‫قبل از جمع بندی امروز، ‫یه تکلیف بهت میدم.
‫- میشه مزاحمت بشم؟ ‫- اون چیه؟
‫چندتا نمونه‌ی سرگذشته ‫واسه اینکه الهام بگیری.
‫همه‌مون داریم سعی می‌کنیم ‫که از برزخ بگذریم.
‫ولی جنت تونست،
‫اون از سال 1960 اینجا بود.
‫ولی جایگزینش، داون هستش.
‫می‌دونم که به نظر میاد ‫من به دخترتون آسیب رسوندم ولی...
‫این اصلا حقیقت نداره.
‫- داون از برزخ گذشت. ‫- وقتی جنت رفت هم اینجوری شد؟
‫- کسی یادش میاد؟ ‫- نه.
‫- باید با مامانم حرف بزنم. ‫- چرا؟
‫ممکنه اون من رو کشته باشه.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از زهرا و فائزه «
‫[دبیرستان اسپلیت ریور]
‫کجا رو باید بگردم؟
‫میز آرایش رو بگرد.
‫اون همیشه وسایل‌هاش رو توی کمد قایم می‌کنه.
‫اگه اون پول رو برداشته باشه،
‫باید توی یکی از مخفیگاه‌های همیشگیش باشه.
‫اون سال به سال خلاقیتش کمتر میشه.
‫وقت‌هایی که چاره‌ای نداره، ‫از اتاق من هم استفاده می‌کنه.
‫پیداش کردی؟
‫چی رو؟
‫دفتر تاریخ رو.
‫واسه همین اومدی، آره؟
‫گفتی دفتر مدی رو لازم داری.
‫آره، درسته.
‫پیداش کردم.
‫باید برگردم مدرسه.
‫می‌دونم فکر نمی‌کردیم ‫همچین چیزی پیدا کنیم، ولی...
‫وقتی رفتم دنبالش این تو گردنم بود.
‫و وقتی اومدم اینجا دیگه تو گردنم نبود.
‫سایمون، اون نمی‌تونسته...
‫حتما یه دلیل کاملا منطقی
‫و بی‌ربط به قتلی پشت این قضیه هست.
‫بیارش اینجا.
‫وقت‌هایی که دروغ میگه همیشه متوجه میشم.
‫تمام حرف‌هاش رو می‌شناسم.
‫اگه بتونی بیاریش توی اتاقی که من باشم...
‫و باهاش حرف بزنی...
‫می‌تونیم بفهمیم که...
‫مامانم...
‫خیلی خب.
‫باشه، یه کاریش می‌کنم.
‫سایمون؟
‫دیروز گفتی چه بفهمیم قضیه چی بوده ‫و چه نفهمیم...
‫من باید از اینجا برم...
‫الان نگران اون نباش.
‫من خودخواه بودم.
‫تو هیچوقت خودخواه نیستی.
‫مدی، اگه کار اون بوده باشه...
‫مطمئنی که دوست داری بدونی؟
‫دیوونه شدی؟
‫این بدترین فکریه که میشه کرد.
‫می‌دونی، تو ذهنت تا آخر تصورش کن.
‫سلام کلانتر، من واسه پول ‫معلمم رو تهدید کردم
‫و شاید هم اتفاقی ‫واسه دوست صمیمیِ گمشده‌ام پاپوش دوخته باشم.
‫شما کسی رو دستگیر کردین ‫که امکان نداره اون رو دزدیده باشه،
‫چون وقتی داشتین ازش بازجویی می‌کردین،
‫تصمیم گرفتم حق‌السکوتی که ‫دزدیده بودم رو چال کنم،
‫پس میشه حرف من رو باور کنین؟
‫علاوه بر اینکه همه‌ی این حرف‌هات
‫به نظر باورنکردنی میاد، اگه...
‫اگه اعتراف کنیم بعدش چی میشه؟
‫ببین، می‌دونم بدجور گند زدیم.
‫ولی داریم در مورد آینده‌مون حرف می‌زنیم.
‫اون چی؟
‫[رزرو شده برای مستخدمین]
‫[این رو تمیز کن، قاتل!]
‫باید یه راه دیگه‌ای هم باشه، خب؟
‫اگه بدون مدرک بریم اعتراف کنیم،
‫کار تموم میشه.
‫و قاتل واقعی فرار می‌کنه.
‫- و نورها... ‫- آره.
‫- اون همیشه بهمون زل می‌زد. ‫- آره.
‫همون لحظه موهای تنمون هم سیخ شد.
‫- دیگه نورها چشمک نزدن. ‫- همزمان موهای تنمون سیخ شد.
‫- تو هم حسش کردی. ‫- شما هم اونجوری شدین؟
‫و اون صدا. ‫اون...
‫آخه... ‫همه‌مون اون صدا رو شنیدیم.
‫غیرممکنه که متوجه نشده باشین.
