
‫فکر می‌کردم توی آمریکای لاتینم.
‫ولی می‌دونم، می‌دونم.
‫تو جنتلمنی، راز عشق فاش نمی‌کنی.
‫عشقی در کار نیست.
‫خب، تو بهش ابراز علاقه کردی، ‫ولی اون قبول نکرد؟
‫اوه.
‫اون بهت ابراز علاقه کرد، ‫ولی تو قبول نکردی.
‫چطور این کارو می‌کنی؟
‫همش توی جزئیاتِ ریز صورتت معلومه.
‫حالا زود باش، بگو ببینم...
‫بگو ببینم جریان چیه ‫و بعدش می‌ریم سراغ کارت.
‫نه، من اینجام چون می‌خوام مطمئن شم ‫شغلِ کیتی در امانه.
‫خب، شغلش اصلاً در امان نیست. ‫اون یه خونه‌ی تاریخی هیئت علمی رو آتیش زد.
‫اون حادثه بود!
‫همچنین توی اداره‌ی پلیس ‫به یه استاد حمله کرد؟
‫اون عمدی بود.
‫محض اطلاع، من از کیتی خوشم میاد.
‫ولی همزمان وظیفه‌ام
‫محافظت از این سازمانه ‫و باهاش درگیرم.
‫اوه!
‫خبرِ خوب. درگیری تموم شد.
‫کیتی استعفا داد.
‫نه، این کارو نکرد.
‫وای، اون فونتِ بزرگیه.
‫لطفاً قبل از این که کاری بکنی ‫بذار باهاش حرف بزنم. به عنوان دوست؟
‫دوست‌ها رازهاشون رو در میون میذارن، گرگ.
‫واقعاً؟
‫خیلی خب.
‫فکر کنم دیلن خاطرخواهم شده.
‫- حالا شد یه چیزی، گرگ. ‫- اصلاً اینطور نیست.
‫سلام، عزیزم.
‫چشم و شلوارت چی شده؟
‫داستانش جالبه. توی استون هیل قدم می‌زدم ‫و زمین خوردم.
‫- خنده‌داره. ‫- آره.
‫خب، پیامت رو گرفتم. ‫چی شده؟ خوبی؟
‫آره. بهت گفتم باردارم، درسته؟
‫اوهوم.
‫هیچکس شوخی‌هام رو نمی‌گیره.
‫ببین سانی، فقط می‌خوام بدونی ‫که این تصمیم خیلی بزرگیه.
‫و هر کاری که تصمیم بگیری بکنی...
‫نگهش می‌دارم.
‫اوه. عالیه.
‫می‌دونم هزاران دلیل داره که نباید ‫این بچه رو به دنیا بیارم.
‫قرار بود برم برنینگ من.
‫فکر کنم برنینگ من رو دوست داشته باشی.
‫ولی مهم نیست چقدر تلاش کنم که نخوامش...
‫می‌فهمم که هنوز می‌خوامش.
‫کاملاً.
‫باشه، باشه. شرمنده.
‫این... این... این خیلی سنگینه.
‫می‌دونم. برای منم سنگینه.
‫ولی یه ساعت دیگه یه مصاحبه ‫برای کارآموزی دارم.
‫پس، اگه بتونی وانمود کنی تا آخرش هستی...
‫- اوه. ‫- خیلی ممنون میشم.
‫هستم، صد درصد.
‫عه، به نظر میاد 80 درصد باشه، ‫ولی قبولش می‌کنم.
‫و حالا مامانم باید دوباره بره بیمارستان.
‫پس، باید این همه آزمایش انجام بدیم
‫و اون از سوزن متنفره.
‫- خیلی پراسترسه... ‫- محشره، الان برمی‌گردم.
‫فقط... خیلی خب، آره.
‫اوه! سلام، پروفسور بیتس.
‫شلوارتون چی شده؟
‫- هرچی که هست، عاشقشم. ‫- تا حالا حس کردی...
