‫«ترجمه از سینا صداقت»
‫- خدایا! ‫- گرگ. صبح بخیر.
‫- فکر می‌کردم درو قفل کردم. ‫- نه، فقط از طرفِ من قفل میشه.
‫به خاطر ایمنی در آتش‌سوزیه.
‫- چطور؟ ‫- مطمئن نیستم.
‫همسرم از ژاپن برگشته،
‫برای همین هیئت علمی رو ‫شب کافه دعوت کردم.
‫و امیدوارم تو هم بیای.
‫آره، نمی‌دونم، والت. ‫توی مهمونی‌ها خوب نیستم،
‫و هیچکس رو نمی‌شناسم.
‫فقط بیا یه نوشیدنی بخوریم.
‫ساعت ۸ شروع میشه ‫و معلوم نیست تا کِی ادامه داره.
‫خیلی خیلی تلاش می‌کنم بتونم بیام.
‫یه رویاروییِ سنتی بود.
‫روستر جوری نگاه کرد ‫که "سر به سرم نذار".
‫ولی کاپیتان فلرتی مرد دریا بود،
‫سال‌ها دریانوردی آبدیده‌اش کرده بود.
‫شاید حتی کمی لبخند زد.
‫دهنِ روستر خشک شد.
‫اون می‌دونست یکی از اونا...
‫امشب قرار بود بمیره.
‫ببینید، حتی در موقعیت‌های پرتنش،
‫سعی می‌کنم روستر رو ‫از نظر عاطفی اصیل کنم.
‫بنابراین از احساس کردن حسی ‫که شخصیتتون داره نترسید.
‫اگه توی وجودتون نباشه نمی‌تونید بنویسیدش.
‫خیلی خب، رفتنی برگه‌هاتون رو تحویل بدید.
‫من با افتخار هنوزم ‫اهل نسخه‌ی چاپی هستم،
‫پس نسخه‌های چاپی رو بدید ببینم.
‫گورِ بابای درخت‌ها، داداش.
‫نه، نه، اینطور نیست... ‫منظورم این نبود.
‫هی، هی. نمی‌خوای چیزی تحویل بدی، مرد گُنده؟
‫هنوز نه، ولی خیلی به شروع کردنش نزدیکم.
‫خب، این سخت‌ترین مرحله‌ست. ‫امروز انجامش بده.
‫- آهان. ‫- اوه و هیجان‌زده‌ام
‫که سبک نویسنده‌ای که همه ‫تصمیم گرفتن تقلید کنن رو ببینم.
‫و دوشنبه چندتا از اونا رو ‫با صدای بلند می‌خونیم.
‫نمی‌خوای این رو با صدای بلند بخونی، رفیق.
‫می‌خوای تنها باشی.
‫باشه.
‫خدایا.
‫- اون گردنبند جدیده؟ ‫- آره.
‫همسرم اون رو از ژاپن آورده.
‫گفت من رو شبیه پل مسکال می‌کنه،
‫ولی نمی‌دونم اون کیه.
‫- بهت میاد. ‫- مرسی.
‫بیا راهنمایی رو شروع کنیم.
‫سه تا مصاحبه شغلی خوب برات ترتیب دادم،
‫ولی یکی که بیشتر از همه ‫براش هیجان‌زده‌ام بیوتکاست.
‫از دایانا لذت می‌بری. اون یه دوسته.
‫سال‌ها پیش، اون بیشتر از یه دوست بود.
‫ولی بهتره حرفش رو مطرح نکنم.
‫خب، چطور باید با مشکل بارداری کنار بیام؟
‫یعنی، من از دروغ گفتن بدم نمیاد.
‫خب، اولش. و بعد، احساس گناه می‌کنم ‫و یه ثانیه بعد حقیقت رو میگم.
‫اصالت. این تنها راه زندگیه.
‫خیلی خب.
‫خوبه.
‫از زنجیرت بدم میاد.
‫انتظارش رو داشتم.
‫آقای روسو! صبر کن.
‫هوم؟ اوه، سلام تامی.
‫- تموم شد. ‫- خیلی خب.
‫عاشقش میشی،
‫چون کسی که برای تقلید انتخاب کردم ‫یکی از بهترین‌هاست.
‫چی؟ من؟
‫- آره، مرد. ‫- اوه، بیخیال، این...
‫چی؟ نه، نه، نه. ‫من جزو بزرگان نیستم. من...
‫تو خیلی خُلی.
‫- باشه، افتادی. ‫- چی؟
‫شوخی کردم! شوخی کردم.
‫اوه.
‫- مشتاق خوندنشم. ‫- عالیه.
‫- ممنون، تامی. ‫- آره، آره، ممنون از شما.
‫عجب پسری هستی.
‫- تو بهم الهام می‌بخشی، داداش. ‫- خیلی خب.
‫بس کن.
‫اوه.
‫دوستش نداری.
‫یعنی، تو برق می‌زنی.
‫با یه پنکه موهاش رو باد کردم.
‫مو، واقعاً باید یه جور سیستم پیدا کنیم
‫تا بدونی کِی می‌خوام توی مکالمات ما شرکت کنی.
‫می‌تونم دستم رو بالا ببرم.
‫والت بهم گفت باید اصیل‌تر باشم.
‫به نظرم یه جورایی دیوونگی میاد.
