‫آنچه گذشت...
‫بیدار شو!
‫اون به پلیس‌ گفته مدی بوده.
‫کلیر آماده‌ست بره پیش پلیس.
‫لوش بده.
‫نقشه‌ی مرگ‌و‌میره.
‫[جنت همیلتون ‫دختر، خواهر و نوه‌‌ای عزیز]
‫اسمش جنت همیلتونه.
‫اون دلیل اینجا بودن منه. ‫بهت نیاز دارم.
‫جسمم کدوم گوریه؟
‫تو فقط بهم بگو چه جوری می‌تونم کمک کنم.
‫جنت چقدر این پایین بوده؟
‫وایمیستی؟
‫[جنت همیلتون]
‫اینو از کجا آوردی؟
‫جنت، ازت سوال پرسیدما.
‫اینو از کجا آوردی؟
‫محض رضای خدا جو، اون تازه بیدار شده.
‫دختر بیچاره انقدر درس خونده...
‫- که خوابش برده بود... ‫- مامان، لطفاً!
‫یه هدیه از طرف اون معلم شیمیه؟
‫جنت؟
‫اونم همین دانشگاه می‌رفت؟
‫چیزه...
‫- دانشگاه شیکاگوئه ‫- نشنیدم چی گفتی
‫آقای مارتین دانشگاه شیکاگو رفته
‫اون کاتالوگ مالِ...
‫اون داره تشویقت می‌کنه همین دانشگاه بری؟
‫اونجا یه برنامه‌ی تحصیلی سطح بالا ‫ برای مهندسی شیمی داره.
‫شاید برادرت بتونه وقتی موقعش رسید...
‫ازش بهره ببره.
‫چرا؟
‫دیل حتی علاقه‌ای بهش نداره...
‫توی این خانواده فقط یه نفر هست...
‫که باید دانشگاه بره، جنت.
‫به صلاحته که...
‫اون مغز بیش‌فعالت رو ‫برای یه چیز به‌دردبخور خرج کنی.
‫مثل پیدا کردن شوهر، ‫یه نفر که ازت مراقبت کنه.
‫و تو می‌تونی با به دنیا آوردنِ ‫ کلی بچه‌‌ی سالم...
‫توی خونه‌ش، ازش قدردانی کنی.
‫یا شایدم خودم بتونم از خودم مراقبت کنم...
‫و یه خونه پر از بچه نخوام.
‫ما توی این خانواده‌ی باایمان...
‫با ادب و احترام صحبت می‌کنیم، دختر خانم.
‫حالا هم می‌تونی اونو جمعش کنی...
‫تا کسی صدمه نبینه.
‫« ترجمه از: فائزه شاهمرادی و زهرا ترابی»
‫راندا.
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- فکر کنم این منم.
‫چی؟
‫زاویه فکش رو ببینید.
‫انگشت کوچیکه‌ش هم کجه.
‫آقای مارتین توی این دفتر نوشته...
‫که من این گوشه‌ی طبقه‌ی دوم رو تسخیر کردم.
‫آره ولی نه به معنای واقعی کلمه.
‫اوه نه، گمونم واقعاً گفته.
‫مگه استخون‌های تو مدفون نشدن؟
‫من چه بدونم؟ اونجا نبودم که.
‫ممکنه مامانم جسدمو اهدا کرده باشه...
‫چی میگی راندا؟ خدای من!
‫مسئله تو نیستی. ما داریم به مدی ‫کمک می‌کنیم، خب؟
‫نکنه بین ما فقط اونه...
‫که از جسمش جدا شده؟
‫حداقل مال تو اون بیرون...
‫اره حموم آفتاب یا ماساژ پا می‌گیره.
‫الان این حرف باید حالمو بهتر کنه؟
‫بقیه‌ی ما موش‌های آزمایشگاهی...
‫چیزی به جز نوشته‌های رمزیِ ‫یه معلم شیمی بدجنس نداریم.
‫آره، همونی که دور از چشم ما ‫باهاش اطلاعات رد و بدل می‌کردی.
‫چیز دیگه‌ای هست که یادت رفته بهمون بگی؟
‫خیلی خب بچه‌ها، می‌شه لطفاً ‫دعوا رو تمومش کنید و این انرژی رو...
‫برای پیدا کردن جنت بذارین؟
‫آره یا حداقل آقای مارتین.
‫- اون توی این ساختمون نیست. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫چون عمر من از یه «ام‌اند‌ام» آبی ‫بیشتره، موس.
‫اسمش رو بذار شهود ولی من کاملاً حسش می‌کنم.
‫باشه اصلاً بامزه نیستی. ‫بعدشم من یه فکری دارم.
‫پس جمع شین افراد.
‫خیلی خب...
‫اینه. این مدرسه‌ی ماست.
‫آقای مارتین، کاری که قراره بکنیم...
‫اینه که پراکنده بشیم،
‫ و بدون محافظت بریم یه طرف.
‫و همه میایم داخل.
‫چارلی، تو میری عقب،
‫و از عقب میری داخل.
‫من الکی...
‫تو چیزی متوجه می‌شی؟
‫اصلاً، اما لپات گل انداخته.
‫دارم گیجتون می‌کنم.
‫در اصل این خط بازی ماست ‫اما سر و ته فرضش کنید.
‫- خیلی خب والی؟ ‫- بله؟
‫شاید بهتره بریم سراغ یه دستور کار دیگه،
‫چون الان سه روزه که پناهگاه ضداتمی رو
‫ زیر و رو کردیم،
‫و هنوز هیچ اثری از آقای مارتین یا جنت نیست.
‫می‌دونم اما گفتم شاید اگه ‫یادداشت‌های مجزایی که...
‫درمورد هرکدوممون نگه داشته رو بررسی کنیم...
‫این کارو کردیم بعد تو هنوز فکر می‌کنی...
‫که اشاره کردن بهت با عنوانِ ‫سگ گله‌ی فداکار...
‫- چیز خوبیه. ‫- خب، اگه آقای مارتین...
‫رفته. آقای مارتین رفته. رفته.
‫باشه؟ احتمالاً پریده اونور حصاری چیزی.
‫اگه جنت می‌تونست بره تو جسم مدی،
‫از کجا معلوم دکتر فرانکنشتاینش ‫ چی کارا می‌تونسته بکنه.
‫- دکتر فرانکنشتاین کیه؟ ‫- وای خدای بزرگ
‫تقریباً تمومه.
‫- می‌خواید ما بریم؟ ‫- نه نیازی نیست.
‫حالت چطوره؟ می‌تونی بری خونه.
‫پدرت باید به زودی برسه اینجا.
‫بهبودیت چشمگیر بوده.
