‫آنچه گذشت...
‫مدی، یا حداقل روحش به دام افتاده.
‫این باید همون دفتری باشه ‫که نمی‌تونستیم پیدا کنیم آره؟
‫همونی که آقای مارتین از جنت ‫نگه داشته بود.
‫ظاهراً هر آزمایشی که داشته می‌کرده،
‫اونا باهم یه تیم بودن.
‫امکان نداره. اون زندانیش بوده.
‫کار آقای مارتین نبوده.
‫جنت بود که لوازم مرگت رو برداشت.
‫همین الان آقای مارتین رو دیدم.
‫یه نور قرمز بزرگ پشت سرش بود...
‫و بعد غیبش زد.
‫تو آقای مارتین رو توی این مدرسه دیدی؟
‫آره و از طرز نگاهش معلوم بود خیلی ترسیده.
‫شاید زندانیش کرد تا از شماها محافظت کنه.
‫شما چیزی پیدا کردین؟
‫- نچ. ‫- اینجا که هیچی نیست.
‫- با عقل جور درنمیاد. ‫- کجاش؟
‫این که داریم در خونه‌ی اجاره‌ایِ دلپذیر...
‫و مخصوص تعطیلاتِ ‫یه قاتل سریالی رو می‌گردیم؟
‫یا این که فکر می‌کنی مدی اینجا رو آتیش زده؟
‫هیچکدوم کلیر. چیزی که با عقل جور درنمیاد،
‫اینه که چرا جنت باید باهاش بسوزه.
‫بچه‌ها می‌شه کمتر روی این که ‫دوستمون رو چی صدا کنیم تمرکز کنیم
‫و بیشتر به این فکر کنیم که زنده‌ست یا نه؟
‫آخه تو دیشب گفتی ممکنه داخل باشه.
‫آره اما قبل این که مطمئن بشیم...
‫پلیس‌ها مجبورمون کردن بریم خونه،
‫که یعنی باید دنبال نشونه‌ای ‫از زنده بودنش بگردیم.
‫لباس، رد پا، هر چی.
‫وگرنه...
‫به گشتن ادامه بدین.
‫فقط می‌خوام شفاف بگم.
‫ممکنه تشخیص هویتش سخت باشه.
‫در نهایت تست دی‌ان‌ای کمک می‌کنه اما...
‫متوجهم.
‫خب. آماده‌م.
‫«ترجمه از فائزه شاهمرادی و زهرا ترابی»
‫پس حالا تو هم جریانِ ‫ دزدیدن جسم رو باور کردی؟
‫نه لزوماً.
‫اما باید اعتراف کنیم که عجیبه.
‫آخه چرا مدی باید بیاد اینجا.
‫تو چی؟
‫چی باعث شد یه دفعه بخوای ‫ازش عذرخواهی کنی؟
‫نمی‌دونم، گمونم اگه فرار می‌کردم...
‫شما هم میومدین دنبالم بگردین.
‫اگه؟
‫بچه‌ها!
‫یه چیزی پیدا کردم.
‫حالا حرفمو باور می‌کنین؟
‫اینم مدرک.
‫مدرک چی سایمون؟
‫مدرک این که توی خل و چل ‫خونه‌های تسخیر شده‌ی زیادی رفتی؟
‫نه. این که جنت اینجا بوده.
‫بعدش چی؟ چی سایمون؟ ‫از قبرش خزیده اومده بیرون؟
‫این احمقانه‌ست. ‫زاویر کدوم گوریه؟
‫بچه‌ها، جنت توی جسم مدیه.
‫اگه مدرکی پیدا نکنین ‫که نشون بده توی اون آتیشسوزی نمرده
‫مدی هیچ‌وقت برنمی‌گرده.
‫اون هم ممکنه توی این قبر دفن بشه.
‫خواهشاً بگو که تو باور نمی‌کنی.
‫نیکول.
‫خب... با پلیس‌ها حرف زدم.
‫خب؟
‫لعنتی.
‫زاویر، پلیس‌ها چی گفتن؟
‫خبر خوبیه. هیچکس توی آتیشسوزی نمرده.
‫مدی... یعنی جنت قطعاً فرار کرده.
‫ایول. خوبه.
‫پس کدوم گوریه؟
‫[صابون سفید]
‫[نان گندم]
‫[خوراک چیلی]
‫[سوپ]
‫[چیپس]
‫من کمکت می‌کنم.
‫بذار...
‫همیشه همه چی رو خیلی بالا می‌ذارن.
‫کجا میری؟
‫دور از اینجا.
‫وای کوئین، این خیلی خفنه.
‫می‌دونم اما من وقتی زنده بودم ‫طرفدار دو آتیشه‌ی...
‫ورونیکا مارس بودم،
‫واسه همین بورد قتل راستِ کار خودمه.
‫یعنی خب جون تو رو گرفتن مگه نه؟
‫آره حالا چی کار کنیم؟
‫اوه خب تو تحقیقات رو رهبری می‌کنی.
‫معمولاً با یه سخنرانی شروع می‌شه.
‫آهای! رئیس حرف داره.
‫ببخشید، همیشه دلم می‌خواست این کارو بکنم.