‫آخه کی درباره امور شخصیش ‫اینجوری پست میذاره؟
‫خب، رسماً همه روی زمین این کارو می‌کنن.
‫باید بگم که خیلی عجیب میشه ‫اگه پدرش اون پست رو لایک نکنه.
‫- اوهوم. ‫- فقط نظرِ شخصی منه.
‫باشه، پُست رو لایک می‌کنم.
‫چون من ازت حمایت می‌کنم. ‫و حالا، همه می‌دونن
‫- چون لایکش کردم. ‫- ممنون.
‫عالیه. حالا، دوست‌هات می‌دونن، ‫خانوادت می‌دونن.
‫غریبه ها می‌دونن.
‫بدجوری گند زدی، نه؟
‫خب، بشینید رو صندلی‌هاتون، بچه‌ها.
‫بیاید شروع کنیم،
‫چون من برگشتم، خب؟
‫- چراغ‌ها رو خاموش کن، لیلی. ‫- بوم، وقتِ چُرت زدنه.
‫شوخی می‌کنم. واقعاً این کارو نمی‌کنم.
‫اسلایدشو بالاست.
‫استاد روسو؟ ‫حالتون خوبه، استاد روسو؟
‫فوق‌العاده‌ام.
‫خیلی خب. گوگن.
‫بیشتر به خاطر مناظرِ تاهیتی‌اش مشهوره.
‫همچنین به خاطر ترک زنش ‫برای یه دختر ۱۳ ساله مشهوره.
‫کسی می‌تونه حدس بزنه عواقبش چی بوده؟
‫یه راهنمایی بهتون می‌کنم. اون یه مرده.
‫- هیچی؟ ‫- خیلی خوبه. خیلی خوبه، زوئی.
‫در واقع، یه اثرِ گوگن همین الان تو حراج ‫به قیمت ۱۰۵ میلیون دلار فروخته شد.
‫آدم تقریباً آرزو می‌کنه که ‫معشوقه‌های تاهیتی‌اش
‫کمی از اون پول رو دیده باشن. درسته؟
‫ولی فقط درد و مرض گرفتن. بله، زویی؟
‫گورِ بابای اون یارو.
‫آره، درسته.
‫این رو بنویسید.
‫اوه، حالا که بحث از درد و مرض شد، بچه‌ها، ‫تولوز-لترک.
‫صبر کنید تا داستان این عوضیِ فرانسوی رو بشنوید.
‫من عاشق تاریخ هنرم.
‫زن ستیزی تو این دانشگاه ‫از کنترل خارج شده.
‫می‌دونم، واقعاً باعث میشه ‫دلم برای دبی تنگ بشه.
‫اگه مثل شوهر آشغالت رفتار کنی، تحقیر میشی.
‫و اگه حرفم ناجوره بهم بگو.
‫ناجوره، ولی دارم نوشیدنی می‌خورم، ‫پس راحت حرف بزن.
‫- خیلی خب، اون بیرون با همه رابطه داره. ‫- آره.
‫خب، در واقع یه نفره، ولی آره.
‫کیتی، تو واقعاً باید به بازی برگردی،
‫- خیلی خب؟ ‫- من...
‫- فقط با چند نفر قرار بذار. ‫- آره.
‫نمی‌دونم. من ناراحتم و خسته‌ام،
‫و انرژی‌اش رو ندارم که ‫با آدمِ جدیدی کنار بیام.
‫خب، لازم نیست آدمِ خاصی باشه.
‫من تازگی‌ها روش‌های جدیدی یاد گرفتم.
‫- خوبه. ‫- چه قشنگ!
‫یعنی، نمی‌دونم ادامه بدم یا نه،
‫چون خوشم نمیاد ناخن‌هام رو بگیرم،
‫- ولی... ‫- آخ.
‫خیلی خب. فرصتِ آزادی بیان تموم شد، ‫در واقع برای همیشه.
‫و اون بابامه.
‫- هی، بابا! بابا، بیا اینجا. ‫- ها؟ اوه، سلام.
‫بیا اینجا، نجاتم بده، سلام.
‫خدای من! این...
‫نکن...
‫بابا، داری چه غلطی می‌کنی؟
‫پام گیر کرد و تبدیلش کردم ‫به رقص "راه رفتن مثل مصری".
‫- خیلی خب. ‫- آهان.
‫شما وقتی پاتون گیر می‌کنه ‫چیکار می‌کنید؟
‫خب...
‫قصد مزاحمت ندارم، ولی می‌تونم...
‫- آره، بشین. ‫- ممنون.
‫خیلی خوشم اومد که دیدم با یه ملاقه
‫- آرچی رو ناکار کردی. ‫- ناکار که چه عرض کنم.
‫بیخیال، بابا، خیلی خوب بود.
‫واقعاً خوشحال شدم که دیدم
‫به جنگِ یه مرد ظالم رفتی.
‫خواهش می‌کنم. ‫من برای کیتی هر کاری می‌کنم.
‫"برای کیتی." خوشم اومد.
‫بیا برای کیتی انجامش بدیم. قشنگه.
‫آره. آره.
‫- یالا. ‫- نه، وقتی من انجامش میدم احمقانه‌ست.
‫- خدافظ، بچه‌ها. ‫- خدافظ.
‫اونا فکر می‌کنن باید دوباره وارد رابطه شم.
‫- حق دارن، باید این کارو بکنی. ‫- پس تو هم باید این کارو بکنی.