‫هرچی که توی عمرت براش زحمت کشیدی ‫داره از دستت میره؟
‫- آره. ‫- می‌دونی من قرار بود
‫شش ماه آینده رو روی کتابم کار کنم.
‫یعنی، خودم رو سرِ کار نمیذارم.
‫می‌دونم که اثرِ غیرداستانی ژئوپلیتکی
‫کتابِ جذاب و پرفروشی نمیشه،
‫ولی فکر کنم کسایی که دوستش دارن
‫- واقعاً عاشقش میشن. ‫- من عاشقش میشم.
‫در عوض قراره با تویوتا سی‌ینا ‫برم فروشگاه مرغ بریون بخرم.
‫اوه، مامانم سی‌ینا داره.
‫می‌تونی صندوقش رو با پا باز کنی.
‫ببخشید که اینا رو گذاشتم روی دوشت...
‫- جینا. ‫- جینا. آره.
‫می‌تونی هر چیزی بذاری روی دوشم.
‫ببخشید؟
‫تو نه، رولند، شرمنده.
‫سلام. خب.
‫خب، رفتم پذیرش ‫چون دوباره کلید اتاقم رو جا گذاشتم.
‫- آره. ‫- و اونا یه ملاقه بهم دادن
‫با یه کلید روش که همه‌ی درها رو باز می‌کنه.
‫- این شهر چقدر جذابه؟ ‫- می‌دونم داری چیکار می‌کنی.
‫- خودت رو اذیت نکن، من تصمیمم رو گرفتم. ‫- هیچ کاری نمی‌کنم.
‫نیوانگلند، تبلیغات رو باور کن.
‫خدای من، این دیگه چیه؟
‫یه فروشگاه کریسمس تمام ساله.
‫چطور می‌تونه توی کار بمونه؟
‫چون هات چاکلتش محشره.
‫بابا، باید برم یه جایی
‫تا بتونم بدون سر و صدا ‫شروع تازه‌ای داشته باشم.
‫شوخی می‌کنی؟
‫بابا.
‫خدای من.
‫بهت یه چوب نعنا میدن که باهاش همش بزنی.
‫فکر می‌کنی من از چوب‌های نعنا خبر ندارم؟
‫من سه سال اینجا زندگی کردم. ‫عاشق اون چوب‌هام.
‫پس، فقط به خاطر یه عقب‌گرد ریز تسلیم نشو.
‫باشه، چندین عقب‌گرد بزرگ و وحشتناک.
‫شوخی می‌کنی؟
‫مامان 5 سال پیش ترکت کرد ‫و تو خیلی راحت تسلیم شدی.
‫اقلاً من قصد دارم از نو شروع کنم.
‫نمیرم فلوریدا که قایم شم، رقت‌انگیزه.
‫خدای من.
‫این خیلی بدجنسانه بود. ببخشید.
‫- اشکالی نداره. ‫- ببخشید، خیلی بدجنسانه بود.
‫در ضمن، من قایم نمیشم.
‫دارم صدف جمع می‌کنم،
‫و فکر می‌کنم عضو یه فرقه شم.
‫من لودلو ریویو رو گسترش میدم.
‫به جای یه شماره، دو شماره منتشر می‌کنم.
‫زمستون و بهار. تأیید بودجه‌ات رو لازم دارم.
‫چه راه غیرخانمانه‌ای برای درخواست.
‫مرکز دانشجویی جدید بودجه رو خالی کرده،
‫برای همین الان وضع مالی خیلی وخیمه.
‫مطمئنم همینطوره، ولی ریویو ‫سنگِ بنای برنامه‌ی هنرهاست.
‫دپارتمان شعر یکی از چیزهاییه که دانشجوها رو ‫به این مؤسسه جلب می‌کنه.
‫اوه، می‌دونم. خیلی مهمه. ‫تمام سال اولی‌ها...
