‫آنچه گذشت...
‫پلیس «اسپلیت ریور» ‫برای تحقیقات درمورد یه گمشده...
‫تشکیل پرونده میده.
‫بالاخره می‌فهمن که مُردی.
‫سلام مدی.
‫به گروه «حمایتی زندگی پس از مرگِ ‫ دبیرستان اسپلیت ریور»
‫- خوش اومدی. ‫- چه جوری مُردی؟
‫- درست نمی‌دونم. ‫- اوه، تو به قتل رسیدی.
‫شما تباها باز دیر کردین.
‫- من چی می‌دونم؟ ‫- یه چیزی می‌دونی.
‫نه، نه، نه. بگو فکر می‌کنی که چی می‌دونم.
‫گوشیِ مدی دست تو چی کار می‌کنه؟
‫مدی خبر نداشت.
‫گوشی مدی رو دزدیدم تا اون پیامو پاک کنم.
‫نمی‌دونم بدون اون ‫چه جوری اینجا طاقت بیارم.
‫ممنون، سایمون.
‫مدی.
‫سایمون؟
‫یعنی چی؟
‫سایمون، می‌تونی منو ببینی؟
‫صدامو می‌شنوی، آره؟
‫جریان چیه؟ چی کار داره می‌کنه؟
‫یادش رفته نفس بکشه.
‫با کی حرف می‌زنی؟
‫تا حالا همچین اتفاقی نیفتاده.
‫- من... ‫- یکی که نمی‌تونی ببینیش.
‫الانم نمی‌دونم چی دارم می‌بینم.
‫منم.
‫داری منو می‌بینی.
‫و واقعا خوشحالم که می‌تونی.
‫منم همینطور. یه عالمه سوال دارم.
‫منم همینطور.
‫یه عالمه سوال دارم.
‫فکر نکنم جوابی داشته باشم.
‫هنوز ندارم.
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫نمیدونم.
‫تو صدمه دیدی؟
‫درد داری؟
‫شاید.
‫نمی‌دونم. یادم نمیاد.
‫اما گوشیت دستش بود.
‫گوشیت دست زاویر بود. خودم دیدم.
‫می‌دونم. به باباش گفت می‌خواسته پیامی که
‫ به کلیر زیلمر فرستاده رو پاک کنه.
‫چرا به کلیر پیام داده؟
‫چون یواشکی با هم بودن.
‫کی باهم بودن؟
‫سایمون؟
‫سلام. مراسم یادبود تموم شد.
‫مردم دارن پخش میشن که جنگل رو بگردن.
‫من شمع دادم، چراغ‌قوه گرفتم،
‫آخه شارژ گوشیم 2 درصده.
‫از طبیعت هم متنفرم.
‫پشه‌ها منو شکل کامیون غذا می‌بینن.
‫با کی حرف می‌زدی؟
‫با خودم.
‫باشه.
‫مطمئنی می‌خوای این کارو بکنی؟
‫باهاش برو.
‫شاید بیرون جوابی پیدا شد.
‫باید بدونم چه بلایی سرم اومده.
‫باشه. باشه.
‫باشه، باشه، باشه.
‫- بریم. آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫زود باش.
‫چرا دیگه منو ندید؟
‫چرا فکر می‌کنی همه‌ی جوابا پیش منه؟
‫من همچنان می‌خوام بفهمم
‫که چرا «رقصنده با گرگ‌ها» ‫هفت تا اسکار برده.
‫چارلی!
‫آخه این کار غیررسمی تور لیدری
‫دفترچه راهنما که نداره!
‫اون می‌‌تونست منو ببینه و صدامو بشنوه.
‫می‌‌دونم... و... فوق‌العاده بود.
‫شاید فقط همین یه بار بوده... ‫یه چیز کوچولو یا...
‫- کجا میری؟ ‫- میرم پیش گروه جست و جوم.
‫سایمون!
‫صبر کن.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از فائزه شاهمرادی «
‫آره، می‌تونستم کمکت کنم تو زحمت نیفتی.
‫نمی‌تونیم از حصار رد بشیم، یادت رفته؟
‫اگه بخوای از محوطه بری،
‫دوباره برمی‌گردی همونجایی که مُردی.
‫آقای مارتین می‌تونه حداقل برام توضیح بده
‫که چرا فقط سایمون ‫می‌تونه منو ببینه و نه کسی دیگه؟
‫من باشم، فعلا حرفشو نمی‌زنم.
‫چرا؟
‫فقط می‌ترسم کسایی توی گروه باشن
‫که گیج بشن، آویزونت بشن و یا طمع کنن.
‫ممکنه از تو به عنوان ‫یه پیام‌رسان استفاده کنن.
‫- اما... ‫- بس کن، مدی.
‫فقط به کسی نگو، باشه؟
‫تا وقتی که نفهمیدیم چی به چیه، بیا...
‫فقط بین خودمون بمونه، خب؟
‫[قاتل]
‫چی می‌بینی؟
‫- چی می‌خونی؟ ‫- هیچی.
‫بهت پیشنهاد می‌دم که یه مدت ‫از فضای مجازی دور بشی.
‫فردا مدرسه هم نباید بری.