‫آخه اونا چی حالیشونه؟ ‫اونا بچه‌های احمقن.
‫واقعاً؟!
‫من فرهنگِ مصری رو مسخره نمی‌کردم.
‫لاته‌ی جودوسر.
‫پام گیر کرد و تبدیلش کردم به یه رقص بامزه.
‫اسپرسوی دوبل.
‫این برای تو نیست.
‫- نمی‌خواستم. ‫- چرا، می‌خواستی.
‫- واقعاً نمی‌خواستم. ‫- می‌خواستی.
‫- نه. ‫- و یه قهوه‌ی تلخ.
‫برای رهبرِ نترسمون.
‫- ممنون. ‫- یه عذرخواهی بهت بدهکارم.
‫بچه‌ها، من توی بازی‌های هاکی بی‌ادب میشم.
‫شاید از کوره در برم
‫و به جماعت بگم: "بدجنس"
‫وقتی در واقع خیلی منطقی هستن.
‫ولی دارم یاد می‌گیرم.
‫من مهربون نبودم.
‫اگه من توی چنین شرایطی بودم...
‫منم کنترلم رو از دست می‌دادم.
‫من کنترلم رو از دست ندادم.
‫از دست دادی.
‫- معذرت می‌خوام. ‫- منم معذرت می‌خوام.
‫شما دوتا دارید از چی حرف می‌زنید؟
‫- جدی میگم، من یوگا دارم. ‫- یوگای داغه؟
‫- یوگای معمولی. ‫- من ازش خوشم میاد؟
‫باشه، می‌تونیم تمومش کنیم. کریسل.
‫اینجا نوشته که تخلف رو قبول داری،
‫و چه طرز قدم زدنی توی دانشگاه مجاز نیست.
‫کریپ، کلاون، اسکوبی. کوازیمودو؟
‫- قطعاً انجامش نمیدم. ‫- باشه، لطفاً اینجا رو امضا کن.
‫- باشه. ‫- و ممنون بابت
‫- سفید خالص. ‫- اوه، حتماً.
‫خیلی کرمیه.
‫و خودکارم رو بده. ممنون.
‫هی، امشب میری مهمونیِ والت؟
‫- چقدر بده؟ ‫- نوشیدنی مجانی.
‫و همه در مورد این حرف می‌زنیم
‫که همسرش توی سفرهای اخیرش ‫از نظر فرهنگی چه چیزهایی یاد گرفته.
‫بیخیال، گرگ، خوش می‌گذره. ‫می‌تونیم والت و جونی رو نگاه کنیم
‫که تمام شب با عشق بهم نگاه می‌کنن.
‫و هیچکس در موردش حرف نمی‌زنه،
‫- ولی همه‌مون به یه چیز فکر می‌کنیم. ‫- چی؟
‫اونا قراره بعداً باهم باشن ‫و چندش‌آور میشه.
‫آره، خب، حالا قطعاً نمیرم.
‫اوه، اوه، داری خواب می‌بینی
‫تو اسباب‌بازیِ براق جدید والتی
‫و می‌خواد پُزت رو بده.
‫- نمی‌تونی نه بگی. ‫- اوه.
‫- یالا. ‫- باشه.
‫همونطور که خواستی.
‫اوه، ممنون.
‫بی‌صبرانه منتظرم اینا رو بخونم.
‫می‌دونی،
‫شاید این پسره تامی رو مجبور کنم ‫یه چیزی ارائه بده.
‫اون قرار بود داستانی با لحنِ ‫نویسنده‌ی مورد علاقه‌اش بنویسه،
‫و من رو انتخاب کرد.
‫بیخیال، چیز مهمی نیست.
‫پس بهم نشونش بده.
‫یه پیش‌نویس اولیه‌ست. ‫یکم ناپخته‌ست.
‫- بذار ببینم. ‫- ولی اصل مطلب رو می‌گیری.
‫"روستر عصبانی بود، مثل یه آدم عصبانی."
‫آره، اون خیلی خفنه.
‫بعلاوه، پرهاش توی نسیم می‌لرزیدن.
‫قوقولی!"
‫اون فکر می‌کنه روستر واقعاً خروسه؟
‫فقط از بعضی نظرها.
‫شرمنده، شرمنده.
‫صفت‌های تکراری، استفاده از کلمه‌ی "بعلاوه".
‫به نظر میاد هوش مصنوعیه.
‫لهجه‌ی تو شبیه هوش مصنوعیه.
‫هوش مصنوعی یه تهدید وجودی برای کارِ ماست.
‫تامی هیچوقت این کارو نمی‌کنه. می‌دونی چیه؟
‫فقط برای اثباتش، شخصاً ازش می‌پرسم.
‫"برای نوشتن داستانت...
‫از هوش مصنوعی استفاده کردی؟"
‫"بله."
‫- واسه چی اعتراف کرد؟ ‫- می‌تونه به خاطر این اخراج شه.
‫- اوه، بیخیال، این یارو چی میگه. ‫- گرگ، اون بی‌راه نمیگه.
‫می‌دونی، واقعاً غافلگیرم می‌کنی، گرگ،
‫چون می‌دونم که احساس خیلی بدی ‫به تقلب داری،
‫به خاطر این که من الان دارم
‫یه فنجون قهوه‌ی ولرم ‫با طعمِ آشغال می‌خورم
‫چون تو برام یه کورتادوی شیر جودوسر نخریدی.