‫با پیراهنِ شاعرهای مورد علاقه‌شون میان.
‫ای. ای. کامینگز!
‫این عوضیِ ماقبل‌تاریخی.
‫هی، بیا بریم. ‫کریسل گفت 20 دقیقه
‫- واسه قدم زدن وقت داری. ‫- 15 دقیقه!
‫- ممنون، کریسل. ‫- الان با ریگز دهن به دهن شدم،
‫و باید برات تعریف کنم که یه وقت
‫امشب توی قرار شامتون ‫سعی نکنه زیرآبم رو بزنه.
‫آره، باشه، باشه. ‫ولی بعدش می‌خوام...
‫تمام جزئیات ابراز علاقه‌ات به گرگ رو بشنوم.
‫- ببخشید؟ ‫- براش احترام قائلم.
‫شانست رو امتحان کن. منم بودم می‌کردم. ‫خدایی مرده یه روباه نقره‌ایه.
‫می‌دونم که فقط چند روزه که اینجام،
‫ولی واقعاً دلم برای اینجا تنگ میشه.
‫هیچوقت خروس رو نگرفتم.
‫خب، مطمئنم این موضوع جالبی
‫برای تو و رفقات باشه، ولی فکر نکنم
‫- بخوام قصه‌اش رو بشنوم. ‫- بیخیال.
‫اون بادنماست.
‫- اوه! ‫- اینجا یه سنّته.
‫یکی از استادها اون رو برمی‌داره،
‫توی محوطه قایمش می‌کنه ‫و بعدش اگه دانشجویی پیداش کنه،
‫همه اون روز رو مرخصی می‌گیرن.
‫فقط ای کاش یه بار انجامش داده بودم.
‫عزیزم، پس فقط بمون و انجامش بده.
‫آره؟ یالا.
‫وای.
‫هیچوقت اون شکلی ندیدمش.
‫اقلاً حالا می‌دونیم چی خاصش می‌کنه.
‫- بابا. چی؟ ‫- نه، نه، نه. نه، نه!
‫تو بودی که گفتی بیشتر با عقل جور در میاد
‫اگه بدونی از چه نظر خاصه و حالا می‌دونیم.
‫نذار این از مسیر منحرفت کنه. ‫تو ستاره‌ی راکی.
‫- همش این رو میگی، بابا، ولی نیستم. ‫- تو ستاره‌ی راکی.
‫- آره، هستی. ‫- من یه بازنده‌ام.
‫نه، عزیزم. خدایا، اینطور نیست...
‫- عزیزم، تو بازنده نیستی. ‫- من بازنده‌ام.
‫و از اینجا خسته شدم، باشه؟ ‫برو کاکائوت رو بگیر.
‫می‌دونم این چیزیه که بهش فکر می‌کردی.
‫من به کاکائو فکر نمی‌کنم، عزیزم.
‫والت. اون می‌مونه. کیتی نمیره.
‫- اوه، این خبر خوبیه، گرگ. ‫- بفرمایید.
‫- ممنون، بورلی. ‫- خواهش.
‫قطعاً مشکوک می‌زنه.
‫از موندن کیتی خوشحالم.
‫افسرِ پلیس محلی یه جورایی زیادی جوگیره،
‫ولی میارمش توی سونا ‫و باهاش حرف می‌زنم.
‫کیتی باید یه نامه‌ی معذرت خواهی ‫به هیئت امنا بنویسه، ولی...
‫لطفاً آشغال‌هامون رو جمع کنیم، ‫دخترها و پسرها.
‫ولی می‌تونه همه رو بندازه گردنِ مسائل زنونه.
‫هورمون‌ها، داروهای اشتباهی.
‫عاشقش میشه.
‫و بعد از یه تعلیق کوتاه، ‫می‌تونه به کارش ادامه بده.
‫ممنون. خیلی لطف کردی. مرسی، والت.
