‫آنچه گذشت...
‫- مدی؟ ‫- سایمون؟
‫- یعنی چی؟ ‫- مامانت چطوره؟
‫خوبه. داره ترک می‌کنه.
‫فکر نمی‌کردم برنگرده.
‫آدم زنده‌ای تا حالا شما رو دیده؟
‫این اصلا ممکن نیست عزیزم.
‫خونی که روی دیوار بود، خون مدی بود.
‫دی‌ان‌ای من روی دیوار شوفاژخونه‌ست،
‫و عشق به درد نخورم
‫احتمالا یه دخلی به این ماجرا داشته.
‫می‌ترسم اونا جسدش رو پیدا کنن.
‫تو اولین کسی نبودی که
‫وقتی رنگ سبز یخیش اومد، خریدیش؟
‫پس یعنی فکر می‌کنی دختره به عشق سابقت ‫کمک کرده که تو رو بکشه؟
‫این وقت شب اینجا چیکار می‌کنی سایمون؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از زهرا ترابی «
‫توی دردسر افتادم؟
‫این دقیقا چیزیه که ‫ نمی‌خوام اتفاق بیفته سایمون.
‫پس من رو کجا می‌بری؟
‫توی ماشینت.
‫گوش کن، بیا فردا این رو به کسی نگیم، باشه؟
‫آقای اندرسون؟
‫میشه بپرسم شما این وقت شب ‫اینجا چیکار می‌کردین؟
‫با احتیاط رانندگی کن سایمون.
‫یه مامور؟ همه‌ش همین؟
‫صبح تو هم بخیر سندرا.
‫چند تا تازه کار توی اداره بهم گفتن که...
‫تو گروه تحقیقات من رو لغو کردی.
‫نه، لغو نکردم. ‫فقط کمش کردم.
‫اخیراً چند مورد دزدی داشتیم.
‫فقط یه کم نیرو کم دارم.
‫- همین. ‫- آهان.
‫مطمئنی این ربطی به انتخابات آینده‌ت نداره؟
‫تو نمی‌تونی دخترم رو نجات بدی،
‫به جاش می‌خوای شغلت رو نجات بدی.
‫مطمئن باش هر کاری از دستمون بربیاد
‫انجام میدیم تا بفهمیم
‫چه اتفاقی واسه دخترت افتاده.
‫به محض اینکه بفهمیم،
‫اولین نفر به خودت خبر میدیم، قول میدم.
‫پیداش کن.
‫کدوم گوری داری میری؟
‫همونطور که گفتی، ‫هنوز چیزی پیدا نکردی.
‫و می‌دونی که این یعنی ‫«چیزی از من پیدا نکردی.»
‫بنابراین برمی‌گردم مدرسه.
‫زاویر چی؟
‫دیروز قانع شده بودی که...
‫مثل جان وین گیسی، قاتله.
‫و راستش رو بخوای، ‫داشتی من رو هم قانع می‌کردی.
‫می‌دونم. می‌دونم.
‫خب اون فرضیه‌ات چی شد؟
‫دیشب اینجوری شد، مدی.
‫آخه، آقای اندرسون واقعا اونجا چیکار می‌کرد؟
‫شاید تا دیر وقت داشته کار می‌کرده.
‫جدی؟
‫ببین، من نمیگم زاویر کاری نکرده.
‫شاید با هم همدستن، چه می‌دونم.
‫ولی باید قبول کنی که ‫بودن اندرسون اونجا خیلی مشکوک بود.
‫آره، قطعا موقع مناسبی نبوده.
‫ولی سایمون، آقای اندرسونه دیگه.
‫اون کسیه که اگه قسم هم بخوریم ‫واسش مهم نیست،
‫مگه اینکه به ادبیات قسم بخوریم.
‫می‌دونی، وقتی توی کلاس بهمون میگه ‫«مکبث» رو با صدای بلند بخونین،
‫با درد، تو نقشِ...
‫تمام جادوگرهاش فرو میره.
‫من لهجه‌ی لندنی‌ش رو دوست دارم.
‫من حرفم اینه...
‫اون آدم خوبیه.
‫ببین، اون واسه من فقط یه معلم نیست، خب؟
‫می‌دونی، ما با هم صمیمی‌ایم.
‫حتی یه بار شماره‌ش رو هم بهم داد.
‫اونطور که فکر می‌کنی نیست.
‫نه، این رو میگم ‫چون اون دوست منه.
‫- فکر کنم منظورت «بود»ـه. ‫- حالا هر چی.
‫این بار رو باید به حرفم گوش بدی، باشه؟
‫کار اون نیست. جدی میگم.
‫نمی‌تونه کار اون باشه.
‫میشه لطفا از مزیت روح بودنت ‫استفاده کنی و بری دنبالش
‫و زیر نظر بگیریش؟
‫کی؟ زاویر یا آقای اندرسون؟
‫آقای اندرسون.
‫می‌دونی چیه؟ باشه. ‫اگه می‌خوای هر دو تا رو زیرنظر بگیر.
‫شرمنده.
‫مشاور حقوقیمه، خب؟
‫چیه؟
‫از وقتی که مُردی، انقدری بهم زنگ زدن
‫که تو کل عمرم بهم زنگ نزده بودن.
‫من دارم تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫من هم ممنونتم.
‫هی.
‫حداقل یه جای دیگه هم ‫می‌تونیم با هم حرف بزنیم، نه؟
‫راستی این یکی رو چجوری پیدا کردی؟
‫مثل بقیه.
