‫آنچه گذشت...
‫یعنی چی؟
‫اگه چیزی هست...
‫که قبل از رسیدنش به اینجا می‌خوای بهم بگی،
‫باید الان بگی.
‫راستش امروز باید برم مدرسه...
‫تا میزم رو جمع کنم.
‫رسما گواهی تدریسم رو ضبط می‌کنن.
‫آخرین باری که ‫از این اتاق رفتی بیرون کی بوده؟
‫امروز می‌تونه روز خیلی خوبی
‫برای دزدیدن این جسم‌های غمگین ‫و بالاخره فرار کردن از اینجا باشه.
‫می‌مونی؟
‫مامانت بهم گفت...
‫دیگه نمی‌خوای برگردی مدرسه
‫چون یکی توی اون مدرسه اذیتت می‌کنه.
‫مدی.
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫باورم نمیشه که اون روح توی خونه‌ی منه.
‫سایمونه.
‫کل صبح داشت پیام می‌داد.
‫مدز، دوستات دلتنگتن.
‫می‌دونی وقتی نبودی اونا اینجا بودن
‫و کمکم می‌کردن دنبالت بگردم
‫و نمیذاشتن امیدم رو از دست بدم.
‫مطمئنی نمی‌خوای به سایمون زنگ بزنی؟
‫یا بگی نیکول بیاد اینجا؟
‫من آمادگی ندارم کسی رو ببینم.
‫ببین اگه الان ‫نمی‌تونی دوستات رو تحمل کنی
‫شاید بتونیم دنبال یکی بگردیم که
‫صحبت کردن باهاش بهت احساس اطمینان بده.
‫می‌دونی، یکی توی یکی از جلساتم...
‫اسم یه روان درمانگر رو بهم داد.
‫منظورت روانپزشکه؟
‫نه، ممنون.
‫- مدی. ‫- من دیوونه نیستم.
‫نیستم.
‫اگه متخصصی باشه ‫که بهش اعتماد داشته باشی،
‫یکی که ازت فقط سوال‌هایی رو بپرسه...
‫که آماده‌ی جواب دادنش هستی....
‫می‌تونیم بریم چندتا متخصص ببینیم
‫و می‌تونی کسی رو که ‫بیشتر باهاش جوری رو انتخاب کنی.
‫بیا امشب دوستام رو ‫واسه شام دعوت کنیم.
‫ازشون بخواه که بیان اینجا.
‫می‌خوام دوست‌هام رو ببینم.
‫واقعا می‌خوام.
‫[دبیرستان اسپلیت ریور]
‫[ایستگاه اتوبوس دبیرستان اسپلیت ریور]
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫گفتم اگه...
‫می‌دونی، گفتم اگه این رو بیارم ‫جایی که اتوبوس چپ کرده،
‫- شاید.... ‫- اون شیپور بزرگ و قدیمی...
‫امکان نداره کلیدت باشه.
‫آره.
‫یه لحظه فکر کردم هست.
‫یه نور قرمز دیدم ولی فقط ‫چراغ ترمز اتوبوس بود.
‫کوئین،
‫خدا رو شکر کن که نمی‌تونی واردش بشی.
‫ماشین کارناوال نیست که.
‫اون چیه؟
‫اون رو از کجا پیدا کردی؟
‫روی زمین نزدیک ایستگاه اتوبوس.
‫بقیه‌ش کجاست؟
‫گمونم این چیزیه که باقی مونده.
‫پس فکر می‌کنیم که آقای مارتین...
‫توی جسم یه نفر دیگه ‫از اینجا فرار کرده؟
‫خب، فکر نکنم به خاطرِ...
‫رد آفتاب ‎سوختگی درش آورده باشه.
‫[ساندرا: مدی ازم خواست دوستاش رو ‫واسه شام دعوت کنم. می‌تونی بیای؟]
‫ایده‌ی کیه؟
‫مامانم یا جنت؟
‫نمی‌دونم.
‫میشه برگردی سر قضیه‌ی ‫اون معلم شیمی مرحوم؟
‫اون هم توی جسم یه نفر دیگه‌ست. ‫جسم کی؟
‫کی می‌دونه؟
‫نمیشه اول نگران روحی باشیم...
‫که جسم من رو گرفته؟
‫قبوله.
‫هنوزم باورم نمیشه ‫مامانم نمی‌دونه اون منم.
‫به نظر خیلی با هم راحتن.
‫داشت یه کاسه پاپ‌کورن بهش می‌داد.
‫گمونم قرار بود شب فیلم ببینن.
‫پنجشنبه؟
‫اوه، عالیه.
‫مامانم بالاخره یه مامان عالی شده،
‫فقط مامان من نیست.
‫چیه؟
‫باز هم هست؟
‫فکر نکنم ساندرا
‫به این زودی‌ها بذاره برگرده اینجا.
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- بابای زاویر گفت.
‫دیشب رفته بود اظهاریه بگیره.
‫ساندرا گفته بود ‫مدی هروقت آماده بود برمی‌گرده مدرسه،
‫که به نظرم هیچوقت این اتفاق نمی‌افته.
‫سایمون، ما باید برش گردونیم اینجا.
‫به مامانم بگو که میای.
‫می‌خوای کل شام رو کنار اون آدم بشینم؟
‫آره.
‫ولی به یه نقشه نیاز داریم.
‫باید فکرهامون رو روی هم بذاریم.
‫تو، من..
‫زاویر، نیکول، کلیر، والی، راندا، چارلی.
‫چندتا مرده رو توی یه روز می‌بینم؟
‫بیارشون.
‫عجیبه.
‫تو این کار رو کردی؟
‫گفتم شاید کمکمون کنه.
‫- اون‌ها اینجان؟ ‫- روی صندلی نشستن.
‫روی صندلی‌هاشون نشستن.
‫خیلی خب.
‫این چند وقته که مرده؟
‫ببخشید؟
‫وای نه.
‫خیلی خب.
‫اوه.
‫زیادی داری نزدیک میشی چشم خوشگله.
‫اون شبیه کساییه که ‫دوست دارم باهاشون دوست بشم.
‫- خیلی خب، ازش خوشم میاد. ‫- اون نیکوله.
‫زاویر، کلیر.
‫و سایمون هم که خوب می‌شناسین.
