‫آنچه گذشت...
‫عمراً اگه بتونم پسوردش رو حدس بزنم.
‫خیلی خب، خودکارها رو میز.
‫خب کلیر، ملکه‌ی مراسم بازگشت شدن
‫برای تو چه معنایی داره؟
‫تنها بازگشتی که اینجا مهمه، بازگشت مدیه.
‫چه جالب، آخه از وقتی اومدم این مدرسه
‫ندیدم دو کلمه هم باهاش حرف بزنی.
‫کلیر میگه مراسم بازگشت براش مهم نیست،
‫بعدش هم جلوی دوربین واسه مدی گریه می‌کنه.
‫- می‌خوای سلفی بگیریم؟ ‫- اون گوشی رو از کجا آوردی؟
‫- قفلش باز بود؟ ‫- من پسورد همه رو بلدم.
‫سایمون، تاریخچه‌ی تماس‌هاش رو ببین.
‫شما با کلیر زیلمر تماس گرفتین.
‫یه لطفی بهم بکنید و پیام بدید، باشه؟
‫[اندرسون 5315]
‫زود باش.
‫آخه کجایی؟
‫لعنتی.
‫اه!
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از فائزه و زهرا «
‫سی و هشت.
‫- سی و نه. ‫- می‌شه دیگه برم؟
‫نه. یکی دیگه. چهل.
‫- خیلی خب، من رفتم. ‫- باشه، حتما.
‫خب، بعدی کیه؟
‫چارلی، می‌خوای اسب‌سواری کنی؟
‫اوه، خب.
‫این ریزپرخاشگری محسوب میشه؟
‫یا پرخاشگری به تمام معناست؟
‫نمی‌دونم معنی این حرفا چیه.
‫لحظات آخره، عزیزم.
‫ده ساعت تا بازی بازگشت به خانه مونده.
‫باید هیجان داشته باشیم.
‫هیجان داریم، والی.
‫بعضیامون دیدمون به هیجان اینه دیگه.
‫اگه هیجانمون از این بیشتر بشه، ‫توی کلاهم بالا میارم.
‫یا هم نمیارم.
‫پس هیجان رو بیشتر کنیم.
‫خیلی خب.
‫همه برای انجمن آماده‌سازی ‫ثبت نام کردن؟
‫هنوزم توی تزئینات و خوراکی‌ها کمک می‌خوایم.
‫مدی کجاست؟
‫اوه، شاید موقع اسب سواری رفته بیرون.
‫هیچکس نباید واسه خودش ول بچرخه، چارلی.
‫آره، راست میگه.
‫این بنر که خود به خود نقاشی نمیشه، خب؟
‫- من میرم پیداش کنم. ‫- نه.
‫من میرم. منو بیشتر دوست داره.
‫صبر کنید ببینم، اگه جفتتون برید،
‫پس کی بادکنک‌ها رو باد کنه؟
‫کی تاجِ اکلیلی من رو درست کنه؟
‫برای این که هیجانش رو یه کم ‫بیشتر کنم، اضافه‌ش‌ کردم.
‫خب، اینجوری... ‫باشه، شرمنده.
‫باشه، من می‌مونم...
‫و کمکت می‌کنم بادکنکات رو باد کنی.
‫هیچکس از اسب غمگین خوشش نمیاد.
‫آقای مارتین. نیازه من...
‫نه. نه، نه. مشکلی نیست.
‫کار زیاده و به کمک همه نیاز داریم.
‫مگه نه، راندا؟
‫حتما برات سواله، نه؟
‫این که چه قدر اکیپ کلیر ‫اون رو تحت تاثیر قرار میدن.
‫منظورت واسه آدم کشتنه؟
‫تعجب نکن. اونا فقط دنبال تایید اونن.
‫آره، اما واقعا فکر کردی ‫به خاطرش آدم می‌کشن؟
‫اونا بدون مشورت با کلیر...
‫حتی نمی‌دونن چی بپوشن.
‫درسته، اما مدی، ‫ما یه هفته‌ست داریم تعقیبش می‌کنیم.
‫هنوزم نمی‌دونیم چه ارتباطی با اندرسون داره.
‫اصلا تو چه جوری باهاش دوست بودی؟
‫ما همسایه بودیم.
‫خب، ساده بود.
‫بعدش چی؟ یه روزی به خاطر این کودن‌ها
‫ولت کرد؟
‫اینجوری هم نبود.
‫وای، نمی‌تونم پیداش کنم.
‫کجاست؟
‫خیلی وقت پیش بود.
‫چرا توی این خونه‌ی کوفتی
‫هیچی پیدا نمی‌شه؟
‫روز تعطیل مامان بود.
‫آخه این آشغال‌ها به درد کی می‌خورن؟
‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
‫فقط یه کم کمک می‌خوام!
‫من 12 سالم بود و نمی‌دونستم...
‫که کلیر هم تو خونه‌ش اوضاع بدی داشت.
‫مدی، لطفا.
‫مدی، زود باش. سریع.
‫مدی، بیا دیگه. دارم می‌بینمت.
‫مامان و باباش دعوا می‌کردن.
‫اون ترسیده بود ‫و نیاز داشت به یه جا پناه ببره.