‫فقط باید یه لنگه پا منتظر می‌موندم
‫تا ببینم من رو می‌بینی یا نه.
‫چیه؟
‫دستشویی.
‫اونجا نباید منتظر بمونی‌ها، باشه؟
‫- مدی! ‫- آروم باش.
‫قبل از اینکه چیزی ببینم، رفتم. ‫مشخصه.
‫ولی تو باید دستات رو بیشتر بشوری.
‫من دیگه میرم. خداحافظ!
‫هی، آقای جی.
‫دوست ندارم بیدارت کنم ولی...
‫سال‌اولی‌ها باید بیان توی این کلاس.
‫وای. ببخشید.
‫اشکالی نداره.
‫مگه اینکه بخوای ‫«مزرعه‌ی حیوانات» رو دوباره بخونی.
‫من دیگه از تمثیل‌های تمامیت‌خواهانه سیرم،
‫ممنون.
‫همه چیز مرتبه؟
‫آره، فقط شب سختی داشتم.
‫اوه، جدی؟
‫چقدر سخت؟
‫من خوبم.
‫- چیزی نیست. ‫- خیلی خب،
‫ گوش کن، اگه می‌خوای وقت مقاله‌ات رو
‫دوباره تمدید کنم، بگوها.
‫اوه، نه. ‫نه، آوردمش.
‫اینجاست.
‫«آیا اورفئوس، ائورودیکه را ‫از عالم اموات باز می‌گرداند؟
‫نهایت عشق است یا ‫درنهایت مشکل‌ساز می‌شود؟»
‫جذبش شدم.
‫واقعا تحسینت می‌کنم.
‫نمی‌دونم تا پایان چجوری ادامه‌ش میدی.
‫اون هم با این وضعیتت.
‫خب، سعی می‌کنم ناامیدتون نکنم.
‫حالا که حرفش شد، ‫اگه احیاناً مشکلی برات پیش اومد،
‫می‌دونی که همیشه ‫می‌تونی بیای باهام حرف بزنی.
‫در موردِ...
‫هر چیزی.
‫می‌دونم که چقدر واسه خودم سخت بوده
‫تا دائماً زندگیم رو جدا نگه دارم.
‫می‌دونم چقدر خسته‌کننده‌ست.
‫آقای اندرسون واقعا نمی‌دونم
‫از چی حرف می‌زنین،
‫ولی شما هیچی در مورد من نمی‌دونین.
‫درسته ولی ‫خب شاید بدونم.
‫خیلی خب.
‫پس دارین ترک می‌کنین.
‫چرا باید واسم مهم باشه؟
‫نه، من نه.
‫اون مال پدرمه.
‫خب پس چرا دست توئه؟
‫گمونم واسه اینکه یادم باشه.
‫یادم باشه با اینکه من مشکلی ندارم،
‫ولی اشکالی نداره که ‫با مشکلات روزمره دست و پنجه نرم کنم.
‫بیا.
‫این شماره‌ی منه.
‫اگه هر وقت خواستی با یکی حرف بزنی، ‫چه روز باشه چه شب،
‫می‌تونی بهم زنگ بزنی، خب؟
‫من باید برم سر کلاس.
‫وای، نگاه کن.
‫وای خدای من، ببین کی اینجاست.
‫دستگیر نشده یعنی؟
‫- پسر اهریمنی برگشته. ‫- چرا اینجاست؟
‫خدای من، مطمئنم موهاش رو ‫اونجوری کرده که...
‫شاخ‌هاش رو قایم کنه.
‫با چه رویی اومده؟
‫به نظرت عجیب نیست؟
‫- چی، اینکه زاویر برگشته؟ ‫- نه، گور بابای زاویر.
‫دارم درمورد اینکه آقای اندرسون ‫به مدی شماره داده حرف می‌زنم.
‫صبر کن ببینم، آقای اندرسون؟
‫فکر کردم داری همینجوری فرضی میگی
‫که اگه معلمی...
‫به شاگردش شماره بده، عجیبه.
‫داشتم فرضی می‌گفتم ولی الان دیگه ‫فرضی نمیگم.
‫خب، از کجا می‌دونی؟
‫چندتا از بچه‌ها در مورد مدی حرف می‌زدن.
‫- صبر کن ببینم، کدوم بچه‌ها؟ ‫- توی اینترنت.
‫- ولی... کِی این اتفاق... ‫- نیکول، مهم نیست.
‫فقط دارم می‌پرسم ‫به نظرت مشکوکه؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید اون به اکثر شاگرداش شماره‌ش رو میده.
‫نیکول.
‫دیگه چی داری؟ ‫مدرک داری؟
‫نه، ندارم. ‫هنوز ندارم. فقط یه فرضیه‌ست.
‫دارم از تمام زاویا بهش نگاه می‌کنم.
‫نمی‌دونم، انگار کاسه‌ای ‫زیر نیم کاسه‌شه.
‫آره، خب، ‫این اواخر همه‌مون
‫مثل یه دسته زامبی، سرگردون بودیم، ‫بنابراین....
‫در ضمن، ماشینش رو دیدی؟
‫انگار توی ماشینش می‌خوابه.
‫ماشینش؟
‫جدی؟
‫الان وقتت آزاده؟
‫مدی.
‫هوم؟
‫سرگذشت‌نامه در چه حاله؟
‫هنوز چیزی نداری که بخوای ‫با گروه به اشتراک بذاری؟
‫هنوز دارم روش کار می‌کنم.