‫سایمون، ‫ چارلی، والی، راندا.
‫سلام.
‫از دیدنتون خوشحالم...
‫یعنی دیدن صوری.
‫بچه‌ها، این راندا، والی و چارلیه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫بی‌صبرانه منتظرم ‫تا از این مدرسه‌ی ترسناک فارغ‌التحصیل بشم.
‫خوب میشه.
‫حالا چهار ساله اینجا بودی. ‫40 سال باشی چی میگی.
‫سایمون، بهشون یادآوری کن ‫که می‌تونیم ببینیمشون و صداشون رو بشنویم.
‫- اونا حرفات رو شنیدن. ‫- اوه ببخشید.
‫بچه‌ها، شام امشب...
‫بهترین فرصته که ‫جنت رو برگردونیم اینجا.
‫حتی واسه یه دقیقه.
‫این زمان واسه مدی و دوستاش ‫برای جابجایی کافیه.
‫آره، خب، ‫من بودم بیشتر از یه دقیقه وقت می‌خواستم.
‫آره، حق با اونه.
‫سه روز طول کشید تا فقط ‫تندنویسی رو یاد بگیریم.
‫اگه می‌خواین جنت رو برگردونین اینجا،
‫باید بیشتر درموردش بدونین.
‫اگه می‌خوایم جنت رو برگردونیم اینجا،
‫باید بیشتر درموردش بدونیم.
‫ختم کلام اینکه، ‫این دختر یه بچه خرخون و علمیه،
‫و هنوز داره با ترس از ‫این معلم شیمی زندگی می‌کنه.
‫- من میگم. ‫- والی می‌‌خواد حرف بزنه.
‫- والی داره حرف می‌زنه. ‫- خیلی خب.
‫به نظرم باید با کل ماجرا...
‫مثل یه وضعیت گروگان‌گیری رفتار کنیم.
‫جنت تروریسته.
‫جسم مدی گروگانه، خب؟
‫درست مثل ‫آرنولد شوارتزنگر توی فیلم کماندو.
‫چی؟
‫خوش‌شانس بودم که دیدمش چون...
‫مهم نیست.
‫چیزی که مهمه اینه که ‫باید به این یه سوال جواب بدیم.
‫اون درست داره به من نگاه می‌کنه. ‫ببینین.
‫سرت رو بیار بالا. ‫سرت رو بیار بالا.
‫نمی‌تونه صدام رو بشنوه.
‫خیلی خب، باید ‫این یه سوال رو جواب بدیم.
‫کجا می‌تونیم اسلحه‌ی بازوکا پیدا کنیم؟
‫والی، نمی‌خوام با خشونت پیش بریم.
‫- اون هنوز هم جسم منه. ‫- به نکته‌ی خوبی اشاره کردی.
‫فکر بدی بود.
‫اولویت مهم‌مون پرهیز از خشونته.
‫بله.
‫خیلی خب، ممکنه یه کم عجیب به نظر بیاد
‫ولی یه جا خوندم که روح‌ها ‫ از نمک بدشون میاد.
‫بنابراین شاید بتونیم ‫روی جنت نمک بریزیم و گیرش بندازیم.
‫- وای نه. ‫- آره...
‫و بعدش ازش استفاده کنین ‫که باهاش عکس بندازین.
‫وای خدای من. دلم براشون تنگ شده.
‫- کجا این رو شنیدی؟ ‫- مهم نیست.
‫بیخیال. مهم نیست.
‫اگه کاری کنیم که فکر کنه...
‫اینجا دیگه ترسناک نیست چی؟
‫کنجکاو میشه که برگرده.
‫ما قضیه‌ی معلم شیمی مُرده رو
‫تا وقتی که از ساندرا دورش نکردیم ‫بهش نمیگیم
‫و بعدش یواش یواش بهش میگیم ‫که میدونیم اون یه روحه.
‫باورم نمیشه همچین حرفی زدم.
‫- خوبه. ادامه بده. ‫- خوشم اومد.
‫ایول! ‫اون دختر درست میگه.
‫وقتی از مامانم دورش کردین،
‫باید بهش بگین که داون عبور کرده.
‫و اون هم می‌تونه عبور کنه.
‫- اون می‌دونه چجوری کار می‌کنه. ‫- ای کاش ما هم می‌دونستیم.
‫ای کاش تنقلات داشتیم.
‫باید بدونه که قرار نیست ‫تا ابد اینجا گیر بیفته.
‫الو؟ چه خبره؟
‫کدوم صندلی داره حرف می‌زنه؟
‫مدی میگه جنت باید بدونه ‫که راه خروج دیگه‌ای هم هست،
‫و امکان عبور هست
‫و می‌تونه زندگی مدی رو بهش برگردونه.
‫اوهوم.
‫می‌دونیم چرا از همون اولش ‫جسم مدی رو گرفته؟
‫چرا مدی بوده، ‫چرا مثلا چمیدونم نیکول نبوده؟
‫چی؟ چرا من؟
‫چرا من رو گفتی؟
‫وقتی این اتفاق افتاد ‫مدی زیاد حال روحی خوبی نداشت.
‫- خیلی داغون بود. ‫- الان چی؟
‫الان حال مدی چطوره؟
‫خوبه.
‫چرا مردم ما رو نگاه می‌کنن؟
‫می‌فهمن که داشتیم با مُرده‌ها حرف می‌زدیم؟
‫شاید شنیدن که مدی برگشته
‫و فکر می‌کنن ما چیزی می‌دونیم.
‫خب می‌دونیم.
‫هنوز هم می‌خوام نمک رو امتحان کنم.
‫بچه‌ها یه چیزی هست ‫که توی جلسه نگفتم.
‫این رو توی سالنامه پیدا کردم.
‫این یاروی تو عکس، یوجین هنوز زنده‌ست.
‫توی خانه‌سالمندان همین نزدیکی‌هاست. ‫باید بریم ببینیمش.
‫چرا باید این کار رو بکنیم؟
‫اگه بخوایم این دختر رو ‫بدون زور بیاریم اینجا
‫باید یه دلیل خوب بهش بدیم.
‫شاید اون یه دلیل خوب داشته باشه.
‫شاید نقرس داشته باشه.
‫نیکول، ما هیچی از این یارو نمی‌دونیم.