‫اوه، بحث رو شخصی نکن، آرچ.
‫من؟ محض رضای خدا، مرد، ‫کِی می‌خوای دست از تنبیه من برداری؟
‫به خاطر تحقیر دخترم؟! ‫اوه، نمی‌دونم.
‫شاید تا وقتی که بهبود عاطفی پیدا کنه، ‫و دوباره ازدواج کنه و تو بمیری.
‫تامی بچه‌ی خوبیه.
‫می‌خوام بره.
‫تو آدم خیلی حقیری هستی.
‫- خب، حدس بزن چیه... ‫- تو داری این بچه رو...
‫- کاملاً بی‌دلیل اخراج می‌کنی! ‫- باشه. باشه. باشه!
‫این کاریه که می‌کنیم.
‫اون توی این تکلیف مردود میشه، ‫تحت هر شرایطی.
‫ممنون.
‫زمانِ تحویل رسمی تکلیف کِیه؟
‫- نیمه‌شب. ‫- بهش بگو تا اون موقع
‫یه داستانِ جدید به من تحویل بده.
‫- وگرنه، اخراجه. ‫- حله.
‫چطور حله؟
‫حل نیست، ولی حل میشه! ‫و علتش رو بهتون میگم.
‫چون تامی دانشجوی خیلی خوبیه.
‫وای، اینجا خیلی خفنه.
‫خوشم نمیاد که تا حالا اینجا نیومدی.
‫اینجا بوی خونه‌ی بابابزرگم رو میده.
‫خدای من.
‫قضیه از این قراره. ‫من باید روی کتاب جدیدم کار کنم.
‫تو باید داستانت رو تا نیمه‌شب بازنویسی کنی، ‫وگرنه زندگیت تمومه.
‫صبر کن، یه کتاب روستر هست ‫که هنوز منتشر نشده؟
‫- آره. ‫- اگه یه تیکه از اون بهم بدی
‫مشکلم حل میشه.
‫نه، نه، نه. باید مشغول به کار شیم. ‫می‌تونیم همدیگه رو پاسخگو کنیم.
‫- اوه، ببین کی اینجاست. ‫- اوه.
‫فقط اومدم مطمئن شم امشب میای.
‫خیلی متأسفم، والت. ‫امشب نمی‌تونم بیام.
‫من و تامی یکم کار داریم.
‫آره، ما رفقای پاسخگویی هستیم.
‫پاسخگویی از درون میاد، جوان.
‫و گرگ، باید گفت که تدی روزولت یه بار گفت:
‫"گرچه امیدوارم در صورت بروز فرصت
‫هر مرد تا جایی که می‌تونه از زندگی لذت ببره."
‫- این نصیحتِ خیلی خوبیه. ‫- مفت و مجانیه.
‫توی جیبم نگهش می‌دارم.
‫دفعه‌ی بعد که مهمونی می‌گیری، قطعاً میام.
‫متوجهم.
‫میشه لطفاً بهم توجه کنید؟
‫جمعه شبه و شما توی دانشگاه هستید.
‫کتاب‌ها رو ببندید و برید یکم زندگی کنید.
‫کتابخونه رسماً تعطیله.
‫- امشب می‌بینمت، گرگ؟ ‫- آره، آره، هیجان‌زده‌ام.
‫- لباس مناسب بپوش. ‫- حتماً.
‫- کجا می‌ریم؟ ‫- تو سرت شلوغه.
‫از کجا فهمید من کجام؟
‫من همه‌جا هستم، گرگ.
‫لعنتی!
‫نه، نه، نه.
‫نمی‌تونی جا بزنی. ‫اگه من میرم، تو هم میای.
‫کی این قانون رو گذاشته؟ ‫می‌خوام حموم کنم و تنها باشم.
‫خب، این کاریه که می‌کنیم.
‫من یه سکه پرتاب می‌کنم، ‫و اگه بندازمش توی شیشه، هردو می‌ریم،
‫- و خوش می‌گذرونیم. ‫- تو و سکه‌های لعنتیت.
‫برو بریم.
‫لطفاً بگو که خطا رفت. ‫غذای تایلندی سفارش دادم.
‫ببخشید، دخترم، پرتابم هیچوقت خطا نمیره. ‫می‌تونیم انجامش بدیم.
‫سلام، ببخشید سرزده اومدم...
‫وای. تو خیلی...
‫وای!
‫هی، این همون لباسه که ‫توی جاده پورتوبلو گرفتی،
‫و بعدش رفتیم رولند نوشیدنی خوردیم ‫و شروع کردیم...
‫آره، الان حوصله‌ی مرور خاطرات ندارم. ‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خب...
‫می‌خواستم بدونم امشب می‌تونم راسکو رو ببرم؟
‫روز خیلی بدی داشتم.
‫ظاهراً، باید بچه‌ی به دنیا نیومده‌ام رو لایک کنم،
‫وگرنه پدرِ بدی‌ام.
‫- پس، نمیری مهمونیِ والت؟ ‫- نه، نه.
‫چشم‌های زیادی رومه. ‫فکر نکنم بتونم تحمل کنم
‫همه ازم حرف بزنن.
‫آره، این خیلی بد میشه.
‫آره.
‫دروغ نمیگم. وقتی عذاب کشیدنت رو می‌بینم ‫دلم خنک میشه.