‫ببخشید.
‫حس می‌کنم دیشب خیلی بد خوابیدم.
‫خدای من، انگار...
‫چند روز متوالی توی مدرسه بودی.
‫گزینه‌ی دیگه‌ای هم هست مگه؟
‫آره هست.
‫دوستان، می‌دونم که در اصل باید ‫یه ماه دیگه منتظر بمونیم،
‫ولی اینجا زمان نسبی‌ـه، درسته؟
‫خب نظرتون چیه؟ ‫کی پایه‌ی روز فعالیته؟
‫ایول! ایول!
‫آره. آره. روز فعالیت. بریم تو کارش.
‫خدایا من رو بکش.
‫عاشقتم آقای مارتین.
‫همه به فعالیت نیاز دارن.
‫و همونطور که همه‌تون می‌دونین، ‫ما روح‌ها گاهی نیاز داریم
‫که ارواح پلید رو هم دور کنیم.
‫اوهوم.
‫درست میگم بچه‌ها؟
‫خب، من که ورزش نمی‌کنم.
‫خب، مدی، درکت می‌کنم،
‫و به عنوان ورزشکار جمع،
‫تصمیم می‌گیرم که از این موضوع ناراحت نشم.
‫ولی دوتا کلمه حرف دارم باهات، خب؟
‫«گلادیاتورهای آمریکایی.»
‫آتیش.
‫توربو.
‫نیترو؟ واقعا... بیخیال. ‫یعنی کسی چیزی از این نمایش نشنیده؟
‫من فقط یادِ... ‫کلی لباس کشی میوفتم.
‫آره، لباس کشی داشتن ‫چون اونا قهرمان بودن.
‫و این ایده‌ی شخصی من واسه روز فعالیته.
‫ببیخیالش بشین بچه‌ها.
‫اون نمی‌خواد طناب‌کشی بازی کنه
‫مگه اینکه جای طناب، عشق سابقش باشه ‫که از وسط نصف بشه.
‫یا اینکه صبر کنین ببینم... ‫داستان کسی پیچیده شده؟
‫بگو ببینم.
‫الان کی مورد هدفمونه؟
‫خب، من داشتم این مقاله رو ‫در مورد بابابزرگ 81 ساله‌ام
‫که اسمش خوانا آلکانتراست...
‫و چالش‌های یبوستش می‌نوشتم...
‫و رسیدم به بخش نقطه‌گذاریش...
‫لعنتی...
‫مثل یه ویرگول شیکه،
‫یا مثل یه ویرگول نهاییه، یا...
‫می‌دونی، این‌ها ‫سوالات خیلی خوبی هستن نیکول.
‫جواب همه‌شون توی کتابِ ‫«عناصر سبک» هستش،
‫و توی کتابخونه هم دو جلد ازش داریم.
‫اوه.
‫«فرانکنشتاین»! خیلی خوبه، نه؟
‫آره، خیلی.
‫می‌دونی، توی بازی جرئت حقیقت ‫بین بچه‌ها، خوندم که مری شلی...
‫اون کتاب رو نوشته.
‫حقیقت جالبیه.
‫خیلی خب.
‫خب، گپ و گفت خوبی بود نیکول.
‫من یه نویسنده‌ام.
‫واسه کسی مثل من نصیحتی دارین؟
‫خیلی خب.
‫آره.
‫خودم نه، ولی مطمئناً می‌تونم ‫چندتا کتاب بهت معرفی کنم
‫که می‌تونه بهت کمک کنه.
‫محشره. باشه عالیه.
‫خیلی ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫وای خدا. خواهش می‌کنم یه انگشت نباشه.
‫تو رو خدا انگشت نباشه.
‫وای چندش.
‫خیلی خب. آره.
‫مدیسون؟
‫هی. حالت خوبه؟
‫آره، فکر کنم.
‫ممنون که اومدی.
‫گفته بودی روز و شب فرق نداره، درسته؟
‫درسته. جدی هم گفتم.
‫از همه مهم‌تر، ‫بگو که چی شد.
‫مامانم گفت گرسنه‌شه، ‫واسه همین از راه میونبر رفتم
‫تا واسش یه کم غذا بگیرم.
‫حدس زدم گم شدم.
‫و خواستم از گوشیم استفاده کنم،
‫و حواسم پرت شد و...
‫خیلی خب.
‫هی، درست میشه.
‫حلش می‌کنیم.
‫من اینجام.
‫می‌دونستم زیاد بلوف می‌زنه.
‫اون تیکه‌ی گوشی که دادیم ‫به آقای اندرسون رو یادته؟
‫حدس بزن کجا پیداش کردم.
‫توی داشبورد کوفتیش.
‫آره، دیدم دزدکی رفتی تو ماشینش.
‫موضوع مهم این نیست.
‫چرا هست، سایمون.
‫- چرا این کار رو کردی؟ ‫- چرا نمی‌کردم؟
‫گفتم یه حسی دارم و حق با من بود.
‫من هم بهت گفتم ‫خودم زیر نظر می‌گیرمش.
‫چه اهمیتی داره که کی این کار رو کنه.
‫مدی، اون یه مدرک رو پیش خودش نگه داشته.
‫حتما داره دستکاریش می‌کنه،
‫تا شاید بتونه از شرش خلاص بشه.
‫آخه چرا متوجه نیستی؟ ‫اون یه مدرکه.
‫حتما دلیل دیگه‌ای داره.
‫آره. حتما.
‫شاید اون رو به عنوان یه غنیمت ‫از قتلش نگه میداره.