‫ممکنه حافظه‌ش قابل اطمینان نباشه.
‫ولی نمیشه به عنوان طعمه بیاریمش اینجا؟
‫چندتا از دوستاش هنوز سرحالن؟
‫ولی ما نمی‌دونیم چه حسی ‫به این یارو داره.
‫وقتی از کسی خوشش نیاد ‫با ماشین از روشون رد میشه.
‫بیا طبق برنامه‌مون پیش بریم.
‫من هیچی درمورد جابجایی روح
‫اینجا نمی‌بینم.
‫باید بین خط‌ها رو ببینی.
‫بین تمام خط‌ها رو دارم می‌خونم.
‫به جز سفیدی هیچی نیست،
‫مثل کاغذ.
‫به نظرم باید اتفاقی که اون روز افتاد رو ‫مهندسی معکوس کنیم.
‫شرایط رو دوباره بازسازی کنیم.
‫یعنی میگی...
‫باید همه‌ش توی موتورخونه اتفاق بیفته؟
‫موفق باشی.
‫اونجا واسه جنت مثل جهنمه.
‫واسه من هم هست.
‫ولی اگه باید همه چیز رو ‫در موردش بدونیم....
‫نباید بدونیم چی باعث ترسش شده؟
‫خیلی خب، یعنی فکر می‌کنی ‫اگه اون ساعت رو با خودت ببری،
‫- زخمش باز میشه... ‫- شاید.
‫خب، همه‌مون...
‫من، آقای مارتین، جنت، ‫اون پایین یه جورایی مردیم.
‫خب، من شاید واقعا نمرده باشم...
‫می‌دونین دیگه منظورم چیه.
‫ازمون می‌خوای که باهات بیایم؟
‫- نه. ‫- خدا رو شکر.
‫ممکنه به زودی بیاد.
‫می‌دونین باید تقسیم بشیم و پیروز بشیم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫شماها اینجا بمونین ‫و روی جابجایی روح تمرکز کنین.
‫باید یه چیزی اینجا باشه
‫که بهمون بگه چجوری باید انجام بشه.
‫هی.
‫توی رمزگشایی به کمکت نیاز داریم.
‫حتما.
‫خوشحال میشم کمکتون کنم.
‫خب، جلسه چطور پیش رفت؟
‫خب... متفاوت بود.
‫حرف زدن با کسایی که ‫تو رو نمی‌بینن و صدات رو نمی‌شنون
‫ولی سرشون رو جوری تکون میدن ‫که انگار می‌بینن و می‌شنون.
‫انگار دوباره پدر و مادر داریم.
‫تو نمی‌خواستی بیای؟
‫خب، دعوت نشدم.
‫کسی دعوتنامه‌ی رسمی نفرستاده بود عزیزم.
‫- تو عضوی از گروه هستی. ‫- نه نیستم.
‫شماها خیلی خفن هستین.
‫جمله‌های همدیگه رو تموم می‌کنین،
‫انگار با هم جور هستین.
‫آره، وقتی توی بازداشت ابدی باشی
‫همچین اتفاقی میفته.
‫میشه یه کم سریع‌تر وسایلت رو جمع کنی؟
‫- دوست ندارم توی این اتاق باشم. ‫- جدی؟
‫این اتاق موردعلاقه‌م توی کل مدرسه‌ست.
‫من این اتاق رو می‌پرستیدم. ‫هیچوقت دلم نمی‌خواست ترکش کنم.
‫آره، نه تنها از این اتاق متنفرم ‫بلکه از اون کمد...
‫و آت و آشغال‌های توش هم متنفرم.
‫ناراحتی که مدریگال‌ها ‫توی سال 78 رجینال‌ها رو بردن؟
‫من هم قبلا خیلی اینجا وقت می‌گذروندم.
‫دوست صمیمی‌ام مارجوری یه نوازنده بود.
‫بنابراین می‌اومدیم اینجا و ترانه می‌نوشتیم.
‫صبر کن ببینم، اون مارجوری؟
‫قبل از اینکه معروف بشه می‌شناختیش؟
‫فکر نمی‌کنم یه قطعه نیمه‌موفق...
‫از یه آهنگ طولانی و پر از ‫ چرت و پرت کسی رو «معروف» کنه.
‫شماها با همدیگه ترانه می‌نوشتین؟
‫تو قسمت موزیک بودی یا شعر؟
‫مهمه؟
‫فقط یه عکس توی اون کمد هست.
‫وای خدا، ‫داره دیوونه‌م می‌کنه.
‫ببخشید. ببخشید.
‫به برینی بیکر نیاز دارم.
‫برینی بیکر چیه؟
‫یه نفر بود...
‫که همیشه می‌ذاشت از ‫امتحان‌هاش تقلب کنم.
‫سال دهم دانشگاه رو شروع کرد.
‫فکر کنم چسب گوریل رو اختراع کرد
‫چون عینکش همیشه می‌شکست، ‫بنابراین...
‫یوری.
‫از سفالگری اومدی بیرون.
‫آره، خب...
‫بهم گفتی که نیاز دارم ‫از محدوده‌ی امنم بیام بیرون،
‫واسه همین اومدم اینجا تا کمکتون کنم.
‫و این کتاب که 47 سال ‫از مهلتش گذشته رو به کتابخونه برگردونم.
‫زِن و هنر نگهداری از موتورسیکلت.
‫باید بخونیش.
‫آخرین بخشش رو دود کردم ‫وگرنه این نسخه رو بهت می‌دادم.
‫شوخی کردم، مشخصه دیگه.
‫- برمی‌گرده به حالت اولش. ‫- برمی‌گرده به حالت اولش.
‫خیلی خب، چرا نمیای پیشمون بشینی؟
‫در مورد شیمی چی می‌دونی؟
‫و همینطور پختن براونی قابلمه‌ای.
‫اوه، راستش ‫خیلی در مورد شیمی می‌دونم.
‫[دکتر جنت همیلتون]
‫خفه شو...
‫دیدن همچین فرد جوانی باورنکردنیه...
‫برنده‌ی نمایشگاه ملی علوم...
‫جنت همیلتونه،
‫که یکبار دیگه ثابت کرد ‫استعدادش بی‌حد و مرزه.
‫جامعه‌ی علمی...
‫کلاس ام‌آی‌تی سال 1692.