‫می‌دونستی تدی روزولت ‫فوتبال آمریکایی رو نجات داده؟
‫- نه. ‫- توی سال 1905،
‫20 بازیکن فوتبال دانشگاهی مُردن.
‫تدی همه‌ی مربی‌ها رو
‫به کاخ سفید احضار کرد، ‫به تحول بازی‌ها کمک کرد،
‫و تفریح آمریکا رو نجات داد.
‫می‌دونی چرا این رو بهت میگم؟
‫نه، ولی مطمئنم بعداً متوجه میشم.
‫بهترین رئیس‌جمهورِ ما فداکاری نمی‌کرد.
‫می‌خواست پسرش برای هاروارد بازی کنه
‫بدون این که جمجمه‌اش بشکنه. اون...
‫یه نفعی ازش برد.
‫والت، اگه هر کاری باشه ‫که بتونم برات انجام بدم،
‫لب تر کن.
‫پُستِ نویسنده‌ی مقیم رو قبول کن.
‫- اوه... نه. ‫- بیخیال.
‫فقط تا آخرِ ترمه.
‫باعث افتخارم میشه که ‫یه نویسنده‌ی پرفروش داشته باشم،
‫که والدین واقعاً اسمش رو شنیدن.
‫- نظر لطفته، ولی... ‫- یه لطفی بهم بکن، گرگ.
‫یه نگاهی به اون بکن. اسمِ همسر سابقت ‫روی مرکز دانشجویی جدید ماست.
‫تو در واقع عضوی از خانواده‌ی ما هستی.
‫این اغراقه.
‫بعلاوه، من بهت حق انتخاب نمیدم.
‫این یه معامله‌ست.
‫- واقعاً؟ ‫- واقعاً.
‫دستم معمولاً انقدر گرم نیست.
‫به خاطر کاکائوی داغه.
‫ببخشید. ببخشید، ببخشید. خیلی خب.
‫بشینید.
‫الان اتفاق خیلی عجیبی برام افتاد.
‫سلام. خب، توی مبحث جلسه‌ی قبلی،
‫لنین در آستانه‌ی سرنگون کردن ‫سلسله‌ی رومانوف بود...
‫خیلی ببخشید، الان اتفاق خیلی عجیبی افتاد.
‫من یه دوست به اسم رولند دارم. ‫در واقع هم‌اتاقی قبلی‌ام توی دانشگاهه.
‫اوه، شما توی کمبریج درس خوندید، درسته؟
‫بله، همینطوره. معلومه خوب گوش می‌کردی.
‫اون می‌خواد من، آرچی رفیقِ قدیمی‌اش، ‫فردا توی بی‌بی‌سی نیوز صحبت کنم.
‫ظاهراً، من یه "صدای شاخص ‫در روابط بریتانیا-روسیه‌ام."
‫حرفِ من نیست، عزیزان.
‫ای بابا. یعنی، نمی‌تونم.
‫ما کلاس داریم. نمی‌تونم.
‫- چی؟ ‫- آره. اوه، نه.
‫نمی‌تونم همچین کاری باهاتون بکنم.
‫- باید انجامش بدید. ‫- نباید.
‫- برید دیگه! آره. ‫- برم؟
‫آره!
‫- آره؟ نظرتون چیه؟ ‫- آره.
‫- لیو؟ ‫- آره، غوغا می‌کنید.
‫کاملاً. بنجی، نظرِ تو چیه؟
‫خفه شو، بنجی. یالا، رفیق.
‫خب، خوبه. خوبه، آره؟ خوبه؟
‫به هر حال مرسی که گذاشتید وانمود کنم ‫نیاز داشتم قانع بشم.
‫خیلی خب، بیاید برگردیم سراغ رفیق لنین
‫و کشتنِ دخترهای رومانوف، باشه؟ مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫- بفرمایید، آقایون. ‫- اوه، بیکن!