‫می‌تونم رئیس صدات کنم؟
‫حتماً. خب، اینا چیزایین که می‌دونیم.
‫جنت و آقای مارتین باهمدیگه ‫روی عبور کردن به او دنیا...
‫کار می‌کردن.
‫وسه همین درمورد ضربه‌های روحی شما ‫مطالعه کردن.
‫واسه همین لوازمتون رو جمع‌آوری می‌کردن.
‫اما چرا نمی‌ذاشتن دست شما بهشون برسه؟
‫اونا چی کار می‌کنن؟
‫و مهم‌تر از همه چی عوض شد؟
‫خیلی خب، شاید دانش‌آموز معلم شده.
‫می‌دونیم که جنت جلوی برگشت ‫به حالت اول رو می‌گرفت،
‫پس شاید آقای مارتین ‫از نفر فرعی بودن خسته شده.
‫دوباره بهم بگو اینا چه کمکی ‫به برگردوندن جنت می‌کنه.
‫چون اگه بدونیم چرا این اشیاء ‫انقدر مهم بودن،
‫و برای عبور کردن باید چی کار می‌کردن،
‫می‌تونیم کاری که اون شروع کرد رو تموم کنیم.
‫طعمه براش می‌ذاریم و اونم همکاری می‌کنه.
‫از اون حرکتای قدیمی مارسه.
‫و فکر می‌کنی که بعد این همه سال...
‫شکستِ دو تا از خفن‌هامون برای حل کردن معما،
‫تو می‌تونی با یه بشکن جنت رو برگردونی؟
‫نمی‌دونم. واسه همینه که سعی داریم...
‫سوال بعدی، اگه لوازم ما...
‫ربطی به عبور کردن دارن،
‫پس لوازم جنت کدوم گوریه؟
‫بازم نمی‌دونم راندا.
‫اما شاید وقتی کار دفترو تموم کنیم،
‫تو بتونی تحقیقات بعدی رو رهبری کنی خب؟
‫آهای رئیس، فکر کنم یه چیزی ‫اینجا پیدا کردم.
‫خیلی خب، جنب توی این دفتر ‫۱۵ بار...
‫کلمه‌ی «بشکه‌ها» رو آورده.
‫دارم فکر می‌کنم شاید علاوه بر این که...
‫پارتنر مخفی یا هرکسِ آقای مارتین بوده،
‫اون یه نوشیدنی‌ساز‌مخفی هم بوده.
‫مثل نوشیدنی زندان.
‫اون «بشکه‌ها» نیست. «کلیدها»ست.
‫نه، نوشته... ‫وای نه نوشته کلید‌ها. باشه.
‫خیلی خب. بیاید به رمزگشایی ادامه بدیم.
‫[درسته. اما منم مطمئن نیستم به جوابم برسم. ‫اما هنوز بهش باور دارم. نمی‌دونم چرا.]
‫[باشه ولی تا حالا آرزو کردی ‫که کاش مدرکی بود؟]
‫[حیف که نمی‌تونم با طعمه ‫روح رو از مخفیگاهش بکشم بیرون.]
‫[خنده. حالا چی رو طعمه می‌کردی؟]
‫[مث فیلم ای.تی، آب‌نبات.]
‫نقد میدین یا کارت می‌کشین؟
‫نقد.
‫من الان برمی‌گردم.
‫نه! نه نه نه!
‫نه نه نه نه!
‫نه!
‫موتورخونه، کافه‌تریا، تعمیرگاه،
‫حالا هم گلخونه.
‫بقیه‌ی روح‌ها کجا مردن.
‫اونا رو هم می‌تونی ببینی؟
‫نه، فقط مدی رو.
‫اون الان اینجاست؟
‫نمی‌دونم. جاش معلوم نیست که.
‫احساس می‌کنم باید یه چیزی بگم... ‫به مدی.
‫آخه حالا که می‌دونم، حس عجیبیه...
‫که بهش پیغامی ندم.
‫الان خیلی چیزهای مهم‌تری هست...
‫که باید راست‌و‌ریس کنیم.
‫تو نمی‌خوای من باهاش حرف بزنم؟
‫ای بابا، اون نمی‌خواد باهام حرف بزنه؟
‫ازم متنفره، اون الان ازم متنفره،
‫منم جای اون بودم متنفر می‌شدم ‫اما باید باهاش حرف بزنم...
‫اون ازت متنفر نیست خب؟
‫ببخشید، چرا داریم آروم حرف می‌زنیم؟
‫چون ممکنه اون گوش بده.
‫ما نمی‌تونیم اونو ببینیم. ‫ولی اون ما رو می‌بینه.
‫هر جایی که بخواد.
‫اصلاً دلم نمی‌خواد...
‫که بفهمه جنت رو از دست دادیم خب؟
‫- پس... ‫- پس، پیغامی نمیدیم.
‫محض رضای خدا دیگه سوال هم نپرس.
‫به جلسه‌ی همیشگی ساعت دوازدهِ ‫ اسپلیت ریور خوش آمدید.
‫خوشحالیم که اینجایین.
‫این یه جلسه‌ی عمومیه...
‫و از همه استقبال می‌شه، ‫مخصوصاً تازه‌واردها.
‫سلام به همه. اسم من تایلره...