‫شاید می‌خواد اون رو حلقه کنه و ‫بندازه دستش.
‫مدی، اون داره یه چیزی رو پنهان می‌کنه.
‫نه. امکان نداره.
‫خیلی اصرار داری، ‫نمی‌دونم چرا.
‫چرا امکان نداره؟
‫یه دلیل خوب بهم بده که ‫چرا نباید برم چیزی که فهمیدم رو
‫به هارتمن گزارش بدم، ‫چون می‌خوام برم.
‫چون اون من رو نجات داد، خب؟
‫اون تصادفی که چند ماه پیش
‫کردم رو یادته؟
‫همونی که با ماشین مامانت بود؟
‫آره.
‫آقای اندرسون بود
‫که ضمانتم رو کرد، خب؟
‫- آقای اندرسون؟ ‫- آره. اون... من رو نجات داد.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫چون... ‫نمی‌دونم سایمون.
‫فکر نمی‌کردم لازم باشه.
‫چیه؟
‫هیچی.
‫فقط... فکر می‌کردم...
‫فکر نمی‌کردم اینجوری باشه ‫حالا که...
‫چی؟
‫حالا که مُردی مدی.
‫خب، داری سختش می‌کنی.
‫ببخشید، مرده بودن من واسه تو سخته؟
‫خب، وقتی حتی الان هم بهم مجال نمیدی،
‫چجوری قراره این موضوع رو حل کنم.
‫خودت چی؟
‫ازت خواستم بهم اعتماد کنی ‫ولی تو رفتی و...
‫- چون سعی می‌کنم کمکت کنم. ‫- بس کن، باشه؟
‫خودم قضیه‌ی قتلم رو حل می‌کنم.
‫ممنون.
‫هی!
‫برسونمت؟
‫می‌دونم، می‌دونم، ‫ورزش دوست نداری،
‫ولی مجبورم سعیم رو بکنم.
‫والی، الان اصلا حوصله‌ی
‫توربو و این چرت و پرتات رو ندارم.
‫خیلی خب، راستش بهونه‌ام توربو نیست.
‫کابومه.
‫و درضمن، من رو یاد این میندازه که...
‫که باید یه فکری واسه تو کنیم.
‫خیلی خب، ببین... ‫خب، خب، خب.
‫این چطوره؟
‫به جای اینکه با عصبانیت اینور اونور بچرخی
‫یا اینکه هر کار دیگه‌ای کنی، ‫چطوره که...
‫با سرعت بیشتر این کار رو بکنی؟
‫مدی.
‫می‌دونم چه حسی داره که
‫توی دنیای بعد از مرگت مسافر باشی،
‫بنابراین شاید بهتره که ‫تو پشت فرمون بشینی.
‫بیا. بریم.
‫- بفرما. ‫- خیلی خب، باشه.
‫اوه، خیلی خب.
‫خب، بریم تو کارش.
‫مدی، مدی، مدی، مدی!
‫یوهو!
‫برو مدی!
‫آره!
‫اوه، آره!
‫خیلی خوبه، نه؟
‫یه جورایی آره.
‫چجوری هر روز این کار رو نکردم؟
‫- وای لعنتی! ‫- وای لعنتی!
‫وای.
‫احتمالا بهت نگفتم که...
‫راننده‌ی خوبی نیستم.
‫اشکالی نداره. چیزی نشده.
‫می‌دونی چیه؟ می‌دونستم توش مهارت داری.
‫بیا یه چیز بزرگتر رو امتحان کنیم. ‫خیلی خب، برو برو.
‫- خیلی خب. ‫- بریم! زود باش!
‫یوهو!
‫آره!
‫تو که واقعا انتظار نداری
‫بزنم به اونا، درسته؟
‫والی.
‫- اوه، خیلی خب. ‫- والی. والی.
‫- والی. والی، بس کن! ‫- اوه، آره!
‫هی!
‫مردم حتما دیوونه میشن!
‫یوهو!
‫آره!
‫- تو دیوونه‌ای، والی. ‫- بزن بریم!
‫یوهو!
‫آره، مدی!
‫- اوه! ‫- تو دیوونه‌ای.
‫نه، تو... ‫تو خیلی پخمه‌ای.
‫هی! هی!
‫اون اولین ضربه‌ش رو زد.
‫پس روز فعالیت اینه.
‫آره، آره.
‫خب، بیشتر شبیه روز نابودیه.
‫ولی سالی یه بار میام اینجا
‫و خشممون رو روی مدرسه
‫خالی می‌کنیم، می‌دونی چی میگم؟
‫یوهو!
‫هنوز از دستم عصبانی‌ای؟
‫آره.
‫خوبه.
‫عصبانیت لازمه.
‫درک می‌کنم که سخت بوده
‫تا به دنیای متافیزیکی ما عادت کنی.
‫خب به جز رسم کوچولومون، ‫چه راه دیگه‌ای واسه تمرین کردن هست؟
‫بذار بهت نشون بدم.
‫اوه! آقای مارتین، ضربه‌ی خوبی بود.
‫وای.
‫می‌خوای امتحان کنی؟
‫یا اینکه نمی‌تونی به احساساتی که
‫می‌خوای باهاشون کنار بیای، فکر کنی؟
‫اوه، می‌تونم به چندتاشون فکر کنم.
‫[چیزی پیدا کردی؟]
‫[نه]
‫چی؟
‫[مدی نیرز، عکس شما را لایک کرد.]
‫یا خدا.