‫چرا؟
‫دلم نمی‌خواد خونه بمونم.
‫تا وقتی چیز بیشتری ‫دستگیرمون نشده، نباید بری.
‫بابا، اگه بمونم خونه،
‫وارد بازیِ قاتل زنجیره‌ایـشون می‌شم. خب؟
‫اونا دیدن که منو از ماشین پلیس پیاده کردی.
‫فکر می‌کنن من یه آدم روانی‌ام...
‫که باید زندانی بشه.
‫تا وقتی که بفهمیم چه بلایی...
‫سر دوستت اومده، باید اینجا بمونی.
‫اون واسه من فراتر از یه دوست بود.
‫خب، هر چی که هست، هر چی که بود،
‫خونِ روی دیوار مال اونه.
‫هنوز که مطمئن نیستید.
‫چرا، مطمئنیم.
‫جواب آزمایش‌ها اومد.
‫خون خودشه.
‫باید از اون مدرسه دور بمونی...
‫تا وقتی که خودم بگم وقتشه برگردی.
‫توی جاده‌ی 47 یه تولیدی آبمیوه‌ی سیب بود،
‫والدینم ما رو سوار ماشین دوج کورنت می‌کردن.
‫نفری یه کیسه دونات گرم ‫و چرب و چیلی بهمون می‌داد.
‫تصور من از خوشی مطلق این بود.
‫این چیه؟
‫مشکلی پیش اومده؟
‫همیشه بدترینشو واسه من نگه می‌داره.
‫منظورت چیه؟ روکش لیمویی داره.
‫آخه کی دونات لیمویی می‌خوره؟
‫بچه‌ها، بحثمون درمورد خوشی مطلقه.
‫نه، بحثمون درمورد حق و حقوقه.
‫وای، آره. حقِ منه...
‫چون من هر چی که توش ژله باشه دوست دارم.
‫- آره، منطقیه. ‫- اگه آخرین دونات ژله‌ای رو برداری،
‫دستتو قطع می‌کنم و با اون سرش ‫که خیسه می‌زنمت.
‫راندا، من بودم که اینا رو...
‫از دفتر معلما دزدیدم.
‫- بچه‌ها. ‫- فقط قدردان باش.
‫بچه‌‌ها، داریم درمورد خوشی مطلق ‫حرف می‌زنیم.
‫در حقیقت هیچ سرش خیس نیست.
‫- ما خونریزی نمی‌کنیم. ‫- می‌دونید چیه؟
‫میشه من برم، لطفا؟
‫می‌خوام در آرامش دوناتمو بخورم.
‫اجازه‌ی رفتن هم که داره. ‫بازم حق و حقوق.
‫بحث حق و حقوق نیست، راندا. خب؟
‫بحث هاضمه‌ست.
‫تا به حال یه آدم زنده، ‫کسی از شماها رو دیده؟
‫همچین اتفاقی نمی‌افته، عزیز.
‫تا حالا کسی از شما با یه آدم زنده حرف زده؟
‫اوه، می‌دونین چیه؟ خب...
‫این بلوبریه یا کشمش؟
‫پسر، آخه تو به چند تا چیز آلرژی داری؟
‫می‌دونی که نمی‌تونی دوبار بمیری دیگه؟
‫- خیلی زوده. ‫- خیلی خب. فکر کنم...
‫شاید داری سوال رو اشتباهی می‌پرسی، مدی.
‫بیا یه جور دیگه بیانش کنیم.
‫چه جوری از زنده‌ها خداحافظی کنیم؟
‫سوال من این نبود.
‫چه جوری کتاب ضرب‌المثل رو ببندیم؟
‫خب، من بهت میگم چه جوری.
‫قبل از جمع‌بندی امروز، ‫یه تکلیف بهت میدم.
‫منظورت یه چیزی مثل مشقه؟
‫به نظر میاد خیلی داری تقلا می‌کنی.
‫سرگذشتت رو بنویس.
‫نه.
‫همه‌ی کسایی که اینجان یکی نوشتن.
‫کمکمون می‌کنه ‫روی نکات برجسته‌ی زندگیمون تمرکز کنیم،
‫روی پیروزی‌های شیرینمون.
‫من قبلا به بهونه‌ی بدن‌درد...
‫مشق نوشتنو می‌پیچوندم.
‫مطمئنم مرگ بهونه‌ی خوبی حساب میشه.
‫این کار بیهوده‌ای نیست، مدی.
‫خدای من.
‫پس هیچکس تا حالا...
‫با کسی که نمرده حرف نزده؟
‫امروز تا دیروقت موندی ‫یا واسه فردا زود اومدی؟
‫تازه از جست و جوی توی جنگل برگشتیم.
‫آهان.
‫چیزی پیدا کردین؟
‫معلومه که نه.
‫چرا آدم باید جاهای تاریک و ترسناک رو بگرده
‫وقتی مهم‌ترین چیزا دقیقاً بیخ گوششن؟
‫تو چیزی پیدا کردی؟
‫من؟
‫معلومه که نه.
‫فقط می‌گم با جنگل نمیشه حرف زد،
‫اما اینجا خیلی چیزها هست...
