‫جنت بابت کادو ناراحت بود.
‫من فقط می‌خواستم مثل یه نماد باشه. ‫که کارمون رو ادامه بدیم...
‫می‌دونی که من اینو نمی‌خواستم.
‫حالا حرفمو باور می‌کنید؟
‫چی رو سایمون؟ ‫این که از قبرش خزیده اومده بیرون؟
‫نکنه اون اشیاء همون کلیدهان؟
‫باشه ولی کجا باید باشن؟
‫سلام راندا.
‫یه توپ ویرانگر به اسم جنت...
‫با جسم من اینور اونور میره.
‫تو روحت هم خبر نداره که من ‫چه کارهایی می‌تونم بکنم.
‫خیلی باید شانس بیارم که فردا ‫جسمم پشت میله‌های زندان نباشه.
‫مدی، تو در امانی. ‫می‌تونی بیای خونه.
‫- سلام؟ ‫- سلام مامان.
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»
‫فکر کردم مردی. کجا بودی؟
‫چرا زنگ نزدی؟ حالت خوبه؟
‫صدمه دیدی؟ من...
‫حرفی که قبل رفتنت بهت زدم...
‫کاری که کردم...
‫با خریدنِ اون کلبه‌ی مزخرف...
‫می‌دونم چقدر بهت آسیب زدم. من...
‫سختی‌هایی که تموم این‌ سال‌ها ‫باعث شدم بکشی.
‫خیلی خیلی متاسفم مدی.
‫دیگه هیچ‌وقت این کارو باهات نمی‌کنم.
‫وای حتماً خیلی گرسنه‌ای.
‫چیزی برات درست کنم؟ ‫ساندویچ یا تخم‌مرغ؟
‫حموم. فقط می‌خوام برم حموم.
‫نه، جن نه!
‫می‌شه بیام تو؟
‫برات تست دارچینی درست کردم.
‫همونجوری که دوست داری.
‫[مدی]
‫وقتی حموم بودی داشتم به سایمون زنگ می‌زدم،
‫اما می‌دونستم خودت می‌خوای این کارو بکنی.
‫سایمون، نیکول، زاویر.
‫اونا خیلی نگرانت بودن.
‫من نمی‌خوام...
‫هنوز آمادگی اینو ندارم که کسی ‫بفهمه برگشتم.
‫فقط می‌خوام با تو باشم.
‫نه کس دیگه. فقط خودت لطفاً.
‫می‌رم که آماده‌ی خوابیدن بشی.
‫از کجا فهمیدی چه جوری از اونجا بیای بیرون؟
‫نفهمیدم. فقط دوییدم.
‫وقتی برگشتم که برش دارم، ‫دوباره اون نور رو دیدم.
‫اون موقع بود که فهمیدم ...
‫برای ورود و خروج باید نامه رو نگه داری.
‫یعنی کلیده؟
‫یعنی می‌گی آقای مانفریدو اون تو بود؟
‫پس کلیدِ تو دری رو ‫ به روی یه زخم روحی باز کرد.
‫و وقتی رفتی داخل، تو...
‫- جهنم شخصی خودت رو دیدی. ‫- چقدر آزاردهنده.
‫تو گفتی اتاق قرمز بود.
‫و آخرین باری که دیدی آقای مارتین...
‫ناپدید شد، یه نور قرمز دیدی.
‫آره.
‫وقتی درو برای جنت باز کردم ‫قبل این که بهم برخورد کنه،
‫یه نور قرمز از پناهگاه ضد اتمی میومد بیرون.
‫حتماً آقای مارتین همونجا قایم شده،
‫داخل زخم‌ها.
‫نمی‌دونم. مگه هتله؟
‫شاید داره یه کار دیگه می‌کنه.
‫از کجا معلوم چه آزمایشات عجیب و غریبی
‫اونجا انجام میده؟ نمی‌دونم.
‫شاید جنت تازه شروعشه.
‫خیلی خب. باشه. ‫آره می‌دونم به کجا می‌خواد برسه.
‫می‌خواین من و والی بریم کلیدهامونو برداریم
‫و در جهنم شخصی‌مون رو باز کنیم...
‫و شخصیت تخیلی نانسی درو ‫قراره اونجا باشه.
‫من جای تو بودم می‌گفتم پسران هاردی، ‫ولی آره.
‫باشه. با این که خیلی وسوسه‌برانگیزه ‫اما این کارو نمی‌کنم.
‫چارلی؟
‫مگه همین الان از راندا عذرخواهی نکردی...
‫که مجبورش کردی کاری که نمی‌خواست رو ‫انجام بده؟
‫اون فرق داره.
‫- چه فرقی؟ ‫- نه والا.
‫نه، فرق داره. ‫چون آقای مارتین در واقع داخل...
‫ببینید، اگه شما می‌خواید برید، بفرمایید،
‫اما من پامو توی اون جهنم نمی‌ذارم.
‫البته نمی‌خواستم با کلمات بازی کنم.
‫چارلی!