‫وقتی جنت رفت، ‫همچین اتفاقی نیفتاد.
‫یعنی چی رو از قلم انداختیم، آقای مارتین؟
‫خب، نه، من... ‫می‌دونم عجیب بوده
‫ولی شاید هیچ ربطی
‫بین اتفاقی که واسه جنت افتاد
‫و اتفاقی که واسه داون افتاد، نباشه.
‫شاید تجربه‌های کاملا متفاوتی باشه.
‫اون روزی که جنت رفت...
‫چیز عجیبی اتفاق افتاد؟
‫صدای عجیب یا یه نور عجیب؟
‫نه.
‫اون روزی که جنت رفت،
‫هیچ چیز عجیبی اتفاق نیفتاد.
‫مثل همیشه بود و یهویی غیبش زد.
‫نمی‌دونم چرا انقدر فرق داشته.
‫این اصلا با عقل جور درنمیاد.
‫بعد از این همه سال،
‫چطور می‌تونین بی‌اطلاع باشین؟
‫ببخشید چارلی. ‫فکر نکنم حرفت منصفانه باشه.
‫ولی اگه مرور گذشته چیز بدی نباشه چی؟
‫اگه کلید رفتن از اینجا باشه چی؟
‫چرا نباید حداقل امتحانش کنیم؟
‫چون اگه دائما بهش فکر کنیم دردناکه.
‫خب؟
‫اینکه هی مرورش کنیم.
‫چرا دردناکه؟
‫روزی که من مردم،
‫یه اشتباهی کرده بودم.
‫یک آن چشم از بچه‌ها برداشتم،
‫و یه اشتباه شد، ‫یه اشتباه مرگبار.
‫آتش‌سوزی شد.
‫تونستم شاگردام رو نجات بدم،
‫ولی نتونستم خودم رو نجات بدم.
‫اونجوری قهرمان نشدین؟
‫یا یه شهید؟
‫اینکه اصلا تقصیر شما نبوده
‫من معلم بودم.
‫باید بیشتر حواسم رو جمع می‌کردم.
‫باید می‌دونستم چه خبره.
‫تا اینکه دانش‌آموزهام با خاطره‌ی...
‫دیدن اون فاجعه زندگی کنن.
‫همینقدر بگم که من در حقشون کوتاهی کردم،
‫و نمی‌خوام در حق شما هم کوتاهی کنم.
‫من توی 60 سال گذشته ‫سعی کردم بهتون کمک کنم.
‫ممکنه برای اینجا بودن انتخاب نشده باشم،
‫ولی تمام سعیم رو کردم ‫تا این زمان به دردتون بخوره...
‫و سعی کردم براتون بهترش کنم.
‫راست میگه.
‫توی این چند سال ‫خیلی تلاش کرده که بهمون کمک کنه.
‫مثل دادگاه تمثیلی و نوشتن سرگذشت؟
‫می‌دونم اینکه جواب تمام سوال‌هاتون رو ‫نمی‌دونین، چقدر ناامیدتون می‌کنه.
‫ای کاش می‌تونستم بیشتر کمکتون کنم.
‫ولی این...
‫این یه چیز بی‌سابقه‌ست.
‫ای کاش جواب بیشتری براتون داشتم.
‫ولی ندارم.
‫خیلی عجیبه که داون،
‫مثل همیشه اینجا نیست، نه؟
‫همه ناراحتن و گیج شدن.
‫ولی تو باهاش حرف زدی،
‫دقیقا قبل از اینکه...
‫بهش گفتم بابت چیزهایی که
‫توی جلسه احضار دیده متاسفم،
‫گفتم متاسفم که ‫ اونا اونجوری باهات رفتار کردن،
‫تو لایق همچین رفتاری نبودی.
‫چون واقعا لایق اون رفتار نبود.
‫تقصیر اون نبود.
‫آره.
‫حتی ما هم باهاش زیاد خوب نبودیم.
‫گمونم بالاخره ‫چیزی که لازم بود بشنوه رو شنید.
‫اگه بفهمی ‫کسی که قرار بود ازت محافظت کنه،
‫همونی باشه که بهت آسیب زده، چیکار می‌کنی؟
‫مثلا کسی که تنها کارش ‫محافظت از تو بوده؟
‫توی این تجربه‌ی سخت، ‫این اولین باریه که...
‫از دونستن حقیقت می‌ترسم.
‫هی.
‫تنها کسی که بهم یاد داد ‫چجوری با ترس‌هام روبرو بشم،
‫تو بودی.
‫مصاحبه چطور پیش رفت؟
‫کدوم مصاحبه؟
‫مصاحبه‌ی دانشگاه نورث‌وسترن.
‫آهان، خوب بود.
‫فکر نکنم دیگه بخوام برم.
‫به نظرت مدی اگه بود چه فکری می‌کرد؟
‫هفته‌ی پیش فهمیدم که مدی...