‫خب، خوشحالم که به درد می‌خورم.
‫ببین، فکر کنم بهت خوش می‌گذره.
‫وقتی باهم می‌رفتیم ‫از این مراسم‌ها متنفر بودم.
‫نمی‌دونم تنهایی چطور انجامش میدم.
‫موفق میشی. فقط یه ذره زیادی خوش باش،
‫و اون وقت بهترین دوستِ همه میشی.
‫می‌تونی راسکو رو ببری،
‫ولی صبح برش گردون.
‫جوزپه! وای، عزیزم!
‫وای، پسرِ خوشگلم!
‫- هیچوقت به این عادت نمی‌کنم. ‫- وای، پسر قشنگم.
‫خدای من.
‫خیلی خب.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫این رو بدم... باشه.
‫ممنون.
‫رفیقم اومد!
‫بفرما، یه نوشیدنی بردار و بعدش برگرد اینجا.
‫نگران بودم زیادی رسمی لباس پوشیده باشم.
‫اقلاً کیمونو نپوشیدم.
‫وای، آهنگ یهویی قطع شد.
‫سلام، من گرگ هستم.
‫من جونی هستم.
‫همسرِ والت.
‫اوه، حتماً.
‫- کونیچیوا. ‫- آریگاتو.
‫اشکالی نداره من برم؟
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫سلام، تامی.
‫آقای روسو، سلام! ‫چه لباس شیکی!
‫به نظر میاد توی کشتی کروز کار می‌کنی.
‫مرسی.
‫مگه تو نباید مشغول نوشتن باشی؟
‫آروم باش، رفیق. همه رو انجام دادم.
‫- عالیه. ‫- آره.
‫شاید قبل از خواب ‫یکم مطالعه‌ی سبک داشته باشم.
‫از الان می‌خوابی؟
‫این خیلی کسل‌کننده‌ست.
‫- آره. ‫- هی، باید بیای بیرون.
‫- اوه، نه، نه. ‫- همه خوشحال میشن.
‫فکر نکنم.
‫ردیفه.
‫به هر حال احمقانه‌ست.
‫چی گفتی؟
‫فقط سعی داشتم با این شیطون ‫چند نفرو تحت تأثیر قرار بدم.
‫من اینجا دوست‌های زیادی ندارم.
‫فقط از احساس غریبه بودن خسته شدم، می‌دونی؟
‫- خب، شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫- هی، تامی. صبر کن. ‫- آره؟
‫معلومه که آره! بزن بریم.
‫- خیلی خب، خیلی خب. ‫- باشه.
‫یک، دو، سه. ‫این خیلی سنگین‌تر از اونه که یادم میاد.
‫هی، هی!
‫وای، وای، وای. برو عقب!
‫- داداش، تو هر بار که بازی می‌کنیم تقلب می‌کنی. ‫- خیلی خب.
‫میرم عقب.
‫گفتن اگه یار بیارم می‌تونم بازی کنم.
‫- لعنتی. لعنتی، گندش بزنن. ‫- نظرت چیه؟
‫فکر کنم برنده می‌شیم.
‫می‌خوای کتم رو بگیری؟
‫- و من کجا وایسم؟ ‫- اینجا خوبه.
‫- آرنجت نمی‌تونه از میز رد شه. ‫- آرنجم نمی‌تونه رد شه.
‫آره، مثل جی‌دی تقلب نکن.
‫خیلی خب، تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫اوه!
‫- هی! ‫- شانسِ تازه‌کاره.
‫- این شانسِ تازه‌کاره. ‫- وای.
‫- یه بار دیگه پرتاب می‌کنم. ‫- آره.
‫خیلی خب، تلاش می‌کنم.
‫خیلی باحال بود که یکی رو انداختم.
‫- اوه! ‫- چه غلطا؟
‫ببینیم این دفعه چی میشه؟
‫- اوه! ‫- خدای من.
‫هی رفیق، تشنه‌ته؟
‫- اوه! ‫- بوم!
‫اوه!
‫آره، آقای روسو!
‫اوه!
‫- لعنتی، به این میگن بازی! ‫- لعنتی، باورم نمیشه!
‫- هاها! ‫- بخور! بخور! بخور!
‫بخور! بخور! بخور!
‫برو بریم.
‫بوم!
‫- چطور این کارو می‌کنی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫چطور این کارو می‌کنم؟
‫امکان نداره این اتفاق بیفته.
‫تو یه خدایی!
‫به جهنم. من دیگه نیستم
‫- آره، فرار کن، بچه جون! ‫- برو بمیر، تامی!
‫همیشه وقتی برنده میشی این کارو می‌کنی.
‫صبر کن ببینم!
‫تو از قبل با این کله‌خرها دوستی؟
‫آره، ولی خیلی خوشحالیم که شما اینجایی.
‫خیلی خب، بچه‌ها. بخورید.
‫صبر کن، اگه برنده شدیم، ‫چرا نوشیدنی می‌خوریم؟
‫چون برنده شدیم.
‫وای!
‫این دیگه چیه؟ خدایا!
‫- بفرمایید. ‫- وای.
‫این خیلی کثیف به نظر میاد.
‫خیلی خب.
‫خوبی؟
‫من...
‫یه مدته با کسی گپ نزدم.
‫تماس چشمی حرکتِ خودم بود. ‫نظرت چیه؟
‫به نظر میاد ازم عصبانی هستی.