‫راست می‌گه.
‫- ما آخر هفته... ‫- دعا می‌کردیم...
‫حتی یه کارت دعا روی چراغت چسبوندم.
‫خب، حتماً سنت رافائل کمک کرده،
‫چون جوون خوش‌شانسی هستی.
‫سلام داداش.
‫خبر خوب رو شنیدم.
‫ساعت ۱۰ صبح رسماً مرخصی.
‫چرا نمی‌خواستی با من بیای؟
‫یه کارهایی داشتم که باید بهشون می‌رسیدم.
‫مثلاً چی؟ بری سراغ پلیس؟
‫حالا اگه رفته باشه چی می‌شه؟
‫بالاخره همه‌مون باید بریم.
‫- چرا پلیس؟ ‫- معلومه که از نظر تو...
‫این فکر خوبیه.
‫اصلاً چطوره شما دو تا باهم برید اونجا؟
‫چه اهمیتی داره اگه گند بزنین ‫به آینده‌ی مدی؟
‫این چه ربطی به مدی داره؟
‫اونا می‌خوان پلیس‌ها بدونن که مدی ‫ماشینت رو دزدیده...
‫و هیچ‌وقت برنمی‌گرده.
‫چی؟
‫مدی ماشینمو برده؟
‫اون از پشت بهم زد؟
‫پس اون کسی که کلاه سرش بود ‫و من داشتم تعقیبش می‌کردم،
‫- یعنی می‌گین که اون... ‫- آره.
‫- و همینطور نه. ‫- چی؟
‫نه یعنی چی؟
‫خیلی خب.
‫می‌دونم ممکنه اون شخص ‫شبیه مدی بوده باشه.
‫اما به این معنی نیست که مدی بوده.
‫- ما فیلم داریم. ‫- واقعاً؟
‫آره، همه‌مون چهره‌ش رو دیدیم، سایمون.
‫خیلی خب.
‫مدی، یا حداقل روحش،
‫توی مدرسه‌مون گیر افتاده.
‫یعنی اون نمی‌تونه بره،
‫اما جسمش، یا حداقل دختری که توی جسمشه،
‫حدود ۶۰ سال پیش مُرده.
‫اسمش جنته.
‫و در اصل رفته تو جلد مدی و دزدیدتش.
‫و ما باید کمکش کنیم پسش بگیره
‫تا جسم و روح مدی بتونن به هم برسن.
‫باید برای تو هم دعا کنیم؟
‫ببینید، شاید بتونم خیلی بهتر از این ‫توضیحش بدم.
‫آره، اگه ماشروم زده باشی.
‫می‌دونم می‌دونم حرفم احمقانه به نظر میاد.
‫نه، وقتی که گفتی اون دخترِ مرده ‫جسمش رو دزدیده...
‫خیلی فراتر از احمقانه شد.
‫پس توی مدرسه گیر افتاده؟
‫اونطور که مدی می‌گفت، ‫کسای دیگه‌ای هم باهاش هستن.
‫اون تنها نیست.
‫اما هر دفعه که سعی می‌کنم از محوطه خارج شه
‫یه نیرویی اونا رو برمی‌گردونه.
‫پس داری می‌گی...
‫که مدی یه روحه و تو باهاش حرف زدی؟
‫خیلی خب، حرفای ترسناک کله‌ی صبحی رو نیستم.
‫تمرین مشوقی و آزمون اسپانیایی دارم.
‫کلیر، کسی که به زاویر زد غریبه‌ست.
‫مدی هیچ‌وقت عمداً از پشت ‫به زاویر نمی‌زنه.
‫درست می‌گم نیکول؟
‫در حال حاضر حتی ممکنه من ‫یکی رو زیر بگیرم.
‫تو واقعاً باید خودتو به دکتر نشون بدی.
‫شاید اون توی مدرسه گیر نیفتاده ‫و تو توهم زدی.
‫گوش کن، اگه خواستی از خونه‌تون...
‫چیزی بیارم بهم پیام بده.
‫سایمون، باید به استراحتی به خودت بدی.
‫بقیه کیا هستن؟
‫- که تو مدرسه گیر افتادن؟ ‫- یه معلم؟
‫حبسش کرده بود؟ چند وقت؟
‫بعد از ۱۵۰ تا چوب خط، دیگه نشمردیم.
‫یعنی چند ماه اون پایین بوده؟
‫ما الان وسط یه بحران خونوادگی هستیم.
‫آره شاید بهتره برگردی...
‫به تمرین رزم‌نوازی، خب؟
‫اون گفت وقت بیدار شدنه.
‫آره خب فکر کردم شیپورو میندازی کنار...
‫ وحداقل لباسی بپوشی که پارچه‌ش ‫جای تنفس داشته باشه.
‫اصلاً اون شلواره؟
‫شبیه چمن مصنوعیِ اتوشده‌ست.
‫اون در برابر عناصر خیلی مقاومه.
‫اگه اون نقشه‌ست، من واقعاً لازم دارم.
‫یادم رفته دستشویی کجاست.
‫اون نقشه‌ی همه‌ی جاهایه که تو مدرسه...
‫- آدما مردن. ‫- کسی تو دستشویی هم مرده؟
‫وای خدای من، راندا ‫می‌شه لطفاً برش گردونی؟
‫- چرا من؟ ‫- چون...
‫تو بیدارش کردی، با خودته.
‫می‌دونی آقای مارتین ‫ کجا ممکنه قایم شده باشه؟
‫همون معلم شیمیِه که مُرده، ‫تقریباً قدش انقدره،
‫موهای تیره داره و بوی قهوه‌ی مونده میده.
‫بیخیال.
‫خیلی خب، ما باید بفهمیم که چرا آقای مارتین
‫روی گلخونه حرف «ی» رو نوشته.
‫یوری!
‫صبر کن.
‫«ی» می‌تونه معنی یوری بده. ‫حتماً یوری اونجا مرده.
‫همون بچه‌‌ی مُرده‌ایه ‫ که کنار چرخ سفالگری می‌پلکید؟
‫اوهوم.
‫باید باهاش حرف بزنیم.
‫نمی‌تونیم. اون فقط روسی حرف می‌زنه.
‫خیلی هم گیجه.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫گوش کن، اگه نگران اون حیوونی هستی...
‫که از پشت زد بهت...
‫نه نیستم.
‫خب خب، چون چیزی نمونده...
‫که بفهمیم کی بوده.
‫یه شاهد پیدا کردیم.
‫- می‌گه یه چیزی دیده. ‫- چی دیده؟
‫یه نفرو با یه ژاکت کلاه‌دار...
‫نزدیک ماشینت دیده.
‫- چیزی یادت میاد؟ ‫- هیچی.