‫[الان از مدی یه خبری شنیدم. ‫فکر کنم بدونم کجاست.]
‫لعنتی.
‫مدی!
‫مدی؟
‫لعنتی. لعنتی.
‫- چی؟ ‫- ببین.
‫ای دروغگو!
‫رفت؟
‫آره. هیچکس تا این بالا نمیاد.
‫- تو خیلی شکاکی. ‫- وای خدای من.
‫اینجا رو!
‫می‌دونی که لازم نبود این کار رو کنی.
‫- پولش رو بهت می‌دادم. ‫- چی؟
‫اون هم بعد از کاری که اون یارو
‫سر موجودی نداشتن کارت مامانت کرد؟
‫عمرا!
‫یه کم زمان می‌بره که مدیر «کام‌ اند گو»
‫تاوان کار بدش رو بده.
‫خیلی آدم عجیبیه.
‫خیلی.
‫میگم مراقب باش فقط.
‫اینجا کجاست؟
‫اتاق کنترل آسانسور قدیمی.
‫این کارخونه چند ساله که تعطیل شده.
‫نمی‌دونم.
‫فکر کنم این شهر کوفتی
‫اون جوری که انتظار داشتن، ‫نتونسته کلانشهر بشه.
‫نمی‌دونم.
‫من فقط دوست دارم بیام این بالا و فرار کنم.
‫از چی فرار کنی؟
‫خب، از زندگی.
‫درضمن، دوست دارم ‫ به دیوار نوشته‌های جدید هم نگاه کنم.
‫اولین عشق‌ها.
‫جدایی‌ها.
‫تعریف آقایون از هیکلشون.
‫صبر کن، لازمه ما هم این کار رو کنیم؟
‫منظورم این نیست که ‫ از هیکلمون تعریف کنیم ولی...
‫ما هم الان دیگه ‫ جزئی از تاریخ اینجاییم، درسته؟
‫وای.
‫من فقط اول اسم و فامیلم رو نوشتم، ‫ولی اون خیلی خوبه.
‫فقط خط خطی کردم.
‫احمقانه‌ست.
‫نه، نیست.
‫می‌دونم همیشه در مورد نقاشی‌هایی ‫که توی دفترت می‌کشی هم
‫همین رو میگی، ولی... ‫تو یه هنرمندی.
‫آره، درسته.
‫پس چی، می‌خوای ون‌گوگ باشی.
‫می‌خوای گوش خودت رو ببری و بمیری،
‫و بعد از اینکه همه بالاخره قبولت کردن، ‫بفهمی خیلی دیر شده؟
‫چی؟
‫نه، فقط...
‫هیچکس اینقدر اهمیت نداده بود.
‫خب، شاید خودت باید اهمیت بدی.
‫لطفا بگو که حداقل توی کالج
‫می‌خوای نقاشی پشت بام بخونی.
‫نه، ای کاش می‌تونستم.
‫فکر نکنم کالج شهر
‫در این حد برنامه‌ی هنری داشته باشه.
‫اگه برم کالج یه شهر دیگه، پدر و مادرم ‫نمی‌تونن از پس هزینه‌هاش بربیان، پس...
‫نه.
‫من قبول ندارم نیکول.
‫آره، قول میدم.
‫[نیکول]
‫مدی؟
‫هی.
‫وای خدا، یادم رفته بود ‫ارتفاع اینجا چقدر زیاده.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫منظورت چیه؟
‫مدی همیشه میومد این بالا، آره؟
‫- آره. ‫- خیلی خب.
‫خب دارم همه جا دنبالش می‌گردم.
‫تو هم داری همین کار رو می‌کنی؟
‫آره.
‫پس احیاناً عکس خاصی رو لایک نکردی
‫که من رو بکشونی این بالا؟
‫کدوم عکس؟
‫بیخیال زاویر، خودت رو نزن به اون راه.
‫واقعا نمی‌دونم در مورد چی حرف می‌زنی.
‫تو گوشی مدی رو دزدیده بودی.
‫از کجا بدونم حسابش رو هک نکردی
‫که من رو بکشونی این بالا؟
‫که چیکار کنم نیکول؟
‫تا من قربانی بعدیت باشم.
‫اوه، می‌دونم.
‫من دختری‌ام که جاهایی مثل ‫زیرزمین، زیرشیروونی و جاهایی که
‫قاتل‌ها منتظرن یکی رو بکشن، میرم.
‫وای خدای من. گندش بزنن.
‫ولی این رو بدون که
‫اگه بخوای کاری کنی ‫که روی این نرده، سرگیجه بگیرم و بیوفتم،
‫همه صدای جیغ‌هام رو می‌شنون.
‫خب، خیلی احتمالش کمه،
‫چون من به شدت از ارتفاع می‌ترسم.
‫جدی میگم، اگه کسی قرار باشه ‫اینجا سرگیجه بگیره، اون منم.
‫آخه الان هم...
‫به زور اینجا وایسادم.
‫پس واقعا تو این کار رو نکردی؟
‫نه.
‫پس اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من...
‫تعقیبت کردم.
‫اوه، خوبه. ‫چون این ترسناک نیست.
‫نه، من توی کتابخونه دیدمت.
‫انگار یه چیزی پیدا کرده بودی.
‫چرا باید بهت اعتماد کنم؟
‫چون من تبرئه شدم.
‫من عذر موجه دارم.
‫آقای ساوث من رو توی حموم پسرها دیده.
‫داشت پنجره رو تعمیر می‌کرد.