‫نمی‌شه بیای تو.
‫باید برم.
‫چی؟
‫مدی. مدی، لطفا.
‫اما من نتونستم کمکش کنم.
‫فقط دیگه نمی‌تونم.
‫بعدش چی شد؟
‫یه سالی رفت پیش باباش زندگی کرد.
‫مامانش هم با اون مرد پولداره ازدواج کرد.
‫همونی که عکسش ‫روی نیمکت‌های ایستگاه اتوبوسه.
‫همون مشاور املاکیه.
‫وقتی هم که برای دبیرستان...
‫برگشت اسپلیت ریور...
‫دیگه نگاهمم نکرد.
‫انگار که اصلا وجود نداشتم.
‫بعد از اون باهم حرف نزدیم.
‫وای خدا، مدی.
‫نکنه هنوزم اون کینه رو داره؟
‫می‌تونم صدای گوینده‌ی ‫«دیتلاین» رو تصور کنم.
‫«زخم کودکی مجدداً سر باز کرد.
‫تنها چیزی که توانست ‫آن را التیام بخشد، انتقام بود.»
‫آدما این چیزها رو تو دلشون نگه می‌دارن.
‫شاید کلیر هم نگه داشته.
‫باشه، آره.
‫فقط کوله‌پشتیش بود؟
‫اوه، نه. نه. درک می‌کنم.
‫لطفا. خب...
‫آره، حتما.
‫ممنون.
‫کوله‌پشتی مدی رو پیدا کردن؟
‫کجا؟
‫خونه‌ی متروکه. کنار همون جا قدیمیه...
‫نبش خیابون دهم و «لشر».
‫اون خونه رو می‌شناسی؟
‫قبلا از کنارش رد شدم.
‫خب، همیشه به نظرم خالی میومد، اما...
‫خب، بابات فکر می‌کنه که یه نفر...
‫غیرقانونی اونجا مونده.
‫مدیه دیگه، نه؟
‫باید خودش باشه.
‫شاید می‌ترسه بیاد خونه.
‫وای.
‫یه عالمه کار دارم.
‫فقط می‌خوام بدونه
‫که همه چی یه جور دیگه می‌شه.
‫می‌خواید من کارهای گاراژ رو تموم کنم؟
‫- زنگ آزادم تا... ‫- نه، نه. نه. نه.
‫نه، به قدر کافی زحمت کشیدی.
‫تو برو مدرسه.
‫و... ازت ممنونم.
‫یه دقیقه وقت دارین؟
‫واسه تو دو دقیقه وقت دارم. چطوری ، کلیر؟
‫و چی کار می‌تونم برات بکنم؟
‫خب، والدینم می‌خوان بدونن که...
‫آقای اندرسون و پولی که دزدیده چی میشه؟
‫اوه، نباید به این راحتی...
‫این کلمات زشت رو به کار ببریم.
‫خب دزدیده دیگه. ندزدیده؟
‫من به والدینت اطمینان میدم ‫ که آقای اندرسون
‫مرخصی گرفته و پلیس اسپلیت ریور...
‫داره تحقیقات می‌کنه.
‫الان یه هفته گذشته.
‫هنوز به چیزی اعتراف نکرده؟
‫تنها بوده یا به این اشاره کرده...
‫که همدستی هم داشته؟
‫داره تحقیق می‌کنه.
‫مطمئنم یه دلیل منطقی داره.
‫بله، داره.
‫اون دزده.
‫و اگه پای پدر و مادرم...
‫به این رسوایی کشیده بشه، ‫ بدجوری عصبانی میشن.
‫و اون قطعا آخرین چکی خواهد بود...
‫که به این مدرسه دادن.
‫- وای، چه قشقرقی به پا می‌کنه. ‫- کلیر.
‫کلیر. کلیر.
‫ببخشید مزاحم شدم.
‫اما به هردوتون توی باشگاه نیاز داریم.
‫هنوزم واسه کارهای بنر والی کمک می‌خوان.
‫اوه، آره. درسته.
‫می‌خواستیم برگردیم اونجا.
‫فقط من... حواسم پرت شد.
‫- ببخشید، آخه قرص نعنایی دیدم. ‫- باشه.
‫چند ساعته که نیستید.
‫هنوزم توی این مدرسه کسایی هستن ‫که روتون حساب می‌کنن.
‫البته کسایی که مرده‌ن.
‫از کی تا حالا برات مهم شده؟
‫همه‌مون باید دست به کار بشیم، پنجه‌گربه‌ای.
‫ببخشید! به من چی گفت؟
‫آره.
‫گمونم احتمالا اسم یه گل باشه.
‫- باشه. ‫- آره.
‫راستی نامه‌ت به آمیلیا چی شد؟
‫خیلی خوب شده. آره، آره.
‫دارم دوازدهمین چرک‌نویسم رو می‌نویسم.
‫اونوقت الان بهم میگی؟
‫خب، خودمم تازه فهمیدم.
‫کی بهت گفته؟ زاویر.
‫سایمون، الان همه‌مون یه طرفیم.
‫توی کوله‌پشتی چی بود؟
‫مطمئنن مال مدیه؟ ‫سلاحی هم پیدا کردن؟
‫چرا سرم داد می‌زنی؟
‫زاویر دیگه چی به خوردت داده؟
‫از خودش بپرس.
