‫خیلی خب، بعدش چیه؟ ‫آهان! مقاله‌ی تاریخ.
‫بعداً کمکت می‌کنم بنویسیش.
‫پروژه‌ی اسپانیایی. مهلتِ اضافه گرفتی؟
‫- ببخشید، چی؟ ‫- ای وای.
‫اسپونر، باید توی پروژه‌ی اسپانیایی کمکش کنی.
‫همچنین، دوشنبه آزمون نهایی آمار داری.
‫- جی‌دی. ‫- خوکچه.
‫- برو بمیر، داداش. ‫- جی‌دی واسه آزمون نهایی آمار کمکت می‌کنه.
‫خیلی خب. من دیگه باید برم. ‫به کار کردن ادامه بده.
‫- ممنون، روستر. ‫- می‌بینمت، گرگ.
‫- می‌بینمت. ‫- من بهت ایمان دارم.
‫- بچه‌ها، یه گُل بزنیم؟ ‫- قبل از تو فکرش رو کردم.
‫سلام، بچه‌ها.
‫- مرسی که به تامی کمک می‌کنید. ‫- سلام.
‫حالا، بتمرگید سرِ جاتون ‫و برگردید سرِ کارتون،
‫وگرنه مثل سگ می‌کشمتون.
‫- مامان! ‫- تامی یه نوزاد ۷ کیلویی بود.
‫من با هزار بدبختی اون رو به دنیا آوردم.
‫و اون همه زجر نکشیدم ‫که از دانشگاه اخراج شه.
‫- چشم، خانم. ‫- بله، چشم.
‫عالیه. دوستت دارم، بادوم‌زمینی.
‫منم دوستت دارم.
‫اون دیگه چه کوفتی بود؟
‫تو واقعاً به دنیا اومدنی ۷ کیلو بودی؟!
‫خفه شو.
‫خیلی خب، بچه‌ها، می‌دونم ‫که امروز ارائه داشتیم،
‫ولی وقتی توجه نمی‌کنید ‫درس دادن خیلی سخته.
‫من مسئول اتفاقات ‫بعد از خاموش شدن چراغ‌ها نیستم.
‫فکر کنم هستی، جرج.
‫- حتماً. فعلاً، عشقم. ‫- سلام!
‫سلام!
‫آماده‌ای حالت بهتر شه؟
‫- معلومه که آماده‌ام. ‫- خیلی خب.
‫این روز اول پس گرفتن زندگیمه.
‫دوچرخه‌ها خیلی دورن.
‫فکر کنم خیلی زود اون رو گذاشتی سرت.
‫برام مهم نیست.
‫تو هم باید کلاهت رو بذاری ‫تا احساس احمق بودن نکنم.
‫- بزن بریم. ‫- بریم تو کارش.
‫- سلام، حالت چطوره؟ ‫- چه خبر؟
‫یوهو!
‫وای!
‫خیلی خب، باید یه چیزی بهت بگم.
‫تصمیم خیلی سختی بود،
‫ولی پیشنهاد استخدام بیوتکا رو رد می‌کنم.
‫به جاش با آرچی اینجا می‌مونم.
‫اوه. باید تجزیه و تحلیلش کنم.
‫بهت گفت؟
‫این احمقانه‌ترین چیزی نیست ‫که توی تمام عمرت شنیدی؟
‫دارم تجزیه و تحلیل می‌کنم.
‫خیلی خب.
‫تجزیه و تحلیل کن، والتر. اوه!
‫باید بگم، عاشق این جلیقه‌های جدیدم.
‫یعنی، لباس‌های ورزشی لاستیکی ‫همیشه بهم میان.
‫من آماده‌ام.
‫برو بریم، ایول!
‫من ازت حمایت می‌کنم. باید هر کاری ‫که به نظرت درسته رو انجام بدی.
‫- ممنون. ‫- نه. یعنی چی؟
‫آروم باش، حرفم تموم نشده.
‫فقط باید مطمئن شی
‫آرچی همون قدری بهت تعهد داره ‫که تو بهش تعهد داری. فهمیدی؟
‫- باشه. ‫- وگرنه می‌کشمش.
‫منم همینطور.
‫روسیه‌ی لعنتی و استالین.
‫لعنت به این لعنتی
‫سلام، آرچی.
‫- الان وقت خوبیه؟ ‫- اوهوم.
‫همیشه وقت خوبیه! ‫آره، راستش من...
‫یه استراحت لازم دارم. ‫به هر حال باید حرکت کنم.
‫باید خون رو به جریان بندازم، خب؟
‫باید بلرزونم. باید حسابی بلرزونم. ‫تو هم می‌خوای؟
‫نه، راحتم.
‫دو روز گذشته کلاس‌هات رو لغو کردی.
‫ببخشید، نه. آره، مجبور شدم ‫به خاطر ضرب‌الاجل کتاب لغوشون کنم.
‫و یه جورایی ۳۶ ساعت مداوم ‫مشغولش بودم، جون می‌کَندم،
‫تا حالا از این نوشیدنی‌های سلسیوس خوردی؟
‫یکی از دانشجوهام بهم معرفی‌اش کرد
‫و راستش من رو یکم ‫یاد کوکائین میندازه.
‫احساسی که از کوکائین می‌گیری،
‫ولی نه بخش تاریک و ترسناک کوکائین.
‫بیشتر اون بخش که می‌دونی، باحاله،
‫و با آدم‌ها آشنا میشی، ولی...
‫ولی نه، واقعاً باورم نمیشه که میذارن ‫بچه‌ها اون رو بخورن.