‫واسه دریافت جایزه‌ی پاییزه‌ی انگلیسی ‫انتخاب شده.
‫می‌دونم وقت کمه، ولی گفتم
‫شاید بخوای از طرف مدی ‫اون جایزه رو بگیری.
‫ساعت 7 شروع میشه.
‫اگه دوست داشته باشی هم ‫می‌تونی چند کلمه حرف بزنی.
‫نه.
‫نه، مامان مدی باید اون جایزه رو بگیره.
‫باشه.
‫بهش خبر میدم.
‫فهمیدم.
‫کسی هست که مراقبش باشه؟
‫آره، فقط... ‫با من درمیون بذار.
‫باشه.
‫باز چی شده؟
‫در مورد آقای ساوث تماس گرفته بودن؟
‫چی می‌خوای زاویر؟
‫بیخیال بابا. امکان نداره که...
‫آقای ساوث ‫ربطی به ناپدید شدن مدی داشته باشه.
‫اون روزی که مدی گم شد ‫من با آقای ساوث بودم.
‫این رو هزار بار بهت گفتم.
‫خب، سرم شلوغه.
‫این هم می‌دونم که ‫نمی‌تونسته توی اون خونه‌ها باشه.
‫اون شخصی که اون روز توی اون خونه‌ای که
‫توش اهرم پیدا کردین بود، ‫از پنجره پرید بیرون.
‫آقای ساوث بدون زانوبند...
‫حتی یه قدم هم نمی‌تونه برداره.
‫چیه؟
‫پس الان اومدی اینجا
‫و داری اعتراف می‌کنی که...
‫اونجا بودی؟
‫حرکت شجاعانه‌ایه، زاویر،
‫که بیای توی دفتر من و این رو بهم بگی.
‫باید الان دستگیرت کنم.
‫آره، آره، بابا، ‫شاید بهتره که دستگیرم کنی.
‫یا اینکه کار کوفتی‌ات رو خوب انجام بدی
‫و مجرم اصلی رو دستگیر کنی!
‫کافیه.
‫کار دارم.
‫برو خونه، زاویر.
‫[خیابون کبک، پلاک 4916]
‫سلام.
‫این اواخر اوضاع عجیب شده.
‫نمی‌دونم، به نظرم ‫چند دهه قبل عجیب‌تر بوده.
‫خیلی خب، تو چت شده؟
‫چرا بیشتر سوال نمی‌پرسی؟
‫داون از برزخ گذشته.
‫خوش به حالش.
‫کمکی به من نمی‌کنه.
‫آره، خب. ‫اگه بکنه چی؟
‫ما اونجا بودیم.
‫داون دیروز توی جلسه یه چیزی پیدا کرد، خب؟
‫حتما به یه چیز خیلی بزرگی رسیده.
‫ما که رفتنش از اینجا رو ندیدیم.
‫آره ولی حسش کردیم.
‫درسته؟ ‫ببین اون تونست...
‫خاطراتش رو احضار کنه ‫و موفق شد.
‫میشه این مزخرفات رو بس کنی؟
‫ببین، سوال من اینه.
‫چرا اینجوری می‌کنی؟
‫تو خیلی عجله داشتی که از اینجا بگذری،
‫و حالا می‌خوای کوتاه بیای.
‫دیگه داری پات رو ‫از گلیمت درازتر می‌کنی، چارلی.
‫- بیخیال شو. ‫- تو نمی‌تونی جلوی من رو بگیری.
‫بیخیال شو دیگه چارلی!
‫راندا، می‌تونی با من حرف بزنی.
‫ما با هم دوستیم.
‫چرا؟
‫چون با همدیگه اینجا گیر افتادیم؟
‫واقع‌بین باش، بچه جون.
‫باشه.
‫زود رسیدیم؟
‫- هیچکس اینجا نیست. ‫- آره.
‫گفتم یه چند دقیقه ‫با همدیگه فکر کنیم
‫که توی مراسم چی بگی.
‫نه، من نمی‌خوام سخنرانی کنم.
‫اوه، چیز مهمی نیست.
‫گفتم شاید بخوای چند کلمه حرف بزنی.
‫می‌تونیم یه متن بنویسیم.
‫اینجوری لازم نیست چیزی رو ‫فی‌البداهه بگی.
‫بفرما.
‫کدوم یکی مال مدی بود؟
‫مدی کجا می‌نشست؟
‫خیلی خب.
‫گمونم بهتره که شروع کنیم.
‫اونجاست. آدرس اونجا بود.
‫صبر کن ببینم، آخرین ورود غیرقانونی، ‫یه چهارراه اون طرف‌تر نبود؟
‫آره.
‫هی، اون دره بازه؟
‫شاید پلیس‌ها اومدن.
‫به نظر میاد به زور وارد شدن.
‫باید بریم تو؟
‫آره، چون قبلا خیلی به نفعت شد.
‫به نکته‌ی خوبی اشاره کردی.