‫بابام هفته‌ی پیش ‫ازش اظهارنامه گرفت.
‫پس چرا هیچی نگفتی؟
‫چون همه دیگه ذهنیتشون ‫نسبت به من عوض شده.
‫مگه نه؟
‫باشه.
‫پس کی این عکس رو لایک کرده؟
‫شاید سندرا لپ‌تاپ مدی رو باز کرده،
‫و دستش خورده.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫چون اونجا بودم.
‫می‌خواستم بدونه که من کاری نکردم،
‫و... بعدش با هم رفتیم بیرون.
‫راستش اصلا حال خوبی نداره.
‫ولی تو دوست مدی هستی، ‫پس این رو می‌دونی درسته؟
‫نه، این کار رو می‌کنیم.
‫میریم کلاس خانوم اسکوک...
‫بعدا این کار رو می‌کنیم. ‫ممنون.
‫آقای اندرسون، سلام. ‫دنبالتون می‌گشتم.
‫میشه با هم حرف بزنیم؟
‫آره، چه کمکی از دستم برمیاد سایمون؟
‫فقط واسم سواله که وقتی
‫اون رو تحویل دادین، چی گفتن؟
‫اون تیکه‌ی گوشی مدی. ‫تحویلش دادین درسته؟
‫آره. دارم بهش رسیدگی می‌کنم، سایمون.
‫پس یعنی تحویلش ندادین؟
‫ببینین، این رو از این جهت می‌پرسم چون که...
‫خودتون می‌گفتین ‫ باید کار رو به افراد مسئولش بسپریم،
‫این یعنی می‌خواین تحویلش بدین، درسته؟
‫مثلا به پلیس‌ها؟
‫من دروغ گفتم سایمون.
‫من به کسایی که مسئولن اعتماد ندارم.
‫هنوز ندارم.
‫پس تا وقتی که ندونم به کی میشه اعتماد کرد، ‫جوانب احتیاط رو رعایت می‌کنم،
‫چون اصلا دلم نمی‌خواد...
‫کسی از تو بازجویی کنه.
‫فهمیدی؟
‫خیلی خب.
‫اوه، آره!
‫خیلی قشنگ بود.
‫بازم چیز میز پیدا می‌کنم ‫که بزنیم بشکونیم.
‫بهترین روز فعالیته.
‫یالا چارلی. آره همینه!
‫خیلی خب، کاملا شبیه تونیا هاردینگ شدی.
‫همه چیز مرتبه؟
‫ولی تونیا تبرئه شد.
‫ولی آره، فکر کنم شبیهش شدم.
‫با سایمون دعوام شد.
‫اوه.
‫متاسفم.
‫خیلی بده.
‫خب سر چی بود؟
‫سایمون فکر می‌کنه که معلممون
‫که خیلی خیلی برام محترمه،
‫یه جورایی به این قضیه ربط داره.
‫و من باورم نمیشه.
‫چرا؟
‫چون معلمه؟
‫شاید بهتره که با راندا صحبت کنی.
‫خیلی جرئت می‌خواد.
‫جدی میگم، واقعا جرئت می‌خواد.
‫خب، یا باید برمی‌گشتم مدرسه
‫یا می‌موندم خونه و ‫فحش‌های مردم رو می‌خوندم.
‫این اصلا فکر خوبی نیست.
‫خب مجبور نیستی که کامنت‌ها رو بخونی.
‫وقتی که تو رو یه دردسر ساز خطرناک جلوه میدن
‫سخته کامنت‌ها رو نخونی.
‫درسته.
‫فکر نکنم چرت و پرتایی که مردم در موردم میگن
‫به همین زودیا تموم شه.
‫فقط باید ثابت کنیم که مدی زنده‌ست.
‫اونجوری مجبور میشن ساکت شن.
‫چجوری این کار رو کنیم؟
‫پلیس‌ها که بیخیال شدن.
‫انگار هر چی کمتر چیزی پیدا می‌کنن، ‫کمتر می‌گردن.
‫پس خودمون می‌گردیم.
‫می‌دونی، حس ‌می‌کنم اگه توی یه زمان ‫همدیگر رو می‌دیدیم،
‫با هم دوست می‌شدیم.
‫جدی؟
‫چطور مگه، قند عسل؟
‫خب، یه دلیلش اینه که ‫من هیچوقت جرئت ندارم
‫اون کار رو کنم. ‫چه زنده باشم چه مرده.
‫آره، خب، هر چی بیشتر اینجا باشی،
‫کمتر اهمیت میدی.
‫حالا می‌بینی.
‫درسته.
‫دوست دارم بدونم...
‫داستان بین تو و مشاور تحصیلیت چی بوده؟
‫فقط کنجکاوم.
‫چرا، می‌خوای وبلاگ بزنی بنویسی؟
‫دیگه الان کسی وبلاگ نمی‌زنه...
‫خوندش خیلی طول می‌کشه.
‫معلومه که طول می‌کشه.
‫بیشتر می‌خواستم ‫به جواب چندتا سوالم برسم.
‫درد من فروشی نیست.
‫نه، می‌دونم. من فقط...
‫فکر می‌کنی مرگ من می‌تونه کمکت کنه ‫که مرگ خودت رو حل کنی؟
‫اتفاقا، امیدوارم اینطوری نباشه.
‫ من هم مثل تو ‫با یکی از معلم‌هام دوست بودم.
‫فقط دارم سعی می‌کنم که بفهمم
‫همه‌ی اینا چه معنی‌ای میده.