‫- بهش گفتی؟ ‫- بهم گفت.
‫اونجا کجا هست؟
‫یه خونه‌ی متروکه توی «وایت اوک»
‫که می‌خوان خرابش کنن.
‫- کی؟ ‫- پدرخونده‌ی کلیر.
‫- کل اون خیابون مال اونه. ‫- معلومه که هست.
‫اما این که مالک اونجاست...
‫به این معنی نیست که دخلی بهش داره.
‫- خودت هم می‌دونی. ‫- آره. از کلیر دفاع کن.
‫- اون فرشته‌ست. ‫- منظورش این نبود.
‫سایمون میگه شاید کلیر ‫به این به اتفاقی که...
‫واسه مدی افتاده ربط داره که...
‫- آخه من یه چیزهایی می‌دونم. ‫- مثلا چی؟
‫یه هفته پیش فکر می‌کردی که من...
‫دخلی به این قضیه دارم، سایمون.
‫خب، شاید هنوزم همین فکرو می‌کنم.
‫- تو چه‌ت شده؟ ‫- تو چه‌ت شده؟
‫پسر افسرده و غمگین رو می‌بری «انجمن ترسناک»
‫و یه دفعه به همه‌ی حرفاش اعتماد می‌کنی؟
‫من اول به تو گفتم و گفتی نه.
‫چرا انقدر سعی داری منو دور کنی؟
‫اصلا به این فکر کردی که من...
‫آمادگیشو نداشتم دو تا دوست رو از دست بدم؟
‫نیکول، ببخشید.
‫نیکول، متاسفم.
‫نیکول.
‫[آفرین والی]
‫یعنی فقط منم که فکر می‌کنم چرا نمی‌شد...
‫تزئیناتی که توی مدرسه درست کردن رو بدزدیم،
‫به جای این که خودمون این کارهای ‫مزخرف رو انجام بدیم؟
‫خب، در اصل از مدرسه دزدی کردیم.
‫رنگ مال اتاق هنره.
‫و این کپسول هلیوم هم...
‫به لطف یه انجمنِ ‫بازگشت به خانه‌ی خیلی مشتاقه.
‫تازه...
‫یه جورهایی رسم هم هست.
‫راست میگه.
‫سالی یه بار مجبوریم که ‫ دوران اوج والی رو زنده کنیم.
‫حداقل من یه اوجی داشتم.
‫تو توی بازی بازگشت به خانه مردی؟
‫آره.
‫خانواده‌م هنوزم هر سال به خاطرم میان،
‫برای همین منم سعی می‌کنم به خاطرشون برم.
‫تو واسه بازی میای دیگه؟
‫آره، اما میام تا هلهله‌چی‌ها رو تماشا کنم.
‫گمونم منظورت یه هلهله‌چیِ بخصوصه.
‫ببخشید. می‌تونید کمکم کنید؟
‫کلاس خانوم فیلدز طبقه اوله یا...
‫مامان؟
‫ممنون.
‫آقای ساوث؟
‫تو اینجا چی کار می‌کنی؟
‫کلید کلاس آقای اندرسون رو می‌خواستم.
‫نمیشه. پلیسا بهمون گفتن قفل بمونه.
‫آره، اما دفترم اونجا مونده.
‫و باید برای یه آزمون بخونمش.
‫فقط یه ثانیه طول می‌کشه، آقای ساوث.
‫قول میدم هیچکس نفهمه.
‫من که می‌فهمم.
‫نه، متوجهم.
‫آخه اون دفتر مال دوستم بود،
‫و تنها چیزیه که ازش دارم.
‫آهان.
‫ده دقیقه وقت داری.
‫می‌دونید که کوله‌پشتیش رو پیدا کردن.
‫نمی‌دونستم. نه.
‫پس دلایل بیشتری پیدا شد تا مطمئن بشم...
‫که هر چی که نیازه رو داره.
‫- درسته؟ ‫- بله.
‫آخه اصلا دلم نمی‌خواد...
‫که غیبت دخترم...
‫روی فرصت‌های دانشگاه رفتنش تاثیر بذاره.
‫می‌دونید که داره واسه دانشگاهِ ‫نورث‌وسترن اقدام می‌کنه.
‫بله، می‌دونستم.
‫قبلا درموردش حرف می‌زدیم.
‫منم همونجا درس خوندم.
‫و به نظرم مدی واقعا اونجا موفق می‌شه.
‫وای.
‫نمی‌دونستم.
‫حالا واسه گرفتن باقی تکالیفش
‫کمک می‌خواستین یا...
‫نه. هر چی نیازه رو گرفتم.
‫شما آخرین نفری هستین که اومدم پیشش.
‫باشه.
‫می‌دونم که من...
‫زیاد توی این چیزها دخالت نکردم...
‫می‌دونم مادر نمونه‌ی سال نیستم.
‫نهایتا مادر نمونه‌ی هفته، یا چند روز باشم.
‫اما واقعا دلم می‌خواد به خاطر مدی عوض بشم.
‫نمی‌دونم منطقیه یا نه.
‫هست.
‫به نظرم عالیه.
‫باورت نمیشه.