‫ببینین، من میگم ‫فقط بشینیم، نگاه کنیم و منتظر بمونیم.
‫اگه یه حرکت یا یه چیز غیرعادی دیدم،
‫اونوقت میریم جلوتر و یه نگاهی میندازیم.
‫باید اینجا رو تحت نظر بگیریم.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫اینکه چند ساعتی با شما توی ماشین باشم
‫دقیقا کاری بود که می‌خواستم ‫شب چهارشنبه‌ام انجامش بدم.
‫چیزی پیدا کردی؟
‫پسر، این کامپیوتر ‫وقتی اومدم اینجا هم قدیمی بود.
‫داون دیروز وقتی داشت گذشته‌ش رو مرور می‌کرد
‫یه چیزی پیدا کرد،
‫و حتما جنت هم همین کار رو کرده.
‫بنابراین شاید اگه ما هم ‫ گذشته‌شون رو بررسی کنیم،
‫بتونیم یه چیزی پیدا کنیم که ‫این قضیه رو توضیح بده.
‫تو چه سالی هستی؟
‫سال 1959.
‫دارم میرم عقب‌تر،
‫ولی اسم جنت رو هیچ جا نمی‌بینم.
‫اون سال 1960 مرده، درسته؟
‫آره. ‫من هم چیز قابل توجهی
‫توی پرونده‌ی دانش‌آموزی داون پیدا نکردم.
‫می‌دونی، من...
‫می‌دونم که زیاد باهاش صمیمی نبودیم،
‫ولی یه حس بدی دارم
‫که نتونستیم ازش خداحافظی کنیم.
‫نمی‌خوام واسه من هم ‫همچین اتفاقی بیفته.
‫دفعه‌ی پیش که نتونستم خداحافظی کنم.
‫نمی‌خوام یهو غیب بشم.
‫من هم همینطور.
‫این هم یه دلیل دیگه که چرا ‫باید بفهمیم قضیه چی بوده.
‫وای.
‫وای، صبر کن ببینم. ‫این خیلی عجیبه.
‫چیه؟ چی شده؟
‫خب...
‫«دبیرستان اسپلیت‌ریور
‫برای برنامه‌ی مقدماتی کشوری انتخاب شده
‫تا دانش‌آموزان و معلمان
‫از خطر حمله‌ی هسته‌ای در امان بمونن.»
‫- چی؟ ‫- «قراره یک پناهگاه زیرزمینی
‫زیر بخش شرقی ساختمان مدرسه ساخته بشه،
‫درست همانجایی که ساختمان، ‫در اثر آتش‌سوزیِ آزمایشگاه شیمی
‫در 14 ژانویه‌ی 1958، تخریب شده بود.»
‫وایسا ببینم، سال 1958.
‫- حتما آتش‌سوزی آقای مارتین رو میگه. ‫- آره.
‫اسمی ازش آورده شده؟
‫چیزی نمی‌بینم... اوه، چرا.
‫خب... ‫«مسئولین مشخص کردن که....
‫اون آتش‌سوزی اتفاقی بوده.
‫دو نفر در این آتش‌سوزی که در جریانِ
‫درس شیمی در آزمایشگاه ‫ اتفاق افتاده بود، کشته شدن.
‫معلم شیمی عزیز، آقای اورت مارتین،
‫- یکی از قربانیان این حادثه... ‫- وایسا ببینم، میگه دو نفر؟
‫آقای مارتین گفت که فقط خودش مُرده.
‫«یکی از دانش‌آموزان هم ‫توی آتش‌سوزی کشته شده...»
‫«دانش‌آموز کلاس دهم...»
‫چیه؟ چی شده؟
‫جنت همیلتون.
‫چرا هر دوشون بهمون دروغ گفتن؟
‫شاید بهتره با این شروع کنیم که
‫این جایزه چه معنایی برای مدی داشته.
‫فکر نکنم خوب باشه. ‫اون همیشه فکر می‌کرد
‫اینجور چیزها احمقانه‌ان.
‫خب، به نظرت اگه بود
‫موقع گرفتن جایزه چی می‌گفت؟
‫میگفت، «وقتی جایزه‌ی نقدی نداره،
‫چه فایده‌ای داره؟»
‫نذار از موضوع دور بشه.
‫بپرس از آخرین روز چی یادش میاد.
‫سندرا، از اون روزی که اومدی مدرسه
‫و دنبال مدی می‌گشتی، چی یادت میاد؟
‫چرا این رو می‌پرسی؟
‫واسه سخنرانی.
‫به نظرم اگه یه چیزِ مهم یادت بیاد...
‫می‌خواد جا بزنه.
‫من نباید این کار رو کنم.
‫می‌دونی چیه؟ ‫خودت جایزه رو بگیر
‫و بیارش خونه‌مون ‫یا واسه خودت نگهش دار.
‫واقعا واسم مهم نیست.
‫نمی‌خواستم ناراحتت کنم.