‫آقای مانفریدو بهترین مردی بود که دیده بودم.
‫بابام یه میرزا بنویس بود.
‫خیلی کار می‌کرد، خونه نمیومد.
‫و مامان هم بیشتر به فکر این بود که ‫خونه چجوری به نظر می‌رسه...
‫چمنزار، گل رزهای مسخره.
‫ولی آقای مانفریدو...
‫خیلی بهم اهمیت می‌داد.
‫به نظر میاد خیلی خوب بوده.
‫همینطور بود.
‫فکر می‌کرد من خیلی خاصم.
‫به مدرسه‌های خوب نامه می‌زد ‫که اونا هم در مورد من بدونن.
‫اگه یکی از نمره‌هام افت می‌کرد، جدی میشد.
‫اون می‌دونست واسه موفق شدن ‫توی دنیای واقعی، چی لازمه.
‫و می‌خواست که یه روزی ‫دنیا رو ببینم.
‫ولی بعدش وقتی رویای من ‫یا بهتره بگم رویامون...
‫محقق شد...
‫همه چیز خراب شد.
‫چطور؟
‫توی دفترش بودم ‫و داشتم نامه‌ی قبولیم
‫توی برکلی رو نشونش می‌دادم...
‫یهو عصبانی شد.
‫اون موقع بود که فهمیدم، ‫همه‌ی اون مهربونی‌ها،
‫همه‌ی اون راهنمایی‌ها، ‫یه بهایی داشته.
‫چی؟
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫بحثمون شد.
‫می‌گفت ما باید با هم بمونیم.
‫من مخالفت کردم،
‫و بعدش وقتی که داشتم ‫از دفترش می‌رفتم بیرون...
‫بهتره بگیم هیچوقت از دفترش بیرون نرفتم.
‫ظاهراً همه اونجوری نیستن ‫که تو فکر می‌کنی، قند عسلم.
‫اگه بخوام یه نصحیت ماندگار
‫از به اصطلاح مشاور تحصیلیم بگم، همینه.
‫یعنی هیچوقت دستگیر نشد؟
‫چرا شد.
‫توی زندان مُرد.
‫این چیزی رو واسه من عوض نکرد.
‫اینجا هیچ چیزی عوض نمیشه.
‫تهش دوباره همه چیز همونجوری میشه.
‫[فارغ‌التحصیلان 1962- 1963 ‫دبیرستان اسپلیت ریور]
‫[فارغ‌التحصیلان 2020-2021]
‫[کلاس زبان]
‫یعنی این همون اتاقه؟
‫درسته. ‫این اتاق و اتاق خانوم فیلد.
‫اینجا دفتر قدیمی مشاور تحصیلی بوده.
‫- چطور ممکنه؟ ‫- خب، اونا این دیوار رو کشیدن.
‫بعد از کشته شدن راندا، ‫اتاق رو دوتا کردن.
‫صبر کن، بقیه‌ی بچه‌ها اینجا کشته شدن؟
‫واسه اون وقت نداریم.
‫دلیل اینکه می‌تونیم توی این کلاس ‫صحبت کنیم، مرگ رانداست.
‫و بقیه.
‫واسه همینه که ‫می‌تونیم اونجاها هم حرف بزنیم.
‫سایمون، ما جاهایی می‌تونیم حرف بزنیم ‫که یه نفر توش مُرده.
‫جای زخم‌های مدرسه.
‫آقای ساوث اون روز باهام حرف زد.
‫گفتش که مدرسه جای زخم داره.
‫گمونم منظورش همین بوده.
‫آره، اینجوری می‌تونیم ‫با هم ارتباط برقرار کنیم.
‫عالیه، پس...
‫ما می‌تونیم با هم در ارتباط باشیم.
‫قراره به هم دیگه چی بگیم؟
‫می‌خوام بگم ببخشید
‫نباید تو رو پس می‌زدم.
‫ادامه بده.
‫و...
‫اینکه به نظرم شاید حق با تو باشه.
‫بیشتر بگو که حق با من بوده.
‫آسون نیست، خب؟
‫اینکه تمام آدمای زندگیم رو بررسی کنم ‫و زیر سوال ببرمشون.
‫ولی می‌خوام قبول کنم که...
‫یه کم درمورد آقای اندرسون سردرگم بودم.
‫ممنون.
‫و سایمون، اگه واقعا داره ‫یه چیزی رو پنهان می‌کنه،
‫پس این کلاس آخرین جاییه که باید بگردیم.
‫و بدون تو نمی‌تونم انجامش بدم سایمون.
‫می‌دونم.
‫و به دلایل واضح‌تر...
‫من هم همینطور.
‫خب، ما باید دنبال چی بگردیم؟
‫پس الان دیگه «ما» هستیم؟
‫آره، معلومه که «ما» هستیم.
‫همیشه «ما» هستیم.
‫و به نظرم باید...
‫قبل از برگشتن اندرسون، ‫دنبال چیزی که می‌خوایم بگردیم.
‫کاملا حق با ماست.
‫بیا یه چیزی پیدا کنیم که ‫بتونیم اون عوضی رو دستگیر کنیم.
‫سلام خانوم نیرز.
‫چطورین؟
‫اگه دخترم برگرده خونه، بهتر میشم.
‫نه، البته.
‫من می‌خواستم بگم... ‫خیلی خیلی متاسفم
‫که نیومدم بهتون سر بزنم.
‫نیکول، ولی الان اینجایی.