‫جنت همیلتون، ‫ستاره‌ی جدید روشن و درخشان...
‫دانشمند جنت همیلتون ‫برنده‌ی جایزه‌ی نوبل برای...
‫ببینین، کاری که دانشمند جوان ‫جنت همیلتون انجام داد
‫باعث پیشرفت بسیار این رشته...
‫از خیلی جهات شد...
‫من دزدیده شدم.
‫میرم یه کتاب فیزیولوژی بیارم.
‫هی، یه چیزی بهم بگو.
‫اصلا نمی‌دونم فیزیولوژی چیه.
‫فقط منم یا تو هم حس می‌کنی
‫که اون فقط به خاطر من اومده بیرون؟
‫منظورت از مخفیگاهشه یا از اتاق سفالگری؟
‫هر دو.
‫خب، حس می‌کنم که می‌خواد کمکمون کنه، خب؟
‫ولی اگه می‌خواد کمک کنه ‫تا فقط به من نزدیک بشه، پس...
‫همینه، منظورت چیه؟ ‫این یه چیز دو سر بُرده.
‫- رفیق، آروم باش. ‫- اگه اشتباه بگم چی؟
‫من تو سال 1977 نبودم. ‫اون موقع فرق داشت.
‫می‌دونین، مردم توی استخر قرار میذاشتن ‫و حلقه‌های مرتبط به خلق و خوشون می‌پوشیدن
‫و با هر چیزی
‫که ضربان قلب داشت ‫ارتباط می‌گرفتن. بنابراین...
‫چارلی، چارلی.
‫با من نفس بکش، خب؟
‫با من نفس بگش. زود باش.
‫و بازدم.
‫آروم باش، خب؟ ‫اوه، داره میاد.
‫عاشقم میشین.
‫خب، خیلی سریع بود.
‫یه حدسی داشتم و حق با من بود.
‫فرمول‌هایی که آقای مارتین ‫درموردش نوشته...
‫به سروتونین و دوپامین مربوطه.
‫خب، اونا کی هستن؟
‫ناقل‌های عصبی که ‫باعث بالا و پایین شدن خلق و خوتون میشن،
‫باعث ناراحتی و آرامش میشن. ‫احساسات خیلی قوی هستن.
‫اگه این رو دستکاری کرده باشه،
‫ممکنه نقاط دسترسی رو باز کرده باشه و...
‫این‌ها رو از کجا می‌دونی؟
‫کمتر از یه دقیقه رفتی.
‫از کلاس هشتم ‫کتاب‌های پزشکی می‌خوندم.
‫هر هفته بیماری خودم رو تشخیص می‌دادم.
‫چه بیماری‌ای؟
‫چیزهای مختلف.
‫بیشتر اضطراب.
‫پس واسه خوددرمانی ‫از ماری‌جوانا استفاده می‌کردی؟
‫- بیشتر از فرمون استفاده می‌کردم تا اون. ‫- آهان.
‫کدوم کشتت؟
‫هیچکدوم.
‫حمله‌ی عصبی بهم دست داد...
‫توی گلخونه‌ای که آسمم رو تحریک کرد.
‫بعد از مدرسه یواشکی رفتم ‫تا سرمایه‌ی دانشگاهم رو آب و کود بدم
‫و اون تو گیر افتادم.
‫گلخونه؟
‫می‌دونم، خب؟
‫فکر می‌کنین اگه یه شب ‫توی جنگل باشین خیلی عالی میشه.
‫اون همه اکسیژن...
‫ولی من نمی‌تونستم ‫یه ذره‌ش رو وارد ریه‌م کنم.
‫چرا شیشه رو نشکوندی؟
‫حمله‌ی آسمم غیرقابل کنترل بود.
‫نمی‌تونستم دستام، ‫بازوهام و یا پاهام رو حس کنم.
‫نیازی نیست توضیح بدی.
‫من هم اینجوری بودم. ‫بهم اعتماد کن.
‫[دهکده‌ی رد پاین]
‫سلام،
‫روز خیلی عجیبی رو دارم می‌گذرونم.
‫کم کم دارم پیش کسایی که قرار بوده
‫توی تیم من باشن، ‫احساس نامرئی بودن می‌کنم.
‫پیشنهاد یه ایده رو دادن، ‫ردش کردن و من...
‫ناامید شدم.
‫ای کاش دنیا بیشتر قابل‌درک بود.
‫[نمی‌دونم چی شده ‫ ولی به حس درونیت اعتماد کن.]
‫[آهنگت کمکم می‌کنه]
‫امشب شب موعوده. ‫ما اینجاییم.
‫و قراره بریم «مرد خالی» رو ببینیم! ‫«مرد خالی»، «مرد خالی»!
‫خیلی هیجان دارم.
‫قراره کلی ترسناک باشه.
‫و نیکول هم خیلی هیجان‌زده‌ست.
‫- درسته نیکول؟ ‫- آره، هیجان‌زده‌م.
‫هیجان‌زده‌م.
‫[پذیرش] ‫گفتی واسه کیه؟
‫روزنامه‌ی مدرسه.
‫داریم یه مقاله...
‫درمورد دانش‌آموزهای دختری که ‫علاقمند به علوم بودن، می‌نویسیم.
‫پس حتما مقاله‌ی کوتاهیه.
‫توی زمان من، زیاد نبودن.
‫درسته.
‫خب، جنت همیلتون چی؟
‫می‌شناسیش، درسته؟
‫بله، معلومه که می‌شناسمش. ‫دوست صمیمیم بود.
‫در موردش چی می‌تونی بهم بگی؟
‫اون باید الان پیش من می‌نشست.
‫ولی توی اون ‫حادثه‌ی آتش‌سوزی...
‫توی مدرسه فوت شد، درسته؟
‫چرا داری درمورد جنت ازم می‌پرسی؟
‫می‌خوای چیزی که نباید رو بگم؟
‫نه. نه، شرمنده اگه...
‫من هرچیزی که لازم بود رو گفتم.
‫اون موقع کسی دوست نداشت بشنوه،
‫و الان هم دوست ندارن.
‫چی رو دوست نداشتن بشنون؟
‫آقای برگ‌استورم؟
‫کجا بودیم؟
‫مدیر اوکانر راضی نیست که ‫ما دوبار در هفته جلسه بذاریم؟
‫چون جلسات انجمن فرانسه ‫دو روز در هفته‌ست، درسته جنت؟
‫انجمن علمی مهم نیست یوجین.