‫برای آدم خوب نیست. ‫نمی‌تونه باشه.
‫- فکر نکنم خوب باشه. ‫- خدایا، قلبم...
‫قلبم خیلی سریع می‌تپه، اون...
‫- این صدا رو می‌شنوی؟ ‫- نه.
‫من دیگه میرم. ‫کلاس‌های دیگه‌ای رو کنسل نکن.
‫انگار این تو عروسیه، ‫می‌دونی منظورم چیه؟
‫اوهوم.
‫توی نوشتن کتاب موفق باشی.
‫حالت چطوره؟
‫گُم شو.
‫بالأخره تشریف آورد.
‫خب، چه خبر؟
‫به اعضای تیم گفتم ‫دارم به دیدنت میام،
‫و همه‌شون واقعاً دلشون برات تنگ شده.
‫- مزخرفه. ‫- جدی میگم.
‫یادته روی یخ ادرار کردی؟
‫- ای کاش یادم می‌اومد. ‫- هنوز جاش روی یخ دیده میشه.
‫هر بار که از روش اسکیت می‌کنن، ‫می‌بینم که یکم لبخند می‌زنن.
‫این خیلی ارزشمنده.
‫ممنون که این رو بهم گفتی.
‫خب، ترک اعتیاد چطور پیش میره؟
‫آره، خیلی خوبه.
‫کریسل خیلی کمک کرد.
‫اون کمپِ خیلی خوبی برام پیدا کرد.
‫- عالیه. ‫- آره.
‫الان بیشتر وقتم رو صرف گروه درمانی ‫یا بازی آنلاین بلک‌جک می‌کنم.
‫از وقتی نوشیدنی رو ترک کردم، ‫دنیای قمار برام خیلی جذاب شده.
‫- نکته‌ی مثبتیه. ‫- خب، باحال به نظر میاد.
‫آره، آدم‌های خوبی هستن.
‫ببین، گرگ چند روز دیگه از پیش ما میره.
‫- درسته. ‫- و می‌خواستیم ببینیم
‫می‌تونی بعد از تعطیلات کریسمس ‫به مربی‌گری ادامه بدی یا نه.
‫برنامه‌ام هشت هفته‌ست، خب، ‫پس احتمالاً باید تا آخرش بمونم.
‫- اوهوم. اوهوم. ‫- آره.
‫ولی از طرف دیگه، من بُزدل نیستم.
‫و یه اهریمن درونمه که داد می‌زنه:
‫"معلومه که آره. برو بترکون!"
‫شاید بهتره به حرفِ اون اهریمن گوش ندی.
‫به نظر منم نباید به حرف اهریمن گوش بدی.
‫من با والت حرف می‌زنم و می‌بینیم
‫می‌تونیم یکی رو جات بیاریم ‫تا وقتی که تو آماده شی.
‫آره، ممنون.
‫- من دیگه میرم. ‫- خیلی خب، می‌بینمت.
‫- آره. مرسی. ‫- خیلی خب.
‫باهات ۵۰ دلار شرط می‌بندم ‫وقتی به بالای راه پله برسه،
‫نظرش عوض میشه و برمی‌گرده پایین.
‫می‌دونی چیه؟ فکر نمی‌کنم صلاح باشه
‫نوشیدنی رو با قمار جایگزین کنی.
‫خدای من، چیه، مگه مامانم هستی؟
‫- نه. ‫- مامانم هستی؟
‫قراره سرم غُر بزنی؟
‫من دیگه میرم.
‫- یالا. ‫- خیلی خب.
‫خدای من.
‫چه خبر، داداش کوچولو؟
‫دارم یه مقاله در مورد جنگ جهانی دوم می‌نویسم.
‫می‌دونی کی افتضاحه؟ آلمان.
‫باید این رو بنویسی.
‫الان یه پیامک از مامانت بهم رسید. ‫گفت شماها...
‫فردا شب باهم قرار شام دارید؟
‫خب، اون توی بوستونه. ‫فکر کردم شاید خوب باشه
‫بیاد و بهم بگه مردها اهمیت ندارن
‫- و من ضعیفم. ‫- باحال به نظر میاد.
‫چی داریم؟
‫نبرد میدوی به محل انجام نبرد اشاره داره.
‫نقطه‌ی وسط جنگ نبوده.
‫- این گیج‌کننده‌ست. ‫- نه، نیست.
‫امروز آرچی رو دیدم.
‫- آهان. ‫- فقط داره زندگیش رو می‌کنه.
‫ولی هنوز نفسم رو بند میاره.
‫- خیلی از خودم خسته شدم. ‫- خودت رو سرزنش نکن.
‫فکر کنم سریع‌تر از من باهاش کنار میای.
‫آره، ولی پس گرفتن زندگی‌ام باید
‫بیشتر از دوچرخه‌سواری باشه، خب؟
‫اگه بخوای چندتا قرص آدرال دارم.
‫- نه. ‫- شاید!
‫یا برنامه‌ی استخدام آزمایشی دیلن هست.
‫اینجا دانشگاه منم هست. ‫من به اینجا تعلق دارم.
‫- تو استاد خوبی هستی. ‫- آره.
‫- و می‌دونی چرا؟
‫- نه. ‫- میگم.
‫- لطفاً نگو. ‫- آره. تو یه ستاره‌ی راکی.
‫- بفرما. ‫- از این حرفم متنفره
‫و همیشه این رو میگم.
‫می‌دونی چیه؟ به جهنم. ‫من یه ستاره‌ی راکم.