‫- و اعتیاد دارم. ‫- سلام تایلر!
‫صبر کنید. وایستید.
‫همه چی مرتبه؟
‫ببخشید، فکر کردم... اشتباه شد.
‫صبر کن. من می‌شناسمت.
‫آشنا به نظر میاد نه؟
‫آره لعنتی.
‫تو توی سمینار روانشناسی‌مون هستی درسته؟
‫دقیقاً. هوش و حواسم کجاست؟
‫می‌خواستی برسونیمت؟
‫راستش الان داریم برمی‌گردیم دانشگاه.
‫باید خرت و پرت می‌خریدیم.
‫نیازی نیست. مرسی.
‫نظرم عوض شد.
‫[دانشگاه وسترن ویسکانسین]
‫گرچن، اینو بگیر.
‫دارچین رو برداشت گذاشت کنار،
‫منم گفتم: دارچین مقویه.
‫- بریزش توی قهوه‌ت. ‫- آره کلی فواید داره.
‫بعد نگاهم کرد و منم نگاهش کردم،
‫و گفتم: می‌دونی چیه؟
‫رسیدیم.
‫می‌دونم. غذای فرآوری شده بدترین چیزه.
‫اما نمی‌ذاره فردا خمار باشیم.
‫راستی تو هم دعوتی ها!
‫دقیقاً بعد بازی شروع می‌شه.
‫مگر این که دلت نخواد بیای.
‫نمی‌دونم منم اگه وسایلم رو دزدیده بودن ‫دلم می‌خواست برم مهمونی یا نه.
‫می‌خواستی از تلفن استفاده کنی؟
‫موبایلتو هم دزدیدن آره؟
‫یا هم می‌تونیم کمکت کنیم ‫به حراست دانشگاه زنگ بزنی.
‫اوه نه.
‫نیازی به این کار نیست.
‫کارت شناسایی و کارت غذا...
‫و همه‌چیزت رو هم بردن؟
‫ما بهشون زنگ می‌زنیم. بذار ببینم.
‫گفتم نه.
‫منظورم اینه که نه مرسی.
‫خودم راهمو پیدا می‌کنم.
‫با کمد من چی کار داری؟
‫سندرا. سلام. ببخشید من...
‫متوجه نشده بودم که جلسات تو بود.
‫تازگی دوباره میرم،
‫پس اگه تونستم جای دیگه‌ای پیدا کنم...
‫نه اشکال نداره واقعاً.
‫مطمئنی؟ آخه انگار...
‫از اونجا فرار کردی، گفتم شاید...
‫به خاطر من بوده.
‫خب اینطور نیست.
‫می‌دونم تو هیچ ارتباطی به...
‫اتفاقی که افتاد نداشتی. خب؟
‫گوش کن، من...
‫جریان سخنرانیت واسه وقتی که ‫مدی جایزه برد رو شنیدم.
‫و خب، واسه این اسمش رو نوشتم...
‫که فکر کردم اون...
‫به هر حال متاسفم اونجا نبودم.
‫من که مشکلی ندارم. خیلی داغون بودم،
‫اما حداقل بعد اون شب، جلساتم رو...
‫دوباره شروع کردم.
‫درسته.
‫خب دیگه من باید برم.
‫باید برم «رود پوکگاما».
‫- راه زیادیه. ‫- باشه. رودخونه؟
‫چرا؟
‫یه جنازه پیدا کردن.
‫چی؟
‫ماهیگیرها یه جنازه پیدا کردن،
‫اما هنوز هویتش رو تشخیص ندادن.
‫خدای من سندرا...
‫من واقعاً باید برم.
‫باشه صبر کن...
‫تنهایی این کارو نکن.
‫فردی به دفتر اصلی.
‫فردی به دفتر اصلی لطفاً.
‫بقیه‌ی دختر مغرورها کجان؟
‫نمی‌دونم. راستش...
‫از تیم مشوق‌ها کنار کشیدم.
‫واقعاً؟ نکنه جسم تو هم تسخیر شده؟
‫این حرف رو تویی می‌زنی...
‫که واقعاً باور داره این چیزها شدنیه.
‫من اینو نگفتم.
‫ولی خب مگه خیلی احمقانه‌ست...
‫که حرفای سایمون راست باشه؟
‫آخ جون.
‫- دوباره منو می‌پیچونی؟ واقعاً؟ ‫- نه.
‫نه نمی‌پیچونمت.
‫فقط خبر جدیدی نیست.
‫عجب؟ نیکول هم شیرین‌بیان رو...
‫برای دل‌خوش‌کنک گذاشت توی کمدم؟
‫نیکول؟ چرا باید توی کمدت شیرین‌بیان...
‫سایمون یالا، باید یه خبری داشته باشی.
‫مگه دیشب نرفتی خونه روستایی؟
‫چرا. راستش با زاویر رفتم،
‫که یه روزنه‌ی امیده چون با من همراهه.
‫این خبر خوبیه.
‫خبر بد چیه؟
‫می‌دونم من تازه عضو اکیپ دیوونه‌ها شدم
‫اما این واقعاً دیوونگی محضه.
‫آره می‌دونم. شاید حق با تو باشه.
‫ای وای.