‫اگه ازت عصبانی بودم، می‌فهمیدی.
‫چه غلطا؟
‫- اوه! ‫- اوه، خیلی ببخشید.
‫اشکالی نداره. می‌دونی، ‫راستش یه کار دیگه اون سرِ شهر دارم،
‫پس میرم بیرون، ‫ولی تیم یه تازه‌اش رو برات درست می‌کنه.
‫حله، حله، حله. اصلاً اشکالی نداره. ‫با تیم گپ می‌زنم.
‫خیلی خب.
‫آره، منم همینطور. تیم.
‫من هیچی ندیدم.
‫ولی ناراحت شدم. بیا پیشم بشین.
‫خونه‌ی قشنگی داری، آقای روسو.
‫انقدر توی اتاق دود گُل هست
‫که تقریباً حس می‌کنم خودم دارم می‌کشم.
‫داداش، توی دستت رو نگاه کن.
‫اوه! سلام علیکم!
‫این کاناپه داره دیوونه‌ام می‌کنه.
‫توی بچگی یه کاناپه عین این داشتم.
‫باهاش عشق کردم.
‫- منظورت روشه؟ ‫- نه.
‫- اوه، رفیق! ‫- چه غلطا؟
‫نه، نه. خجالت نکش، جرج.
‫همه‌مون چیزهای عجیب و غریب داریم.
‫راست میگه.
‫تا حالا شنیدید کسی ‫سه تا نوکِ سینه داشته باشه؟
‫- مواظب باش. ‫- تو یکی از اونا داری؟
‫قبلاً داشتم.
‫- نکن. ‫- و یه چهارم.
‫نکن.
‫- و پنجمی. ‫- لعنتی! چی...
‫پنج تا نوکِ سینه ناهنجاره.
‫توی دبیرستان خیلی اذیتم می‌کردن.
‫واسه همین قبل از اومدن ‫به اینجا برشون داشتم.
‫اعتماد به نفسم برگشت.
‫این داستانِ خیلی خوبیه، خوکچه.
‫اوه، این لقب روت می‌مونه. ‫بهت هشدار دادم.
‫- دلم برای دبیرستان تنگ شده. ‫- می‌دونی، من و برنیس
‫عاشق هم بودیم و این حرف‌ها.
‫این مزخرفات در مورد برنیس رو تموم کن.
‫رفیق، بدجوری ولم کرد.
‫تامی، باید فراموشش کنی. ‫بهم اعتماد کن.
‫همسرم پنج سال پیش ترکم کرد...
‫و من هنوز به خودم نیومدم.
‫من از اون به بعد با هیچکس نبودم.
‫- امکان نداره. ‫- این حقیقته، خوکچه.
‫باید برگردی توی بازی، مرد.
‫یعنی، ببین، تو زشت نیستی.
‫- پرتاب توپتم که خیلی عالیه. ‫- محشره.
‫اینا دو چیزی هستن که زن‌های هم‌سنِ من ‫دنبالشون می‌گردن.
‫به این میگن روحیه، گرگ.
‫- به این میگن روحیه لعنتی. ‫- خیلی خب،
‫خیلی خوش گذشت،
‫- ولی من میرم بخوابم. ‫- صبر کن، صبر کن.
‫از چی حرف می‌زنی؟ می‌ریم بیرون.
‫تو از چی حرف می‌زنی؟ ساعت...
‫ساعت ۹:۱۵ـه، رفیق.
‫بیخیال، روستر. می‌خوای چیکار کنی؟
‫- یالا، جرجی. ‫- تنهایی توی خونه می‌شینی؟
‫نه، دقیقاً کاری رو که می‌خوام می‌کنم.
‫جمعه شبی توی تختم دراز می‌کشم ‫و آجیل با طعمِ سیر می‌خورم.
‫گفتی هیچوقت دانشگاه نرفتی.
‫باید حداقل یه شبِ حماسی بیرون داشته باشی.
‫من به اندازه‌ی کافی نوشیدنی خوردم ‫که در یه سطح عالی باشم...
‫من تسلیم فشارِ همسالان نمیشم.
‫نه! این کارو نمی‌کنم.
‫یالا، می‌ریم!
‫خیلی خب، خیلی خب! ‫باشه، بزنید بریم!
‫نگرانِ رژیمم بودم، ‫و بهش گفتم سبزیجات می‌خورم،
‫ولی اهلش نیستم...
‫هی، این خیلی خفن میشه.
‫ما خوابگاه نداریم، ‫ولی این یه مهمونی به سبک خوابگاهیه،
‫- که به همون خوبی میشه. ‫- نه، اینطور نیست، داداش.
‫پسرعموم توی یه خوابگاه واقعیه.
‫یعنی، اونا روی صورتِ هم نقاشی می‌کشن.
‫نه، نه، نه!
‫توی یه خوابگاه واقعی، ‫روی بدن هم نقاشی می‌کشنن!
‫- چی؟ ‫- من هیچوقت خوابگاه نرفتم.
‫- خدای من. ‫- وای، وای. هی!
‫[برای کیتی]
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫اوه!
‫- روسو! ‫- سلام!
‫این کارِ توئه؟
‫نه، نه، نه! ما هیچ کاری نکردیم.
‫- ما؟ ‫- آره، ما...
‫چی؟
‫اونا کجا رفتن؟
‫چرا دستت رنگیه؟
‫اوه، فقط بهش دست زدم.