‫به زور اون شب رو یادمه.
‫بفرمایید کلانتر.
‫خیلی خب.
‫- الان برمی‌گردم. ‫- باشه.
‫به بیمارستان «رد پاین کانتی» خوش آمدید...
‫- دنبال من می‌گردی؟ ‫- نه.
‫نه...
‫دیشب کسای دیگه‌ای هم اینجا نشسته بودن.
‫یه مرد قدبلند با جلیقه‌ی ماهیگیری.
‫یه خانمی به مدل موی مارج سیمپسون ‫که داشت سیگار می‌کشید.
‫از سال ۲۰۰۹ به بعد کسی اجازه نداره...
‫که توی این ساختمون سیگار بکشه.
‫درسته.
‫روسی بلدی؟
‫من کار با فرهنگ لغت رو بلدم.
‫چی ازش پرسیدی؟
‫می‌خواستم بگم: غرَض از مزاحمت،
‫اما احتمالا پرسیدم پاهاشو شیو می‌کنه.
‫اوهوم.
‫اصلاً انگلیسی بلد نیستی؟
‫یوری، آقای مارتین یا جنت ‫تا حالا اومدن اینجا؟
‫خیلی خب گمونم داریم وقتمونو هدر می‌دیم.
‫این یارو ۵۰ سال رزین تنفس کرده.
‫ظاهراً بیشتر از رزین بوده.
‫تا حالا گلخونه رفتی؟
‫گلخونه؟
‫گل... خونه؟
‫وای اگه پانتومیم بازی می‌کنیم ‫چارلی رو صدا کنم.
‫آره.
‫باید با همه حرف بزنیم خب؟
‫ممکنه آقای مارتین...
‫روی همه‌ی بچه‌های مُرده‌ی این ساختمون ‫آزمایش انجام داده باشه.
‫فکر نکنم این کارها رو کرده باشه.
‫الان یه نفر دیگه داره جسم من رو ‫ کنترل می‌کنه
‫و من روحمم خبر نداره کجام. یا اون کجاست.
‫یعنی ما کجاییم...
‫حتی اگه تونستیم برش گردونیم اینجا؛
‫نمی‌دونیم چه جوری از جلدم بیاریمش بیرون.
‫می‌دونیم؟ ما هیچی نمی‌دونیم.
‫پس خواهش می‌کنم راندا،
‫بهم نگو که داریم وقتمونو هدر می‌دیم.
‫اون بود. خودش گفت.
‫ببین.
‫تا وقتی به جواب نرسیدیم دست نمی‌کشیم خب؟
‫باشه؟ قول می‌دم.
‫چطوره بریم گلخونه...
‫و بدون این که تو هوای لعابی نفس بکشیم
‫ یه نقشه‌ی بهتر پیدا کنیم، هوم؟
‫باشه؟
‫این کلاس واقعاً می‌تونست لوازمش رو ‫توی «اتسی» کلی بفروشه.
‫اگه این لبه داشت می‌ذاشتم سرم.
‫اونو جنت درست کرده.
‫مشکلش چیه؟
‫تویی که باید بهش زل بزنی.
‫اون می‌دونه والدینش چقدر عصبانین...
‫که با اون می‌پلکه؟
‫نمی‌دونم برای وارد شدن...
‫از چه فامیلی‌ای استفاده کرده.
‫ممکنه نیرز یا همیلتون بوده باشه اما...
‫قطعاً داره نقد حساب می‌کنه.
‫خیلی خب. بیاین خانما.
‫آره باشه. ‫آره مرسی که وقت گذاشتین.
‫زنگ می‌زنم «میدوی».
‫ایش.
‫همون مسافرخونه داغونه ‫نزدیک محوطه‌ی نمایشگاه؟
‫امکان نداره مدی اونجا بخوابه.
‫از موندن توی اون آشغالدونی‌ای که...
‫قبلاً خانواده‌ش توش زندگی می‌کردن ‫یه قدم جلوتره.
‫- خانواده‌ی کی؟ ‫- خیلی خب.
‫من دارم چند روز اخیرو حسابی بررسی می‌کنم.
‫ظاهراً خانواده‌ی جنت همیلتون...
‫سایمون بس کن.
‫انقدر درمورد این که جنت ‫ جسمش رو دزدیده حرف نزن.
‫از سر محبت می‌گم.
‫ما باید یه تیم باشیم.
‫نمی‌تونیم به کلیر اعتماد کنیم. ‫اون می‌ره سراغ پلیس.
‫اما تو باید خودتو جمع کنی ‫
‫خیلی خب. من موقع ناهار می‌رم شهرستان بینگم.
‫اگه هنوزم برات مهمه و می‌خوای بیای...
‫معلومه که هنوز برام مهمه.
‫من پشت فرمون می‌شینم.
‫یعنی چی؟ تو انگلیسی بلدی؟
‫صبر کن، تازه جنت رو هم می‌شناختی،
‫و می‌تونی توی این مدرسه سیگار بکشی؟
‫- کدومشو باید اول جواب بدم؟ ‫- همه‌شو.
‫آره من جنت رو می‌شناختم.
‫هر از گاهی میومد اینجا.
‫من چند ده سال سعی کردم...
‫که بهش یاد بدم کوزه درست کنه.
‫باشه، اون تا حالا چیزی درمورد نقشه‌ش...
‫برای دزدیدن جنازه‌ی یه نفر دیگه ‫و این که بعد از دزدیدنش...
‫کجا می‌ره نگفته؟
‫اگه اهل مسکو نیستی ‫پس اسم یوری از کجا اومده؟
‫بابای من روسه.
‫مامانم اهل ویرجینیاست.
‫باشه ببخشید.
‫چرا گذاشتی که آقای مارتین و بقیه...
‫فکر کنن که یه کلمه هم انگلیسی بلد نیستی؟
‫خب، حداقل مجبور نشدم برای پذیرفته شدن ‫توی کلاس آموزشگاه تخلفات قلابیش شرکت کنم.
‫آره ولی ده‌ها سال تک و تنها...
‫پای یه چرخ سفالگری هیپنوتیز شدی.
‫بالاخره همه‌مون یه جوری باید ‫تاریکی رو کنار بزنیم دیگه.
‫- آره آقای مارتین می‌گفت... ‫- آقای مارتین چرت و پرت می‌گفت.
‫من نیاز ندارم وقتمو با زیر سوال بردن ‫این که چرا اینجام بگذرونم.
‫من جوونیِ ابدی دارم.
‫تاریخ انقضایی در کار نیست.
‫لبام ترک نمی‌خوره و حسرتی ندارم پسر.
‫تو چی؟
‫تو حسرتی داری؟
‫نه.