‫بیاین برگردیم سر پیوند کووالانسی.
‫آقای مارتین، ‫شاید بهتره که امروز زودتر درس رو تموم کنیم.
‫نمی‌دونم می‌تونم...
‫این آزمایش رو باهاتون تموم کنم یا نه.
‫آقای رالینز...
‫از ماه بعد ‫قراره اسپانسر جدیدتون بشه.
‫- شما چی میشین؟ ‫- میرم.
‫این یعنی چی؟
‫ازم خواستن تا دو هفته دیگه برم.
‫چی؟
‫نمی‌تونن این کار رو کنن.
‫نه، می‌تونن. می‌تونن و کردن.
‫ولی اشکالی نداره. اشکالی نداره.
‫هی، این بهترین اتفاقی بود ‫که می‌تونست بیفته.
‫می‌دونین؟
‫بالاخره می‌تونم توانایی‌هام رو پیدا کنم.
‫از دانش گازهای نجیبم استفاده می‌کنم
‫تا ترکیبات خلاقانه کشف کنم.
‫میرم توی یه آزمایشگاه حرفه‌ای ‫با پیشرفته‌ترین تجهیزات کار می‌کنم.
‫می‌تونم از ذهن‌های درخشانی که
‫می‌تونن ساختار پروتئین رو توضیح بدن، ‫ایده بگیرم.
‫می‌تونم درهای جدیدی ‫توی میکروبیولوژی باز کنم.
‫آقای مارتین...
‫و می‌تونم جایی باشم که علاقه‌م به کارم...
‫تحقیر و تنبیه نشه!
‫آقای مارتین،
‫می‌تونیم آزمایشمون رو ادامه بدیم...
‫گفتم الان ادامه‌ش میدیم!
‫دوشنبه‌ی بعدی اونجا بود ‫ولی حواسش اونجا نبود.
‫خیلی کم با جنت حرف می‌زد.
‫چرا؟
‫دیگه نمی‌تونم درموردش حرف بزنم.
‫آقای برگ‌استورم...
‫من هر چیزی که مربوط ‫به اون آتیش‌سوزی بود رو...
‫گذاشتم توی کمدی که اینجا دارم ‫و درش رو قفل کردم.
‫نمی‌تونم دیگه باهاشون زندگی کنم.
‫آقای مارتین چقدر عصبی بود؟
‫فکرمی‌کنین معلمتون ‫باعث اون آتیش‌سوزی شد؟
‫جنت و آقای مارتین خیلی دقیق بودن.
‫هیچکدومشون اون اشتباه رو نمی‌کردن.
‫♪ دختر احمق ♪
‫♪ نقل مجلس شهر ♪
‫♪ چطور تونستی مراقب خودت نباشی ♪
‫♪ افتادی توی آتیش ♪
‫♪ انگار همه دارن حرف می‌زنن ♪
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫اوه... فقط داشتم...
‫- اونجا بود و من... ‫- کنجکاویت گل کرد؟
‫داری لحنش رو یاد می‌گیری ‫تا برام بخونی که خوابم ببره؟
‫آهنگ بدی نیست.
‫خوشحالم که دوستش داری.
‫من هیچوقت نتونستم ‫بیشتر از دو مصرع گوش کنم.
‫چرا؟
‫راندا، میشه بهم بگی چرا؟
‫چون در مورد منه.
‫دوست خیلی صمیمی‌ و قسم خورده و وفادارم...
‫اون ترانه رو نوشت که من رو ‫به خاطر اعتمادم به اون معلم مسخره کنه.
‫چرا باید اون کار رو کنه؟
‫چون پرید روی صحنه...
‫و من رو به خاطر قتل خودم سرزنش کرد.
‫همکلاسی‌هام ‫اینجوری من رو به یاد میارن.
‫یه آدم احمقی که ‫خودش خواسته خفه بشه.
‫- راندا، متاسفم. ‫- آهنگ معروف می‌خوای؟
‫این هم از آهنگ معروفت.
‫لذت ببر.
‫خیلی خب، امیدوارم صدام رو بشنوین.
‫میذارمتون توی جیب راستم.
‫سعی می‌کنم زیاد تکون نخورم.
‫فقط با دست چپم غذا می‌خورم.
‫چه خبره؟
‫پادکسته؟
‫سایمونه.
‫قبل از اینکه بره به این خط زنگ زد
‫گوشی رو قطع نکرده
‫تا ما هم بتونیم به مهمونی شام گوش کنیم.
‫هی، الان دارن میرسن خونه‌ی شما.
‫خیلی خب، داریم پارک می‌کنیم.
‫نمی‌خوام از دستش بدم.
‫عجیبه.
‫قراره با دوستم و کسی که...
‫من رو زیر گرفت شام بخورم،
‫و همه‌شون یه نفر هستن.
‫آره. آماده‌این؟
‫هی، خیلی از دیدنتون خوشحال میشه.
‫فقط می‌خواستم بگم ‫اگه مدی یه کم عجیب به نظر می‌رسه
‫و مثل سابقش نیست...
‫باهاش کنار بیاین.
‫اوه، و لطفا سوالی...
‫در مورد اتفاقات ماه پیش نپرسین.
‫باشه؟ زیاد سخت نگیرین.
‫مدی.
‫ما خیلی خوشحالیم که اومدی خونه.
‫حق با شماست. ‫مامانم دلش برام تنگ شده بود.
‫خیلی خب، ‫بیاین قبل از اینکه...
‫لای دندونامون اسفناج بره، یه عکس بگیریم.
‫خیلی خب، نزدیک شین بچه‌ها.
‫نزدیک‌تر.
‫نزدیک‌تر لطفا.
‫مامانم زنجیرش رو درست کرد.
‫عالیه. ‫می‌دونم که خیلی برات باارزشه.
‫هنوز نمی‌دونم با این گوشی ‫چجوری زوم کنم.
‫باید مثل عکسی که ‫توی فیلم «صاعقه» گرفتیم ادا دربیاریم.
‫خب توی ویسکانسین چی میگیم؟
‫سیب!
‫بفرمایین.
‫بوی لازانیا خیلی خوبه.