‫- تو واقعاً ستاره‌ی راکی. ‫- می‌دونی دیگه چیه؟
‫من فوق‌العاده باهوشم.
‫تو فوق‌العاده باهوشی.
‫می‌بینی؟ می‌تونم وقتی که می‌خوام ‫بامزه باشم.
‫فقط اغلب نمی‌خوام.
‫در ضمن، من در حد دختر همسایه جذابم، آره؟
‫خب، به من نگاه نکن. ‫از اون بپرس.
‫تو خوشگل‌ترین دخترِ دنیایی.
‫می‌بینی با چی طرفم؟ ‫تو جوابم رو بده.
‫باشه، من...
‫خب شاید یه لیست از جذاب‌ترین استادهای ‫لودلو دیده باشم که اسمت توشه.
‫- رتبه‌ی چندم بودم؟ ‫- چهار.
‫- وای! ‫- ایول، جزو پنج تای برترم.
‫- خیلی خب! آره، آره! ‫- ایول، پنج تای برتر.
‫بوم، چهار! عالیه!
‫وای.
‫صبح بخیر! صبح بخیر.
‫مطمئنم همه‌تون شب تا صبح عذاب کشیدید
‫با تکلیفِ لحظه‌ی آخری که بهتون دادم، ولی...
‫بخشی از حضور در سمینار سطح ۴۰۰ من
‫تعهد کامل و مطلق
‫به شکوه تاریخ دنیاست.
‫با این اوصاف، نظرتون ‫در مورد کتابم چی بود؟
‫من فقط تونستم ۶۰۰ صفحه‌ی اولش رو بخونم.
‫اشکالی نداره، روبن. ‫بیا امیدوار باشیم که من
‫وقتی دارم مقاله‌ی آخرت رو اصلاح می‌کنم ‫همین کمبود استقامت رو نشون ندم.
‫بیا امیدوار باشیم من به تهش برسم
‫یالا، بچه‌ها، ازتون بازخورد می‌خوام.
‫رُک و پوست کنده نقد کنید.
‫نظرتون چیه؟ نظرتون چیه؟
‫خب، می‌دونم غیر داستانیه، ‫ولی نوشته‌اش تقریباً حس شاعرانه داره.
‫من رو یاد پوشکین می‌اندازه.
‫می‌دونی، دقیقاً همون چیزی بود ‫که می‌خواستم، پوشکین.
‫- مرسی، ایلای. خیلی خوبه. ‫- با این حال،
‫یه سری اصلاحات عاقلانه لازم داره.
‫خب، آره، می‌دونی...
‫به نظر من که طولش برای کتابی ‫در این سطح مطلوبه.
‫شاید لازم نباشه انقدر طولانی باشه.
‫اوه، ببینید دوباره کی نظر داد!
‫یه نفر از صدای خودش خوشش میاد.
‫می‌دونید چیه، ولش کن... ‫فقط بهم پسش بدید.
‫قبلاً به ویراستارم تحویلش دادم، پس...
‫اگه قبلاً تحویلش دادی، ‫چرا ما رو مجبور کردی بخونیمش؟
‫چون به وضوح شما رو ‫با افراد عاقل اشتباه گرفتم.
‫ولی، نگران نباشید، دنیا همیشه به نگهبان‌ها ‫و دی‌جی‌های اضافه نیاز داره.
‫حالا، برید بیرون. یالا.
‫ولی کلاس تازه شروع شده.
‫یالا، گُم شید بیرون!
‫از یه مُشت بچه که قشرِ پیش پیشانی مغزشون ‫هنوز تکامل پیدا نکرده چه انتظاری دارم؟
‫قشرِ پیش پیشانی فقط روی کنترل تکانه‌ها
‫و تصمیم‌گیری اثر داره، نه تفکرِ انتقادی.
‫این رو می‌دونستم.
‫ببین، می‌دونم که تعریف‌ها ‫برات مثل سوخت هستن،
‫ولی افراد واقعاً نابغه
‫نیازی ندارن بهشون گفته شه نابغه‌ان.
‫خب، پس از کجا می‌فهمن؟
‫احساس ضعف برام جلوه‌ی خوبی نداره.
‫فقط پاکش می‌کنم، فقط...
‫- من این طرف رو پاک می‌کنم. ‫- یکم اونجاست؟
‫بفرما.
‫به هر حال همه چی عالیه. ‫و یکی بهم گفت
‫که اینجا ترمِ بعد خالی میشه.
‫نگاه کن. خونه‌ی جدید ما.
‫"ما"؟
‫داریم بچه‌دار می‌شیم، عزیزم.
‫مطمئنم که رابین می‌خواد ‫با مادرش زندگی کنه.
‫من هنوز از اسم "رابین" متنفرم.
‫حالا کی اونجا زندگی می‌کنه؟
‫فقط کسی که همه جا رو ‫با حس و حال خوب پر می‌کنه.
‫می‌دونی، گرگ، من الان ‫با رئیس هیئت امنا بودم،
‫و اون عوضی عاشق دوچرخه برقیشه.
‫متأسفانه، همه استخون‌های دست راستش شکسته.
‫صدات رو نمی‌شنوم. باید صبر کنی
‫تا من بیام توی اتاق ‫و بعد شروع به حرف زدن کنی.
‫منطقیه.
‫دستش چطور شکسته؟ زمین خورده؟
‫پس صدام رو می‌شنوی؟
‫مُچم رو گرفتی. صدات خیلی بلنده، ‫هیچوقت لازم نیست توی یه اتاق باشیم.