‫یعنی، خب اگه می‌تونستم کلاس دهم رو ‫از اول بخونم،
‫احتمالاً درموردِ...
‫نمایش «یک مرد»ـم درمورد مری تاد لینن ‫تجدید نظر می‌کردم.
‫آره، البته همچنان انجامش میدادم،
‫فقط بدونِ لباس کاستوم یا کلاه گیس.
‫چه شجاعانه.
‫این جعبه چی؟
‫جنت این جعبه رو هم درست کرده؟
‫آره.
‫عجب، پس دوره‌ نجاری هم گذرونده.
‫اون سرش شلوغ بود.
‫[جنت]
‫- این چیه؟ ‫- چی چیه؟
‫[ارواح بیمارستان رد پاین کانتی]
‫چه سریع.
‫انتظار نداشتم به این زودی برگردی.
‫خب برنگشتم.
‫آره، بابام داره روی هارتمن کار می‌کنه.
‫در اصل وقتی برگردم مدرسه،
‫دکترم اجازه داده...
‫که توی همه‌ی کلاس‌ها بخوابم.
‫بالاخره.
‫چه خوب.
‫چطوری؟
‫من؟ خوبم.
‫این تو بودی که داشتی می‌مردی.
‫مردم. حدود چند دقیقه‌.
‫چی؟
‫هیچی.
‫خوشحالم که بیرون از اونجا می‌بینمت.
‫می‌گم کلیر.
‫اگه مدی اون بیرونه،
‫می‌دونی که من و تو نمی‌تونیم باهم باشیم.
‫آره. آره می‌دونم.
‫البته.
‫معلومه، خب وقتی جریان ما رو فهمید...
‫- باعث شد دیوونه بشه و با ماشین بزنه... ‫- حقم بود.
‫شایدم بیشتر از اینا حقمه.
‫من باید برم.
‫همینجوریش زنگ اول رو نرفتم.
‫- می‌بینمت. ‫- می‌بینمت.
‫[جنت]
‫یعنی می‌گی این همونجا بوده؟
‫- آره. ‫- پس اون جنت رو می‌شناخت؟
‫آره. زیر گلدونش توی یه جعبه بود.
‫این باید همون دفتری باشه...
‫که نمی‌تونستیم پیداش کنیم، درسته؟
‫همونی که آقای مارتین از جنت نگه داشته بود؟
‫ده تا صفحه‌ی اولش ‫مثل معادلات شیمی می‌مونه.
‫شاید توضیح داده باشه که چرا این دفترها ‫هنوز اینجان.
‫و گلدون جنت.
‫و این که چه جوری آقای مارتین ‫اون درو به رومون قفل کرد...
‫و دیگه درست نشد.
‫شاید بتونم سر و ته بخونمش.
‫اینا...
‫هیچکدومش برات معنی خاصی داره؟
‫مدی، تنها چیزی که از شیمی بلدم رو
‫از پرفسور جزیره‌ی گیلیگان یاد گرفتم.
‫راندا کجاست؟
‫داره سعی می‌کنم شیپورزن رو دست به سر کنه.
‫اون شیپورزن اسم نداره؟
‫- چرا، شیپورزن. ‫- کوئین.
‫مدی؟
‫سلام.
‫- چیز دیگه‌ای می‌دونیم؟ ‫- نه.
‫نه هنوز نه، ولی رفتم تو کارش.
‫نمی‌دونی چرا جنت توی «راکتون» ‫ از اتوبوس پیاده شده؟
‫ما فقط می‌دونیم از چی فرار می‌کرده.
‫هنوز نفهمیدیم کجا می‌رفته.
‫شاید باید بپرسیم اینجا دنبال چی بوده.
‫داریم روش کار می‌کنیم.
‫مدی حتی اگه...
‫حتی اگه این شخص رو پیدا کنیم،
‫می‌دونیم که می‌شه جسمت رو برگردونیم یا نه؟
‫تو گفتی گریه‌هاش برای کمک رو شنیدی،
‫اما تو...
‫در اصل اون روز هنوز زنده بودی،
‫داشتی توی موتورخونه راه می‌رفتی ‫که صدای یه دختر مرده رو شنیدی.
‫چه جوری؟
‫نمی‌دونم.
‫فقط حدس می‌زنم که توی جای تاریکی بودم.
‫درد داشتم.
‫اونم همینطور.
‫شاید به همین خاطره که تو هم ‫می‌تونی منو ببینی و صدامو بشنوی.
‫[تا حالا کسی با یه مُرده حرف زده؟]
‫زاویر؟
‫با کی حرف می‌زنی؟
‫با دوستام.
‫خوشحال شدن که از بیمارستان مرخص شدم.
‫می‌تونی اسم مدیرو هم به اون لیست اضافه کنی.
‫اون قراره با معلمات حرف بزنه.
‫می‌تونی باقی هفته رو غیرحضوری بخونی.
‫واقعاً؟
‫آخه فکر کنم اگه اینجا بمونم...
‫کارهای بیشتری می‌تونم انجام بدم.
‫کارهای جبرانیم رو توی کتابخونه انجام بدم.
‫خب فکر کنم توی خونه باشی برات بهتره.
‫می‌تونی دراز بکشی.
‫خب کتابخونه هم مبل داره.
‫واقعاً توی اتاق خوابم ‫نمی‌تونم هیچ کاری بکنم.
‫خودت می‌دونی پسرم.
‫سلام، خب حالا کجا می‌ریم؟
‫من هنوزم می‌خوام به «میدوی» سر بزنم.
‫- شاید اون مسافرخونه‌ی توی واماکی. ‫- ۱۰۰ کیلومتر راهه.
‫ولی به هر حال توی شهرستانه. ‫اون نقشه‌ی شهرستان رو خریده.
‫آره اما فکر کنم بهتره ما...
‫نیکول، تو اونجا بودی ‫شنیدی که کارمنده چی گفت.
‫یه نفر دقیقاً شکل مدی یه نقشه خریده.
‫یه نقشه.
‫چیزی که ده ساله نفروختن.
‫منظورت چیه؟
‫نقشه چیزیه که نوجوونای سال ۱۹۵۸می‌خرن
‫چون موبایلِ کوفتی ندارن.
‫اونا هنوز فکر می‌کنن که جی‌پی‌اس ‫مخفف «خدمات پست عمومی»ـه.
‫سایمون، ما دوباره برنمی‌گردیم اون جایی که ‫مال سال ۱۹۵۸ بود.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫چطور وقتی یه روح مقدسه ‫اون رو قبول داری؟
‫هر دوی ما با مذهب کاتولیک بزرگ شدیم نیکول.