‫"فقط بهش دست زدم" ‫بهانه‌ی شماره یکیه...
‫که از آدم‌های گناهکار می‌شنوم.
‫این گرافیتی‌ها،
‫توی تمام محوطه‌ی دانشگاه کشیده شدن.
‫و می‌دونم کارِ توئه.
‫- نه، نه، نه. ‫- آره، چون رنگ...
‫هنوز حتی خیس هم نیست. ‫چرا، هست.
‫آره، هنوز خیلی خیسه.
‫- می‌تونستم این رو بهت بگم، مرد. ‫- و حالا به تفنگم مالیده.
‫- اوه، بذار پاکش کنم. ‫- نه، نکن.
‫- نکن. ‫- شرمنده.
‫تو نوشیدنی خوردی؟
‫خودت نوشیدنی خوردی؟
‫حواسم بهت هست، گرگ.
‫منم حواسم به تو هست.
‫نه. بعد از من تکرارش نکن.
‫حواسم بهت هست.
‫- منم حواسم... ‫- نه! اَه! اَه!
‫من حواسم به تو هست. تمام!
‫شب بخیر، سرکار.
‫منم حواسم به تو هست.
‫- بریم تو کارش. ‫- اوه، بچه‌ها!
‫شما کجا رفتید؟ ‫خیلی محشر بود.
‫این بهترین شبِ عمرمه.
‫روستر! روستر! روستر! روستر!
‫ممنون.
‫قرارِ کسل‌کننده‌ام یه جایی اینجاست.
‫- جاگیر شدن خوش بگذره. ‫- هوم، ممنون.
‫و خب، رولند اونجا بود،
‫کاملاً داغون، لخت مثل روزی ‫که به دنیا اومده بود.
‫نه بابا.
‫داشت سوارِ اسب پاسبون می‌شد.
‫تو اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫اگه ما رو ببخشید، فکر کنم نیاز داریم ‫یه لحظه باهم تنها باشیم.
‫چرا خونه نیستی ‫و با سگمون غصه نمی‌خوری؟
‫من رو گول زدی. ‫وادارم کردی فکر کنم آدمی.
‫- همیشه این کارو می‌کنی. ‫- صبر کن ببینم.
‫چی باعث میشه فکر کنی ناراحت نیستم؟
‫افسرده بودم، ‫واسه همین راسکو رو بردم بیرون قدم بزنه،
‫و اون یه جوری بهم نگاه کرد ‫انگار می‌خواست بگه...
‫"چیکار می‌کنی، رفیق؟ به خودت بیا."
‫پس، به آینه نگاه کردم.
‫به خودم گفتم: "تو فوق‌العاده‌ای."
‫و الان اینجام.
‫باشه، هیچکدوم از اینا حقیقت نداره.
‫من رو توی این لباس جذاب دیدی ‫و حتی نتونستی بذاری برم مهمونی
‫بدون این که به خودت ربطش بدی.
‫واقعاً عاشق اون لباسم.
‫تو خیلی عوضی هستی.
‫- تو رو یادمه. ‫- سلام.
‫خب، با تیم به جایی نرسیدی؟
‫اوه، قرار بود بعداً ببینمش، ‫ولی از پیری مُرد.
‫باهاش تماس چشمی برقرار کردی؟
‫آره، این کارو کردم.
‫اوه، هی، هی. ‫این آهنگ واسه رفیقم، گرگه،
‫که تا براش پخشش نکنم خفه نمیشه.
‫ممنون.
‫خوبی؟
‫این آهنگ احساسِ هر روزمه.
‫دخترت استاد مورد علاقه‌ی منه.
‫قرار بود امشب توی مهمونی هیئت علمی ببینمش.
‫ولی فرار کردم.
‫وای نه، پدر غمگین. چی شد؟
‫واقعاً هیچی. فقط ترسیدم.
‫- مثل یه بُزدل؟ ‫- آره. مثل یه بُزدل.
‫رفیق، باید یه کاری براش بکنی، مرد.
‫اون داره ضدحال می‌زنه.
‫یه سؤال بامزه. ایوا.
‫تا حالا شده توی آینه نگاه کنی
‫و یه پیرمرد وحشت‌زده و پشمالو ببینی ‫که بهت زُل زده؟
‫نه. ولی واقعاً برگام رو می‌ریزوند.
‫آره، خیلی وحشتناکه.
‫هی، میشه یه لحظه اینجا بشینم؟
‫- آره. ‫- ممنون.
‫مرسی. ممنون.
‫- اوه. ‫- آره، یه ذره دیگه.
‫اوه، شرمنده.
‫بهتر شد.
‫موفق شدم.
‫سلام، پسر.
‫فکر کنم زمانت با ما تموم شده باشه.
‫منم همین حس رو دارم.
‫ولی باید برم دستشویی، ‫و نمی‌تونم دکمه‌ی شلوارم رو باز کنم.
‫میشه لطفاً اینا رو در بیاری، لطفاً؟
‫- هی، می‌دونی که برخلاف قوانینه. ‫- درسته.
‫ببخشید که امشب انقدر ضدحال بودم.
‫از چی حرف می‌زنی؟
‫این محشر بود. نئشه‌ای چیزی هستی؟
‫آره، احتمالاً هنوز یه ذره نئشه‌ام.
‫منم همینطور.