‫دیگو فکر می‌کنه جَـ.... مدی رو دیده.
‫مگه جنت توی خونه روستایی نبود؟
‫چرا، توی خونه روستایی بود،
‫اما اون رو آتیش زد.
‫چی؟
‫چرا باید این کارو بکنه؟
‫سایمون.
‫ببین، قضیه اینه که...
‫راستش من یه سرنخ جدید دارم.
‫پس می‌رم دنبال اون.
‫اصلاً نگرانش نباش ‫چون خودم حواسم هست خب؟
‫بذار ببینم.
‫خبر جدیدی شد؟
‫آره. دزد جسمم...
‫آتش‌افروزی رو هم به جنایاتش اضافه کرد
‫اونم دقیقاً بعد از بزن دررو و ‫دزدیدن اتومبیل،
‫پس خیلی باید شانس بیارم که فردا ‫جسمم پشت میله‌های زندان نباشه.
‫سلام بچه‌ها، شما این دختره رو ندیدین؟
‫اسمش مدیه.
‫سلام داداش چطوری؟ ‫این دختره رو می‌شناسی؟
‫حتی نگاه هم نکرد.
‫پس وقتی داشتیم همین کارو...
‫توی بازی بازگشت به خانه می‌کردیم ‫و آگهی گم شدن مدی رو نشون می‌دادیم،
‫تو کل اون مدت می‌دونستی مدی کجاست.
‫این هم آره.
‫مسخره‌ست.
‫سلام بچه‌ها، این دختره رو ندیدین؟
‫توی مراسم جشن با کلیر،
‫عملیات کلیر، مدی هم جزوش بود؟
‫زاویر، نظر اون بود خب؟
‫[چه خبر؟]
‫[من که نتونستم ارتباط بگیرم. ‫طعمه‌ی روح چطور شد؟]
‫[احتمالا به بن بست بخوره.]
‫[هه. خوبه. احتمالا آب نبات ‫فقط رو فضایی‌ها جوابه.]
‫سلام، این دختره رو ندیدین؟
‫چی؟
‫چیزی دستگیرت شد؟
‫نه، فقط سعی داشتم به دیگو زنگ بزنم.
‫- اما حتماً سر کلاسه. ‫- آره سر کلاسه.
‫ببخشید.
‫از کجا می‌دونی؟
‫اینستاش رو چک کردم.
‫آخه کی سلفی توی سالن سخنرانی رو پست می‌کنه؟
‫احتمالاً افتخار می‌کرده که هنوز بیداره.
‫ببخشید، شما...
‫پشتش کلی دانشجو خواب بودن.
‫راستش فکر بدی هم نیست.
‫سلام دوستم رو ندیدین؟
‫پس حالا دیگه نیازی نداری که ما ‫دفترو رمزگشایی کنیم؟
‫چرا فقط خیلی داره طول می‌کشه.
‫جنت اون بیرون داره آتیش راه میندازه
‫پس ازتون می‌خوام که به قبل فکر کنید.
‫میرم نوار چسبمو بیارم.
‫کوئین، این برای بورد قتلت نیست.
‫فقط می‌خوام بدونم اینا چی یادشون میاد.
‫مال قبل از زمان توئه.
‫مفهومه.
‫اوه. من نوت‌برداری می‌کنم.
‫خب ببینید، می‌دونم شما...
‫فکر می‌کنید که هیچی یادتون نمیاد،
‫اما حتماً باید یه سرنخی از این که...
‫رابطه‌شون شکرآب شده باشه.
‫لطفاً فقط فکر کنید.
‫نیکول، یعنی چی؟
‫داداشت می‌تونست بهمون بگه ‫که این دانشگاه چقدر بزرگه.
‫یه ساعت طول کشید تا بتونیم ‫راه خروج از کتابخونه رو پیدا کنیم.
‫خیلی خب، اون کجا ممکنه باشه؟
‫باید تا الان گرسنه یا خسته باشه.
‫نه، توی سالن‌های غذاخوری هیچی نیست
‫و تنها دانشجوهایی خواب بودن و ما دیدیم،
‫مال همینجان.
‫کلیر. تو چیزی پیدا کردی؟
‫نیم ساعته چسبیده به اون.
‫کلیر، اگه داری به داداشم پیام میدی
‫وای به حالت!
‫پیام نمیدم. منم دارم دنبال مدی می‌گردم.
‫دیدین؟
‫خیلی خب، چرا باید یه فراری شناخته شده...
‫یه سلفی از خودش پست کنه؟
‫اونه نه ولی شاید یه نفر دیگه ‫این کارو بکنه.
‫یه نگاه به دور و برت بنداز.
‫همه دارن یه چیزی پست می‌کنن.
‫شاید مدی توی عکسشون افتاده.
‫بوم. پیداش کردم.
‫بچه‌‌ها...
‫فکر کنم جنت توی مهمونی دانشجوییه.
‫یه کم پیش از کنار اون خونه رد شدیم.
‫از این طرفه. ‫دنبالم بیاین.
‫می‌بینی، دخترها همیشه رایگان میرن داخل.
‫فهمیدیم کلیر. خیلی حرفه‌ای هستی.
‫ما اینورو می‌گردیم.