‫اوه، کار من نیست.
‫از غذاهای آماده استفاده کردم.
‫میشه اون رو برام توی بشقابم بذاری؟
‫ممنون.
‫اوه، صبر کنین.
‫خب...
‫قبل از اینکه شام بخوریم،
‫می‌خوام بگم که...
‫باورم نمیشه که شماها رو ‫دور این میز می‌بینم.
‫مخصوصا تو.
‫می‌تونم یه چیزی بگم؟
‫بله.
‫سر این میز شام می‌خوام از همه‌تون...
‫به خاطر زحمتی که بهتون دادم، ‫عذرخواهی کنم.
‫ببخشید که همه‌تون رو ترسوندم
‫و کاری کردم به بدترین چیز فکر کنین.
‫مخصوصا تو، مامان.
‫کسی می‌خواد حرفی بزنه؟
‫میشه یکی نمک رو بده بهم؟
‫- صداش از این بلندتر نمیشه؟ ‫- هیس!
‫چرا هی هیس هیس می‌کنی؟
‫تنها چیزی که می‌تونیم بشنویم ‫صدای پرز جیب سایمونه.
‫راست میگه. اگه کِنِدی...
‫اینجوری از کاسترو جاسوسی می‌کرده، ‫پس واسه همینه که خلیج خوک‌ها وجود داشته.
‫خوک‌ها؟ چی؟
‫همونی که صداش اینجوریه؟
‫اون شکار جنگ سرد بوده نه کباب.
‫بچه‌ها، مدی باید این رو بشنوه.
‫اون گفت که سال آخر...
‫خیلی با بقیه‌ی سال‌ها فرق داره.
‫فقط سه هفته طول میکشه که ‫خیلی از سال آخری‌ها
‫سفر برن و از این کارها کنن.
‫خیلی خب، این تلفن ثابت یه تیکه آشغاله.
‫تکنولوژی قدیمی داشتن
‫بهتر از نداشتن تکنولوژیه.
‫ولی باعث تعجبه‌ها.
‫میگن ما اشرف مخلوقاتیم،
‫ولی یه عنکبوت زیر میز هست
‫که با آب‌دهنش یه خونه‌ی کامل می‌سازه.
‫مدی، بذار ببینم تا اونجا می‌رسه یا نه.
‫دیگه نمی‌خوام چیزی بشنوم.
‫والی.
‫من اگه جای تو بودم بهش یه کم وقت می‌دادم.
‫فکر نکنم درمورد ما باشه.
‫ظاهراً...
‫یه فارغ‌التحصیل از اسپلیت‌ریور هست.
‫اسمش رو یادم رفته.
‫باب چی چی.
‫این آقای باب همه‌ی پولش رو ‫به بخش علمی اهدا کرده
‫و اونا هم یه تلسکوپ محشر خریدن.
‫آره، واسه همین می‌خوان ‫کلاس اخترشناسی برگزار کنن.
‫و تلسکوپ رو به سقف وصل کردن.
‫یه پایگاه اطلاعات الکترونیکی هم هست
‫که با اطلاعات ‫40 هزار اجرام آسمانی پر شده.
‫عکس‌هاش خیلی باحاله. ‫حیرت‌آوره.
‫می‌تونی حلقه‌های زحل ‫و نوارهای ابری مشتری رو ببینی.
‫اونقدرها هم بزرگ نیست.
‫مثل تلسکوپ دابسونی کلاسیک
‫که سال 50 بوده کار می‌کنه.
‫1965.
‫چی؟
‫نسخه‌ی تغییر یافته‌ی دابسون ‫تا سال 65 اختراع نشد.
‫استاندارهای نوریش نیوتونی هستش.
‫مدز، نمی‌دونستم ‫به ستاره‌شناسی علاقه داری.
‫آره، این رو توی نقد ‫کتاب سال هفتم‌مون خوندم.
‫خب باید بذاری ببریمت مدرسه
‫و می‌تونیم بریم بالاپشت‌بوم.
‫می‌تونیم همین امشب انجامش بدیم.
‫هنوز نمی‌دونم.
‫یا می‌تونی توی کلاس شرکت کنی.
‫مدی قراره سال آخر رو ‫به صورت آنلاین تموم کنه.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫هر دومون حس می‌کنیم ‫حضوری مدرسه رفتن...
‫در حال حاضر شاید چیز خوبی نباشه.
‫شاید اون لایقشه.
‫کی؟
‫جنت.
‫شاید بیشتر از من با زندگیم کاری کنه.
‫در مورد چی داریم صحبت می‌کنی؟
‫من رفتم توی زخمش.
‫چجوری؟
‫شاید به خاطر اینه که زخم من هم هست.
‫ما هر دومون ‫توی اون فضا خودمون رو از دست دادیم.
‫- و اتاقش مثل... ‫- جهنم بود.
‫خیلی نزدیک به جهنم.
‫ولی پر از جایزه و تقدیرنامه بود.
‫و یه کت آزمایشگاهی گلدوزی‌شده هم بود.
‫والی آخه اون حتی 17 سال هم نداشت.
‫کسی که من حتی تاحالا ندیدمش.
‫حس می‌کنم دیدمش.
‫و می‌خواست یه تغییری ایجاد کنه.
‫فقط یه جا تو دنیا اشغال نکرده بود.
‫تو هم نکردی.
‫آره، درسته.
‫من واسه نوشتن دو تا مقاله
‫واسه درخواست دانشگاهم خودم رو کشتم.
‫این دختر می‌دونست می‌خواد چیکار کنه.
‫با استعداد بود.
‫مدی...
‫اون نسبت به من بهتر زندگی می‌کنه، والی.
‫شاید.
‫شاید اینطور باشه.
‫بعضی مردم توی تقدیرشون اینه که ‫کارهای بزرگ بکنن.
‫عالیه.
‫ولی بقیه‌مون...
‫ما موهبت‌های کوچیک داریم.
‫این واسه کسایی که...
‫زندگیشون رو تحت تاثیر قرار میدیم ‫به همون اندازه مهمه.
‫باور کن مدی.
‫آرزوم اینه که تا ابد اینجا گیر بیفتی.
‫ولی...
‫تو لایق زنده بودنی.
‫خیلی از دانشگاه‌ها ‫تاکید زیادی روی فعالیت‌های فوق‌برنامه دارن.