‫چی شده؟
‫اون اینجا بود.
‫مامانم، الان اینجا بود.
‫پس گمونم این اتفاق بدیه.
‫اون...؟
‫نه.
‫اصلا نشئه نبود. همینش عجیبه.
‫اون کاملا رو به راه بود.
‫پس اتفاق خوبی بود؟
‫شاید.
‫مطمئن نیستم. فقط...
‫خیلی وقت بود که اینجوری ندیده بودمش.
‫دیگه تقریبا یادم رفته بود ‫که عادی بودن چه جوریه.
‫خب، می‌خوای یه چیز غیرعادی ببینی؟
‫یه نگاه به اینا بنداز.
‫این چیه؟
‫برگه‌های کلاس انگلیسی.
‫برگه‌های کلاس انگلیسی کلیر.
‫اون رو بخون.
‫«در کابوس‌شهرِ جورج اورول ‫هیچ چیز مقدس نیست،
‫حتی حریم شخصی خانه‌ی فرد.»
‫خب، این برگه‌‌ی «1984»اشه.
‫- خب که چی؟ ‫- حالا این رو بخون.
‫«در کابوس‌شهرِ جورج اورول ‫هیچ چیز مقدس نیست،
‫حتی حریم شخصی خانه‌ی فرد.»
‫سر درنمیارم.
‫این برگه‌ش برای «داغ ننگ»ـه.
‫«غرور و تعصب».
‫«سالار مگس‌ها».
‫«سپس هیچ‌کدام باقی نماندند».
‫«هملت». همه‌شون یکی‌ان.
‫اون امسال فقط یه کتاب خونده ‫اما واسه همه‌ش الف شده.
‫پس سوال اینه که چرا؟
‫خب، این مسئله‌ی مهمیه، مگه نه؟
‫آره، مهمه.
‫و احتمالا باید درموردش تحقیق کنیم،
‫اما الان نمی‌تونیم.
‫چی؟ چرا؟
‫سایمون، تو مامانم رو ندیدی.
‫اون خیلی...
‫این هر چی که باشه، اگه خبرش بپیچه...
‫یعنی هر چی که مامانم تصور کرده ‫دود میشه میره هوا.
‫می‌دونی چی میگم؟
‫شاید دیگه هیچ‌وقت درست نشه.
‫یعنی میگی بذاریم که کلیر...
‫از هر جریانی که هست قسر دربره؟
‫حتی از نقش داشتن توی مردنت؟
‫سایمون، اون کلیره دیگه.
‫بالاخره می‌تونه به یکی حق‌السکوت بده.
‫و به هر حال من دیگه مرده‌م.
‫اما شاید اگه دست نگه داریم...
‫مامانم بالاخره بتونه زندگی کنه.
‫- سلام. ‫- وای.
‫چرا جواب پیامام رو ندادی؟
‫کلیر، باید همین الان بری.
‫به پلیس‌ها چی گفتی؟
‫- برو خونه‌تون، کلیر. ‫- بگو.
‫باید بدونم چی گفتی.
‫حقیقت رو بهشون گفتم.
‫گفتم اون پول رو برداشتم ‫تا بدهی‌های بابام رو بدم.
‫شبی که مدی ناپدید شد هم اونجا بودم،
‫با پدرم.
‫حله؟
‫خوبه.
‫میشه برم؟
‫حرفی از من نزدی؟
‫می‌دونی چیه؟
‫یادم نمیاد.
‫[دبیرستان اسپلیت ریور ‫بندیت‌ها]
‫برو، برو، برو، برو.
‫[قهرمان ایالتی 2019]
‫آهای، یه کمکی می‌کنی؟
‫یا اصلا ولش کن.
‫با اجازه...
‫نمایش عروسکی‌ای چیزی نداری؟
‫نه. دیگه پُرِ پرم.
‫باید انرژیم رو برای اجرای بزرگ نگه دارم.
‫می‌دونی چی میگم؟
‫بگذریم، از تو چه خبر؟
‫چطوری؟
‫وای راستی. مامانت.
‫از اون چه خبر؟
‫خب، می‌دونی دیگه.
‫حس شادی و غم داشتم و عجیب بود. اما خوب بود.
‫واقعا؟
‫خب، پدر و مادر من...
‫تقریبا 40 ساله که واسه بازی‌هام میان.
‫اما هیچ‌وقت خوب نیست.
‫البته مگر این که برنده بشیم.
‫اون‌وقت خوبه.
‫بابای تو هم مثل طرفدارهای متعصب...
‫رفتار می‌کنه؟
‫مثلا به داورها فحش بده ‫و سر مربی‌ها داد بزنه؟
‫خب...
‫مامانم همیشه هلم می‌داد...
‫تا بهترینِ خودم باشم.
‫چه توی بازی، چه بیرون بازی.
‫-تو توی زمین بازی نمردی؟ ‫- چرا.
‫چرا، اونجا مردم.
‫دقیقا دم خط 5 یاردی بودم.
‫داشتم می‌دوییدم که...
‫صدای گردنم رو شنیدم...
‫بعدش همه جا تاریک شد، اما اصلا درد نداشت.
‫و بدتر از همه اینه که...
‫توی منطقه‌ی پایانی زمین نمردم.