‫که مو به تن آدم سیخ می‌کنه،
‫همه جا یه اثری هست.
‫[جواب نده]
‫میشه مزاحمت بشم؟
‫- اون چیه؟ ‫- چند تا نمونه‌ی سرگذشت‌نامه.
‫فقط برای این که الهام بگیری ‫و بهت انگیزه بده.
‫من نمی‌خوام بنویسمش.
‫شرمنده.
‫مدی، می‌دونم این خواسته‌ی زیادیه،
‫اما باید بهم اعتماد کنی.
‫الانش هم به این خاطر وسط این جهنمم
‫که به آدم اشتباهی اعتماد کردم.
‫آخه کدوم جهنمی همچین منظره‌ای داره؟
‫می‌خوای شرط ببندیم؟
‫این تکلیف...
‫می‌تونه باعث بشه از اون دنیا دل بکنی.
‫متوجه نیستی، نه؟
‫من دنبال دل کندن نیستم.
‫باید دوباره با دوست صمیمیم حرف بزنم
‫و ببینم چه بلایی سرم اومده.
‫اما این روی اینجا بودنت تاثیری نداره.
‫شاید اصلا آمادگیشو ندارم اینجا باشم.
‫من کارم با زندگیم ‫تموم نشده بود، آقای مارتین.
‫کارهایی هست که می‌خوام انجام بدم.
‫و کسایی رو دارم که بهم نیاز دارن.
‫این آدما نزدیک برج آب زندگی می‌کنن؟
‫آره.
‫در واقع، همونجا زندگی می‌کنه.
‫و باور کن از دست دادن پدرم ‫به قدر کافی براش سخت بوده.
‫این مسئله مامانمو داغون می‌کنه.
‫آدما می‌تونن غافلگیرت کنن.
‫نه راستش.
‫وقتی با اون حالت نشئه
‫اومد کنسرت کلاس پنجمم ‫و افتاد روی ساز چنگ، به قدر کافی سخت بود.
‫بعد از همچین اتفاقی ‫دیگه چیز زیادی غافلگیرت نمی‌‌‌کنه.
‫مدی، این قضیه فعلا خیلی تازگی داره.
‫راحت‌تر میشه.
‫واقعا میشه؟
‫کی می‌خواد سوئیچ ماشینش رو دربیاره؟
‫کی حواسش هست که گازو خاموش کرده باشه؟
‫کی حواسش هست که شبا روی تختش خوابش ببره؟
‫ببین، فقط میگم...
‫اگه درگیر گذشته باشی،
‫رنجت رو طولانی‌تر می‌کنی.
‫و به خیلی از کسایی که اینجائن ‫ امید واهی میدی.
‫خیلی ظالمانه‌ست که کاری کنی بقیه ‫فکر کنن می‌تونن برگردن،
‫در حالی که سخت تلاش کردن ازش عبور کنن.
‫نمی‌خوای که تو نامه‌ی اعمالت ‫بنویسن «بازی دادنِ مردگان»؟
‫خواهشاً بگو که قهوه آماده‌ست.
‫آماده‌ست.
‫بیدار شو، قند عسل.
‫بهترین وقت روزه.
‫چه خبر شده؟
‫اینجاست که احمق‌های کم‌درآمد ‫گاردشونو پایین میارن
‫و می‌فهمیم کی با کیه.
‫چرا باید اینو بدونم؟
‫اینا 40 سالشونه.
‫چارلی فکر می‌کنه دیوونه‌م،
‫اما مطمئنم مو کاشته.
‫پارسال پیشونیش 8 سانت بلندتر بود.
‫تو پیشونیش رو اندازه گرفتی؟
‫بیخیال.
‫من همه جا دنبالش رفتم.
‫خیلی چیزها رو اندازه گرفتم.
‫قهوه‌ی تلخ می‌خوریم.
‫می‌خواستم بگیرم، اما شب نخوابیدم.
‫به خواب زیادی بها دادن.
‫دیشب شنیدم که دی‌ان‌ایش رو مطابقت داد
‫و اون خونی که روی دیواره، مال مدیه.
‫من از سال 1974...
‫ حتی چرت هم نزدم. ‫- هیس!
‫واقعا امیدوار بودم اینو نگی.
‫- بهم میگی ساکت باشم؟ ‫- باید اینو بشنوم.
‫این بچه‌ها دردسر درست می‌کنن.
‫خب، هارتمن بالاخره یه کار درست انجام داده.
‫یه مشاور سوگ استخدام کرده.
‫می‌تونه به آخرین برگه‌ی مدی هم نمره بده؟
‫آخه راستش... من سعیمو کردم.
‫اما... نمی‌تونم.
‫بچه‌ی بیچاره.
‫تا وقتی که می‌تونی، ازش لذت ببر.
‫یه دفعه می‌بینی پنج‌شنبه‌‌ی هفته‌ی دیگه ‫هیچ اهمیتی نداری.
‫دو هفته بعد از این که خفه شدم،
‫معلمای سوگوارم برنامه‌ی ‫ جشن «ماردی گرا» می‌چیدن.
‫وقتی پلیس درمورد آقای مانفریدو سوال کرد...