‫[امیلیو]
‫[شردهد۹۹: هشدار! این آهنگ اشکت رو درمیاره!]
‫ظاهراً بیشتر مثل یه تیم بازی می‌کردن...
‫[جوینده‌ی جواب: کار دارم. ‫برمی‌گردم.]
‫سلام. دیشب کجا بودی؟
‫داشتم با سایمون درس می‌خوندم. ‫فکر کنم بهت گفتم.
‫جدی؟ پس چرا لباسات توی سبد....
‫بوی نوشیدنی می‌دن؟
‫بس کن زاویر.
‫تو تازه چند روزه از بیمارستان مرخص شدی.
‫اصلاً تو شرایطی نیستی که تا دیروقت...
‫- بیرون بمونی و مهمونی بری و نوشیدنی بخوری. ‫- اینطور نیست.
‫شاید روی چیزی نشستم بو گرفته.
‫باشه.
‫خب، من می‌خوام هر روز بعد مدرسه ‫ساعت ۳ خونه باشی...
‫تا وقتی که بتونی با صداقت بهم بگی ‫کجاها میری...
‫و چه اتفاقی داره برات میفته.
‫[سم‌زدایی دیجیتالی ‫تا ساعت ۶ غروب]
‫هارتمن میگه ضروریه.
‫امم...
‫امروز میای مدرسه یا نه؟
‫ای وای من... آره.
‫- چی گوش می‌دادی؟ ‫- هیچی.
‫عجب. آیدی «شردهد۹۹» هیچیه؟
‫بس کن.
‫واسه همینه که کل شب گوشیت رو ویبره‌ست؟
‫چیه خب؟ بگو دیگه. ‫حداقل بگو خوشگله یا نه.
‫نمی‌دونم. فقط یه پسره‌ست ‫که آنلاین باهاش حرف می‌زنم.
‫یعنی عکسشو ندیدی؟ ‫توی اینستا؟ تیک تاک؟
‫نه اینجوری نیست.
‫می‌دونی، تو فکر بودم. ‫بعد این که دیشب مدی رو دیدم،
‫یه جورایی نظرم درمورد جریان جنت عوض شد.
‫- فکر می‌کنم حق با سایمونه. ‫- حق با اون نیست.
‫از کجا انقدر مطمئنی؟
‫چون اون‌وقت یعنی مدی مرده...
‫و فرار نکرده، بعدشم چون این حرفا احمقانه‌ست!
‫دخترها! دخترها دیرتون می‌شه!
‫۵ دیقه‌ای آماده‌م.
‫[مامان]
‫شما با رجینا لوید تماس گرفتید،
‫لطفاً پیغام بگذارید...
‫پس فقط می‌تونیم از کلیدهای خودمون ‫استفاده کنیم؟
‫اگه داشته باشید.
‫‌چهارمی‌ها، لطفاً برای کارگاه امروز...
‫به کتابخانه مراجعه کنید.
‫باورم نمی‌شه هر روز باید اینجا باشیم.
‫و حالا با مشاوره‌ی گروهی دارن ‫ما رو بابتش مجازات می‌کنن.
‫من کسی رو با قد زیر ۱۸۰ قبول ندارم.
‫دقیقاً. دلم می‌خواد بمیرم.
‫کس دیگه‌ای هم مثل من فکر می‌کنه؟
‫امروز می‌تونه روز خیلی خوبی...
‫برای دزدیدن این جسم‌های غمگین‌ ‫و بالاخره فرار کردن از اینجا باشه.
‫- نه. ‫- تو چه مرگته؟
‫متوجه نیستی؟ خودت گفتی روزی که جنت...
‫جسمت رو دزدید از لحاظ روحی ‫به‌هم‌ریخته بودی.
‫بعدشم مگه آقای مارتین ننوشته بود...
‫که تجربه‌ی مجدد ضربه‌ی روحی ‫می‌تونه ما رو به محل دسترسی برسونه؟
‫خب این مدرسه پر از ضربه‌های روحیه.
‫باور کن.
‫اون دو تا دختر تا ظهر همین امروز ‫توی دستشویی آبغوره می‌گیرن.
‫فکر می‌کنی آقای مارتین بهش فکر نکرده بود؟
‫شاید باید بری زخم روحیت رو چک کنی.
‫الان؟
‫صبح بخیر مامانی.
‫سال‌هاست اینجوری صدام نکردی.
‫خوب خوابیدی؟
‫اوه نه نه نه. اونو نخور. ‫می‌دونم دوست نداری.
‫تست فرانسوی درست می‌کنم.
‫می‌تونیم امروز بریم کلی خوار و بار بخریم.
‫هر چی که موردعلاقته.
‫امروز نمی‌تونم بیام جلسه.
‫لحظه آخری واسم کار پیش اومد. ‫متاسفم.
‫اوه. مطمئنی تنها دلیلش همینه؟
‫از اون هشدارها که برات پیش نیومد؟
‫نه نه. من خوبم. جدی می‌گم.
‫دوست داشتم دعوتت کنم بیای تو اما...