‫وقتی پیداش کردیم برنامه دقیقاً چیه؟
‫چه جوری مجبورش کنیم باهامون بیاد؟
‫نمی‌دونم پسر. ‫فعلاً بیا تقسیم شیم خب؟
‫چی؟ چرا؟
‫چون از بازی بیست سوالی ارواح خسته شدم.
‫من جنت رو دو بار پیدا کردم.
‫آره دو بار گمش کردی.
‫من فقط سعی دارم کمک کنم.
‫چه غلطی می‌کنی؟ ‫کار کی بود؟
‫شماها سال اولی هستین؟
‫آره ببخشید. تقصیر من شد.
‫می‌تونیم یکی دیگه برات بیاریم.
‫بریم دو تا نوشیدنی دیگه بگیریم. ‫از این طرف.
‫[دبیرستان اسپلیت ریور]
‫ببخشید قشنگم، هیچی یادمون نیست.
‫آره، می‌دونم چه احساسی دارین.
‫اما چیزی که این مدت از تحقیق کردن...
‫درمورد اتفاقی که برام افتاد یاد گرفتم،
‫اینه که همیشه سرنخ وجود داره.
‫پس توی آخرین روز جنت چه اتفاقی افتاد؟
‫خب، مهمونی بود.
‫- مهمونی؟ ‫- آره.
‫چه مهمونی‌‌ای؟ ‫مثل مهمونی خداحافظی؟
‫نه، راستش... ‫جشن تولد 17 سالگیش.
‫آقای مارتین اون زمان ‫نگران حس و حال جنت بود.
‫واسه همین پیشنهاد کرد که خوشحالش کنیم.
‫جنت هیچوقت 17 سالگیش رو ندید
‫و هیچکدوممون هم تا حالا ‫مهمونی جورابی ندیده بودیم.
‫در ضمن، موقع کرونا بود ‫و مدرسه خالی بود.
‫می‌دونی چرا این اسم رو روش گذاشتن، چارلی؟
‫مجلس جشن جورابی؟
‫راستش فکر می‌کنم که...
‫یه جور اصطلاح دهه پنجاهی باشه.
‫نه، چون باید کفشات رو دربیاری...
‫تا کف زمین کثیف نشه.
‫اوه، چقد شگفت‌انگیز و باحال
‫یا بهتره بگم خفن.
‫خیلی خب، بیا...
‫هی، همینه چارلی، ‫آره ادامه بده.
‫خیلی خب، ‫آقای مارتین یه تکونی به خودش داد.
‫وای خدای من، ‫حتی اجراش هم منظمه.
‫راندا در نقش ریزو. ‫فکر کنم دوباره مردم.
‫و والی، خیلی شیکه.
‫آره، خب، ممنون چارلی.
‫می‌دونی، راستش فکر کنم بتونم بهش عادت کنم.
‫در ضمن، باید بگم که...
‫قبل از کرونا، ‫آخرین فیلم موزیکالی که اومده بود«گریس» بود،
‫بنابراین باید از بین کلی لباس خاص ‫یه چیزی رو انتخاب می‌کردیم.
‫حالا نتیجه خوب میشد یا بد.
‫از جفتتون ممنون. ‫اونا رو بذارین اونجا.
‫- باشه. ‫- چارلی.
‫میشه نشونشون بدی بنر تولد
‫و بقیه‌ی ریسه‌ها کجاست؟
‫آره، باشه.
‫چارلی، این چه ربطی به جنت داره؟
‫آروم باش، به اونجاش هم میرسیم.
‫خیلی خب، دقیقا بعد این قسمته.
‫من اولین نفری بودم که با بنر اومدم.
‫و متوجه شدم که آهنگ عوض شده.
‫شماها ندیدین چیز عاشقانه‌ای ‫بینشون رخ بده؟
‫نه بینشون نه.
‫ببخشید چی؟
‫ببین، باید درک کنین که...
‫واسه مهمونی گرفتن، ‫خیلی وقت عجیبی بود.
‫خب همونطور که چارلی گفت، ‫مدرسه مثل شهر ارواح بود
‫و ممکنه به نظر بی‌اهمیت بیاد
‫ولی واسه من اهمیت داشت.
‫نمی‌دونستم بدون آدمای زنده‌ی اونجا
‫چقدر تنها میشم.
‫والی، فقط بگو چه اتفاقی افتاد.
‫باشه، باشه، ‫خب بعد از اینکه اجرا کردیم،
‫آقای مارتین شروع کرد به آماده سازی واسه...
اجرای لیمبو! ‫همه صف ببندین!
‫زود باش بریم. بریم.
‫من هم کاملا پایه‌ش بودم.
‫می‌دونی نمی‌تونم به چالش فیزیکی توجهی نکنم
‫- ولی اون شب، جنت واقعا می‌خواست حرف بزنه. ‫- والی.
‫میشه یه لحظه خصوصی باهات صحبت کنم؟
‫آره.
‫یه لحظه.
‫نمی‌دونم واسه چی...
‫ولی می‌فهمیدم که مضطربه.
‫یه چیزی هست که می‌خوام بهت بگم.
‫آفرین. ‫خیلی خب، آفرین.
‫من یه چیزی رو پنهان کردم.