‫کی؟
‫همون مشاور تحصیلی‌ای که منو کشت.
‫حواست باشه دیگه.
‫پلیس از معلما پرسید...
‫که علائم هشداردهنده‌ای...
‫از همکارشون ندیدن که نشون بده روانیه؟
‫حتی یه نفرشون هم ‫درمورد اون عوضی چیز بدی نگفت.
‫هنوز جنازه‌م سرد نشده بود...
‫که به کل فراموشم کردن.
‫- اونا فراموشم نمی‌کنن. ‫- واقعا؟
‫تو دیدی کسی از پای اون میز بلند شه؟
‫هیچکس منو بی‌اهمیت جلوه نمیده، خب؟
‫سایمون نمی‌ذاره.
‫سایمون کیه؟
‫پاتریک، این یه وضعیت اضطراریه.
‫من امروز صبح پلاک اسممو گم کردم.
‫- پاتریک؟ ‫- چیه؟
‫قرار بود بهم سلام بدی!
‫[الو؟؟؟]
‫ممنون.
‫یه سوال.
‫وقتی یه دفعه مدی...
‫سر و کله‌‌ش پیدا می‌شه، چی کار می‌کنی؟
‫[یک سال پیش]
‫مسخره‌ست؟
‫ببین، گوش کن.
‫قرار نیست درمورد خون، دی‌ان‌ای ‫یا هر چی که پلیسای احمق
‫فکر می‌کنن حرف بزنیم،
‫چون یک، من هنوز امید دارم ‫که این دختر زنده‌ست،
‫و دو، جمعه شب که واسه برنامه‌ی ‫«انجمن ترسناک» پیداش شد،
‫بهت ثابت می‌کنم.
‫می‌خوام واسه خودمون بلیت بگیرم.
‫چرا می‌خوای بگیری؟
‫چون کارگردان «بابادوک»
‫به یه پنل اضافه شده.
‫می‌دونی که مدی از دستش نمیده.
‫مهم‌تر از اون،
‫اون احمق چای کیسه‌ای به دست ‫ کیه که بهم زل زده؟
‫معلم جدیده؟
‫مشاور سوگه.
‫چندش.
‫سایمون؟
‫سایمون؟ اوه.
‫بیا اینجا. بیا اینجا.
‫حالت خوبه؟
‫چی؟
‫باشه. باشه.
‫سایمون، به کمکت احتیاج دارم.
‫چرا غیبت زد؟
‫من غیبم نزد. تو غیبت زد.
‫پامو که توی سالن گذاشتم، غیب شدی.
‫وقتی پیش من نیستی کجا میری؟
‫یه کم واسه توهم زدن زوده، داداش.
‫- گوشیتو دربیار. ‫- برای چی؟
‫تا به نظر بیاد داری با کسی ‫حرف می‌زنی.
‫- دارم حرف می‌زنم دیگه. ‫- با یه آدم زنده.
‫- راضی شدی؟ ‫- آره، تو پوست خودم نمی‌گنجم.
‫دی‌ان‌ای من روی دیوار شوفاژخونه‌ست،
‫عشق به دردنخورم هم...
‫ممکنه دخلی بهش داشته باشه.
‫حالا بهتر شد؟
‫حالا یاد من افتادی؟
‫چند بار بهت گفتم که طرف مشکوکه؟
‫این مسئله به خاطر این نیست که
‫توی داشبوردش کرِم دست داره، سایمون.
‫ممکنه یکی که بهش اعتماد داشتم ‫منو کشته باشه،
‫و باید ثابتش کنیم.
‫حالا از اون روز چی یادته؟
‫وقتی مامانم اومد، از کلاس رفتم ‫تا دنبالش بگردم،
‫اما از بعدش واقعا هیچی یادم نیست.
‫- مدی... ‫- شاید اون چیزی می‌دونه.
‫مامانت اومد مدرسه و با پلیس حرف زد.
‫گفت ندیدتت.
‫احتمالا اون موقع تو دیگه...
‫چرا بعد از اون راهرو دیگه هیچی یادم نمیاد؟
‫خب، درمورد اینکه کِی اینجوری شدی، چی؟
‫چه جوری از اون شوفاژخونه اومدی بیرون؟
‫زاویر؟
‫خانوم فیلدز، احیانا شما...
‫پس در واقع داری میگی...
‫که تو فاصله‌ی زمانی بین رفتنت
‫از سالن مطالعه و زنگ هشتم این اتفاق افتاده؟
‫گمونم.
‫پس اگه بعد زنگ آخر رفته باشی راهرو،
‫دیدی که زاویر و کلیر باهم رفتن.
‫صبر کن.
‫میگی جفتشون این کارو باهام کردن؟
‫شاید، شایدم خودش تنهایی.
‫- مثلا خواسته عشقش رو ثابت کنه. ‫- چی؟
‫به اون، نه به تو.
‫زاویر اون روز کلاس زیست رو پیچوند.
‫زنگ هشتم نبود.
‫باید مدرک پیدا کنیم.
‫سلام.
‫بابام راهت داد؟
‫مادربزرگت.