‫اوه، وقتِ خوبی برای نوشتنِ اون داستانه.
‫نه، واقعاً؟
‫هنوز حتی شروعش هم نکردی؟
‫الهام گرفتم، شب رو با روسترِ واقعی گذروندم.
‫- من روستر نیستم. ‫- چرا، هستی.
‫نه، نیستم. با این که خیلی دوست دارم باشم،
‫من زمانِ خیلی زیادی خودم بودم.
‫بیخیال، اینجا دانشگاهه.
‫اینجا می‌تونی خودت رو بازآفرینی کنی.
‫فقط تصمیم بگیر می‌خوای کی باشی، ‫و همون باش.
‫- رفقا. ‫- اوه، خدایا.
‫خوکچه‌ی بیچاره. ‫دیگه حتی اسمِ واقعی‌اش یادم نمیاد.
‫اسمش جی‌دی‌ـه.
‫خوکچه بهتره.
‫آره.
‫می‌دونی، دروغ نمی‌گفتم ‫وقتی گفتم اینجا جایی ندارم.
‫من شهرستانی‌ام.
‫فقط به خاطر این که یکی از والدینم ‫اینجا کار می‌کنه قبول شدم.
‫ولی هی، یعنی، من رو ببین،
‫با بچه پولدارها می‌پرم، هان؟
‫خب، می‌دونی، اگه بخوای می‌تونی روستر باشی.
‫همونطور که خودت میگی.
‫اگه توی وجودت نباشه نمی‌تونی بنویسیش.
‫هوم.
‫خیلی خب، کمکم کن بلند شم.
‫- بله، قربان. ‫- ممنون، آقا.
‫- البته. ‫- بیا اینجا.
‫- خیلی خب. ‫- بیا بغلم.
‫آره.
‫- شب بخیر، تامی. ‫- صبر کن.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫بوم. آره.
‫شب بخیر. روستر.
‫روستر خودش رو از دستبند خلاص کرد
‫همونطور که قبلاً هزاران بار انجامش داده بود.
‫اون به کلوب چری بلاسم رفت
‫و جوری وارد شد انگار صاحب اونجاست.
‫دنبال ادواردو می‌گشت.
‫وقتِ روبرو شدن با موسیقی بود.
‫بهت یه معذرت خواهی بدهکارم، والت.
‫یکم پیش به همسرت توهین کردم ‫که نسبتاً نژادپرسته،
‫و متأسفم.
‫در ضمن، جونی خیلی خوشگل شده.
‫اون مسخره شده، گرگ.
‫محض رضای خدا، توی موهاش چاپ‌استیک فرو کرده.
‫ولی می‌تونم یه چیزی بهت بگم؟ ‫این باعث نمیشه بعداً...
‫ذره‌ای کمتر دوستش داشته باشم.
‫جالبه.
‫تو اینجا منتظر بمون. ‫این رو برای جونی می‌برم،
‫و بعدش تو رو به همه معرفی می‌کنم.
‫- خوبه. ‫- آره.
‫و اون‌موقع بود که برنیس رو دید.
‫اون از اولین باری که همدیگه رو دیده بودن ‫به این لحظه فکر می‌کرد.
‫و اون توی اسکله تنها گذاشته بود.
‫یا الان بود یا هیچوقت.
‫دیلن.
‫سلام.
‫گوش کن.
‫اون شب جلوی خونه‌ات؟
‫همون لحظه که رفتم ‫ازش پشیمون شدم.
‫برنیس دقیقاً همون چیزی رو گفت ‫که اون می‌خواست بشنوه.
‫خوبه.
‫این کریسه.
‫- وای. محکم دست میدی. ‫- آره.
‫مواظب خانم باش.
‫- چی؟ ‫- من ضرر کردم.
‫دیدنِ اون مرد کنار برنیس ‫روستر رو عصبانی کرد،
‫مثل یه آدم عصبانی.
‫ولی اون باهاش کنار اومد. ‫گزینه‌های دیگه‌ای هم بودن.
‫هی، به کسی نگو، ‫ولی کتاب‌هات رو دوست دارم.
‫- به همه میگم. ‫- اوه!
‫اینجا الان کلوب اون بود.
‫نوشیدنی، لطفاً.
‫و یه نفر...
‫سلام، روستر.
‫...امشب روی دورِ شانس بود.
‫حتماً خیلی تشنه بودی.
‫من تشنه به دنیا اومدم.
‫کجا به دنیا اومدی؟
‫- بیا باهم گپ بزنیم. ‫- می‌دونم کجا بریم.
‫بابا؟
‫کیتی. صبح بخیر.
‫از کجا میای؟
‫فقط اومدم بیرون قدم بزنم.
‫اون‌یکی قهوه واسه کیه؟
‫راسکو.
‫بدون اسپرسو نمی‌تونه بیدار شه.
‫خیلی خب.
‫خیلی خب، باید این رو توی راه بخوری.
‫این کار اشتباه بود.
‫اشتباه به نظر نمی‌اومد.
‫صبر کن، تو که ماشینت رو ‫دمِ در خونه‌ام پارک نکردی، نه؟
‫من پسر باهوشی‌ام. ‫سرِ خیابون پارکش کردم.
‫- می‌خوای دوباره بهش فکر کنی؟ ‫- گُم شو بیرون!
‫[برای کیتی]
‫«ترجمه از سینا صداقت»