‫جدی؟ ‫من هم باور کردم.
‫نه، نباید همینجوری بره. ‫در مورد گردنبند ازش بپرس.
‫من نباید اینجا باشم.
‫سایمون، در مورد گردنبند ازش بپرس.
‫چرا گردنبند مدی دست توئه؟
‫می‌دونم که به پلیس‌ها گفتی ‫روزی که مدی گم شد...
‫اومدی مدرسه؛ ‫و می‌دونم هم که حقیقت داره.
‫خودم ماشینت رو دیدم.
‫ولی گفتی مدی رو ندیدی.
‫می‌دونم دروغه،
‫چون وقتی از سالن مطالعه رفت بیرون، ‫این تو گردنش بود.
‫اصلا اون روز چرا اومده بودی مدرسه؟
‫مدی بهم گفت که باید می‌رفتی
‫سر یه برنامه‌ای.
‫چرا برگشتی؟
‫سایمون.
‫پس امروز واسه همین اومدی خونه‌مون.
‫چرا دست توئه؟
‫داره یادم میاد.
‫مدز.
‫سلام عزیز دلم.
‫اون روز توی سالن پیداش کردم.
‫چرا دروغ گفت؟
‫چرا تو درمورد دیدنش دروغ گفتی؟
‫چون من...
‫از اتفاق اون روز خجالت می‌کشیدم.
‫اون من رو پیدا کرد و بعدش...
‫مامان، چی کار می‌کنی؟ واسه چی اینجایی؟
‫من نیازی ندارم توی کمپ باشم، خب؟
‫من پاکم. حالم عالیه.
‫اونجا بودنم فقط پول هدر دادن بود.
‫- مامان... ‫- گوش کن، می‌خوام...
‫یه چیز خیلی جالب بهت بگم.
‫مامان، نباید اینجا باشی.
‫- مدی، بس کن. ‫- مامان، باید برگردی.
‫- لطفا. ‫- فقط به حرفم گوش کن.
‫- باشه؟ ‫- مامان، صدات رو بیار پایین.
‫- بیا لطفا... ‫- مدی.
‫- منظورت چیه؟ ‫- اون مرده که توی ...
‫اون مرده که توی کمپ باهاش بودم، الکس،
‫گفت توی شمال کلبه‌های خیلی قشنگی هست.
‫و یه جای جدیده،
‫و قراره معامله‌ی خیلی خوبی بکنن.
‫منم یکی واسه‌ خودمون خریدم.
‫امکان نداره.
‫ما که پول نداریم.
‫مجبور شدیم قرض کنیم تا تو بری کمپ.
‫پول داریم.
‫ازت می‌خوام شلوغش نکنی،
‫اما من از پولی که موقع فوت بابات ‫کنار گذاشتیم، برداشتم.
‫اما این واسه خودمونه، واسه آینده‌مون.
‫تا بتونیم از نو شروع کنیم.
‫اون پس‌انداز دانشگاهم بود.
‫باشه، حالا یه کاریش می‌کنیم.
‫خب؟ کلی دانشگاه هست...
‫که خیلی گرون قیمت نیستن.
‫من می‌خوام برم دانشگاه شیکاگو.
‫مامان، ما درموردش حرف زده بودیم.
‫اصلا چرا می‌خوای این کارو بکنی؟
‫اونجا خیلی دوره.
‫چون دلم نمی‌خواد پیش تو بمونم.
‫همین الان باید درستش کنیم.
‫من بهش زنگ می‌زنم.
‫الان واقعا کارت زشته،
‫و داری این لحظه‌ی قشنگ رو خراب می‌کنی.
‫فقط اطلاعاتش رو بهم بده.
‫من حلش می‌کنم. پسش می‌گیرم.
‫خب نمی‌تونی پسش بگیری.
‫امروز صبح بهش چک تضمینی دادم.
‫فقط باید قبول کنی
‫و بدونی که من بزرگترتم!
‫جدی؟
‫بزرگترها باید مراقب همه چی باشن.
‫باید مسئول زندگیشون باشن،
‫مسئول بچه‌هاشون.
‫از وقتی بابا مرده هیچکس مراقبم نبوده.
‫تو حتی نمی‌تونی مراقب خودت باشی، مامان.
‫اون پول...
‫اون پولی بود که بابا واسه من گذاشته بود.
‫واسه تو نبود که خرج کنی.
‫انگار هر روز صبح بیدار میشی...
‫و یه راه جدید ‫واسه آسیب زدن به من پیدا می‌کنی.
‫هر روز باید به دوستام دروغ بگم.
‫باید تظاهر کنم که همه چی خوبه.
‫من خیلی وقت و انرژی ‫صرف این می‌کنم که فقط...
‫وضعیت خرابت رو قایم کنم.
‫می‌خوای یه زندگی دوباره داشته باشی؟
‫من خیلی تلاش کردم...
‫که فقط دووم بیارم، مامان.