‫بهش گفتم تکالیفت رو آوردم.
‫نباید میومدی اینجا.
‫خب، اگه یه پیامم رو جواب می‌دادی،
‫الان سر کلاس تاریخ اروپا بودم.
‫چرا اون گوشی کوفتیت رو جواب نمیدی؟
‫نمی‌تونم نگاهش کنم.
‫نمی‌تونم.
‫دیشب خیلی شلوغش کرده بودن.
‫و خب جلوه‌ی خوبی نداره که کسی...
‫- ببینه اومدی اینجا. ‫- واسه‌م مهم نیست.
‫واسه من مهمه.
‫من می‌ترسم.
‫از حرفای یه عوضی توی تیک‌تاک؟
‫می‌ترسم جنازه‌ش رو پیدا کنن.
‫عزیزم.
‫من دیگه باید برگردم مدرسه.
‫اگه نیاز داشتی حرف بزنی،
‫زاویر، با خودم حرف بزن.
‫نه کسی دیگه.
‫نذار شیطون گولت بزنه.
‫دیگه خیلی دیره.
‫[22-15-6]
‫[زاویر]
‫الروی، اینجا چی کار می‌کنی؟
‫چی؟ اوه، فکر کردم...
‫چی فکر کردی؟ رمز کمدتو یادت رفته؟
‫لباس ورزشیتو بپوش و بیا تو زمین.
‫بزن بریم.
‫مدی؟
‫اگه اینجا باشی یه ندا میدی، نه؟
‫مگه بهت نگفتم بمونی خونه؟
‫نیاز داشتم هوا بخورم.
‫خب پنجره رو باز می‌ذاشتی.
‫چرا مثل زندونی‌ها باهام رفتار می‌کنی؟
‫بهت که گفتم چرا گوشی مدی پیشم بود.
‫اون گوشی مدیه؟ دیگه چندان مطمئن نیستیم.
‫یعنی چی؟
‫خب، وقتی اون گوشی رو توی کوله‌ت
‫پیدا کردیم، هیچی توش نبود، زاویر.
‫پس یعنی جا به جا شده بود؟ ‫تو چی ازش می‌دونی؟
‫هیچی.
‫حتی نتونستم پسوردشو پیدا کنم...
‫تا اون پیام رو پاک کنم.
‫گمونم داستان فراتر از این حرفاست، نه؟
‫مثلا چی؟
‫فکر می‌کنی من باعث شدم ‫اون دیوار خونی بشه؟
‫فکر کردی اصلا می‌تونم که...
‫من دیگه نمی‌دونم چه فکری کنم.
‫فقط اینو می‌دونم...
‫که دارم اضافه‌کار می‌مونم ‫تا نذارم مشکلی برات پیش بیاد.
‫اگه بهم دروغ میگی،
‫کار زیادی از دستم برنمیاد ‫که برات انجام بدم.
‫فقط بهتره امیدوار باشی چیز دیگه‌ای پیش نیاد
‫تا تو رو بدتر از این جلوه بده.
‫نباید نگاه کنی.
‫دلم می‌خوام ببینم.
‫دیگه با اون دوستت ارتباط نداشتی؟
‫فکر کردم نمی‌خوای درموردش حرف بزنم.
‫با گروه حرف نزن، اما من آدم مطمئنیم.
‫واقعا؟
‫اینجا هیچی حس امنیت و اطمینان نمیده.
‫مثلا من و سایمون جوری حرف می‌زنیم
‫که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.
‫و بعدش یه دفعه میریم توی راهرو
‫و من غیب می‌شم و تمام.
‫به خاطرات می‌پیوندم ‫و نمی‌تونه منو ببینه یا صدامو بشنوه.
‫شاید یه چیز گذراست؟
‫مثلا وقتی خیلی دلتنگ کسی هستی...
‫دلتنگ خنده‌ش، لمس کردنش...
‫شاید اگه اون آدم واقعا نتونه ازت دل بکنه،
‫یه وقتایی بتونه همچنان ‫ببینتت و صداتو بشنوه.
‫می‌دونی چه قدر دووم میاره؟
‫من دو تا پلیس رو دیدم که...
‫رفتن توی دفتر مدیر هارتمن.
‫شرط می‌بندم موضوع درمورد توئه.
‫به نظرتون چه حسی داشت...
‫اگه همه چی رو نامعلوم رها می‌کردیم؟
‫کسی می‌تونه بهم بگه چی باعث شد
‫که مردم از دست «کاسه‌ی غبار» ‫مهاجرت دسته‌جمعی کردن؟
‫کسی می‌تونه بهم بگه ‫چرا اسمش «کاسه‌ی غبار» بود؟
‫نیکول.
‫بله؟
‫چرا اسمش «کاسه‌ی غبار» بود؟
‫من واقعا اهل فوتبال نیستم.
‫نمی‌دونم.
‫درمورد فوتبال حرف نمی‌زنم، نیکول.
‫بحثمون درمورد رکود اقتصادیه.
‫- آهان. ‫- درمورد شرایط سختی...
‫که باعث شدم مردم روستا...
‫مهاجرت دسته‌جمعی کنن.