‫نوش جان.
‫مرسی، رفیق.
‫- ردیفی، داداش؟ ‫- نمی‌دونم، تامی.
‫دخترم یه مشکلاتی داره. ‫خوب باهاشون کنار نمیاد.
‫آره، منظورم این بود که تموم کردی؟
‫اوه، آره. آره، می‌تونی...
‫می‌تونی بدیش به دوست‌های حیوونت که اونجان.
‫مرسی.
‫آقایون.
‫کچاپ.
‫شاید من بابای خوبی نیستم.
‫اوه، هنوز ادامه داره. خیلی خب.
‫آره، مگه چیکار کردی؟
‫- یعنی، ازش غافل شدی؟ ‫- نه.
‫- معتاد بودی؟ ‫- چی؟ نه.
‫- آزارش دادی؟ ‫- خدای من، نه!
‫- یکم کتکش زدی؟ ‫- نه.
‫- قضاوت نمی‌کنم. ‫- نه.
‫حتماً باید قضاوتش کنی. ‫ممنون، بچه‌ها.
‫- از اینجا به بعدش با من. ‫- آره، مشکلی نداریم...
‫نیازی به کمکتون نداریم، خوبیم.
‫- تو هم همینطور. ‫- چشم. حتماً.
‫- به‌به. ‫- اوه.
‫خدا رو شکر. یه آدمِ عاقل.
‫تو به والت گفتی من بهت ابراز علاقه کردم؟
‫نه. خب، سلام.
‫نه.
‫شفاهی نه. تا حالا چیزی در مورد ‫جزئیات ریز حالت صورت شنیدی؟
‫پس تو نگفتی، و نقل قول می‌کنم: ‫"دیلن خاطرخواهم شده"؟
‫چی؟
‫آره، گفتم، این رو گفتم.
‫دقیقاً همین رو گفتم، ‫ولی پُز ندادم،
‫بدون پُز دادن بگو ببینم.
‫دیلن خاطرخواهم شده.
‫هیچ آدمی اینجوری حرف نمی‌زنه.
‫پُزش رو دادم. ‫نزدیک بود بکوبم به سینه‌ام.
‫ببخشید.
‫- چطور می‌تونم برات جبران کنم؟ ‫- صبحونه مهمونم کن.
‫حله. تامی؟ تامی، کارت دارم.
‫گندش بزنن.
‫لعنت به این زندگی.
‫ولی با چی مبادله‌اش می‌کنم؟
‫[آرچی: یه ساعت دیگه توی تلویزیونم.]
‫مدام براتون جواب میدم، ‫و نمی‌خوام این کارو بکنم.
‫احساس می‌کنم دارم توی چاه داد می‌زنم.
‫می‌دونی، حق با الیزابت بود.
‫هر وقت کیتی مشکلی داشت، ‫من می‌پریدم وسط.
‫همیشه می‌پرم وسط.
‫پس، در اصل همیشه هواش رو داشتی؟
‫- خیلی خب. ‫- لعنتی.
‫- حالش خوبه؟ ‫- زیاده روی کردم.
‫حالا، اون ابزار لازم برای مقابله ‫با سختی ها رو نداره.
‫اون میره و من هیچ کاری نمی تونم بکنم.
‫گرگ، می‌خوام یه داستان برات بگم.
‫در مورد تدی روزولت که نیست، نه؟
‫نه. در مورد منه.
‫- اوه، خوبه. ‫- وقتی بچه بودم،
‫دانشگاه جورجیا قبول شدم.
‫- آهان، بولداگز. ‫- اوهوم.
‫20 دقیقه با خونه‌ام فاصله داشت. ‫نیازی به فکر کردن نداشت.
‫ولی بعدش دانشگاه براون هم قبول شدم.
‫و اونجا خیلی دوره.
‫و می‌ترسیدم که بقیه‌ی بچه‌ها
‫قراره باهوش‌تر از من باشن.