‫خیلی خوشحالم که دوباره می‌بینمت.
‫ممنون.
‫خب، من آماده اومدم.
‫چراغ‌قوه آوردم، حشره کش آوردم،
‫اسپری دور کننده‌ی خرس، ‫الکترولیت...
‫صبر کن. گفتی اسپری دور کننده‌ی خرس؟
‫آره.
‫می‌خوای بدون تجهیزات ‫بری توی جنگل تاریک و ترسناک؟
‫وای.
‫مخصوصا وقتی که اون نیروی پشتیبان‌مونه؟
‫وقتی شما دوتا هستین، ‫کی اون رو لازم داره؟
‫میشه یه چیزی ازت بپرسم؟
‫در مورد اینه که دنیای متافیزیکی
‫چجوری خودش رو بازگردانی می‌کنه؟
‫چون خودم دارم سعی می‌کنم بفهممش.
‫نه.
‫در مورد تصادفه.
‫- چرا به من زنگ نزدی؟ ‫- سایمون؟
‫نه، اون چرت و پرتایی که گفتم رو
‫فراموش کن.
‫فقط می‌خوام بدونم.
‫چرا به من زنگ نزدی؟
‫لطفا، لطفا، مجبورم نکن بهت بگم.
‫فقط این یکی رو بیخیال شو.
‫باشه.
‫من با اون ماشین تصادف نکردم.
‫بیدارش کنیم؟
‫نه.
‫بهتره این کار رو نکنیم.
‫گفتی خودش پشت فرمون بودی؟
‫آره، خودم بودم.
‫پس مادرت...
‫اون اصلا اینجا نبود.
‫فهمیدم.
‫مطمئنی مدی؟
‫چاره‌ی دیگه‌ای هم دارم مگه؟
‫ممکنه گواهینامه‌ت رو بگیرن.
‫بهتر از اینه که مادرم رو بگیرن.
‫باشه پس.
‫از اینجا می‌بریمش.
‫من می‌برمیش خونه، ‫ولی تو اینجا بمون
‫تا فکر نکن فرار کردی.
‫وقتی برگشتم، با همدیگه...
‫در مورد شرکت بیمه حرف می‌زنیم.
‫باشه؟
‫مدی، کار خوبی کردی به من زنگ زدی.
‫اگه کسی دیگه‌ای در موردش می‌فهمید، ‫امکان داشت مامانم بره زندان.
‫واسه همین به اون زنگ زدم نه تو.
‫تو نمی‌تونستی.
‫ولی باز هم درک می‌کنم
‫توی خونه با چه مشکلاتی درگیر بودی.
‫نه، اون فقط مشتی از یه خروار بود.
‫می‌دونی نگران بودم
‫که اگه بفهمی انقدر مشکلاتم شدیده،
‫بترسی و فرار کنی.
‫ولی، الان دارم با روحت حرف می‌زنم،
‫و هنوز پیشتم، پس...
‫اگه الان این اتفاق میفتاد بهم زنگ می‌زدی؟
‫فوراً.
‫نمی‌خوام اینجا این کار رو بکنم.
‫وای.
‫اینجا چیزی نیست.
‫وایسیم یه نفس تازه کنیم؟
‫آره. میام پیشتون.
‫نیکول، نظرت چیه؟ ‫یه جای دیگه رو امتحان کنیم؟
‫من این رو ازت خواستم.
‫من این رو ازت...
‫درسته.
‫- چیزی می‌شنوی؟ ‫- بله.
‫نه، مشکلی نداره. باشه.
‫صبر کن. تو چرا اینجایی؟
‫- نمی‌تونی بری بیرون؟ ‫- نه، اون...
‫- درسته. ‫- نه، من...
‫- آره. ‫- اینطور...
‫خدای من، نه من...
‫نه، نه، نه، نه، ‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫ما قبلا کارها رو به روش تو انجام دادیم.
‫الان به روش من انجام میدیم، فهمیدی؟
‫نیکول؟
‫شنیدی؟
‫نیکول، تو بودی؟
‫من یه چیزی پیدا کردم.
‫اوه جدی؟ ‫خب، تو...
‫می‌دونی چه کاری رو نباید می‌کردم؟
‫من نباید اون پول کوفتی رو به مدی می‌دادم!
‫این باید بلیت مدی باشه، درسته؟
‫وای خدا. این رو یادمه.
‫دفعه‌ی آخری که دیدمش، ‫توی سالن مطالعه این دستش بود.
‫مدی؟ ‫الان چی گفت؟
‫تو از آقای اندرسون پول خواستی؟
‫نه.
‫درسته که یه چیزایی رو یادم نمیاد
‫ولی این رو یادمه.
‫خب، آخه اون فکر می‌کنه این کار رو کردی.
‫لعنتی، شاید به خاطر همین بوده ‫که اون کار رو کرده.
‫یعنی این رد پوتینشه؟
‫خب، انگار هست، نه؟
‫این ردپای مدیه؟
‫آره، مال خودشه.
‫- اون چیه؟ ‫- می‌دونم سخته.
‫تو خیلی واضح آقای هاید رو اونجا دیدی.
‫نه.
‫اون چه کوفتیه؟ اون چیه؟
‫یا خود خدا.
‫چرا باید معلم انگلیسی این مدرسه
‫این همه پول رو ‫توی کلاسش مخفی کرده باشه؟
‫نمی‌دونم مدی، ‫ولی حدس می‌زنم...
‫یه ربطی به مرگ تو داشته باشه.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از زهرا ترابی «