‫می‌تونستم یه بار دیگه ‫بخاطر مامانم برنده بشم، می‌دونی چی میگم؟
‫باید برم نوبت منه.
‫میشه بعدا ببینمت؟
‫آره.
‫خیلی خب، وقت بازیه عزیزم.
‫یوهو!
‫آهای؟
‫هی!
‫خانوم‌ها و آقایان، ‫به ورزشگاه یادواره‌ی...
‫والی کلارک و شصت و هفتمین...
‫یالا پسرا!
‫بازی از بازی‌های سالانه‌ی ‫بازگشت به خانه خوش آمدید!
‫می‌بینی؟ زیاد هم بد نیست، هست؟
‫اگه کمک می‌کرد که نظرم رو عوض کنم،
‫می‌رفتم اونجا و به یکی تکل می‌زدم.
‫خیلی خب.
‫همینه. گمونم.
‫- یوهو! ‫- هی!
‫روز بازیه، عزیزم!
‫ایول بندیت‌ها، ایول!
‫کلیر، خدا رو شکر اینجایی.
‫دخترهای جِی‌وی دارن برنامه‌ی قبل از ‫شروع بازی رو خراب می‌کنن.
‫خیلی نگران بودم که به موقع نرسی...
‫- حالا که اومدم. ‫- تا سرشون داد بزنی.
‫خیلی خب، دیگه نگرانش نباش.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫ببین، پسر میشه یه کم بهم وقت بدی؟
‫تو چرا اینجایی؟
‫اومدم در مورد کوله‌پشتی مدی ‫از سندرا سوال بپرسم.
‫خب، می‌تونستی از خودم بپرسی.
‫الان رفته بودم به اون خونه... ‫همونجایی که پیداش کردن.
‫تو چی؟
‫چرا باید این کار رو کنی؟
‫چون من هم جواب سوال‌هام رو می‌خوام سایمون،
‫حالا هر چقدر باورش برات سخت باشه.
‫چیزی پیدا کردی؟
‫چیزی نه، کَسی.
‫جدی میگی؟
‫خیلی خب، کی بوده؟
‫صورتش رو ندیدم.
‫همون لحظه‌ای که من رو دید ‫از اونجا فرار کرد.
‫به نظرت کلیر بود؟
‫گفتنش سخته. شاید.
‫راستش، می‌تونه هر کسی باشه.
‫سایمون.
‫خوشحالم می‌بینمت.
‫سلام سندرا.
‫اومدی کمک کنی؟
‫تو چی کمک کنم دقیقا؟
‫من و نیکول می‌خوایم به سندرا کمک کنیم
‫تا اعلامیه‌ها رو توی بازی پخش کنیم.
‫اگه به اندازه‌ی کافی همه جا بچسبونیمش،
‫مدی ممکنه یکی رو ببینه و بدونه که ‫وقتشه بیاد خونه، درسته؟
‫خب، باید برگرده.
‫یالا.
‫بریم.
‫دوچرخه‌ات رو بذار پشت ماشین.
‫اون چش شده؟
‫چارلی کجاست؟
‫چرا کل روز سرش توی اون دفتره؟
‫چرا این اواخر حس می‌کنم ‫همه تمرکزشون رو از دست دادن؟
‫میشه به جای من حواست بهش باشه؟
‫انگار به تو اعتماد داره.
‫دوست ندارم از مسیرش منحرف بشه
‫و باعث بشه بقیه هم راهشون رو گم کنن.
‫این همه پیش رفتیم.
‫تو هم همینطور.
‫باشه.
‫- باشه؟ ‫- این کار رو می‌کنم.
‫ممنون.
‫برو بریم، اسپلیت ریور.
‫برو بترکون.
‫ممنون آقای آنسل.
‫عاشقتونم. ‫بوم.
‫بوم. یالا. ‫بوم، بوم، بوم.
‫وقت بازیه عزیزم.
‫- یوهو! ‫- یالا! خودتون رو تکون بدین!
‫هی.
‫اون خانومه رو می‌بینی؟
‫من سریع‌تر از تو می‌دوئم.
‫اون مامان منه.
‫هیچ بازی‌ای رو از دست نداده،
‫و همیشه یه صندلی خالی
‫کنار خودش نگه می‌داره..
‫واسه بابات نگه می‌داره؟
‫نه، اون از 15 سال قبل دیگه نیومد.
‫فکر کنم واسه منه.
‫برش گردونین.
‫دخترمه. گم شده.
‫هی، چطوره یه چندتا بهم بدی
‫تا توی محله‌مون بچسبونمش؟
‫اوه، ممنون.
‫کسی ازش خبری نشنیده؟
‫- آقای اندرسون رو میگم. ‫- نه.
‫نه، فکر کنم وکیل‌هاش بهش گفتن حرف نزنه.
‫فقط شنیدیم که پول رو برگردونده.
‫ممنون.
‫اون خیلی با مدی مهربون بود.
‫خب، گمونم درسته.
‫مردم همه چیز ازشون برمیاد.
‫خب، اگه اون پول رو ‫دزدیده باشه هم، سرزنشش نمی‌کنم.
‫این کشور حقوق کافی به معلم‌ها نمیده.