‫هر دومون به برزخ اعتقاد داریم.
‫همه باید قبل از اینکه بفهمن ‫کدوم مسیر رو می‌خوان برن اونجا منتظر بمونن.
‫پس چرا نمی‌تونی باور کنی که مدی هنوز...
‫- توی دبیرستان اسپلیت‌ریور منتظره؟ ‫- نمی‌خوام در موردش حرف بزنم.
‫چرا؟
‫چون مدی نمرده.
‫خیلی خب ولی به این معنی نیست ‫که داره توی بدن خودش زندگی می‌کنه.
‫هی، هی! نیکول! ‫وای بیخیال.
‫سوار شو...
‫ولی اجازه نداری دیگه سوال بپرسی.
‫باشه.
‫فقط یه سوال دیگه.
‫این کرم پوست بام بام...
‫همونیه که به دستت هم می‌زنی؟
‫فرق دارن، بچه مثبت.
‫هی، اونا از روز افتتاح اینجا سوابق رو دارن.
‫فقط منم یا کسی دیگه هم فکر می‌کنه که این
‫مثل نوشته‌های حک شده روی هرمه؟
‫لطفا نیا دم گوشم.
‫- از آدمایی که این کار رو می‌کنن متنفرم. ‫- من نزدیک گوشت نیستم.
‫ 15 سانتی‌متر باهات فاصله دارم.
‫این فاصله‌ی قانونی ما از شیپورهامونه.
‫وای بچه‌ها این رو ببینین.
‫خیلی خب.
‫جنت چهار بار رمان فارنهایت 451 رو چک کرده.
‫این معنایی داره؟
‫معنیش اینه که ازش خوشش میاد.
‫بکنش 5 بار.
‫یه بار هم واسه انجمن علمی این کار رو کرده.
‫مشکلی نداری قندعسلم؟
‫نه، خوبم.
‫حس می‌کنم بهم زل زده.
‫می‌دونی چیه؟
‫می‌خوام بفهمم این بچه‌های علمی کی هستن،
‫چون همونطور که همه می‌دونیم، ‫جنت ممکنه الان
‫با یکی از دوست‌های خرخونش ‫توی شهر مسابقه بده.
‫اون خرخون‌ها الان 83 سالشونه.
‫تنها چیزی که داره به سرعت کار می‌کنه، ‫دستگاه تنظیم ضربان قلبشونه.
‫- این یه جور مختصرنویسی‌ـه. ‫- چی؟
‫اون کد، خط‌تیره‌های خرچنگ قورباغه.
‫مامان‌بزرگم منشی بود. ‫اون به من یاد داد.
‫منظورت چیه؟ ‫می‌تونی بخونیش؟
‫خب، زیاد سلیس بلد نیستم ‫ولی یه جورایی آره.
‫لطفا ترجمه کن.
‫فکر نمی‌کنم این بخش‌ها رو ‫یه نفر نوشته باشه.
‫معلومه که نوشته.
‫نمی‌بینی همه‌ش چه خرچنگ قورباغه‌ست؟
‫حرف «الف» رو شبیه حرف «اُ» می‌نوشت، ‫یادتون نیست؟
‫لطفا ازم فاصله بگیر.
‫گمونم این صفحه‌های آخری رو
‫جنت نوشته باشه.
‫چرا؟
‫چون این قسمت به آقای مارتین اشاره داره...
‫اون هم به زبان سوم شخص.
‫خیلی خب، پس فکر می‌کنی ‫جنت دفتری که...
‫در مورد خودش بود رو دزدیده ‫تا بتونه درمورد اون بنویسه؟
‫- نمی‌دونیم اون رو دزدیده یا نه. ‫- پس چرا قایمش کرده؟
‫خیلی از کلمه‌ی «ما» استفاده کرده.
‫انگار توی آزمایشی که داشتن انجام می‌دادن،
‫احتمالا یه تیم بودن.
‫- مثل همکارهای آزمایشگاه. ‫- امکان نداره.
‫اون جنت رو چندین ماه اون پایین نگه داشته.
‫اون زندانیش بوده.
‫شاید وقتی که پیداش کردی زندانیش بوده ‫نه وقتی که این رو نوشته.
‫هی، بین این دو نفر چه خبر بوده؟
‫انگار هر دوشون برنامه داشتن از اینجا برن.
‫با همدیگه.
‫وای! باورنکردنیه.
‫مادربزرگت چقدر اینجا زندگی کرد؟
‫تا ابد.
‫اون توی اتاق دو نبشه‌ی ‫طبقه‌ی بالا به دنیا اومده بود.
‫نه بابا.
‫خب، اینکه حس واقعی خونه رو داره ‫حتما خیلی خوبه.
‫این خونه، آره.
‫اینجا می‌تونم نفس بکشم.
‫ولی بعدش باید برگردیم به خونه‌ی خودمون
‫و خیلی خفه‌کننده‌ست.
‫بوی سگ خیس و کلم میده.
‫ولی خونه‌ی مادربزرگ بوی...
‫کیک و دارچین و عصاره‌ی بادوم شیرین میده.
‫مراقب باش.
‫سیانور هم همین بو رو میده.
‫نه واسه همه.
‫37 درصد مردم نمی‌تونن ‫بوی سیانور رو استشمام کنن.
‫درسته.
‫این اطلاعاتی نیست که کسی
‫از روکش آبنبات اسلو پوک یاد بگیره، ‫خانم همیلتون.
‫حتما خیلی مطالعه می‌کنین.
‫همه میگن زیادی مطالعه می‌کنم.
‫مردم از دخترهایی که ‫جواب همه چی رو بلدن خوششون نمیاد.
‫صبر کن تا بری دانشگاه.
‫- اون وقت کاری که دوست داری رو انجام میدی. ‫- واقعا اینطور فکر می‌کنین؟
‫نه، فکر نمی‌کنم مطمئنم.
‫وقتی از اسپلیت‌ریور بری،
‫با تمام انتظارات این شهر کوچیک ‫مقابله می‌کنی.
‫واسه بیماری‌ها درمان‌های جدید پیدا می‌کنی.
‫سیاره‌های جدید کشف می‌کنی.
‫باورم نمیشه شما این رو بگید.
‫- بیماری رو؟ ‫- سیاره رو میگم.
‫امروز صبح داشتم فکر می‌کردم
‫اگه تعداد سیاره‌ها ‫از ستاره‌ها بیشتر باشه چی میشه؟
‫وای خدای من.
‫امیدوارم زیاد نباشه.
‫اسم کم میاریم.
‫باید از زبان زرگری استفاده کرد.
‫نزپزتون. مزشزتری.
‫ززحلز.
‫گمونم کشیش همیلتون باشین.