‫تخریب محصولات، ‫گرمای طاقت‌فرسا، فقر خفت‌بار،
‫15 دقیقه وقت دارید تا چیزهایی که ‫از قلم انداختین رو بخونین.
‫گفتن هیچی توی گوشیم نبوده.
‫اون... اون اصلا گوشی من نیست، سایمون.
‫سر درنمیارم.
‫اگه بخونیش، سر درمیاری.
‫گوشیتو دربیار.
‫چرا؟
‫تا بتونیم مکالمه داشته باشیم
‫و من فقط سخنرانی نکنم.
‫زود باش.
‫یه جای دیگه هست که باید بگردیم.
‫دیگه کجا مونده؟ دستشویی؟
‫سایمون، می‌خوای بری سرویس بهداشتی؟
‫یا داری لوازم لوله‌کشی سفارش میدی؟
‫نه. من...
‫عزیزم، وقتی سرکارم نباید بهم زنگ بزنی.
‫خیلی خب.
‫گوشیتو بده، لطفا.
‫بده بهش.
‫بعدش بیا تعمیرگاه قدیمیه.
‫سایمون، گوشیتو بده لطفا.
‫بعد از کلاس می‌تونی بگیریش.
‫چشم.
‫بفرمایید.
‫به هر حال بهداشتی نیست...
‫که ببرمش سرویس بهداشتی‌ای...
‫که الان قصد دارم برم.
‫میشه برم لطفا؟
‫بله.
‫بله. بفرمایید.
‫نیکول. اون کتاب، خودش خودشو نمی‌خونه‌ها.
‫- بله. ‫- ممنون.
‫قبلا اینجا پاتوقش بود.
‫کی؟
‫زاویر.
‫اینجا قایم می‌شد و با گوشیش ‫«کندی کراش» بازی می‌کرد.
‫عجب جای خوبی واسه مخفی کردن جنازه‌ست.
‫تا حالا تو رو آورده اینجا؟
‫وای خدا.
‫پس اینجا با هم خلوت می‌کردین.
‫این سوالتو جواب نمیدم.
‫چه پسر باکلاسی!
‫آشغالای سطل پشتِ ‫ «جک این د باکس» رو انداختن دور؟
‫بچه بازی درنیار.
‫تو می‌خواستی روی کانتر جاکفشی بولینگ
‫به سلست مولینا ابراز محبت کنی.
‫اون موقع کلاس هشتم بودیم.
‫نهم بودیم.
‫فقط شبیه هشتمی‌ها بودی.
‫میشه یه چیزی ازت بپرسم؟
‫نه، من نگاه نمی‌کردم.
‫فقط می‌خواستم کفشام رو بدم.
‫از چیش خوشت میومد؟
‫راستشو بگو.
‫چطور نفهمیدی که این آدم...
‫یه سیاه‌چاله از تموم کارهای غلطه؟
‫نه، اینطوری نیست.
‫اون موقع نبود.
‫مدی، آدما یه شبه بدذات نمی‌شن.
‫اون بدذات نبود، فقط اوضاعش داغون بود.
‫و راستش یه جورهایی جذاب بود.
‫- ازم نخواه که توضیحش بدم. ‫- خب، خیالم راحت شد.
‫فقط براش مهم نبود که بقیه چی فکر می‎کنن،
‫و من اینشو دوست داشتم.
‫عجیبه.
‫چرا؟
‫توصیف من از تو همینه.
‫این مال اونه؟
‫ای وای! دیدیش؟
‫دیدی دمش چه قدری بود؟
‫- رفت زیر چادر. ‫- چرا انقدر وحشت کردی؟
‫چون اون موش فاضلابه.
‫با طاعون گاوی آشنایی داری؟
‫راستش، ناقل اون ککه.
‫آره، که میزبانش موش فاضلابه.
‫خیلی خب، باشه. فهمیدم.
‫همینجا بمون.
‫چی کار می‌کنی؟
‫مشکلاتت رو از سر راه برمی‌دارم، پرنسس.
‫نه، زاویر.
‫صبر کن.
‫زاویر، نه. نکن.
‫این کارو نکن.
‫زاویر، نکن...
‫این چیه؟
‫تو اولین کسی نبودی...
‫که وقتی رنگ سبز یخیش اومد، خریدیش؟
‫به نظرت اون گوشی منه؟
‫به نظرم این چیزیه که ازش باقی مونده.
‫خیلی خب، بذاریمش واسه بعد که بقیه رفتن.
‫درسته.
‫خب، الان آزمایش خون تایید شده...
‫از روی شماره سریال گوشی...
‫می‌تونیم ثابت کنیم که اون مال من نیست دیگه؟
‫مثلا می‌تونی بری موبایل‌فروشی ‫یا فقط یه زنگ بزنی.
‫آره، باید یه زنگ بزنی.
‫اما با مامانم حرف بزن،
‫چون موبایلم باید رجیستر بشه، مگه نه؟
‫میشه اول یه کم کافئین بخورم؟
‫دیشب کلا 20 دقیقه خوابیدم.
‫سلام.
‫چه خبر؟
‫گمونم روز خیلی سختی داری، نه؟
‫آره، منم همینطور.