‫- ممنون. ‫- سلام خانوم فیلدز؟
‫سلام.
‫نتونستن آقای اندرسون رو به حرف بیارن؟
‫خب، اگه یه ربطی به مدی داشته باشه چی؟
‫مثلا شاید دلیل فرارش همین باشه.
‫می‌دونی، نیکول، ‫حل این مسئله کار ما نیست.
‫فقط باید منتظر بمونیم ‫تا ببینیم چی میشه.
‫در ضمن، ممکنه هیچوقت ‫حقیقت برملا نشه.
‫به خدا وقتی اونجوری داد زد،
‫یه لحظه حس کردم من رو اونجا می‌بینه.
‫- شاید هم می‌بینه. ‫- وااای!
‫حتی حرفش هم لرزه به تنم میندازه.
‫لطفا بگو که جفتش مال خودته.
‫جرئت داری دوستش نداشته باش.
‫می‌خوای در مورد چیزهایی که ‫بهت استرس میدن حرف بزنی؟
‫هات‌داگ به من استرس میده.
‫به خاطر طعم تندشه؟
‫مامان وقتایی که به یه مشکلی برمی‌خورد
‫بیشتر به نوشیدنی‌ای ‫که می‌خورد اهمیت می‌داد.
‫من هم این جور وقتا ‫به شامم خیلی اهمیت میدم.
‫و خب... ‫یه دختر 13 ساله چی بلد بود بپزه؟
‫ولی خیلی خلاق بودم.
‫با لوبیا درستش می‌کردم، ‫کسرول و املت هات‌داگ ازش درست می‌کردم.
‫حتی یه بار با کره‌ی بادوم زمینی ‫و ژله هم خوردمش.
‫- وای خدایا. ‫- آره.
‫اصلا خوب نیست.
‫من هیچی از مادرت نمی‌دونستم.
‫الان هم یه جورایی جز اوقات سخت حساب میشه.
‫ببخشید.
‫هر کسی از یه چیزی می‌ترسه.
‫خب، این هم به افتخار ماجرای مامانت، خب؟
‫جیرینگ.
‫می‌دونی، خیلی تحسین‌برانگیزه
‫که مامانت هنوز به چیزی که
‫دوست داری احترام میذاره.
‫خب راستش این ایده‌ی مامانم بود
‫که فوتبال بازی کنم.
‫ولی دوستش داری، نه؟
‫نه، دوست ندارم.
‫یعنی واسم مهم نبود.
‫خیلی توش خوبم.
‫ولی به خاطر اون بازی می‌کردم.
‫- هیچوقت بهش نگفتی؟ ‫- وای خدای من. اصلا.
‫اونجوری دلش می‌شکست.
‫والی، می‌دونی که دیگه لازم نیست
‫چیزی که دوست داره رو انجام بدی.
‫می‌تونی هر کاری که ‫خودت می‌خوای رو انجام بدی.
‫آره.
‫ولی نمی‌دونم چجوری انجامش بدم.
‫دیدنش برات سخته؟
‫داره آسون میشه.
‫مخصوصا حالا که 95 درصد مطمئنم ‫اون من رو نکشته.
‫ولی... یه جورایی عجیبه که ‫می‌بینم اعلامیه‌های من رو
‫داره پخش می‌کنه.
‫صبر کن ببینم.
‫این عکسیه که مامانم خیلی دوستش داشت.
‫زاویر این عکس رو از کجا آورده؟
‫این دخترمه.
‫اگه ترجیح بدم به خاطر اینکه مامانم ‫تو ترک بمونه
‫هیچوقت نفهمم چه اتفاقی برام افتاده
‫من رو چجور آدمی جلوه میده؟
‫خب، من رو چی میگی ‫ که هی برمی‌گردم به زمینی که
‫توش مُردم
‫و بازی‌ای که من رو کشته رو می‌بینم،
‫چون فکر می‌کنم اینجوری مامانم ‫ بهم افتخار می‌کنه؟
‫شاید اینکه مامانم امید داره
‫ممکنه یه روزی برگردم
‫واسه ادامه‌ دادنش کافی باشه.
‫ولی تو که قرار نیست این کار رو کنی.
‫تو که برنمی‌گردی.
‫شماره. ممنون.
‫من تموم کردم.
‫توی اون جعبه باز هم هست.
‫خب، شاید یادت رفته که چی گفتیم.
‫معلومه که یادم نرفته.
‫ولی من دارم گیر میفتم، ‫تو هم اگه حواست جمع نباشه
‫گیر میفتی.
‫خب، شاید بهتر بود قبل از اینکه
‫اون پول رو بدزدی بهش فکر می‌کردی.
‫پول پدر و مادر من.
‫من که هر کاری تو میگی رو می‌کنم، خب؟
‫گوش کن، نمی‌تونم ‫نمره‌ای زیر الف بگیرم، خب؟
‫خیلی مهمه.
‫پس به چیزهایی که گفتی عمل کن،
‫تا رازت حفظ بشه.
‫فهمیدی؟
‫شماها هم فیلمه رو گرفتین؟
‫آره، ‫چرا به ما فرستادنش؟
‫آره، ‫و کی فیلم گرفته؟
‫ایول بندیت‌ها، ایول!