‫فکر نکنم قبلا همدیگه رو دیده باشیم.
‫من اورت مارتین هستم،
‫- معلم شیمی جنت. ‫- می‌دونم کی هستی.
‫برو تو به مادرت توی درست کردن شام کمک کن.
‫بابا، خواهش می‌کنم.
‫خب، اتوبوس خراب شده بود؟
‫چرا شما رسوندینش؟
‫نه، در واقع جنت تا دیر وقت پیشم موند ‫و توی تست یه سری...
‫- از تجهیزات آزمایشگاه کمکم کرد. ‫- اگه نیاز داشت کسی برسونتش...
‫می‌تونست به خونه زنگ بزنه.
‫راستش، مسیرم اینوری بود.
‫می‌دونی، مردم ممکنه برداشت بد کنن.
‫یه مرد بالغ که با یه دانش‌آموز ‫توی شهر می‌چرخه.
‫کشیش همیلتون، بهتون اطمینان میدم ‫که نیت من شرافتمندانه‌ست.
‫در حقیقت من با نامزدم...
‫توی هاوارد جانسون بینگم قرار شام دارم.
‫فکرهایی که توی سر دخترم می‌کنی...
‫از شرافت به دوره.
‫قربان، اگه تحت تاثیر...
‫ما جنت رو دانشگاه نمی‌فرستیم.
‫خیلی اشتباه می‌کنین.
‫با ذهن باهوشی که داره، ‫می‌تونه دنبال...
‫- یه شغل علمی باشه. ‫- من کاملا...
‫از ذهن باهوشش آگاهم.
‫ولی ذهن شماست که ‫ من رو نگران می‌کنه، آقای مارتین.
‫به نظرم بهتره که روی درس‌هاتون تمرکز کنین
‫وگرنه می‌تونین توی یه منطقه‌ی دیگه...
‫دنبال شغل معلمی باشین.
‫خب، خوشحالم که حداقل در مورد ‫هوش جنت با هم هم‌نظریم.
‫شب خوبی داشته باشین قربان.
‫واقعا آقای مارتین رو قهرمان خودش خطاب کرده؟
‫آره.
‫کجا نوشته؟
‫اونجا.
‫چطور ممکنه این همون آدمی باشه که شنیدم...
‫واسه فرار کردن ازش جیغ میزد؟
‫حتما بینشون شکرآب شده.
‫- نمی‌دونم. ‫- قطعا. ولی کی می‌دونه چی شده؟
‫راوی قابل اعتمادی هم نبوده.
‫یعنی چی؟
‫مشخصه که یه رازهایی رو پنهان می‌کرده.
‫آخه ببینین چندتا صفحه پاره شده.
‫ولی کِی به این نتیجه رسیده
‫که می‌تونه با بدن یه نفر دیگه ‫از اینجا بره؟
‫خیلی خب، کوئین، ‫شاید بهتر باشه به خوندن ادامه بدی.
‫نه، نه، نه. ادامه نده.
‫این خیلی طول می‌کشه.
‫بیاین بریم با ‫دانشجوی مهمان سفالگر صحبت کنیم.
‫- دانشجوی مهمان نیست. ‫- می‌دونم! می‌دونم!
‫اون یه دروغگوئه ‫و یه جاسوس از ویرجینیاست.
‫خیلی خب.
‫وای نه.
‫یوری، جنت دیگه چی بهت گفته بود؟
‫بهتره همین الان حرف بزنی،
‫وگرنه کل هیکلت رو میذارم روی اون چرخ،
‫و به شکل یه بطری درمیارم. ‫حالا بهم بگو، دنبال چی بوده؟
‫عبور کردن یا سرقت جسم؟
‫والی، میشه با تهدید شروع نکنی؟
‫ببخشید، در واقع سعی کردم با...
‫این فرد هنرمند با زبون خوش حرف بزنم،
‫ولی اون 40 سال وانمود کرد که ‫من رو درک نمی‌کنه!
‫فکر می‌کنی جنت ‫در مورد عبور کردن با من حرف زده؟
‫- نزده. ‫- چرا؟
‫چون می‌دونه که من بهش اعتقادی ندارم.
‫به نظرتون کجا رو بهتر از اینجا ‫داریم که بریم؟
‫- احتمالا خیلی بدتر باشه. ‫- عقاید احمقانه‌ت مال خودت داداش.
‫- ما اومدیم اینجا دنبال جواب. ‫- مگه همه‌مون دنبال جواب نیستیم؟
‫ولی اسرار مرگ به خودی خود ترکیب میشن، رفیق.
‫همیشه یه سوالی خواهید داشت.
‫بس کن، بس کن، ‫دیگه حرف عجیب غریب نزن، ناکجاآبادی.
‫گوش کن چی میگم. ‫مدی نمرده.
‫خب؟ اون مثل ما نیست.
‫اون فقط توی جای اشتباه و توی زمان اشتباهه.
‫و دوستت ازش خفتگیری کرده، ‫همونی که اینجا...
‫با معلمش نقشه‌ی فرار می‌کشیده.
‫من هیچی در موردش نمی‌دونم.
‫خب، به نظرم می‌دونی،
‫چون گیج و مبهوت اینجا نشستی
‫و مثل یه حکیم فتوا میدی. ‫خب، جالبیش می‌دونی چیه؟
‫تو تکامل‌یافته‌تر از بقیه نیستی.
‫مطمئنم یه کشو داری که پر از ‫سس کچاپ دزدیده‌شده‌ست.
‫مچم رو گرفتی.
‫خیلی خب، دیگه چی مال اونه، ها؟
‫جنت دیگه چی قایم می‌کرده؟
‫اون مال جنت بود.
‫- والی؟ ‫- هوم؟
‫بیا. با من بیا.
‫چرا عصبانیتت رو سر اون بچه خالی می‌کنی؟
‫شاید داره حقیقت رو میگه.
‫من دیگه نمی‌دونم چی حقیقت داره.
‫هر چیزی که می‌شناختم از بین رفته.
‫- من دوتا مربی و دو تا تیم رو از دست دادم. ‫- والی.
‫چندین سال روی نیمکت ذخیره نشستم
‫و هیچوقت یه بار هم ‫مربی‌مون رو زیر سوال نبردم.
‫من سگ گله نیستم مدی. ‫من یه گوسفندم.
‫اتفاقی که واسه آقای مارتین افتاد ‫تقصیر تو نیست.
‫ولی اگه کسی که می‌تونه کمکمون کنه رو ‫از خودمون برونی،
‫تقصیر تو میشه.
‫وقتی نمی‌تونم از مدرسه برم بیرون
‫چجوری می‌تونم واست حلش کنم؟
‫چیکار می‌تونم بکنم؟
‫من نمی‌تونم با سایمون رقابت کنم.