‫متأسفانه، وقتی داشتم با گراهام حرف می‌زدم
‫در مورد پیدا کردن یه مربی موقت هاکی دیگه...
‫گفت که کل برنامه‌ی هاکی
‫یه بخش قابل حذفه.
‫نه، نمی‌تونه... بیخیال.
‫بچه‌ها خیلی زحمت کشیدن، ‫این نابودشون می‌کنه.
‫اوه، می‌دونی چیه؟ ‫داریم بهتر می‌شیم.
‫باید به گراهام بگی فردا شب ‫واسه دیدن بازی بیاد.
‫با پروئیت بازی می‌کنیم. ‫فکر کنم بتونیم
‫- از خجالتشون در بیایم. ‫- بیا امیدوار باشیم.
‫سعی کردم بهش بفهمونم که هر تصمیم
‫نباید بر اساس مسائل بودجه‌ای باشه،
‫و اونقدر خندید که دندونش شکست.
‫به نظر آدم خیلی شکننده‌ای میاد.
‫- اون ۸۰ سالشه، گرگ. ‫- مطمئن نیستم به این معنا باشه
‫که وقتی می‌خندی دندونت بیفته.
‫ببخشید، دیلن، ولی تو به هرکسی ‫که گوش می‌کرد گفتی
‫که ایده داری فرآیند استخدام ‫اساتید جوان رو تسریع کنی،
‫- پس این اشتباه تو بود. ‫- از این انرژی خوشم میاد.
‫- من الان کنشگر شدم. ‫- جالبه.
‫- ولی من کلاس دارم. ‫- تا دو دقیقه‌ی دیگه نه.
‫آره، ولی دیشب توی تله‌ی نوشیدنی
‫و ویدیوهای اینستاگرامی سربازها که ‫بچه‌هاشون رو سورپرایز می‌کنن افتادم،
‫پس باید سر در بیارم ‫امروز چی تدریس می‌کنم.
‫خیلی زود حرفم رو می‌زنم. لطفاً.
‫- باشه، بگو ببینم. ‫- خیلی خب.
‫ما الان اینجا توی لودلو فقط ‫یه استاد رسمی تاریخ هنر داریم،
‫و تنها کلاسی که تدریس می‌کنه ‫اسمش بی‌جامگانه.
‫اصلاً هیچکس مطمئن نیست کلاس هنره.
‫آره، باید بررسی‌اش کنم.
‫من دو تا مقاله تو ژورنال اکتبر چاپ کردم.
‫با یه متصدی توی آی‌سی‌ای ‫بوستون ارتباط گرفتم
‫که می‌تونه آثار معاصر بیشتری ‫به موزه‌ی کابوت بیاره،
‫و من یه استاد عالی‌ام.
‫خب، نظرت چیه؟
‫به نظرم تو نامزد خیلی خوبی ‫برای استخدام رسمی هستی.
‫پنج سال؟ این کجاش تسریعه؟
‫چون معمولاً بیشتر طول می‌کشه. ‫چرا بهش ضد حال می‌زنی؟
‫نادیده بگیرش. من خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫- مرسی، مامان. ‫- خواهش می‌کنم.
‫تو همیشه خیلی خوب بلد بودی ‫همچین چیزهایی بهم بگی.
‫خیلی متأسفم که بابات بلد نیست.
‫خیلی خب، بامزه‌ست.
‫اون دوستت داره،
‫- فقط نمی‌دونه چطوری ابرازش کنه. ‫- خیلی خب.
‫- از این کارتون متنفرم. ‫- درک می‌کنی، درسته؟
‫من میرم تمرین هاکی و شماها
‫- با عوضی‌بازی خوش بگذرونید. ‫- "با عوضی‌بازی خوش بگذرونیم."
‫- بداخلاق. ‫- دوستتون دارم،
‫و همیشه خواهم داشت، ‫با این که آدم‌های بدجنسی هستید.
‫خب حالش چطوره؟
‫راستش، خیلی خوبه.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫خدا رو شکر اون عکستون رو پایین آورد.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫- وای. ‫- می‌دونم.
‫وای، خیلی خب!
‫- مامان، نکن. ‫- چیکار نکنم؟
‫بیخیال. اون بالأخره داره فراموشت می‌کنه.
‫اوه، عزیزم.
‫نه، نه. اصلاً
‫اون من رو فراموش نمی‌کنه، ‫چون هیچکس نمی‌کنه.
‫اصلاً خنده‌دار نیست.
‫یه زن نمی‌تونه فقط بخواد شوهر سابقش
‫تا آخر عمرش با اندوه ستایشش کنه؟
‫- خدایا، مامان. ‫- این کار اشتباهه، درسته؟
‫- من میرم سرِ کارم. ‫- خیلی خب.
‫این خوب و سالم نیست؟
‫- مامان. ‫- روش کار می‌کنم، اوهوم.
‫دخترِ بد.
‫خیلی خب، مرکزت رو پیدا کن. ‫کی رو داری؟ کی رو داری؟
‫ضربه بزن، دی‌جی.
‫بزن!
‫ایول!
‫شما به معجزه اعتقاد دارید؟
‫عالیه. خیلی خب. بیاید اینجا.
‫کارتون عالی بود.
‫نمی‌خوام هیچکدومتون نگران برَد باشید.
‫می‌دونم خونِ زیادی ازش رفته،
‫ولی از قرار معلوم ضربه نخورده.
‫فقط وقتی استرس می‌گیره این اتفاق می‌افته.
‫- برَد، خوبی؟ ‫- آره.