‫ما بالاخره تجهیزات خوب داریم.
‫خب می‌تونی از هر پشت بومی ستاره‌ها رو ببینی
‫- ولی در حال حاضر هیچی با اون رقابت نمی‌کنه ‫- آره.
‫وقتی تو دوران قرنطینه مجبور بودیم ‫که کلاس آنلاین داشته باشیم،
‫کلی حواسمون پرت میشد.
‫کسی باز هم سالاد می‌خواد؟
‫اوه، من یه کم می‌خوام. آره.
‫اوه، من...
‫- اوه، خیلی متاسفم. ‫- اشکالی نداره.
‫شرمنده‌م واقعا.
‫گند زدم.
‫ببخشید.
‫ساندرا، قطعا کلاس آنلاین ‫خوبی‌ها و بدی‌های خودش رو داره.
‫راستش فکر می‌کنیم که ‫بهترین گزینه رو انتخاب کردیم.
‫یوجین برگ‌استورم دلتنگت بود.
‫باید لازانیام رو دوباره گرم کنم.
‫مدی.
‫مگه نمی‌خوای گرمش کنی؟
‫گرم؟
‫فقط 30 ثانیه توی مایکروویو طول می‌کشه.
‫من عجله ندارم.
‫یوجین برگ‌استورم کیه؟
‫تا حالا نشنیدم اسمش رو بگی.
‫توی مدرسه‌تونه؟
‫قبل از اینکه بری ‫اتفاقی با اون برات افتاده؟
‫نه.
‫وقتی نیکول اسمش رو آورد ‫انگار آشفته شدی.
‫من فقط خسته‌م مامان.
‫دیشب زیاد خوب نخوابیدم.
‫میشه پای رو تقسیم کنی
‫و دسر رو بدی ببرن خونه بخورن؟
‫حتما...
‫بذار کمکت کنم.
‫اصلا کمکی نکرد.
‫نه که نقشه‌ی دیدن ستاره‌های تو ‫خیلی داشت جواب می‌داد.
‫ما باید روی ساندرا تاثیر میذاشتیم.
‫- دیگه چیزی نمونده بود. ‫- نخیر اینطور نیست.
‫ساندرا فکر می‌کنه این بچه‌شه.
‫به نظرتون مقصره؟ ‫اون حتی مثل مدی می‌خنده.
‫- اون مدی نیست. ‫- چرا به من می‌توپی؟
‫تو بودی که یاغی شدی و کاری کردی بگرخه.
‫تو هم یه دیوار نمکی درست کردی
‫و یه جوری بهش زل می‌زنی ‫که انگار غول یه چشمه.
‫راست میگه دیگه. ‫یه کم پلک بزن.
‫بچه‌ها، اگه می‌خوایم برش گردونیم...
‫اون برنمی‌گرده کلیر.
‫معلم مُرده‌شون ممکنه اون آتیش رو ‫راه انداخته باشه که باعث مرگ جفتشون شد.
‫چی؟
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫رفتی سراغ اون یارو یوجین.
‫آره رفتم.
‫و حالا داریم ‫به یه پیرمرد 80 ساله اعتماد می‌کنیم
‫که ممکنه حتی یادش نباشه ناهار چی خورده؟
‫خاطراتش از جنت کاملا درست بود.
‫اگه من جاش بودم، ‫واسه برگردوندنم به دبیرستان...
‫باید از روی جنازه‌م رد میشدین.
‫- سلام! ‫- سلام.
‫مدی حالش خوب نیست
‫بنابراین به نظرم باید زودتر ‫مهمونی رو تموم کنیم.
‫- میشه حداقل ازش خداحافظی کنم؟ ‫- آره، می‌تونی.
‫هی.
‫نیکول حق نداشت یهو همچین چیزی بگه.
‫ما نیومدیم تو رو لو بدیم.
‫فقط داریم سعی می‌کنیم ‫به دوست قدیمی‌مون کمک کنیم.
‫آقای مارتین دیگه توی مدرسه نیست.
‫تو در امانی.
‫اون رفته. ‫می‌تونی دیگه برگردی.
‫داون عبور کرده.
‫تو هم می‌تونی.
‫اگه این...
‫چیزیه که...
‫واقعا می‌خوای.
‫خب؟
‫بیا.
‫نوش جونت.
‫وای نه، نه، نه، نه.
‫هیس، هیس، هیس، هیس، هیس.
‫جنت می‌تونی بهم اعتماد کنی.
‫چیزی نیست.
‫وقتشه که دیگه بری.
‫همین حالا.
‫خب قطع شد.
‫اون ارتباطمون رو قطع کرد.
‫فکر کنم «اون» جنت بوده.
‫آخرین چیزی که شنیدم صدای قل‌قل بود.
‫خب حالا چی میشه؟
‫باید بشینیم و منتظر باشیم که زنگ بزنه؟
‫ما که حتی نمی‌تونیم جواب بدیم.
‫می‌تونیم بریم توی اتاق موسیقی منتظر بمونیم.
‫و چرا باید این کار رو بکنیم؟
‫چون یه چیزی هست که باید بهت بگم.
‫فکر کنم به اندازه‌ی کافی ‫توی یه روز با هم حرف زدیم.
‫کلا سه دقیقه هم وقتت رو نمی‌گیره.
‫می‌تونی زمان بگیری.
‫اوه، ببخشید. ‫توی اتاق موسیقی چه خبره؟
‫من عاشق کلاس رایگان گیتارم.
‫شاید بهتره که بریم ‫دنبال مدی و والی بگردیم؟
‫نمی‌تونن زیاد دور شده باشن.
‫آره، ولی حداقل باید بهشون خبر بدیم
‫که ارتباطمون با زنده‌ها قطع شده.
‫شاید دلشون نمی‌خواد کسی پیداشون کنه.
‫من هم دلم نمی‌خواست...
‫تا اینکه اومدم بیرون.
‫راستی بابتش...
‫ازت ممنونم.
‫حداقل اقرار کرد که کیه؟
‫ساندرا توی اتاق بغلی بود و ‫اصلا فرصت نکرد.
‫توی دستش چاقو بود. ‫گفته بودم؟
‫می‌خوای گوشیت رو بذاری بمونه؟
‫اوه، انداختمش دور. ‫دیگه به درد نمی‌خوره.