‫اون زنده‌ست.
‫چرا فکر می‌کنی مجبوری ‫این قضیه رو برام حلش کنی؟
‫یا اینکه رقابت کنی؟
‫سایمون رقیب تو نیست والی.
‫ما همه توی یه تیم هستیم.
‫فقط می‌خوام یه کار واقعی بکنم.
‫می‌خوام جواب سوال‌هات رو بهت بدم.
‫نمی‌خوام مثل یه تیکه چوب همینجوری بشینم.
‫می‌خوام هر چیزی که بین ماست بهتر بشه.
‫عمیق‌تر بشه.
‫همه‌ش حس می‌کنم نیمکت‌نشین شدم.
‫والی، اگه فکر می‌کنی که مجبوری بهم کمک کنی،
‫سخت در اشتباهی.
‫خب اگه چیزی بهم حس بدی بده
‫اون سال 1983 نیست.
‫من تا حالا از هیچکس نخواستم ‫مشکلاتم رو حل کنن.
‫و الان هم نمی‌خوام.
‫من فقط می‌خوام ‫چیزی بیشتر از یه...
‫سنگ صبور احساساتی باشم، خب؟
‫حس بازنده بودن بهم میده.
‫نمی‌دونم یعنی چی.
‫ولی اگه فکر می‌کنی وفادار بودن
‫و مهربونی و درمانده نبودن ‫چیزیه که ازش خجالت بکشی،
‫کاملا اشتباه می‌کنی.
‫اتفاقا خیلی هم جذابه.
‫مجبور نیستی همیشه ‫امتیاز برنده رو بگیری والی.
‫حداقل واسه من مجبور نیستی.
‫هی، الان واسه اولین بار دعوا کردیم؟
‫شاید.
‫عالیه.
‫هی!
‫هی.
‫به شلوار من میگن بیبرز.
‫چیه؟
‫اینجا هر روز این اتفاق میفته.
‫مردم همه چیز رو دور میندازن. ‫گاهی اوقات بهترین کارشون رو.
‫- چه حیف. ‫- نه حیف نیست.
‫ باید از یه سری چیزها دل بکنی.
‫به محض اینکه از یه سری چیزها دل بکنی،
‫- چیزهای بهتری میان سراغت. ‫- آهان.
‫یه نفر یه چیز خیلی مشابه...
‫به این توی سالنامه‌م نوشته بود.
‫با این تفاوت که انقدر خوش بیان نبود.
‫در اصل اون یه شعر کوتاه...
‫با قافیه‌ی «ونوس» نوشته بود.
‫جنت گل شمعدانی رو با شهربانی ‫قافیه کرده بود.
‫در مورد چی حرف می‌زنین؟
‫اون رو توی یه سالنامه‌ی قدیمی پیدا کردم.
‫یکی از بچه‌های انجمن علمی ‫اون رو اهدا کرده بود
‫و جنت با یه شعر لوس و بی‌مزه...
‫اون رو به تماشای مجموعه‌ش ‫ توی بینگم دعوت کرده بود.
‫- مجموعه‌ی چی؟ ‫- نمی‌دونم. شعر مسخره‌ش؟
‫صبر کن ببینم، توی بینگم چی بوده؟
‫فکر کنم مزرعه‌ی خانوادگی‌شون. چطور؟
‫والی، اون سالنامه کجاست؟
‫توی کتابخونه‌ست. ‫توی دردسر افتادم؟
‫احتمالا بهترین سرنخمون رو پیدا کردی.
‫جنت توی شهرستان بینگم ‫از اتوبوس پیاده شده بود.
‫والی، تو یه نابغه‌ای. ممنون.
‫باید با مندی حرف بزنیم
‫که بذاره جوراب‌های اکلیلی بپوشیم.
‫و یه رژ لب اکلیلی هم بزنیم.
‫- به موهامون هم اکلیل بزنیم. ‫- خیلی خب، آروم باش کریستن.
‫نمی‌خوای که شبیه توپ‌های دیسکو بشیم.
‫تو پایه‌ای؟
‫اکلیل رو میگم.
‫چی؟ آره. آره. حتما.
‫خب می‌تونیم جمعه برنامه‌ریزی کنیم.
‫باز هم بیایم خونه‌ی شما درسته؟
‫هنوز تصمیم نگرفتم.
‫در حال حاضر اوضاع خونه‌مون ‫یه کم به هم ریخته.
‫اوه، باز هم مامانت داره طلاق میگیره؟
‫نه.
‫اون از این عصبانیه که کلیر...
‫با یه پسر دهاتی...
‫که ساقیش با ماشین زیر گرفتش، ‫اومد به جشن بازگشت به مدرسه.
‫کلویی، تو یه عوضی هستی.
‫9 تا همیلتون هست.
‫الان داری به سرشماری نگاه می‌کنی ‫یا لیست دارایی‌ها؟
‫هنوز توی آگهی درگذشت‌ها هستم.
‫بچه‌ها، میشه تمومش کنیم؟
‫به نظرم قضیه‌ی این خونه‌ی روستایی ‫زیاد اهمیتی نداره.
‫ولی کم اهمیت نیست.
‫ممکنه جایی باشه که جنت اونجا ‫احساس امنیت کرده.
‫بچه‌ها همیلتون یه چیزیه که ‫نمی‌تونم واسش بلیت بگیرم.
‫- مخفیگاه مدی هم همینطور. ‫- هنوز داری مقاومت می‌کنی، هان؟
‫- بدجوری. ‫- چی بدجوری؟
‫اون آدرس بدجوری به درد بخوره.
‫می‌تونیم بعد از مدرسه بریم اونجا.
‫من دیگه اونجا برنمی‌گردم.
‫تنها چیزی که دستگیرمون شد
‫این بود که یه نفر گفت ‫مدی یه نقشه‌ی احمقانه خریده.
‫حتی نمی‌دونیم اون مدی بوده یا نه.
‫حق با توئه. اون جنت بوده.
‫چرا سر تکون میدی؟
‫تصادف کردی، ‫مغزت رو از دست ندادی که.
‫چرا باید مدی توی ‫یه خونه‌روستایی عجیب قایم بشه؟
‫- چون اون مدی نیست. ‫- چون اون من نیستم.
‫ببخشید.
‫خیلی خب، بچه‌ها.
‫یه ساعت مونده تا موفق بشیم.
‫بعد از کلاس زیست‌شناسی، ‫میرم به جاده‌ی شماره‌ی 17.
‫میرم ماشینم رو برمیدارم و میام دنبالت.
‫نه، تو هنوز کامل خوب نشدی داداش.