‫[برو بریم!]
‫[استادیوم یادواره‌ی والی کلارک]
‫شماره‌ی 20 برو.
‫هی، حواست به شماره 12 باشه.
‫حواست به 12 باشه.
‫هی، والی، چی شده؟
‫مامان تو نباید این پایین باشی.
‫تو هم نباید روی این نیمکت بشینی.
‫بابا کجاست؟
‫اون بالاست و باهام موافقه، خب؟
‫خب، مامان، مربی می‌خواست یه کم ‫به زانوم استراحت بدم، واسه همین...
‫خب، می‌دونی ‫اینجور مواقع چی میگن؟
‫هر وقت مُردی ‫ می‌تونی تا دلت می‌خواد استراحت کنی.
‫می‌خوای من باهاش حرف بزنم؟
‫نه. ‫نه، با اون حرف نزن...
‫خیلی خب، می‌دونی مامان، ‫اون گفت که من رو...
‫بعدا من رو می‌بره تو زمین، ‫پس لازم نیست نگرانش باشی.
‫اگه بعدا بری، نمی‌تونی بورسیه رو ببری والی.
‫خب؟
‫خب، فکر کنم حق با مربیم باشه.
‫عزیزم، اگه همیشه حق با مربی‌ات بود،
‫حرفه‌ای‌ها رو مربی‌گری می‌کرد
‫نه دبیرستانی‌های نیمکت نشین رو.
‫- اون مربی منه. ‫- تو یه ستاره‌ای.
‫باید به حرفاش گوش بدم.
‫و اون هم باید تو رو بازی بده.
‫حالا هم میری پیشش
‫و بهش میگی که حالت خوبه، باشه؟
‫بهش بگو می‌خوای برگردی تو زمین. ‫من رو هم سربلند کن.
‫یالا، اهریمن‌ها.
‫یالا، اهریمن‌ها!
‫هی. هی.
‫باید با هم حرف بزنیم. همین الان.
‫هیس.
‫نگاه کن.
‫نمی‌تونم ‫نمره‌ای زیر الف بگیرم، خب؟
‫پس به چیزهایی که گفتی عمل کن،
‫تا رازت حفظ بشه.
‫اگه کلیر در مورد این ویدئو بدونه
‫و فکر کنه که تو این فیلم رو گرفتی، ‫ممکنه انگیزه‌ی قتلش باشه.
‫من ازش بهتر نیستم.
‫از کی بهتر نیستی؟
‫در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫نمی‌تونم با تسلیم شدن ‫از مادرم محافظت کنم.
‫خوب یا بد، ‫باید بدونه من برنمی‌گردم خونه.
‫می‌دونی، اون باید ادامه بده.
‫من هم همینطور.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫تو نمی‌دونستی قراره اینجوری بشه؟
‫معلومه که نه.
‫تنها چیزی که می‌دونم همون چیزاییه که سایمون
‫در مورد تماس تلفنی آقای اندرسون
‫و اون پول و اون تیکه‌ی گوشی بهمون گفت.
‫مطمئنی همیناست؟
‫یعنی چی نیکول؟
‫من فقط گوشی مدی رو گرفتم
‫تا اون پیام اشتباهی رو پاک کنم.
‫خب، حتما کلیر دزدیدتش،
‫و با یه خالی عوضش کرده.
‫شاید بهتره که اون فیلم رو ‫به بابام نشون بدم.
‫نه، نمی‌تونی این کار رو کنی.
‫ممکنه فکر کنه که ‫دوباره یه ربطی بهش داری،
‫ما هم وقت نداریم تو رو تبرئه کنیم.
‫زاویر.
‫فکر کنم واسه امشب دیگه بسه.
‫میشه بریم خونه؟
‫حالت خوبه؟
‫فکر کنم یه کم زیاده‌روی کردم.
‫باید....
‫فقط می‌خوام برم خونه...
‫همین حالا. ‫[سایمون: سریع بیا تو پارکینگ]
‫من می‌تونم ببرمت سندرا.
‫اشکالی نداره؟
‫من یه کاری رو باید انجام بدم.
‫- همه چیز مرتبه؟ ‫- آره.
‫من رو در جریان بذار. ‫اگه چیزی شد بهم پیام بده.
‫بیا.
‫هی، سایمون، چی شده؟
‫این فیلمه رو چیکار کنیم؟
‫خودت باید یه کاری کنی.
‫اعتماد کلیر رو به دست بیار ‫و بعد ببین قضیه چیه.
‫ولی چجوری باید این کار رو کنم؟
‫سایمون، بهش بگو ازش بخواد ‫باهاش بیاد مراسم
‫ازش بخواه باهات بیاد مراسم
‫شوخیت گرفته آره؟
‫اون دختر از من متنفره.
‫بعد از ناپدید شدن مدی، پسش زدم...
‫این کارم کفرش رو بالا آورد.
‫کلیر دوست نداره کاری باهام انجام بده.
‫ازش عذرخواهی کن. ‫بهش پیام بده.
‫ازش عذرخواهی کن.
‫بهش پیام بده.
‫چی بگم.
‫من بهت میگم.
‫امتحانش می‌کنم. ‫ولی فکر نکنم جواب بده.