‫سایمون...
‫من همچنان امید دارم...
‫که مدی یه جایی اون بیرونه ‫و برمی‌‌گرده پیشمون.
‫تو هم باید امیدوار باشی.
‫اگه برای تکلیف «فرانکنشتاین» بعدی
‫چند روز دیگه وقت لازم داری، راحت باش.
‫ممنون.
‫راستی، این دردی رو دوا نمی‌کنه اما...
‫آخرین انشای مدی رو...
‫خوندم و...
‫شگفت‌زده شدم.
‫تعجبی نداره، نه؟
‫جفتمون می‌دونیم که اون بیشتر از سنش می‌فهمه
‫اما ذهنیتش درمورد «اطلاعات خطرناک»....
‫باید حتی مری شلی رو هم تحت تاثیر قرار بده.
‫فکر کنم اگه پاش میفتاد ‫ زود با هم دوست می‌شدن.
‫باید چیزی که پیدا کردیمو بهش بدی.
‫نه.
‫سایمون، می‌توینم بیاریمش طرف خودمون.
‫اندرسون یکی از معدود کساییه ‫که می‌تونیم بهش اعتماد کنیم.
‫بابای زاویر احتمالا به خاطر پسرش ‫گم و گورش کنه.
‫بردتت تو فکر؟
‫آره.
‫نه.
‫چیو میگی؟
‫فرانکنشتاین.
‫کدوم فصلش؟
‫آهان.
‫11. یا شاید 10.
‫بد نیست.
‫بعدا می‌بینمت.
‫سایمون.
‫آقای اِی!
‫میشه یه چیزی نشونتون بدم؟
‫فکر کنم این یه تیکه از گوشی مدی باشه.
‫و مطمئنم که باقیش از بین رفته.
‫اینو از کجا پیدا کردی؟
‫انقدر امل نباش.
‫وای، عاشق این بوئم.
‫نارگیل، شاه‌پسند.
‫می‌تونی چشماتو ببندی و خودتو ‫هر جایی تصور کنی.
‫- میامی، آروبا. ‫- بعدش چشماتو باز می‌کنی...
‫و می‌بینی یه چسب زخم روی موج‌ها شناوره.
‫دلتنگِ یه آفتاب‌سوختگی حسابیم.
‫من دلتنگ دبی گیبسونم.
‫چیه؟ فکر کردم داریم میگم دلمون ‫واسه چیا تنگ شده.
‫سلام.
‫کجا بودی؟
‫مدی؟
‫اون دوستته؟
‫- نه چندان. ‫- آهان، هوو خانوم.
‫بدون اون منگوله‌هاش نشناختمش.
‫یعنی فکر می‌کنی اون به عشق سابقت ‫کمک کرده بکشتت؟
‫به نظر من که دختره تنهایی نقشه کشیده.
‫«لیدی مکبث» از مهمون ناخونده‌ت ‫به عنوان یه وسیله استفاده کرده.
‫قبلا که چارلی دانش‌آموز اینجا بود، ‫دوست صمیمی بودن.
‫اون حامی انجمن بی‌پناهانه...
‫چارلی توی همه‌ی جلساتشون شرکت می‌کنه.
‫من فقط به خاطر خوراکیاش میرم.
‫بعدشم، می‌دونین چیه؟
‫تا کودن‌هایی رو تحت تاثیر بذاری که فقط
‫از اسم روی تابلوی امتیازها می‌شناسنت.
‫بعد از این که به خط 50 یارد رسید،
‫والدینش یکی دیگه خیرات کردن.
‫سایمون، می‌خوای روی فیلم تمرکز کنی؟
‫تمرکز دارم. فقط...
‫صدای سگ شنیدم.
‫سگ؟
‫کلانتر سگ آورده زمین فوتبال رو بو کنن.
‫انگار اون پسره‌ی روانی اونجا خاکش کرده.
‫همه‌ش محض نمایشه.
‫شاید بهتره یه جای دیگه بشینی.
‫هوم؟
‫تا وسوسه نشی نمایش اشتباهی رو تماشا کنی.
‫آقای اندرسون؟
‫یکی دم دره.
‫بله. نه، فهمیدم.
‫- سلام، می‌تونم کمکتون کنم؟ ‫- سلام، ببخشید مزاحم می‌شم.
‫می‌دونم وسط کلاسین.
‫- چی شده؟ ‫- بهمون گفتن...
‫که طبقه‌ی دوم رو کامل چک کنیم.
‫درسته. ما داریم فیلم می‌بینیم.
‫میشه یه کم بعد تشریف بیاین؟
‫مشکلی نداره، آقا. چشم.
‫اوه، داره یه بویی حس می‌کنه.
‫می‌دونین چیه؟
‫این برگه‌ی مدیه که روی بقیه‌ بود.
‫شاید بوی اینو حس کرده؟
‫- احتمالا. ‫- خیلی خب.
‫بعدا برمی‌گردیم. بیا بریم.
‫حواستون به فیلم باشه.
‫چی می‌خوای؟
‫ببینید، من... ‫می‌‌دونم تا حالا همدیگه رو ندیدیم...
‫- اما... ‫- آره، می‌شناسمت.