‫- اوهوم. ‫- برای همین جورجیا رو انتخاب کردم.
‫یه روز صبح، بابام دوتا بلیت گذاشت دستم
‫بدون توقف تا پراویدنسِ رود آیلند.
‫هیچکدوم از ایالت خارج نشده بودیم،
‫و من خیلی هیجان‌زده بودم که برم سفر ‫واسه همین راهی شدیم.
‫آره، ما هم وقتی کیتی بچه بود ‫زیاد سفر می‌رفتیم.
‫اون همه جا رفته. عاشق پراگ بود.
‫قبلاً بهش می‌گفت: "پواگ."
‫- حرفت تموم نشده بود، نه؟ ‫- وقتی به پراویدنس رسیدیم...
‫خیلی خب.
‫بلافاصله فهمیدم که باید برم براون.
‫و بنابراین رفتم.
‫مثل بابام باش.
‫یه راه ورود پیدا کن.
‫مهم نیست چیه،
‫فقط یه چیزی که بهش بفهمونی برات مهمه.
‫یالا. یالا. یالا.
‫دارم چیکار می‌کنم؟ ‫این احمقانه‌ست.
‫اوه. یالا.
‫نه، نه، نه، نه!
‫برش داشتم!
‫- آخ! ‫- خیلی خب، وول نخور.
‫- تقریباً تمومه. ‫- خدایا.
‫کیتی تمام لباس‌هام رو سوزوند، ‫توی چشمم مُشت زد،
‫و من کسی‌ام که قراره جلوی میلیون‌ها نفر
‫احمق به نظر بیام. این منصفانه نیست.
‫پس، کیتی این کارو کرد؟
‫بهم نگفتی.
‫آره، آره. آره. خیلی خب، باشه.
‫کارِ اون بود، آره.
‫و کل این قضیه خیلی ناجوره.
‫می‌دونی، من هر روز صبح
‫یواشکی از این هتل بیرون میرم ‫که به باباش برنخورم،
‫که البته اینجا می‌مونه،
‫و تا آخرین دونه آجیل‌های کافه رو می‌خوره.
‫خدایا، اون مرد عاشق آجیله.
‫خیلی‌ها آجیل دوست دارن. ‫منم عاشق آجیلم.
‫خدایا، چرا این اتفاق برای من می‌افته؟
‫این سؤال انکاریه، یا واقعاً جواب می‌خوای؟
‫تحملِ جوابش رو دارم.
‫فکر کنم به خاطر اینه که بعضی‌ها تو رو
‫یه عوضیِ خودشیفته با صورتِ مُشت‌زدنی می‌بینن.
‫- برای مثال گفتم. ‫- آدم‌ها من رو اینجوری می‌بینن؟
‫بعضی‌ها آره.
‫- تو هم من رو اینجوری می‌بینی؟ ‫- نه.
‫همیشه نه.
‫یعنی، تو تصمیم گرفتی به جای آپارتمانِ من ‫توی هتل بمونی،
‫و شاید این از نظر بعضی‌ها گیج‌کننده باشه.
‫تو هم‌اتاقی داری و هم‌خونه شدن گامِ بزرگیه.
‫ما داریم باهم بچه‌دار می‌شیم.
‫باشه، خب، اگه من انقدر عوضی‌ام، ‫اصلاً چرا می‌خوای با من باشی؟
‫خب، اولاً بیشتر به خاطر صورتت.
‫ولی بعدش، همچنین به خاطر ذهنت ‫و اون لهجه‌ات.
‫جدی، مثل دوستی با پدینگتون خرسه‌ست.
‫- و اینا برام جذابه. ‫- خب، یه خرسِ عاقل
‫همیشه یه ساندویچ مارمالاد زیر کلاهش داره.
‫- از چی حرف می‌زنی؟ ‫- این چیزیه که خرسه میگه.