‫و امید داشتم که شاید امشب...
‫هدیه‌م حقیقت رو برملا کنه.
‫ببخشید، نمی‌دونم چرا انقدر سخته.
‫گمونم چیزی که می‌خوام بگم...
‫هی، هی، هی، جنت. ‫آروم باش.
‫من می‌دونم.
‫می‌دونی؟
‫ولی ببینین، ‫اون داشت در مورد یه هدیه حرف می‌زد.
‫و خیلی مضطرب به نظر می‌رسید،
‫من هم فکر کردم واسه تولدش
‫همچین چیزی رو بخواد.
‫فکر می‌کردی یه هدیه‌ست؟
‫خب، درست بعد از اون عبور کرد و رفت، ‫بنابراین...
‫ولی ما می‌دونیم که عبور نکرده.
‫آره، ممنون کوئین.
‫دقیقا واسه همین بود که نمی‌خواستم
‫- چیزی در این حد آشکار بگم. ‫- صبر کنین ببینم.
‫لوازم.
‫راندا تو چی؟
‫اون شب چیزی دیدی؟
‫هر چیزی که دیدی رو بگو، ‫لطفا، من باید بدونم.
‫راندا، یالا، ‫مشخصه یه چیزی می‌دونی.
‫زود باش بهمون بگو.
‫وای، بسه انقدر از آدم بازجویی نکن، خب؟
‫راستش، این تو بودی که یه هفته پیش، ‫واسه همه‌مون...
‫- نقش مامور دوجانبه رو بازی می‌کردی. ‫- درسته.
‫و تازه بهمون گفتی که...
‫به آقای مارتین گفتی ‫من و سایمون می‌تونیم با هم حرف بزنیم.
‫صبر کن ببینم. چی؟ راندا؟
‫خیلی خب، باشه، ‫ولی همه‌ش به خاطر این بود که سعی می‌کردم
‫به حقیقت برسم.
‫من هم الان دارم همین کار رو می‌کنم.
‫گفته بودیم دیگه هیچ راز و دروغی ‫نباید در کار باشه.
‫می‌دونی چیه؟ ‫من به این چیزها نیازی ندارم.
‫راندا، یه توپ مخرب به اسم جانت
‫داره اون بیرون با بدن من می‌چرخه ‫و تو هم خوب می‌دونی
‫که چه کارهایی نمی‌کنه،
‫پس اگه چیزی ازش می‌دونی، ‫لطفا فقط...
‫اون باهاش دعوا کرد! خب؟
‫همین رو می‌خواستین بشنوین؟
‫اون باهاش عاشقانه رفتار نمی‌کرد ‫با تو هم همینطور والی.
‫بهش خیانت شده بود.
‫لطفا راندا، ‫بهمون بگو چه اتفاقی افتاده.
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫یوهو! ایولا!
‫دقیقا بعد از فوت کردن شمعش بود.
‫به نظر نمی‌رسید که ‫از اونجا بودن خوشحال باشه،
‫ولی هدیه‌هامون به نظر کمک‌کننده بود.
‫اوه، از کجا می‌دونستی؟
‫خب، تو خیلی درمورد علوم حرف می‌زنی.
‫- و می‌دونی که ما هم گوش میدیم. ‫- خیلی.
‫ممنون.
‫این واسه توئه.
‫اوه، نمی‌دونم این چیه.
‫اون حلقه‌ی لاغریه.
‫- اگه می‌خوای اسپویل کنی خبر بده. ‫- ممنون راندا.
‫وقتی کوچولو بودم این خیلی چیز خفنی بود،
‫بنابراین واسم خیلی ارزش داره.
‫در ضمن، ‫این یه مثال خیلی خوب
‫از همکاری نیروی گریز از مرکز و اصطکاکه.
‫اوه، عالیه.
‫بیاین ببینیم بعدی چیه.
‫خیلی خب، اون هدیه‌ی منه.
‫آره، یه کم خیسه.
‫وای خدای من، این یکی داره چکه می‌کنه.
‫- داره چکه می‌کنه. ‫- آره، اون...
‫از زمان خودته.
‫گفتم شاید این نوشیدنی رو دوست داشته باشی.
‫تو رو یاد مغازه‌های نوشیدنی فروشی ‫و این چیزها میندازه.
‫گرمه.
‫خب، سه ساعت پیش کادوش کردم.
‫- خوشمزه‌ست. ‫- ممنون.
‫خیلی خب. بعدی هدیه‌ی منه.
‫تا اینکه جنت هدیه‌ی آقای مارتین رو باز کرد
‫و فضا عوض شد.
‫یه جای کار می‌لنگید.
‫از همگی ممنونم.
‫اوه. ببخشید.
‫می‌دونستم یه چیزی شده.
‫واسه همین صبر کردم ‫تا آب‌ها از آسیاب بیفته.
‫نمی‌تونستم همه چی رو بشنوم
‫ولی جنت از اون هدیه ناراحت بود.
‫البته به نظر میومد از همه‌ی هدیه‌ها ‫ناراحت باشه.
‫من نمی‌خواستم ناراحتت کنم جنت.
‫پس چرا اون رو به من دادی؟
‫چون مال خودته.