‫- می‌دونم اذیتت کردم. ‫- می‌دونم اذیتت کردم.
‫حس می‌کنم ناراحتی، معذرت می‌خوام.
‫حس می‌کنم از دستم عصبانی‌ای، ‫حق هم داری.
‫حس می‌کنم ناراحتی، معذرت می‌خوام.
‫حس می‌کنم از دستم عصبانی‌ای و...
‫- حق هم داری. ‫- حق هم داری.
‫ای کاش می‌تونستم ‫این اتفاقات رو پاک کنم.
‫و اگه بتونم برات جبران کنم،
‫اصلا دریغ نمی‌کنم.
‫ای کاش می‌تونستم ‫این اتفاقات رو پاک کنم.
‫و اگه بتونم برات جبران کنم، ‫اصلا دریغ نمی‌کنم.
‫باشه، صبر کن. ‫خیلی تند تند میگی.
‫دلم برات تنگ شده.
‫می‌خوام باهات باشم.
‫باهام بیا مراسم
‫دلم برات تنگ شده.
‫می‌خوام باهات باشم.
‫باهام بیا مراسم
‫حالت خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫خب حالا چیکار کنم؟
‫بفرستش.
‫بریم! یالا!
‫مدی، هی.
‫سلام.
‫فقط می‌خواستم ازت تشکر کنم.
‫نمی‌دونم، فقط یه حسی مثل....
‫آزادی داری.
‫آره، آزادی.
‫می‌دونی، فکر نکنم قبلا کسی مثل تو رو
‫دیده باشم.
‫آره، خب من هم همینطور.
‫آره.
‫من هم تا حالا بازی فوتبال رو ‫از نزدیک ندیده بودم.
‫آره.
‫خب، من...
‫فکر نکنم تا حالا تونسته باشم ‫جوری که با تو حرف می‌زنم
‫با کسی حرف زده باشم.
‫آره.
‫امشب شب خوبی بود.
‫می‌خوای با من اجرا کنی؟
‫مثل دو تا دوست.
‫می‌تونی بگی نه، مدی.
‫می‌دونی، اولین بارته.
‫گفتم شاید بتونم... ‫به هر حال می‌تونی اونجا باشی.
‫حتما والی.
‫خب... ‫عالی شد.
‫خیلی خوبه.
‫پس توی مراسم می‌بینمت.
‫ایول.
‫خیلی خب.
‫هی.
‫می‌دونم ممکنه یه کم عجولانه باشه ‫ولی فکر کنم بدونم
‫کی اون فیلم رو گرفته.
‫وقتی بهم کلیدات رو دادی،
‫یه چیزی رو می‌خواستی
‫بهم بفهمونی؟
‫نمی‌فهمم چی میگی.
‫می‌خواستی یه چیزی رو پیدا کنم، آقای ساوث؟
‫سایمون، اگه حرفی داشته باشم، بهت میگم دیگه.
‫ولی امروز صبح که اومدم...
‫داشتی یه فیلم می‌دیدی ‫و ازم قایمش کردی.
‫و حالا به ما یه فیلمی فرستادن
‫که به نظرم ممکنه کار تو باشه.
‫سایمون، قایمش کردم
‫چون نمی‌خواستم اذیت بشی.
‫از وقتی که خون دوستت رو ‫روی اون دیوار پیدا کردن،
‫کلی آدم بیکار و علاف میان این پایین ‫تا اینجا رو ببینن.
‫کی فکرش رو می‌کرد من هم
‫یکی از جاذبه‌های گردشگری بشم؟
‫مجبور بودم همه چیز رو ‫واسه محدوده‌ی آموزشی مستند کنم.
‫مردم یه چیزهایی رو ‫روی دیوار می‌نوشتن که...
‫خیلی توهین‌آمیز بود.
‫تقصیر من بود.
‫خودت رو سرزنش نکن.
‫باشه؟
‫تقصیر تو نبود.
‫من تمیزش می‌کنم.
‫هنوز کمک می‌خوای؟
‫به نظرت مدی من رو می‌بخشه و برمی‌گرده خونه؟
‫به نظرم اگه نیت خوبی داشته باشیم
‫می‌تونیم بخشیده بشیم.
‫میشه بغلت کنم؟
‫حتما.
‫بهش نیاز داشتم.
‫کمکت می‌کنم وسایل رو بذاری تو ماشین.
‫نه، نه، خودم میذارم.
‫شما بشین توی ماشین.
‫چیزی نیست.
‫بیا.
‫سایمون.
‫چیزهای مهم‌تری داریم که نگرانشون باشیم.
‫میشه از آقای ساوث بپرسی
‫که این در به کجا می‌خوره؟
‫چطور نمی‌دونستم یه پناهگاه زیرزمینی داریم؟
‫آقای ساوث گفت که ‫از زمان جنگ سرد اینجاست.
‫و چند ده ساله که ازش استفاده نشده.
‫صبر کن ببینم.
‫ما اینجا می‌تونیم حرف بزنیم.
‫این یعنی یکی اینجا مُرده؟
‫آره. ولی کی؟
‫به نظرت این به کجا راه داره؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی گمونم کلیر جسدت رو
‫از اینجا برده بیرون.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از فائزه و زهرا «