‫ببین، هر آدمی ویژگی‌های مختلفی داره.
‫همه‌مون ویژگی‌های خوب و بد داریم،
‫و علم عصب‌شناسی بهمون میگه ‫مغزهامون انعطاف‌پذیرن.
‫این یعنی از طریق تکرار و اراده،
‫تصمیم می‌گیریم قراره کی بشیم.
‫و تو؟ به نظرم تو سرِ دوراهی هستی.
‫ولی فکر کنم قراره پا پیش بذاری
‫و مردی بشی که می‌دونم می‌تونی باشی.
‫- و اگه نباشم چی؟ ‫- خب، اون‌وقت میرم.
‫بفرما، تموم شد. چیز دیگه‌ای نمی‌خوای؟
‫- شاید یه رژِ برجسته؟ ‫- فکر کنم خوبم.
‫بُزدل. برمی‌گردم سرِ کلاسم.
‫اوه.
‫هان؟
‫- تو برش داشتی؟ ‫- آره، من برداشتم.
‫تو تنها کاری رو که هیچوقت نکردم ‫انجام دادی که بهم حس بدتری بدی؟
‫هوم. باشه.
‫ببین، می‌دونم خوشت نیومد
‫وقتی بهت گفتم ستاره‌ی راک، ‫ولی واقعاً هستی.
‫- لطفاً نکن. ‫- هستی.
‫قبول کن.
‫ولی تازگی‌ها، کارهایی می‌کنی که ‫یه ذره در حد بازنده‌هاست.
‫می‌دونم، چون تجربه‌اش رو دارم.
‫فقط یه بازنده بازنده رو می‌شناسه.
‫کیتی، تو در موردم حق داشتی. ‫من دوباره سرِ پا نشدم.
‫و انعطاف‌پذیر نیستم. ‫و امیدوارم این رو به تو منتقل نکرده باشم.
‫بیخیال. تو عاشق اینجایی.
‫تنها کاری که باید برای موندن انجام بدی ‫اینه که شجاع باشی.
‫و یه نامه بنویسی که میگه بیماری روانی داری.
‫- خدای بزرگ. ‫- اه!
‫کمکم کن بنویسمش.
‫مرکز دانشجویی الیزابت استادرد تازه افتتاح شده.
‫متوجه می‌شید که پشت سرتون،
‫نمای آجری اصلی از سال 1821 رو حفظ کردیم.
‫- کریسل گفت اینجایی. ‫- ممنون.
‫می‌دونی، از این ساختمون لعنتی متنفرم.
‫اونا یه نمونه‌ی کلاسیک
‫از معماری نئوگاتیک رو برداشتن ‫و یه گلخونه روش ساختن.
‫- خب، یه برگرفروشی هم اضافه کردن. ‫- دقیقاً.
‫ما سنت رو واسه چی فدا می‌کنیم؟
‫بچه‌های چاق بیشتر؟ ‫مطمئنم کلی از اونا داریم.
‫نه، نه. بلند نگو.
‫- ممنون. ‫- خیلی خب.
چی باعث شد بخوای من رو ببینی؟
‫شامِ سخت با رئیس ریگز.
‫و مجبور شدم بهش بگم ‫بودجه‌اش رو قطع می‌کنیم.
‫فقط احساس می‌کنم ‫الان کارم کلاً اینه.
‫آدم‌ها میان و ازم چیزهایی می‌خوان
‫که واقعاً براشون مهمه، ‫من مجبورم بگم نه،
‫و بعد سرش ازم دلخور میشن.
‫باشه، دوست‌های واقعیت می‌دونن ‫که این بخشی از مسئولیت‌های کاره.
‫- ما بابتش ازت دلخور نمی‌شیم. ‫- امیدوارم.
‫باید لودلو ریویو رو آنلاین کنم.
‫بخشی از طرح سبز ماست.