‫- باید بری؟ ‫- آره. باید برم.
‫نه اشکال نداره. ‫به هر حال من می‌خوام به جلسه برسم.
‫احتمالاً باید برم.
‫توافقم با دادگاه انجام شد،
‫واسه همین تموم صبح آشفته بودم.
‫راستش امروز باید برم مدرسه...
‫تا میزم رو تمیز کنم.
‫رسماً گواهی تدریسم رو ضبط می‌کنن.
‫وای خدایا. ‫واقعاً متاسفم.
‫پس باشه یه وقت دیگه؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫پسر فکر کردم گفتی ۱۰.
‫اون جریان توی کتابخونه الان شروع می‌شه.
‫اوه مدی داره میاد. ‫فقط الان با زمان ارواح پیش میره.
‫می‌دونی می‌خوای چی بهش بگی؟
‫آره. آره. ‫راستش همش رو نوشتم.
‫به یکی از دوستام دادم چکش کرد.
‫چه دوستی؟
‫وضعیت داره عجیب و غریب می‌شه سایمون.
‫دنیای ارواح مثل فیلم «خانه» شد، ‫اما ترسناک‌تر.
‫چی مثلاً؟ یه پیانو یه نفرو خورد؟
‫در حال حاضر هر چیزی ممکنه.
‫برای همینم باید بدونم جسمم کی میاد.
‫- درمورد پیانو چی گفتی؟ ‫- بهش می‌رسیم.
‫اما قبلش زاویر می‌خواد یه چیزی بگه.
‫آره. آره.
‫من...
‫مدی...
‫الان واقعاً وقت این کارها رو داریم؟
‫یا الان یا هرگز رفیق. زود باش.
‫مدی، من...
‫من...
‫آره راستش فکر کنم من...
‫بهتره برم کتابخونه برای کارگاه.
‫برات جا می‌گیرم داداش. ‫تو می‌تونی.
‫- زاویر! ‫- سایمون!
‫ما جنت رو توی محوطه‌ی دانشگاهِ ‫داداشِ نیکول پیدا کردیم.
‫دیدیمش و اینا.
‫- گمش کردیم. ‫- کجا رفت؟
‫نمی‌دونم. متاسفم. نمی‌دونم.
‫فرار کرد و بعدش حراست دانشگاه اومد.
‫پس اون ناپدید شده؟
‫یعنی رفت که رفت؟ ‫دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گرده؟
‫نترس. پیداش می‌کنیم خب؟ قول می‌دم.
‫این جمع توی این ترم ‫اتفاقات زیادی رو پشت سر گذاشته.
‫اتفاقات اخیر به یک اندازه روی همه‌مون ‫تاثیر گذاشته، هم دانش‌آموزها هم معلم‌ها.
‫برای همین هم زمان می‌ذاریم ‫که یاد بگیریم با همدیگه...
‫ارتباط برقرار کنیم تا بفهمیم ‫که چه جوری با کسی که...
‫داره آسیب می‌بینه یا خودشو گم کرده ‫ارتباط بگیریم.
‫من برمی‌گردم اون دانشگاه ‫ تا جنت رو پیدا کنم.
‫- باهام میای؟ ‫- آره.
‫[می‌شه لطفاً بهم زنگ بزنی؟]
‫دیشب دلتنگت بودم.
‫بازی لیچفیلد و اسپلیت ریور بود.
‫بزرگترین بازی فصل بود، ‫اون‌وقت کاپیتانمون حتی یه سر نیومد.
‫گفتم حداقل یه سر می‌زنی.
‫به خاطر حرفیه که درمورد زاویر گفتم؟
‫- یه کاری پیش اومد. ‫- چی؟
‫کلیر.
‫بعد این مراسم برمی‌گردیم اون دانشگاهه. ‫پایه‌ای؟
‫آره.
‫امروز درمورد احترام، بهبودی و گوش دادنه،
‫برای همینم موبایل همه‌تون ‫رو جمع‌آوری می‌کنیم...
‫تا مطمئن بشیم هیچ چیزی ‫در این محیط اخلال ایجاد نمی‌کنه.
‫ممنونم.
‫صبر کنید ببینم، شما چهارتا برمی‌گردین؟
‫کارگاه اونطرفیه.
‫امروز مخصوصاً با در نظر گرفتن شما ‫برنامه‌ریزی شده،
‫و شما باید مشارکت کنید.
‫- تا ۶؟ ‫- درسته.
‫نمی‌تونید واقعاً از ما انتظار داشته باشید ‫که تا اون موقع بمونیم...
‫می‌تونم و می‌کنم.
‫سایمون، می‌دونم دوست داری بری «نورث‌وسترن»
‫و باور کنی یا نه، من سعی دارم کمکت کنم.
‫حتی برنامه‌ت رو تغییر دادم...
‫اون‌وقت تو کلاست رو می‌پیچونی...
‫و این سه نفر رو با خودت می‌بری.
‫اگه امروز زود بری، تعلیق می‌شی.
‫پای آینده‌ت درمیونه پسرم.