‫اگه می‌خوای هر چی که ‫ بابا بهم داده رو ازم بگیری،
‫بگیر.
‫اینم بگیر.
‫می‌تونی گرو بذاریش، ‫احتمالا 40 دلار بابتش بهت بدن.
‫واسه خودت یه ‫پادریِ «خوش آمدید» کوفتی بخر.
‫مدی.
‫بس کن.
‫- مدی... ‫- فقط برو.
‫ولم کن.
‫منم همونجا ولش کردم.
‫رفتم خونه.
‫راست میگه.
‫من هیچ‌وقت نمی‌خواستم مادر بدی باشم.
‫اما بودم.
‫ئه، پس اینجایید.
‫می‌خوایم شروع کنیم.
‫شروع کنید.
‫من یه دقیقه دیگه میام.
‫اون روحیه‌ی منو نابود کرد.
‫اما منو نکشته.
‫پس کی کشته؟
‫سایمون، بهم زنگ بزن.
‫یه محض این که پیامم رو دیدی بهم زنگ بزن.
‫میشه لطفا یواش‌تر نفس بکشی؟
‫- ببخشید؟ ‫- می‌دونی چیه؟
‫- ولش کن. ‫- خدای من.
‫مشکلت با من چیه؟
‫دیگه نفس هم نباید بکشم؟
‫- بچه‌ها. ‫- برای شروع،
‫شاید به خاطر اینه که تو رفتی...
‫سراغ دوستِ دوست صمیمیم.
‫- نیکول. ‫- تو تهدیدم کردی.
‫- تو هم یکی رو تهدید کردی. ‫- عالیه. عالیه.
‫دیدین؟ به این میگن نقطه اشتراک.
‫جفتتون اخیرا یکی رو تهدید کردین.
‫- نه که خودت خیلی پاکی. ‫- نباید نقش تو رو...
‫توی این ماجرا یادمون بره،
‫خیلی ممنون.
‫ببینید، الان خیلی وقته ‫که دیگه راه برگشتی نداریم.
‫هر سه‌تامون گند زدیم،
‫و همه‌مون مدیون مدی هستیم.
‫اینجوری می‌تونیم براش جبران کنیم.
‫دیگه دست رو دست گذاشتن بسه. من میرم تو.
‫منم
‫صبر کنید، منم میام.
‫نه. تو توی ماشین بمون.
‫شاید نیاز شد فرار کنیم.
‫پسر انگار چندین ساله...
‫که کسی نیومده اینجا.
‫متوجهم.
‫توی متن نوشته بود که اینجا بعد آتیش‌سوزی
‫توی همون جایی ساخته شده که بخش علمی بود.
‫صبر کن.
‫ظاهرا یکی به این دست زده.
‫- چی؟ ‫- به نظر میاد که این...
‫انگار جابه‌جا شده.
‫اینا دیگه چی‌ان؟
‫وای. این شبیهِ....
‫فیلم اکشن «مهاجمان صندوق گمشده»ـست.
‫اینا... اینا دیگه چی‌‌ان؟
‫اعلامیه فوتن.
‫«سوژه علائم پارانویا و از دست دادن حافظه ‫ از خود نشان می‌دهد.»
‫«معلوم نیست که سوژه ‫از علت مرگ خبردار باشد.»
‫«نیازمند مطالعات بیشتر.»
‫این دست‌خط آقای مارتین نیست؟
‫از گروه چهارنفره‌ی نوازندگان متشکرم.
‫جایزه‌ی بخش انگلیسی ‫به مدیسون نیرز تقدیم میشه.
‫امشب مادرش اینجاست...
‫تا از طرف ایشون هدیه‌ش رو دریافت کنه.
‫سلام. من سندرام.
‫خب...
‫جالبه که در واقع این اولین باریه...
‫که به عمرم اومدم سالن ورزشی اینجا.
‫مدی زیاد تو مدرسه فعالیت نداشت.
‫و هر دفعه که به خاطر نمراتش...
‫یا هر چی تشویق می‌شد،
‫دلش نمی‌خواست من بیام.
‫من... می‌دونم...
‫که به نظر می‌رسید سخت میشد مدی رو شناخت.
‫و احتمالا این تقصیر من باشه.
‫اما... امیدوارم همه‌تون بدونید...
‫که حتی اگه خوب نمی‌شناختینش،
‫و با این که شاید اینطور به نظر نمی‌رسید،
‫اما اون خیلی خیلی به همه چی...
‫اهمیت می‌داد...
‫به دوستاش،
‫به دانشگاه رفتن،
‫به من.
‫اون مراقبم بود...
‫احتمالا بیشتر از اونقدری که باید می‌بود.
‫پس فقط امیدوارم...
‫که همه‌ی شما بدونید،
‫که حتی اگه باهاش صمیمی نبودین،
‫اگه مدی بود، هواتون رو داشت.