‫خب، فردا با پروئیت بازی می‌کنیم، ‫و اونا تیم خوبی دارن،
‫ولی من اعتماد به نفس دارم. ‫شماها چه حسی دارید؟
‫می‌ترسیم.
‫دلیلی برای ترسیدن نیست.
‫دفعه‌ی پیش دندونِ جلوم افتاد.
‫- اینا روکش هستن. ‫- خب، لوکاس، خبر خوب اینه که
‫اونا خیلی قشنگ شدن.
‫خیلی خب، پروئیت تیم خیلی خوبیه.
‫اونا از ما سریع‌ترن. ‫قطعاً از ما بزرگ‌ترن.
‫اون شماره ۴۹ رو دارن.
‫اون یارو سبیل گُنده و کلفتی داره.
‫احتمالاً فقط شب‌ها هاکی بازی می‌کنه
‫برای تخلیه‌ی تمام خشمِ وحشیانه‌ای
‫که در طول روز حین کار کردن ‫توی اسکله جمع می‌کنه.
‫و، الان واقعاً زمان بدیه که من ‫رشته‌ی افکارم رو از دست بدم
‫می‌دونم زیاد این رو نمیگم، ‫ولی دوستتون دارم...
‫مگه مهمه؟! بچه‌شون نکن! ‫تو مربی‌شون هستی، نه دایه‌شون!
‫دانی، این یه تمرین بسته‌ست.
‫برای من نه. من نشان دارم.
‫تو سینما. من تو سینما یه نشان دارم.
‫دیشب برای سالگرد پانزدهم ‫"ما باغ‌وحش خریدیم" رفتم.
‫- هیچوقت ندیدمش. ‫- خدای من، اون فیلم زندگی‌ام رو عوض کرد!
‫می‌دونستی می‌تونی یه باغ وحش بخری؟
‫- خیلی خب. ‫- بر اساس یه داستان واقعیه.
‫- مت دیمون رو می‌شناسی؟ ‫- اوه، عاشقشم.
‫اون روی پرده می‌ترکونه.
‫بعلاوه، باورت نمیشه چه حیوون‌هایی توش دارن.
‫- آره، میرم می‌بینمش. ‫- ازم تشکر می‌کنی.
‫ولی تا جایی که به این بچه‌ها مربوط میشه، ‫اونا هیچ شانسی ندارن
‫اگه دست از رفتار کردن ‫مثل یه مشت دختر کوچولو برندارن!
‫- ممنون، دانی. ‫- آره.
‫می‌دونید، هیچوقت فکر نمی‌کردم این رو بگم، ‫ولی با افسر دانی موافقم.
‫شما قرار نیست توی این بازی برنده شید
‫مگر این که دست از رفتار کردن ‫مثل یه مشت دختر کوچولو بردارید.
‫خیلی خب، اولاً، من اولین کسی نبودم ‫که بهشون گفتم "دختر کوچولو."
‫اون یه افسر پلیس محلی بود
‫که داشتم باهاش در مورد یه فیلم ناشناخته ‫از مت دیمون حرف می‌زدم.
‫عاشقش شدم. اونا یه باغ وحش می‌خرن.
‫باشه، هیچوقت درست نیست که ‫جنسیت زنانه رو با ضعف معادل بدونیم.
‫من کاملاً موافقم. ‫چیزی که سعی دارم بگم اینه که
‫اگه دختر کوچولوهای ۴ یا ۵ ساله رو بردارید،
‫و اونا رو به یه تیم هاکی دانشگاه مردان ‫بفرستید روی یخ،
‫اونا کشته میشن.
‫و منظورم این نیست که می‌بازن. ‫منظورم اینه که واقعاً می‌میرن.
‫اوه! ویراستارم برنداست. ‫باید جواب بدم.
‫- چه خبر، برندا؟ ‫- اوه، به برندا بگو
‫که همه‌مون فکر می‌کنیم ‫تو آدم افتضاحی هستی.
‫انتظار نداشتم به این زودی ‫باهام تماس بگیری.
‫آخه کتاب من ۱۸۰ صفحه در مورد ‫یه یارو به اسم روستر نیست
‫که به صورتِ جماعت شلیک و شیّادی می‌کنه.
‫اتفاقات دیگه‌ای هم توش می‌افته.
‫خب، یالا، دلشوره دارم. نظرت چیه؟
‫این...
‫این فوق‌العاده‌ست.
‫محشره.
‫می‌تونستم به همون راحتی بگم: ‫"مثل پسر کوچولوها بازی نکنید."
‫دلم برای این تنگ میشه، گرگ.
‫منم دلم براش تنگ میشه.
‫یعنی چی که منتشرش نمی‌کنی؟
‫نمی‌تونی بعد از خوندن ‫چند فصل این تصمیم رو بگیری.
‫اوهوم.
‫خب، اینجا یکی انقدر دوستش داشت
‫که دیشب ۶۰۰ صفحه‌اش رو خونده، پس...
‫آره.
‫حتماً.
‫خیلی از این خبر خوشحال شدم. ‫بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫اوه، این برنداست. آره.
‫خدافظ!
‫خب؟
‫- دوستش داشت. ‫- اوه!
‫- معلومه که دوستش داشت. ‫- آره!
‫- آره، یالا! ‫- یالا!
‫- باشه! ‫- بیا اینجا. اوه!
‫آره.
‫وای. تو نویسنده‌ی یه کتابی.
‫البته، می‌تونستم پیش‌بینی‌اش کنم.
‫مامانت امروز صبح به دیدنم اومد.