‫موبایلاتون، سریع.
‫بفرمایید.
‫خیلی خب. یالا.
‫یالا. برو بریم.
‫[زمین یادبود والی کلارک]
‫چه غلطی داری می‌کنی؟ ‫برو تو بازی والی. حالا!
‫والی، گفتم برو تو بازی!
‫نمی‌تونم مربی!
‫من اینجوری می‌میرم.
‫- سربلندم کن عزیزم. ‫- مامان؟
‫محض رضای خدا انقدر ترسو نباش.
‫توپ رو گرفت.
‫والی کلارک، انتهای زمینه.
‫توی خط ۴۰ یارده، ۳۰ یارد.
‫وای خدا.
‫کلارک ضربه‌ی بدی می‌خوره. ‫میفته زمین.
‫چی... یعنی چی؟
‫اوضاع والی کلارک خوب به نظر نمی‌رسه.
‫واقعاً مایه‌ی ناامیدی هستی.
‫دادم چفتش رو درست کردن.
‫گذاشتمش اونجا گفتم شاید ‫دوباره بخوای بندازیش.
‫کارهای مدرسه‌ت توی اون کیف کنار میزته.
‫هر هفته برش داشتم.
‫من برنمی‌گردم اون مدرسه.
‫مدی.
‫چه اتفاقی برات افتاد؟
‫باشه.
‫من دارم میرم مغازه.
‫مطمئنی نمی‌خوای باهام بیای؟
‫فقط یه قولی بهم بده.
‫وقتی برگشتم اینجا باش.
‫سلام. چارلی رو ندیدی؟
‫والی؟ چی شده؟
‫رفتی توی زمین؟ رفتی داخلش؟
‫والی چی شد؟
‫چیزی دیدی؟
‫هیچی ندیدم.
‫چیزی ندیدم که به کارمون بیاد .متاسفم.
‫سلام. اونجایی.
‫می‌خواستم اینو بهت برگردونم،
‫و بهت اطلاع بدم که نتونستم وارد شم.
‫من بهش گفتم.
‫ببین، می‌شه واسه یه دقیقه هم شده ‫درمورد این زخم‌ها حرف نزنیم؟
‫امروز اومدم اینجا تا سعی کنم فراموشش کنم.
‫آره متوجهم.
‫فقط الان والی رو دیدم و مطمئن نیستم ‫که اصلاً ارزشش رو داشته باشه.
‫مدی.
‫می‌رم پیداش کنم ببینم باهام حرف می‌زنه.
‫- اون از کلیدش استفاده کرده؟ ‫- فکر نکنم داشته باشه.
‫- اون واقعاً نمرده. ‫- درسته.
‫اما اگه گفته، پس احتمالاَ ازش استفاده کنه.
‫هر چقدرم که ترسناک باشه.
‫تو که الانش هم مردی. می‌دونی؟
‫مگه بدتر از این چه اتفاقی ممکنه بیفته؟
‫یه چیز تیز بردار.
‫جنت ممکنه تا الان تو راه ماسکگون باشه
‫بعد من دارم با چشم‌بند دور خودم می‌چرخم.
‫اگه بدرفتاری نمی‌کردی ‫ الان دور خودت نمی‌چرخیدی.
‫این تمرین اعتماده سایمون. ‫تو باید بهم اعتماد کنی.
‫راستش سخته به کسی اعتماد کنی...
‫که جلوی گلدون گل ادریس ‫صحنه‌هراسی گرفت، زاویر.
‫قرار نبود هوام رو داشته باشی؟
‫یه فکر جدیدی دارم. ‫منو به سمت در خروجی هدایت کن.
‫اگه گرفتنم ‫می‌گم نمی‌دونستم دارم چی کار می‌کنم.
‫- خفه شو پسر. خفه شو. ‫- خودت خفه شو!
‫پسر تو امروز قیافه‌ش رو ندیدی!
‫اگه قیافه‌ش رو می‌دیدی،
‫مجبور نبودی تا آخر عمرت...
‫شما دو تا چطور پیش میرین؟
‫هنوز داریم روی اعتماد کار می‌کنیم، ‫آقای هارتمن.
‫اگه امروز شلوار جین پوشیدین ‫یه قدم بیاین جلو.
‫اگه تک‌فرزندین یه قدم بیاین جلو.
‫حالا اگه تا حالا احساس کردین که ‫خانواده‌ درموردتون...
‫دچار سوءتفاهم شده یه قدم بیاید جلو.
‫اگه براتون سخته محصولات پوست و مویی ‫پیدا کنید که به مدل مو....
‫یا رنگ پوستتون بیاد یه قدم بیاید جلو.
‫- واقعاً کلوئی؟ ‫- چیه؟
‫خودت می‌دونی که دیور دیگه کانسیلرِ ‫موردعلاقه‌م رو تولید نمی‌کنه.
‫یه قدم بیاید جلو
‫سندرا!
‫- سلام. ‫- کلانتر بکستر.
‫ببخشید که خیلی وقته باهات در تماس نبودم.
‫این هفته خیلی...