‫می‌خوای بیای تو؟
‫نوشیدنی می‌خوری؟
‫نیازی نیست. ممنون.
‫ببخشید اینجا شلخته‌ست.
‫معمولا مدی کمکم می‌کنه...
‫و چه می‌دونم... میگه که چیا رو بندازم دور.
‫آره، منم اصلا این کارو بلد نیستم.
‫چی رو بلد نیستی؟
‫این که تشخیص بدم چی رو بندازم دور.
‫چه بلایی سر دخترم اومده؟
‫نمی‌دونم.
‫اما زنگ آخرو کلا دستشویی بودم...
‫و سعی داشتم گوشیشو باز کنم،
‫که فقط واسه این برداشته بودمش که...
‫تو بهش صدمه زدی؟
‫آره.
‫البته نه اونجوری که شما فکر می‌کنید.
‫و نه اونطور که بقیه فکر می‌کنن.
‫من بهش دروغ گفتم ‫و کارم اشتباه و احمقانه بود و...
‫می‌دونید گوشیش کجاست؟
‫دست پلیسه.
‫یه گوشی دست پلیسه که ممکنه مال مدی نباشه.
‫تو دخترمو اذیت کردی؟
‫اگه می‌دونست قبل رفتنش من چی کار کردم...
‫آره.
‫آره، اذیتش کردم.
‫منم همینطور.
‫بارها.
‫اما هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم برنگرده.
‫اون روانیه، مدی.
‫عین باباش می‌مونه.
‫یه دلیلی داره که نمی‌ذاره بیاد مدرسه.
‫هیچ تحقیقاتی نمی‌کنن.
‫اون سگ‌ها هم فقط 10 دقیقه بیرون بودن.
‫و حتی صبر نکردن تا شوفاژخونه رو تمیز کنن.
‫بکستر کار اون بچه‌ی درب و داغونش ‫و دختر هلهله‌چی رو...
‫ ماست‌مالی می‌کنه.
‫فکر نکنم کلیر توش دخلی داشته باشه.
‫- چی؟ ‫- فکر نمی‌کنم کار اون باشه.
‫به نظرم توش دستی نداشته.
‫اگه کار زاویر بوده، تنهایی کرده.
‫چرا یه دفعه اونو حذف می‌کنی؟
‫خب، چون امروز دیدم جون یکیو نجات داد.
‫توی استخر.
‫یکیو از استخر کشید بیرون و...
‫یکی که سرش ضربه خورده بود...
‫و... فکر نکنم بتونه منو بکشه.
‫بعضی از قاتل‌های سریالی‌ هستن ‫که لباس دلقک می‌پوشن.
‫اونا توی جشن دم ظهر بچه‌ها ‫حیوونای بادکنکی درست می‌کنن
‫بعدش واسه شام قلب آدمیزاد می‌خورن.
‫ما دو بار این فیلمه رو دیدیم.
‫کار کلیر نیست.
‫فکر نکنم اون به من حمله کرده باشه.
‫پس میشه حداقل بذاری بهت ثابت کنم...
‫که به اصطلاح «عشقت» چی کار کرده؟
‫چرا انقدر مطمئن به نظر می‌رسه؟
‫منظورت چیه؟
‫خب، جوری حرف زد که انگار...
‫قراره با یه دوستی ‫از دنیای زنده‌‌ها حرف بزنه.
‫اخیرا اینجوری شده.
‫آره.
‫تو چیزی درموردش می‌دونی؟
‫نه، نه. من اطلاعی ندارم.
‫احتمالا فقط یه خیال خامه.
‫مرگش چی؟
‫جزئیات دیگه‌ای یادش میاد؟
‫خب... فکر نکنم.
‫می‌دونی،
‫چارلی، تو واقعا برای گروهمون باارزشی.
‫مسیر سختی رو پشت سر گذاشتی.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫دلم برات تنگ شده.
‫سلام.
‫- چیز دیگه‌ای پیدا کردی؟ ‫- نه.
‫کنار میله‌ها رو نگاه کردی؟
‫شاید باهاشون گوشی رو شکونده باشه.
‫به نظرت چرا می‌خواسته بمیرم؟
‫کی؟
‫زاویر؟
‫نکنه باید یه لیست دیگه درست کنیم؟
‫- فقط می‌پرسم، چون... ‫- چون چی؟
‫برای این الان فکر می‌کنی آدم بهتریه...
‫که تصمیم گرفته به خاطرِ...
‫ ابرقهرمان جدیدت، کلیر، ‫با تو قطع رابطه کنه.
‫انقدر به بد بودنِ آدما شک نکن.
‫باید خود واقعیشون رو ببینی.
‫اونو می‌بینیش؟
‫این چیه؟
‫یه تیکه دیگه از گوشیته؟
‫این وقت شب اینجا چی کار می‌کنی، سایمون؟
‫- برگشتم دنبالِ... ‫- دنبال چی بگردی؟
‫شاید بهتره بذار کسایی که وظیفه‌شونه...
‫کارشونو بکنن.
‫خودشون می‌فهمن چی به سر مدی اومده.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از فائزه شاهمرادی «