‫میشه لطفاً بهش بگی که ‫از دیدنش خوشحال شدم؟
‫آره، حتماً میگم.
‫می‌خوای صمیمانه‌تر جلوه‌اش بدم؟
‫ممنون میشم.
‫حالا، من پیشنهادات دیلن رو خوندم.
‫به جای انتظار پنج ساله،
‫نظرت چیه که ظرف یک سال استخدام رسمی بشی؟
‫جدی میگی؟
‫من همیشه جدی میگم.
‫ممنون، قربان. پشیمون نمی‌شید.
‫من بهت ایمان دارم.
‫هی، کریسل.
‫وقتی مامانم اینجا بود،
‫حرفی از استخدام رسمیِ من شد؟
‫خب، اگه بگم آره، ‫این خوشحالت می‌کنه یا ناراحت؟
‫خوشحال.
‫خدایا، گراهام، اگه می‌خوای ‫سوارِ اون دوچرخه شی،
‫باید قول بدی بیشتر مراقب باشی.
‫شرمنده، اگه سوارِ همچین دوچرخه‌ای بشم، ‫حتماً باهاش می‌پرم.
‫بیا یه لحظه در مورد من حرف بزنیم.
‫من دنبال شروع فصل بعدی زندگی‌ام هستم.
‫- و اسمم روی این ساختمونه. ‫- مامان؟
‫بله، سلام!
‫وقتی کارت تموم شد، ‫می‌تونم باهات حرف بزنم؟
‫حتماً.
‫به نظرت همون‌قدری ترسناک بود ‫به نظر من اومد؟
‫خیلی خب، بچه‌ها، بشینید.
‫گوش کنید.
‫قبل از این که بریم و پروئیت رو شکست بدیم...
‫آره، گفتمش، "پروئیت رو شکست بدیم." ‫فکر کردم شاید خوب باشه
‫یه حرف‌هایی از یه دوست قدیمی بشنوید.
‫بچه‌ها!
‫بوم، هی! خیلی خب!
‫خیلی خب، برو بریم!
‫وای، پسر.
‫اونا خیلی بزرگ شدن.
‫گرگ بهم گفت شماها یکم ‫اعتماد به نفستون پایینه.
‫و گمونم فقط می‌خواستم بگم،
‫اگه من می‌تونم زندگیِ افتضاحم رو زیر و رو کنم،
‫قطعاً می‌دونم که شما می‌تونید برید اون بیرون
‫- و پروئیت رو در هم بکوبید! ‫- درسته!
‫آره!
‫می‌تونید بترکونید.
‫پس، می‌خوام امروز برید توی میدون...
‫اوه، صبر کن، گرگ. ‫راستش، این فرصتِ خوبی
‫- برای جبران مافاته. ‫- اوهوم...
‫- لازم نیست... ‫- آره، لوکاس؟ لوکاس.
‫آره. یادته بهم گفتی
‫که داروی بیش‌فعالیت ‫چند ماه اثر نمی‌کرد؟
‫- آره. ‫- خب، اثر می‌کرد.
‫من اونا رو آسیاب می‌کردم و هر روز صبح ‫اسنیف می‌کردم تا از تخت بیام بیرون.
‫قرص‌هایی که من می‌خوردم چی؟
‫اونا قرص‌هایی بودن که باهاشون ‫تُنگ ماهی‌ام رو تمیز می‌کردم.
‫- و ماهی‌ها مُردن، پس... ‫- خیلی خب، خوبه.
‫- ممنون، مربی. ‫- آره.
‫- لطف کردی. ‫- نه، بازم هست.
‫- نه، نه، نه. ‫- سم!
‫- یادته دوچرخه‌ات رو دزدیدن؟ ‫- آره.
‫بهت گفتم که دی‌جی چند هفته بود ‫که زیر نظرش داشت،
‫و می‌گفت چه حسِ فوق‌العاده‌ای داره
‫که از یه دوستِ عزیز دزدی کنه؟
‫اون کارِ من بود. من دزدیدمش.
‫و با یه بسته جون‌شاین عوضش کردم،
‫- هر کوفتی که هست. ‫- خیلی خب.
‫بچه‌ها، می‌دونید، تجربه‌ی خیلی سالمی میشه
‫- که اون دوستی رو از سر بگیرید. ‫- همین که اون گفت، خب؟
‫و راستش، اگه کسی چیزی گُم کرده،
‫من انقدر چیزهای زیادی برداشتم ‫که واقعاً یادم نمیاد.
‫مثل این گردنبند.
‫این خیلی قشنگ‌تر از اونی بود ‫که بخوام بفروشم.
‫نگاهش کن. این طلای واقعیه.
‫- اون خیلی قشنگه. ‫- خیلی خب، مالِ کیه؟
‫نیل! واقعاً؟
‫- یه صلیبه. ‫- خیلی خب.
‫فکر می‌کردم یهودی باشی.
‫خیلی خب. برد.
‫هی، تو تنها کسی هستی ‫که به خاطرش اومدم.
‫اون دانشجوی سال اولی ‫که باهاش بودی رو یادته؟
‫دختره مثل چی ولت کرد؟
‫خب، چون من باهاش بودم، می‌دونی؟
‫- اوه. ‫- و اون دردسر بود.
‫پس، قابلت رو نداشت. ‫خیلی خب، بچه‌ها.
‫برید دخلشون رو بیارید. ‫خوب بازی کنید!
‫مرسی، مربی.
‫قابلی نداشت!
‫خیلی خب، بریم یکم خوش بگذرونیم.
‫خیلی خب. عجب انرژی خوبی.