‫فقط می‌خواستم ‫به عنوان یه نماد برات باشه، خب،
‫- که کار رو ادامه بدیم، کارمون رو! ‫- می‌دونی که چیزی که می‌خواستم این نبود.
‫باید به زمان‌بندی فکر کنیم.
‫تو نمی‌تونی... ‫ببین، خیلی خب، ببین.
‫- یه نفس عمیق بکش. تو... ‫- نمی‌خوام نفس بکشم.
‫آزمایش بی‌آزمایش. ‫تو قول دادی.
‫می‌دونم و بابتش متاسفم، ولی من...
‫می‌دونی چیه؟ ‫اصلا خودم انجامش میدم.
‫- همه رو برمی‌گردونم. ‫- نه، جنت، لطفا...
‫همین حالا انجامش میدم.
‫جنت!
‫دستت رو بکش!
‫تو نمی‌دونی چه کارهایی ازم برمیاد.
‫واقعا جنت همچین حرفی زد؟
‫- لعنتی. ‫- چه جدی.
‫و حالا اون بیرون داره ‫زندگیم رو نابود می‌کنه.
‫واسه همین آقای مارتین حبسش کرده بود.
‫چون یه هیولای واقعی بود.
‫نه، اینطور نیست.
‫پس چیه؟ ‫چه اتفاقی افتاد؟
‫اون هیولا نبود. ‫اون داشت از خودش دفاع می‌کرد.
‫نمی‌فهمم.
‫ببینین، اونا شاید با هم همکار بودن،
‫ولی قدرت همیشه دست مارتین بود.
‫و اون ازش سرپیچی کرد.
‫بنابراین اون رو ساکت کرد و بعد...
‫وقتی دیدم باهاش چیکار می‌کنه
‫یادم خودم افتادم.
‫همه‌ش مو به مو برام تکرار شد.
‫با این تفاوت که اون قوی بود.
‫متوجه نیستین؟
‫اون توی مرگش کاری رو کرد ‫که من نتونستم بکنم.
‫و عبور کرد...
‫واسه همین این راز رو پیش خودم نگه داشتم
‫چون هیچوقت این فرصت برام پیش نمیاد.
‫ولی اون عبور نکرده.
‫آره و وقتی که این رو فهمیدم،
‫شماها از دستم عصبانی شدین که
‫دارم ازتون چیزی رو پنهان می‌کنم.
‫ببینین، من نمی‌دونستم ‫ دعواشون سر چی بود
‫تا اینکه امشب داستان چارلی و والی رو شنیدم.
‫چارلی، تو شنیدی که جنت میگفت ‫می‌خواد یه چیزی رو بهمون بگه.
‫آره، ولی این رو به من هم گفت.
‫درسته و بعدش من شنیدم که دارن
‫سر اینکه آقای مارتین قولش رو شکونده، ‫دعوا می‌کنن.
‫به خاطر کادوهامون دعوا نمی‌کردن.
‫به خاطر لوازممون بود.
‫جنت اونا رو می‌خواست پس بده،
‫چون چیزی که جنت می‌خواست این بود که ‫به عنوان کادو بهمون...
‫بهمون حقیقت رو بگه.
‫آقای مارتین واسه همین حبسش کرد.
‫اون نمی‌خواست درمورد ‫همه‌ی کارهاشون رو راست باشه.
‫واقعا این حرف رو گفته؟
‫نه. دیگه بعد از اون نتونستم نگاه کنم.
‫راه افتادم رفتم.
‫و حالا باید این رو هم تحمل کنم.
‫می‌خواستین من آسیب‌های روحیم یادم بیاد؟
‫موفق شدین.
‫- گرچن. ‫- جلوش رو بگیرین!
‫اون داره لباسم رو می‌دزده.
‫- به من دست نزنین. ‫- از تنش دربیارین!
‫گفتم به من دست نزنین!
‫که باز هم ازمون دزدی کنی؟
‫اوه، اینجوریاست؟
‫شما نمی‌دونین چه کارهایی از دستم برمیاد.
‫اوه، لعنتی، بچه‌ها! ‫پلیس پایینه!
‫همه همین الان برید!
‫مدی!
‫مدی. مدی.
‫هی.
‫خیلی خب، تو توی هیچ دردسری نیفتادی.
‫ما درمورد ماشین به پلیس هیچی نگفتیم
‫و حال زاویر هم خوبه.
‫تو در امانی.
‫می‎تونی بیای خونه.
‫کلیر.
‫کجایی؟
‫اون چش شده؟
‫چندتا عوضی توی مهمونی سر به سرم گذاشتن
‫و سایمون جورشون رو کشید.
‫مگه نه رفیق؟
‫پیداش کردین؟
‫میشه بریم؟
‫- ساندرا. ‫- اوه.
‫شرمنده. آخرین باری که...
‫اومدم به یه همچین رودخونه‌ای
‫زمانی بود که دِیو غرق شده بود.
‫اوه، وای. ‫خیلی متاسفم.
‫راستش خوبم.
‫حداقل اون موقع ‫می‌دونستم که این اتفاق افتاده.
‫ولی الان...