‫اگه نیاز داشتین کمکتون می‌کرد،
‫چون اون همچین آدمی بود.
‫اون واقعا خیلی بی‌نظیر بود.
‫و فقط ای کاش یه نفر بود...
‫که هواش رو داشته باشه.
‫کاش من...
‫کاش من کنارش بودم.
‫ببخشید. ممنونم.
‫بازم ممنونم، خانوم نیرز.
‫چطوره که...
‫یه بار دیگه گروه نوازندگان رو تشویق کنیم؟
‫دانش‌آموزان سال دوم و سوم،
‫و سال آخری که امسال برنده‌ی جایزه شدن،
‫تشریف بیارن و جایزه‌شون رو دریافت کنن.
‫می‌دونی، شاید به نظر نرسه،
‫اما تو خوش‌شانسی، مدی.
‫خوش‌شانسی که این کارو برات انجام دادن...
‫این خداحافظی رو.
‫نمی‌دونم اصلا معنایی داشته باشه یا نه.
‫اما شاید مامانم آمادگیش رو داره ‫که خداحافظی کنه،
‫شاید منم بتونم.
‫فکر کنم آماده‌م تا سرگذشتم رو بنویسم.
‫بیاید.
‫می‌خوام محض اطلاعتون بگم...
‫که انگار بدترین کابوسم به واقعیت تبدیل شده.
‫آره. اما من اینجام.
‫هواتو دارم.
‫فقط دور و برو نگاه کن ‫ ببین چیزی پیدا می‌کنی...
‫لباس، غذا، یا چیزهایی که اگه کسی...
‫دزدکی اومده باشه اینجا، جا گذاشته باشه.
‫باشه.
‫هنوز چیزی پیدا نکردی؟
‫ببخشید.
‫فکر کنم اگه جدا بشیم
‫سریع‌تر تموم شه.
‫چی؟
‫چی...
‫فکر خیلی خوبیه. موافقم.
‫چی؟
‫- نیکول. ‫- چیه؟
‫- یکی اینجاست. ‫- چی؟
‫- من دیدم یکی اومد تو. ‫- چی؟
‫اینجا جامون امنه.
‫زاویر!
‫زاویر؟
‫هی! آهای!
‫بچه‌ها، زود باشید!
‫- چی... ‫- زاویر!
‫آهای!
‫آهای، صبر کن!
‫زاویر!
‫نیکول، بیا کمک!
‫زاویر!
‫کمک!
‫زنگ بزن اورژانس.
‫«لحظات نهایی...
‫منبعی از ناامیدی بزرگی در سوژه هستند.»
‫«فرضیه: بازسازی آسیب نهایی
‫تا بیشترین حد ممکن، ‫ممکن است آن را نامعتبرتر کرده
‫و نقطه‌ی دسترسی ایجاد کند.»
‫نمی‌فهمم...
‫چارلی...
‫این همون بازی‌ایه که توش مردم.
‫آقای مارتین داشته ازمون مستندسازی می‌کرده،
‫از مرگمون هم مستندسازی می‌کرده.
‫چی؟
‫ببین، این یه خبر دیگه درمورد آتیش‌سوزیه.
‫«پس از این که دانش‌آموزان بازمانده گفتند
‫که معلم سابق، آقای اِوِرِت مارتین ‫آتش‌سوزی را آغاز کرده،
‫والدین عزادار دانش‌آموز سال دومی ‫اسپلیت ریور،
‫یعنی جنت همیلتون، خواستار این شدند
‫که مدیریت مسئولیت مرگ دخترشان را بپذیرد.»
‫اینجا نوشته که آقای مارتین ‫آتیش‌سوزی‌ رو راه انداخته،
‫ولی اون بهمون گفت ‫تقصیر یکی از دانش‌آموزها بوده.
‫چارلی... توی هیچکدوم اینا ‫به جنت اشاره‌ هم نشده.
‫وای، خدا رو شکر، زاویر.
‫آمبولانس تو راهه، خب؟
‫دیدینش؟
‫مرده رو دیدین؟
‫کجات درد می‌کنه؟
‫زاویر. زاویر، منو ببین.
‫بذار چشمات رو ببینم.
‫درد می‌کنه؟ درد می‌کنه؟
‫یعنی چی؟
‫زاویر، سرت.
‫لعنتی.
‫زاویر! خدای من.
‫نه، نه، نه، نه. هی.
‫- زاویر! زاویر! ‫- هی، هی.
‫باید باهاش رودر رو کنیم.
‫باید برامون توضیح بده.
‫شماها اینجا چی کار می‌کنین؟
‫بهتون گفتم بیخیالش شین.
‫تو... تو خبر داشتی؟
‫تو می‌دونستی داره از ما ‫به عنوان سوژه‌ی آزمایش استفاده می‌‌کنه
‫و هیچ‌وقت واقعا کمکمون نمی‌کرده. تو...
‫تو می‌دونستی.