‫کل برنج‌های دنیا هم نمی‌تونن
‫اون رو درست کنن.
‫- هی ساندرا. ‫- هوم؟
‫اون عکسه که اون تو بود، ‫توی اون قاب عکس...
‫اون کیه که با جلیقه‌ی ماهیگیری ‫کنار تو و مدی وایساده؟
‫آره، اون بابای مدی‌ـه.
‫توی یکی از سفرهای ماهیگیری گرفتیم
‫و مدی اصرار داشت ‫تا هر چیزی که باباش گرفته رو بریزه تو آب.
‫این یه موضوعی بین خودشون بود.
‫- شب بخیر زاویر. ‫- شب بخیر.
‫ممنون که اومدی.
‫خب، حالا چی؟
‫باید به یوجین برگ‌استورم رشوه بدیم ‫تا بیاد توی آزمایشگاه شیمی بشینه
‫و دعا کنیم که جنت دلش بخواد ‫با بچه‌های انجمن علمی دوباره دیدار کنه؟
‫اگه یه مو طلایی 18 ساله ‫یهو سر برسه چی بگیم؟
‫به نظرم به نقشه‌ی بهتری نیاز داریم.
‫[شب عجیبی بود. فرضیه‌ی نمک رو ‫روی یه روح امتحان کردم و چرت بود.]
‫[ولی باید بعدا ‫در مورد این ماهیگیر برات تعریف کنم.]
‫خب از اینجا کجا بریم؟
‫یه دقیقه میشینیم و بهش فکر می‌کنیم.
‫♪ دختر احمق ♪
‫♪ همه رو با بی‌توجهی تماشا کردم ♪
‫♪ تو قلبت رو باز گذاشتی ♪
‫♪ حالا توی سایه‌ها گم شدی ♪
‫♪ تنهایی توی این دنیای سرد ♪
‫♪ من اون دختر احمق بودم ♪
‫♪ دقیقا توی دست‌های من مردی ♪
‫♪ واسه همین کلی دلم برات تنگ شده ♪
‫♪ زمان از دست رفت ♪
‫♪ نمی‌دوستی چه جایگاهی داری ♪
‫♪ نمی‌دونستی چه جایگاهی توی قلبم داری ♪
‫اون فکر نمی‌کرد تو احمقی راندا.
‫فکر می‌کرد خودش احمقه.
‫نمی‌دوستی چه جایگاهی داری.
‫نمی‌دونستی چه جایگاهی توی قلبم داری.
‫می‌بینی؟
‫اون داره خودش رو سرزنش می‌کنه
‫که وقتی می‌تونست بهت کمک نکرد.
‫شاید همه‌مون ‫داریم چیزهای اشتباه رو هی به یاد میاریم.
‫بعضی‌هامون طولانی‌تر از بقیه.
‫اشکالی نداره این رو داشته باشم؟
‫حتما. ‫یعنی، اشکالی نداره.
‫مال خودت.
‫ممنون.
‫داریم وقتمون رو اینجا هدر میدیم؟
‫خب، اون دختری که صداش رو ‫سر شام شنیدیم
‫بیخیال هیچی نمیشه، ‫مخصوصا جسم مدی.
‫تو که نمی‌دونی.
‫اوضاع می‌تونه تغییر کنه.
‫شاید به نظر بیاد که داره ‫سعی می‌کنه اوضاع رو کنترل کنه، ولی...
‫مطمئمم وقتی در اتاقش رو بسته ‫کلی ترسیده.
‫احساسات بزرگ، ‫واکنش‌های بیوشیمی رو به هم میزنن.
‫یهو موضوع عوض میشه،
‫سیاره‌ها توی یه ردیف قرار می‌گیرن،
‫مردم حس می‌کنن که نیاز دارن واقعی باشن.
‫خب، هم‌کلاسی‌های والی توی سال 84،
‫فردا شب قراره همدیگر رو ببینن.
‫قراره یه مشت پیرمرد و پیرزن باشن که می‌خوان
‫با آهنگ‌های تاکینگ هدز و ‫تی‌یرز فور فی‌یرز برقصن
‫ولی باز هم باحاله.
‫می‌خوای باهام بیای؟
‫فقط یه مهمونیه که می‌خوام با هم بریم.
‫چیز دیگه‌ای نیست.
‫چرا نمیشه؟
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫آقای اندرسون؟
‫مدی؟
‫تو برگشتی.
‫تو زنده‌ای.
‫نه نیستم.
‫اوه، سلام.
‫تو کی هستی؟
‫والی کلارک، از کلاس سال 84.
‫آقای اندرسون ‫چند وقته که اینجایی؟
‫نمی‌دونم.
‫حس میکنم خیلی وقته...
‫چون یه جعبه رو بردم پایین
‫و توی ماشین گذاشتم ‫و دوباره اومدم بالا تا...
‫این جعبه رو جمع کنم.
‫ولی این جعبه، جمع نمیشه.
‫والی...
‫اگه اون اینجاست و آقای مارتین نیست...
‫ای وای!
‫هی.
‫اون آقای اندرسونه؟
‫اینجا چیکار می‌کنه؟
‫فکر می‌کردم تا الان دیگه بازداشت شده.
‫شاید اومده بیرون تا پای گیلاس بخره.
‫سلام!
‫شنیدم مدی برگشته. ‫بفرمایین.
‫خیلی لطف دارین. ‫این چیه؟
‫رمانی که من و مدی در موردش حرف می‌زدیم.
‫گفتم شاید نیاز داشته باشه ‫یه کم از این حال بیاد بیرون.
‫و می‌دونم که چقدر ‫شخصیت‌های پیچیده‌ش رو دوست داره.
‫ممنون.
‫شب سختی داشته ‫و گرنه دعوتتون می‌کردم داخل.
‫شاید خیلی زود باشه.
‫در حال حاضر حالش خوب نیست.
‫می‌فهمم.
‫تسلیم نشو.
‫اون یه جاهایی همون‌جاهاست.
‫فردا میام سر می‌زنم.
‫شب بخیر.
‫اوه، داره برمی‌گرده.
‫داره چیکار می‌کنه؟
‫[فارنهایت 451]
‫اوه!
‫«ترجمه از زهرا ترابی»