‫چند وقت یه بار این کار رو انجام میدی؟
‫این خبردادن‌ها رو میگی؟
‫گمونم هربار که باهاشون تماس می‌گیرم.
‫امروز صبح سردخونه بودم.
‫سردخونه؟
‫آره، باز هم اون نبود.
‫وقتی مدی گم شده بود...
‫گفتم که بهم خبر بدن.
‫و الان تمام چیزی که دارم همینه.
‫فکر می‌کردم اگه جسدش رو پیدا کنم،
‫به یه جور پذیرش می‌رسم.
‫این پذیرش نیست. ‫این...
‫بیشتر شبیه شکنجه‌ست.
‫ببین، می‌دونم که ما تازه...
‫خب، من کی باشم که قضاوت کنم، ولی...
‫خوب می‌دونم
‫که اگه هی به دردت برگردی
‫می‌تونه مثل چیزهای دیگه اعتیادآور باشه.
‫[دانشگاه کالیفرنیا، برکلی]
‫- راندا، خبرها رو شنیدم. ‫- مبارکه، تو واقعا باهوشی.
‫[دفتر مشاور تحصیلی]
‫[دفتر آقای مانفریدو]
‫یه لحظه عزیزم.
‫نتونستیم راندا رو پیدا کنیم.
‫فکر نکنم دلش بخواد که پیدا بشه.
‫گمونم امشب خودم هیولا بودم. هان؟
‫خیلی تحت فشار قرارش دادم.
‫می‌دونی، به نظرم...
‫شاید یادآوری یه سری از خاطراتمون
‫خیلی دردناک باشه.
‫ولی تو به جواب نیاز داری مدی،
‫و ممکنه جواب توی اون دفترها نباشه.
‫در ضمن، حالا که می‌دونی ‫بشکه‌ها کلید نیستن،
‫احتمالا کلی کلمه‌ی دیگه هستن
‫که والی اشتباه خوندتشون.
‫هی، هی، تند نرو.
‫صبر کن چارلی. ‫کلیدها، کلیدها.
‫وای بچه‌ها، ‫اگه لوازم کلیدها باشن چی؟
‫ادامه بده.
‫راندا گفت آقای مارتین ‫به جنت اون ساعت رو داده.
‫ولی من اون ساعت رو قبلا دیده بودم.
‫آقای مارتین روزی که ناپدید شد ‫اون ساعت رو داشت.
‫و وقتی اون رو به جنت داد، ‫اون هم ناپدید شد.
‫راندا یه کم پیش در مورد لوازم جنت پرسید.
‫اگه اون ساعت باشه چی؟
‫کلیدش. ‫خیلی خب، ولی کجا رفته؟
‫آره، اونا کجا ناپدید شدن؟
‫سلام راندا.
‫کمک! کمک! یکی کمک کنه!
‫کمک!
‫این چیه؟
‫برکلی؟
‫می‌خوای من رو ول کنی؟
‫هی.
‫حالت خوبه؟
‫تقصیر تو نیست. ‫هیچکس نمی‌تونست راضیش کنه.
‫آره. می‌دونم، فقط...
‫خسته‌ام.
‫بابامه. ‫باید جواب بدم.
‫حتما.
‫و بعدش می‌تونی ما رو برسونی خونه.
‫سایمون، گوش کن، من...
‫من هم مدی رو دیدم.
‫- سلام بابا. ‫- توی مهمونی.
‫صبر کن ببینم... کی دیدیش؟
‫دقیقا قبل از اینکه پلیس‌ها بیان.
‫ولی کسی که دیدم...
‫انگار یه نفر دیگه بود.
‫خودم رو کشتم که همین رو بهت بگم دیگه.
‫نه، می‌دونم، می‌دونم،
‫ولی این چه معنی‌ای داره؟
‫یعنی قضیه‌ی جنت واقعیه؟ ‫یعنی ارواح وجود دارن؟
‫این یعنی شیرین‌بیانت به دست مدی رسیده.
‫باشه. باشه. خداحافظ.
‫چجوری بهش بگم که...
‫جنت رو گم کردیم؟
‫اون هم دوباره.
‫لعنتی!
‫بهش میگیم.
‫با همدیگه میگیم.
‫مگه اینکه دلت نخواد کمکت کنم.
‫ببخشید. ببخشید.
‫سوال از این رومخ‌تر نداریم.
‫ممنون.
‫می‌خوام.
‫و حس جدیدیه برام.
‫که این کار رو تنهایی انجام ندم.
‫می‌دونی، اگه می‌خوای پیغامی به مدی بدی،
‫خوشحال میشم کمکت کنم.
‫ممنون.
‫جنت الان کدوم گوریه؟
‫مطمئنی نمی‌خوای برسونمت پیش ماشینت؟
‫پارکینگ چندتا خیابون پایین‌تره.
‫می‌خوام قدم بزنم.
‫خیلی خب، ممنون بابت شام
‫و ممنون که باهام اومدی.
‫خیلی خوب بود که حس نمی‌کردم...
‫تنهایی.
‫- شب‌بخیر درک. ‫- شب بخیر ساندرا.
‫سلام؟
‫مدی؟
‫سلام مامان.
‫اوه مدی! مدی!
‫«ترجمه از فائزه شاهمرادی و زهرا ترابی»