‫ببینید، وقتی مدی اومد اینجا ‫ و جریانای دوستش...
‫توی اون دنیا به وجود اومد، من...
‫یه جورایی شک کردم.
‫واسه همین تعقیبش کردم.
‫مرسی.
‫اون...
‫توپِ بازیته؟
‫آره.
‫و نامه‌ی من به امیلیو؟
‫خودشه.
‫که دقیقا کنار نامه‌ی پذیرشم از برکلیه.
‫اون همه‌ی چیزهایی که موقع مرگمون
‫پیشمون بوده رو جمع کرده.
‫الان بالا میارم.
‫مطمئنیم کار اونه؟
‫کی به جز اون همه چی رو درموردمون می‌دونه؟
‫کیه که ده‌ها ساله کنارش نشستیم ‫و از همه چیزمون براش گفتیم؟
‫به جز اون کی یه ارتباط عمیق مخفی
‫با اون پناهگاه زیرزمینی مسخره داره؟
‫من قبلا گول همچین کسی رو خوردم
‫و دیگه نمی‌ذارم واسه همه‌مون تکرار بشه.
‫خدای من.
‫- قفله. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫ریست میشه.
‫چرا ریست نشد؟
‫من دریچه رو چک می‌کنم.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫باید باهات حرف بزنم.
‫باشه. اول من باید یه چیزی بگم.
‫اوایل که اومده بودم اینجا، ‫ازم خواستن سرگذشتم رو بنویسم...
‫تا کمکم کنه قضیه رو پشت سر بذارم.
‫و بالاخره امشب تونستم بنویسمش.
‫و می‌خوام واسه‌ت بخونمش.
‫من به دنیا اومدم.
‫همه چی واقعا سخت بود.
‫ولی سایمون رو داشتم.
‫می‌دونم چرا باهم ارتباط داریم،
‫چرا تو تنها کسی هستی که می‌تونه ‫من رو ببینه و صدام رو بشنوه.
‫چون تو تنها کسی هستی که هیچوقت
‫چیزی ازم نخواستی.
‫هیچ‌وقت بیشتر از چیزی که دادی نگرفتی.
‫تو تنها کسی هستی که می‌تونم روش حساب کنم،
‫و تنها کسی هستی که بهش اعتماد دارم،
‫و تنها کسی هستی ‫که همیشه بی‌قید و شرط دوستم داشتی.
‫و می‌خوام بدونی که منم دوستت دارم، سایمون،
‫فراتر از ارتباط توی مدرسه،
‫فراتر از خانواده،
‫فراتر از مرگ و زندگی.
‫خب هیچکسی از زندگی جون سالم به در نمی‌بره.
‫اما... واقعا ممنونم...
‫که توی این مسیر تنها نبودم.
‫یه چیزی بگو.
‫کاش اینطور بود.
‫یعنی چی؟
‫این همون آدمیه که...
‫دزدکی رفت خونه‌ی مردم کل شهر.
‫همونیه که امشب به زاویر حمله کرد.
‫مطمئن نیستم...
‫که این حقیقت داشته باشه، مدی.
‫شاید تو فقط یه مکانیسم مقابله‌ای هستی...
‫که ایجادش کردم تا از دردِ...
‫تا از دردِ از دست دادنت فرار کنم.
‫اما تو زنده‌ای،
‫و من دیوونه شدم.
‫نه.
‫سایمون، این حقیقت داره. این منم.
‫سایمون.
‫نه، سایمون.
‫سایمون، من واقعیم.
‫- پسر من اونجاست. ‫- خب باهامون بیاید.
‫- بیاید تو. ‫- وضعش بده؟
‫زاویر؟
‫[آمبولانس پاین کانتی]
‫لطفا، سایمون.
‫می‌دونم نمی‌تونم توضیح بدم ‫که این جریان چیه، سایمون،
‫اما من اینجام، سایمون!
‫تو دیوونه نشدی!
‫سایمون!
‫لطفا، یکی کمک کنه!
‫کمک!
‫لطفا یکی کمکم کنه.
‫کمک!
‫لطفا!
‫من باید بدونم دقیقا چه اتفاقی افتاده.
‫چه حسی داشتی؟ باید بهم بگی.
‫تو باید...
‫تکون نخور، جنت!
‫نه! نه!
‫کمک!
‫لطفا یکی کمک کنه!
‫چارلی؟
‫من اینجام.
‫مدی!
‫دارم سعی می‌کنم درو باز کنم.
‫مدی، دریچه پشتی هم قفل شده.
‫- نمی‌تونیم تکونش بدیم. ‫- مدی، مراقب باش!
‫لطفا! نباید بهش اعتماد کنی!
‫به کی؟
‫25.
‫پول خرد رو ترجیح میدیم.
‫برای خرید بلیت یه اسم می‌خوایم.
‫جنت.
‫مدی.
‫[گمشده، مدی نیرز]
‫[دیترویت]
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از زهرا و فائزه «