‫من ماشینت رو می‌رونم.
‫نیکول، میشه این سالنامه رو برگردونی لطفا؟
‫ممنون.
‫[جنت همیلتون]
‫ما جنت رو به دانشگاه نمی‌فرستیم.
‫حالا چی؟
‫جنت، چی شده؟
‫تو می‌تونی با به دنیا آوردن ‫کلی بچه‌ی سالم...
‫جنت.
‫زود باش برو تو.
‫آره جنت. آره، تو این رو می‌دونی.
‫برگشتی جاروبرقی بکشی؟
‫نه، نیاوردم... می‌دونی چیه؟
‫اگه می‌دونستم که می‌تونم باهاش حقیقت رو...
‫ازت بکشم بیرون می‌آوردم.
‫چون مکش داره دیگه.
‫فکر می‌کنی چی رو نمی‌گم؟
‫خب تو هر روز یه گلدون تکراری رو درست می‌کنی
‫و دوباره به حالت قبل برمی‌گرده درسته؟
‫اما مال جنت دوباره خاک رس نشد.
‫ثابت موند،
‫و بعدش شکست و شکسته موند.
‫چه جوری؟ چرا؟
‫نمی‌تونم جوابتو بدم دادش.
‫اما دیگه نشکسته.
‫وای، تو خودت تنهایی درستش کردی.
‫واقعاً کارت درسته.
‫آره، چشامو که ریز می‌کنم ‫به زور ترک‌هاش...
‫و برآمدگی‌هاش و خط‌هاش رو می‌بینم.
‫اتفاقاً باید اونا رو ببینی.
‫این وابی سابیه.
‫یه مفهومیه که می‌گه هیچ‌وقت ‫چیزی به پایان نمی‌رسه...
‫و هیچ چیز بی‌نقص نیست.
‫وقتی چیزی می‌شکنه، ‫دوباره به هم می‌چسبونیش...
‫و بی‌نقصیش رو می‌پذیری.
‫آره، ترک‌ها و زخم‌ها فقط قوی‌ترش می‌کنن.
‫جالب‌ترش می‌کنن.
‫و زیباتر.
‫درمورد آدما هم همین احساس رو داری؟
‫می‌خوای یه چیزی درست کنی؟
‫- اوه نه من... ‫- از چیز ساده شروع می‌کنی...
‫مثلاً وزنه‌ی کاغذ.
‫- حتی می‌تونم یادت بدم که... ‫- یه وقت دیگه.
‫شاید.
‫آره در خدمتت هستم.
‫حتماً.
‫[آیا ممکنه جسمی یه روح رو بدزده؟]
‫[تا حالا کسی با یه مُرده حرف زده؟]
‫[چطور مگه؟]
‫نیکول؟
‫نیکول!
‫[آخه فکر کنم من حرف زدم.]
‫نیکول یه نفر دم دره!
‫سلام.
‫می‌خواستم پیام بدم،
‫اما گفتم شاید اگه اینجا وایستم...
‫نه گفتن برات سخت‌تر باشه...
‫نه گفتن به چی؟
‫من نیاز دارم یه جا چتر شم.
‫با والدینم بدجور دعوام شد.
‫دیگه نمی‌دونستم کجا برم.
‫به کلوئی نگفتی یا یکی از...
‫ببین، می‌دونم به نظر می‌رسه...
‫که من فقط می‌خواستم مدی رو اذیت کنم اما...
‫اینطور نیست.
‫وای، اگه زاویر یه عذرخواهی ‫ بهش بدهکار باشه...
‫من عذرخواهی بزرگتری بهش بدهکارم.
‫باشه.
‫مرسی.
‫مدی!
‫آقای ام؟
‫صبر کن صبر کن! آهای! آقای مارتین!
‫آهای! صبر کن! آقای مارتین!
‫«اونا اصلاً می‌فهمن ‫که چه چیزی رو ازشون گرفتم؟»
‫«اصلاً من رو می‌بخشن؟»
‫نوشته می‌بخشن یا فراموش می‌کنن؟
‫- می‌بخشن. ‫- ادامه بده.
‫جنت چی رو ازمون گرفته؟
‫- لعنتی. ‫- چیه؟ چی نوشته؟
‫کوئین، کمکش کن. ترجمه کن.
‫کار آقای مارتین نبود.
‫جنت بود که اشیاء مربوط به مرگتون رو برداشت.
‫اون اونا رو ازتون قایم کرد...
‫و گذاشت توی پناهگاه ضداتمی.
‫چرا؟ اون بهش گفته؟
‫فکر کنم خیلی وقت بوده که جنت ‫دیگه ازش دستور نمی‌گرفته.
‫چطور مگه؟
‫فکر نکنم همه‌ی ارواح باهم برابر باشن.
‫یعنی خب اون گلدونی که درست کرد،
‫احتمالاً تازه فقط شروعش بوده.
‫احتمالاً خیلی چیزهای بیشتری فهمیده.
‫که باعث تهدیدِ آقای مارتین شده.
‫پس اون از چیزهایی که درمورد جنت ‫می‌دونست برای زندونی کردنش استفاده کرد.
‫ما رو هم همینجوری ‫توی پناهگاه ضداتمی حبس کرد.
‫[بنزین]
‫خیلی خب گوش بدین.
‫من همین الان آقای مارتین رو دیدم.
‫پشتش یه نور قرمز بزرگ بود،
‫و بعدش غیب شد.
‫- ناپدید شد. ‫- تو آقای مارتین رو...
‫- توی این مدرسه دیدی؟ ‫- آره.
‫و از طرز نگاهش و فرار کردنش ‫معلوم بود خیلی ترسیده.
‫چون جنت فرار کرد.
‫شاید اون حبسش کرده بود ‫تا از همه‌ی شما محافظت کنه.
‫اینجا بپیچ چپ.
‫[اگه امروز بمیری ‫آخرتت رو کجا میگذرونی؟]
‫یعنی چی؟
‫همینه؟
‫باید خودش باشه.
‫آروم برو.
‫امم...
‫می‌تونم کمکتون کنم؟
‫آره، می‌خواستیم یه چرخی بزنیم.
‫جلوتر نمی‌تونید برید. کاری دارید؟
‫نه نه. دود رو دیدیم.
‫آره، ماشین آتشنشانی تو راهه.
‫- کسی داخلش هست؟ ‫- ممکنه باشه.
‫امروز یکی از همسایه‌ها ‫از کنار این ساختمون رد شده.
‫و انگار یه آدم آواره دیده. ‫شما چیزی درموردش می‌دونید؟
‫نه.
‫« ترجمه از: فائزه شاهمرادی و زهرا ترابی»