‫احسنت، بابی!
‫یا خدا!
‫بزن بریم! یالا!
‫خیلی خب، خیلی خب، خیلی خب.
‫- بازی فیزیکیِ خوبیه. ‫- یالا! آره!
‫اون فقط یه پسره.
‫بس کنید. تمومه.
‫ایول! خونش رو بریز!
‫اوه!
‫دستش شکسته؟!
‫دستش شکسته؟
‫- آره! ‫- برو تو کارش!
‫برو، دی‌جی!
‫آره!
‫خیلی خب، بچه‌ها!
‫لودلو!
‫این بهترین بازیِ دنیاست.
‫اون پسرم بود! پسرِ من گل زد.
‫هی، اگه پسرتون گل زد ‫دستتون رو بلند کنید.
‫چرا توی قضیه‌ی استخدام رسمی‌ام دخالت کردی؟
‫می‌دونی چند وقته سعی دارم ‫از زیر سایه‌ات خارج شم.
‫عزیزم، اگه می‌خوای به خاطر مادرت بودن ‫معذرت خواهی کنم، این کارو نمی‌کنم.
‫من چیزهای خوب زیادی بهت دادم.
‫مغز گُنده، موهای عالی، ‫یه میزان عالی کک و مک.
‫خیلی زیادن. بعضی وقتا اونا رو می پوشونم.
‫چرا اونا رو می پوشونی؟
‫ببین، می‌دونم که دختر تو بودن
‫مصاحبه‌ام رو با اینجا برام جور کرد، ‫ولی خودم این کارو گیر آوردم.
‫خودم کارو گیر نیاوردم، نه؟
‫ته دلت، باید می‌دونستی.
‫واقعاً نمی‌دونستم!
‫تو یه ۲۹ ساله‌ی بی‌تجربه بودی، ‫و بهت یه پروفسوری کامل پیشنهاد شد.
‫فکر می‌کردی چطور این اتفاق افتاد؟
‫چون مصاحبه رو عالی انجام دادم. ‫و یه لباس خیلی بامزه پوشیدم.
‫وای خدا، من خنگم.
‫- تو خنگ نیستی. ‫- هستم، من خنگم.
‫من خنگ‌ترین آدمِ دنیام.
‫نُچ. شاید ساده‌لوح باشی.
‫و اونم با مُسن‌تر شدنت رفع میشه.
‫- خدای بزرگ. ‫- یا خدا.
‫تو خروسه رو دزدیدی! عالیه!
‫عالی نیست. حتی اون کارم ‫تنهایی انجام ندادم.
‫- اوه. ‫- فکر کنم واقعاً باور داشتم
‫که همه‌ی این کارها رو خودم انجام دادم ‫چون وقتی به زندگیم می‌رسید،
‫مامان، راستش، تو بیش از حد درگیر نبودی،
‫یا حتی درگیر هم نبودی. ‫بدون قضاوت.
‫با یه ذره قضاوت.
‫یه ذره قضاوت، آره.
‫می‌دونی چیه؟ در دفاع از خودم، ‫واقعاً حتی ایده‌ی من نبود...
‫بیخیال.
‫ایده‌ی کی بود؟
‫روستر! روستر! روستر!
‫- خیلی خب، خیلی خب. باشه. ‫- روستر! روستر! روستر!
‫- خیلی خب، صداتون رو بیارید پایین.
‫بهتون افتخار می‌کنم. ‫کارتون عالی بود.
‫نه، نه، نه. صبر کنید، صبر کنید. ‫بچه‌ها، بچه‌ها، این فقط یه بازی بود.
‫این رو یادتونه باشه، خب؟
‫ولی این بهترین روزِ عمرمه.
‫خیلی خب. اوه! خدایا، من رو ترسوندی.
‫ما برنده شدیم. ‫عزیزم، برنده شدیم!
‫برنده شدیم.
‫چطور تونستی این کارو بکنی؟
‫نمی‌دونم، گمونم یه جور خوش‌شانسی بود.
‫مطمئنم دیگه هیچوقت برنده نمی‌شیم.
‫- چی شده؟ ‫- چرا اینجا مشغول به کار شدی؟
‫چون دوست دارم خودم رو به چالش بکشم ‫و از منطقه‌ی امنم خارج بشم.
‫- از هردوی این کارها بدت میاد. ‫- نه به اندازه‌ی قدیم.
‫پس تو قبول نکردی اینجا شاغل بشی ‫تا در ازاش من اخراج نشم؟
‫من داشتم می‌رفتم بیرون، بابا.
‫داشتم از آرچی و این تُنگ ماهی دور می‌شدم.
‫و شاید اگه یه جای دیگه رفته بودم،
‫خیلی برام خوب می‌شد ‫که راهم رو پیدا کنم.
‫ولی تو نذاشتی این کارو بکنم، نه؟
‫من نمی‌خواستم اشتباه کنی.
‫من حق دارم اشتباه کنم!
‫نیاز دارم اشتباه کنم.
‫تو بهم اعتماد نداری ‫هیچ کاری رو تنهایی انجام بدم.
‫- این حقیقت نداره، عزیزم... ‫- استخدام رسمی.
‫این که از اول اینجا مشغول به کار شدم ‫همش کارِ شما بود.
‫عزیزم، من فقط سعی داشتم کمک کنم.
‫- من خیلی دوستت دارم. ‫- باشه.
‫- من هر کاری برات می‌کنم. ‫- آره.
‫- تو این رو می‌دونی. ‫- باشه. می‌دونم.
‫پس، بیا همه چی رو برملا کنیم.