‫خب راستش من بیشتر...
‫توی بیمارستان بودم تا کلانتری.
‫می‌خواستم بدونی که هنوز داریم ‫دنبال جسد مدی...
‫دنبال مدی می‌گردیم.
‫زاویر چطوره؟
‫- شنیدم اون... ‫- آره خوبه. آره. خدا رو شکر.
‫خب...
‫- می‌بینمت. ‫- می‌بینمت.
‫کلانتر!
‫[بادوم‌زمینی]
‫واقعاً؟
‫من... نمی‌تونم نفس بکشم.
‫این دفعه چی کردی تو دهنت؟
‫داروی اپی‌نفرینم رو لازم دارم...
‫آقای مارتین توی صحنه‌ی زخمت بود؟
‫آره اول فکر کردم اونم بخشی ازش بوده.
‫مثل آقای مانفریدو.
‫اما، اما... ‫وقتی دیدم دزدکی میره بیرون،
‫انگار اتاق اجازه نمی‌داد من برم.
‫هیچ‌جا نمی‌تونستم برم ‫تا این که یه دفعه اومدم بیرون.
‫تا زمین فوتبال تعقیبش کردم،
‫که واقعاً کار قابل‌توجهیه...
‫چون دچار شوک آنافیلاکسی شده بودم، ولی...
‫اوه چارلی، نیازی نبود حتماً اون کارو بکنی.
‫خودم می‌خواستم. من...
‫اما نور قرمز رو دیدم...
‫قبل این که ناپدید بشه نور رو ‫روی تابلوی امتیازات دیدم.
‫پس آقای مارتین می‌تونه بدون کلیدهامون...
‫همینجوری توی زخم‌هامون رفت و آمد کنه،
‫اون‌وقت ما نمی‌تونیم با کلید چارلی ‫وارد زخمش بشیم.
‫- چرا؟ ‫- نمی‌دونم.
‫کوئین چیز دیگه‌ای توی دفتر جنت پیدا کرد؟
‫نه، هنوز داره روش کار می‌کنه.
‫تو این مدت ما باید چی کار کنیم؟
‫همینجوری یه مردی رو تعقیب کنیم ‫که هر جایی می‌تونه بره...
‫و هیچی بهمون نمی‌گه؟
‫- من برمی‌گردم داخل. ‫- والی؟
‫- سلام مدی. من اومدم خونه! ‫- من توی اتاقمم.
‫خوشگل شدی.
‫توی فروشگاه بابای زاویر رو دیدم.
‫پلیس فکر می‌کنه تو به قتل رسیدی مدی.
‫نمی‌دونی که چقدر سخت بوده، ‫نه فقط برای من.
‫برای همه.
‫می‌دونم الان می‌خوای حریم خصوصی داشته باشی.
‫اما به کلانتر بکستر گفتم که برگشتی.
‫مجبور بودم.
‫اون می‌خواد بیاد و اظهاراتت رو ثبت کنه.
‫اگه چیزی هست...
‫قبل رسیدنش بهم بگو.
‫هر چیزی در مورد اتفاقی که افتاد.
‫هر چی.
‫باید الان بگی.
‫خب، یه چیزی که بقیه درموردم نمی‌دونن
‫اینه که من تپ دنسر بودم.
‫توی دبیرستان، می‌ترسیدم...
‫که بقیه‌ به خاطرش مسخره‌م کنن.
‫اما بعدش حرکتم رو دیدن...
‫و همه چی عوض شد.
‫- اگه اشکال نداره من می‌خوام بدم بعدی. ‫- نه اشکال نداره.
‫گمونم من یه حرفی واسه گفتن دارم.
‫حرف زدن درموردش یه جورایی دردناکه.
‫اما برو بریم.
‫تازگیا یکی از دوستام...
‫کسی که به هر حال فکر می‌کردم دوستمه،
‫یه دفعه من رو پیچوند.
‫راستش نباید انقدرها هم تعجب کنم.
‫بالاخره سابقه‌ی این چیزها رو داره.
‫اون از آدما سوءاستفاده می‌کنه ‫و وقتی کارش تموم شد...
‫وقتی دیگه بهشون نیاز نداشت،
‫کلا می‌ذارتشون کنار، ‫انگار که اصلاً اهمیتی ندارن.
‫یکی از دوستاش رو توی دوران راهنمایی پیچوند
‫و شاید بگید خب خیلی گذشته نه؟
‫دختر دومی یه نامزد داشت...
‫و این زنیکه‌ی حیله‌گر دور از چشم دختره
‫با اون پسره جور شد.
‫- خیلی خب، این.. ‫- کلیر!
‫والی صبر کن.
‫والی.
‫می‌شه یه لحظه وایستی ‫و باهام حرف بزنی لطفاً؟
‫همه‌ش داری ازم دوری می‌کنی ‫از وقتی که...
‫- نمی‌تونم. ‫- چرا؟
‫چون اگه به این فکر نکنم...
‫که اون‌طرف زمین چیه،
‫دیگه نمیرم داخل.