‫هر سال که چاپش می‌کنیم، ‫توی محوطه پخش میشه،
‫انگار کارخونه‌ی کاغذ ترکیده.
‫والت، نمی‌تونی این کارو بکنی.
‫خیلی‌ها ناراحت میشن.
‫نه. 36 دانشجویی که مقاله‌شون چاپ میشه ‫ناراحت میشن.
‫تعدادی از 72 والدینشون و...
‫و من.
‫من هر سال سر تا تهش رو می‌خونم.
‫واقعاً متأسفم.
‫"با این همه، من واقعاً و عمیقاً متأسفم.
‫رفتارم نامتعادل بود و من..."
‫- از "نامتعادل" خوشم نمیاد. ‫- واقعاً؟
‫از "آشفته" استفاده می‌کنم.
‫نامه‌ی توئه. لازم نیست عالی باشه.
‫ولی دوستش دارم.
‫خیلی خب، تمومه.
‫این یارو رو نگاه کن.
‫- می‌تونم قایمش کنم، درسته؟ ‫- مالِ خودته.
‫نگهش می‌دارم واسه وقتی که انرژی لازم دارم.
‫مثلاً اولین باری که اون عوضی رو می‌بینم
‫که یه کالسکه‌ی بچه رو هل میده
‫صبر کن، چی گفتی؟
‫سلام! سلام، خیلی متأسفم.
‫- دوباره کلیدم رو جا گذاشتم. ‫- اشکالی نداره.
‫این زیاد برات اتفاق می‌افته.
‫می‌دونم، خیلی از خودم عصبانی‌ام!
‫انتظار دارید دولتِ روسیه چطور
‫به این حرکتِ جسورانه‌ی ‫نخست وزیر جواب بده؟
‫خب، قطعاً قرار نیست خوب پیش بره،
‫این قطعیه.
‫- تو باردارش کردی؟! ‫- نه، اون ملاقه‌ست؟
‫تصویرتون زنده از بی‌بی‌سی پخش میشه.
‫آخ!
‫- اون گرگه؟ ‫- آره.
‫داغونش کن.
‫- اوه! ‫- خدای من.
‫- اوه! ‫- اوه!
‫ایلای! ایلای!
‫سلام علیکم.
‫بریم باهم قدم بزنیم و قهوه بخوریم؟
‫نمی‌تونم. خیلی سرم شلوغه.
‫- سلام. ‫- سلام!
‫ممنونم که این قضیه‌ی ناخوشایند ‫آتیش‌سوزی رو حل و فصل کردی.
‫آره. اصلاً قابلی نداشت.
‫راستی، وقتی توی وانِ آب یخ بودی، ‫تفنگنم رو ندیدی، نه؟
‫- ندیدم. ‫- اشکالی نداره.
‫احتمالاً روی داشبوردم جا گذاشتمش.
‫وای! نه.
‫توی میدان تیر جا گذاشتمش.
‫بهترین جا برای جا گذاشتن تفنگه.
‫نگه داشتنشون خیلی سخته.
‫فکر کردم سعی کنم کمتر گیج‌کننده باشم.
‫من بامزه‌تر از اونم که همه فکر می‌کنن.
‫ممنون.
‫وای، این مردکِ الدنگ.
‫سلام، مو. حالت چطوره؟
‫چیه، میای اینجا زندگی کنی؟
‫خب، مرسی که اومدی بدرقه‌ام کنی.
‫آره.
‫البته خیلی ناراحت نیستم که داری میری.
‫جسارت نباشه.
‫ولی واقعاً خوشحالم که اومدی.
‫منم همینطور.
‫- دوستت دارم. ‫- منم دوستت دارم.
‫خدافظ، بابا.
‫خدافظ، عزیزم.
‫- دوشنبه می‌بینمت! ‫- صبر کن، چی؟
‫برو، برو، برو!
‫«ترجمه از سینا صداقت»