‫کارِ دیگه‌ای هم کردی که ‫فکر می‌کنی من رو دیوونه می‌کنه؟
‫بیا همه چی رو روشن کنیم. چیزی؟
‫نه. نه.
‫من با فرد سالوسکی آنلاین ‫تخته نرد بازی می‌کنم.
‫فرد سالوسکی کیه؟
‫بابای سانی.
‫مسیرمون به هم خورد. ‫فکر کنم واقعاً ازش خوشت بیاد.
‫فکر نکنم از بابای سانی خوشم بیاد.
‫وقتی با فرد سالوسکی تخته نرد بازی می‌کنی،
‫- چت می‌کنید؟ ‫- نه، ویژگیِ چت نداره.
‫گاهی حینِ بازی فیس‌تایم می‌کردیم.
‫یعنی چی؟ تو چه مرگته؟
‫می‌دونم عصبانی هستی.
‫من عصبانی نیستم.
‫واقعاً ناراحتم.
‫من واقعاً فکر می‌کردم ‫تو بهم ایمان داری.
‫من واقعاً بهت ایمان دارم.
‫آره. معلومه.
‫بازم قهوه می‌خوای؟
‫نه. ممنون.
‫میشه لطفاً یه تیکه دیگه پای بهم بدی؟
‫و اگه حس کنم دارم قضاوت میشم، ‫بهت انعام نمیدم.
‫سومین تیکه رو میارم.
‫خامه‌ی هم‌زده هم می‌خواد.
‫سلام.
‫- تنهایی نوشیدنی می‌خوری؟ ‫- نُچ.
‫فقط دارم غم‌هام رو ‫با این چای آمریکایی می‌شورم.
‫چای خشک خواستم، ولی ظاهراً
‫همچین چیزی اینجا ممکن نیست.
‫چای خشک توی غذاخوری؟ ‫چه فیس و افاده‌ای!
‫می‌خوای بهم ملحق شی؟
‫چرا که نه؟
‫مصرف زیاد پای همیشه ‫یه نشونه ازت بوده.
‫چی شده؟
‫فکر می‌کنی می‌تونم تنها توی دنیا پیش برم
‫بدون این که کاملاً فاجعه شه؟
‫به زور فهمیدم چی میگی.
‫کیتی، تو رسماً باهوش‌ترین آدم
‫توی هر اتاقی هستی که واردش میشی.
‫نمی‌دونم می‌خوای چی بگم.
‫تو می‌تونی هر کاری بکنی.
‫دارن کتابم رو کنسل می‌کنن.
‫- گورِ بابای برندا، اون تروله. ‫- گمونم من واقعاً خوش‌شانسم.
‫که توی جوونی می‌فهمم در اون حدی ‫که فکر می‌کنم تحسین‌برانگیز نیستم.
‫می‌دونم می‌خوای ازت تعریف کنم.
‫واقعاً می‌خوام، آره.
‫می‌دونی، یکی بهم گفت که افراد نابغه
‫نیازی ندارن بهشون گفته شه نابغه‌ان.
‫این احمقانه‌ست. ‫نابغه بودن چه فایده‌ای داره
‫اگه هیچکس قرار نیست چیزی بگه؟
‫اوهوم. تو کتابت رو منتشر می‌کنی، آرچ.
‫تو متقاعدکننده‌ترین آدمی هستی که می‌شناسم.
‫- مطمئن نیستم. ‫- بیخیال.
‫تو حتی مطمئن بودی که می‌تونی ‫من رو قانع کنی دوباره قبولت کنم.
‫تو کل اون سخنرانی بزرگ رو ‫حفظ کرده بودی.
‫شانس آوردم مجبور نشدم ‫اون رو تحمل کنم.
‫اوه، نه، نه، نه، تو واقعاً ‫اون یکی رو از دست دادی.
‫اون کاملاً فوق‌العاده بود.
‫یعنی، به نظرم فوق‌العاده هیجان‌انگیز بود.
‫- مطمئنم همینطور بوده. ‫- نوش جان.
‫ممنون.
‫چی بود؟ فقط کنجکاوم.
‫اوه.
‫نمی‌دونم. فقط یه چیزی تو این مایه‌ها که
‫ازدواجم با تو یکی از تنها اتفاقات زندگی‌ام بوده
‫که یه اشتباه کامل و محض به نظر نمیاد.
‫یعنی، سوءتفاهم نشه،
‫هنوز یه سری شاهکار کلاسیک دارم.
‫یه شوخی و بازی با کلمات بامزه کردم.
‫خیلی خب.
‫نه، گمونم اصل قضیه این بود که
‫اگه یه روز خوش‌شانس بودم ‫که فرصتش رو داشته باشم
‫که نمی‌دونم، ‫سعی کنم تو رو برگردونم،
‫- اون وقت تمام... ‫- من هستم.
‫عه...
‫منظورم این نبود... کیتی... تو... ‫نه، چی...
‫تو فقط ازم پرسیدی سخنرانی چی بود.
‫من برات سخنرانی نمی‌کردم.
‫آره، ولی یه بار این رو بهم گفتی
‫که من هر چقدر بخوام ‫وقت دارم که تصمیم بگیرم.
‫پس، دارم تصمیم می‌گیرم.
‫و اگه اشتباه خیلی بزرگیه، ‫حداقل اشتباه خودمه.
‫پس، آره، من هستم. ‫هر کاری می‌خوای باهاش بکن.
‫و پولِ پای‌ام رو بده.
‫چی؟
‫«ترجمه از سینا صداقت»