‫و باید برگردم داخل.
‫والی. بیا. ‫می‌شه بیای اینجا؟
‫فقط یه نفس عمیق بکش لطفاً.
‫آقای مارتین هر سال منو توی اون زمین ‫مثل احمق‌ها می‌دوئوند.
‫و تموم این مدت خبر داشت ‫که چی اونجا پنهون شده.
‫و یه کلمه هم چیزی نگفت.
‫نه به من، نه چارلی، نه راندا.
‫اونجا چی بود؟
‫گفتم نمی‌خوام درموردش حرف بزنم خب؟
‫ببخشید که این موقع شد.
‫وکیل پیشنهاد داد که سریع حل و فصلش کنیم.
‫ببین، باید اعتراف کنم درک، ‫هنوز متوجه نمی‌شم.
‫تو یکی از بهترین معلم‌هام بودی. ‫مشتاق. متعهد.
‫اونا واقعاً اخراجش کردن.
‫من عاشق تدریسم. بیشتر از هر چی.
‫پس چرا؟
‫بابام کمک لازم داشت.
‫و من کل زندگیم داشتم گندهاش رو جمع می‌کردم.
‫و این بار...
‫خودم گند بدتری زدم.
‫ببین، من باید ۱۵ دقیقه بهت زمان بدم،
‫اما هرچقدر نیازه وقت داری باشه؟
‫[آقای اندرسون]
‫به نظرت اگه اینو بکنم توی چشمم...
‫می‌ذارن از اینجا برم بیرون؟
‫لطفاً نکن.
‫ببخشید، اینو لازم داری؟
‫نه، برش دار.
‫بابات زنگ زد دفتر، زاویر.
‫می‌گه باید باهات حرف بزنه.
‫نگاهش کن سایمون.
‫تو تنها کسی هستی که ‫ مشکل اعتماد کردن داری نه؟
‫ولی آقای اندرسون بهترین معلمم بود.
‫اون واقعاً اهمیت می‌داد.
‫و تقصیر منه که اخراج شد.
‫اگه نمی‌فهمیدیم...
‫اون پول رو دزدید، مدی. ‫تصمیم خودش بود.
‫جدی؟ از کجا معلوم اگه من بودم ‫تصمیم بهتری می‌گرفتم؟
‫یعنی خب منم توی زندگیم ‫یه گندهایی زدم،
‫و همیشه عواقب داره.
‫- اینطور نیست. ‫- نیست؟
‫ببین تو فقط می‌خوای به من کمک کنی.
‫حتی بهم نمیگی اونجا چه اتفاقی افتاد.
‫چون بده مدی.
‫وقتی من مردم هیچی احساس نکردم.
‫نه ترسی نه دردی. فقط اتفاق افتاد.
‫اما توی صحنه‌ی زخم، ‫ همه‌ی اتفاقاتی که برام افتاد،
‫حس کردنِ ناامید شدن مامانم از من،
‫ناامید شدن مربیم،
‫این حس که من باید اون والی‌ای باشم ‫که جمعیت می‌خواست،
‫همه‌ی اینا رو احساس کردم.
‫اونجا بارها و بارها احساسش کردم.
‫پس برنگرد اونجا.
‫آقای مارتین برای من، ‫مثل آقای اندرسون برای توئه.
‫من بهش اعتماد داشتم. ‫بهش افتخار می‌کردم.
‫فکر کردم واقعاً براش مهمم.
‫بعدش فهمیدم همش دروغ بوده.
‫پس اگه با برگشتن به اون زمین...
‫بالاخره بتونم باهاش روبرو شم ‫و جوابایی که می‌خوام رو بگیرم،
‫پس ارزشش رو داره مدی.
‫برای من ارزش داره.
‫[ورزشگاه یادبود والی کلارک]
‫شاید چارلی اشتباه می‌کرد.
‫شاید... والی؟
‫والی؟
‫[مرسی که قبل مدرسه رفتن انقدر منو ‫ احساساتی کردی. خیلی خوب بود. خیلیییی]
‫[از طبقه‌ی پنجم جهنم گزارش میدم. ‫روزت چطور پیش می‌ره؟]
‫اینجایی. چی کار می‌کنی؟
‫من فقط... برای تایم سرویس بهداشتی ‫اومدم اینجا.
‫الان داشتم با بابام تلفنی حرف می‌زدم.
‫نیکول، مدی برگشته.
‫صبر کن.
‫یعنی جنت. جنت برگشته. ‫اما تو خونه‌ی مدیه.
‫بابام الان داره میره دیدن اون و سندرا.
‫- ما باید بریم. ‫- خونه‌ی مدی؟
‫- آره. ‫- پس سایمون چی؟
‫اون نمی‌دونه. بیا.
‫صبر کن. منظورت چیه که نمی‌دونه؟
‫نمی‌تونیم به سایمون بگیم که جنت برگشته.
‫به محض این که به سایمون بگیم ‫از اینجا می‌زنه بیرون
‫و تعلیق می‌شه.
‫باور کن هارتمن تموم روز چشم ازش برنداشته.
‫اگه گیر بیفتیم ما هم تعلیق نمی‌شیم؟
‫- بهتره ما تعلیق شیم تا اون. ‫- چرا؟
‫نیکول، سایمون نباید از مدرسه اخراج شه.
‫اون می‌تونه با مدی حرف بزنه. ‫ما نمی‌تونیم خب؟
‫ای بابا!
‫مطمئنی آمادگی حرف زدن با منو داره؟
‫بهش گفتم داری میای.
‫خانم نواک، می‌شه برم سرویس بهداشتی؟
‫۵ دقیقه‌ای برگرد.
‫می‌تونی زیربغلت رو ببری اونور لطفاً؟
‫بهم چسبیده نیکول.
‫باشه ولی باید به منم بچسبه؟
‫ببین، دیگه آخر روزه.
‫شاید بهتره برگردیم توی گروهمون،
‫صبر کنیم و بعدش همه باهم ‫می‌تونیم بریم خونه‌ی سندرا.
‫اگه صبر کردیم و جنت دوباره فرار کرد...
‫یا خدای نکرده یه خونه‌ی دیگه رو ‫آتیش زد چی؟
‫پس باید بریم اونجا،
‫جنت رو پیدا کنیم، ‫وانمود کنیم مدیه و بعدش...
‫- برش گردونیم اینجا. ‫- اگه نخواد بیاد چی؟
‫- چاره‌ای براش نمی‌ذاریم. ‫- اوه، باشه.
‫خوبه آره. دست و پاش رو می‌بندیم ‫و کشون کشون برش می‌گردونیم؟ خوبه.
‫مطمئنم اسم این کار آدم‌رباییه.
‫خیلی خب، منطقه امنه. بیا بریم.
‫عالیه. پس دستبد زیپپی‌مو ‫سر راه برمی‌دارم.
‫من سعی دارم کمکت کنم.
‫ما کوله‌پشتیت رو...
‫با یه تشک توی مجتمع مسکونی خالی پیدا کردیم.
‫اونجا می‌خوابیدی؟
‫خیلی خب، بیا برگردیم به...
‫خونی که توی موتورخونه بود.
‫اونجا کسی بهت صدمه زد مدی؟
‫خودت به خودت صدمه زدی؟
‫مدی، تو باید... ‫باید یه چیزی بهم بگی.
‫نه من... نمی‌دونم.
‫یادم نمیاد.
‫کدومش؟
‫نمی‌دونم.
‫مدی، اداره‌ی من...
‫وقت و منابع زیادی رو صرف پیدا کردنت کرده.
‫و حالا تو می‌تونی کمکمون کنی.
‫مخصوصاً اگه آدم خطرناکی اون بیرونه...
‫که می‌تونه این بلا رو سر کسی دیگه بیاره.
‫مامانت بهم گفت دیگه نمی‌خوای برگردی مدرسه.
‫آیا دلیلش اینه که توی اون مدرسه ‫کسی بهت صدمه زده؟
‫مدی.
‫چی کار می‌کنی؟
‫باید مصاحبه رو ادامه بدیم.
‫به هیچ وجه. ‫مشخصه که اون ضربه‌ی روحی دیده.
‫شاید یه اتفاق دیگه‌ای افتاده.
‫تو باید بری. همین الان.
‫متوجهم که آزاردهنده‌ست.
‫ناپدید شدن مدی روی همه‌مون تاثیر داشت.
‫و پسر خودم. اون متهم شد به...
‫گمونم خودت متهمش کردی.
‫آره خودم و خیلیای دیگه.
‫و از اون به بعد مثل سابق نشده.
‫من حتی نصف اوقات نمی‌دونم کجاست.
‫یا چرا باهام حرف نمی‌زنه.
‫من فقط... من...
‫فکر کنم مدی...
‫یه ربطی بهش داره.
‫دختر شما باید به ما جواب بده.
‫وقتی آماده بود جوابتونو میده.
‫برو. فوراً.
‫حالت خوبه؟
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫کلیر، زاویر رو ندیدی؟ یا نیکول؟
‫فکر کنم کل مدرسه رو گشتم.
‫- ببخشید، نمی‌خواستم... ‫- خوبم. خوبم.
‫خوبی؟
‫اونو از کجا آوردی؟
‫قاپیدمش.
‫از دفتر.
‫چرا؟
‫دو روز پیش دیدم کارت بانکیم کار نمی‌کنه.
‫واسه همین امروز صبح به مامانم زنگ زدم...
‫تا ببینم برام درستش می‌کنه یا نه.
‫فقط برای پول ناهار. یا هر چی.
‫اما جواب نداد.
‫واسه همین الان دوباره زنگ زدم.
‫و...
‫چی گفت؟
‫چیزی نگفت.
‫سه روز گذشته.
‫و هنوز جواب تماسم رو نمیده.
‫وقتی مامان و بابام داشتن طلاق می‌گرفتن،
‫ازش پرسیدم می‌تونم چند وقت ‫پیش بابام زندگی کنم؟
‫و اون تا سه ماه باهام حرف نزد.
‫واسه همین این در مقایسه با اون هیچه.
‫کلیر، این درست نیست.
‫متاسفم.
‫کلویی راست می‌گه.
‫من از آدما استفاده می‌کنم.
‫و وقتی که دیگه بهشون نیاز ندارم،
‫یا وقتی اعصابمو خورد می‌کنن، من...
‫می‌ذارمشون کنار.
‫با مدی این کارو کردم.
‫حتی امروز با نیکول هم این کارو کردم.
‫مامانم می‌تونه واقعاً عوضی باشه.
‫ظاهراً منم مثل خودشم.
‫می‌دونی چرا دیشب مدی ازم فرار کرد؟
‫چون من آخرین کسی‌ام...
‫که می‌خواد باهاش حرف بزنه.
‫حتی نتونستم یه حرفی که...
‫واقعاً مهم باشه بزنم.
‫و واقعاً متاسفم.
‫برای زاویر، برای راه ندادنِ اون...
‫برای این افریطه بازی درآوردنم ‫ به جای این که...
‫بهش بگم واقعاً چمه.
‫باید روراست می‌بودم.
‫باید اون درو باز می‌کردم.
‫لولا.
‫سایمون، بهش بگو می‌گم لولا.
‫امم...
‫اسم اون عروسک سگیه ‫که وقتی بابام مرد، اون بهم داد.
‫کلیر.
‫می‌دونم حرفمو باور نمی‌کنی ‫ولی اون کسی که دیشب...
‫توی مهمونی دانشگاه دیدی،
‫اون مدی نبود. مدی نبود.
‫مدی واقعی کنار من نشسته.
‫و میگه: لولا سلام می‌رسونه.
‫فکر نکن حرفتو باور نمی‌کنم سایمون.
‫فقط... نمی‌خوام حقیقت داشته باشه.
‫نمی‌خوام مدی مرده باشه.
‫اون نمرده.
‫- می‌شنوی؟ ‫- چی رو؟
‫چی رو می‌شنوم؟ چی شده؟
‫صدای یه زمزمه‌ی عجیبی که...
‫از همه جا میاد.
‫و انگار درونم می‌لرزه.
‫این صدا، این حس...
‫تا حالا احساسش نکرده بودم ‫اما بقیه بهم گفتن...
‫که وقتی یه نفر می‌میره ‫این اتفاق توی مدرسه میفته.
‫والی کدوم گوریه؟
‫یوری؟ بیا زود باش.
‫باید بریم ببینیم چی شد.
‫تو برو. من همینجا می‌مونم.
‫واقعاً؟ یه نفر الان توی این مدرسه مرد ‫و تو فقط...
‫می‌خوای همینجا بمونی ‫ یه کوزه‌‌ی دیگه درست کنی؟
‫آخرین باری که از این اتاق ‫ رفتی بیرون کی بوده؟
‫مثلاً یه خوراکی بخوری ‫ یا طلوع آفتاب رو ببینی؟
‫تو که الانش هم مردی. می‌دونی؟
‫مگه بدتر از این چه اتفاقی ممکنه بیفته؟
‫دنبال کسایی می‌گردیم که نمی‌تونیم ببینیم. ‫یالا.
‫- سایمون! سلام رفیق. ‫- کدوم گوری می‌رین؟
‫پس همتون اونجایین. می‌دونستم.
‫نتونستین نیم ساعت دیگه صبر کنین؟
‫حتی با این که حرفمو واضح گفتم.
‫مدی برگشته.
‫چی؟
‫اون دیشب اومده خونه.
‫خونه‌ی مامانشه. زنده‌ست.
‫بچه‌ها، ظاهراً جنت...
‫والی؟
‫من همه جا رو دنبالش گشتم.
‫متر به متر اون زمین رو گشتم.
‫آقای مارتین اونجا نیست.
‫هیچ آمبولانس...
‫و ماشین آتش‌نشانی‌‌ای نبود ‫ و هیچی اعلام نشد.
‫هیچ جنازه‌ای هم نبود.
‫تنها باری که یه نفر توی این مدرسه...
‫بدون به جا گذاشتن جنازه مرد...
‫وقتی بود که جنت رفت توی جسم تو.
‫منظورت چیه؟
‫یعنی آقای مارتین از اینجا رفته بیرون؟
‫توی جسم یه نفر دیگه؟
‫و ممکنه هر جایی یا هر کسی باشه؟
‫ما همه چی رو بدتر کردیم؟
‫- واقعاً وقت تلف کردن بود. ‫- جدی؟
‫من که خیلی بهره بردم.
‫- می‌گم بابت یه کم پیش... ‫- نگرانش نباش.
‫واقعاً برای همه روز عجیبی بود.
‫ای احمق‌ها، جونتون در خطره! ‫نمی‌بینید؟
‫اونا دنبالتونن! دنبال همه‌مونن!
‫اونا رسیدن! نفر بعدی شمایین!
‫یعنی چی؟
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»